εναντια στο αντικομμουνιστικο παραληρημα για τη Βορεια Κορεα & κατα του κορεατικου ρεβιζιονισμου

            Ενάντια στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα για την Κορέα & κατά του Κορεατικού ρεβιζιονισμού

 

Από το βιβλίο του N. Steinmayr Long Live Korean reunification & independence!Down with Korean revisionism!(1999).

 

Μεταφράστηκαν τα κεφάλαια:

Το αρχικό κομμουνιστικό κίνημα

3. Η Μαρξιστική-Λενινιστική στρατηγική για την επαναστατική διαδικασία στις αποικιακού τύπου χώρες

4. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και ο Ένοπλος Αντι-ιαπωνικός Αγώνας

5.Η διχοτόμηση της Κορέας

6. «Προοδευτική Δημοκρατία» στη Βόρεια Κορέα

Αγροτικές και άλλες μεταρρυθμίσεις

7. Ο πόλεμος της Κορέας (1950-53)

8. Εγκαθιδρύοντας «σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις» στη ΛΔΚ

Διαμάχες φραξιών κατά τη δεκαετία του ‘50

9. «Σοσιαλιστική οικοδόμηση» στη ΛΔΚ

Το Σύνταγμα στην ΛΔΚ

10.Τσιουτσέ: ρεβιζιονισμός σε θεωρία και πράξη

Το Κόμμα Εργατών Κορέας

και αναρτήθηκαν στο Athens Indymedia

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=582666

στις 10/10/2006

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=809929

και στις 30/12/2007.

 

Το αρχικό κομμουνιστικό κίνημα

 

Κάτω από την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, ο Μαρξισμός-Λενινισμός άρχισε να διαχέεται στους Κορεάτες, και έτσι μια πλειάδα προσκείμενων στον κομμουνισμό οργανώσεων άρχισαν να εμφανίζονται εντός και εκτός της χωρας. Η πρώτη σοσιαλιστική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1918 στην Απω Ανατολική Περιφέρεια της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν το Κορεατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το κόμμα διασπάστηκε 3 χρόνια αργότερα στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Koryo στο Ιρκούτσκ και στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Koryo στη Σανγκάη. Την ίδια περίοδο, η Εταιρία Φίλων των Προλεταρίων και η Λίγκα Ανθρώπων με Προοδευτικές Ιδέες συγχωνεύτηκαν στην Προλεταριακή Ένωση. Η Ένωση αργότερα συγχωνεύτηκε με την οργάνωση του Ιρκούτσκ, και μαζί σχημάτισαν την Εταιρία για τη Μελέτη των Νέων Ιδεών το 1923 (αργότερα μετονομάστηκε σε Εταιρία Τρίτης(σ.μ.: της ημέρας Τρίτης)). Υπήρχε επίσης η Εταιρία Νέων της Σεούλ(1921), η Εταιρία του Πολικού Αστέρα (1923) μεταξύ Κορεατών φοιτητών στην Ιαπωνία (αργότερα μετονομάστηκε σε Όμιλος του Βόρειου Ανέμου), και διάφορες άλλες ριζοσπαστικές ομάδες και όμιλοι. Εργατικές οργανώσεις ιδρύθηκαν επίσης: η Εταιρία Αλληλοβοήθειας των Εργατών της Κορέας, η Κορεατική Ομοσπονδία Εργατών και Αγροτών και η Κορεατική Ομοσπονδία Νεολαίας

Μεταξύ 1920 και 1925 μαζικοί αγώνες με ορμή πραγματοποιήθηκαν στη χώρα με τη συμμετοχή περίπου 27.000 εργατών σε περισσότερες από 330 απεργίες. Κάποιος βαθμός ενότητας μερικών από τις παραπάνω πολιτικές οργανώσεις επιτεύχθηκε τον Απρίλη του 1925 με την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κορέας (ΚΚΚ). Αλλά αυτή η ενότητα είχε μικρή διάρκεια καθώς μια εσωτερική φραξιονιστική διαπάλη άρχισε να επανεμφανίζεται εντός του νεογέννητου κόμματος. Στο μεταξύ, η Ομάδα Σεούλ δεν συγχωνεύτηκε στο ΚΚΚ και δύο νέες ομάδες προέκυψαν στο προσκήνιο: η Ομάδα ΜΛ και η Ομάδα Σεούλ- Σανγκάη. Αυτές οι ακραίες σεχταριστικές διασπάσεις- τόσο πριν όσο και μετά το σχηματισμό του ΚΚΚ- είχαν μικρή επίδραση στην κατάσταση στην Κορέα, για την υπόθεση του κομμουνισμού και για τον αντι-ιαπωνικό αγώνα. Μετά από 3 χρόνια φραξιονιστικής διαπάλης, το ΚΚΚ, που είχε προσωρινά γίνει δεκτό στην Κομμουνιστική Διεθνή το 1926, έπαψε να υπάρχει και διαλύθηκε περί το τέλος του 1928.

Αναφερόμενη στις ελλείψεις του κομμουνιστικού κινήματος στην Κορέα, η Κομμουνιστική Διεθνής εξέφρασε την κριτική της τόσο στην έντονη και κυρίαρχη φραξιονιστική διαπάλη εντός του ΚΚΚ και τη σύνθεση των στελεχών του (κυρίως διανοούμενοι και φοιτητές). Σε ένα ψήφισμα του 1928 για το Κορεατικό ζήτημα, η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς επεσήμαινε την αναγκαιότητα- για τους Κορεάτες κομμουνιστές- να διεξάγουν μια αγροτική επανάσταση, ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα τον προλεταριακό χαρακτήρα του επαναστατικού κινήματος στη χώρα:

«Η κύρια γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί από το Κομμουνιστικό κίνημα στην Κορέα στην παρούσα φάση ανάπτυξης είναι…να ενδυναμώσει το προλεταριακό επαναστατικό κίνημα, να εγγυηθεί την πλήρη ανεξαρτησία του σε σχέση με το μικροαστικό εθνικο-επαναστατικό κίνημα… Οι Κορεάτες κομμουνιστές πρέπει να τα δώσουν όλα για να προσελκύσουν πρώτ’ απ΄ όλα τους βιομηχανικούς εργάτες και επίσης τους φτωχούς αγρότες, που δεν έχουν παρατήσει την καλλιέργεια, στο Κόμμα. Οι Κομμουνιστές θα είναι ικανοί να εκπληρώσουν αυτό το μεγάλο καθήκον μόνο αν διακόψουν πάραυτα τις παλιές μεθόδους οργάνωσης κύκλων διανοούμενων και διεξάγουν μαζική Μπολσεβικική δουλειά, κυρίως στα εργοστάσια και τα συνδικάτα»
«Resolution of the ECCI on the Korean Question», 10-12-1928, in D. Suh, Documents of Korean Communism 1918-1948, Princeton, 1970, pp. 250-1.

3. Η Μαρξιστική-Λενινιστική στρατηγική για την επαναστατική διαδικασία στις αποικιακού τύπου χώρες
Τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις σε κάθε χώρα επιθυμούν να καθοδηγήσουν τις αντίστοιχες εργατικές τάξεις προς την εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών, και εν τέλει κομμουνιστικών, κοινωνιών, μέσω της επιτυχούς διεξαγωγής μιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Η επαναστατική διαδικασία αναγκαστικά θα διαφέρει σε κάθε χώρα- σύμφωνα με τις συγκεκριμένες συνθήκες και το επίπεδο ανάπτυξης. Στις χώρες αποικιακού τύπου συχνά περιλαμβάνονται όλες εκείνες οι σχετικά υπανάπτυκτες χώρες που με κάποιο τρόπο κυριαρχούνται από μια ξένη ιμπεριαλιστική δύναμη. Μια χώρα αποικιακού τύπου μπορεί να είναι

1. μια αποικία, η οποία απευθείας εξουσιάζεται από μια Μεγάλη Δύναμη (τέτοια ήταν η θέση του συνόλου της Κορέας υπό Ιαπωνική αυτοκρατορική εξουσία από το 1910 ως το 1945), ή

2. μια ημιαποικία ή νέο-αποικία, που τυπικά είναι ανεξάρτητη αλλά στην πραγματικότητα κυριαρχείται από μια Μεγάλη Δύναμη (τέτοια είναι η κατάσταση της Νότιας Κορέας υπό αμερικανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία από το 1945 ως και σήμερα).

Σε αυτές τις αποκιακού τύπου χώρες, η επαναστατική διαδικασία η οποία επιτυγχάνει την εθνική απελευθέρωση της χώρας από τον ξένο ζυγό θεωρείται ως μια εθνική-δημοκρατική επανάσταση. Η επαναστατική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης θεωρείται σοσιαλιστική επανάσταση.

Μια σχετική πτυχή στην κοινωνική δομή μιας αποικιακού τύπου χώρας είναι ο ρόλος που διαδραματίζει η ντόπια καπιταλιστική τάξη, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη:

1. την κομπραδόρικη καπιταλιστική τάξη ή κομπραδόρικη μπουρζουαζία, η οποία έχει στενούς δεσμούς με την τάξη των μεγαλοκτηματιών και των οποίων η εκμετάλλευση της ντόπιας εργατικής τάξης είναι βασισμένη κυρίως στο ξένο εμπόριο και τις διασυνδέσεις με ξένους ομίλους και πολυεθνικές. Όπως και η τάξη των μεγαλοκτηματιών, αυτό το τμήμα της αστικής τάξης βασίζεται και εξαρτάται από την κυριαρχούσα Μεγάλη Δύναμη. Και

2. την εθνική καπιταλιστική τάξη ή εθνική αστική τάξη, της οποίας η εκμετάλλευση της ντόπιας εργατικής τάξης βασίζεται στην ιδιοκτησία βιομηχανικών επιχειρήσεων και της οποίας η οικονομική πρόοδος δυσχεραίνεται από την κυριαρχούσα Μεγάλη Δύναμη.

Όπως ο Στάλιν σημείωνε το 1925, σε κάποιες αποικιακού τύπου χώρες, η εγχώρια αστική τάξη

«χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα επαναστατικό τμήμα (σ.σ. η εθνική αστική τάξη)…και ένα συμβιβασμένο τμήμα (σ.σ.: η κομπραδόρικη αστική τάξη), της οποίας το πρώτο τμήμα συνεχίζει τον επαναστατικό αγώνα, ενώ το δεύτερο προσχωρεί σε συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό»

J. V. Stalin, «The Political Tasks of the University of the Peoples of the East: Speech Delivered at a Meeting of Students of the Communist University of the Toilers of the East», 18-5-1925, in Stalin,Works, vol. 7, Moscow, 1954, p. 147.

Το 6ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το Σεπτέμβρη του 1928, συμφωνούσε στο ότι η εγχώρια αστική τάξη σε αποικιακού τύπου χώρες διατηρούσε διαφοροποιημένη στάση έναντι του ιμπεριαλισμού.

«Ένα τμήμα, ειδικότερα η εμπορική-μεταπρατική αστική τάξη, ευθέως υπηρετεί τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου (η αποκαλούμενη κομπραδόρικη μπουρζουαζία). Γενική, διατηρούν, περισσότερο ή λιγότερο συνεπώς, μια αντεθνική, ιμπεριαλιστική οπτική γωνία, που κατευθύνεται ενάντια στο συνολικό πατριωτικό κίνημα, όπως κάνουν οι φεουδάρχες σύμμαχοι του ιμπεριαλισμού και η πολύ υψηλά αμειβόμενοι εγχώριοι αξιωματούχοι. Τα άλλα τμήματα της εθνικής αστικής τάξης, ειδικά εκείνα που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα της εγχώριας βιομηχανίας, υποστηρίζουν το εθνικό κίνημα»

«Extracts from the Theses on the Revolutionary Movement in Colonial and Semi-Colonial Countries Adopted by the Sixth Comintern Congress», 1-9-1928, in J. Degras (Ed.), The Communist International: 1919-1943: Documents, Vol. 2, London, 1971, p. 538.

 

Σε αποικιακού τύπου χώρες η εθνική αστική τάξη πράγματι είναι μια τάξη υπέρ της εθνικο-δημοκρατικής επανάστασης, αλλά είναι αντικειμενικά τοποθετημένη ενάντια στη σοσιαλιστική επανάσταση. Συνάγεται λοιπόν ότι οι ταξικές δυνάμεις που είναι αντικειμενικά υπέρ της εθνικοδημοκρατικής επανάστασης είναι ευρύτερες και ισχυρότερες από τις δυνάμεις που αντικειμενικά τοποθετούναι υπέρ της σοσιαλιστικής επανάστασης. Έται, προκειμένου να κινητοποιηθούν οι μέγιστες δυνατές ταξικές δυνάμεις διαθέσιμες τόσο για την εθνικοδημοκρατική όσο και για τη σοσιαλιστική επανάσταση, η Μαρξιστική-Λενινιστική στρατηγική έγκειται στην προσπάθεια να προωθηθει η επαναστατική διαδικασία σε χώρες αποικιακού τύπου σε δύο φάσεις:

1. μια πρώτη φάση, αυτή της εθνικοδημοκρατικής επανάστασης και

2. η δέυτερη φάση, αυτή της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Κατά την πρώτη, εθνικοδημοκρατική φάση, το Μαρξιστικό- Λενινιστικό κόμμα στοχεύει στη συμμαχία του ιδίου με την εθνική αστική τάξη, στο βαθμό που αυτή η τάξη παραμένη γνήσια επαναστατική.

«Προσωρινή συνεργασία είναι επιτρεπτή, και σε μερικές περιστάσεις ακόμα και μια προσωρινή συμμαχία, μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος και του εθνικο-επαναστατικού κινήματος, με την προϋπόθεση ότι το δεύτερο είναι ένα γνήσια επαναστατικό κίνημα, ότι πραγματικά παλεύει ενάντια στην εξουσιάζουσα δύναμη και ότι οι αντιπρόσωποί της δεν παρεμποδίζουν τους Κομμουνιστές στο έργο τους»
«Extracts from the Theses on the Revolutionary Movement in Colonial and Semi-Colonial Countries Adopted by the Sixth Comintern Congress», 1-9-1928, in J. Degras (Ed.), op. cit., vol. 2, p. 542.

 

Μια τέτοια συνεργασία, μια τέτοια συμμαχία με την εθνική αστική τάξη, είναι μόνο προσωρινή, γιατί ο στόχος του Μαρξιστικού- Λενινιστικού κόμματος είναι να κερδίσει για την εργατική τάξη τον ηγετικό ρόλο στην προώθηση της εθνικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτή η ηγεσία της εργατικής τάξης μπορεί να καταστεί δυνατή μόνο παλεύοντας μαζί με την εθνική τάξη. Η τελευταία, πράγματι, θα εγκαταλείψει την επανάσταη και θα προσχωρήσει στο αντεπαναστατικό στρατόπεδο όταν η εργατική τάξη γίνεται ικανή να διεξάγει τη σοσιαλιστική επανάσταση.

«Το προλεταριάτο παραμερίζει την εθνική αστική τάξη, παγιώνει την ηγεμονία και αναλαμβάνει την καθοδήγηση τεράστιων εργαζόμενων μαζών στην πόλη και το χωριό, προκειμένου να καταβάλει την αντίσταση της εθνικής αστικής τάξης, εξασφαλίζει την πλήρη νίκη της αστικοδημοκρατικής επανάστασης και έπειτα βαθμιαία τη μετατρέπει σε μια σοσιαλιστική επανάσταση»
J.V. Stalin, «Questions of the Chinese Revolution», April 1927, in Stalin,Works, vol. 9, Moscow, 1954, p. 225.

 

«Η αστικοδημοκρατική επανάσταση, συνεπώς διεξαγόμενη, θα μετασχηματιστεί σε προλεταριακή επανάσταση σε εκείνες τις αποικίες και ημιαποικίες όπου το προλεταριάτο ενεργεί ως ηγέτης και ασκεί ηγεμονία στο κίνημα…Σε αυτές τις (σ.σ. αποκιακού τύπου) χώρες το κύριο καθήκον έγκειται στην οργάνωση των εργατών και των αγροτών ανεξάρτητα στο Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου..και στη χειραφέτησή τους από την επιρροή που τους ασκεί η εθνική αστική τάξη»

Programme of the Communist International Adopted at its Sixth Congress», 1-9-1928, in J. Degras (Ed.), op. cit., vol. 2, pp. 507, 522.

 

Αφού η εργατική τάξη, σε συμμαχία με την αγροτική, έχει κερδίσει την ηγεσία στην επαναστατική διαδικασία και έχει ξεκινήσει να μετασχηματίζει την εθνικοδημοκρατική επανάσταση σε σοσιαλιστική ανατρέποντας την εθνική αστική και τις άλλες εκμεταλλεύτριες τάξεις, η Μαρξιστική-Λενινιστική στρατηγική έγκειται στην επίτευξη της τελικής νίκης του σοσιαλισμού εγκαθιδρύοντας την δικτατορία της εργατικής τάξης. Η μετάβαση από την πρώτη, εθνικοδημοκρατική φάση στη σοσιαλιστική, προχωρά «χωρίς διακοπή». Όπως έλεγε ο Λένιν
«Από τη δημοκρατική επανάσταση πρέπει με τη μία, και ακριβώς σε σχέση με το μέγεθος της δύναμής μας, τη δύναμη του ταξικά συνειδητοποιημένου και οργανωμένου προλεταριάτου, να ξεκινήσουμε να περνάμε στη σοσιαλιστική επανάσταση. Είμαστε υπέρ της χωρίς διακοπή επανάστασης. Δε θα σταματήσουμε στα μισά του δρόμου.»

V. I. Lenin, «Social-Democracy’s Attitude toward the Peasant Movement», 14-9-1905, in Lenin, Collected Works, vol. 9, Moscow, 1962, pp. 236-7.

4. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και ο Ένοπλος Αντι-ιαπωνικός Αγώνας

 

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ γεννήθηκε στις 15-4-1912 στo Mangyongdae, κοντά στην Πιονγκ Γιανγκ, από μια αγροτική οικογένεια με καθαρά πατριωτικές παραδόσεις. Το 1926, μόλις 14 χρονών, μαθητής στο Huatien στη Μαντζουρία, ίδρυσε την Ένωση «Κάτω ο Ιμπεριαλισμός» (ΕΚΙ), της οποίας ο στόχος ήταν να νικήσει τον Ιαπωνικό ιμπεριαλισμό και να επιτύχει την απελευθέρωση και ανεξαρτησία της Κορέας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ αναδιοργάνωσε την ΕΚΙ σε Αντιιμπεριαλιστική Λίγκα Νεολαίας (ΑΛΝ) και ίδρυσε επίσης και την Λίγκα Νεολαίων Κομμουνιστών (ΛΝΚ), μια κομμουνιστική οργάνωση νεολαίων πρωτοπόρων. Αυτές οι δύο οργανώσεις, μαζί με την Ένωση αγροτών, τους Πιονέρους Παιδιά και άλλες οργανώσεις, παράνομα οργάνωναν τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε όλη την Κορέα.

Το 1928 ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ηγήθηκε του φοιτητικού αγώνα ενάντια στο σιδηροδρομικό σχέδιο Kirin-Hoeryong, ένα σχέδριο που θα επέκτεινε τις Ιαπωνικές μεταφορές και επικοινωνίες στη Μαντζουρία. Σύντομα αναδείχτηκε σε ηγετική φιγούρα μεταξύ μιας «νέας γενιάς κομμουνιστών», κάπως διαφορετικής από εκείνης που αναμίχθηκε στο πρώιμο κομμουνιστικό κίνημα στην Κορέα. Η τρέχουσα πολιτική φιλολογία της ΛΔΚ δίνει έμφαση στο γεγονός ότι αυτή η νέα γενιά αντιπροσώπευε μια ρήξη με το φραξιονισμό για δύο λόγους. Πρώτο, ότι τα μέλη της είχαν ασπαστεί τις κομμουνιστικές ιδέες από την αρχή του αγώνα τους, χωρίς συμμετοχή σε παλιές σεχταριστικές ομάδες. Ακόμα περισσότερο, άνηκαν κυρίως σε αγροτικές και εργατικές οικογένειες.

Έπειτα από 7μηνη φυλάκιση στις φυλακές του Kirin, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ μπήκε στη μάχη της οργάνωσης του αντι-ιαπωνικού ένοπλου αγώνα. Ήταν στο Kuyshu stiw 6-7-1930 όταν η πρώτη μονάδα του Κορεατικού Απελευθερωτικού Στρατου (ΚΑΣ) ιδρύθηκε με πρωτοβουλία μελών της ΛΝΚ και της ΑΛΝ. Μικρές ομάδες του ΚΑΣ αποσπάστηκαν σε διάφορες τοποθεσίες αλλά κυρίως στην επαρχία. Ωστόσο οι βάσεις του ΚΑΣ δύσκολα μπορούσαν να δράσουν στο κορεατικό έδαφος, γιατί ήταν αυστηρά ελεγχόμενο από τις Ιαπωνικές αρχές. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να ιδρύσουν την έδρα του ένοπλου αγώνα στη δασώδη περιοχή κατά μήκος του ποταμού Tuman-gang στην Ανατολική Μαντζουρία, μια περιοχή της οποίας ο πληθυσμός αποτελούταν από περίπου 400.000 Κορεάτες (δηλ. 80% του συνολικού πληθυσμού).
Ο αντι-ιαπωνικός ένοπλος αγώνας μεγάλωσε και αναπτύχθηκε μέσα από διάφορα και δύσκολα στάδια. Το Σεπτέμβρη του 1931, η Ιαπωνία άρχισε την εισβολή της στη Μαντζουρία, απειλώντας, έτσι, τις βάσεις των ανταρτών, και οδηγώντας στην εσπευσμένη δημιουργία του Αντι-ιαπωνικού Λαϊκού Αντάρτικου Στρατου (ΑΙΛΑΣ), στο Antu της Μαντζουρίας, στις 25-4-1932. Με αφορμή της ίδρυσής του ΑΙΛΑΣ, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ επισήμαινε:

«Ο στόχος και η αποστολή του λαϊκού αντάρτικου στρατού είναι να ανατρέψει την αποικιακή εξουσία του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού στην Κορέα και να φέρει την εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική χειραφέτηση του κορεατικού λαού..Η ίδρυση του ΑΙΛΑΣ θα ανοίξει μια νέα φάση στην εφαρμογή της γραμμής του αντι-Ιαπωνικού ενωμένου μετώπου και της πολιτικής της ίδρυσης ενός Μαρξιστικού-Λενινιστικού κόμματος»

Kim Il Sung, «On the Occasion of Founding the Anti-Japanese People’s Guerrilla Army: Speech at the Ceremony to Found the Anti-Japanese People’s Guerrilla Army», 25-4-1932, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, p. 47.

 

Το Μάρτη του 1933 μονάδες ανταρτών πέρασαν τον ποταμό Tuman-gang, προχωρώντας στην περιφέρεια Onsong στο βόρειο σύνορο της Κορέας. Μια «λαϊκή επαναστατική κυβέρνηση» δημιουργήθηκε στις απελευθερωμένες περιοχές ώστε να μεγαλώσει ο αντάρτικος στρατός και να δυναμωθεί. Το Μάρτη 1934 ο ΑΙΛΑΣ αναδιοργανώθηκε σε Κορεατικό Λαϊκό Επαναστατικό Στρατό (ΚΛΕΣ) με μεραρχίες, τάγματα, ουλαμούς, λόχους και διμοιρίες, συστηματικά οργανωμένες και τοποθετημένες σε ενοποιημένο οργανωτικό σύστημα. Μάχες υπήρξαν ενάντια στις Ιαπωνικές δυνάμεις, καθώς ο ΚΛΕΣ επέκτεινε τη δράση του σε ευρύτερες περιοχές της Κορέας και της Βόρειας και Νότιας Μαντζουρίας. Στο μεταξύ, οι Ιαπωνικές αρχές αντιδρούσαν εντείνοντας την καταπίεση καταπνίγοντας κάθε λαϊκή δράση. Σύμφωνα με επίσημα Ιαπωνικά στοιχεία, την περίοδο 1931-35 υπήρξαν πάνω από 900 απεργίες με συμμετοχή πάνω από 70.000 εργατών και την ίδια περίοδο 453.800 Κορεάτες συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν ή τιμωρήθηκαν.

Διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις δρούσαν επίσης στις ζώνες με αντάρτική παρουσία : Οι Κόκκινοι Φρουροί (Αντι-Ιαπωνικά Σώματα Αυτοάμυνας- ΑΙΣΑ), η Παιδική Πρωτοπορία, ο Εθελοντικός Νεολαιϊστικός Στρατός και οι Μεραρχίες Σοκ. Αυτοδιοικούμενα σώματα και Λαϊκές Επιτροπές ιδρύθηκαν και προκειμένου ν ααυξηθεί η λαϊκή υποστήριξη, στις 5-5-1936 ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Αποκατάσταση της Πατρίδας (ΟΑΠ). Η δημιουργία αυτής της αντι-ιαπωνικής ενιαίου μετωπικού χαρακτήρα οργάνωσης αντανακλούσε –σύμφωνα με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ:

«ένα γεγονός ιστορικής σημασίας συσπειρώνοντας τη μαζική βάση της επανάστασης».
Η ΟΑΠ είχε, στην πραγματικότητα, στόχο να ενώσει όλα τα πατριωτικά τμήματα της Κορεατικής κοινωνίας, με την εξαίρεση των Ιαπωνόφιλος τσιφλικάδων, των κομπραδόρων καπιταλιστών και των εθνοπροδοτών.

Ο βασικός της στόχος ήταν:

« να κινητοποιήσει ολόκληρο το Κορεατικό έθνος και να κάνει πράξη ένα με ευρεία βάση ενωμένο αντι-Ιαπωνικό μέτωπο προκειμένου να ανατρέψει την πειρατική Ιαπωνική ιμπεριαλιστική εξουσία και να εγκαθιδρύσει μια γνήσια λαϊκή κυβέρνηση στην Κορέα»

Kim Il Sung, «The Ten-Point Programme of the Association for the Restoration of the Fatherland», 5-5-1936, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, p. 112. )

 

Το Νοέμβρη του 1937 ο Κιμ Ιλ Σουνγκ επανέλαβε και τόνισε τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του Κορεατικού αγώνα με τους ακόλουθους όρους:

«Οι Κορεάτες κομμουνιστές πρέπει, πάνω απ’ όλα να προσχωρήσουν σε μια σταθερά ανεξάρτητη θέση προκειμένου να φέρουν επιτυχώς εις πέρας τα επαναστατικά τους καθήκοντα… Οι ηγέτες της Κορεατικής Επανάστασης είναι ο κορεατικός λαός και οι Κορεάτες κομμουνιστές. Η Κορεατική επανάσταση πρέπει να διεξαχθεί από τον κορεατικό λαό υπό την ηγεσία των κορεατών κομμουνιστών. Δόξα και νίκη στους κορεάτες κομμουνιστές που πολεμούν αλύγιστα υπό την ξετυλιγμένη σημαία της κορεατικής επανάστασης

Kim Il Sung, «The Tasks of Korean Communists: Treatise Published in Sogwang, Organ of the Korean People’s Revolutionary Army», 10-11-1937, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, pp. 166-7.

 

Μετά το ξέσπασμα του Κινεζο-Ιαπωνικού πολέμου τον Ιούλιο του 1938, οι στρατιωτικές και πολιτικές δραστηριότητες ενάντια στον Ιαπωνικό ιμπεριαλισμό εντάθηκαν σε όλη την Κορέα. Ωστόσο, αποφασίστηκε να αναβληθεί η δημιουργία ενός νέου κορεατικού Κομμουνιστικού Κόμματος για αργότερα. Συνεπεία της βίαιης κινητοποίησης εκ μέρους της Ιαπωνίας, Κορεατών αντρών και γυναικών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εντατικές προετοιμασίες υπήρξαν για αντι-ιαπωνικές εξεγέρσεις ως πρελούδιο μιας γενικευμένης επίθεσης του ΚΛΕΣ σε όλη τη χώρα. Μετά την χωρίς όρους παράδοση της Ναζιστικής Γερμανίας στις 9-5-1945 και την ακόλουθη σοβιετική κήρυξη πολέμου ενάντια στην Ιαπωνία στις 9-8-1945, μονάδες του ΚΛΕΣ διέσχισαν τον ποταμό Tuman-gang, ταχύτατα προελαύνοντας στις περιοχές Kyonghung και Kyongwon. Άλλες μονάδες στο μεταξύ, έφτασαν στο Unggi, το Rajin και το Chongjin. Καθώς ο ΚΛΕΣ επιτυχώς εντατικοποιούσε τις επιθέσεις του και απελευθέρωνε πολλές περιοχές, ο Ιαπωνικός στρατός αναγκάστηκε να παραδοθεί χωρίς όρους στις 15-8-1945, τη μέρα που σηματοδοτεί την οριστική απελευθέρωση του Κορεατικού λαού από την 35χρονη ιαπωνική αποικιακή εξουσία.

Ο αντι-ιαπωνικός ένοπλος αγώνας έχει καταγραφεί στην Κορεατική ιστορία ως ένας ηρωικός εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος που ενεργοποίησε και κινητοποίησε όλες τις πατριωτικές δυνάμεις, εντός και εκτός της χώρας, προκειμένου επιτυχώς να απαλείψει τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό. Το Κορεατικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αναπτύχθηκε αυτόνομα και βασίστηκε κυρίως στις δικές του δυνάμεις, χωρίς καμία άμεση βοήθεια απ’τα έξω. Ούτε είχε οργανωτικούς δεσμούς είτε με την ΕΣΣΔ ή την 3η- Κομμουνιστική- Διεθνή. Τον ίδιο καιρό, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ σταθερά πάλευε για την απελευθέρωση της χώρας του, ως επαναστάτης πατριώτης ηγέτης. Αλλά στη ΛΔΚ σήμερα, για το ρόλο του και την ηγεσία του για την επίτευξη της απελευθέρωσης της Κορέας, του αποδίδονται αποκλειστικές τιμές.

«Η λαμπρή νίκη του αντι-Ιαπωνικού ένοπλου αγώνα αποδίδεται μόνο στη σοφή καθοδήγηση του σεβαστού και αγαπημένου ηγέτη Συντρόφου Κιμ Ιλ Σουνγκ, ενός χαρισματικού επαναστάτη, με μεγάλη σκέψη και θεωρητικού, πάντα νικηφόρου με σιδηρά θέληση λαμπρού συντρόφου και με εκπληκτική ικανότητα στρατιωτικής στρατηγικής. Όλοι οι παράγοντες την νίκης του αντι-Ιαπωνικού ένοπλου αγώνα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο από τη σοφή οργάνωση και καθοδήγησή του…Η λαμπρή νίκη του αντι-Ιαπωνικού ένοπλου αγώνα μπόρεσε να υπάρξει χάρη στην ταυτότητα της σκέψης και θέλησης και επαναστατικής ενότητας των επαναστατών με τον μεγάλο ηγέτη Κιμ Ιλ Σουνγκ ως άξονα…Η σιδηρά ενότητα σκέψης και θέλησης και επαναστατικής συνοχής των επαναστατικών δυνάμεων μπορούσε να επιτευχθεί γιατί η επαναστατική σκέψη και οι θεωρίες του σεβαστού και αγαπημένου ηγέτη Συντρόφου Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν σωστές και μεγάλες και η καθοδήγησή του σοφή. Και τίποτα δεν μπορούσαν να σπάσουν αυτή την ενότητα και συνοχή…Η νίκη του αντι-ιαπωνικού ένοπλου αγώνα ήταν η λαμπρή νίκη της εξαίσιας στρατιωτικής στρατηγικής και της ανταρτικής τακτικής του μεγάλου ηγέτη Συντρόφου Κιμ Ιλ Σουνγκ.»

Kim Han Gil, Modern History of Korea, Pyongyang, 1979, pp. 169-71.

 

5.Η διχοτόμηση της Κορέας
Η τεχνητή διχοτόμηση της κορεατικής χερσονήσου και του λαού της υπήρξε απόφαση που ελήφθη στην Κρατική Συντονιστική Επιτροπή Πολέμου- Ναυτικού των ΗΠΑ(US State-War-Navy Coordinating Committee) στην Ουάσινγκτον, κατά τη διάρκεια της νύχτας της 10-11 Αυγούστου 1945, δηλαδή 4 μέρες πριν την οριστική απελευθέρωση της Κορέας. Ο υφυπουργός Πολέμου John J. McCloy, όρισε δύο συνταγματάρχες, D. Rusk και C. H. Bonesteel, να αποφασίσουν εντός 30 λεπτών για τη χάραξη μια γραμμής οροθεσίας σε ένα χάρτη της Κορέας. Η γραμμή χαράχτηκε επί του 38ου παράλληλου ώστε η παράδοση του Ιαπωνικού στρατού να προσφερθεί στο βορρά στις Σοβιετικές δυνάμεις (που κινήθηκαν εντός της βορειοανατολικής Κορέας στις 12 Αυγούστου) και στο νότο στις Αμερικανικές δυνάμεις. Αυτή η αυθαίρετη διχοτόμηση- σε πλήρη αντίθεση με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που διεξήχθη από τον Κορεατικό λαό για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία- ήταν προϊόν των επεκτατικών φιλοδοξιών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να απλώσει τα πλοκάμια του και στην Ασιατική ήπειρο.

Στα μέσα του 1946, ο Ψυχρός Πόλεμος ενάντια στην ΕΣΣΔ και τις πρόσφατα δημιουργημένες λαϊκές Δημοκρατίες είχε ήδη ξεσπάσει. Στην Κορέα επίσης, οι ΗΠΑ βρίσκονταν:

«σε ένα ιδεολογικό πεδίο μάχης επί του οποίου ολόκληρη η επιτυχία (σ.σ.: της Αμερικής) μπορεί να εξαρτηθεί», σύμφωνα με τον ίδιο τον Πρόεδρο Τρούμαν»
Truman to E. W. Pauley, Ambassador-at-large for German and Japanese reparations’ policy, 16-7-1946, in Foreign Relations of the US, 1946, vol. 8, The Far East, Washington, DC: Department of State Publication 8554, 1971, pp. 713-4.
Αφού διαίρεσε τη χώρα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εγκαθίδρυσε μια νέα στρατιωτική κατοχή στη Νότια Κορέα, όπου επέβαλλε- για πάνω από μισό αιώνα- μια διαδοχή φασιστικών ή ψευτοδημοκρατικών καθεστώτων υποτελών στα αμερικανικά στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.Η Αμερικανική κυριαρχία στο νότο άμεσα αντικατέστησε την Ιαπωνική εξουσία καταργώντας τα αυτο-κυβερνώμενα σώματα και τις Λαϊκές Επιτροπές που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, εγκαθιστώντας μια ανηλεή στρατιωτική διοίκηση, περιστέλλοντας κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και αρνούμενη την εθνική ανεξαρτησία του Κορεατικού λαού. Διαφορετικές εξελίξεις σύντομα άρχισαν να αναπτύσσονται στο Βορρά και στο Νότο. Συνακόλουθα, οι Κορεατικές προσπάθειες για την ανασυγκρότηση και τον εκδημοκρατισμό της χώρας τους έγιναν πολύ δύσκολες από την στρατιωτική κατοχή των ΗΠΑ και την ανάμειξή τους στο Νότο, όπου η «Δημοκρατία της Κορέας» (ΔΚ) ιδρύθηκε με την τοποθέτηση του Syngman Rhee ως του δικτάτορά της.

Στις αρχές του 1948, η καθολική θέληση του κορεατικού λαού για εθνική επανένωση εκφράστηκε ομόφωνα στην Κοινή Διάσκεψη των Αντιπροσώπων Πολιτικών Κομμάτων και Κοινωνικών Οργανώσεων του Βορρά και του Νότου, που έλαβε χώρα στην Πιονγκ Γιανγκ τον Απρίλη του 1948 με τη συμμετοχή 695 αντιπροσώπων 56 διαφορετικών κομμάτων και οργανώσεων. Το τελικό ψήφισμά τους απαιτούσε την απόσυρση των Σοβιετικών και Αμερικάνικων στρατευμάτων από το κορεατικό έδαφος, υποστήριζε τη δημιουργία μιας προσωρινής κυβέρνησης που θα αντιπροσώπευε το σύνολο της Κορέας, ενώ απέρριπτε τις αμερικανικές προσπάθειες για διεξαγωγή ξεχωριστών εκλογών στο Νότο. Το ψήφισμα κατέληγε ως εξής:

«Προκειμένου να εμποδίσουμε το διαχωρισμό της χώρας και την κυριαρχία του νοτιοκορεατικού λαού από τους αμερικάνικους ιμπεριαλιστές, εμείς, τα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις τόσο του Βορρά όσο και του Νότου, θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να αναπτυχθεί ένα κίνημα σε όλη τη χώρα για να εμποδίσουμε τη διεξαγωγή ξεχωριστών εκλογών στη νότια Κορέα και να υποστηρίξουμε τη Σοβιετική πρόταση να αποδοθεί στον κορεατικό λαό το δικαίωμα να εγκαθιδρύσει μια ενοποιημένη δημοκρατική ανεξάρτητη χώρα από μόνος του, με αποσυρμένα όλα τα ξένα στρατεύματα από την Κορέα χωρίς καθυστέρηση»

Joint Conference of Representatives of North and South Korean Political Parties and Social Organizations in Pyongyang, Resolution on the Political Situation in Korea, 23-4-1948, quoted in Korea is One, Pyongyang, 1978, p. 190.

 

Παρά τις επιθυμίες του Κορεατικού λαού, λίγο καιρό αργότερα, στις 10-5-1948, οι Αμερικανοί μηχανεύτηκαν ξεχωριστές εκλογές στη νότια Κορέα, σε μια περίοδο όπου μεγάλες περιοχές της χώρας δεν ελέγχονταν από τον Rhee. Αλλά σε όλη την Κορέα, γενικές εκλογές έλαβαν χώρα για την Ανώτατη Συνέλευση του Λαού στις 25-8-1948. Στο βορρά οι εκλογές διεξήχθησαν στη βάση καθολικής, άμεσης και ίσης ψηφοφορίας για την επιλογή 212 βουλευτών (με συμμετοχή 99,97% και το 98,49% να ψηφίζει υποψήφιους του Δημοκρατικού Εθνικού Ενιαίου Μετώπου της Βόρειας Κορέας). Ξεπερνώντας προφανή εμπόδια, μυστικές εκλογές έλαβαν χώρα και στο νότο για την επιλογή 360 βουλευτών (αλλα δεδομένης της πολιτικής καταπίεσης, η συμμετοχή στις εκλογές περιορίστηκε στο 77,52%). Συνολικά 572 βουλευτές (εκ των οποίων 102 να ανήκουν στο κομμουνιστικό κόμμα της Βόρειας Κορέας, τότε Κόμμα Εργατών Κορέας, ΚΕΚ) πήραν μέρος στην πρώτη σύνοδο της ΑΣΛ στις 2-9-1948, υιοθέτησαν ένα σύνταγμα του νέου κράτους και εξέλεξαν τον Κιμ Ιλ Σουνγκ ως πρωθυπουργό. Η κυβέρνησή του τόνισε την επιτακτικότητα της επανένωσης της διαιρεμένης χώρας με την ταυτόχρονη αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το βορρά και των αμερικανικών από το νότο. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9/9/1948, η ΑΣΛ επίσημα διακήρυξε την ίδρυση της ΛΔΚ
«ένα βήμα που άφησε εποχή για τον αγώνα για επανένωση και ανεξαρτησία της χώρας και τη δημοκρατική της ανάπτυξη»

Kim Il Sung, «Report to the Third Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the CWorks, vol. 10, Pyongyang, 1982, p. 159.

 

Περί το τέλος του 1948, τα Σοβιετικά στρατεύματα (περίπου 10.000 στα μέσα του 1946) αποσύρθηκαν πλήρως ενώ η συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο νότο ώθησε σε μια νέα κοινή πρωτοβουλία για την ειρηνική λύση του Κορεατικού ζητήματος. Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Επανένωση της Πατρίδας(ΔΜΕΠ) δημιουργήθηκε το Μάη του 1949 με τη συμμετοχή διαφόρων πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών οργανώσεων τόσο από το βορρά όσο και από το νότο της χώρας. Πριν από το ξέσπασμα του Κορεατικού Πολέμου τον Ιούνιο του 1950, τόσο το ΔΜΕΠ όσο και η κυβέρνηση της ΛΔΚ έκαναν διάφορες προτάσεις για την επίτευξη ειρηνικής επανένωσης της Κορέας.

6. «Προοδευτική Δημοκρατία» στη Βόρεια Κορέα

Την εποχή της απελευθέρωσής της το 1945, η βορειοκορεατική κοινωνία ακόμα διατηρούσε μισο-φεουδαρχικό χαρακτήρα καθώς η καπιταλιστική ανάπτυξη είχε εμποδιστεί από την 35χρονη ιαπωνική αποκιακή κυριαρχία. Η Βόρεια Κορέα σύντομα ακολούθησε το δρόμο της «προοδευτικής δημοκρατίας» προκειμένου να διεξάγει την αντι-ιμπεριαλιστική και αντι-φεουδαρχική της επανάσταση. Το άμεσο μεταπολεμικό καθήκον ήταν επομένως:

«να σχηματιστεί ένα δημοκρατικό εθνικό ενιαίο μέτωπο που να εμπνέει όλες τις πατριωτικές, δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας όπως τους εργάτες, τους αγρότες, τους προοδευτικούς διανοούμενους και τους συνειδητούς εθνικούς καπιταλιστές και συνειδητούς ανθρώπους της θρησκείας, και σε αυτή τη βάση να ιδρύσουμε μια Λαϊκή Δημοκρατία». Εξαιρούνται οι ιαπωνό-φιλοι κομπραδόροι καπιταλιστές και οι μεγαλο-γαιοκτήμονες»

Kim Il Sung, «On Building the Party, State and Armed Forces in the Liberated Homeland: Speech Delivered to Military and Political Cadres», 20-8-1945, in Kim Il Sung,Works, vol 1, Pyongyang, 1980, pp. 235-6.

 

Όπως ο Κιμ Ιλ Σουνγκ τόνιζε το 1945, η δημοκρατία, με αυτή την έννοια:
«δεν είναι δημοκρατία για μια μόνο τάξη, ένα πολιτικό κόμμα, μια οργάνωση ή μια θρησκεία: είναι μια δημοκρατία για τις ευρείες μάζες του λαού»

Kim Il Sung, «On Progressive Democracy: A Lecture Given to the Students of the Pyongyang Worker-Peasant Political School», 3-10-1945, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, pp. 259.

 

Η προοδευτική δημοκρατία, επομένως, είχε πρόθεση να εγκαθιδρύσει μια κοινή δικτατορία διαφόρων τάξεων στη Βόρεια Κορέα συμπεριλαμβανομένης της εθνικής αστικής τάξης, και επίσης

«Η Λαϊκή Δημοκρατία…πρέπει να οικοδομηθεί με το σχηματισμό ενός δημοκρατικού ενιαίου μετώπου…που να εμπνέει…ακόμα και τους εθνικούς καπιταλιστές με εθνική συνείδηση».

Kim Il Sung, «On the Building of New Korea and the National United Front: Speech to the Responsible Functionaries of the Provincial Party Committees», 13-10-1945, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, pp. 298.

 

Έμφαση δόθηκε στον ισχυρισμό ότι – στις συγκεκριμένες συνθήκες της Βόρειας Κορέας μετά το 1945- ένα σοσιαλιστικό σύστημα και μια εξουσία Σοβιέτ ήταν πρόωρα. Οι Κορεάτες κομμουνιστές επομένως, καλούνταν από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ να προσχωρήσουν:

«στον αγώνα για την ενότητα του μάξιμουμ όλων των δυνάμεων που αγαπούν τη χώρα και το λαό»

Kim Il Sung, «On Building a Marxist-Leninist Party in Our Country and its Immediate Tasks: Report to the Inaugural Congress of the Central Organizing Committee of the Communist Party of North Korea», 10-10-1945, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, p. 286)..

 

«Δεν υπάρχει κανένας λόγος οι κομμουνιστές και οι εθνικιστές να μην ενωθούν στην προσπάθειά τους για εθνική ανοικοδόμηση…Η ενότητα μόνο είναι ο πατριωτικός δρόμος για τη χώρα και το λαό και ο πραγματικός δρόμος για εθνική ανοικοδόμηση, ο δρόμος για να εγγυηθούμε μια νέα, δημοκρατική Κορέα.»

Kim Il Sung, «Talk with Participants in the Nationalist Movement», 5-11-1945, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, p. 347.

 

Στην προοδευτική δημοκρατία της Βόρειας Κορέας, ο κομμουνισμός περισσότερο ταυτιζόταν με τον Κορεατικό πατριωτισμό και την ανεξαρτησία παρά γινόταν αντιληπτός με τη Λενινιστική, Μπολσεβίκικη έννοιά του. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ υποστήριζε την πρώτη ιδέα, σε μια μαζική συγκέντρωση στο Sinuiju:
«Κάποιος μπορεί να με ρωτήσει τώρα: Στρατηγές, είσαι επίσης κομμουνιστής; Ναι, είμαι ένας κομμουνιστής. Οι κομμουνιστές είναι πραγματικοί πατριώτες πολεμώντας ολόψυχα για την πλήρη ανεξαρτησία της χώρας και τη χαρά του λαού. Αν ένας κομμουνιστής δεν αγαπά τη χώρα και το έθνος του, δεν είναι πραγματικός κομμουνιστής. Δεν είμαι του είδους του κομμουνιστή που κοιτά προς ξένες χώρες αλλά ένας που βασίζεται στο δικό μας λαό και πολεμά για το όφελος του Κορεατικού λαού και έθνους»

Kim Il Sung, «Which Path Should Liberated Korea Take?: Speech at a Mass Rally in Sinuiju», 27-11-1945, in Kim Il Sung, Works, vol 1, Pyongyang, 1980, pp. 398.

Εμποτισμένο με μεγάλες δόσεις εθνικισμού, το Κομμουνιστικό Κόμμα Βόρειας Κορέας (ΚΚΒΚ, μετονομασμένο σε Εργατικό Κόμμα Βόρειας Κορέας τον Αύγουστο του 1946 και μετά σε Κόμμα Εργατών Κορέας) επίσημα ιδρύθηκε στις 10-13-10-1945. Πέρα από το ΚΚΒΚ, άλλα κόμματα και κοινωνικές οργανώσεις ιδρύθηκαν στα τέλη του 1945 και τις αρχές του 1946: το Δημοκρατικό Κόμμα (αποτελούμενο κυρίως από μικροαστούς και μεσοαστούς καπιταλιστές και Χριστιανούς, το Κόμμα Chondoist Chongu (από πιστούς της θρησκείας Chondo, κυρίως αγρότες) και το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα ( αποτελούμενο κυρίως από μεσαίους αγρότες και διανοούμενους). Οι κοινωνικές οργανώσεις περιελάμβαναν τη Γενική Ομοσπονδία Συνδικάτων, την Αγροτική Ένωση, τη Δημοκρατική Λίγκα Νεολαίας, τη Δημοκρατική Ένωση Γυναικών, τη Γενική Ομοσπονδία των Ενώσεων των Τεχνών & των Γραμμάτων, τη γενική Ομοσπονδία Βιομηχανικής Τεχνολογίας, τη Χριστιανική Ομοσπονδία, τη Βουδιστική Ομοσπονδία και άλλες. Αντιπρόσωποι από όλα αυτά τα κόμματα και τις οργανώσεις- μαζί με αυτές από τις τοπικές επιτροπές- συνεδρίασαν στην Πιονγκ Γιανγκ στις 8-2-1946 προκειμένου να ιδρύσουν την Προσωρινή Επιτροπή του λαού της Βόρειας Κορέας( ΠΕΛΒΚ) λειτουργώντας ως δημοκρατική κυβέρνηση και στοχεύοντας στην προώθηση της αντιιμπεριαλιστικής και αντι-φεουδαρχικής δημοκρατικής επανάστασης.

Λίγο καιρό αργότερα, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ θα τόνιζε ότι, από την ίδρυση της προσωρινής κυβέρνησης το 1946, η βορειοκορεατική κοινωνία είχε μπει στη σταδιακή μετάβαση στο σοσιαλισμό:

«Η Προσωρινή Επιτροπή του λαού της Βόρειας Κορέας που ιδρύθηκε το Φλεβάρη του 1946 έπαιξε ένα μεγάλο ιστορικό ρόλο. Μια μορφή λαϊκής κυβέρνησης βασισμένης σε ένα δημοκρατικό εθνικό ενιαίο μέτωπο που συγκέντρωνε ευρείες αντι-ιμπεριαλιστικές, αντι-φεουδαρχικές δυνάμεις στη χώρα στη βάση της συμμαχίας εργατών-αγροτών, καθοδηγούμενης από τους εργάτες, αυτή η επιτροπή διεξήγαγε τη λειτουργία μιας δημοκρατικής δικτατορίας του λαού»

Kim Il Sung, «Report to the Third Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 23-4-1956, in Kim Il Sung,Works, vol 10, Pyongyang, 1982, p. 157.

 

«Με την εγκαθίδρυση της λαϊκής κυβέρνησης, για πρώτη φορά στην ιστορία, ο λαός μας έγινε πραγματικός αφέντης της χώρας, με την κρατική εξουσία σταθερά στα χέρια. Υπό την ηγεσία του κόμματός μας, η λαϊκή κυβέρνηση…άνοιξε νέες μεγάλες λεωφόρους για κοινωνική πρόοδο. Με αυτό τον τρόπο το βόρειο μισό της Δημοκρατίας διεξήγαγε τα καθήκοντα της αντι-ιμπεριαλιστικής, αντι-φεουδαρχικής δημοκρατικής επανάστασης και μπήκε στην περίοδο της σταδιακής μετάβασης στο σοσιαλισμό»

Kim Il Sung, «On the Nature of the Revolution in Our Country at the Present Stage and the Basic Direction of the First Five-Year Plan: Concluding Speech at a Meeting of the Political Committee of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 29-12-1954, in Kim Il Sung,Works, vol 9, Pyongyang, 1982, pp. 169-70.

 

Αλλά παρά τους παραπάνω ισχυρισμούς, που έγιναν αναδρομικά στα μέσα της δεκαετίας του ’50, ούτε το ΚΚΒΚ, ούτε κανένα άλλο κόμμα σκεπτόταν και μελετούσε –κατά τη διάρκεια της λεγόμενης προοδευτικής δημοκρατίας- τη μετάβαση από εθνικό δημοκρατικό επίπεδο σε σοσιαλιστικό. Στην πράξη, απόφαση ελήφθη για τη συγχώνευση του ΚΚΒΚ και του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος, που δημιουργούσε το Εργατικό Κόμμα Βόρειας Κορέας (ΕΚΒΚ) «με στόχο την οικοδόμηση ενός ευημερούντος, ανεξάρτητου, κυρίαρχου και δημοκρατικού κράτους,», αλλά ούτε την παραμικρή αναφορά σε πιθανή μετάβαση στο σοσιαλισμό.

(Το ΕΚΒΚ αρχικά είχε 370.000 μέλη, που αυξήθηκαν σε 680.000 ένα χρόνο αργότερα). Το αμάλγαμα αυτό, που γέννησε το ΕΚΒΚ έλαβε χώρα μάλλον τεχνητά. Σύμφωνα με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ:

«ακόμα κι αν υπήρχαν κάποιες προστριβές και ασυμφωνίες μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων, το ζήτημα τους θα μπορούσε να επιλυθεί με την διαγραφή των «υπερ-αριστερών» σεχταριστών από το Κομμουνιστικό Κόμμα και τους ακροδεξιούς σκληροπυρηνικούς από το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα, παρά με το να τους συμπεριλαμβάναμε σε συγχωνευμένο κόμμα»

Kim Il Sung, «The Present Political Situation and Our New Tasks: Report to the Enlarged Joint Meeting of the Central Committees of the Communist Party of North Korea and the New Democratic Party of Korea», 29-7-1946, in Kim Il Sung,Works, vol 2, Pyongyang, 1980, p. 282.

Κανένα ίχνος σοσιαλισμού δεν μπορεί να βρεθεί στο Πρόγραμμα του ΕΚΒΚ.

Τα δημοκρατικά του καθήκοντα ήταν τα ακόλουθα:

«Να κατάσχει τη γη των Ιαπώνων ιμπεριαλιστών και των μεγαλο-γαιοκτημόνων και να τη μοιράσει στους αγρότες: να εθνικοποιήσει τις βιομηχανίες, τις μεταφορές, τις επικοινωνίες, τις τράπεζες κλπ που ανήκουν στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό και τους κομπραδόρους καπιταλιστές και να τα μετασχηματίσει σε περιουσία του λαού: να εισάγε 8ωρη εργάσιμη μέρα με ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εργαζόμενους στη βιομηχανία και σε γραφεία: να αποδώσει ίσα δικαιώματα σε γυναίκες και άντρες: να εξασφαλίσει στο λαό ελευθερία λόγου, Τύπου, του συνέρχεσθαι και του συναθροίζεσθαι, και θρησκευτική ελευθερία: να εγκαθιδρύσει δημοκρατικό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης και να θεσπίσει υποχρεωτική εκπαίδευση: να αναπτύξει την επιστήμη, τον εθνικό πολιτισμό και τις Τέχνες»

Kim Il Sung, «For the Establishment of a United Party of the Working Masses: Report to the Inaugural Congress of the Workers’ Party of North Korea», 29-8-1946, in Kim Il Sung,Works, vol 2, Pyongyang, 1980, p. 336.

 

Τίποτα σχετικό με Μαρξισμό-Λενινισμό; Υπό το πρόσχημα της δημιουργικής εφαρμογής του στη συγκεκριμένη κατάσταση της χώρας, ο Μαρξισμός-Λενινισμός (δηλ. ο επιστημονικός σοσιαλισμός που αναπτύχθηκε από τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης) παραποιήθηκε και εξισώθηκε με την Κορεατική ανεξαρτησία. Η χονδροειδής αναθεώρησή του παρουσιάστηκε από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ ως εξής:

«Ο Μαρξισμός- Λενινισμός δεν είναι δόγμα: μα καθοδήγηση για δρασή. Πρέπει να μάθουμε να εφαρμόζουμε το Μαρξισμό- Λενινισμό δημιουργικά στη σημερινή πραγματικότητα της Κορέας. Η πλήρης ανεξαρτησία της Κορέας σημαίνει ακριβώς τη νίκη του Μαρξισμού-Λενινισμού στην Κορέα»

Kim Il Sung, «Report to the Third Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 23-4-1956, in Kim Il Sung,Works, vol 10, Pyongyang, 1982, p. 158.

 

Το καλοκαίρι του 1946 το ΕΚΒΚ προσχώρησε σε συνασπισμό με άλλα δύο πολιτικά κόμματα και 15 κοινωνικές οργανώσεις για την ίδρυση του Δημοκρατικού Εθνικού Ενιαίου Μετώπου της Βόρειας Κορέας(ΔΕΕΜΒΚ). Ο σκοπός του ήταν να οργανώσει εκλογές για τις λαϊκές Επιτροπές επαρχίας, πόλης, κομιτείας, ri (Dong) κλπ κατά τη διάρκεια του Νοέμβρη του 1946 και των αρχών του 1947.Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι από όλες αυτές τις λαϊκές Επιτροπές ίδρυσαν τη Συνέλευση του Βορειοκορεατικού Λαού (ΣΒΚΛ) στις 17-2-1947.

 

Η ΣΒΚΛ έτσι έγινε το ανώτατο όργανο εξουσίας της χώρας, με την Επιτροπή του Λαού της Βόρειας Κορέας (ΕΛΒΚ) το εκτελεστικό της όργανο. Οι 237 βουλευτές της ΣΒΚΛ πρόσκειταν στα υπάρχοντα κόμματα ως εξής: 36% στο ΕΚΒΚ, 13% στο Δημοκρατικό Κόμμα, 13% στο Κόμμα Chogu και 38% ανεξάρτητοι. Ως προς την κοινωνική τους καταγωγή, 22% εργάτες, 26% αγρότες, 24% δημόσιοι υπάλληλοι-αξιωματούχοι, 15% διανοούμενοι, 3% επιχειρηματίες, 4% έμποροι, 2% χειροτέχνες και 4% άνθρωποι θρησκειών.

Σε έναν μεταγενέστερο ισχυρισμό του, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, χαρακτήρισε αυτή τη ΕΒΚΛ ως άλλο ένα μεταβατικό στάδιο προς το σοσιαλισμό! Μόνο το 1956 θα σημειώσει ότι η ΕΒΚΛ είχε

«στόχο να εφαρμόσει τα καθήκοντα της μεταβατικής περιόδου για τη μετάβαση βαθμιαία στο σοσιαλισμό, διευρύνοντας περισσότερο τη δράση των αποτελεσμάτων των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στη Βόρεια Κορέα και αναπτύσσοντας μια σχεδιασμένη εθνική οικονομία»

Kim Il Sung, «Report to the Third Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 23-4-1956, in Kim Il Sung,Works, vol 10, Pyongyang, 1982, p. 158.)

 

Αλλά αυτός είναι ένας αβάσιμος ισχυρισμός, δεδομένου ότι καμμία αναφορά σε μετάβαση στο σοσιαλισμό υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού της κόμματος δεν υπάρχει σε οποιοδήποτε επίσημο κείμενο της δεκαετίας του ’40. Με άλλα λόγια, η «προοδευτική δημοκρατία» δεν θεωρούταν – εκείνο τον καιρό- ως μεταβατικό στάδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δικτατορία του προλεταριάτου στη Βόρεια Κορέα.
Πράγματι, αυτή η «προοδευτική δημοκρατία» στη Βόρεια Κορέα παρουσιάζει ομοιότητες με τη «νέα δημοκρατία» που εφαρμόστηκε στην Κίνα μετά την απελευθέρωσή της το 1949. η τελευταία είχε, στην πραγματικότητα, σχεδιαστεί στο βιβλίο του Μάο Τσε Τουνγκ «Η Νέα Δημοκρατία»(1940), σύμφωνα με την οποία 4 αντιιμπεριαλιστικές και αντι-φεουδαρχικές τάξεις- το προλεταριάτο, η αγροτιά, η μικροαστική τάξη και η εθνική αστική τάξη- όλες θα συμμετείχαν και θα μοιράζονταν την εξουσία στη μεταπελευθερωτική Κίνα. Αλλά οποιες ετικέτες και να βέλει κανείς σε αυτούς τους τύπους δημοκρατίας – είτε «προοδευτική» είτε «νέα»- οι επινοήσεις τόσο του Μάο Τσε Τουνγκ όσο και του Κιμ Ιλ Σουνγκ απαρνούνται τη βασική Μαρξιστική-Λενινιστική αρχή ότι μόνο με τα μέσα της δικτατορίας του προλεταριάτου αυτή η πραγματική δημοκρατία και ο σοσιαλισμός μπορούν να λάβουν χώρα.

Όπως ο Λένιν ξεκάθαρα ανέφερε:

«Η μετάβαση από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό σίγουρα θα προκαλέσει μια μεγάλη αφθονία και ποικιλία πολιτικών μορφών, αλλά η ουσία θα είναι αναπόφευκτα η ίδια: η δικτατορία του προλεταριάτου»

V. I. Lenin, The State and Revolution: The Marxist Theory of the State and the Tasks of the Proletariat in the Revolution, August-Setember 1917, in Lenin, Collected Works, vol. 25, Moscow, 1964, p. 413. Emphasis in the original.

Τόσο η «προοδευττική δημοκρατία» του Κιμ Ιλ Σουνγκ, όσο και η «νέα δημοκρατία» του Μαο τσε Τουνγκ αντιπροσωπεύουν δεξιές αναθεωρητικές παραποιήσεις (για την επανάσταση στις αποικιακού τύπου χώρες). Αυτές οι παρεκκλίσεις, στην πραγματικότητα, αναπτύχθηκαν από τους χρουσωφικούς ρεβιζιονιστές γύρω από την ιδέα ενός κράτους «εθνικής δημοκρατίας». Ήταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 όταν, επ’ αυτού, η ρεβιζιονιστική ΕΣΣΔ ανέτρεψε τις πολιτικές του Λένιν και Στάλιν προκειμένου να σαμποτάρει και να διακόψει την επαναστατική διαδικασία στις αναπτυσσόμενες χώρες. Υποστήριξη έδωσε, επομένως, σε αναδυόμενα, αποκαλούμενα μη καπιταλιστικά κράτη (όπως η Ινδία του Νεχρού ή Ινδονησία του Σουκάρνο) στην προσπάθειά της να ενισχύσει τις εθνικές καπιταλιστικές τάξεις και όλες τις άλλες πατριωτικές δυνάμεις ώστε αρμονικά να περάσουν στο «σοσιαλισμό», μέσω κυρίως εθνικοποιήσεων. Δίχως αμφιβολία, όλες αυτές οι πολιτικές που συγχέουν τη «δημοκρατία» με τη «συμφιλίωση» ανάμεσα σε ανταγωνιστικές τάξεις είναι ρεβιζιονιστικές επινοήσεις και θεωρίες που διακόπτουν την πρόοδο προς τη δικτατορία της εργατικής τάξης και δημιουργούν ένα «Σινικό Τείχος» μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης φάσης της επααστατικής διαδικασίας στις αναπτυσσόμενες χώρες.

 

Αγροτικές και άλλες μεταρρυθμίσεις

Παρόλο που η Βόρεια Κορέα- συγκρινόμενη με το νότο- κατείχε ένα σχετικό πλεονέκτημα, κληρονομώντας την πλειοψηφία της βαριάς βιομηχανίας και ορυχείων της χώρας, το μέγεθος της δολιοφθοράς από πλευράς Ιαπωνίας πριν την τελική παράδοσή της το 1945 ήταν τόσο καταστρεπτικό ώστε 19 υδροηλεκτρικοί σταθμοί είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας, 64 ορυχεία είχαν πλήρως πλημμυρίσει, 178 μερικώς, 6 επιχειρήσεις (μεταξύ των οποίων και το Εργοστάσιο Αεροπλάνων της Πιονγκ Γιανγκ) είχαν πλήρως καταστραφεί και 47 μεγάλες επιχειρήσεις μερικώς καταστραφεί.
Jon Halliday, «The Economies of North and South Korea», in Sullivan and Foss (Eds), Two Koreas – One Future?, Lanham, MD, 1987, p. 21.

 

Παρόλα αυτά, αξιοσημείωτη πρόοδος επιτεύχθηκε σύντομα, καθώς ανοικοσόμηση και οικονομική ανάπτυξη άρχισαν να σχεδιάζονται ( σε ετήσια βάση το 1947 και 1948 και σε 2ετή βάση το 1949-50). Σε σύγκριση με το 1946, το βιομηχανικό εισόδημα αυξήθηκε κατά 53,3% το 1947, κατά 117,9% το 1947 και κατά 236, 7% το 1949. Όλοι οι τομείς της κοινωνίας επηρεάστηκαν από τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις- από την αγροτική μεταρρύθμιση και την εθνικοποίηση των βασικών βιομηχανιών, ως τους νέους νόμους για την προστασία των εργαζομένων, την ισότητα των φύλων, τον εκδημοκρατισμό της Δικαιοσύνης, της Εκπαίδευσης, τον πολιτισμό κλπ- έτσι ξεκίνησε το ξερίζωμα των αποικιακών και φεουδαρχικών χαρακτηριστικών της κοινωνίας που κληρονομήθηκαν από το παρελθόν.
Δεδομένης της οπισθοδρόμησης της Κορέας και του υπερμεγέθους αγροτικού πληθυσμού, μεγάλης σημασίας ήταν ο «Νόμος για την Αγροτική Μεταρρύθμιση στη Βόρεια Κορέα», που δημοσιεύτηκε στις 5-5-1946. Όλη η γη που κατεχόταν από τους Ιάπωνες αποικιστές και τους γαιοκτήμονες που κατείχαν πάνω από 5 εκτάρια απαλλοτριώνονταν χωρίς αποζημίωση και δωρεάν διανέμονταν στους άκληρους και φτωχούς αγρότες, ανάλογα το μέγεθος των οικογενειών τους. Η αγορά, πώληση και υποθήκευση της διανεμημένης γης και όλα τα συστήματα μίσθωσης πλέον απαγορεύονταν. Η αγροτική μεταρρύθμιση ολοκληρώθηκε επιτυχώς σε σύντομο χρονικό διάστημα: πάνω από 1.000.000 εκτάτια γης απαλλοτριώθηκαν και διανεμήθηκαν σε 720.000 αγροτικά νοικοκυριά. Ένας ακόλουθος νόμος για «τον αγροτικό φόρο σε είδος» απαιτούσε από τους αγρότες να καταβάλλουν στο κράτος 25% των προϊόντων τους (το ποσοστό αυτό αναθεωρήθηκε αργότερα: έγινε μεταξύ 10% και 27%, ανάλογα με τους καρπούς ή το εύφορο του εδάφους). Αυτός ο φόρος καταργήθηκε το 1966.

Σύμφωνα με το «Νόμο για την Εθνικοποίηση της Βιομηχανίας, των Συγκοινωνιών- των Μεταφορών, των Επικοινωνιών και των Τραπεζών»(10-8-1946), όλες οι κύριες βιομηχανίες, που άνηκαν προηγουμένως στο Ιαπωνικό κράτος ή σε προδότες του κορεατικού έθνους, εθνικοποιούνταν χωρίς αποζημίωση και μεταβιβάζονταν στο κράτος. Ως αποτέλεσμα, πάνω από 1.000 βιομηχανικές εγκαταστάεις, σιδηρόδρομοι, επικοινωνίες και τράπεζες (ήτοι, πάνω από το 90% όλων των βιομηχανιών που άνηκαν στον Ιαπωνικό ιμπεριαλισμό ή την κομπραδόρικη αστική τάξη) τέθηκαν υπό την κυριότητα του κράτους. Αυτή η εθνικοποίηση, παρά τον δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό και αντιφεουδαρχικό της χαρακτήρα, δεν εξάλειψε την καπιταλιστική ιδιοκτησία σαν σύνολο: οι ιδιοκτησίες της εθνικής αστικής τάξης παρέμειναν άθικτες από αυτή την εθνικοποίηση και προστατεύονταν από το Νόμο. Ο νόμος που προστάτευε την ατομική ιδιοκτησία και ενθάρρυνε τις καπιταλιστικές ιδιωτικές επιχειρήσεις, υιοθετήθηκε στις 4-10-1946.

 

7. Ο πόλεμος της Κορέας (1950-53)

Ενώ αγνοούσε τις προσπάθειες της ΛΔΚ και του ΔΜΕΚ για την κορεατική επανένωση με ειρηνικά μέσα στα τέλη της δεκαετίας του ’40, η Ουάσινγκτον αύξησε την στρατιωτική ανοικοδόμηση της Νότιας Κορέας ως πρελούδιο του ξεσπάσματος εχθροπραξιών. Συμπλοκές με τον Βορειοκορεατικό Λαϊκό Στρατό (ΒΚΛΣ) κατά μήκος του 38ου παραλλήλου έγιναν συχνές και τις 4-5-1949 οι δυνάμεις της Νότιας Κορέας ξεκίνησαν μια επίθεση προς το Kaesong, με αποτέλεσμα 4.000 βορειοκορεάτες στρατιώτες, 22 νοτιοκορεάτες στρατιώτες και 100 περίπου πολίτες νεκρούς. Το καθεστώς Rhee στη ΔΚ, στο μεταξύ, προσπαθούσε να καταπιέζει εργατικές και αγροτικές «ενοχλήσεις» και να καταστείλει τις δραστηριότητες ανταρτών που είχαν αναπτυχθεί στο Νότο σε ευρεία κλίμακα. Αυτές οι καταπιέσεις, με στόχο την «εκμηδένιση των στασιαστών» κορυφώθηκαν στις αρχές του 1950, καθώς χιλιάδες δολοφονήθηκαν και πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν ή εκτοπίστηκαν και τα σπίτια τους καταστράφηκαν ολικώς ή μερικώς.

Στις 25-6-1950, ξημερώματα, η επίθεση από το νότο- κατά μήκος του 38ού παραλλήλου, προς τη Haeju, Kumchon και Cholwen τελικά σήμανε την έναρξη του πολέμου ενάντια στη ΛΔΚ, ωθώντας τον ΒΚΛΣ να διεξάγει στρατιωτική δράση ενάντια στο νότο. Έτσι, ο Κορεατικός λαός ξεκίνησε τον 3χρονο Απελευθερωτικό της Πατρίδας Πόλεμο ενάντια στη στρατιωτική δύναμη των συμμαχικών δυνάμεων του ιμπεριαλισμού καθοδηγούμενου από τις ΗΠΑ. Με στόχο να μετατρέψει όλη την Κορέα σε αμερικανική νέο-αποικία, η επίσημη προπαγάνδα των ΗΠΑ παρουσίαζε τον αγώνα των Κορεατών για επανένωση ως εμφύλιο πόλεμο. Οι περισσότερες Δυτικές πηγές εξακολουθούν να αναφέρονται σε μια δήθεν «κομμουνιστική εισβολή» του Βορρά στο Νότο. Αλλά σχετικά με το σε ποιά κορεατική πλευρά πρέπει να αποδοθεί η ευθύνη για το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, ο Βρετανός ιστορικός Geoff Simons σημείωνε τις ακόλουθες διαφορές:

«Οι επιθετικές προθέσεις του Syngman Rhee έναντι της βορείου Κορέας ήταν ευρέως γνωστές, αναλυτικά ντοκουμενταρισμένες, και συχνά μια ντροπή για την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και των Αμερικανικών στρατιωτικών Αρχών στη Νότια Κορέα. Ο Βορράς επίσης ενδιαφερόταν εξίσου για επανένωση, ωστόσο αναγκαία η ερμηνεία των γεγονότων εκ μέρους του, ήταν κατά τι διαφορετική από αυτή που πήγαζε από Ουάσινγκτον και Σεούλ. Θα ήταν λάθος να εξισώσουμε τη φιλοπόλεμη ρητορεία του Βορρά με αυτή του Νότου: ακόμα και οι συνήθεις αντικομμουνιστικές πηγές αναφέρουν λίγες φωνασκίες του Κιμ Ιλ Σουνγκ να ταιριάζουν με αυτές του Syngman Rhee και των φιλοπόλεμων υποστηρικτών του. Ανακοινώσεις από την Πιονγκ Γιανγκ δεν απέκλειαν την πιθανότητα μαχητικής ( ή πολεμικής) επανένωσης, αλλά η διάθεση ήταν διαφορετική από αυτή του Rhee: και έμφαση δινόταν κάποιες φορές στην ανάγκη για ειρηνική (τονισμός Geoff Simons) επανένωση»

Geoff Simons, Korea: The Search for Sovereignty, London, 1995, p. 192.

 

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 – και συγκεκριμένα μετά την κήρυξη του Δόγματος Τρούμαν το 1947- η Ουάσινγκτον παρακολουθούσε τις εξελίξειες σε κάθε χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής της προοπτικής και προκειμένου να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ ή σε άλλες χώρες που πάλευαν για ανεξαρτησία, ειρήνη, δημοκρατία και σοσιαλισμό. Ο ψυχρός πόλεμος άρχισε από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και σχεδιάστηκε ώστε να οξύνει την διεθνή ένταση, να δικαιολογήσει τον απεριόριστο στρατιωτικό ανταγωνισμό και να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες και την αντικομμουνιστική Αντίδραση σε όλες τις ηπείρους. Ήταν μέσα σε αυτό το πλαίσιο που δημιουργούνταν όλες οι προϋποθέσεις για το ξέσπασμα του θερμού πολέμου στην Κορεατική χερσόνησο το 1950.

Από τον Ιούνη ως τις αρχές Σεπτέμβρη του 1950, οι καθοδηγούμενες από τις ΗΠΑ δυνάμεις του ΟΗΕ υποχώρησαν στη μικρή νοτιοανατολική περιοχή του Pusan. Στις 15-9-1950, οι αμερικανικές αποβάσεις στο Inchon (λίγο πιο νότια από τον 38ο παράλληλο) ώθησαν τον ΒΚΛΣ να υποχωρήσει και διευκόλυνε μια προώθηση του ΟΗΕ από το Pusan. Το Νοέμβρη, η ταχύτατη προέλαση των δυνάμεων του ΟΗΕ προς τον ποταμό Yaly προκάλεσε μια μαζική Κινεζική παρέμβαση, προξενώντας την υποχώρηση του ΟΗΕ σε όλα τα μέτωπα. Γρήγορες εκκενώσεις των δυνάμεων του ΟΗΕ έλαβαν χώρα δια θαλάσσης από το Hungnam και το Wonsan στη Βόρεια Κορέα. Το Γενάρη του 1951 η υποχώρηση του ΟΗΕ σταμάτησε βορείως του Taejon στη Νότια Κορέα, και μετά από μια 3μηνη αντεπίθεση του ΟΗΕ, το μέτωπο σταθεροποιήθηκε περί τον 38ο παράλληλο μέχρι να συμφωνηθεί η γραμμή της εκεχειρίας στις 27-7-1953. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, έλαβε χώρα ανταλλαγή αιχμαλώτων: 77.000 Βορειοκορεάτες και Κινέζοι στρατιώτες έναντι 12.700 μελών των δυνάμεων του ΟΗΕ, συμεριλαμβανομένων και 3.597 Αμερικανών και 945 βρετανών.

Ο 3χρονος πόλεμος ενάντια στον Κορεατικό λαό προκάλεσε περίπου 4.000.000 θανάτους με ακόμα περισσόερους αντρες, γυναίκες και παιδιά, τραυματισμένους και ακρωτηριασμένους ( ίσως 10.000.000 νεκροί και τραυματίες συνολικά): ο μεγαλύτερος αριθμός απωλειών ήταν Βορειοκορεάτες και Κινέζοι. Τα βομβαρδιστικά των ΗΠΑ επιτέθηκαν σε υδροηλεκτρικούς σταθμούς, εργοστάσια, γέφυρες και επικοινωνίες σε όλο το Βορρά και ολόκληρες περιοχές δεν είχαν ούτε ένα κτίριο όρθιο. Ο πόλεμος επίσης παρείχε στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό την ευκαιρία να δοκιμάσει τα ναπάλμ και σχετικά παράγωγά της σε μεγάλη κλίμακα εναντίον τόσο στρατιωτικών όσο και πολιτικών στόχων στο Βορρά. Ως το 1953, σε ανάλογους όρους, η ΛΔΚ είχε καταστραφεί περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της ΕΣΣΔ) και περισσότερο από ό,τι το Βόρειο Βιετνάμ στον πόλεμο που διεξήχθη αργότερα.
Όπως είναι γνωστό, η επίθεση των ΗΠΑ στην Κορέα διεξήχθη υπό τη «σφραγίδα» του ΟΗΕ. Έτσι, στρατεύματα από χώρες όπως η Βρετανία, Ιαπωνία, Αυστραλία και 12 άλλα κράτη ένωσαν τη στρατιωτική τους δύναμη ενάντια στη ΛΔΚ. Ωστόσο, η απόφαση για την ανάμιξη του ΟΗΕ στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν πρωτοβουλία του ΟΗΕ, αλλά απόφαση των ΗΠΑ. Εξαιτίας του προσωρινού μποικοταρίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας εκ μέρους της ΕΣΣΔ (δηλ. την απουσία σοβιετικού βέτο), οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές μπόρεσαν να εξασφαλίσουν 3 ψηφίσματα του ΣΑ που επέτρεπαν την επέμβαση του ΟΗΕ στην Κορέα( ψήφισμα νο.82 της 25-6-1950, νο. 82 της 27-6-1950 και νο.84 της 7-7-1950). Είναι επίσης σημαντικό να ληφθεί υπόψη ότι:

 

1. το πρώτο ψήφισμα νο. 82 δεν έκανε λόγο για στρατιωτική επέμβαση του ΟΗΕ στην Κορέα

2. οι ΗΠΑ ανέλαβαν στρατιωτική δράση πριν να δοθεί εξουσιοδότηση από τον ΟΗΕ

3. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να σταθμεύουν δυνάμεις στη Νότια Κορέα στο όνομα και υπό τη σημαία του ΟΗΕ με βάση το ψήφισμα νο.84.

 

Όμως λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών απαιτεί ομόφωνη έγκριση από όλα τα μόνιμα μέλη του ΣΑ, το ψήφισμα νο.84 που ίδρυε «στρατιωτική Αποστολή του ΟΗΕ» στο νότο δεν είχε κανένα νομικό αντίκρυσμα αφού- δεδομένης της απουσίας της ΕΣΣΔ, τότε μόνιμου μέλους του ΣΑ- υιοθετήθηκε χωρίς τη συμμετοχή των μονίμων μελών του ΣΑ.
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι σε αυτές τις συνθήκες- όπως συμβαίνει και σήμερα- ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χειραγώγησε και χρησιμοποίησς τον ΟΗΕ ως όργανο προώθησης των δικών του επεκτατικών σχεδίων και στρατηγικών συμφερόντων. Και η «στρατιωτική Αποστολή του ΟΗΕ» στη ΔΚ συνεχίζει να παραμένει ως αμερικανικό προϊόν του ψυχρού πολέμου.

Οι συνομιλίες για ανακωχή, που διεξήχθησαν μεταξύ της « στρατιωτικής αποστολής του ΟΗΕ»(κατ΄ουσίαν μια αντιπροσωπεία των ΗΠΑ) και αντιπροσώπους της Βόρειας Κορέας και της Κίνας, κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας για εκεχειρία στις 27-7-1953 στο Panmunjom. Η εκεχειρία ματαίωνε τα σχέδια των ΗΠΑ για κατοχή ολόκληρης της Κορεατικής χερσονήσου και δυνάμωσε το αντι-ιμπεριαλιστικό μέτωπο στην Ασία. Αυτή η εκεχειρία (η μεγαλύτερης διάρκειας εκεχειρία στον κόσμο) δεν αντικαταστάθηκε ποτέ από μια συνθήκε ειρήνης με την Κορέα να συνεχίζει διαιρεμένη περί τον 38ο παράλληλο. Παρά το ότι η συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ βρίσκεται κατά παράβαση της εκεχειρίας του 1953 (που προνοούσε την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την κορεατική χερσόνησο), η Ουάσινγκτον σύναψε μια «συνθήκη αμοιβαίας άμυνας» με τη νοτιοκορεατική κυβέρνηση στις 8-8-1953 προκειμένου να «δικαιολογήσει» τη στρατιωτική της παρουσία για απεριόριστο χρονικό διάστημα.

Από την άλλη πλευρά, όλα τα Κινέζικα στρατεύματα είχαν φύγει από τη ΛΔΚ ως το 1958.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, η σημαία της εθνικής απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας υψώθηκε ηρωικά από τον Κορεατικό λαό στην ένοπλη αντιπαράθεσή του με την καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική επέμβαση στην κορεατική χερσόνησο. Ο αντι-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του αγώνα των Κορεατών- ενάντια, εκείνο τον καιρό, στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό- τονίστηκε από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ ως εξής:

«Ο αγώνας είναι, από τη μια, μια αντι-ιμπεριαλιστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, με το καθήκον της υπεράσπισης της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της χώρας ενάντια στους ξένους ιμπεριαλιστές επιτιθέμενους. Από την άλλη, είναι μια δημοκρατική επανάσταση που εμπλέκει όλο το λαό…Οι εχθροί του κορεατικού λαού είναι οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι υπάλληλοί τους, η προδοτική κλίκα του Syngman Rhee, ιαπωνόφιλα και αμερικανόφιλα στοιχεία, εθνοπροδότες, μεγαλογαιοκτήμονες και κομπραδόροι καπιταλιστές. Έτσι, το καθήκον της επανάστασής μας επί του παρόντος σταδίου είναι να καταστρέψουμε τους δύο μας εχθρούς, τον εσωτερικό και τον εξωτερικό, να υπερασπίσουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία της χώρας και να φέρουμε την επανένωσή της… Ο αγώνας του Κορεατικού Λαού ενάντια στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές εισβολείς είναι…συγχρόνως ένας αγώνας για παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια, που είναι σημαία για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των λαών των αποικιών και των εξαρτημένων χωρών»

Kim Il Sung, «The Organizational and Ideological Consolidation of the Party is the Basis for Our Victory: Report to the Fifth Plenary Meeting of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 15-12-1952, in Kim Il Sung, Works, vol 7, Pyongyang, 1981, p. 343.

Προκειμένου να μεγιστοποιήσει τη λαϊκή υποστήριξη για την απελευθέρωση και επανένωση της Κορέας το 1950-53, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ έδωσε κύρια έμφαση στην σφυρηλάτηση της ενότητας μεταξύ όλων των πατριωτικών στοιχείων της Κορεατικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή πολιτική τους τοποθέτηση. Πράγματι,στο Δημοκρατικό Μέτωπο για την Επανένωση της Πατρίδας, μέλη του Κόμματος Εργατών της Κορέας (ΚΕΚ) εργάζονταν στενά με αυτά του κόμματος Chongu και του Δημοκρατικού Κόμματος. Αλλά κατά τηξ διάρκεια της περιόδου Σεπτέμβρη- Δεκέμβρη 1950, όταν η ΣΛΒΚ είχε υποχωρήσει και τα υπό αμερικανική καθοδήγηση στρατεύματα του ΟΗΕ κατείχαν όλο σχεδόν το Βορρά- κάποιες αντιδραστικές δυνάμεις στο Βορρά αναδιοργανώθηκαν υπό αμερικανική προστασία. Μέλη του κόμματος Chongu και του Δημοκρατικού Κόμματος συμμετείχαν στις σχηματισθείσες αντιδραστικές οργανώσεις και κάποια από αυτά δολοφονούσαν ακόμα μέλη του ΚΕΚ και τις οικογένειές τους. Σε αυτές τις περιστάσεις, ωστόςο, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ κάλεσε για πολιτική εγκράτεια, αντιτιθέμενος σε προτροπές να χαρακτηρίσει «φιλικά κόμματα» ως αντιδραστικές οργανώσεις. Όπως έλεγε σε στελέχη του ΚΕΚ το Νοέμβρη του 1951:

«το ενωμένο μέτωπο δεν μπορεί ποτέ να σχηματιστεί με εξαναγκαστικά μέτρα. Ο εξαναγκασμός θα δημιουργήσει μονάχα αντιπάθεια. Πρέπει να επηρεάσουμε τα μέλη των φιλικών κομμάτων με την εκπαίδευση και την πειθώ και να τους κάνουμε να μας υποστηρίξουν ολόψυχα και να είναι αποφασισμένοι να μείνουν μαζί μας ως το τέλος

Kim Il Sung, «On Improving the Party’s Organizational Work: Concluding Speech at the Fourth Plenary Meeting of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 2-11-1951, in Kim Il Sung, Works, vol 6, Pyongyang, 1981, p. 427.

 

8. Εγκαθιδρύοντας «σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις» στη ΛΔΚ

 

Προκειμένου να αποκατασταθεί η μετά το 1953 οικονομία, ολοκληρωτικά κατεστραμένη από τον τριετή πόλεμο, και να οικοδομηθει η οικονομική βάση του σοσιαλισμού, προτεραιόττα δόθηκε στην ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας παράλληλα με αυτή της ελαφριάς και της γεωργίας. Η μεταπολεμική ανοικοδόμηση έλαβε χώρα σε τρία στάδια:

1. Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για την οικονομική ανοικοδόμηση διεξήχθησαν στο δεύτερο μισό του 1953.

2. έπειτα, ένα 3χρονο πλάνο (1954-56) εφαρμόστηκε προκειμένου να φτάσει η ΛΔΚ τα προπολεμικά επίπεδα σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Επιτυχώς εκπληρώθηκε εντός 2 χρόνων και 8 μηνών και υπερκαλύφθηκε κατά 22% στο τέλος του 1956.

3. το ακόλουθο 5ετές πλάνο (1957-61) είχε στόχο την οικοδόμηση σοσιαλιστικών θεμελίων της εκβιομηχάνιστης, του εκσυχγρονισμού διαφόρων κλάδων της οικονομίας και ταυτόχρονα την άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου του πληθυσμού και την επίλυση προβλημάτων σχετικών με τη σίτιση, την ένδυση και τη στέγαση. Το πλάνο επιτυχώς καλύφθηκε εντός μόλις 2,5 ετών.

Σημαντικός ρόλος στην επίτευξη αυτών των αξιόλογων και γρήγορων επιτυχιών μετά τον Πόλεμο της Κορέας έπαιξε το κίνημα Chollima (Chollima παραδοσιακά σημαίνει ένα άλογο που φτάνει τα 1000 μίλια την ημέρα). Το κίνημα αυτό στόχευε στην εκπαίδευση και τη μετατροπή του λαού σε κομμουνιστές ακτιβιστές επιταχύνοντας την καινοτομία και την παραγωγή συνολικά, υπό το σύνθημα «ένας για όλους και όλοι για έναν». Έμφαση πάντοτε δινόταν στις εθνικές ιδιαιτερότητες της Κορέας, δηλ. ότι η επανάσταση ήταν Κορεατική και – ως τέτοια- δεν θα έπρεπε να αντιγράφει ξένα μοντέλα. Υπό αυτή την άποψη, ο όρος Juche (= Ανεξαρτησία) εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μια ομιλία του Κιμ Ιλ Σουνγκ στις 28-12-1955. Επιτιθέμενος στο δογματισμό και το φορμαλισμό:

«δε θα έπρεπε να τεθεί κάποιος κανόνας – έλεγε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ότι θα πρέπει να ακολουθήσουμε το Σοβιετικό μοντέλο. Κάποιοι συνηγορούν υπέρ του Σοβιετικού μοντέλου ενώ άλλοι υπέρ του Κινεζικού τρόπου, αλλά δεν είναι καιρός να δουλέψουμε το δικό μας;»

Kim Il Sung, «On Eliminating Dogmatism and Formalism and Establishing Juche in Ideological Work: Speech to Party Propaganda and Agitation Workers», 28-12-1955, in Kim Il Sung, Works, vol 9, Pyongyang, 1982, p. 403.

 

Αυτός ο ανεξαρτησιακός και εθνικός χαρακτήρας της Κορεατικής επανάστασης πολύ συχνά επαναλαμβανόταν και τονιζόταν. Όπως ο Κιμ Ιλ Σουνγκ επεσήμαινε το 1959:

«Το πιο σημαντικό πράγμα στην επανάσταση είναι να εγκαθιδρύσουμε τη Juche πλήρως, προσχωρώντας στις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού»

Kim Il Sung, «On Opposing Dogmatism and Establishing Juche in Party Political Work in the People’s Army: Talk with Military and Political Workers at the Corps or Higher Levels of The Korean People’s Army», 16-5-1959, in Kim Il Sung, Works, vol 13, Pyongyang, 1983, p. 256.

Σύμφωνα με την επίσημη ΚιμιλΣουνγκίστικη φιλολογία, οι οικονομικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί που έλαβαν χώρα κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’50 τόσο για τη συνεταιριστικοποίηση της γεωργίας και την αναδιοργάνωση του ιδιωτικού εμπορίου και βιομηχανίας είχαν οδηγήσει στην εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής το 1958.

Στον αγροτικό τομέα, ο κύριος στόχος ήταν να στραφεί η ατομική ιδιωτική αγροτική οικονομία σε μια συνεταιριστική οικονομία. Η αλλαγή αυτή είχε επίσης υπαγορευτεί από την αναγκαιότητα βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου στην περιφέρεια, καθώς είχε σημαντικά επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου (το 1953 οι φτωχοί αγρότες έφταναν το 40% του συνολικού πληθυσμού της περιφέρειας). Κατά το 1953-54, αγροτικοί συνεταιρισμοί θεσπίστηκαν σε πειραματική βάση: 1.090 από αυτούς (που περιείχαν το 21.5% του συνολικού αριθμού των αγροτικών νοικοκυριών) δημιουργήθηκαν ως τον Ιούνιο του 1954. Τρεις διαφορετικοί τύποι αγροτικών συνεταιρισμών υπήρχαν:

1. Ο πρώτος συνίστατο σε αλληλοβοηθούμενες ομάδες με τις οποίες διεξαγόταν η εργασία χωρίς τη συνένωση της γης

2.στο δεύτερο, μισο-σοσιαλιστικού τύπου, η γη ήταν κοινή, η εργασία οργανωνόταν από κοινού και το εισόδημα διανεμόταν ανάλογα με την ποσότητα γης που είχε παρασχεθεί στην κοοπερατίβα και

3. στον τρίτο, σοσιαλιστικής μορφής, τόσο η γη όσο και τα μέσα παραγωγής ήταν κοινά και το εισόδημα διανεμόταν ανάλογα με την ποσότητα εργασίας που είχε καταβληθεί.

Ταχύτατη πρόοδος υπήρξε στην αγροτική συνεταιριστικοποίηση που έλκυε όχι μόνο φτωχούς αγρότες, αλλά και έναν αυξανόμενο αριθμό μεσαίων αγροτών. Κατά το τέλος του 1956, 80,9% του συνόλου των αγροτικών νοικοκυριών είχε προσχωρήσει σε κοοπερατίβες (σχεδόν όλα σε αυτές του τρίτου τύπου). Γενικά, οι πλούσιοι αγρότες που συνήθως απασχολούνταν στο εμπόριο επίσης, παρέμεναν αποκλεισμένοι από τις κοοπερατίβες. Αλλά παρότι δεν απαλλοτριώθηκαν οι περιουσίες τους, τόσο οι πλούσιοι, όσο και οι μεσαίοι αγρότες είχαν, σύμφωνα με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, «πειστεί» και ιδεολογικά «αναβαπτιστεί» προκειμένου να ενταχθούν στις κοοπερατίβες εθελοντικά.

«Στην αγροτική συνεταιριστικοποίηση η αρχή της εθελοντικής προσχώρησης εφαρμόστηκε όχι μόνο στους μεσαίους αγρότες, αλλά σε όλα τα στρώματα του αγροτικού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των πλουσίων αγροτών.. Το Κόμμα μας υιοθέτησε την πολιτική της βαθμιαίας αναδιαμόρφωσης των πλουσίων αγροτών καθώς αναπτυσσόταν το συνεταιριστικό κίνημα, ενώ ταυτόχρονα περιόριζε τις εκμεταλευτικές τους πρακτικές…η πλειοψηφία των πλουσίων αγροτών εντάχθηκε στις κοοπερατίβες εθελοντικά»

Kim Il Sung, «Report on the Work of the Central Committee to the Fourth Congress of the Workers’ Party of Korea», 11-9-1961, in Kim Il Sung, Works, vol 15, Pyongyang, 1983, pp. 136-7.

 

«Οι πλούσιοι αγρότες είχαν μεταμορφωθεί σε σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους μέσω του περιορισμού των αρνητικών τάσεών τους και εκπαιδεύοντάς τους με επιμονή, αντί να τους απαλλοτριώσουμε..Η αρχή της εθελοντικής προσχώρησης εφαρμόστηκε ακόμα και ως το τελευταίο στάδιο..
Η αγροτική συνεταιριστικοποίηση ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1958. Έτσι ο δύσκολος και πολυσύνθετος στόχος μετασχηματισμού του μικρού αγροτικού νοικοκυριού και της καπιταλιστικής οικονομίας στο χωριό σε σοσιαλιστική συνεταιριστική οικονομία επιτυχώς επιτεύχθηκε μέσα σε 4-5 χρόνια
»

Kim Han Gil, Modern History of Korea, Pyongyang, 1979, pp. 411-2.

Παράλληλα με την αγροτική συνεταιριστικοποίηση, η αναδιοργάνωση των βιοτεχνιών και του καπιταλιστικού εμπορίου και βιομηχανίας (ένας τομέας σημαντικά περιορισμένος από το 1945 κι έπειτα) έγινε βάση σοσιαλιστικών αρχών και ολοκληρώθηκε, κατά τους ισχυρισμούς των αρχών της ΛΔΚ, περί τον Αύγουστο του 1958. Και σε αυτή την περίπτωση, κοοπερατίβες ιδρύονταν μέσω της «αναμόρφωσης» των εθνικων καπιταλιστών, χωρίς όμως την απαλλοτρίωση της περιουσίας τους:

«Εμείς επιμένουμε να διεξάγουμε την επανάσταση για την εξάλειψη των καπιταλιστικών στοιχείων στο Βορρά όχι απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές έμπορους και βιομήχανους, αλλά τους εντάσσουμε στο σοσιαλιστικό τρόπο μέσω των διάφορων μορφών της συνεταιριστικής οικονομίας»

Kim Il Sung, «On the Nature of the Revolution in Our Country at the Present Stage and the Basic Direction of the First Five-Year Plan: Concluding Speech at a Meeting of the Political Committee of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 29-12-1954, in Kim Il Sung, Works, vol 9, Pyongyang, 1982, p. 171.

 

«Το Κόμμα μας πρέπει να σχηματίσει ένα συμπαγές ενιαίο μέτωπο με τους επιχειρηματίες και τους έμπορους… Διάφορες μέθοδοι… μπορούν να εφαρμοστούν για να κάμψουμε τις εκμεταλλευτικές πρακτικές των επιχειρηματιών και των εμπόρων.. Αλλά δεν θα προσπαθήσουμε να κατάσχουμε τις περιουσίες τους

Kim Il Sung, «On Stengthening United Front Work: Concluding Speech at the Seventh Plenary Meeting of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 18-12-1953, in Kim Il Sung, Works, vol 8, Pyongyang, 1981, pp. 171-2.

 

«Τα καπιταλιστικά στοιχεία που ακόμα παραμένουν στην πόλη και το χωριό πρέπει να περιοριστούν και να αξιοποιηθούν, και να αναδιαμορφωθούν, βήμα προς βήμα, στο σοσιαλιστικό τρόπο»

Kim Il Sung, «Every Effort for the Country’s Reunification and Independence and for Socialist Construction in the Northern Half of the Republic: Theses on the Nature and Tasks of Our Revolution», April 1955, in Kim Il Sung, Works, vol 9, Pyongyang, 1982, p. 201.

 

Όπως στην περίπτωση των αγροτικών συνεταιρισμών, τρεις τύποι συνεταιρισμών παραγωγών θεσπίστηκαν:

1. στον πρώτο η εργασία ήταν συλλογική, ενώ τα εργαλεία παραγωγής παρέμεναν ατομική ιδιοκτησία.

2. στο δεύτερο, μισο-σοσιαλιστικής μορφής, τα μέσα παραγωγής ήταν είτε κοινά είτε ιδιωτικά, ενώ το εισόδημα διανεμόταν ανάλογα τόσο με το ποσό επένδυσης πουείχε δαπανηθεί για τη δημιουργία της κοοπερατίβας όσο και από την εργασία που είχε παρασχεθεί και

3. στον τρίτο, σοσιαλιστικής μορφής, όλα τα μέσα παραγωγής και οι χρηματικοί πόροι ήταν κοινή ιδιοκτησία και μόνο η διανομή με τις αρχές του σοσιαλισμού εφαρμοζόταν. Το εισόδημα εξαρτιώταν από την εργασία και όχι από το ποσό που είχε επενδυθεί

Οι εθνικοί καπιταλιστές συμμετέχοντας σε μια κοοπερατίβα μπορούσε ελεύθερα να επιλέξουν σε ποιον τύπο θα προσχωρήσουν. Φυσικά επέλεξαν ανάλογα με τα συμφέροντά τους επιλέγοντας το δεύτερο τύπο και λαμβάνονας μερίσματα από την επένδυσή τους. Έπειτα ενθαρρύνθηκαν να προσχωρήσουν στον τρίτο και όσοι το έπραξαν έλαβαν πρόσθετη αποζημίωση.

Όσο για το ιδιωτικό εμπόριο, αυτό μετασχηματίστηκε με το σχηματισμό κοοπερατίβων αγοράς (όπου εμπορεύσιμα αγαθά είτε αγοράζονταν είτε ήταν μερικώς επεξεργασμένα από τους ιδιώτες εμπόρους) και παραγωγικών κοοπερατίβων αγοράς (όπου οι ιδιώτες έμποροι παρήγαγαν αλλά και πωλούσαν τα προϊόντα τους). Ο δεύτερος τύπος κοοπεραρίβας αργότερα αναδιοργανώθηκε – με αξιόλογη οικονομική βοήθεια από το κράτος ως παραγωγικές κοοπερατίβες. Αυτή η αναδιοργάνωση του ιδιωτικού εμπορίου και της βιομηχανίας σε παραγωγικές κοοπερατίβες προχώρησε ταχύτατα, κατά 33,7% το 1953, 77,2% το 1957 και ανακοινώθηκε ότι είχε ολοκληρωθεί τον Αύγουστο του 1958. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ισχυρίστηκε ότι μονάχα η προσχώρηση σε μια κοοπερατίβα αρκούσε να μετατρέψει τον εθνικό καπιταλιστή σε «σοσιαλιστή εργάτη»

«Μετασχηματίζοντας το ιδιωτικό εμπόριο και τη βιομηχανία σε σοσιαλιστική μορφή, το Κόμμα στενά συνδύασε την αλλαγή στις οικονομικές μορφές με την αναδιαμόρφωση του λαού. Προσχωρώντας σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, οι επιχειρηματίες και οι έμποροι άφηναν οριστικά την προηγούμενή τους ζωή που βασιζόταν στην εκμετάλλευση των άλλων, μετατρέπονταν σε σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους που παράγουν υλικό πλούτο από τη δική τους εργασία. Αυτό, επίσης, επιτάχυνε και τον ιδεολογικό μετασχηματισμό»

Κim Il Sung, «Report on the Work of the Central Committee to the Fourth Congress of the Workers’ Party of Korea», 11-9-1961, in Kim Il Sung, Works, vol 15, Pyongyang, 1983, p. 142.

 

«Το Κόμμα μας εισήγαγε την πολιτική του μετασχηματισμού της οικονομίας των καπιταλιστών εμπόρων και βιομηχάνων, μαζί με αυτή των βιοτεχνών και των μικρών εμπόρων, σε σοσιαλιστικές γραμμές, μέσω διαφόρων τύπων συνεταιαριστικής οικονομίας. Αυτό ήταν σύμφωνο τόσο με τις απαιτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης όσο και με τα συμφέροντα των ίδιων των βιομηχάνων και των εμπόρων. Σχεδόν κάθε βιομήχανος και έμπορος, έτσι, αποδέχτηκε την πολιτική του Κόμματός μας για τη συνεταιριστικοποίηση, και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός του ιδιωτικού εμπορίου και βιομηχανίας ολοκληρώθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα μετά τον πόλεμο.»

Kim Il Sung, «On Socialist Construction in the Democratic People’s Republic of Korea and the South Korean Revolution: Lecture at the ‘Ali Archam’ Academy of Social Sciences of Indonesia», 14-4-1965, in Kim Il Sung, Works, vol 19, Pyongyang, 1984, p. 246.

 

«Το κράτος δεν κατέσχεσε καμία από τις περιουσίες των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων..Η πολιτική του Κόμματος μας και της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας μας έναντι των ιδιωτών εμπόρων και βιομηχάνων έχει εκτιμηθεί ακόμα και από ανθρώπους που δεν είναι κομμουνιστές. Ένας μεγάλος αριθμός επισκεπτών στη χώρα μας από καπιταλιστικές χώρες λένε πως εγκρίνουν και υποστηρίζουν το σοσιαλισμό στην Κορέα

Kim Il Sung, «Korean Merchants and Manufacturers in Japan Must Make a Strong Contribution to the Patriotic Work for Their Homeland and Nation: Talk to the Second Group of Korean Merchants and Manufacturers from Japan on a Visit to Their Homeland», 19-11-1973, in Kim Il Sung, Works, vol 28, Pyongyang, 1986, p. 499.

 

«Στη σοσιαλιστική επανάσταση, (σ.σ. το ΚΕΚ) δεν εξάλειψε τους πλούσιους αγρότες και τους καπιταλιστές επιχειρηματίες: τους επέτρεψε την είσοδο στη συνεταιριστική οικονομία με βάση την αρχή της εθελοντικής προσχώρησης και τους οδήγησε στο να μεταμορφωθούν σε σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους. Το Κόμμα μας καθοδηγεί όλους αυτούς τους μεταμορφωμένους ανθρώπους στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμός έχοντας τους εμπιστοσύνη ως διαρκείς συντρόφους του, και όχι ως προσωρινούς συνταξιδιώτες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη ή στρώμα καταγωγής τους

Kim Jong Il, Our Socialism Centred on the Masses Shall not Perish: Talk to the Senior Officials of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 5-5-1991. έμφαση δική μου(N.)

 

Αυτή η πολιτική – που σε ευρεία κλίμακα εφαρμόστηκε στη ΛΔΚ προκειμένου «πειστούν» και να «μεταμορφωθούν» οι πλούσιοι αγρότες και σοσιαλιστές σύμφωνα με τις δήθεν σοσιαλιστικές αρχές, δεν έχει πολλά κοινά με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Είναι σύμφωνη, αντιθέτως, με τη ρεβιζιονιστική θεωρία του Νικολάι Μπουχάριν, σύμφωνα με την οποία οι ασυμφιλίωτοι ανταγωνισμοί των ταξικών συμφερόντων σύντομα εξαφανίζονται υπό το σοσιαλισμό καθώς οι εκμεταλλεύτριες τάξεις ειρηνικά και αρμονικά έρχονται να ασπαστούν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές πολιτικές. Αλλά αυτοί οι ρεβιζιονιστικοί ισχυρισμοί είναι αντίθετοι με τους βασικούς νόμους της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Όπως ο Στάλιν σημείωνε:

«Δεν υπάρχει περίπτωση στην ιστορία όπου τάξεις που πεθαίνουν, εθελοντικά να αποχωρούν από τη σκηνή. Δεν υπάρχουν περιπτώσεις στην ιστορία όπου η θνήσκουσα αστική τάξη να μην άσκησε όλη της την εναπομείνουσα δύναμη προκειμένου να διατηρήσει την ύπαρξή της.»

J. V. Stalin, «The Right Deviation in the CPSU(B): Speech Delivered at the Plenum of the Central Committee and Central Control Commission of the CPSU(B)», April 1929, in Stalin, Works, vol. 12, Moscow, 1955, p. 40.

 

Όσο για τη ΛΔΚ, είναι μάλλον καταλυτικό να λάβει κανείς υπόψη την ταχύτητα με την οποία σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις είχαν κατά τους ισχυρισμούς πλήρως εγκαθιδρυθεί ως το 1958. Πράγματι, το Σεπτέμβρη του 1957, η δημοκρατική κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιπροσώπευε μόνο τους εργάτες και τους αγρότες, αλλά και τον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα (δηλ. «επιχειρηματίες, έμπορους και ευρισκόμενους σε άλλους κοινωνικούς τομείς» που υποθετικά είχαν μετασχηματιστεί εθελοντικά σε «σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους»):

«Υπό το λαϊκοδημοκρατικό σύστημα στη χώρα μας, οι ιδιώτες επιχειρηματίες, έμποροι και ευρισκόμενοι σε άλλους κοινωνικούς τομείς, συμμετέχουν στην κυβέρνηση μαζί με εργάτες και αγρότες, και σχηματίζουν ένα σημαντικό τμήμα του ενοποιημένου μετώπου. Οι επιχειρηματίες και έμποροι στη χώρα μας είναι συνταξιδιώτες όλου του εργαζόμενου λαού, που περιλαμβάνει την εργατική τάξη, όχι μόνο διεξάγοντας τη δημοκρατική επανάσταση αλλά και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στο βόρειο μισό. Η λαϊκή κυβέρνηση υποστηρίζει τις νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες των επιχειρηματιών και των εμπόρων.. ανολιγει το δρόμο για μια νέα ζωή για αυτούς, βαθμιαία μετασχηματίζοντάς τους σε σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους μέσω της εθελοντικής συμμετοχής σε διάφορους συνεταιρισμούς, και με άλλες μεθόδους»

Kim Il Sung, «On the Immediate Tasks of the People’s Power in Socialist Construction», 20-9-1957, in Kim Il Sung, Works, vol 11, Pyongyang, 1982, pp. 273-4.

Ως το Μάρτη του 1958 η τότε κυβέρνηση (που συμπεριλάμβανε και την εθνική αστική τάξη) είχε ήδη πάρει- κατά τον Κιμ Ιλ Σουνγκ- χαρακτήρα προλεταριακής δικτατορίας που θα πρέπει να ολοκληρώσει τη σοσιαλιστική επανάσταση προκειμένου να ανατρέψει τις εκμεταλλεύτριες τάξεις (δηλ. την ίδια την αστική τάξη). Πράγματι,

«Σήμερα (σ.σ. Μάρτης 1958), η εξουσία του λαού μας είναι κρατική εξουσία που ανήκει στην κατηγορία της δικτατορίας του προλεταριάτου. Στο βόρειο μισό της Δημοκρατίας, τώρα που βρισκόμαστε στην περίοδο μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, οι λειτουργίες της δικτατορίας του προλεταριάτου πρέπει να ενδυναμωθούν ακόμα περισσότερο…Παρά τα μεγάλα επιτεύγματα στη σοσιαλιστική μας οικοδόμηση, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι εκμεταλλελυτριες τάξεις έχουν πλήρως καταστραφεί στο βόρειο μισό… Όσο η μικρή εμπορευματική παραγωγηή, οι ιδιώτες έμποροι και βιομήχανοι, ακόμα και σε περιορισμένους αριθμούς, παραμένουν σε αγροτικές και αστικές περιοχές, όσο οι στόχοι της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν έχουν επιτευχθεί…πώς μπορούμε να παραμελήσουμε την ενδυνάμωση της δικτατορίας του προλεταριάτου;…Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ένα ισχυρό όπλο της εργατικής τάξης προκειμένου αποφασιστικά να συντρίψει όλα τα αντεπαναστατικά στοιχεία, τα εχθρικά στη σοσιαλιστική επανάσταση και να υπερασπίση τα συμφέροντα των εργαζόμενων ανθρώπων και της επανάστασης

Kim Il Sung, «For the Successful Implementation of the First Five-Year Plan: Concluding Speech at a Conference of the Workers’ Party of Korea», 6-3-1958, in Kim Il Sung, Works, vol 12, Pyongyang, 1983, pp. 115-6.

 

Αλλά μέσα σε μόλις 6 μήνες, το Σεπτέμβρη του 1958, οι σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις διακηρύχθηκε ότι είχαν εντελώς εγκαθιδρυθεί τόσο στο βιομηχανικό όσο και τον αγροτικό τομέα της οικονομίας. Έτσι, μια αποκαλούμενη σοσιαλιστική κοινωνία, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση και καταπίεση- αλλα που είχε δημιουργηθεί χωρίς τη σοσιαλιστική επανάσταση και μάλιστα σε λίγο χρονικό διάστημα- είχε ξαφνικά προκύψει.

«Χάρη στη σωστή πολιτική του Κόμματος και της Κυβέρνησης και την αφοσίωση και τις προσπάθειες των εργαζόμενων ανθρώπων, έχουμε ήδη τρομερά αποτελέσματα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το Κόμμα και η Κυβερνηση προσχωρούν στη λογική του βαθμιαίου σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του ιδιωτικού εμπορίου και βιομηχανίας, με την οργάνωση παραγωγικών και εμπορικών συνεταιρισμών. Είναι μόνο προς το συμφέρον των ιδιωτών εμπόρων και βιομηχάνων που προσχώρησαν στην ένωση των μικρών τους επιχειρήσεων.

Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής του Κόμματός μας, βιομήχανοι και έμποροι στη χώρα μας άρχισαν να μετατρέπουν τους εαυτούς τους σε σοσιαλιστές εργάτες. Έτσι, σήμερα (σ.σ.Σεπτέμβρης 1958) ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός του ιδιωτικού εμπορίου και βιομηχανίας έχει στη χώρα μας ολοκληρωθεί..

Ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της γεωργίας μας επέτρεψε να επιλύσουμε τα προβλήματα μεταξύ της σοσιαλιστικής βιομηχανίας και της ιδιωτικής αγροτικής οικονομίας. Η γεωργία μας από διασκορπισμένη, ατομική αγροτική οικονομία έγινε μια πλήρως συνεταιριστικοποιημένη σοσιαλιστική οικονομία.

Το Κόμμα μας εκπλήρωσε το καθήκον πολύ ήρεμα σε μόλις 3-4 χρόνια μετά τον πόλεμο.

Ως αποτέλεσμα, η εργαταγροτική συμμαχία, η βάση του λαϊκοδημοκρατικού συστήματος στη χώρα μας, στηρίζεται σε δυνατότερα σοσιαλιστικά θεμέλια..

Δεν υπάρχουν πια μεγαλογαιοκτήμονες ή καπιταλιστές στη χώρα μας. Η εκμετάλευση ανθρώπου από ανθρωπο εξαφανίστηκε για πάντα από την κοινωνία μας.

Στη χώρα μας, σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις υπάρχουν πλέον επιτυχώς σε όλους τους τομείς της εθνικής οικονομίας»

Kim Il Sung, «Report at Celebrations Marking the Tenth Anniversary of the Founding of the Democratic People’s Republic of Korea», 8-9-1958, in Kim Il Sung, Works, vol 12, Pyongyang, 1983, pp. 409, 411-12, 415, 417.

 

«Ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός των παραγωγικών σχέσεων έχει τώρα επιτευχθεί στις αστικές και αγροτικές περιφέρειες της χώρας μας. Έτσι, η κοινωνία μας έχει γίνει σοσιαλιστική, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση και καταπίεση. Το κύριο μας καθήκον είναι να ισχυροποιήσουμε το σοσιαλιστικό σύστημα στο βόρειο τμήμα της Δημοκρατίας και, αναπτύσσοντας την περαιτέρω, να ολοκληρώσουμε την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας

Kim Il Sung, «Against Passiveness and Conservatism in Socialist Construction: Speech at a National Meeting of Production Innovators», 16-9-1958, in Kim Il Sung, Works, vol 12, Pyongyang, 1983, p. 440.

 

Στη βάση των παραπάνω επίσημων πηγών της περιόδου 1957-58, πολλές ενδείξεις δείχνουν πως ο «σοσιαλισμός» είχε επιτευχθεί στη Βόρεια Κορέα χωρίς σοσιαλιστική επανάσταση (δηλ. χωρίς την απαλλοτρίωση και την ανατροπή της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης), χωρίς την εγκαθίδρυση δικτατορίας του προλεταριάτου (που σημαίνει απόρριψη της Μαρξιστικής-Λενινιστικής αρχής ότι η δικτατορία του προλεταριάτου είναι αναγκαία για την οικοδόμηση και διατήρηση του σοσιαλισμού έχοντας ανατρέψει τις εκμεταλλεύτριες τάξεις) και ειρηνικά και «εθελοντικά» απορροφώντας την εγχώρια καπιταλιστική τάξη στο κράτος, είτε μέσω της άμεσης συμμετοχής της στην κυβέρνηση είτε μέσω των συνεταιρισμών. Χωρίς αμφιβολία αυτή η καπιταλιστική τάξη ήταν αριθμητικά μικρή και η εξουσία της είχε μειωθεί σημαντικά με τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν μετά το 1945. Ωστόσο, αυτή η καπιταλιστική τάξη εξακολουθούσε να υπάρχει και ενεργά να συμμετέχει στο σοσιαλισμό Κορεατικού τύπου. Το θέμα της προλεταριακής δικτατορίας επιλύθηκε, έτσι, απλοϊκά, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, εξισώνοντας το νέο δημοκρατικό σύστημα πολλών τάξεων να ασκούν κρατική εξουσία στη Β. Κορέα με την ίδια τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Από την αρχή, στην πραγματικότητα, οι πολιτικές εξελίξεις στη Βόρεια Κορέα ακολουθούσαν εντελώς διαφορετική τροπή, και μάλιστα αντίθετη, από εκείνη των επαναστατικών μετασχηματισμών που είχαν εγκαθιδρύσει τη Σοβιετική εξουσία στη Ρωσία το 1917. Πράγματι, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι τον καιρό εκείνο στη Ρωσία- όπως και στη Β. Κορέα κατά τις δεκαετίες του ’40 και του ΄50- η αγροτιά αντιπροσώπευε τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Παρόλα αυτά, ήταν κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης και σε συμμαχία εμ τους φτωχούς αγρότες που το Μπολσεβικικό Κόμμα μπόρεσε να ανοίξει μια νέα εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων ανατρέποντας και απαλλοτριώνοντας την αστική τάξη, μεταβιβάζοντας τη γη στους αγρότες και εθνικοποιώντας την, και εγκαθιστώντας ένα σοσιαλιστικό Σοβιετικό κράτος μέσω της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ξεκάθαρα, επομένως, αυτό το επαναστατικό μοντέλο δεν εφαρμόστηκε στη Βόρεια Κορέα.

 

Διαμάχες φραξιών κατά τη δεκαετία του ‘50

 

Από το τέλος του πολέμου της Κορέας και έπειτα, σημαντικές προσπάθειες καταβλήθηκαν από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ για την επικράτηση της ιδεολογίας Juche. Δίνοντας μεγάλη έμφαση στον εθνικό χαρακτήρα της Κορεατικής επανάστασης, ο αγώνας για την επικράτηση της Juche συνδέθηκε με προσπάθειες για το ξερίζωμα απόψεων που χαρακτηρίζονταν «δογματικές», «τυπολατρικές» και ακατάλληλες με την πραγματικότητα της Κορέας. Η πρώτη αναφορά του Κιμ Ιλ Σουνγκ στη Juche το Δεκέμβρη του 1955, έγινε, πραγματι, κατά τη διάρκεια ομιλίας με τίτλο «Για την εξάλειψη του Δογματισμού και της Τυπολατρείας και Για την επικράτηση της Juche στην Ιδεολογική δουλειά». Σύμφωνα με την Κιμιλσουνγκίστική φιλολογία, αυτή η ιδεολογική διαπάλη υπό τη σημαία της Juche έγινε όλο και πιο πολύ ασύμβατη με το φραξιονισμό, τη δουλοπρέπεια και το δογματισμό.

«Οι αντι-κομματικοί φραξιονιστές, δουλοπρεπείς και δογματικοί, καταπίνοντας ξένα πράγματα στο σύνολό τους και αντιγράφοντάς τα μηχανικά, αντιτάχθηκαν ανοιχτά και κρυφά στην ανεξάρτητη γραμμή του Κόμματός μας και τις δημιουργικές πολιτικές που έκαναν πράξη την Juche ιδέα. Όχι μόνο αντιτάχθηκαν στη γενική γραμμή της οικονομικής οικοδόμησης που ταίριαζε καλύτερα στις συγκεκριμένες συνθήκες της Κορέας και την πολιτική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμου των παραγωγικών σχέσεων, αλλά επίσης εμπόδισαν την ιδεολογική δουλειά του Κόμματος να είναι συμβατή με τις απαιτήσεις της Κορεατικής επανάστασης. Αλλά ακόμα έπεσαν θύματα του εθνικού μηδενισμού, που εγκωμιάζει κάθε τι ξένο χωρίς μελέτη ενώ μειώνει οτιδήποτε εθνικό. Η ζημιά που προκλήθηκε από τη δουλοπρέπεια και το δογματισμό έγινε ανυπόφορη»

Kim Han Gil, Modern History of Korea, Pyongyang, 1979, p. 417.

 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, φραξιονιστικές δραστηριότητες εντός του ΚΕΚ μπήκαν στο επίκεντρο, γύρω από την ομάδα με ηγέτες τους Pak Hon Yong και Li Sung Yop, που κατηγορήθηκαν για αντεπαναστατικές δραστηριότητες και προδοσία σε συμμαχία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Παράλληλα με τη γρήγορη άνοδο του Κιμ Ιλ Σουνγκ στην εξουσία, ένας αξιοσημείωτος αριθμός πολιτικών προσωπικοτήτων διαγράφτηκαν από το ΚΕΚ ή διώχτηκαν κατά το 1956-58. Αυτές οι διώξεις αφορούσαν ηγετικά στελέχη που κατείχαν θέσεις αναπληρωτή πρωθυπουργού (2 περιπτώσεις), υπουργού οικοδόμησης. Υπουργού εξορυκτικής βιομηχανίας άνθρακα, υπουργού σιδηροδρόμων, υπουργού εμπορίου, υπουργού εργασίας, αναπληρωτή υπουργού πολιτισμού και προπαγάνδας (2 φορές), υφυπουργού άμυνας (2 περιπτώσεις), πρώην υπουργού εσωτερικών, αρχηγού της γραμματείας του υπουργικού συμβουλίου, διοικητή των Σωμάτων Ανοικοδόμησης της Πιονγκ Γιανγκ, αρχισυντάκτη της Minchu Choson, αρχηγού ΒΚΛΣ, διοικητή μεραρχιών του ΒΚΛΣ, αρχηγού του πολιτικού επιτρόπου της εθνικής άμυνας, διευθυντή της Κεντρικής κομματικής σχολής, αντιπροέδρου της Κεντρικής Συμμαχίας Γυναικών, μέλους της Δικαστικής επιτροπής της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης, αρχηγού προπαγάνδας στην γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής, πρέσβη στην ΕΣΣΔ, πρέσβη στην Πολωνία κλπ. Κατά τη διάρκεια του 4ου συνεδρίου του ΚΕΚ το Σεπτέμβρη του 1961 η θέση του Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν πλέον ξεκάθαρη και αποδείχτηκε ότι ήταν αναντίρρητη. Σϋμφωνα με την επίσημη εκδοχή των γεγονότων, όπως την παρουσιάζει ο Κιμ Ιλ Σουνγκ,

«Το 1955…το Κόμμα μας ξεκίνησε μια αδιάλλακτη πολιτική ενάντια στο δογματισμό και για την επικράτηση της Juche σε όλες τις σφαίρες, και προχώρησε σε έναν ανυποχώρητο αγώνα προκειμένου να τη φέρει εις πέρας..
Η επίθεση των οππορτουνιστών στο Κόμμα μας έγινε πιο εμφανής κατά τα έτη 1956-57. Εκείνη την εποχή μια χούφτα αντικομματικών φραξιονιστών και ορκισμένων δογματιστών που εισχώρησαν στο κόμμα μας το προκάλεσαν, ενωμένοι σε μια ρεβιζιονιστική βάση, με τη βοήθεια δυνάμεων από το εξωτερικό. Όχι μονο διέβαλλαν την πολιτική και τη γραμμή του Κόμματός μας, αλλά συνωμότητσαν για την ανατροπή της ηγεσίας του…

..ο αγώνας ενάντια στον οπορτουνισμό μεταπολεμικά ήταν η πιο δυνατή μάχη ενάντια στον εσωτερικό του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος εχθρό…
Το Κόμμα μας αποφασιστικά συνέτριψε το φραξιονισμό που είχε κάνει σοβαρή ζημιά στο κομμουνιστικό κίνημα σε όλη του την ιστορία, πετυχαίνοντας ενότητα σκέψης και δράσης μεταξύ των μελών του. Το Κόμμα υπεράσπισε τη Μαρξιστική- Λενινιστική επαναστατική γραμμή του ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό, ξερίζωσε το δογματισμό και εγκαθίδρυσε αποφασιστικά τη Juche
»

Kim Il Sung, «On the Occasion of the 20th Anniversary of the Workers’ Party of Korea: Report Delivered at the Celebration of the 20th Anniversary of the Workers’ Party of Korea», 10-10-1965, in Kim Il Sung, Works, vol 19, Pyongyang, 1984, pp. 427-9.

 

Αντικομμουνιστικές πηγές- βασισμένες κυρίως σε καταθέσεις αποστατών- επισημαίνουν την ύπαρξη σοβιετικών και Yenan(κινεζικών) φραξιών εντός του ΚΕΚ. Σε συνεννόηση με τη σοβιετική και κινεζική αντίστοιχα πρεσβείες στην Πιονγκ Γιανγκ, αυτές οι δύο φράξιες ενορχήστρωναν την αντιπολίτευσή τους στον Κιμ Ιλ Σουνγκ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50. Κυρίως λέγεται ότι ο σημαντικός παράγοντας για αντιπολίτευση στον Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν οι προσωπικές σχέσεις και όχι φραξιονισμός με ιδεολογικό background. Δύσκολα παραμένουν ντοκουμέντα που επαληθεύουν την ύπαρξη φιλοσοβιετικής και κινεζόφιλιης γραμμής μεταξύ των ομάδων που αμφισβήτησαν τον Κιμ Ιλ Σουνγκ και την ιδεολογία του Juche. Ούτε είναι δυνατό το να μετρήσουμε τη δύναμη- για τον ίδιο λόγο- μιας πιθανής Μαρξιστικής-Λενινιστικής ομάδας ή ομάδων ή ατόμων που πολεμούσαν για την εφαρμογή του επιστημονικού σοσιαλισμού στη Βόρεια Κορέα. Αλλά το ίδιο το γεγονός ότι διώξεις και φραξιονισικές διαμάχες κορυφώθηκαν στη ΛΔΚ την περίοδο εκείνη (δηλ.1956-57)- ήτοι, την περίοδο που οδήγησε στην εγκαθίδρυση «σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων» υπό τη σημαία της Juche- ίσως να αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη Μαρξιστικής-Λενινιστικής αντιπολίτευσης στη ρεβιζιονιστική πορεία που εσπευσμένα εφαρμοζόταν από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ και τους υποστηρικτές του.

Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι, στο μεταξύ, τρομακτικές εξελίξεις υπήρχαν στο διεθνές κομμουνιστικό Κίνημα:

1) η άνοδος του χρουσωφικού ρεβιζιονισμού στην ΕΣΣΔ, που έβαλε τη χώρα σε καπιταλιστικό δρόμο (ιδίως μετά το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956) και

2)η ανάπτυξη εξίσου ρεβιζιονιστικής γραμμής στην Κίνα, με ιδιαίτερη σημασία να πρέπει να δοθεί στον εκμηδενισμό, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, της Μαρξιστικής-Λενινιστικής ομάδας με ηγέτη τον Kao Kang και την συνακόλουθη έναρξη του «Μεγάλου Άλματος προς τα Μπρος» (μια ρεβιζιονιστική εκστρατεία που άρχισε από το Μαο Τσε Τουνγκ- σε συμμαχία με την κινεζική κομπραδόρικη αστική τάξη- προκειμένου να οδηγηθεί η αγροτιά σε σύγκρουση με τους πολιτικούς εκπροσώπους της εθνικής αστικής τάξης των οποίων ηγείτο ο Liu Shao-chi).
Δεδομένου του εύρους των ρεβιζιονιστικών αυτών τάσεων στην ΕΣΣΔ και την Κίνα, είναι μάλλον αδύνατο να ισχυριστεί κανείς ότι αυτές οι χώρες ασκούσαν- ταυτόχρονα- την πολιτική τους επιρροή στη ΛΔΚ προκειμένου αυτή να υποστηρίξει τη συνεπή εφαρμογή του Μαρξισμού-Λενινισμού αντί της Juche.

H περίοδος που οδήγησε στη σταθεροποίηση του Κιμ Ιλ Σουνγκ στην ε ξουσίθα κατά τα τέλη της δεκαετίας του ‘50 συνέπεσε με μια αξιοσημείωτη αύξηση στον αριθμό των μελών του ΚΕΚ. Το Γενάρη του 1956 το σύνολο των μελών του ΚΕΚ έφτανε τα 1.164.945 μέλη (με 58.259 πυρήνες και υπο-πυρήνες) ένα πολύ μεγάο αριθμό σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού (περίπου 10 εκατομμύρια): 22,6% των μελών ήταν εργάτες, 56,8% φτωχοί αγρότες, 3,7% μεσαίοι αγρότες, 13% αξιωματούχοι και 3,9% ανήκαν σε άλλες κατηγορίες.

Kim Il Sung, «Report to the Third Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 23-4-1956, in Kim Il Sung, Works, vol 10, Pyongyang, 1982, pp. 221, 236.

 

Όσον αφορά, λοιπόν, τη σύνθεσή του, το ΚΕΚ περιελάμβανε πάνω από 60% αγρότες και λιγότερο από ¼ εργάτες. Τον καιρό του 4ου συνεδρίου του ΚΕΚ το 1961, το κόμμα είχε αυξήσει τα μέλη του σε 1.311.563 (1.166.359 πλήρη μέλη και 145.204 δόκιμα)

Kim Il Sung, «Report on The Work of the Central Committee to the Fourth Congress of the Workers’ Party of Korea», 11-9-1961, in Kim Il Sung, Works, vol 15, Pyongyang, 1983, p. 226.

 

9. «Σοσιαλιστική οικοδόμηση» στη ΛΔΚ

 

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 κι έπειτα, η ΛΔΚ μπήκε στην «ολόπλευρη σοσιαλιστική οικοδόμηση» συεχίζοντας να αναπτύσσει την οικονομία της στη βάση κεντρικά οργανωμένων σχεδίων. Μια σειρά νέων, δημοκρατικών, προοφευτικών και συχνά με σοσιαλιστικό προσανατολισμό μεταρρυθμίσεις σημαντικά μετασχημάτισαν τη βορειοκορεατική κοινωνία στη βάση των ακόλουθων οικονομικών πλάνων:

1.το πρώτο 7ετές πλάνο, που παρατάθηκε για 3 επιπλέον χρόνια(1961-70)

2. το 6ετές πλάνο (1971-76) (το 1977 σχεδιάστηκε ως ένα «μεταβατικό έτος»)

3.το δεύτερο 7ετές πλάνο (1978-84), που παρατάθηκε για 2 ακόμα χρόνια.

4. το τρίτο 7ετές πλάνο (1987-93).

Στο 1ο 7ετές πλάνο, προτεραιότητα δόθηκε στη βαριά βιομηχανία αναπτύσσοντας ταυτόχρονα την ελαφριά βιομηχανία και τη γεωργία. Το βασικό καθήκον του συνίστατο στη διεξαγωγή μιας ουσιαστικής τεχνολογικής ανοικοδόμησης (συγκεκριμένα στην περιφέρεια με τον εκμηχανισμό της αγροτικής παραγωγής και ολοκληρώνοντας την άρδευση και τον εξηλεκτρισμό των συστημάτων), μαζί με μια πολιτιστική επανάσταση. Το πλάνο ολοκληρώθηκε επιτυχώς σε 2 φάσεις (1961-64 και 1965-70). Τόσο οι φιλοπόλεμες προκλησεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού (παράλληλα με την Κρίση στην Καραϊβική ενάντια στην Κούβα και τον πόλεμο ενάντια στο Βιετνάμ) όσο και οι αρνητικές επιπτώσεις για την οικονομία της ΛΔΚ της σινοσοβιετικής διαμάχης απαιτούσαν περισσότερες αμυντικές δαπάνες για την ενδυνάμωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Το οικονομικό πλάνο έτσι, μερικώς τροποποιήθηκε και αργότερα παρατάθηκε για 3 χρόνια. Το βιομηχανικό εισόδημα αυξήθηκε κατ’ έτος κατά 12.8% κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60.

Η επιτυχής ολοκληρωσή των στόχων του πλάνου τη δεκαετία του ’70 οδήγησε τον Κιμ Ιλ Σουνγκ να διακηρύξει την τελική μετατροπή της Β.Κορέας σε ένα ανεξάρτητο και σοσιαλιστικό βιομηχανικό κράτος, βασισμένο στην οικονομική αυτάρκεια:

«με την Juche βιομηχανία εννοούμε μια βιομηχανία που δίνει έμφαση στην ανάπτυξη της παραγωγής, βασικά χρησιμοποιώντας τις δικές μας πρώτες ύλες»

Kim Il Sung, «Let Us Further Consolidate and Develop the Achievements Gained in the Struggle to Attain the Six Goals: Concluding Speech Delivered at the Fifth Plenary Meeting of the Fourth Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 14-12-1962, in Kim Il Sung, Works, vol 16, Pyongyang, 1984, p. 471.

 

Το ακόλουθο 6ετές πλάνο (1971-76) είχε στόχο να σταθεροποιήσει και περαιτέρω να αναπτύξει την εκβιομηχάνιση εμβαθύνοντας ταυτόχρονα την τεχνολογική επανάσταση. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό να μειωθούν οι διακρίσεις μεταξύ βιομηχανικών εργατών και εργατών γης και να απαλλάξει τις γυναίκες από τα βαριά καθήκοντα του νοικοκυριού. Το πλάνο διακηρύχθηκε ολοκληρωμένο 1 χρονο και 4 μήνες πέραν του σχεδίου: μεταξύ 1971 και ’76 το βιομηχανικό εισόδημα αυξήθηκε κατ’α 16,3% κατ’ έτος λαο το 1976 ο συνολικός όγκος της βιομηχανικής παραγωγής αυξήθηκε 2,5 φορές σε σύγκριση με το 1970.

Οι στόχοι του 2ου 7ετούς πλάνου (1978-84), που παρατάθηκε για άλλα 2 χρόνια, μέχρι το 1986, στόχευε στην περαιτέρων ενδυνάμωση του ανεξάρτητου χαρακτήρα της οικονομίας. Βασιζόταν κυρίως στον ορυκτό πλούτο της ΛΔΚ( όπως ο χάλυβας,ο σίδηρος, ο χρυσός, το μαγνήσιο, γραφίτης, μολυβδος και ψευδάργυρος) και έδινε προτεραιότητα στην ανάπτυξη της ενέργειας (κυρίως υδροηλεκτρική) και την εξορυκτική βιομηχανία.

Η οικονομία ολοένα εκσυγχρονιζόταν προσανατολισμένη προς τη Juche ιδεολογία. Με ανάλογο τρόπο, το τελευταίο 7ετές πλάνο (1987-93) απαιτούσε επιπλέον εκσυγχρονισμό της οικονομίας. Όπως και στο παρελθόν, οι στόχοι του έθεταν ως προτεραιότητα την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας, παράλληλα με την ταυτόχρονη πρόοδο της ελαφριάς βιομηχανίας και της γεωργίας.

Προβλήματα, ωστόσο, προέκυψαν κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του ’90. Ενώ η οικονομική μεγέθυνση αυξήθηξε κατά 2-3% στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, ήταν αρνητική το 1989 και έπεσε από 3 εως και 5 % κατ’ έτος ως το 1992. Διεθνείς πηγές υπολόγιζαν ότι το 1991 η ΛΔΚ είχε Α.Εθν.Π. 22.900 εκατομμύρια $ (ενώ ο Νότος 280.800 εκατομμύρια) και κατά Κεφαλή Α.Εθν.Π. στα 1038$(ενώ στο Νότο 6498$) και ένα εξωτερικό εμπόριο στα 2.700 εκατομμύρια $ (στο Νότο 153.400 εκατομμύρια $). Καθώς η ψαλίδα αυτή μεταξύ των δύο οικονομιών άνοιγε, οι οικονομικές αποτυχίες της ΛΔΚ στους σχεδιασμένους στόχους της έγιναν επίσημα παραδεκτοί το Δεκέμβρη του 1993 (βλ. κεφ. 12)

Ολόκληρη αυτή η περίοδος της «σοσιαλιστικής οικοδόμησης» της ΛΔΚ παράλληλα είχε και τις σχετικές πολιτικές και ιδεολογικές πρωτοβουλίες, που είχαν στόχο την εμβάθυνση του Juche χαρακτήρα της κοινωνίας. Ήταν κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του ’60 όπου το πνεύμα και μέθοδος Chongsanri, μαζί με το αποκαλούμενο Taean σύστημα εργασίας, άρχισε ευρέως να εφαρμόζεται. Σύμφωνα με το πνεύμα και μέθοδο Chongsanri (αρχές που αναφέρονται και στο σημερινό Σύνταγμα), τα στελέχη που αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις πρέπει να βοηθούν τους υφισταμένους τους και να αναμιγνύονται μαζί τους. Αυτή η «μαζική γραμμή» επιτρέπει στους αξιωμαοτύχους να βιώνουν την πραγμαιτκή κατάσταση και να μεταδίδουν ενθουσιασμό και πρωτοβουλία μεταξύ των μαζών.

Ένα νέο σύστημα στη βιομηχανική διοίκηση επίσης εισήχθη στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 μέσω του συστήματος εργασίας Taean. Σύμφωνα με αυτό, όλες οι αποφάσεις σχετικά με την οργάνωση και διοίκηση των εργοστασίων και των επιχειρήσεων συλλογικά λαμβάνονται από τις επιτροπές του ΚΕΚ, που υποθετικά παίζουν και έναν πολιτικό ρόλο μεταδίδοντας ενθουσιασμό μεταξύ των εργατών. Με την υιοθέτηση αυτού του συστήματος, η πρώην προσωποπαγής διοίκηση από έναν διευθυντή στις επιχειρήσεις αντικαταστάθηκε από τη συλλογική ευθύνη. Όπως τόνιζε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ:

«Το σύστημα εργασίας Taean και το πνεύμα και μέθοδος Chongsanri συνιστούν ένα σύστημα οικονομικής διαχείρισης και μια μέθοδο μαζικής ηγεσίας όπου μαζί δίνουν μορφή στην επαναστατική μαζική γραμμή του Κόμματος. Όπως απαιτεί το σύστημα εργασίας Taean και το πνεύμα και μέθοδος Chongsanri, οι ηγέτες αξιωματούχοι πρέπει αποφασιστικά να καταργήσουν τη γραφειοκρατία και την τυπολατρεία και να βιώσουν στα αλήθεια την πραγματικότητα προκειμένου να βοήθήσουν τους υφιστάμενούς τους αξιωματούχους και να επιλύουν σύνθετα προβλήματα: πρέπει πάντα να δίνουν π ροτεραιότητα στην πολιτική δουλειά και να οργανώνουν τις μάζες να εφαρμόζουν τα οικονομικά καθήκοντα. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να καθοδηγούν την παραγωγή και να διοικούν τις επιχειρήσεις βασισμένοι στις κομματικές οργανώσεις και τις μάζες»

Kim Il Sung, «Let Us Further Consolidate and Develop the Achievements Gained in the Struggle to Attain the Six Goals: Concluding Speech Delivered at the Fifth Plenary Meeting of the Fourth Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 14-12-1962, in Kim Il Sung, Works, vol 16, Pyongyang, 1984, p. 471.

 

Ένα νέο σύστημα οργάνωσης τέθηκε επίσης σε λειτουργία στην επαρχία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄60. Οι λαϊκές επιτροπές των κομητειών (που προηγουμένως καθοδηγούσαν μέσω διοικητικών μεθόδων) αντικαταστάθηκαν από επιτροπές διοίκησης των συνεταιριστικών αγρών των κομητειών. Επίσης τεχνικοί της γεωργίας ανέλαβαν δράση υπό την επίβλεψη αυτών των επιτροπών, καθώς το κράτος παρείχε περισσότερη υλική και επιστημονική βοήθεια στην αγροτική οικονομία. Σύμφωνα με τις «Θέσεις για το Σοσιαλιστικό Αγροτικό Ζήτημα στη Χώρα Μας» (που υιοθετήθηαν από το Κόμμα Εργατών Κορέας το Φλεβάρη του 1964), τρεις βασικές αρχές διακηρύχθηκαν ως άξονες των πολιτικών για τη γεωργία:

1. η εφαρμογή μιας τεχνικής επανάστασης σχετικά με την άρδευση, την μηχανοποίση, τον εξηλεκτρισμό και την εισαγωγή χημικών προϊόντων στις αγροτικές περιοχές, παράλληλα με μια πολιτιστική και ιδεολογική επανάσταση.

2. η παγίωση της ηγεσίας της εργατικής τάξης στην αγροτιά, ώστε η βιομηχανία να μπορεί να βοηθά τη γεωργία ώστε σταδιακά να μειωθούν οι διαφορές μεταξύ πόλης και χωριού και

3. η βελτίωση της αποδοτικότητας της διοίκησης στην αγροτική οικονομία με απώτατο στόχο το μετασχηματισμό της συνεταιριστικής οικονομίας σε κρατική ιδιοκτησία (δηλ. σε κοινωνική ιδιοκτησία από όλο το λαό)

Δόθηκε έμφαση και στη δημόσια εκπαίδευση, με την εισαγωγή καθολικής υποχρεωτικής βασικής εκπαίδευσης το 1956. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έγινε υποχρεωτική το 1958. Η τρέχουσα 11χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση (1 χρόνος προσχολική εκπαίδευση + 10 χρόνια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) τέθηκε σε ισχύ το 1972. Από τη δεκαετία του ’60 κι έπειτα, κύρια έμφαση δόθηκε στην ιδεολογικοπολιτική εκπαίδευση γύρω από τη γραμμή της “Juche” («ανεξαρτησία»). Η ιδεολογική, η τεχνολογική και η πολιτιστική επανάσταση – οι αποκαλούμενες «Τρεις Επαναστάσεις»- έγιναν συστατικά μιας μοναδικής επαναστατικής διαδικασίας μέσω της οποίας οι εργαζόμενες μάζες υποτίθεται θα βάδιζαν προς το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Υπό τη σημαία της «Juche»(«Ανεξαρτησία»), όλα τα μέλη της κοινωνίας εκπαιδεύτηκαν, πείστηκαν, αναδιαμορφώθηκαν και μετασχηματίστηκαν σε «ανθρώπους ενός κομμουνιστικού τύπου». Γι’ αυτό το σκοπό- με το στόχο της βαθμιαίας εξάλειψης των ταξικών διαφορών- η αποκαλούμενη «εργατοποίηση» όλης της Βορειοκορεατικής κοινωνίας άρχισε κατά τη δεκαετία του ’60. Η ιδέα αυτή παρουσιάστηκε από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ το 1966 με τους ακόλουθους όρους:

«Στην κοινωνία μας, όπου οι εκμεταλλεύτριες τάξεις έχουν εξαλειφτεί και το σοσιαλιστικό σύστημα έχει θριαμβεύσει, ένα σημαντικό καθήκον της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η εκπαίδευση και ο ανασχηματισμός του εργαζόμενου λαού και στην εργατοποίηση όλης της κοινωνίας»

Kim Il Sung, «The Present Situation and the Tasks of our Party: Report to the Conference of the Workers’ Party of Korea», 5-10-1966, in Kim Il Sung, Works, vol 20, Pyongyang, 1984, pp. 365-6.

Το 1970 ο Κιμ Ιλ Σουνγκ αναφέρθηκε στην επίδραση των παραπάνω πολιτικών ως εξής:

«Το Κόμμα μας…διεξάγει το έργο της επαναστατικοποίησης και της εργατοποίησης του εργαζόμενου λαού με τα μέσα της πειθούς και της εξήγησης, δίνοντας βάρος στην ιδεολογική εκπαίδευση. Δουλέψαμε ακατάπαυστα για να επαναστατικοποιήσουμε και να εργατοποιήσουμε τις μάζες κάθε κοινωνικής καταγωγής πάνω στον άξονα της άδολης εμπιστοσύνης σε κάθε πρόσωπο που θέλει να ακολουθήσει το Κόμμα μας για να το κερδίσουμε στην υπόθεση της επανάστασης παρόλο που η καταγωγή του, το περιβάλλον και το κοινωνικό και πολιτικό του παρελθόν είναι αμφίβολα»

Kim Il Sung, «Report to the Fifth Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 2-11-1970, in Kim Il Sung, Works, vol 25, Pyongyang, 1986, p. 216.

Αναφορές στη «δικτατορία του προλεταριάτου» (έναν όρο που μόνο περιστασιακά χρησιμοποιούσε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ως τη δεκαετία του 60) φαίνονται να εξαφανίζονται ολοκληρωτικά από την επίσημη φιλολογία από τη δεκαετία του ’70 κι έπειτα. Τον ίδιο καιρό, η Juche (Ανεξαρτησία) άρχισε να απλώνεται σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στη Βόρεια Κορέα. Όπως έλεγε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ στις αρχές της δεκαετίας του ’70:

«Το Κόμμα μας προσπαθεί να ενσωματώσει τη Juche ιδέα σε όλες τους τομείς της επανάστασης και της οικοδόμησης με τον ίδιο τρόπο που πέρασε τη Juche στην ιδεολογία. Όλες οι γραμμές και πολιτικές του Κόμματός μας πηγάζουν από τη Juche ιδέα και είναι διαποτισμένες από αυτή. Η βασική και συνεπής κομματική αρχή της ανεξαρτησίας στις πολιτικές, την αυτεπάρκεια στην οικονομία και η αυτοάμυνα για τη φύλαξη του έθνους είναι η ενσάρκωση της ιδεολογίας Juche σε όλα τα πεδία….Όλες οι επιτυχίες μας αντιπροσωπεύουν μια λαμπρή νίκη της ιδέας Juche στο Κόμμα μας»

Kim Il Sung, «Report to the Fifth Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 2-11-1970, in Kim Il Sung, Works, vol 25, Pyongyang, 1986, pp. 285-6.

 

«Η ιδέα Juche είναι η μόνη καθοδηγητική ιδέα στο Κόμμα μας και η κύρια αρχή για κάθε δραστηριότητα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας. Έχοντας την ιδέα Juche ως σταθερό οδηγό στην επανάσταση και την οικοδόμηση, έχουμε σταθερά μπάσει την Juche σε όλους τους τομείς της δραστηριότητάς μας»

Kim Il Sung, «On the Present Political and Economic Policies of the Democratic People’s Republic of Korea and Some International Problems: Answers to Questions Raised by Newsmen of the Japonese Newspaper Yomiuri Shimbun», 10-1-1972, in Kim Il Sung, Works, vol 27, Pyongyang, 1986, p. 22.

 

Αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ θα συσχέτιζε τη Juche με την ιδέα του για έναν «κομμουνιστικό παράδεισο» στη ΛΔΚ:

«Η ενότητα και συνοχή του Κόμματός μας έχουν φτάσει στο υψηλότερο από ποτέ επίπεδο. Όλο το Κόμμα συσπειρώνεται και συντάσσεται πίσω από την Κεντρική του Επιτροπή και ενώνεται σταθερά, στην ιδεολογία και τους σκοπούς, στη βάση της ιδέας Juche, και καμία δύναμη δεν πρόκειται να ακυρώσει αυτή την ενότητα και συνοχή που βασίζονται σε αυτή την ιδέα»

Kim Il Sung, «Report to the Sixth Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 10-10-1980, in Kim Il Sung, Works, vol 35, Pyongyang, 1989, p. 353.

 

«Ο αγώνας για να εμποτίσουμε όλη την κοινωνία με την ιδέα Juche είναι ένα ευγενές καθήκον για να χτίσουμε μια κομμουνιστική κοινωνία, το ιδανικό της ανθρωπότητας, ανεβάζοντας βαθμιαία την επανάστασή μας που καθοδηγούταν και προχώρησε υπό τη σημαία αυτής της ιδέας…

Το να διαπλάσουμε όλη την κοινωνία με την ιδέα Juche είναι ένα γενικό καθήκον της επανάστασής μας και μια ιστορική αποστολή της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να εκπληρώσει την αποστολή της που έχει χτίζοντας ένα κομμουνιστικό παράδεισο σε αυτή τη γη όσο πιο γρήγορα γίνεται μέσω ενός σκληρού αγώνα για τη διάπλαση της κοινωνίας με την ιδέα Juche»
Kim Il Sung, «Tasks of the People’s Government in Modelling the Whole Society on the Juche Idea: Policy Speech at the Joint Meeting of the Central Committe of the Workers’ Party of Korea and the Supreme People’s Assembly of the Democratic People’s Republic of Korea», 14-4-1982, in Kim Il Sung, Works, vol 37, Pyongyang, 1991, pp. 99-100.

Ένας βασικός ρόλος για την καθοδήγηση της κοινωνίας στις παραπάνω αρχές διαδραματίστηκε από το Κίνημα των Εργατικών Ομάδων Chollima κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, αργότερα αναπτύχθηκε – από το 1975 και μετά- ως το Κίνημα της Κόκκινης Σημαίας των Τριών Επαναστάσεων. Αυτά τα κινήματα εξυπηρέτησαν το σκοπό της εκπαίδευσης και της αναδιαμόρφωσης των ανθρώπων, που έρχονταν από διαφορετικούς δρόμους ζωής, με μέσα ενίσχυσης της συλλογικότητας της κοινωνίας, υπό το σύνθημα «ας ζήσουμε κι ας εργαστούμε με έναν κομμουνιστικό τρόπο». Στην επαρχία, συγκεκριμένα, αυτά τα κινήματα στόχευαν στην εξάλειψη εγωιστικών, μικροαστικών και οπισθοδρομικών ιδεών που ήταν ακόμα ριζωμένες μεταξύ των αγροτών.

«Περισσότερο από ένα κίνημα συλλογικής καινοτομίας στην παραγωγή, (σ.σ. το Κίνημα των Εργατικών Ομάδων Chollima είναι ένα άριστο όχημα για να εκπαιδεύσουμε και να μετασχηματίσουμε τους εργαζόμενους ανθρώπους σε έναν κομμουνιστικό τρόπο και είναι ένα μαζικό κίνημα για την επιτάχυνση της επαναστατικοποίησης και της εργατοποίησης όλης της κοινωνίας»
Kim Il Sung, «Report to the Fifth Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 2-11-1970, in Kim Il Sung, Works, vol 25, Pyongyang, 1986, p. 216.

 

Όχι μόνο η αγροτιά, άλλα και η διανόηση και η εθνική αστική τάξη εξίσου αναπλάστηκαν, επαναστατικοποιήθηκαν και «εργατοποιήθηκαν». Αυτό παρουσιάστηκε ως «πάλη των τάξεων». Αλλά η πάλη των τάξεων κατά τη Juche δεν είναι όπως η πάλη των τάξεων με Μαρξιστική-Λενινιστική έννοια. Απουσία ενός αληθινά προλεταριακού κράτους στη ΛΔΚ, η πάλη των τάξεων δε θα μπορούσε να συνιστά το απαραίτητο μέσο για την ενδυνάμωση της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης υπό τη δικτατορία της. Αντίθετα, η πάλη των τάξεων είχε στόχο την επίτευξη αρμονίας και «συνεργασίας» μεταξύ των τάξεων και των μελών της κοινωνίας, για το καλό της «ενότητας και της αλληλεγγύης» υπό τη σημαία της Juche.

«Θέση μας είναι να εφαρμόσουμε δημιουργικά τις προτάσεις του Μαρξ και του Λένιν στις νέες ιστορικές συνθήκες και τις συγκεκριμένες περιστάσεις της χώρας μας…η πάλη των τάξεων σε μια σοσιαλιστική κοινωνία είναι ένας αγώνας με σκοπό την επίτευξη ενότητας και αλληλεγγύης, και επ’ ουδενί δεν είναι μια πάλη των τάξεων που διεξάγεται μεταξύ μελών της κοινωνίας ευρισκομένων σε πολεμική κατάσταση το ένα με το άλλο. Σε μια σοσιαλιστική κοινωνία η πάλη των τάξεων σίγουρα υπάρχει, αλλά διεξάγεται με μέσα συνεργασίας για το σκοπό της επίτευξης ενότητας και αλληλεγγύης…

Η δική μας πάλη των τάξεων σχεδιάζεται όχι μόνο για να εργατοποιήσουμε την αγροτιά και να τερματίσουμε την ύπαρξή της ως τάξη, αλλά και για να επαναστατικοποιήσουμε την πρώην μεσαία τάξη, περιλαμβανομένης και της διανόησης και των μικροαστών της πόλης, και να τους αναπλάσουμε στο σχήμα της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η βασική αρχή της ταξικής πάλης που τώρα διεξάγουμε.»

Kim Il Sung, «On the Questions of the Period of Transition from Capitalism to Socialism and the Dictatorship of the Proletariat: Speech Delivered to Party Ideological Workers», 25-5-1967, in Kim Il Sung, Works, vol 21, Pyongyang, 1985, pp. 233-4.

 

Πράγματι, λοιπόν, οι παραπάνω θέσεις αντιπροσωπεύουν μια προφανή άρνηση της πάλης μεταξύ ανταγωνιστικών τάξεων και ιδεολογιών. Σύμφωνα με τους ιδρυτές του επιστημονικού σοσιαλισμού, είναι μόνο το προλεταριακό κράτος που μπορεί να εγγυηθεί τις απαραίτητες οικονομικές, πολιτικές, ιδεολογικές προϋποθέσεις για τη βαθμιαία και τελική εξάλειψη των τάξεων, Αντίθετα, ο απώτατος σκοπός μιας αταξικής, κομμουνιστικής κοινωνίας (γίνεται λόγος ότι) έχει επιτευχθεί στη ΛΔΚ με τον ιδεολογικό σχηματισμό του καθενός- ανεξάρτητα από το κοινωνικό του στάτους- σε ένα ενιαίο μοντέλο συμπεριφοράς υπό τη Juche. Πράγματι, η συλλογικότητα παρείχε τη βάση για ένα τέτοιο υβριδικό αμάγαλμα διαφορετικών τάξεων, δήθεν ενωμένων υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης.

«Η συλλογικότητα είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η βάση της κοινωνικής ζωής στη σοσιαλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι άνθρωποι είναι στενά ενωμένη και εργάζονται για κοινούς σκοπούς. Πρέπει να συνεχίσουμε να δίνουμε πολλή προσοχή στην ενδυνάμωση της εκπαίδευσης των εργαζομένων στον κολλεκτιβισμό»
Kim Il Sung, «Report to the Fifth Congress of the Workers’ Party of Korea on the Work of the Central Committee», 2-11-1970, in Kim Il Sung, Works, vol 25, Pyongyang, 1986, p. 246.

 

Αλλά, εντελώς ειρωνικά, ο κολεκτιβισμός άρχισε να μεταφράζεται σε συλλογικές μορφές δουλείας προς τον ηγέτη, Κιμ Ιλ Σουνγκ. Από αυτή την άποψη, ο ίδιος το 1975 τόνισε τα ακόλουθα:

«Τις Κομματικές συσκέψεις κανένα πρόσωπο δεν επιτρέπεται να τις μετατρέπει σε «one-man show»…Ένα από τα σημαντικά θέματα στα οργανωτικά ζητήματα του Κόμματος είναι να ενισχύσουμε το κομματικό πνεύμα…Κομματικό πνεύμα σημαίνει, με λίγα λόγια, αφοσίωση στον ηγέτη και το Κόμμα….Τα μέλη της Κεντρικής Κομματικής Επιτροπής πρέπει να ενώνεται σταθερά γύρω από το Γενικό Γραμματέα με μια σκέψη και μια θέληση. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα λένε «Α» όταν ο Γενικός Γραμματέας λέει «Α» και θα λένε «Β» αν ο Γενικός Γραμματέας λέει «Β». Πρέπει να λένε το ίδιο πράγμα και να ενεργούν εν χωρώ»

Kim Il Sung, «Let Us Meet a Revolutionary Upheaval Victoriously by Strengthening the Party, Governnments Organs and People’s Army and Carrying Out Great Socialist Construction More Efficiently: Concluding Speech at the 10th Plenary Meeting of the Fifth Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 17-2-1975, in Kim Il Sung, Works, vol 30, Pyongyang, 1987, pp. 46-7, 61.

 

Συνεπώς, και παρά τα κηρύγματα για συλλογικότητα στην κοινωνία, η προσωπολατρία γύρω από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ και ο νεποτισμός του άρχιζαν να λαμβάνουν αφάνταστες διαστάσεις στη Βόρεια Κορέα από τη δεκαετία του ’60 κι έπειτα. Εκατομμύρια αντίτυπα των κειμένων του Κιμ Ιλ Σουνγκ, μαζί με ερμηνευτικά κείμενα και αναλύσεις για τα γραπτά του και άλλα τέτοιου είδους βιβλία, άρχισαν να εκδίδονται και να διανέμονται σε όλη τη χώρα. Το 1969, για παράδειγμα τα έξοδα για τέτοιες πολιτιστικές δραστηριότητες από τα ταμεία του Κόμματος Εργατών Κορέας αναφέρεται ότι ήταν 30 φορές παραπάνω από το σχετικό ποσό του έτους 1960. Καθόλη αυτή τη δεκαετία 39 εκατομμύρια αντίτυπα των «Διαλεχτών Έργων του Κιμ Ιλ Σουνγκ» εκδόθηκαν, μαζί με 8,8 εκατομμύρια της «Ιστορίας της Επαναστατικής Δραστηριότητας του Συντρόφου Κιμ Ιλ Σουνγκ» και 45,5 εκατομμύρια αντίτυπα άλλων βιβλίων «επαναστατικής καθοδήγησης»- και αυτό έλαβε χώρα σε μια εποχή που ο συνολικός πληθυσμός ήταν μόνο 14 εκατομμύρια, πέρα από τα 6,6 εκατομμύρια παιδιών κάτω από 14 ετών.

Η πολιτική εκπαίδευση είχε επίκεντρο σχεδόν αποκλειστικά τη μελέτη της ζωής και των έργων του Κιμ Ιλ Σουνγκ και απαιτείτο από τα κομματικά μέλη να ξοδεύουν, για αυτό το σκοπό, τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα. Ταυτόχρονα, μεταξύ 1966 και 1970, κάμποσα μέλη της οικογένειας του Κιμ Ιλ Σουνγκ τοποθετήθηκαν σε κορυφαίες κομματικές και κυβερνητικές θέσεις. Στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργατών το 1970, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ επίσημα περιγράφτηκε ως εξής:

«ο μεγάλος ηγέτης του Κορεατικού λαού των 40 εκατομμυρίων, απαράμιλλα πατριώτης, εθνικός ήρωας, παντονίκης, λαμπρός με σιδηρά θέληση διοικητής, ένας από τους μεγάλους ηγέτες του διεθνούς Κομμουνιστικού και του εργατικού κινήματος, και Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματός μας»
Foreign Broadcast Information Service Daily Report, 2-11-1970, KCNA International Service.

Επιπροσθέτως, προκειμένου να αποδειχτεί η προσωπική κληρονομιά του Κιμ Ιλ Σουνγκ ως απογόνου «μιας πατριωτικής και επαναστατικής οικογένειας που πολέμησαν από γενιά σε γενιά για την ανεξαρτησία της χώρας και την ελευθερία, και την απελευθέρωση του λαού ενάντια στους ξένους εισβολείς», οι επίσημες εκδόσεις παρουσίασαν το γενεολογικό του δέντρο ως εξής:

Ο προπάππους του Kim Ung U, ήταν ένας πατριώτης που ηγήθηκε εξέγερσης ενάντια στους Αμερικάνους το 1866.

Ο παππούς του Kim Bong Hyon, και η γιαγιά του, Li Bo Ik, ήταν επίσης πατριώτες που πολέμησαν ενάντια στους Ιάπωνες.

Ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του, Kang Don Uk, πολέμισε τους Ιάπωνες.

Ο πατέρας του, Kim Hyong Jik, ήταν ένας εκπληκτικός ηγέτης του κορεατικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Η μητέρα του, Kang Ban Sok, ήταν μια επαναστάτρια που πολέμησε τους Ιάπωνες.

Ο θείος του, Kim Hyong Gwon, ήταν ένας επαναστάτης πολεμιστής και κομμουνιστής.

Ο θείος του από την πλευρά της μητέρας του, Kang Kin Sok, ήταν ένας μαχητής κατά των Ιαπώνων.

Τα δυο μικρότερα αδέρφια του και ο ξάδερφός του, Kim Won Ju, ήταν επίσης επαναστάτες πολεμιστές και κομμουνιστές.

Brief History of the Revolutionary Activities of Comrade Kim Il Sung,Party History Istitute of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea (Ed.), Pyongyang, 1969, pp. 3-7.

 

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ έγινε πρόεδρος της ΛΔΚ το 1972, μια θέση που κράτησε ως το θάνατό του το 1994. Αλλά μια διαδοχή εξουσίας εν είδι δυναστείας είχε αρχίσει να σχεδιάζεται προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνέχεια της υπόθεσης της Juche, υπό την ηγεσία του γιου του Κιμ Ιλ Σουνγκ, Κιμ Γιονγκ Ιλ. Ενδείξεις υπάρχουν, επ’ αυτού, ότι ο Κιμ Ιλ Σουνγκ συνάντησε αντίσταση καθώς πάνω από 1000 πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη αναφέρεται να εκδιώχτηκαν.

Αλλά από το 6ο Συνέδριο του ΚΕΚ, το 1980, αυτή η αντιπολίτευση φαίνεται να είχε υπερνικηθεί καθώς ο Κιμ Γιονγκ Ιλ εκλέχτηκε κομματικός γραμματέας και επικυρώθηκε ως ο κληρονόμος διάδοχος του πατέρα του. Κατά παρόμοιο τρόπο με αυτόν που εκφραζόταν για τον πατέρα του, το 6ο συνέδριο περιέγραφε τον Κιμ Γιονγκ Ιλ ως εξής:

«αγαπητό ηγέτη», «ασταμάτητα αφοσιωμένο στο μεγάλο ηγέτη, τέλειο ενσαρκωτή των ιδεών, της εκπληκτικής ηγεσίας και των ευγενών χαρακτηριστικών του ηγέτη, και λαμπρό προωθητή του μεγάλου σχέδιου και των προθέσεων του ηγέτη στο υψηλότερο επίπεδο» και έχοντα «λαμπρή σοφία, βαθιά σκέψη, δυνατή αίσθηση των επαναστατικών αρχών και ισχυρή θέληση»

quoted in Chong-Sik Lee, «Evolution of the Korean Workers’ Party and the Rise of Kim Chong-il» in Robert A. Scalpino and Jun-Yop Kim, North Korea Today: Strategic and Domestic Issues, Berkeley, 1983)., p. 76.

 

Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε ευρέως στη ΛΔΚ το 1990, παρουσίαζε τον Κιμ Γιονγκ Ιλ ως

«το γίγαντα της εποχής μας…ένα μοναδικό πρόσωπο που ξεχωρίζει από όλες τις πτυχές- σοφία, ηγετικές ικανότητες, προσωπικότητες και επιτεύγματα».

Η συγγένεια εξ αίματος με τους γονείς και τους προγόνους του τονιζόταν επίσης στο βιβλίο αυτό:

«Ήταν ένα λαμπρό ξημέρωμα για το μέλλον της Κορέας όταν (σ.σ. ο Κιμ Γιονγκ Ιλ) γεννήθηκε από το στρατάρχη Κιμ Ιλ Σουνγκ…και την ηρωίδα του αντι-Ιαπωνικού πολέμου Kim Jong Suk..

Όχι μόνο οι γονείς του, αλλά και οι πρόγονοί του επίσης, είχαν πολεμήσει γενιές ολόκληρες για την ανεξαρτησία της χώρας…έτσι, το αίμα μιας απαράμιλλα πατριωτικής οικογένειας κυλά στις φλέβες του Γραμματέα Κιμ Γιονγκ Ιλ»

Kim Gang Il, The Leader Kim Jong Il, Pyonyang, 1990, p. 1.

 

Αυτό που στην πραγματικότητα συνιστούσε κληρονομική διαδοχή μέσω της βαθμιαίας ανόδου του Κιμ Γιονγκ Ιλ στην εξουσία- σχεδόν όπως ένα οικογενειακό θέμα τυπικό της Κορέας των φεουδαρχικών δυναστειών του παρελθόντος- παρουσιαζόταν στη ΛΔΚ ως ένα μοντέλο διαδοχής για το καλό της υπόθεσης της Juche.

Σύμφωνα με έναν Ιάπωνα απολογητή του ΚιμΙλΣουνγκισμού

«Στην Κορέα, με το ζήτημα της διαδοχής και της συνέχισης της υπόθεσης της επανάστασης να έχει επιτυχώς επιλυθεί, ο μοχλός της ιδέας Juche που κρατιόταν από τον Πρόεδρο Κιμ Ιλ Σουνγκ έχει κληροδοτηθεί στο Γραμματέα Κιμ Γιονγκ Ιλ, και ο κορεατικός λαός έχει μια ισχυρή βάση για να κινηθεί υπό τη σημαία της Juche.
Είναι τώρα προφανές ότι αυτό το γεγονός θα λειτουργήσει δυναμικά ώστε να θέσει τον κόσμο συμπαγώς στο μονοπάτι της Juche
και να τον οδηγήσει προς το μέλλον της ανεξαρτησίας».

Inoue Shuhachi, Modern Korea and Kim Jong Il, Tokyo, 1984, p. 311.
            Το Σύνταγμα στην ΛΔΚ

 

Το πρώτο σύνταγμα της Β. Κορέας εγκρίθηκε από την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση (ΑΛΣ) στις 8-9-1948 και παρέμεινε σε ισχύ- με μικρές τροποποιήσεις που έγιναν μεταξύ 1954 και 196ς- μέχρι το 1972, οπότε και υιοθετήθηκε νέο Σύνταγμα. Χωρίς καμία αναφορά στην ιδεολογία Τσιουτσέ, το σοσιαλισμό ή το Μαρξισμό-Λενινισμό, το Σύνταγμα του 1948 όριζε τη χώρα ως «Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας», όπου κυρίαρχος ήταν ο λαός που ασκούσε εξουσία μέσω της ΑΛΣ και τις Τοπικές Λαϊκές Συνελεύσεις σε διάφορα επίπεδα. Πέρα από μεγάλες εθνικοποιήσεις, τρεις μορφές ιδιοκτησίας παρατηρούνταν: κρατική, συνεταιριστική και ιδιωτική.

Ένα νέο «Σοσιαλιστικό Σύνταγμα» υιοθετήθηκε στις 27-12-1972, μολονότι η ονομασία του κράτους- ΛΔΚ- παρέμεινε αμετάβλητη. Αυτό το Σύνταγμα παραμένει εν ισχύ ως σήμερα, έχοντας αναθεωρηθεί και συμπληρωθεί στις 9-4-1992 και στις 5-9-1998 (κάποια άρθρα στο μεταξύ, αναθεωρούνται από καιρού εις καιρόν). Το Σύνταγμα του 1972 ρητά επικύρωνε, στην αρχική του μορφή, ότι η χώρα ήταν ένα ανεξάρτητο σοσιαλιστικό κράτος που εκπροσωπούσε τα συμφέροντα όλων των Κορεατών και καθοδηγούταν από την «ιδέα Τσιουτσέ του Κόμματος Εργατών Κορέας, μια δημιουργική εφαρμογή του Μαρξισμού- Λενινισμού στις συνθήκες της χώρας μας». Μια ακόμα αναφορά υπάρχει σε «Μαρξισμό-Λενινισμό» ενώ η «δικτατορία του προλεταριάτου» αναφέρεται μια φορά. Αλλά αργότερα, στη συνταγματική αναθεώρηση του 1992, απαλείφθηκε κάθε αναφορά σε «Μαρξισμό-Λενινισμό» και «δικτατορία του προλεταριάτου». Πλέον αναφέρεται ότι η ΛΔΚ «καθοδηγείται από την ιδέα Τσιουτσέ, μια κοσμοθεώρηση επικεντρωμένη στους λαούς, μια επαναστατική ιδεολογία για να επιτύχουν οι λαϊκές μάζες την ανεξαρτησία τους»

Το «σοσιαλιστικό σύνταγμα» ρητά αναφέρει ότι έχουν εγκαθιδρυθεί σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στη Β. Κορέας: «ταξικοί ανταγωνισμοί και μορφές εκμετάλλευσης και καταπίεσης από άνθρωπο σε άνθρωπο έχουν εξαλειφθεί δια παντός», η ΛΔΚ βασίζεται «στις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής και στην ίδρυση μιας ανεξάρτητης εθνικής οικονομίας», θα «αγωνιστεί να επιτύχει την πλήρη νίκη του σοσιαλισμού στο βόρειο μισό». Σε λόγο του στην ΑΛΣ 2 μέρες πριν την έγκριση του συντάγματος το Δεκέμβρη του 1972, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ανέφερε ότι τόσο ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας όσο και η συνεταιριστικοποίηση της γεωργίας έχουν ολοκληρωθεί στη ΛΔΚ ήδη από το 1958. Επιβεβαίωσε επίσης, περισσότερο της μιας φοράς, ότι η ξαφνική εγκαθίδρυση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής έγινε εφικτή με το να συμπεριληφθεί και η εθνική αστική τάξη: «από την αρχή η πολιτική μας έναντι των εθνικών καπιταλιστών ήταν όχι μόνο να διεξάγουμε μαζί τους την αντι-ιμπεριαλιστική, αντι-φεουδαρχική και δημοκρατική επανάσταση μαζί τους, αλλά να προχωρήσουμε μαζί τους στην σοσιαλιστική, κομμουνιστική κοινωνία»

Kim Il Sung, «Let Us Further Strengthen the Socialist System of Our Country: Speech Made at the First Session of the Fifth Supreme People’s Assembly of the Democratic People’s Republic of Korea», 25-12-1972, in Kim Il Sung, Works, vol. 27, Pyongyang, 1986, p.484. (τα γράμματα τονίζονται από το συγγραφέα του βιβλίου)

 

Αφού όμως η κατάργηση των ταξικών ανταγωνισμών διακηρύσσεται ως τελική και καμία πρόνοια δεν υπάρχει για την ταξική πάλη στο σοσιαλισμό, το Σύνταγμα του 1972 ασπάζεται το ρεβιζιονισμό.Η χωρίς διακοπές ανάπτυξη της επανάστασης, στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη συνεπή ταξική πάλη καόλη τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η βασική ανταγωνιστική αντίθεση μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού συνεχίζει να επιδρά σε διάφορους πολιτικούς, ιδεολογικού, οικονομικούς και πολιτιστικούς τομείς της κοινωνικής ζωής μέχρι το θρίαμβο του κομμουνισμού. Μόνο μέσω της ταξικής πάλης μπορούν τόσο οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις (δηλ μεταξύ των εργατών, που έχουν την εξουσία, και της αστικής τάξης, που έχει ανατραπεί) όσο και οι μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις (π.χ. μεταξύ των εργαζομένων) να εξαλειφθούν καθώς η σοσιαλιστική κοινωνία βαδίζει προς τον κομμουνισμό. Περιττό να αναφερθεί ότι, η ταξική πάλη εντός της σοσιαλιστικής χώρας είναι στενά συνδεδεμένη με την πάλη των τάξεων εκτός αυτής, δηλαδή ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και το ρεβιζιονισμό, που ασκούν ισχυρή πίεση προκειμένου να στραγγαλίσουν και να καταστρέψουν το σοσιαλισμό, μέσω στρατιωτικής επίθεσης, ιδεολογικού εκφυλισμού, πολιτικών παρεμβάσεων, οικονομικών αποκλεισμών κλπ. Από τη δεκαετία του ’60 κι έπειτα, ο ρεβιζιονιστικός εκφυλισμός λάμβανε χώρα στην ΕΣΣΔ και άλλες χώρες που δεν αναγνώριζαν την αναγκαιότητα για ταξική πάλη στο σοσιαλισμό. Οι πρόσφατες ανατροπές αποδεικνύουν και επαληθεύουν τα διδάγματα του Λένιν ότι «η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι ένας σκοπός, αλλά η συνέχιση της ταξικής πάλης με άλλες μορφές». Η βασική αυτή προλεταριακή αρχή ήταν πάντοτε απούσα από το Σύνταγμα της ΛΔΚ. Κάποια άλλα σχετικά σημεία που υπάρχουν στο εν ισχύ Σύνταγμα είναι τα ακόλουθα: 1.το δικαίωμα των εκλεκτόρων να ανακαλούν εκλεγμένους που αργότερα παύουν να απολαμβάνουν «της εμπιστοσύνης τους» 2.η εφαρμογή του πνεύματος Χονγκσανρί και της μεθόδου Χονγκσανρί 3.η υπεράσπιση του Κινήματος των 3 Επαναστάσεων της Κόκκινης Σημαίας 4.η κατάργηση των φόρων και η προμήθεια του λαού «με κάθε προϋπόθεση για απόκτηση τροφής, ένδυσης και στέγασης» 5.σχεδιασμένη οικονομία 6.11χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση 7.δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προληπτική ιατρική 8.αυτονομία στην Άμυνα 9.η εφαρμογή της κολεκτιβίστικης αρχής «ένας για όλους και όλοι για έναν» («ο κολεκτιβισμός είναι η βάση της ζωής της σοσιαλιστικής κοινωνίας») 10 έμφαση στο γάμο και την οικογένεια, που θεωρείται ως «η βασική μονάδα της κοινωνικής ζωής» Οι κρατικοί θεσμοί στη ΛΔΚ περιλαμβάνουν την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση (ΑΛΣ), το ανώτατο κρατικό όργανο που ασκεί νομοθετική εξουσία και εκλέγεται για περίοδο 5 ετών (687 βουλευτές εκλέχτηκαν στη 10η ΑΛΣ τον Ιούλιο του 1998), την Ανώτατη Επιτροπή Άμυνας (το ανώτατο όργανο στρατιωτικής ηγεσίας), το Προεδρείο της ΑΛΣ, το Συμβούλιο Υπουργών (το ανώτατο διοικητικό και εκτελεστικό σώμα), τις τοπικές Λαϊκές Συνελεύσεις, τις τοπικές Λαϊκές Επιτροπές, το Γραφείο του Δημόσιου Κατήγορου και το Δικαστήριο.

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ που θήτευσε ως πρόεδρος ως το θάνατό του το 1994, έχει γίνει ο «αιώνιος» πρόεδρος της ΛΔΚ.

 

10.Τσιουτσέ: ρεβιζιονισμός σε θεωρία και πράξη

 

Η κυρίαρχη ιδεολογία στη ΛΔΚ είναι η Τσιουτσέ(=Ανεξαρτησία), που αρχικά τη θεμελίωσε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και αργότερα την ανέπτυξε ο Κιμ Γιονγκ Ιλ. Είναι τόσο επιδραστική, ώστε το 1997 θεσπίστηκε στη ΛΔΚ η Εποχή Τσιουτσέ, που άρχιζε την ημέρα γέννησης του Κιμ Ιλ Σουνγκ στις 15 Απριλίου 1912 (Η μέρα του ήλιου). Η Τσιουτσέ δεν θεωρείται ότι αφορά μόνο στις συγκεκριμένες κορεατικές συνθήκες, αλλά είναι σχετική και με το επαναστατικό προτσές σε όλο τον κόσμο. «Το ιστορικό καθήκον να τεθεί ο σοσιαλισμός σε μια νέα επιστημονική βάση επιτυχώς έφερε σε πέρας ο μεγάλος ηγέτης Σύντροφος Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο οποίος δημιούργησε την ιδέα Τσιουτσέ, και σε αυτή τη βάση, ανέπτυξε μια γνήσια σοσιαλιστική θεωρία. Ο σεβαστός Σύντροφος Κιμ Ιλ Σουνγκ ανακάλυψε τη φυλοσοφική αρχή ότι ο άνθρωπος είναι κύριος του κάθετι και αποφασίζει τα πάντα. Εξήγησε ένα νέο νόμο που καθοδηγεί την κοινωνική κίνηση, την κίνηση της κινητήριας δύναμης, και έτσι έθεσε το σοσιαλισμό σε μια νέα επιστημονική βάση. Η υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού όπως ξεκαθάρισε η ιδεολογία Τσιουτσέ είναι η υπόθεση των λαϊκών μαζών για την πλήρη ανεξαρτησία τους. Ο Σοσιαλισμός όπως επιστημονικά συστηματοποίησε ο μεγάλος ηγέτης Σύντροφος Κιμ Ιλ Σουνγκ είναι ανθρωποκεντρικός σοσιαλισμός και σοσιαλισμός βασισμένος στις μάζες. Ο δικός μας είναι ένας σοσιαλισμός όπου οι λαϊκές μάζες είναι κύριες του κάθετι, όπου κάθετι τις υπηρεταί, και που αναπτύσσεται με τις ενιαίες τους προσπάθειες. Η προσανατολισμένη στην Τσιουτσέ θεωρία του σοσιαλισμού επιστημονικά όρισε την ουσία του σοσιαλισμού και το νόμο που ελέγχει την ανάπτυξεί του, θέτοντας τον άνθρωπο στο κέντρο. Σε αυτή τηβάση, η θεωρία εξήγησε ότι αν η οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι να πετύχει, ένας αδυσώπητος αγώνας πρέπει να αναπτυχθεί για την κατάληψη των δύο κάστρων του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, το ιδεολογικό και το υλικό κάστρο, και ότι εδώ, απόλυτη προτεραιότητα πρέπει να δωθεί στον αγώνα για την κατάληψη του ιδεολογικού κάστρου…η Ιδέα Τσιουτσέ έδωσε επιστημονικό ορισμό των ουσιαστικών ανθρώπινων ιδιοτήτων, για πρώτη φορά στην ιστορία

Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν ανεξάρτητο, με δημιουργικότητα και συνείδηση..Εκεί έγκειται οι ουσιαστικές του ιδιότητες..Ανεξάρτητες, δημιουργικές και συνειδητές δραστηριότητες συνιστούν τον ανθρώπινο τρόπο ύπαρξης… Ο άνθρωπος μεταμορφώνει τη φύση και την κοινωνία και αναπτύσσει ιστορία.. Η ανθρώπινη ζωή γίνεται αξιοσέβαστη όταν αγαπιέται και την εμπιστεύεται η κοινωνική κολεκτίβα: είναι ανάξια όταν την απαρνιέται. Ο άνθρωπος απολαμβάνει της αγάπης και της εμπιστοσύνης της κοινωνικής κολεκτίβας όταν δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της κοινωνικής κολεκτίβας έναντι των ατομικών συμφερόντων και όταν πιστά υπηρετεί την κοινωνική κολεκτίβα. Σε τελική ανάλυση, η μεγαλύτερη αξία και λόγος της ανθρώπινης ζωής είναι να διάγει έναν ανεξάρτητο και δημιουργικό βίο, απολαμβάνοντας της αγάπης και της εμπιστοσύνης της κοινωνικής κολεκτίβας, ενώ ταυτόχρονα να συνδυάζει τη δική του μοίρα με εκείνη της κοινωνικής κολεκτίβας και να την υπηρετεί ψυχή και πνεύματι..

Στη χώρα μας, καθένας θεωρεί και υποστηρίζει τον ηγέτη σαν να ήταν ο ίδιος του ο πατέρας. Εμπιστεύεται και ακολουθεί το Κόμμα, θεωρώντας τη στοργή του σαν αυτή της ίδιας του της μητέρας. Ο ηγέτης, το Κόμμα και ο λαός συνιστούν ένα κοινωνικο-πολιτικό οργανισμό, και μοιράζονται την ίδια μοίρα. Το σύνολο της κοινωνίας ξεχειλίζει από κομμουνιστική ηθική»

Kim Jong Il, Socialism is a Science: Treat is ePublished in Rodong Sinmun, Organ of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 1-11-1994, pp. 8-16, 31. (έμφαση του συγγραφέα του βιβλίου).

 

Η Τσιουτσέ υποστηρίζει τις ακόλουθες προτάσεις

1. Οι λαϊκές μάζες είναι το υποκείμενο της ιστορίας

2. Η ιστορική ανάπτυξη της κοινωνίας αντικατοπτρίζει τη δημιουργική κίνηση των λαϊκών μαζών

3. η ανθρώπινη ιστορία είναι ο αγώνας των λαϊκών μαζών για να εφαρμόσουν το δικό τους Χαγιουσόνγκ, δηλαδή το πνεύμα ελευθερίας, ανεξαρτησίας και αυτάρκειας

4. η ανεξάρτητη σκέψη, συνείδηση και πρωτοβουλία των λαϊκών μαζών διαδραματίζουν τον αποφασιστικό ρόλο τόσο για την αλλαφή της δύσης όσο και για τη διεξαγωγή του επαναστατικού αγώνα

5. είναι ο ηγέτης αυτός που ερμηνεύει, δίνει μορφή στις φιλοδοξίες των μαζών και καθοδηγεί τις προσπάθειές τους. Η ατομική ανεξαρτησία και/ ή η λαϊκή ανεξαρτησία είναι αφοσιωμένες στον ηγέτη και το κόμμα. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, η Τσιουτσέ αρνείται την υλιστική και διαλεκτική αντίληψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία οι ιδέες και οι αισθήσεις βασικά αντανακλούν την πρωταρχική, αντικειμενική πραγματικότητα που υπάρχει perse (αυτές καθ’εαυτές) ανεξαρτήτως της θέλησής μας και του πνεύματός μας. Η φιλοσοφία Τσιουτσέ είναι ιδεαλιστική, βασισμένη στην ανθρώπινη θέληση, και εμποτισμένη με μεταφυσικές, σχεδόν θεολογικές πτυχές. Στοχεύει στην επίτευξη ανεξαρτησίας στην πολιτική, αυτάρκεια στην οικονομία και αυτονομία στην άμυνα. Η ιστορία της ίδιας της Κορέας, του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματων και της πρόσφατης υποχώρησης του σοσιαλισμού, όλα ερμηνεύονται υπό το φως της Τσιουτσέ. Παρόλο που η Τσιουτσέ άρχισε να αναπτύσσεται στη Β. Κορέα από τα μέσα της δεκαετίας του’50, η επίσημη βορειοκορεατική ιστοριογραφία ανακαλύπτει και αναδρομικό θεμελιώδη ρόλο της. Για παράδειγμα, «η νίκη του αντι-ιαπωνικού ένοπλου αγώνα ήταν, πρώτα από όλα, μια λαμπρή νίκη της Τσιουτσέ ιδέας του (σ.σ. Κιμ Ιλ Σουνγκ) και την προσανατολισμένης στην Τσιουτσέ επαναστατικής γραμμής»
Kim Han Gil, Modern History of Korea, Pyongyang, 1979, pp. 169-170.

 

H έμφαση στην ανεξαρτησία του ανθρώπου οδηγεί σε κριτική και εσφαλμένη ερμηνεία του Μαρξισμού. Αυτός δήθεν επικεντρώνεται μόνο στις υλικές και οικονομικές συνθήκες της ιστορίας, ενώ έχει υποεκτιμήσει την ανεξάρτητη πρωτοβουλία των λαϊκών μαζών. Ο Κιμ Γιονκ Ιλ (ο οποίος υποτίθεται ότι έχει διαβάσει σχεδόνο όλα τα κλασικά κείμενα του Μαρξισμού-Λενινισμού, περιλαμβανομένου του Κεφαλαίου του Μαρξ, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων από το Μάη του 1966 ως τον Ιούλιο του 1969) αναφέρει τους ακόλουθους «περιορισμούς» του Μαρξισμού-Λενινισμού: «Ο Μαρξισμός ήταν ένα επαναστατικό δόγμα που αντιπροσώπευε την εποχή όπου προέκυψε η εργατική τάξη στην ιστορική αρένα και διεξήγαγε πάλη ενάντια στο κεφάλαιο…Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει και η ιστορία έχει προχωρήσει, έτσι ο Μαρξισμός έχει αποκτήσει αναπόφευκτους ιστορικούς περιορισμούς… Τελικά, ο Μαρξισμός απέτυχε να παρέχει μια κατάλληλη επεξήγηση που αφορά την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας με τη συνέχιση της επανάστασης μετά την εγκαθίδρυση του σοσιαλιστικού συστήματος. Ιστορικά, ο Μαρξισμός είναι μια ιδέα και θεωρία που αφορά τα προαπαιτούμενα για το αρχικό στάδιο της υπόθεσης του σοσιαλισμού» Kim Jong Il, On Carrying Forward the Juche Idea, Pyongyang, 1995.

 

«Το Κόμμα μας και ο λαός μας σέβονται τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν ως τους ηγέτες της εργατικής τάξης και μιλούν με σεβασμό για τις διακεκριμένες τους υπηρεσίες… Στις ημέρες τους, οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν εκπροσωπούσαν τις φιλοδοξίες και τα ζητούμενα των εκμεταλλευόμενων εργαζόμενων μαζών, και η υπόθεση του σοσιαλισμού είναι αχώριστα συνδεδεμένη με τα ονόματά τους.. Οι περιστάσεις και οι συνθήκες της επανάστασης ακατάπαυστα αλλάζουν και αναπτύσσονται…Το Κόμμα μας έχει εγκαθιδρύσει τη δική της καθοδηγητική ιδεολογία και θεωρία στη βάση μιας σωστής ανάλυσης των ιστορικών περιορισμών των δογμάτων τους (σ. μτφ των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν)…Ο μεγάλος ηγέτης Κιμ Ιλ Σουνγκ…γέννησε την Τσιουτσέ ιδέα και φώτισε το δρόμο για την ανεξάρτητη ανάπτυξη της επανάστασής μας…Οι ιστορικοί περιορισμοί των προαναφερθεισών θεωριών έχουν ξεπεραστεί από την ιδέα Τσιουτσέ»

Kim Jong Il, Respecting the Forerunners of the Revolution is a Noble Moral Obligation of the Revolutionaries: Discourse Published in Rodong Sinmun, the Organ of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 25-12-1995, pp. 13-15.

 

«Ο μεγαλύτερος περιορισμός της υλιστικής αντίληψης της θεωρίας είναι ότι αυτή απέτυχε ορθά να ερμηνεύσει τον περίεργο νόμο της κοινωνικής κίνησης και ερμήνευσε τις αρχές της κοινωνικής κίνησης κύρια στη βάση του κοινού χαρακτήρα της κίνησης της φύσης και της κοινωνικής κίνησης, ότι δήθεν αυτές είναι κινήσεις της ύλης»

Kim Jong Il, The Juche Philosophy is an Original Revolutionary Philosophy: Discourse Published in Kulloja, Theoretical Magazine of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 26-7-1996, p. 5.

 

«Η θεωρία του σοσιαλισμού στην προηγούμενη εποχή…δεν θεωρούσε την κοινωνική και ιστορική κίνηση ως κίνηση της κινητήριας δύναμης, ως μιας κίνησης που ξεκινά και αναπτύσσεται από την πρωτοβουλία και μέσω του ρόλου των λαϊκών μαζών, της κινητήριας δύναμής τους, αλλά ως φυσικό ιστορικό προτσές που αλλάζει και αναπτύσσεται μόνο χάρη σε υλικούς και οικονομικούς παράγοντες… Στη σοσιαλιστική κοινωνία, ο μετασχηματισμός του ανθρώπου, η ιδεολογική του διάπλαση, καθίσταται ένα όλο και πιο σημαντικό και πρωταρχικό καθήκον από ό,τι αυτό της δημιουργίας των υλικών και οικονομικών προϋποθέσεων του σοσιαλισμού… Στο παρελθόν, οι ιδρυτές του Μαρξισμού ανέπτυξαν σοσιαλιστική θεωρία τονίζοντας τις υλικές και οικονομικές συνθήκες.. Ο Μαρξισμός όρισε την ουσιαστική ικανότητα του ανθρώπου ως το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων…ο ορισμός της ουσιαστικής ικανότητας του ανθρώπου ως το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων δεν παρέχει μια περιεκτική διασαφήνιση των ουσιαστικών ανθρώπινων ικανοτήτων… Η ιστορία της κοινωνικής ανάπτυξης είναι, μακροπρόθεσμα, η ιστορία της ανάπτυξης της ανθρώπινης ανεξαρτησίας, δημιουργικότητας και συνείδησης»

Kim Jong Il, Socialism is a Science, Pyongyang, 1-11-1994, pp. 5, 11.

 

Στην πραγματικότητα, η ανθρωποκεντρική εκδοχή του Κορεατικού σοσιαλισμού, ενώ ισχυρίζεται ότι είναι επιστημονική, είναι εντελώς αντίθετη με τις βασικές θέσεις του Μαρξισμού-Λενινισμού. Σύμφωνα με το Μαρξ, η θέση του ανθρώπου στην κοινωνία ορίζεται από μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη: έξω από το υπάρχον κοινωνικό πλαίσιο- και σε διαχωρισμό από αυτό- είναι πιθανό να οριστεί ο άνθρωπος μόνο με μεταφυστικούς και ιδεαλιστικούς όρους. Ο Μαρξ εντάσσει τον άνθρωπο σε ένα πλαίσιο τόσο διαχρονικά όσο και σε ένα χρονικό διάστημα, δηλαδή και στην ιστορία και στην κοινωνία. Αν κάποιος αποσπάσει τον άνθρωπο από την κοινωνική του τάξη και τον θεωρήσει ως μια απλή μονάδα αποσπασμένη, τότε υποστηρίζει τον ιδεαλισμό και διαιωνίζει τον καπιταλισμό- αδιάφορας το κατά πόσον ο καπιταλισμός μπορεί να κρυφτεί κάτω από κόκκινες σημαίες και ψευδοεπαναστατική φρασεολογία. Ο διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός απορρίπτει την αφαιρετική και γενική αντιμετώπιση του φαινομένου και καταδεικνύει τον αποφασιστικό ρόλο που παίζουν οι τρόποι παραγωγής ως οι πραγματικές βάσεις κάθε κοινωνικής τάξης. Ο τρόπος παραγωγής στην πραγματικότητα, βρίσκεται στα θεμέλια κάθε συστήματος κοινωνικών σχέσεων όπου η «ουσία» του ανθρώπου μπορεί να βρεθεί. Ήδη από το Γενάρη του 1859 στον πρόλογό του στη Συμβολή στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, ο Μαρξπεριεκτικά σχηματοποίησε τις βασικές και πραγματικά επαναστατικές πτυχές του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού με τους ακόλουθους όρους: «Στην κοινωνική παραγωγή της ύπαρξής τους, οι άνθρωποι αναπόφευκτα εισέρχονται σε ορισμένες σχέσεις, ανεξάρτητες της θέλησής τους, που ονομάζονται σχέσεις παραγωγής και αντιστοιχούν σε ένα δεδομένο στάδιο ανάπτυξης των υλικών δυνάμεων παραγωγής. Το σύνολο των σχέσεων αυτών παραγωγής συνιστά την οικονομική δομή της κοινωνίας, τα πραγματικά θεμέλια στα οποία δομείται το νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στο οποίο αντιστοιχούν συγκεκριμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής ορίζει τη γενική ανάπτυξη της κοινωνικής, πολιτικής και πνευματικής ζωής. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που ορίζει την ύπαρξή τους, αλλά η κοινωνική τους ύπαρξη πουορίζει τη συνείδησή τους»

Karl Marx, Preface to A Contribution to The Critique of Political Economy, in Marx and Engels, Collected Works, vol. 29, London, 1987, p. 263.

 

Καθώς οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις- σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της ανάπτυξής τους- έρχονται σε σύγκρουση με τις δεδομένες σχέσεις παραγωγής, μια φάση κοινωνικής επανάστασης λαμβάνει χώρα ώστε το ένα κοινωνικό σύστημα να αντικατασταθεί από ένα άλλο. Η πρωτόγονη κοινότητα, η δουλοχτητική κοινωνία, η φεουδαρχική, ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός συνιστούν διαφορετικά είδη κοινωνικής τάξης που έχουν ως τώρα επιτευχθεί στην ιστορία. Ο ξεκάθαρος ορισμός ενός κοινωνικού συστήματος μπορεί επίσης να αντανακλά το βαθμό της ιστορικής ανάπτυξης που από μια κατώτερη κοινωνική τάξη σε μια ανώτερη, οδηγεί στην εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Η βασική πτυχή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, στην πραγματικότητα φαίνεται από την υποδούλωση της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο. Συνεπώς, η αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό- χάρη στην οικονομική ανάπτυξη- απαιτεί την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου (δηλαδή των εργατών) από άνθρωπο (δηλαδή την αστική τάξη) και την εγκαθίδρυση του προλεταριακού κράτους, που παλεύει για την επίτευξη μιας κομμουνιστική κοινωνίας. Τόσο στον καπιταλισμό όσο και στο σοσιαλισμό, οι ιδέες έχουν ταξικό χαρακτήρα: σε κάθε κοινωνία, όπως κατέδειξαν οι Μαρξ και Ένγκελς, οι κυρίαρχες ιδέες είναι αυτές της άρχουσας τάξης. Νέες κοιωνικές ιδέες και θεωρίες μπορούν, λοιπόν, να προκύψουν και να αναπτυχθούν όταν αντανακλούν τις νέες ανάγκες της υλικής ζωής. Αυτές οι νέες επαναστατικές ιδεολογίες βοηθούν τις προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας να προχωρήσουν ιστορικά ανατρέποντας τις βλαβερές κοινωνικές δυνάμεις που αναστέλλουν την πρόοδο. Έτσι, παράλληλα με την ανάπτυξη του προλεταριάτου, είναι ο Μαρξισμός- Λενινισμός, η επαναστατική ιδεολογία της εργατικής τάξης, που είναι κυρίαρχη ιδεολογία σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, μια κοινωνία που χτίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης. Αντιθέτως, σύμφωνα με την Τσιουτσέ, είναι ο άνθρωπος, έτσι αόριστα,αφηρημένα και απομονωμένα, που κατέχει την ελευθερία να μετασχηματίσει τη φύση και την κοινωνία σύμφωνα με τη θέλησή του. Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ ισχυρίζεται ότι: «η κοινωνική κίνηση προκαλείται και αναπτύσσεται από την εσκεμμένη δράση και ρόλο της καθοδηγητικής δύναμης (σ.σ. των λαϊκών μαζών)»

Kim Jong Il, The Juche Philosophy is an Original Revolutionary Philosophy: Discourse Published in Kulloja, Theoretical Magazine of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 26-7-1996, p. 5.

 

Δεν αντιπροσωπεύει μια νέα φιλοσοφική ανακάλυψη, έναν τέτοιο ιδεαλισμό, βασισμένο στην ηθελημένη ανεξαρτησία των μαζών, αλλά αναπαλαιώνει τον υπολειμενισμό του Ντύρινγκ, τις βολονταριστικές του απόψεις, που γεννήθηκαν στη Γερμανία πάνω από έναν αιώνα πριν. Αλλά αυτές οι απόψεις έχουν προ πολλού απορριφθεί από τον Ένγκελς ο οποίος ξεκάθαρα απέδειξε ότι η ελευθερία βασίζεται στην κατανόηση της αναγκαιότητας, στη γνώση των αντικειμενικών νόμων της φύσης και της κοινωνίας. Ο Ένγκελς τόνιζε τα ακόλουθα: «Η Ελευθερία δεν συνιστά μια ονειρεμένη ανεξαρτησία από φυσικούς νόμους, αλλά είναι η γνώση των νόμων αυτών, και η πιθανότητα που αυτή η γνώση δίνει για να τους κάνουμε συστηματικά να εργάζονται για την εξυπηρέτηση ορισμένων σκοπών…Η ελευθερία της θέλησης επομένως σημαίνει την ικανότητα να λαμβάνουμε αποφάσεις με τη γνώση του αντικειμένου… Η ελευθερία λοιπόν συνίσταται στον έλεγχο του εαυτού μας και της εξωτερικής φύσης, ένας έλεγχος που βασίζεται στη γνώση της φυσικής αναγκαιότητας: είναι επομένως αναγκαία ένα προϊόν της ιστορικής ανάπτυξης» Frederick Engels, Anti-Dühring: Herr Eugen Dühring’s Revolution in Science, in Marx and Engels, Collected Works, vol. 25, London, 1987, pp. 105-6.

 

Ο σοσιαλισμός αντικαθιστά τον καπιταλισμό όχι στη βάση των συνειδητών και υποκειμενικών επιθυμιών ούτε σύμφωνα με την επιθυμία «μεγάλων ηγετών», αλλά στη βάση αντικειμενικών νόμων ανάπτυξης που συνειδητά εφαρμόζονται από την εργατική τάξη. Προχωρώντας από αυτά τα επιστημονικά δεδομένα, οι Μαρξ και Ένγκελς απέδιδαν θεμελιώδη σημασία στην χειραφέτηση των εργατών τόσο σε υλικούς όσο και σε ιδεολογικούς όρους. Σύμφωνα με τις αρχές της 1ης Διεθνούς, πράγματι, «η χειραφέτηση της εργατικής τάξης πρέπει να είναι δράση των ίδιων των εργατών» Αλλά η Βορειοκορεατική κοινωνία, όπως παραδέχεται ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, ξακάθαρα δεν έχει σχέση με τις παραπάνω αρχές: «Στη σοσιαλιστική κοινωνία, όλοι οι άνθρωποι μετασχηματίζονται σε σοσιαλιστές εργαζόμενους ανθρώπους, κι έτσι καθένας είναι ένα μέλος των λαϊκών μαζών… Το βασικό κριτήριο για να κρίνουμε αν κάποιος είναι μέλος των λαϊκών μαζών δεν είναι η κοινωνική και ταξική του καταγωγή, αλλά οι ιδέες του. Τα ιδεολογικά θεμέλια στα οποία ενώνονται οι άνθρωποι από όλα τα μονοπάτια της ζωής στις λαϊκές μάζες δεν είναι μόνο η ιδέα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Καθένας που αγαπά τη χώρα…είναι ικανός να αποτελεί μέλος των λαϊκών μαζών. Βάσει αυτής της θεώρησης των πραγμάτων, σε κάθε στάδιο της επανάστασης, ο μεγάλος ηγέτης Σύντροφος Κιμ Ιλ Σουνγκ του ένωσε όλους όσους ήταν ιδεολογικά έτοιμοι να υπηρετήσουν την πατρίδα και το έθνος, σε μια επαναστατική δύναμη και έφερε εις πέρας την επανάσταση και την οικοδόμηση. Το Κόμμα μας εμπιστεύεται ανθρώπους διαφορετικών τάξεων και στρωμάτων που ενδιαφέρονται για την επανάσταση. Τους θεωρεί παντοτινούς συντρόφους, όχι τυχαίους συνταξιδιώτες, στο δρόμο προς την επανάσταση, και τους οδηγεί στο δρόμο για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό»
Kim Jong Il, Socialism is a Science, Pyongyang, 1-11-1994, p. 19. (σ.σ.έμφαση του συγγραφέα του βιβλίου).

 

Είναι όλα αυτά επιστημονικός σοσιαλισμός; Είναι αυτός «δρόμος για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό» στη Β. Κορέα σύμφωνος με τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν; Όχι. Η Τσιουτσέ είναι ρεβιζιονισμός και ο Κιμ Ιλ Σουνγκ δεν ήταν Μαρξιστής-Λενινιστής. Αναντίρρητα, είναι προφανές ότι οι εξελίξεις στη ΛΔΚ αρνούνται τη βασική Μαρξιστική-Λενινιστική στρατηγική για το επαναστατικό προτσές τις αποικιακού τύπου χώρες, σύμφωνα με την οποία μια προσωρινή συμμαχία με την εθνική αστική τάξη πρέπει να υπάρχει μόνο στο αρχικό εθνικό δημοκρατικό στάδιο της επανάστασης. Αντίθετα, η εθνική καπιταλιστική τάξη έχει αρμονικά ενσωματωθεί στο «σοσιαλισμό» – σύμφωνα με τις αρχές της Τσιουτσέ- και ποτέ, από το 1945 και ως τώρα, δεν έχει εγκαθιδρυθεί δικτατορία του προλεταριάτου στη Βόρεια Κορέα. Και πράγματι, η δικτατορία του προλεταριάτου αποτελεί τη λυδία λίθο για να οριστεί αν κάπου έχει επιτευχθεί σοσιαλισμός ή όχι. Για τους πραγματικούς Μαρξιστές-Λενινιστές, καθόλη τη διάρκεια της ιστορικής περιόδου της μετάβασης από τον καπιταλισμό στην αταξική, κομμουνιστική κοινωνία, «το κράτος δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου»

Karl Marx, Critique of the Gotha Programme, in Marx and Engels, Collected Works, vol. 24, London, 1989, p. 95. (έμφαση του Μαρξ).

 

Αυτό ξεκαθάριζε ο Μαρξ πάνω από έναν αιώνα πριν στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα, όπου απέρριπτε την ιδέα του Λασσάλ για ένα «ελεύθερο λαϊκό κράτος», το οποίο αρνούταν τον ταξικό χαρακτήρα αυτού του κράτους ως οργάνου μιας δεδομένης κοινωνικής τάξης. Εξαλείφοντας της εκμεταλλεύτριες τάξεις και εγκαθιστώντας τη δικτατορία του προλεταριάτου, η πλέον ολοκληρωμένη μορφή δημοκρατίας- πραγματική δημοκρατία για το προλεταριάτο, την αγροτιά και τις άλλες εργαζόμενες μάζες- καθίσταται πραγματικότητα για πρώτη φορά στην ιστορία. Μόνο προχωρώντας βάσει των παραπάνω, είναι εφικτό να κρίνουμε αν εφαρμόζεται επιστημονικός σοσιαλισμός στη ΛΔΚ ή όχι. Και εν τη απουσία πραγματικά προλεταριακού κράτους, ο χαρακτηρισμός της βορειοκορεατικής κοινωνίας ως σοσιαλιστικής είναι απατηλός. Η ουσία της Τσιουτσέ είναι ρεβιζιονισμός. Συνεπώς, κείται μεταξύ όλων εκείνων των ιδεολογιών, όπως ο Χρουσωφικός ρεβιζιονισμός, ο Τιτοϊσμός, ο κουβανικός ρεβιζιονισμός, ο Λεντουανισμός, ο Μαοϊσμός κλπ που έχουν αποκλείνει από τους Μαρξ-Ένγκελς-Λενιν και Στάλιν προκειμένου να αναπτύξουν «δημιουργικά» τις δικές τους κάθε φορά τάσεις του μοντέρνου ρεβιζιονισμού. Ο ρεβιζιονισμός στοχεύει στη δημιουργία και απολογία ψευτοσοσιαλιστικών κοινωνιών, όπου οι εργαζόμενες μάζες έχουν στερηθεί την εξουσία και όπου σοσιαλιστική κοινωνία δεν υπάρχει στην πράξη, αλλά μόνο στις φωνακλάδικες επαναστατικές λέξεις και φράσεις. Σε συμφωνία με τις αντιμαρξιστικές της παραδοχές, η Τσιουτσέ εξισώνει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό με την ανεξαρτησία– ανεξαρτησία του ανθρώπου, των μαζών, του έθνους, ανεξαρτησία που ενώνει όλες τις τάξεις της κοινωνίας. Όπως πάντοτε έλεγε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ «η υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού..θα παρέχει στις λαϊκές μάζες πλήρη ανεξαρτησία»

Kim Il Sung, «For the Complete Victory of Socialism: Policy Speech at the First Session of the Eighth Supreme People’s Assembly of the Democratic People’s Republic of Korea», 30-12-1986, in Kim Il Sung, Works, vol. 40, Pyongyang, 1995, p.199.

Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ επαληθεύει την ίδια ρεβιζιονιστική αρχή ως εξής: «Ο σοσιαλισμός είναι η ιδανική και επαναστατική σημαία των λαϊκών μαζών που παλεύουν για την ανεξαρτησία τους. Οι μάζες επιτυγχάνουν την ανεξαρτησία τους μέσω του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. .. Η εποχή μας είναι η εποχή της ανεξαρτησίας»

Kim Jong Il, Socialism is a Science, Pyongyang, 1-11-1994, p. 1.

 

«Η υπόθεση του σοσιαλισμού είναι μια δίκαιη υπόθεση για την πραγματοποίηση της ανεξαρτησίας των λαϊκών μαζών»

KimJongIl, OnCarryingForwardtheJucheIdea, Pyongyang, 1995.

 

«Όντας η εφαρμογή της ιδέας Τσιουτσέ, η επαναστατική ιδέα της εποχής της ανεξαρτησίας, ο σοσιαλισμός μας είναι ο καλύτερος σοσιαλισμός: βασίζεται στις μάζες και τους δυνατούς πρωταθλητές..το δικαίωμα του έθνους στην ανεξαρτησία και τις φιλοδοξίες των λαών του κόσμου για ανεξαρτησία»

Kim Jong Il, Our Socialism Centred on the Masses Shall not Perish, Pyongyang, 5-5-1991, p. 10.

 

«Η προσχώρηση στον Τσιουτσέ χαρακτήρα και εθνικό χαρακτήρα στην επανάσταση και την οικοδόμηση είναι μια βασική αρχή που πρέπει να διατηρηθεί για την λαϊκή υπόθεση της ανεξαρτησίας, την υπόθεση του σοσιαλισμού…Η υπόθεση του σοσιαλισμού είναι η επαναστατική υπόθεση της ανεξαρτησίας»

Kim Jong Il, On Preserving the Juche Character and National Character of the Revolution and Construction, Pyongyang, 19-6-1997, p. 2.

 

Υποστηρίζοντας τις παραπάνω ιδέες για ανεξαρτησία, η Τρίτη- Κομμουνιστική Διεθνής υπόκειται σε κριτική. Για την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, πράγματι, ο Κιμ Γιονγκ Ιλ αναφέρει: «Έχει περάσει προ πολλού η εποχή όπου υπήρχε ένα κέντρο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και τα ξεχωριστά κόμματα λειτουργούσαν ως τμήματά του…Στο παρελθόν…τα κόμματα κάποιων σοσιαλιστικών χωρών προξένησαν μεγάλη ζημιά στην ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος με το να αποτύχουν να σταματήσουν να ασπάζονται τις παλιές συνήθειες της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το κόμμα μιας συγκεκριμένης χώρας ισχυριζόταν ότι ήταν το «κέντρο» του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και διέταζε τα άλλα κόμματα να κάνουν το ένα ή το άλλο. Δρούσε αδίστακτα και ασκούσε πίεση στα άλλα κόμματα και παρενέβαινε στα εσωτερικά τους ζητήματα αν αρνούνταν να ακολουθήσουν τη γραμμή του, ακόμα και αν αυτή ήταν λανθασμένη»

Kim Jong Il, On Carrying Forward the Juche Idea, Pyongyang, 1995.

 

«Αλλά αφότου διαλύθηκε η Κομιντέρνη, οι παλιές πρακτικές εξακολουθούσαν να υπάρχουν για πολύ καιρό μεταξύ κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, πρακτικές που έβρισκαν έκφραση στη δογματική αποδοχή της κομματικής γραμμής και των πολιτικών της μεγαλύτερης χώρας που είχε διεξάγει τη σοσιαλιστική επανάσταση νωρίτερα»

Kim Jong Il, On the Fundamentals of Revolutionary Party Building: A Treatise Written on the Occasion of the  47th Anniversary of the Foundation of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 10-10-1992, p.9.

 

Καμια λεπτομερής ανάλυση δεν γίνεται σχετικά με τους οικονομικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς παράγοντες που οδηγησαν πολλά κόμματα να εγκαταλείψουν το σοσιαλισμό και να εκφυλιστούν σε ρεβιζιονιστικές θέσεις. Αλλά η κατάρρευση του ρεβιζιονισμού στην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες έγινε απόδειξη – κατά την Τσιουτσέ- του γεγονότος ότι γνήσια ανεξαρτησία δεν είχε σταθερά επιτευχθεί και ότι, στο μεταξύ, οι λαοί δεν είχαν ορθά διαπαιδαγωγηθεί και μετασχηματιστεί κατάλληλα. «Τα σοσιαλιστικά κυβερνητικά κόμματα και τα σοσιαλιστικά συστήματα κατέρρευσαν σε πολλές χώρες, όχι σε λίγες, επειδή απέτυχαν να εισάγουν την Τσιουτσέ στην ανάπτυξη και τις δραστηριότητές τους»

Kim Jong Il, On the Fundamentals of Revolutionary Party Building, Pyongyang, 10-10-1992, p. 8.

 

«Επειδή η υπόθεση του σοσιαλισμού απέτυχε να γίνει η υπόθεση της γνήσιας εθνικής ανεξαρτησίας σε διάφορες χώρες, ο σοσιαλισμός υπέφερε από βαθμιαίο αδυνάτισμα της ταξικής του θεμελίωσης και ήταν ανίκανος να αποφύγει την κατάρρευση που οφείλεται στις αντισοσιαλιστικές μανούβρες των ιμπεριαλιστών και των αποστατών της επανάστασης»

Kim Jong Il, On Preserving the Juche Character and National Character of the Revolution and Construction, Pyongyang, 19-6-1997, p. 6.

 

«Μερικές χώρες πίστεψαν ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να οικοδομηθεί απλώς βιάζοντας την πρόοδο της οικονομικής οικοδόμησης και κρατώντας τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας και των μέσων παραγωγής, και δεν έδωσαν τις δυνάμεις τους κυρίως για το μετασχηματισμό των ανθρώπων, τη γρήγορη ανύψωση του ιδεολογικού και πολιτιστικού τους επιπέδου λαού και την πλήρη προετοιμασία τους ως καθοδηγητικής δύναμης της επανάστασης και της οικοδόμησης»

Kim Jong Il, On Carrying Forward the Juche Idea, Pyongyang, 1995.

 

Σύμφωνα με τη βορειοκορεατική ρεβιζιονιστική θεώρηση των πραγμάτων, μετά την κατάρρευση των πρώην ρεβιζιονιστικών καθεστώτων, ήταν η Τσιουτσέ που «πλήρως κατέδειξε την αλήθειά της και τη βιωσιμότητά της μέσω της επιτυχούς προόδου του ανθρωποκεντρικού σοσιαλισμού που θεμελιώθηκε στη Βόρεια Κορέα και μέσω της επιτυχούς προόδου της υπόθεσης της ανεξαρτησίας στον κόσμο»

Guiding Light: General Kim Jong Il, Pyongyang, 1997.

 

Η πρώτη οργανωτική προσπάθεια για τη συσπείρωση πολιτικών δυνάμεων γύρω από την Τσιουτσέ έλαβε χώρα στην Πιονγκ Γιανγκ τον Απρίλη του 1992 με ένα ετερογενές μίγμα προοδευτικών, Μαρξιστικών- Λενινιστικών, ρεβιζιονιστικών και πασιφιστικών κομμάτων και οργανώσεων. Η τελική διακήρυξη, Να υπερασπιστούμε και να προωθήσουμε την υπόθεση του σοσιαλισμού, υιοθετήθηκε αρχικά από τις 70 παρευρισκόμενες τότε οργανώσεις, αλλά από τότε ο αριθμός των προσχωρήσαντων έχει ξεπεράσει τους 200.

Η διακήρυξη της Πιονγκ Γιανγκ διαπνέεται και υποστηρίζει, σύμφωνα με τις αρχές της Τσιουτσές, την εξίσωση του σοσιαλισμού με την ανεξαρτησία και έναν μη συγκεκριμένο ιδεατο σοσιαλισμό που θα δημιουργηθεί από τους «λαούς». Καμια αναφορά δεν γίνεται στον ταξικό χαρακτήρα της σοσιαλιστικής κοινωνίας, στην ίδια την ύπαρξη και το ρόλο της εργατικής τάξης, την αναγκαιότητα της δικτατορίας του προλεταριάτου ή τον τελικό σκοπό του κομμουνισμού. Καμία αναφορά στους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν. Οι υπογράφοντες, πέραν των άλλων, επιβεβαιώνουν τη «σταθερή αποφασιστικότητά τους να υπερασπίσουν και να προωθήσουν την υπόθεση του σοσιαλισμού». Η διακήρυξη αναφέρει τα παρακάτω: «Η εποχή μας είναι η εποχή της ανεξαρτησίας και η σοσιαλιστική υπόθεση είναι ιερή και στοχεύει στην επίτευξη ανεξαρτησίας των λαϊκών μαζών… Η σοσιαλιστική κοινωνία, είναι στην ουσία μια ιδανική κοινωνία για τους λαούς όπου οι λαϊκές μάζες είναι κύριοι του κάθετι και κάθετι τους υπηρετεί…Το σοσιαλιστικό κίνημα είναι ένα ανεξάρτητο κίνημα… Όλα τα κόμματα πρέπει να σφυρηλατήσουν δεσμούς συντροφικής ενότητας, συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ τους στις αρχές της ανεξαρτησίας και της ισότητας. Η διεθνής αλληλεγγύη είναι ουσιαστική στον αγώνα για σοσιαλισμό»

Let Us Defend and Advance the Socialist Cause, Pyongyang Declaration, 20-4-1992.

 

Αυτές οι ρεβιζιονιστικές και οπορτουνιστικές θέσεις σμικραίνουν το σοσιαλισμό και το διεθνισμό σε φράσεις κενές περιεχομένου για ανεξαρτησία και αλληλεγγύη. Μπορεί να είναι γνήσιες εκφρασεις αντι-ιμπεριαλιστικών αισθημάτων, όμως, στην πραγματικότητα, η διακήρυξη στοχεύει στο να παρεκκλίνει το εθνικό και διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από την καταστροφή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του κομμουνισμού παγκοσμίως. Αυτές οι θέσεις, που περιέχονται στη Διακήρυξη, επαληθεύονται από τον Κιμ Γιονγκ Ιλ: «Παρότι η σοσιαλιστική ιδέα είναι η ιδεολογία της εργατικής τάξης, δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα μόνο μιας τάξεις: είναι μια καθολική ιδέα για την ανθρωπότητα που αντανακλά την κοινωνική φύση των ανθρώπινων όντων…που αντανακλά την επιθυμία για ανεξαρτησία όλων των εθνών και όλης της ανθρωπότητας…

Η Διακήρυξη της Πιονγκ Γιάνγκ εμπνέει τους επαναστάτες όλου του κόσμου που παλεύουν για ανεξαρτησία, τους δίνει εμπιστοσύνη στη νίκη και ένα επαναστατικό αγωνιζόμενο πνεύμα… Η διεθνιστική ενότητα και αλληλεγγύη των επαναστατικών κομμάτων πρέπει να επιτευχθεί στη βάση της ανεξαρτησίας… Είναι ένα σημαντικό καθήκον των επαναστατικών κομμάτων να σχηματίσουν ένα ενιαίο μέτωπο με τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα και οργανώσεις στον αγώνα για την ολοκήρωση της υπόθεσης του σοσιαλισμού»

Kim Jong Il, On the Fundamentals of Revolutionary Party Building, Pyongyang, 1992, pp. 37-8.

 

Με όλα αυτά, δύο ξεχωριστά ζητήματα μπερδεύονται και γίνονται ταυτόσημα:

1.Η ενότητα και η αλληλεγγύη μεταξύ αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που υπερβαίνει πολιτικές, ιδεολογικές, κοινωνικές και θρησκευτικές διαφορές και

2.η ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ κομμουνιστικών δυνάμεων, ο στόχος των οποίων παραμένει η αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Για το σκοπό της καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού, της κυριαρχίας, της επίθεσης και των πολέμων, μια ευρεία αλληλεγγύη πρέπει πράγματι να υπάρχει μεταξύ κομμουνιστικών και μη κομμουνιστικών οργανώσεων και κομμάτων του κόσμου. Αλλά για το σκοπό της διεξαγωγής της σοσιαλιστικής επανάστασης και της υποστήριξης του προλεταριακού διεθνισμού, μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή πρέπει να χαραχτεί μεταξύ γνήσια κομμουνιστικών, Μαρξιστικών- Λενινιστικών δυνάμεων, από τη μια, και μη κομμουνιστικών ,λοιπών δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων από την άλλη.

Η εποχή μας δεν είναι μόνο εποχή της ανεξαρτησίας. Η εποχή μας παραμένει εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, η εποχή της αντικατάστασης της παλιάς εκμεταλλευτικής κοινωνίας από μια νέα κοινωνία που εξαλείφει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Έτσι, προκειμένου να επιτύχει τον τελικό σκοπό της, η εργατική τάξη εκπληρώνει την ιστορική της αποστολη διεξάφοντας τη σοσιαλιστική επανάσταση στη χώρα της και έτσι προσφέροντας μεγαλύτερη υποστήριξη στο διεθνές επαναστατικό κίνημα. Η πραγματική σημασία του προλεταριακού διεθνισμού ρητά αναφέρθηκε από το Λενιν: «Υπάρχει ένα και μόνο ένα είδος πραγματικού διεθνισμού, και αυτό είναι να εργαζόμαστε ολόψυχα για την ανάπτυξη του επαναστατικού κ ινήματος και τον επαναστατικό αγώνα ο καθένας στη δική του χώρα, και υποστηρίζοντας…αυτό τον αγώνα, αυτή και μόνο αυτή τη γραμμή σε κάθε χώρα χωρίς εξαίρεση»

V.I. Lenin, «The Tasks of the Proletariat in Our Revolution:  Draft Platform for the Proletarian Party», 10-4-1917, in Lenin, Collected Works, vol. 24, Moscow, 1964 , p. 75. (Έμφαση του Λένιν)

 

Στη βάση του Λενινισμού- και υπό το διάσημο σύνθημα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου- «Προλετάριοι όλων των Χωρών ενωθείτε!», η συνεργασία και η ενότητα πρέπει να ενδυναμωθεί μεταξύ όλων των κομμουνιστικών, Μαρξιστικών- Λενινιστικών δυνάμεων στις διάφορες χώρες. Αλλά αυτές οι δυνάμεις πρέπει στην πραγματικότητα να αποφύγουν να μειώσουν όλο τον επαναστατικό αγώνα στο επίπεδο του αγώνα μόνο για ανεξαρτησία ενάντια στον ιμπεριαλισμό, και να υποτάξουν τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση και χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Μόνο η νίκη σε αυτό τον αγώνα μπορεί να εξασφαλίσει πραγματική εθνική κυριαρχία, ελευθερία και ανεξαρτησία. Η υπερβολική έμφαση μόνο στην ανεξαρτησία, χωρίς ταξικό περιεχόμενο, είναι αντίθετη με το Μαρξισμό – Λενινισμό, ξεπέφτει σε μικροαστικό εθνικισμό και απηχεί τα παλιά συνθήματα της 2ης Διεθνούς, της οποίας οι ηγέτες εγκατέλειψαν τη σοσιαλιστική επανάσταση αντικαθιστώντας τη με την υπεράσπιση των καπιταλιστικών τους πατρίδων.

 

Το Κόμμα Εργατών Κορέας

 

Το ΚΕΚ συνιστά την κύρια πολιτική δύναμη στη ΛΔΚ, αναγνωρισμένο ως τέτοιο από το εν ισχυ Σύνταγμα. Γύρω στο 10% του πληθυσμού (περί τα 2 εκ. Ανθρώπων) είναι κομματικά μέλη: κάθε μέλος ανήκει σε έναν πυρήνα 10-100 μελών σε ένα τόπο δουλειάς, κοοπερατίβα ή γεωγραφική περιοχή. Το κόμμα συλλειτουργεί και διεισδύει σε όλα τα επίπεδα των κυβερνητικών οργανισμών. Το ανώτατο όργανό του είναι το Εθνικό Κομματικό Συνέδριο το οποίο τυπικά πρέπει να συγκαλείται κάθε 5 χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα μόλις 6 φορές έχει συγκληθεί από το 1948. Καταλυτικές για τη δραστηριότητα του ΚΕΚ υποτίθεται πως είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και η μαζική γραμμή μέσω του πνεύματος και μεθόδου Χονγκσανρί (δηλαδή στελέχει αναμειγνύονυαι με το λαό ώστε να τον ενώσουν με το κόμμα και να εφαρμόζει τις πολιτικές του). Το ΚΕΚ υποστηρίζεται από έναν αριθμό σχετιζόμενων οργανώσεων: το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Επανένωση της Πατρίδας, την Επιτροπή για την Ειρηνική Επανένωση της Πατρίδας, τη Γενική Ομοσπονδία Συνδικάτων, τη Νεολαιίστικη Εργατική Λίγκα «Κιμ Ιλ Σουγνκ», την Ένωση Αγροτών Εργαζομένων, τη Δημοκρατική Ένωση Γυναικών, τη Γενική Ομοσπονδία Ενώσεων Τέχνης και Λογοτεχνίας, την Ενωση Δημοσιογράφων, τη Γενική Ομοσπονδία Βιομηχανικής Τεχνολογίας, τη Βουδιστική Ομοσπονδία κλπ. Πέρα από το ΚΕΚ υπάρχουν άλλα 2 πολιτικά κόμματα (των οποίων η ελεύθερη δράση είναι εγγυημένη από το Σύνταγμα): το Κορεατικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Chondoist Chongu.

Η μόνη καθοδηγητική ιδεολογία του ΚΕΚ είναι η Τσιουτσέ, στη βάση της οποίας «το Κόμμα μας έθεσε για πρώτη φορά στην ιστορία των εργατικών κομμάτων τη νέα αρχή του ότι η δουλειά με το λαό είναι βασική στις δραστηριότητες του κόμματος»

Kim Jong Il, «The Workers’  Party of Korea Organizes and Guides All the Victories of Our People», 3-10-1990, in Kim Jong Il, On Enhancing the Party’s Leading Role, Pyongyang, 1992, pp. 227. (έμφαση του συγγραφέα).

 

Οι κύριοι σκοποί του ΚΕΚ είναι: η επίτευξη ανεξαρτησίας στην πολιτική, η αυτάρκεια στην οικονομία και η αυτονομία στην Εθνική Άμυνα. Στο πρόγραμμα του ΚΕΚ, η κύρια έμφαση δίνεται στην ανεξαρτησία η οποία- σύμφωνα με την Τσιουτσέ- εξισώνεται με τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Αφού δεν μπορεί να είναι για τη βορειοκορεατική εργατική τάξη μια πραγματική Μαρξιστική-Λενινιστική ηγεσία, το ΚΕΚ εφαρμόζει τις πολιτικές του μέσω της «αγάπης και της εμπιστοσύνης» και μέσω της υπερβολικής έμφασης στο συναίσθημα. Όπως εξηγεί ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, «Αγάπη και εμπιστοσύνη συνιστούν την ουσία των πολιτικών σε μια σοσιαλιστική κοινωνία…καλούμε τις πολιτικές της αγάπης και της εμπιστοσύνης, φιλάνθρωπες πολιτικές… Αν οι πολιτικές της αγάπης και της εμπιστοσύνης είναι να εφαρμοστούν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, το σοσιαλιστικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία πρέπει να οικοδομηθεί ως ένα μητρικό κόμμα…το κόμμα πρέπει να γίνει ο αληθινός όδηγός και υπερασπιστής του λαού…όπως μια μητέρα βαθιά αγαπά τα παιδιά της και τα προσέχει με στοργή.. Είναι μια αληθινή πτυχή της κοινωνίας μας ότι όλα τα μέλη της κοινωνίας συνιστούν μια μεγάλη αρμονική οικογένεια. Εμπιστεύονται, αγαπούν και βοηθούν ο ένας τον άλλο… Το Κόμμα αγαπά και εμπιστεύεται τους ανθρώπους από όλες τις περιοχές της κοινωνίας, χωρίς διάκριση. Υπό αυτή την έννοια, ονομάζουμε τις φιλάνθρωπες πολιτικές του Κόμματος πολιτικές που αγκαλιάζουν όλους. Είναι πολιτικές αμετάβλητης αγάπης και εμπιστοσύνης»

Kim Jong Il, Socialism is a Science, 1-11-1994, pp. 28-9, 33. (έμφαση του συγγραφέα).

 

«Το Κόμμα μας είναι ένα γνήσια μητρικό κόμμα. Καθοδηγεί το λαό και τον προσέχει, ασκώντας πολιτικές της αγάπης και της εμπιστοσύνης- φιλάνθρωπες πολιτικές»

Kim Jong Il, Respecting the Forerunners of the Revolution is a Noble Moral Obligation of the Revolutionaries, Pyongyang, 25-12-1995, p. 17.

 

«Οι σχέσεις κόμματος και μαζών είναι σχέσεις καθοδηγητή και καθοδηγούμενου, μεταξύ δότη και λήπτη ζωής και μεταξύ αυτών που προσέχουν τη μοίρα του λαού και οι άνθρωποι εμπιστεύονται. Οι σχέσεις κόμματος και λαού μπορούν να είναι σταθερές και ισχυρές όταν το κόμμα αξίζει και προσέχει όσο περισσότερο γίνεται το λαό ωσάν να ήταν μητέρα του… Πρέπει να συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις που υπάρχουν για το κόμμα μας και να εξασφαλίσουμε ότι ασκεί όλο και καλύτερα το ρόλο του ως Κόμμα-Μητέρα»

Kim Jong Il, «The Workers’ Party of Korea Organizes and Guides All the Victories of Our People», 3-10-1990, in Kim Jong Il, On Enhancing the Party’s Leading Role, Pyongyang, 1992, pp. 228-9.

 

Αλλά ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι η επαναστατική καθοδηγητική σύναμη σε μια σοσιαλιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι η «μητέρα» των εργατών. Η «αγάπη και η εμπιστοσύνη» δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την πολιτική συνείδηση στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η σοσιαλιστική επανάσταση διεξάγεται- και ο πραγματικός σοσιαλισμός οικοδομείται- μόνο υπό την αποκλειστική πολιτική ηγεσία ενός κομμουνιστικού κόμματος το οποίο είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το πιο προχωρημένο απόσπασμα των λαϊκών μαζών. Μια τέτοια πλήρης άρνηση του επιστημονικού σοσιαλισμού στη ΛΔΚ καθίσταται όλο και πιο εμφανής καθώς μελετούμε το ρόλο του ηγέτη. Στη βορειοκορεατική κοινωνία, ο λαός το ΚΕΚ και ο ηγέτης του υποτίθεται πως συνιστούν ένα ενιαίο σύνολο: «Στην καθοδηγητική δύναμη της επανάστασης, ο ηγέτης είναι ο ιθύνων νους και το κέντρο της ενότητας»
Kim Sun Ryong, «The Juche Revolutionary Party», in Korea Today, n. 1, 1996).

 

Ο ηγέτης θεωρείται ότι αγαπά το λαό «τέλεια» και «χωρίς όρια», ενώ ο λαός απαντά με αγάπη και εμπιστοσύνη. Όπως το κόμμα είναι η μητέρα, έτσι ο ηγέτης είναι ο πατέρας: ως στοργικοί γονείς, προσέχουν τη μεγάλη διευρυμένη βορειοκορεατική οικογένεια. Στην τρέχουσα πολιτική φιλολογία της ΛΔΚ, ατελείωτες αναφορές μπορούν να βρεθούν σε αυτό τον παραποιημένο ρόλο που παίζει ο ηγέτης ως πατέρας του λαού. Από αυτή την άποψη, εξαιρετικά αποκαλύπτικά είναι μερικά σημεία από κειμένα του Κιμ Γιονγκ Ιλ: «Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η μεγαλύτερη αξία και λόγος ύπαρξης είναι η πιστή εφαρμογή των επαναστατικών καθηκόντων που έθεσε ο ηγέτης με το να τον εμπιστευόμαστε ως μια ισχυρή ηθική υποστήριξη σε όλους τους καιρούς, και πρέπει να αποδεικνυόμαστε τέλεια πιστοί στον ηγέτη μέσω των επαναστατικών μας δράσεων και την εφαρμογή της ιδεολογίας του και της θέλησής του.. Η Κομματική ηγεσία υπονοεί ηγεσία από τον ηγέτη, και η αντίληψη και στάση έναντι του κόμματος είναι, στην ουσία, ταυτόσημες με την αντίληψη και στάση έναντι του ηγέτη…Πρέπει να σεβόμαστε την κομματική οργάνωση ως το σώμα που γέννησε το σύνολό μας. Πρέπει να αναφέρουμε τον ηγέτη ως τον πατρικό ηγέτη και το Κόμμα ως το μητρικό Κόμμα γιατί η κομματική οργάνωση με τον ηγέτη στο επίκεντρο είναι το σώμα που γέννησε το κοινωνικοπολιτικό μας σύνολο… Το να έχουμε σε υψηλή εκτίμηση των πατρικό ηγέτη και να είμαστε αφοσιωμένοι σε αυτόν είναι μια ηθική υποχρέωση για όλους τους κορεάτες…

Αποκαλούμε την αφοσίωση στον ηγέτη την μεγαλύτερη έκφραση της κομμουνιστικής ηθικής»

Kim Jong Il, «On Establishing the Juche Outlook on the Revolution: Talk to the Senior Officials of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea», 10-10-1987, in Kim Jong Il, On the Juche Idea, Pyongyang, 1989, pp. 160-2, 170 (έμφαση του συγγραφέα).

 

«Η ενότητα και η συνοχή του Κόμματός μας αναπτύχθηκε στην ενότητα όλου του Κόμματος στην ιδεολογία και το σκοπό, ενδυναμωμένα από την ηθικότητα και την αφοσίωση, βασισμένα στην ιδέα του ηγέτη και την επικέντρωση στον ηγέτη»

KimJongIl, The Workers’ Party of Korea is the Party of the Great Leader Comrade Kim Il Sung, Pyongyang, 2-10-1995, p.7.

 

«Η αφοσίωση και το να εκτελούμε το καθήκον μας έναντι του ηγέτη συνειδητά είναι η ύψιστη έκφραση των ικανοτήτων του έθνους του Κιμ Ιλ Σουνγκ»
Kim Jong Il, On Preserving the Juche Character and National Character of the Revolution and Construction, Pyongyang, 19-6-1997, p. 26.

 

«Ο ηγέτης είναι το κέντρο της ενότητας και της συνοχής…Είναι ο μεγάλος επαναστάτης ηγέτης που υπερασπίζεται τα ανεξάρτητα αιτήματα και συμφέροντα των λαϊκών μαζών: έχει το ασυνήθιστο χάρισμα της πρόβλεωης, είναι παντοδύναμος στην ηγεσία, έχει όλες τις προσωπικές αρετές, και καθοδηγεί σοφά το λαό στον αγώνα του»

Kim Jong Il, Our Socialism Centred on the Masses Shall not Perish,Pyongyang, 5-5-1991, p. 34.

 

«Η ουσία των ιδεολογικών και πνευματικών ικανοτήτων των κομμουνιστών,  επαναστατών εργατών είναι η πραγματική αφοσίωση και πίστη στον ηγέτη,  η οποία δεν αλλάζει παρά τις όποιες περιστάσεις»

Kim Jong Il, Let Us Further Enhance the Role of Intellectuals in the Revolution and Construction: A Speech Delivered to the Senior Officials of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 20-9-1990, p. 39.

 

«Η αφοσίωση στον ηγέτη είναι η ύψιστη έκφραση της ουσίας της επαναστατικής υποχρέωσης.. Το να προωθούμε την υπόθεση της ανεξαρτησίας των λαϊκών μαζών, την υπόθεση του σοσιαλισμού, σημαίνει τίποτε άλλο από τη συνέχιση της υπόθεσης του ηγέτη… Η κομμουνιστική ηθική του λαού μας βρίσκει την ανώτατη έκφρασή της στον ανιδιοτελή σεβασμό και την υποταγή στο μεγάλο ηγέτη Σύντροφο Κιμ Ιλ Σουνγκ»

KimJongIl, Respecting the Forerunners of the Revolution is a Noble Moral Obligation of the Revolutionaries: Discourse Published in Rodong Sinmun, the Organ of the Central Committee of the Workers’ Party of Korea, Pyongyang, 25-12-1995, pp.5-6, 9. (έμφαση του συγγραφέα).

 

Αλλά ξεκάθαρα, όλα αυτά τα κυρήγματα δεν έχουν τίποτε να κάνουν με κομμουνιστική ηθική. Όπως ο Λένιν σημείωνε, «Η ηθική μας είναι εντελώς υποταγμένη στα συμφέροντα του αγώνα της προλεταριακής τάξης, Η ηθική μας πηγάζει από τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου»

V. I. Lenin, «The Tasks of the Youth Leagues: Speech Delivered at the Third All-Russia Congress of the Russian Young Communist League», 2-10-1920, in Lenin, Collected Works, vol. 31, Moscow, 1966, p. 291.

 

Οι Μαρξιστές- Λενινιστές έχουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και σκοπούς για την ανατροπή της παλιάς εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Η λατρία του ηγέτη στη ΛΔΚ είναι ενάντια σε αυτούς τους σκοπούς και- ως τέτοιοι- δεν συμβάλλουν στην χειραφέτηση και απελευθέρωση των εργατών. Η έμφαση στην απόλυτη αφοσίωση στον ηγέτη αντιβαίνει την ίδια την ουσία του σοσιαλισμού,ο οποίος πρέπει να οικοδομηθεί από τις λαϊκές μάζες υπό τη συλλογική ηγεσία του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης. Ο βαθμός στον οποίο ο Κιμ Ιλ Σουνγκ λατρευόταν και συνεχίζει να λατρεύεται ως θεός εντός της χώρας είναι καλά γνωστός. Η λατρεία έχει αντικαταστήσει την πολιτική με την Τσιουτσέ- κάτι το απαράδεκτο από Μαρξιστική-Λενινιστική σκοπιά. Τέτοια υπερβολική προσωπολατρία των Κιμ Ιλ Σουνγκ και Κιμ Γιονγκ Ιλ δεν μπορεί παρά να συκοφαντεί και να γελοιοποιεί τη φήμη της ΛΔΚ στον κόσμο και μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων.

 

1.Μέσω της χωρίς όρους αφοσίωσης στον ηγέτη και την προσωπολατρία του, το ρεβιζιονιστικό παράδοξο της Τσιουτσέ καθίσταται προφανές: όλος ο λαός έχει ανεξαρτησία και ελευθερία να κυβερνά κάθετι στον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης της φύσης), υπό τον όρο ότι επιτυγχάνουν ενότητα με τον ηγέτη. Αυτή είναι η φιλοσοφική επινόηση της ρεβιζιονιστικής κλίκας στη Β. Κορέα για να σφετεριστεί την εξουσία και να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας πίσω στον αντιδραστικό, φεουδαρχικό «σοσιαλισμό» Όχι μόνο η προσωπολατρία έπαιξε αντιδραστικό και βλαβερό ρόλο στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά, όπως η Σοβιετική ιστορία αποδεικνύει- παρείχε στους ρεβιζιονιστές ένα ακόμα όπλο για την εξάλειψη του σοσιαλισμού. Πράγματι, έχει πλέον γίνει ξεκάθαρο ότι η προσωπολατρία στο Στάλιν υπήρχε επίτηδες από κρυφούς ρεβιζιονιστές και η πρακτική της ήταν αντίθετη με την εκφρασμένη επιθυμία του ίδιου του Στάλιν. Στην πραγματικότητα, οι χρουσωφικοί ρεβιζιονιστές δημιούργησαν την «προσωπολατρία» στο Στάλιν προκειμένου 1.Να επιτεθούν στο Στάλιν στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και έπειτα με το πρόσχημα της υλοποίησης προγράμματος φιλελευθεροποίησης, που ήταν στην πραγματικότητα πρόγραμμα κατάργησης του σοσιαλισμού

 

2.να τον κατηγορήσουν για παραβιάσεις της σοσιαλιστικής νομιμότητας και για παρεκκλίσεις από τις Μαρξιστικές-Λενινιστικές αρχές που υπήρξαν από μεριάς τους. Ηταν ο ίδιος ο Στάλιν που σε πολυάριθμες περιπτώσεις κατήγγειλε και γελοιοποιούσε την προσωπολατρία ως παραποίηση του Μαρξισμού-Λενινισμού. Για παράδειγμα. «Μιλάτε για «αφοσίωση» σε εμένα. Ίσως ήταν μια τυχαία φράση. Ίσως…Αλλά αν η φράση δεν ήταν τυχαία θα σας συνιστούσα να αποποιηθείτε της «αρχής» της αφοσίωσης σε πρόσωπα. Δεν είναι μπολσεβικική αυτή η αφοσίωση. Να είστε αφοσιωμένη στην εργατική τάξη, το Κόμμα της, το κράτος της. Αυτό είναι ένα υγιές και χρήσιμο πράγμα. Αλλά μην τα συγχέετε με αφοσίωση σε πρόσωπα, αυτό τη μάταιο και άχρηστο μπιχλιμπίδι στα μυαλά των μικρόνοων διανοούμενων»
J.V. Stalin, «Letter to Comrade Shatunovsky», August 1930, in Stalin, Works, vol. 13, Moscow, 1955, p. 20.

 

«Ο μαρξισμός δεν αρνείται καθόλου το ρόλο που παίζουν εξέχοντα άτομα ή ότι η ιστορία γίνεται από τους ανθρώπους..Κάθε νέα γενιά αντιμετωπίζει συγκεκριμένες συνθήκες ήδη υπάρχουσες, από τότε που η γενιά γεννιόταν. Και οι μεγάλοι άνθρωποι δεν αξίζουν τίποτε παρά μόνο στο βαθμό που είναι ικανοί ορθά να καταννοούν αυτές τις συνθήκες, να καταλαβαίνουν πώς να τις αλλάζουν. Αν αυτοί αποτυγχάνουν να κατανοήσουν αυτές τις συνθήκες και θέλουν να τις αλλάξουν σύμφωνα με τη θέληση και τη φαντασία τους, θα προσγειώσουν τους εαυτούς τους στην κατάσταση του Δων Κιχώτη… Τα ξεχωριστά άτομα δεν μπορούν να αποφασίζουν. Οι αποφάσεις των ατόμων είναι πάντα, ή σχεδόν πάντα, μονόπλευρες αποφάσεις.. Ποτέ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν θα μπορούσαν πια οι εργάτες μας να ανεχτούν εξουσία στα χέρια ενός και μόνο προσώπου. Με εμάς οι προσωπικότητες που έχουν μεγάλες αρμοδιότητες σμικραίνουν σε μηδαμινότητες, γίνονταιμηδενικά, καθώς οι μάζες των εργατών χάνουν την εμπιστοσύνη σε αυτές, καθώς χάνουν την επαφή με τις μάζες των εργαζομένων»

J.V. Stalin, «Talk with the German Author Emil Ludwig», 13-12-1931, in Stalin, Works, vol. 13, Moscow, 1955, p. 107-9, 113.

 

Όσον αφορά τη ΛΔΚ, επιφυλάξεις και αμφιβολίες μπορούν να εγερθούν σχετικά με τον τρόπο που ο γιος, Κιμ Γιονγκ Ιλ, μπορούσε να διαδεχθεί, ως ηγέτης, τον πατέρα του, Κιμ Ιλ Σουνγκ. Ήταν Οκτώβρης του 1997, για παράδειγμα, όταν ο Κιμ Γιονγκ Ιλ έγινε Γενικός Γραμματέας του ΚΕΚ, απλώς μέσω μιας ανακοίνωσης που εξέδωσαν από κοινού η Κεντρική Επιτροπή του ΚΕΚ και η Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή. Αλλά η διαδικασία που επελέγη για την ανάθεση της ηγεσίας παραβίαζε την κομματική νομιμότητα, που προβλέπει για εκλογή σε ανώτατες κομματικές θέσεις, τη σύγκληση Ολομέλειας της ΚΕ. Παρ’ όλα αυτά, οι νομικές αντιρρήσεις μάλλον κάμπτονται υπό το βάρος των προσωπικών επιθυμιών του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο οποίος είχε πει τα ακόλουθα: «Ο Σύντροφος Κιμ Γιονγκ Ιλ φέρει εις πέρας με κάθε κόστος ό,τι θεωρεί απαραίτητο για το καλό της χώρας και του λαού. Συγκεκριμένα, κάνει ό,τι είναι δυνατό για να με ευχαριστήσει εφαρμόζοντας ό,τι επιθυμώ»

Kim KyongHui, «A Model of Loyalty and Filial Devotion», The Pyongyang Times, 27-9-97.

 

Παράλληλα με την ανάθεση της ηγεσίας του ΚΕΚ στον Κιμ Γιονγκ Ιλ το 1997 (ο Κιμ Γιονγκ Ιλ είχε αντικαταστήσει τον πατέρα του στη θέση του Ανώτατου Διοικητή του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού στα τέλη Δεκέμβρη 1991), τα ΜΜΕ της ΛΔΚ ανέφεραν ότι «θρυλικές ιστορίες για την στοργή του (σ.σ.Κιμ Γιονγκ Ιλ) προς το λαό είναι στα χείλη του λαού και αξιοσημείωτα επιτεύγματα και θαύματα αναφέρονται καθημερινά στη σοσιαλιστική οικοδόμηση»

Inoue Shuhachi, Modern Korea and Kim Jong Il, Tokyo, 1984, p. 129 Myemphasis. Παρουσιαζόταν πλέον ως «Ο Πολικός Αστέρας για το σαλπάρισμα προς τον 21ο αιώνα». Επιπλέον, «μια νέα εποχή καλεί για ένα νέο ηγέτη…Σήμερα, η ανθρωπότητα είναι πεπεισμένη ότι η σκέψη και η θεωρία του Κιμ Γιονγκ Ιλ είναι η καθοδηγητική σκέψη για τον 21ο αιώνα, και με πάθος τη μελετά και τη διαδίδει παγκοσμίως…Το εκτιμημένο όνομα του Κιμ Γιονγκ Ιλ, ο ηγέτης του 21ου αιώνα που επευφημεί η ιστορία και η ανθρωπότητα, είναι η σημαία και η ευλογία του 21ου αιώνα» Guiding Light: General Kim Jong Il, Pyongyang, 1997.

 

Τέλος, ο Κιμ Γιονγκ Ιλ ορίστηκε γενικός γραμματέας του ΚΕΚ στι 8/10/1997, λίγες μέρες αφότου το επίσημο Κορεατικό Πρακτορείο Ειδήσεων ανέφερε μυστήρια φαινόμενα που έλαβαν χώρα στο βουνό Παεκτού, τη γεννέτειρα του Κιμ Γιονκ Ιλ:
«Θαυμάσια φυσικά φαινόμενα διαδραματίστηκαν στο Παεκτού, το ευλογημένο μέρος της επανάστασης, στην Κορέα. Ήταν ξημερώματα της 21 Σεπτέβρη όταν η Επαρχιακή Κομματική Συνδιάσκεψη του Νότιου Φιονγκάν ήταν να συζητήσει το θέμα που ευρισκόταν στην ημερήσια διάταξη, την εισήγηση να οριστεί ο στρατηγός Κιμ Γιονγκ Ιλ ως Γενικός Γραμματέας του Κόμματος Εργατών Κορέας. Μια μέρα πριν, χιόνιζε και έβρεχε στο Παεκτού ως συνήθως ως το μεσημέρι. Το απόγευμα, περιέργως η θερμοκρασία ανέβηκε πάνω από 10 βαθμούς από ό,τι συνήθως. Και ο βορειοδυτικός και βορειοανατολικός άνεμος, που τυπικά εμφανίζονται στο Παεκτού σταμάτησαν και νοτιοδυτικός άνεμος φύσηξε. Τη νύχτα, τα σύννεφα διαλύθηκαν εντελώς Καθώς η νέα μέρα ξημέρωνε, στα ανατολικά το πορτοκαλί και κίτρινο χρώμα έγινε κόκκινο και ένας σκούρος ήλιος πρόβαλε πίσω από το Παεκτού. Αυτό το μεγαλειώδες ξημέρωμα υπήρχε για πολλές μέρες. Οι μετεωρολογικές παρατηρήσεις στην περιοχή λένε ότι στο Παεκτού, ο ήλιος ποτέ δεν διαρκούσε για 3 συνεχόμενες ημέρες, είχε κατακλυσμούς την περίοδο της ξηρασίας, ο ήλιος πρόβαλε την περίοδο των βροχών και τα σύννεφα και ο ήλιος εναλλάσσονταν κάθε μια ή τρεις μέρες ακόμα και ανά ώρα.Ωστόσο, την συγκινητική περίοδο όπου ο μεγάλος στρατηγός Κιμ Γιονγκ Ιλ εξελέγη ως Γενικός Γραμματέας του Κόμματος Εργατών Κορέας, ο ήλιος πρόβαλλε για 25 συνεχείς ημέρες, καθιστώντας επιβλητικό το τοπίο.
Ένα ακόμα πιο μυστηριώδες φυσικό φαινόμενο παρατηρήθηκε το απόγευμα της 8ης Οκτώβρη. Γύρω στις 5.10 όταν ένα ειδικό ανακοινωθέν ενημέρωνε το λαό για την εκλογή του στρατηγού Κιμ Γιονγκ Ιλ ως Γενικού Γραμματέα του ΚΕΚ, ένα πολύχρωμο σύννεφο πρόβαλλε στο Παεκτού. Αυτό το σύννεφο σιγά σιγά κινήθηκε από τον ουρανό πάνω από την κορυφή Γιανγκούν προς την κορυφή Χιανγκντό. Το σύννεφο ήταν άσπρο όμως στην άκρη του υπήρχαν άλλα 7 χρώματα…ήχοι από επευφημίες και χειροκροτήματα ήρθαν από την επιφάνεια της λίμνης Τσον και ένας ισχυρός ανεμοστρόβιλος έφερε νιφάδες χιονιού αφήνοντάς τες στο έδαφος, χρωματίζοντας τον ουρανό στο Παεκτού με διάφορα χρώματα. Όντας μάρτυρες αυτών των περίεργων φυσικών φαινομένων, οι ντόπιοι είπαν ότι ακόμα και η φύση γιόρτασε την εκλογή του Κιμ Γιονγκ Ιλ ως Γενικού Γραμματέα του ΚΕΚ
»

KCNA, Pyongyang, 20-10-1997.

 

Ιστορίες σαν κι αυτή φέρνουν στο νου την παρατήρηση του Μαρξ για τις προλήψεις και τη θρησκεία που είναι το όπιο του λαού! Και δυστυχώς, κάτι τέτοιο επαληθεύεται στη ΛΔΚ.

Advertisements

Tagged: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: