Α/συνεχεια: ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ & προταση (Φλεβαρης 1999)

σημείωση: η Α/συνέχεια μετεξελίχτηκε το 2003 στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ- www.koel.gr)

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

 

Στις 12-13 Ιούνη διεξάγονται οι ευρωεκλογές στα 15 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανάδειξη εκπροσώπων στο ευρωκοινοβούλιο, στο όργανο που έχει έναν απλά διακοσμητικό -συμβουλευτικό ρόλο στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα.

Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, οικονομικοί, πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, θα προσπαθήσουν να αποσπάσουν τη συναίνεση των πολιτών της Ευρώπης. Όχι όλων των κατοίκων της Ευρώπης, αφού μεγάλο μέρος εργαζόμενων και φορολογούμενων μέσα στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα δεν έχει εκλογικά δικαιώματα καθότι ξένοι, όπως και ένα μεγάλο κομμάτι μεταναστών που ενώ απασχολείται στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα, τυπικά είναι ανύπαρκτο αφού δεν έχει καθόλου χαρτιά.

θα προσπαθήσουν να αποσπάσουν τη συναίνεση για τους μονόδρομους της ΕΕ και της ΟΝΕ, το σύγχρονο καμάρι των ευρωπαϊστών, και να δικαιολογήσουν την παράταση της ευρωλιτότητας, σαν αναγκαίο μέτρο για τη συνάντηση της Ευρώπης με τις σύγχρονες προκλήσεις του 21ου αιώνα. θα προσπαθήσουν να περιθωριοποιήσουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης αυτής της Ευρώπης που οικοδομούν, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα και κυρίως τον τεράστιο μηχανισμό χειρισμού και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Εδώ τα ΜΜΕ θα αναλάβουν μεγάλο κομμάτι της

επιχείρησης αποπροσανατολισμού και «ενημέρωσης».

Πρέπει να συγκαλυφθούν όλες οι πραγματικότητες που σήμερα βαραίνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Ευρώπης, να συγκαλυφθεί το γεγονός πως επέρχεται μια δραματική χειροτέρευση των όρων διαβίωσης, να συγκαλυφθεί ότι η οικονομική κρίση συνεχίζεται και ότι οι απόπειρες αναδιάρθρωσης θα ενταθούν σε όλα τα πεδία.

Πρέπει να συγκαλυφθεί ότι η δυαδική κοινωνία όλο και εξαπλώνεται, ότι δηλαδή απορρίπτονται και περιθωριοποιούνται τεράστια τμήματα της κοινωνίας. Η κοινωνία των 2/3 είναι γεγονός από καιρό και βαίνουμε ολοταχώς στην κατάσταση που να μην είναι απορριπτόμενο το 1/3, αλλά ουσιαστικά τα 2/3 της κοινωνίας. Αυτή είναι η τάση και όχι η σύγκλιση, όχι η άρση της κοινωνικής ανισότητας μέσω μιας «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης».

Πρέπει να συγκαλυφθεί ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ, το βάθεμα της εκμετάλλευσης στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα προχωρεί παράλληλα, συνοδεύει την εξάπλωση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων προς Ανατολάς, προς κάθε κατεύθυνση που σημαίνει κέρδισμα θέσεων στη παγκόσμια αγορά.

Σοσιαλιστές και δεξιοί της Ευρώπης συναγωνίζονται για το ποιος είναι πιο συμβατός πολιτικός χώρος για την προώθηση του ευρωπαϊκού οράματος, χωρίς να θίγουν ούτε μια κεραία από όλο το οικοδόμημα. Ο πολιτικός κόσμος έχει υποβαθμιστεί στον καθαρό ρόλο του υπαλλήλου των πολυεθνικών, η επιχειρηματική πολιτική είναι στο τιμόνι και όλοι θαυμάζουν και υπηρετούν τη σύγχρονη αγία τριάδα: το κέρδος, την αγορά, τη διεθνοποίηση. Η δημοκρατία δεν είναι πλέον αναγκαία.

Μέσα σε αυτό το κλίμα θα καλεστούν οι εργαζόμενοι της Ευρώπης να αναδείξουν τη νέα σύνθεση του ευρωκοινοβουλίου.

 

Τι κρύβει ο «εθνικός στόχος» της ΟΝΕ

 

Στη χώρα μας οι ευρωεκλογές γίνονται κάτω από τον «εθνικό στόχο» να μπούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται στην ΟΝΕ. Η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ μοιάζει σαν η πανάκεια που ίσως γιατρέψει όλες τις ασθένειες που έχουμε και θα δώσει μια μεγάλη ώθηση στις εξορμήσεις μας και τη ρωμαίικη είσοδο στον 21ο αιώνα. Ο μονόδρομος της συμμετοχής μας στο ευρωενωσιακό εγχείρημα προβάλλεται από όλες τις πλευρές του αστικού πολιτικού και οικονομικού κόσμου και ποντάρονται πολλά στο στόχο αυτό. Επιστρατεύονται οι κάθε λογής λογιστικές αλχημείες για να φανεί ότι πιάνουμε τους δείκτες της σύγκλισης (άλλωστε όλοι οι εταίροι μας κατέφυγαν στα κόλπα αυτά), πανηγυρικά κυρώνεται από την ελληνική Βουλή η Συνθήκη του Άμστερνταμ και εφαρμόζονται όλες οι οδηγίες του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου στην ελληνική οικονομία και διαχείριση της κρίσης. Η υπόθεση Οτσαλάν φέρνει αναστατώσεις και αναδιατάξεις πολλών σχεδιασμών σε όλα τα επίπεδα. Φέρνει και μια μεγάλη κρίση αξιοπιστίας απέναντι σε όσα εξαγγέλλουν ή υπόσχονται οι πολιτικοί. Βαθαίνει όμως και τη συνείδηση πως οι «μεγάλοι» μας ταπεινώνουν, μας φέρονται αλαζονικά. Έτσι, το πώς και κάτω από ποιες συνθήκες θα φτάσουμε στις ευρωεκλογές είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό. 0α επιχειρηθεί να φτιασιδωθεί ο «εθνικός στόχος», να ξεχαστεί η υπόθεση Οτσαλάν, αλλά τα σημάδια της θα είναι έντονα…

Η κυβέρνηση Σημίτη θέλει να εμφανίζεται σαν ο μοναδικός σοβαρός φορέας που μπορεί και θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα στη συμμετοχή της στην ΟΝΕ, ώστε να μη χάσει το τρένο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αυτοπροβάλλεται ως η μόνη ικανή να υλοποιήσει το «στρατηγικό σχέδιο» του αστισμού, δηλαδή την καπιταλιστική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με την παράλληλη «άνθιση» μεταπρατικών και μεσιτικών υπεργολαβιών, για λογαριασμό και των ευρωπαϊκών μονοπωλίων προς τις χώρες της Βαλκανικής και της πρώην Ανατολικής Ευρώπης.

Η αξιωματική αντιπολίτευση θεωρεί ότι η κυβέρνηση αυτή ενώ είχε τους καλύτερους δυνατούς όρους για να βάλει τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό τρένο απέτυχε, είναι ανίκανη και γι’ αυτό πρέπει όσο το δυνατόν ταχύτερα να απαλλαγούμε από αυτήν.

Τα αστορεφορμιστικά κόμματα (ΔΗΚΚΙ, ΣΥΝ) χωρίς να αρνούνται την ευρωπαϊκή ιδέα, θα ψελλίσουν κάτι για την Ευρώπη των εργαζομένων, της οικολογίας, της διαφορετικότητας, της δημοκρατίας κλπ, αλλά δεν θα αμφισβητήσουν τις αστικές επιλογές στην ουσία τους.

Το ΚΚΕ θα αναζητήσει μια δικαίωση της διακήρυξης «τόσα κόμματα 2 πολιτικές» εμφανιζόμενο σαν το μοναδικό που καταγγέλλει την ΕΕ και αγωνίζεται ενάντια της. Μόνο που θα λησμονεί πόσο έβαλε και βάζει το χέρι του, πρακτικά και θεωρητικά, για την εδραίωση του ευρωπαϊσμού στην Ελλάδα.

Τέλος, ίσως κάνουν την εμφάνιση τους νέοι αστικοί πολιτικοί σχηματισμοί, πιο καθαρόαιμοι εκφραστές της επιχειρηματικής πολιτικής (Αβραμόπουλος) διεκδικώντας αυτό που νομίζουν ότι τους ανήκει, στο όνομα του ευρωπαϊσμού πάντα και των μονόδρομων που αυτός επιβάλλει.

Στη χώρα μας πρέπει να συγκαλυφθεί το γεγονός πως είναι αρνητικός ο απολογισμός από την ένταξη μας στην ΕΟΚ αρχικά και στην ΕΕ στη συνέχεια. 18 χρόνια μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ

κανένας αστός πολιτικός δεν θέλει να πει την αλήθεια. Το αντίθετο μάλιστα υποστηρίζεται: ότι χωρίς τον «πακτωλό» των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων θα βρισκόμασταν ίσως σε χειρότερη θέση από τη Βουλγαρία ή κάποια αφρικανική χώρα. Και όμως ο απολογισμός είναι συντριπτικά αρνητικός.

Πρέπει να συγκαλυφθεί πως, με οδηγίες και πολιτικές των Βρυξελλών, αποδιαρθρώθηκε η βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα, προωθήθηκε η ερήμωση της υπαίθρου και το χτύπημα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, αυξήθηκε αλματώδικα η ανεργία και οι κοινωνικές χωματερές, σημειώθηκε μια μεγάλη απόκλιση από τους μέσους κοινοτικούς όρους, έχουμε τις περισσότερες υποβαθμισμένες περιοχές της Ευρώπης. Για να λειτουργήσει ομαλά και απρόσκοπτα η χρεομηχανή και η αφαίμαξη των εργαζομένων, η ελληνική οικονομία έχει τεθεί υπό τον έλεγχο και την αυστηρή εποπτεία των Βρυξελλών.

Πρέπει να συγκαλυφθεί ότι τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μονοπώλια έχουν πέσει σαν τα αρπακτικά πάνω στα καλύτερα και πιο κερδοφόρα φιλέτα της ελληνικής οικονομίας τα οποία τα απολαμβάνουν μέσα από αποικιακού τύπου συμβάσεις και κομπίνες. Να συγκαλυφθεί δηλαδή το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και κυρίως των αμερικάνων και των γερμανών.

Πρέπει να συγκαλυφθεί η αλήθεια ότι τόσο η ΕΟΚ παλιότερα και η ΕΕ (αλλά και το ΝΑΤΟ) δεν αποτέλεσαν ποτέ μια ασφαλή ομπρέλα για τα σύνορα μας, για τη δημοκρατία κλπ. Το αντίθετο μάλιστα.

Μόνο ραγιάδες, εθελόδουλοι ραγιάδες, μπορούν να εμφανίζουν τόσο διαστρεβλωμένα την πραγματικότητα.

 

Κάτι αρχίζει να αλλάζει

 

Μέσα σε αυτό το κλίμα είναι υποχρεωμένοι όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι της Ευρώπης και της Ελλάδας να ορίσουν μια στάση και να δραστηριοποιηθούν προς μια κατεύθυνση. Οι όροι δεν είναι οι καλύτεροι, αλλά σιγά-σιγά το κλίμα αλλάζει. Ακούγεται όλο και δυνατότερα η φωνή των εργαζόμενων, των αγροτών, της νεολαίας, των μεταναστών ενάντια στην τρομακτική μοντελοποίηση που επιβάλλει η ευρωενωσιακή οικονομική και κοινωνική πολιτική. Μεγάλοι αγώνες συγκλόνισαν πολλές ευρωπαϊκές χώρες και ο κοινός παρονομαστής αυτών των αγώνων ήταν ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που επιβάλλει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και οι εθνικές κυβερνήσεις. Υπάρχει δηλαδή η αντικειμενική βάση τόσο για την εξαπόλυση αγώνων, όσο και για να σπάσει η ιδεολογική κυριαρχία του ευρωπαϊσμού, τόσο πανευρωπαϊκά όσο και στη χώρα μας. Γι’ αυτό, και μπροστά στις ευρωεκλογές, το δυναμικό που αναφέρεται στην αναγκαιότητα των αγώνων και δεν θέλει να σκύψει το κεφάλι στους ευρωπαϊκούς καταναγκασμούς, οφείλει να διατυπώσει με όση σαφήνεια γίνεται τις κατευθύνσεις της πάλης του, να προσδιορίσει τους κεντρικούς άξονες της άποψης του. Μόνο έτσι θα συμβάλει ουσιαστικά στο να ξεπεραστεί το τέλμα που έχουν για δεκαετίες επιβάλει αστοί και ρεφορμιστές.

Ποιοι είναι λοιπόν οι βασικοί άξονες πάλης; ποια είναι τα σημεία που μπορούν και πρέπει να ενώσουν ένα δυναμικό στη χώρα μας μπροστά στη διαμορφωνόμενη και ολοένα επιδεινούμενη κατάσταση, με αφορμή πάντα τις ευρωεκλογές; Τι υποστηρίζουμε για το ευρωενωσιακό εγχείρημα; Τι συνέπειες έχει για τον ελληνικό λαό και τη χώρα μας; Σε ποια βάση θέλουμε να οικοδομηθεί μια διεθνιστική στάση όλων των ευρωπαίων εργαζόμενων; Σε αυτά τα ερωτήματα θα απαντήσουμε παρακάτω με όση σαφήνεια μπορούμε.

Ένα πρώτο σημείο ενότητας ενός δυναμικού και διαχωρισμού του από τα κυρίαρχα είναι το αν αποδέχεται ως «τετελεσμένα», ως «αναπότρεπτα», ως «αντικειμενικά» όσα του προσφέρονται σαν «αντικειμενικές συνθήκες», σαν «μονόδρομοι».

Είναι μονόδρομος ο ευρωπαϊκός καταναγκασμός; μήπως έχει και θετικά στοιχεία; μήπως τον επιβάλλει μια ουδέτερη ανάπτυξη της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου; μήπως είναι ένδειξη καθυστέρησης το να αντιστρατευτεί κανείς την ευρωπαϊκή ιδέα;

Θεωρούμε πως η ευρωπαϊκή οικοδόμηση γίνεται αποκλειστικά «από τα πάνω», δηλαδή από τους ευρωπαϊκούς μονοπωλιακούς κολοσσούς, αυτούς υπηρετεί και τα συμφέροντα τους είναι που παρουσιάζονται σαν συμφέροντα όλης της Ευρώπης. Ο «μονόδρομος» που έχουν πάρει και επιβάλλουν στους λαούς και παρουσιάζεται σαν «αντικειμενική ανάγκη που επιβάλλει η νέα εποχή και η επιστημονικοτεχνική επανάσταση», είναι ένα οικοδόμημα που προϋπόθεση έχει την όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση και υποταγή των «από κάτω».

Έχουν δικαίωμα οι λαοί, οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Ευρώπης να φαντάζονται και να θέλουν μια διαφορετική κοινωνική κατάσταση, πρώτα απ’ όλα μέσα σε κάθε χώρα και μετά στο σύνολο του ευρωπαϊκού χώρου; Έχουν το δικαίωμα να αμφισβητούν το τέρας-οικοδόμημα, την ΕΕ των μονοπωλίων και όλο το γραφειοκρατικό μηχανισμό που τρέφεται από τον ιδρώτα και το αίμα ευρωπαίων αλλά και εργαζόμενων από όλο τον κόσμο; Έχουν δικαίωμα να οραματίζονται μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταναγκασμούς, ρατσισμούς, εθνικισμούς, πολέμους; Κι αν έχουν αυτό το δικαίωμα, δεν μπορούν να αναρωτηθούν πώς θα ήταν κτισμένη η ευρωπαϊκή κοινότητα των λαών και εργαζόμενων της Ευρώπης; Κι αν έχουν αυτό το δικαίωμα, δεν μπορούν από σήμερα να σκέφτονται και να αποφασίζουν και με τους αγώνες τους να μπλοκάρουν, να ανατρέπουν όλα τα σχέδια που τείνουν να ακυρώσουν τις καταχτήσεις τους και τους βυθίζουν στην εξαθλίωση, τους καταδικάζουν στους κάθε λογής αποκλεισμούς, τους απομακρύνουν από τα οράματα και τις προσδοκίες τους; Δεν έχουν όλο το δίκιο και το δικαίωμα να πετάξουν στα σκουπίδια όλα όσα τους σερβίρουν οι διευθύνοντες το ευρωπαϊκό «σχέδιο»; δεν έχουν το δικαίωμα να κτίζουν από σήμερα την προοπτική τους, μέσα από μικρούς και μεγάλους αγώνες ενάντια στο «σχέδιο» αυτό, σε τοπικό, περιφερειακό και πανευρωπαϊκό επίπεδο;

 

Η οδυνηρή 20ετης πείρα

 

Μετά από 20 τουλάχιστον χρόνια εμπειρίας, οι «μη έχοντες» στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί δραματικά και μπορούν να οδηγηθούν σε ένα απλό συμπέρασμα: όλη η αναδιάρθρωση που συγκλόνισε τη γηραιά ήπειρο (δυτική, κεντρική και ανατολική, αλλά και νότια) έγινε στο όνομα (και δια μέσου) της τεχνολογικής και επιστημονικής επανάστασης, αλλά είχε στόχο τη συμπίεση της ζωντανής εργασίας, την επιβολή της δυαδικής κοινωνίας ή κοινωνίας των δύο τρίτων (η Ευρώπη είναι η πατρίδα αυτής της θεωρίας και μοντέλου). Η διεθνοποίηση, η παγκοσμιοποίηση δεν είναι άλλο από την κίνηση και τα πλέγματα που δημιούργησαν οι πρωταγωνιστές της αναδιάρθρωσης, δηλαδή οι πολυεθνικές. Οι τεράστιες αλλαγές στον κοινωνικό, πολιτικό και γεωγραφικό χάρτη της Ευρώπης, επιβλήθηκαν από την κίνηση της αναδιάρθρωσης, από την εναγώνια προσπάθεια να απαντηθεί η κρίση και η πτώση των ποσοστών κέρδους, επιβλήθηκαν από τον ανταγωνισμό των μεγάλων πολυεθνικών κεφαλαίων. Οι διαδικασίες «ολοκλήρωσης» όπως η ΕΕ, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μέσο σε αυτή την κατεύθυνση. Ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός γέννησε μια μονοπωλιακή ένωση για την καλύτερη εξάπλωση της επιρροής του, για την αφαίμαξη της ενδοχώρας του και την εξαπόλυση επιχειρήσεων για την κατάκτηση νέων χώρων και αγορών. Η επιτάχυνση διαφόρων διαδικασιών ενοποίησης στη δεκαετία του ’90 (1991 Μάαστριχτ – Λευκή Βίβλος – εξαπόλυση του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, 1997 Άμστερνταμ Σύμφωνο Σταθερότητας – Σένγκεν – ΚΕΠΠΑ διεύρυνση με άλλες τρεις χώρες της ΕΕ, 1999 11 χώρες συμμετέχουν στην ΟΝΕ) δεν έχει καθόλου να κάνει με κάποιες αντικειμενικές απαιτήσεις των εξελίξεων στην επιστήμη και την τεχνολογία, ή ακόμα με την ουδέτερη τάχα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, με το δήθεν αντικειμενικό της διεθνοποίησης ή της παγκοσμιοποίησης, με κάποια «πρόοδο», αλλά έχει να κάνει με τους όρους απόσπασης υπεραξίας διεθνώς, από την όξυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα τρία βασικά κέντρα του καπιταλισμού (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία). Είναι αυτοί οι λόγοι που οδηγούν στην παγκοσμιοποίηση και διεθνοποίηση και όχι κάποιες «αντικειμενικές απαιτήσεις της διεθνοποίησης» που επιβάλλουν αναγκαστικές και «αναπότρεπτες» προσαρμογές. Πρόκειται για μια τεράστια αντιστροφή της πραγματικότητας, που σκοπό έχει το νάρκωμα των μαζών, την αδρανοποίηση τους μπροστά στα εγχειρήματα – πειράματα – περιπέτειες των σύγχρονων ιμπεριαλιστικών ενώσεων.

 

Είναι δυνατή μια άλλη Ευρώπη;

 

Συνεπώς, δεν θεωρούμε την ΕΕ και όλα τα παράγωγα της σαν κάτι αναπότρεπτο, σαν κάτι που πρέπει να δεχτούμε και ίσως να το βελτιώσουμε σιγά-σιγά. Ούτε καν θεωρούμε ότι αποτελεί ένα πιο θετικό πλαίσιο για την άσκηση μιας πολιτικής στο όνομα της εργατικής τάξης και των λαών της Ευρώπης. Η ΕΕ είναι ένα οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό φρούριο των πολυεθνικών της Ευρώπης και στρέφεται συνολικά ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης. Πιο συγκεκριμένα, στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς του κόσμου, σαν ένας από τους βασικούς ιμπεριαλιστικούς πόλους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να καταγγελθεί η στάση, εδώ και δεκαετίες, της επίσημης αριστεράς, στην Ευρώπη και στη χώρα μας, που αντί να ξεσηκώνει τους εργαζόμενους σε αγώνες ενάντια στους δυτικοευρωπαίους καπιταλιστές και το δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, θεώρησε την ΕΟΚ και την ΕΕ σαν αντικειμενικές και θετικές διαδικασίες, δεν είδε καν σε αυτές το στοιχείο της ιμπεριαλιστικής ένωσης (τι ένοχη σιωπή του ρεβιζιονισμού στο ζήτημα αυτό), πρόβαλε το σύνθημα για την «Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων» που θα οικοδομούνταν σταδιακά αξιοποιώντας όλα τα θετικά της ένωσης. Αντί για την αναδιάρθρωση, έβλεπε παντού επιτυχίες και καλπασμό της επιστήμης και της τεχνολογίας. Μαγεύτηκε από τον γκορμπατσοφισμό και το σύνθημα «Ευρώπη κοινό σπίτι από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια», ενώθηκε με την αστική τάξη της Ευρώπης στην ενορχηστρωμένη «κατάρρευση» του ανατολικού μπλοκ, κάνει τα στραβά μάτια στη διείσδυση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στις χώρες αυτές, καλύπτει τις επεμβάσεις στις χώρες αυτές. θέλουμε να το πούμε καθαρά: Ευρώπη των εργαζομένων και των λαών δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αγώνα ενάντια στην ΕΕ, χωρίς αγώνα για τη διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού. Εδώ χρειάζεται σαφήνεια, μέγιστη σαφήνεια και όχι κόλπα και τρικλοποδιές. Έτσι ερχόμαστε στο πρώτο κεντρικό σύνθημα της παρέμβασης μας:

Στο ζήτημα του χαρακτήρα της ΕΟΚ και της ΕΕ έχει γίνει συστηματική προσπάθεια να συγκαλυφθεί η ουσία και προβάλλονται διαφημιστικά τρικ στη θέση της. Τι μας λένε; Ότι η Ευρώπη είναι μια δημοκρατική ένωση που συμβάλλει στην ευημερία των πολιτών της, καταπολεμά τις ανισότητες ανάμεσα σε χώρες, περιοχές και κατοίκους, συμβάλλει στην εδραίωση της ειρήνης κλπ, κλπ. Περίπου αυτά, με αρκετές δόσεις «απαντήσεων στις προκλήσεις της εποχής, της τεχνολογικής εξέλιξης, του ανταγωνισμού», δόσεις «κοινωνικής ευαισθησίας και καταπολέμησης των σύγχρονων μαστιγών» κλπ κλπ. Μας παρουσιάζουν το εγχείρημα σαν «ό,τι πιο προοδευτικό έχει να επιδείξει η ανθρώπινη εξέλιξη». Οι δυσκολίες που υπάρχουν είναι «προβλήματα μετάβασης και προκύπτουν κυρίως από κληρονομημένα από το παρελθόν ζητήματα» αλλά και «από την ίδια τη φύση του εγχειρήματος». «θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για την επίτευξη των στόχων αυτών». Γι’ αυτό κυρίως «θα πρέπει να συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας ώστε να στηθεί η ΟΝΕ» και μετά βλέπουμε. Κάπως έτσι.

 

Ποιος ο χαρακτήρας της ΕΕ;

 

Πρόκειται για μια ιμπεριαλιστική ένωση. Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι μόνο όπλα και επεμβάσεις, ούτε μόνο τρόπος άσκησης της εξωτερικής πολιτικής. Έχει μια οικονομική βάση που στηρίζεται στο μονοπώλιο. Το μονοπώλιο έχει μια ιστορία, κλείνει περίπου έναν αιώνα από την εδραίωση του και είναι τελείως φυσικό να παρουσιάζει μια εξέλιξη. Με την ανάπτυξη τους τα μονοπώλια γεννούν τις μονοπωλιακές ενώσεις. Οι μονοπωλιακές ενώσεις των καπιταλιστών μοιράζουν μεταξύ τους πριν απ’ όλα την εσωτερική αγορά, συμφωνούν για τους όρους πώλησης, για τις προθεσμίες πληρωμής. Μοιράζονται τις περιοχές πώλησης, καθορίζουν την ποσότητα των προϊόντων που πρέπει να παραχθούν. Καθορίζουν τις τιμές. Κατανέμουν τα κέρδη ανάμεσα στις ξεχωριστές επιχειρήσεις. Το μονοπώλιο που δημιουργείται με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει τεράστια έσοδα και οδηγεί στο σχηματισμό τεχνικο-παραγωγικών μονάδων τεράστιας έκτασης. Η ΕΟΚ και η ΕΕ είναι μονοπωλιακές ενώσεις με μια διαφορά από τις κλασικές μονοπωλιακές ενώσεις της αρχής του αιώνα. Αποτελούν μια διακρατική (υπερεθνική) μονοπωλιακή ένωση. Μια τέτοια ένωση δεν συγκροτείται άμεσα από μονοπώλια, αλλά μέσα από την οικονομική κυρίως και δευτερευόντως πολιτική ένωση χωρών, προκύπτουν πολύ μεγαλύτερα κέρδη για τα μονοπώλια, επιβάλλεται ευκολότερα η πολιτική που διευκολύνει τα κέρδη. Αυτή η σύμφυση μονοπωλίων, κράτους και μονοπωλιακών ενώσεων, επιβάλλεται από τις κλίμακες και τις σφαίρες δράσης των μονοπωλίων (τα οποία χρειάζονται πλέον όχι μόνο την υπαγωγή της εθνικής-κρατικής αλλά και της υπερεθνικής λειτουργίας). Από την άποψη αυτή η ΕΕ είναι η πιο προχωρημένη μορφή μονοπωλιακής ένωσης. Η δημιουργία με την ΟΝΕ του κοινού νομίσματος, θέτει τις βάσεις για μια μονοπωλιακή ένωση που το εύρος της δραστηριότητας της ξεπερνάει τα μέχρι σήμερα γνωστά όρια των μονοπωλιακών ενώσεων. Όμως η διακρατική πολιτική ένωση είναι εντελώς αναιμική, καμιά μεγάλη δύναμη δεν μπορεί να παραιτηθεί από τα συμφέροντα της, ο ανταγωνισμός θα είναι η κύρια τάση και όχι η συνεννόηση. Πού βρίσκεται το κρυμμένο αλλά ολοφάνερο «μυστικό»;

 

Ευρώπη υπό γερμανική ηγεμονία

 

Στο επίπεδο των υπερεθνικών μονοπωλιακών ενώσεων («ολοκληρώσεων» όπως αρέσει να τις αποκαλούν) που παρουσιάζονται σαν ενώσεις κρατών με ισότιμη και δημοκρατική λειτουργία, ο αυξανόμενος ηγεμονικός ρόλος επιβεβαιώνεται. Για παράδειγμα, σήμερα η ΕΕ τελεί υπό γερμανική ηγεμονία. Είναι η Γερμανία που επιβάλλει σε όλους τους άλλους τους όρους και τους ρυθμούς της προώθησης της ΕΕ, της ΟΝΕ και άλλων αποφάσεων. Ναι, η Γερμανία που βγήκε καταστραμμένη από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που η οικοδόμηση της Δ. Γερμανίας έγινε με τα κεφάλαια κυρίως των αμερικάνων, έχει πλέον δυναμώσει τόσο που κατόρθωσε να προσαρτήσει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μετά την ενοποίηση αυτή να προβάλλει σαν υποψήφια υπερδύναμη, που οργανώνει σήμερα το ζωτικό της χώρο εντός και πέριξ της Ευρώπης.

Το εγχείρημα της ΟΝΕ έχει άμεση σχέση με την ηγεμονική θέση της Γερμανίας και τους όρους που αυτή επιβάλλει. θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ευρώ-μάρκο, για ζώνη του ευρώ που στηρίζεται κυρίως στο γερμανικό μάρκο. θα μπορούσαμε να μιλάμε για συμβιβασμούς που γίνονται κάτω από την ηγεμονία του μάρκου, της Ντόιτσε Μπανκ, της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας.

 

Ο ρόλος, τα εργαλεία και τα αποτελέσματα

 

Με άλλα λόγια μπορούμε να πούμε πως σήμερα η ΕΕ αποτελεί έναν οικονομικό και πολιτικό μηχανισμό (ένωση) στα χέρια του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου (υπό γερμανική ηγεμονία) που:

– μετακυλά τις επιπτώσεις της κρίσης στους οικονομικά ασθενέστερους,

– οργανώνει την πανευρωπαϊκή λιτότητα,

– μοντελοποιεί την κοινωνική οργάνωση στα πλαίσια της δυαδικής κοινωνίας,

– καλύπτει και οργανώνει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Τα άμεσα αποτελέσματα της δράσης των μονοπωλιακών ενώσεων είναι:

– καταρρακώνουν κάθε έννοια ανεξαρτησίας,

– δορυφοροποιούν τις οικονομίες των κρατών-μελών,

– δημιουργούν μια ροή πόρων από την «περιφέρεια» προς το κέντρο,

– διαλύουν τον παραγωγικό ιστό των ενδιάμεσων και φτωχότερων κρατών, οδηγώντας έτσι τις χώρες αυτές σε βαθύτερη εξάρτηση με παλιά και νέα χαρακτηριστικά,

– διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, ανατινάζοντας τα ενδιάμεσα στρώματα, συγκεντρώνοντας τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής στα χέρια ελάχιστων,

– επιβάλλουν καταναγκασμούς και «μονόδρομους»,

– δημιουργούν όρους για την εκτίναξη των ιμπεριαλιστών στους «ζωτικούς χώρους» μέσα από τη συγκέντρωση τεράστιων πόρων.

Εργαλεία για την επίτευξη των παραπάνω είναι τα προγράμματα «σύγκλισης», τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής», οι «θεραπείες σοκ», το «μοίρασμα της εργασίας, η χρεομηχανή που βουλιάζει ολόκληρες οικονομίες, οι διεθνείς συμφωνίες (ΓΚΑΤΤ κλπ), το νομισματικό σύστημα (βασικός μηχανισμός μετακύλισης κυμάτων κρίσης σε ασθενέστερες οικονομίες και απομύζησης υπεραξίας σε παγκόσμιο επίπεδο) και φυσικά η όλο και μεγαλύτερη καταστολή και σταυροφορίες σε όσες περιοχές κρίνεται ότι υπάρχουν απείθαρχοι ή ότι απειλούνται τα συμφέροντα του διευθυντηρίου.

 

Είναι ξεπερασμένος ο ιμπεριαλισμός στο τέλος του αιώνα;

 

Πολλοί λένε ότι ο ιμπεριαλισμός σαν έννοια είναι ξεπερασμένος, είναι ρετρό, ανήκει σε άλλη εποχή. Η υποτίμηση του χαρακτήρα του ιμπεριαλισμού στα τέλη του αιώνα και της σημασίας τη πάλης εναντίον του εκφράζεται με υπεκφυγές για «ξύλινη γλώσσα» κλπ.

Εμείς θεωρούμε πως ακόμα ζούμε στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων.

Ο ιμπεριαλισμός του 21ου αιώνα, με τη σύγχρονη μορφή του, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της εργατικής τάξης, των λαών και των καταπιεζόμενων εθνών στον κόσμο. Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι όχι μόνο επίκαιρος, αλλά αναγκαίος. Είναι απαραίτητος για να υπάρξει μια στροφή στην παγκόσμια ιστορία. Είναι αναγκαίος για να περάσουμε από το σημερινό στάδιο των λαϊκών αγώνων σε ένα άλλο, πιο ανεβασμένο.

Θεωρούμε ότι η ΕΕ είναι η σύγχρονη ευρωπαϊκή έκφραση της ΝΤΠ και πρέπει να στρέψουμε όλα τα πυρά μας ενάντια της.

Αγωνιζόμαστε για τη διάλυση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, όπως και όλων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών.

θεωρούμε πως ο αντιμπεριαλιστικός αγώνας είναι στενά δεμένος και όλο και συνδέεται περισσότερο με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Είναι όμως γελοίος ο αντιμπεριαλισμός που φτάνει στα όρια της αστικής φιλανθρωπίας. Διαβάσαμε σε πλατφόρμες υποτίθεται αριστερές, όχι κάτι σχετικά με τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, αλλά το αίτημα να χαριστούν τα χρέη των χωρών του τρίτου κόσμου. Τι «επαναστατική στάση»… Πολλές πτέρυγες της ριζοσπαστικής αριστεράς προτιμούν τη θαλπωρή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, θέλουν αυτό να υπάρχει, το αποδέχονται σαν κάτι αντικειμενικό και ίσως θετικό για την ενοποίηση της πάλης της εργατικής τάξης και προσαρμόζουν τη συνθηματολογία τους στο τι Ευρώπη θέλουν εκείνοι, ενάντια στην Ευρώπη του κεφαλαίου κλπ. Θέλοντας και μη, σε πολλά ζητήματα ταυτίζονται ή συναντιούνται με πτέρυγες της σοσιαλδημοκρατίας (πχ υπερθεματισμός προτάσεων για φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών) και σε πολλές περιπτώσεις έκλεισαν τα μάτια τους στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις πχ στη Γιουγκοσλαβία, συντασσόμενες με την αντισερβική υστερία.

Όμως γιατί αυτός ο στόχος της διάλυσης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ δεν ακούγεται παρά από λίγες φωνές και κινήματα στην Ευρώπη; Με ποιο φάρμακο αποκοιμήθηκαν όσοι δεν θα ‘πρεπε; Γιατί να έχει υιοθετηθεί μια στάση εξωραϊσμού του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού; Πάνω σε ποιες υλικές βάσεις έχει αναπτυχθεί αυτή η φιλοϊμπεριαλιστική στάση; Πάντως η ιδεολογική της βάση είναι ο αντικειμενισμός, η θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων, η υπόκλιση στους ρεαλισμούς. Η προοδευτική διανόηση κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ή φτάνει στο βαθμό να υπερθεματίζει προτάσεις αναβίωσης ενός νεοκεϋνσιανισμού. Ως εκεί όμως. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις δεν ανατρέπουν τη γενική εικόνα.

Το ξαναλέμε για άλλη μια φορά: δεν μπορεί να υπάρξει καμιά διαφορετική Ευρώπη χωρίς την πάλη για τη διάλυση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Αλλά και επειδή ακόμα το έδαφος ανάπτυξης της ταξικής πάλης παραμένει εθνικό και κρατικό, και κάθε χώρα δεν συμμετέχει με ισότιμους όρους στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, και επειδή υπάρχει διευθυντήριο και γερμανική ηγεμονία, και αύξηση της ανισότητας ιδιαίτερα με τον ευρωπαϊκό Νότο, οι γενικολογίες για «άλλη Ευρώπη, των λαών, των εργαζομένων, χωρίς ρατσισμούς και εθνικισμούς κλπ» είναι απλά γενικολογία που δεν προσδιορίζει στόχους, δεν ιεραρχεί καθήκοντα. Έτσι φθάνουμε στο δεύτερο κεντρικό σύνθημα της παρέμβασης μας.

 

Η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ

 

Το ότι συμμετέχει η Ελλάδα σε μια ιμπεριαλιστική ένωση δεν σημαίνει ότι είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Η συμμετοχή χωρών σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν έχει να κάνει αυστηρά με τη βαθμίδα ανάπτυξης του καπιταλισμού σ’ αυτές, αλλά στο αν κάτι τέτοιο συμφέρει και ευνοείται από τους ηγεμονικούς κύκλους των μονοπωλιακών ενώσεων. Για παράδειγμα το σχέδιο «Ατζέντα 2000» που αποβλέπει στη διεύρυνση της ΕΕ προς τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης δεν καθιστά τις χώρες

αυτές ιμπεριαλιστικές. Θα ήταν γελοίος ένας τέτοιος συλλογισμός.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, λόγοι γεωπολιτικοί και στρατηγικοί του δυτικοευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού ήταν που οδήγησαν στην προώθηση της ένταξης. Η ένταξη από μόνη της δεν σημαίνει καμιά σπουδαία αναβάθμιση της χώρας. Μπορεί μάλιστα να συμβεί το φαινόμενο μιας χώρας να υποβαθμιστεί η θέση της ενώ μετέχει σε μια ιμπεριαλιστική ένωση. Αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά πράγματα στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όταν ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση. Η Ελλάδα είναι χώρα που μετέχει στην ΕΕ με όρους υποτέλειας, είναι υποχρεωμένη να «ανοίγει» την οικονομία της προς τα μεγάλα

ευρωπαϊκά μονοπώλια και τράπεζες και να χρησιμεύει σ’ αυτά ως προγεφύρωμα για τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.

Η Ελλάδα σαν χώρα δεν έχει οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία. Έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας ανεξάρτητης χώρας, αλλά κυριαρχείται από το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο κι έχει σχέσεις όχι ισοτιμίας αλλά ανισοτιμίας και με τα τρία κέντρα του σύγχρονου καπιταλισμού (ΗΠΑ – Ευρώπη – Ιαπωνία)

Όπως η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, έναν ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, δεν την κατέστησε ιμπεριαλιστική χώρα αλλά την πρόσδεσε πιο στενά στο άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έτσι και η συμμετοχή της σε μια μονοπωλιακή ένωση δεν την καθιστά μια χώρα ισότιμη που μετέχει κι αυτή στην ιμπεριαλιστική λεία, αλλά τη δένει πιο στενά με τις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού κεφαλαίου κι έτσι βαθαίνει το γεγονός της εξάρτησης της.

Η εξάρτηση σαν ποιότητα και κατάσταση δεν ξεπερνιέται με την απλή συμμετοχή σε μια ιμπεριαλιστική ένωση. Παίρνει με τον τρόπο αυτό νέες, σύγχρονες μορφές που δένουν πιο αποτελεσματικά τη χώρα στα κυρίαρχα μονοπώλια.

Το ότι η μεγαλοαστική τάξη της χώρας μας συνδέει τις τύχες της με την άμεση προσκόλληση της σε ρόλο υπεργολαβικό και μεταπρατικό προς τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (γεγονός καθόλου καινούργιο αλλά συστατικό του αστισμού στη χώρα μας), αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα διαδραματίζει ένα ρόλο σαν αυτό της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Αγγλίας.

 

Η πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία

 

Ο αγώνας για την οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία γενικά, αλλά ιδιαίτερα στις συνθήκες της ΝΤΠ και των ιμπεριαλιστικών «ολοκληρώσεων» έχει πολύ μεγάλη σημασία και παίρνει στις μέρες μας ένα πιο πλούσιο περιεχόμενο, αφού πρέπει να εμπλουτιστεί με μια σειρά αιτημάτων που στρέφονται ενάντια στην αναδιάρθρωση και τις μορφές που αυτή παίρνει μέσα από τις ολοκληρώσεις.

Συνεπώς, ένα αίτημα που κινείται στην τροχιά της πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας, όπως είναι αυτό της αποδέσμευσης της Ελλάδας από την ΕΕ, δεν είναι μια επιστροφή στο εθνικό γεγονός, δεν είναι μια αναδίπλωση στην εθνική εστία, που τάχα έχει ξεπεραστεί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Έχει στο κέντρο του όλους τους όρους που θα καθιστούσαν μια χώρα ή μια περιοχή χωρών ανεξάρτητες από τη ΝΤΠ, που θα ήταν σε μια ρήξη με αυτήν και θα προκαλούσαν μια εκτροπή από τις ράγες της αναδιάρθρωσης.

Η οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητη Ελλάδα σήμερα δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς μια μεγάλη κοινωνική μεταβολή στο εσωτερικό της, χωρίς την ανατροπή στο εσωτερικό της κυριαρχίας της μεγαλοαστικής τάξης και την ανάδειξη μιας νέας λαϊκής πολιτικής εξουσίας. Το αίτημα συνεπώς της Ανεξαρτησίας έχει ένα σαφές πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο, έρχεται σε ρήξη με μια σειρά επιλογών και των ιμπεριαλιστών για τη χώρα μας και την περιοχή μας, και της αστικής μας τάξης.

Σήμερα, εμείς εδώ στην Ελλάδα, καλούμε το λαό να αγωνιστεί για την Ανεξαρτησία, για τη συντριβή των σχεδίων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και στη χώρα, για τη συντριβή της αναδιάρθρωσης και της δυαδικής κοινωνίας που προωθείται. Να αγωνιστεί για την αποδέσμευση από την ΕΕ, για μια Ελλάδα έξω από συνασπισμούς, ολοκληρώσεις, ενώσεις. Αυτός ο αγώνας είναι ενιαίος και συνδέεται με το γενικό αίτημα της διάλυσης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Τοπικά ο αγώνας ενάντια στο σύγχρονο ιμπεριαλισμό της ΕΕ παίρνει αναγκαστικά διπλό χαρακτήρα: αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ – διάλυση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Προωθώντας ενιαία αυτά τα δύο συνθήματα, ξεκαθαρίζουμε τους στόχους της πάλης, ερχόμαστε σε ρήξη με την κύρια στρατηγική επιλογή του ελληνικού αστισμού και τη νέα του Μεγάλη Ιδέα. Επιτελούμε συγκεκριμένα το διεθνιστικό μας καθήκον προς την εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης. Υποστηρίζουμε παράλληλα το αίτημα κάθε λαού και χώρας να αποδεσμευτεί από την ιμπεριαλιστική ΕΕ. Θεωρούμε ιδιαίτερα θετικό γεγονός το κίνημα στις σκανδιναβικές χώρες που αντιστρατεύεται την ΕΕ και ζητά την αποχώρηση των χωρών τους από αυτήν. Θεωρούμε ιδιαίτερα θετική την προβληματική που αναπτύσσεται μέσα στην ανταγωνιστική κομμουνιστική αριστερά της Ευρώπης σε αυτήν την κατεύθυνση.

 

Ευρωπαϊσμός και ευρωκώσταινα

 

Ο ευρωπαϊκός «μονόδρομος» έχει πολλές επιχειρηματολογήσεις στην Ελλάδα. «Αν βρεθούμε εκτός, ήρθε η καταστροφή, θα γίνουμε σαν τη Γιουγκοσλαβία», «η ΟΝΕ και η συμμετοχή μας σε αυτή θα σημάνει μια περίοδο ευημερίας της Ελλάδας», «καλύτερα μέσα με λίγα οφέλη παρά έξω χωρίς τίποτα και με μεγάλους κινδύνους» κλπ. Ο προσεκτικός παρατηρητής θα διαπιστώσει ότι ορθώνεται ένας «λογικός ρεαλισμός» που λίγο στηρίζεται ή μάλλον δεν στηρίζεται άμεσα στα οικονομικά επιχειρήματα, αλλά σε γεωπολιτικά. Τα «γεωπολιτικά» απαντιούνται από τους αστούς με το ότι μια οικονομικά ισχυρή Ελλάδα (άρα μέσα στην ΟΝΕ με κάθε κόστος) θα επιβάλλει και στους «γύρω της» το σεβασμό, θα συνεχίσει τη διείσδυση στα Βαλκάνια (σε ρόλο υπεργολάβου πάντα των μεγάλων πολυεθνικών) και με το ότι θα εξασφαλιστούμε από τους κινδύνους αφού θα είμαστε ένα πλήρες μέλος κλπ, κλπ. Ξεχνούν ότι είμαστε μέλη της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, αλλά αυτό δεν ωφέλησε σε τίποτα και η Τουρκία, άλλο σύμμαχο μέλος, προχώρησε στην κατάληψη του 40% της Κύπρου, χωρίς να γνωρίσει καμιά επίπτωση, αλλά και ότι ήμασταν πλήρες μέλος της ΕΟΚ όταν ξέσπασε η βαλκανική κρίση. Αλλά και σήμερα, ποια είναι η πολιτική της Ευρώπης για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, για το Αιγαίο, για το κουρδικό κλπ. Μην έχουμε αυταπάτες. Οι ιμπεριαλιστές ξέρουν μόνο τα συμφέροντα τους να υπερασπίζονται. Αυτά και μόνο αυτά ονομάζουν «διεθνές δίκαιο». Όλα τα άλλα τα γράφουν κανονικά.

Το μόνο που μπορεί να τους ταρακουνήσει, το μόνο που μπορεί να τους οδηγήσει σε παραχωρήσεις, το μόνο που μπορεί να επιβάλει ανατροπές, είναι το λαϊκό κίνημα. Είναι το λαϊκό κίνημα που μπορεί να οικοδομήσει έναν άλλο ανταγωνιστικό ρεαλισμό, που βασίζεται όχι στο τι μπορούν ή θέλουν να δώσουν, αλλά στο τι εμείς απαιτούμε, στο πώς εμείς αγωνιζόμαστε, στο πώς μαθαίνουμε από την πείρα μας, στο πώς ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια. Στο πώς εμείς θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας, το δίκιο μας.

 

Ο απολογισμός που δεν έγινε

 

Αλλά ποια «λίγα» έστω κερδίσαμε από τη συμμετοχή μας στην ένωση αυτή;

Το ψέμα των χρηματοδοτήσεων; Η αλήθεια είναι πως για κάθε 100 ΕCU που έμπαιναν στη χώρα έβγαιναν τουλάχιστον 210 ΕCU στην πενταετία του 1991-1996. Ξεχνούν την αλματώδικη αύξηση των εισαγωγών άρα την απογείωση του εμπορικού ελλείμματος και άρα της χρεομηχανής. Είναι τεράστια τα ποσά που πληρώνουμε για εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους, ενώ ένας χορό κανιβάλων στήνεται γύρω από το δημόσιο χρέος. Σύμφωνα με υπολογισμούς, έχει αποδειχτεί πως αν υιοθετούνταν μια πολιτική στήριξης της εγχώριας παραγωγής και υποκατάστασης των εισαγωγών με προϊόντα που θα παράγονταν στην Ελλάδα, ο ρυθμός αύξησης της βιομηχανίας θα

ήταν 9,5 φορές μεγαλύτερος, έτσι που η ελληνική βιομηχανία θα ήταν έξω από τη διαδικασία της κρίσης. Υπερβολές; Καθόλου. Η διάλυση της παραγωγικής βάσης μιας χώρας και η μετατροπή της σε συμπληρωματικό τμήμα της παραγωγής των πολυεθνικών προωθήθηκε μέσα από τον «εξαγωγικό» προσανατολισμό της όποιας παραγωγικής δραστηριότητας και της κατάκλισης όμως της ελληνικής αγοράς με προϊόντα ξένα. Η άλωση της ελληνικής αγοράς προωθήθηκε έτσι. Το εμπορικό έλλειμμα με τις χώρες της ΕΕ, από 34% το 1980 όταν μπαίναμε στην ΕΟΚ, έφτασε το

69,5% το 1993.

Αλλά και οι χρηματοδοτήσεις που δίνονταν, μήπως έφτασαν στους εργαζόμενους; Τα έφαγαν διάφοροι αεριτζήδες, πολυπράγμονες, αετονύχηδες. Το όργιο που έγινε με το κεφάλαιο «ανθρώπινοι πόροι» για την απορρόφηση κονδυλίων και την τάχα εκπαίδευση, επιμόρφωση του εργατικού δυναμικού, είναι από τα μεγάλα σκάνδαλα. Τα πήραν τέλος επιχειρήσεις που έχουν υπεργολαβικό ρόλο με τα ξένα μονοπώλια. Τα έφαγαν όλοι αυτοί μαζί. Ξεχνούν όμως να τονίσουν ότι δεν υπάρχει καμιά χρηματοδότηση χωρίς τη συμμετοχή και του ελληνικού δημοσίου. Δηλαδή πάλι φαίνεται ότι το 50% των χρηματοδοτήσεων των «έργων» όλων αυτών το πλήρωσε ο έλληνας φορολογούμενος, ο οποίος πρέπει να πεισθεί ότι ευεργετήθηκε κι από πάνω… Πολλές συμβάσεις για τα μεγάλα έργα που κατά 50% χρηματοδοτεί το ελληνικό δημόσιο, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία τα πληρώνουμε 5 φορές πάνω από το πραγματικό (μετρό), ενώ εκχωρούνται δικαιώματα οικονομικής εκμετάλλευσης

για 30 και 50 χρόνια άλλων έργων (πχ αεροδρόμιο στα Σπάτα). Μίλησε κανείς για αποικιακού τύπου συμβάσεις;

Η τόνωση της γεωργικής παραγωγής με τα ΜΟΠ κλπ; Η ελληνική ύπαιθρος γνωρίζει τις συνέπειες της επέκτασης-ολοκλήρωσης της ιμπεριαλιστικής οργάνωσης. Στενάζει υπό τη δράση δύο μηχανισμών ευρωπαϊκής έμπνευσης.

Στο οικονομικό επίπεδο, κάτω από τις διατάξεις της συνεχώς αναπροσαρμοζόμενης Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, έχουμε μια συνεχή και ραγδαία αύξηση του κόστους παραγωγής αγροτικών προϊόντων με μια συστηματική συρρίκνωση του εισοδήματος των φτωχών και μεσαίων παραγωγών.

Η δραστική μείωση του πλαφόν παραγωγής των μεσογειακών προϊόντων (λάδι, κρασί, σιτηρά, λαχανικά) και η αύξηση των φόρων συνυπευθυνότητας οδηγούν σε οικονομική απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες μικρούς αγρότες.

Παράλληλα διοικητικές ρυθμίσεις όπως το «μητρώο αγροτών» και η «τράπεζα γης» ολοκληρώνουν το έργο «των νόμων της αγοράς» αποκλείοντας τους μικροπαραγωγούς και τους πολυαπασχολούμενους της ελληνικής υπαίθρου αγροτοεργάτες, από το δικαίωμα άσκησης της εργασίας τους.

Η ανατίναξη της ελληνικής υπαίθρου ολοκληρώνεται με τους μηχανισμούς της υπερχρέωσης των αγροτών στην Αγροτική Τράπεζα και το φάσμα να βγουν αγροτικά νοικοκυριά στο σφυρί είναι πια πιθανό.

Η αγροτική παραγωγή, κεφάλαιο και μέσα παραγωγής, συγκεντρώνονται και πάλι στα χέρια λίγων και οικονομικά ισχυρών, σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ, φέρνοντας στις απαρχές του 21ου αιώνα μνήμες και καταστάσεις παρόμοιες με εκείνες των αρχών του 20ού αιώνα, όταν το «αγροτικό ζήτημα» δεν είχε επιλυθεί.

Η προστασία και η ανάπτυξη της βιομηχανίας; Η βιομηχανική παραγωγή είναι πιο κάτω από το επίπεδο του 1980 και σε πολλούς κλάδους υπάρχει μια σημαντική καθίζηση. Τα ναυπηγεία ξεπουλιούνται και κλείνουν με ντιρεκτίβες της ΕΕ, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με την κλωστοϋφαντουργία, που θυσιάστηκε για τις συμφωνίες ΓΚΑΤΤ και ΕΕ. Ξεχνούν ότι η χαλυβουργία στην Ελλάδα έκλεισε με εοκική ντιρεκτίβα (σχέδιο Νταβινιόν); Ξεχνούν πως η ίδια οικογένεια που είχε τη Χαλυβουργική, τώρα κάνει εισαγωγές και εμπόριο σιδήρου στην ελληνική αγορά; Το

Λαύριο, η Πάτρα της ανεργίας, το Νεώριο και τόσες περιοχές της χώρας γνωρίζουν τι σημαίνει βιομηχανική χωματερή, τι σημαίνει ανθρώπινη χωματερή. Η ανεργία και η εξαθλίωση δεν είναι φυσικά φαινόμενα. είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής διαχείρισης, των εοκικών και ευρωενωσιακών ντιρεκτίβων.

Ξεχνούν πως η ιδιωτικοποίηση πολλών επιχειρήσεων είναι επιβεβλημένη από τις ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες.

Ξεχνούν ότι διακηρυγμένη πολιτική του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου είναι η απολίπανση των «μικρομεσαίων»; Ξεχνούν ότι με τη συστηματική επίθεση που εξαπολύουν το κράτος -μέσω φορολογίας- και οι τράπεζες -μέσω της επίσημης τοκογλυφίας- έχουν φέρει σε απόγνωση τεράστιες μάζες μικρομεσαίων; Θέλουν μήπως να δουν τον αριθμό των πτωχεύσεων;

Ξεχνούν ότι είναι η ευρωπαϊκή πολιτική που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο (μαζί με τις ΗΠΑ) για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το τίναγμα στον αέρα της Αλβανίας. Ξεχνούν ότι τα μεταναστευτικά ρεύματα δημιουργήθηκαν ακριβώς από αυτήν την αγαθοεργία. Οι 500.000 οικονομικοί πρόσφυγες μετανάστες στην Ελλάδα είναι δημιούργημα της ΝΤΠ κι όχι κάποιας φυσικής καταστροφής. Η Ελλάδα του εκσυγχρονισμένου μεταπρατισμού σημαίνει την αποψίλωση κάθε κυριαρχικού δικαιώματος και κάθε εργαλείου με το οποίο θα μπορούσε να ασκήσει κανείς μια διαφορετική πολιτική (παραχωρούνται μια σειρά αρμοδιότητες από τα εθνικά κράτη στα όργανα της ΕΕ), απονευρώνεται κάθε οικονομική δραστηριότητα που θα χρειαζόταν σε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας και όλα αυτά δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός σε όλες του τις εκδοχές (αμερικάνικος, ευρωπαϊκός, με ανοχή στην πολυπολιτισμικότητα και το «διαφορετικό») ισοπεδώνει συνειδήσεις, κουλτούρες. Οι κοινωνικές χωματερές είναι το αποτέλεσμα για τις ευρύτερες μάζες.

Στα διαφημιστικά φυλλάδια και στα γκάλοπ, ο έλληνας πολίτης εμφανίζεται να είναι από τους πιο φιλοευρωπαϊστές της Ευρώπης. Τη στιγμή που σε άλλες χώρες έχει κερδίσει έδαφος ο λεγόμενος «ευρωσκεπτικισμός», στην Ελλάδα οι πολιτικοί μας καμαρώνουν γιατί τάχα εμείς επιθυμούμε να γίνουμε πολύ ευρωπαίοι, γιατί ο ευρωπαϊσμός είναι κυρίαρχη ιδεολογία. Ο άμεσος φορέας του ευρωπαϊσμού είναι ο εκσυγχρονισμός και ό,τι αυτός εκφράζει. Δηλαδή μια επιθετική πολιτική του κεφαλαίου και του αστισμού ενάντια στις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία. Είναι ο εκσυγχρονισμός (όχι μόνο του Σημίτη, αλλά όλων των πτερύγων) που θα οδηγήσει την Ελλάδα στους εθνικούς στόχους της Ευρώπης, του σύγχρονου κόσμου κλπ, κλπ. Τα υποστηρίζουν όλα αυτά σα να ζούνε σε μια γυάλα, σε έναν αποστειρωμένο χώρο. Σα να μην έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Δυναμώνει καθημερινά όλο και πιο πολύ η λαϊκή δυσαρέσκεια, από την πολιτική της λιτότητας, του εκσυγχρονισμού, της υποταγής στις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις. Η λαϊκή δυσαρέσκεια μέρα με τη μέρα αγκαλιάζει και άλλα στρώματα, γίνεται μια κατάσταση, εκδηλώνεται με χίλιους δυο τρόπους και συχνά παίρνει το δρόμο της ανοιχτής έκφρασης και εκδήλωσης. Το δρόμο του αγώνα. Παρά τα εμπόδια που συναντάει, από κράτος, ΜΜΕ, κόμματα που συστηματικά τη συκοφαντούν, την καλοπιάνουν, την πρήζουν με «θα» και υποσχέσεις παρά τις τρικλοποδιές που προσπαθούν να της βάλουν οι επίσημες συνδικαλιστικές ηγεσίες και τα κόμματα της υποταγμένης αριστεράς παρά τα ξεπουλήματα που έχει νιώσει στο πετσί της παρόλα αυτά, βρίσκει τρόπους να δείχνει τον εκρηκτικό δυναμισμό της και να φοβίζει. Η δυσαρέσκεια που γίνεται λαϊκό ξέσπασμα, λαϊκή εξέγερση, κοινωνική αναταραχή, είναι ένα σύγχρονο φάντασμα που πλανιέται πάνω από την ευρωενωσιακή πραγματικότητα, πάνω από την Ελλάδα. Μέσα σε διάστημα 6 μηνών στη χώρα μας είχαμε την εκδήλωση δύο μεγάλων μαζικών κινημάτων διαμαρτυρίας που αγκάλιασαν σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία.

Όλα αυτά είναι ελπιδοφόρα και πρέπει να απευθυνθούμε με τολμηρό τρόπο προς αυτό τον κόσμο που έδωσε και δίνει καθημερινές μικρές και μεγάλες μάχες σε κάθε χώρο. Για να μετατραπεί όμως η λαϊκή δυσαρέσκεια σε κίνημα, σε λαϊκό κίνημα με στόχους και προοπτικές, είναι αναγκαίο και στο επίπεδο της πολιτικής γραμμής, του προσανατολισμού, να γίνει ένα βήμα μπροστά. Πρέπει μέσα στις εκδηλώσεις της δυσαρέσκειας να διατυπωθούν αιτήματα και συνθήματα που να ανεβάζουν τη συνείδηση, να δυναμώνουν την ενότητα, να κατευθύνουν σωστά, να ξεμπροστιάζουν και να απομονώνουν τους ψεύτικους φίλους. Αυτό σημαίνει ότι ο ευρωπαϊσμός και ο εκσυγχρονισμός πρέπει να συνδέονται και να καταπολεμούνται γιατί βρίσκονται στη βάση όλης της επίθεσης που δέχονται οι λαϊκές μάζες. Η λαϊκή δυσαρέσκεια πρέπει να μπολιαστεί με στοιχεία συνείδησης και πολιτικής που να την καθιστούν πιο αποτελεσματική και πιο δυνατή.

Είναι καιρός να εξοπλιστεί το πραγματικό κίνημα με αιτήματα, συνθήματα, προτάσεις που να αντιστρατεύονται την ΕΕ, την ΟΝΕ, που να δείχνουν με σαφήνεια το βασικό υπεύθυνο των δεινών του εργαζόμενου λαού, που να κινητοποιούν και να πολιτικοποιούν τις δυνάμεις της αντίστασης, που να περιορίζουν τις φτηνές ρητορικές αστών και ρεφορμιστών.

Αυτές οι ανάγκες έχουν ξεπηδήσει από την πρόσφατη πείρα του κινήματος στη χώρα μας. Χωρίς αποφασιστικό μέτωπο με τον ευρωπαϊσμό, χωρίς αποκάλυψη του ρόλου και της φύσης του, χωρίς την καταγγελία του εκσυγχρονισμού, χωρίς την κατάδειξη πως η πολιτική του συμβιβασμού και της συγκράτησης της λαϊκής οργής δεν οδηγούν παρά σε ήττες δεν μπορούν να γίνουν βήματα στη συγκρότηση του λαϊκού κινήματος που τόσο έχουμε ανάγκη για να υπερασπίσουμε στοιχειώδη δικαιώματα μας, για να κατακτήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή, για να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία.

 

Να ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής χειραφέτησης.

 

Απέναντι στην υποταγμένη «υπαρκτή και μίζερη αριστερά», να χτίσουμε την αριστερά των αγώνων

Πολλοί προοδευτικοί άνθρωποι θέτουν καλοπροαίρετα το ερώτημα αν είναι δυνατή η αντιστροφή της πορείας που έχουν δρομολογήσει οι ισχυροί της γης. Αν αυτά που λέμε είναι σωστά, αν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Εμείς έχουμε βγάλει ένα συμπέρασμα, που αφορά κάθε πτυχή της ζωής μας, κάθε ζήτημα μικρό ή μεγάλο. Χωρίς αγώνα, χωρίς αντίσταση δεν μπορεί να προκύψει κάτι καλό. Αυτό δεν προκύπτει μόνο από την άμεση πείρα μας, αλλά και από τη μελέτη της πείρας του ελληνικού λαού και των λαών όλου του κόσμου.

Ο ιμπεριαλισμός πέρασε στη φάση της ΝΤΠ όταν τροποποιήθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ο συσχετισμός των δυνάμεων ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση. Το ότι ο αιώνας που κλείνει δείχνει πως πολλές φορές είχαμε τροποποίηση του συσχετισμού, πως αυτός δεν παρέμεινε αμετάβλητος, αυτό δείχνει ότι δεν είναι κάτι παγιωμένο, αξεπέραστο, που δεν αλλάζει.

Θέλουν να δείχνουν ότι είναι παντοδύναμοι, ότι δεν έχουμε καθόλου δύναμη, ότι κάθε αντίσταση μας είναι καταδικασμένη.

Η υπόθεση Οτσαλάν -πέρα από τις άλλες πλευρές που έχει- δείχνει πως είναι συνδεδεμένοι με όρκους κέρδους και αίματος των λαών και των εθνών οι ιμπεριαλιστές και οι λακέδες τους. Δείχνει ότι είναι αδίστακτοι και προχωρούν σε γενοκτονίες, σε ίντριγκες, δολοπλοκίες ενάντια στους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Δείχνει ακόμα πως τίποτα δεν μπορεί να περιμένει κανείς από όσους έχουν σχέσεις, δεσμούς, εξαρτήσεις από τη νέα Ιερά Συμμαχία. Είναι ολέθριο σφάλμα να εναποθέτει

κανείς τις όποιες ελπίδες στις αντιθέσεις που έχουν οι ιμπεριαλιστές, τα κράτη κλπ.

Πρέπει και μπορούμε να τους διαψεύσουμε. Πρέπει, γιατί η επίθεση θα συνεχιστεί και θα πληρώσουμε πολύ πιο μεγάλο αντίτιμο από αυτό που φαίνεται να πληρώνουμε με τόσο τραγικό τρόπο σήμερα. Μπορούμε, γιατί η δύναμη τους δεν είναι τόσο φοβερή όσο τη διαφημίζουν.

Μπροστά σε έναν αποφασισμένο και ενωμένο λαό, σε ένα παγκόσμιο μέτωπο της εργατικής τάξης και των λαών του κόσμου, είναι ανίσχυροι. Όσο πιο γρήγορα οικοδομηθεί αυτό το μέτωπο, αυτή η ενότητα και αυτή η αποφασιστικότητα, τότε η μαυρίλα που 3-4 δεκαετίες έχει σκεπάσει το χαμόγελο των προλετάριων θα εξαφανιστεί. Τότε οι αγώνες και οι εξεγέρσεις (που ποτέ δεν σταμάτησαν ούτε στις πιο μαύρες και καταθλιπτικές μέρες) θα στέφονται από επιτυχίες και θα οικοδομείται το μέτωπο των λαών ενάντια στη ΝΤΠ.

Γι’ αυτό από σήμερα εμείς πρέπει να προβάλουμε την ανάγκη να χτιστεί το μέτωπο της αντίστασης ενάντια στη νέα τάξη.

Σήμερα είναι πιο επιτακτικό παρά ποτέ να ενωθούν όλοι εκείνοι που κατανοούν το διαλυτικό ρόλο που έπαιξε και παίζει ο ρεβιζιονισμός στο αριστερό κίνημα. Να ενωθούν σε ένα ρεύμα όλοι εκείνοι που δεν ανέχονται τα ξεπουλήματα των αγώνων, πονάνε τον τόπο και το λαό, θέλουν να αγωνιστούν πραγματικά ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, κατέχονται από το ταξικό μίσος προς την αστική τάξη πραγμάτων, δεν έχουν τίποτα κοινό και παρτίδες με το αστικό κράτος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι σήμερα στην Ευρώπη, αυτή η μίζερη «υπαρκτή αριστερά» συμμετέχει σε κυβερνήσεις, καλύπτει ιμπεριαλιστικές πολιτικές, νομιμοποιεί τις πολιτικές λιτότητας και αστυνόμευσης. Αυτή η «αριστερά» καλύπτει και αποδέχεται τον «ευρωπαϊσμό» και ό,τι αυτός φέρνει για τους λαούς και την εργατική τάξη, αποδέχεται την ΕΕ σαν κάτι θετικό και προοδευτικό, και μέσω των θέσεων που έχει στο συνδικαλιστικό κίνημα ξεπουλά τους αγώνες, παίζει πυροσβεστικό ρόλο κάθε φορά που ξεσπάνε αγώνες. Αυτή η «αριστερά» και στη χώρα μας νομιμοποίησε τον ευρωπαϊσμό, ξεπούλησε και ξεπουλά αγώνες, έδωσε έμπρακτες εξετάσεις με τις συγκυβερνήσεις, τις συνεργασίες πότε με το ΠΑΣΟΚ πότε με τη ΝΔ, αποποιήθηκε τους αγώνες, εγκατέλειψε τον κόσμο του μόχθου και της φτωχολογιάς στην τύχη του, συκοφάντησε και συκοφαντεί τις αγωνιστικές δυνάμεις.

Σήμερα πρέπει να ενωθεί όλο το δυναμικό που είναι δυνατό να ενωθεί, όχι σε μια βάση ευκαιριακή, αλλά να δει τη συνάντηση του αυτή σε μια προοπτική. Να αποτελέσει η ενότητα αυτή μια ελπίδα για τους αριστερούς ανθρώπους της χώρας μας. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα πρέπει να υπάρξει ειλικρινής προσπάθεια, ουσιαστική συμφωνία στους στόχους της πάλης, πραγματική δέσμευση όσων θέλουν να προχωρήσουν μαζί.

Η κίνηση αυτή πρέπει να επιδιώξει το συντονισμό με κάθε κίνημα και προσπάθεια που δρα στη χώρα μας ή στην Ευρώπη στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης των ιδεών του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού.

 

Μπροστά στις ευρωεκλογές

 

Προτείνουμε τη διεξαγωγή συζητήσεων για τη διερεύνηση της δυνατότητας να γίνει μια πανελλαδική καμπάνια καταγγελίας της ΕΕ και του ευρωπαϊκού μονόδρομου.

Οι συζητήσεις αυτές πρέπει να στραφούν γύρω από το περιεχόμενο, τους στόχους και το εύρος της καμπάνιας.

Από την πλευρά μας δηλώνουμε ότι η καμπάνια αυτή πρέπει και μπορεί να φτάσει ως και την κατάθεση ψηφοδελτίου στις ευρωεκλογές και σε αυτή την κατεύθυνση θα προχωρήσουμε. Άμεσος στόχος είναι να δημιουργηθούν επιτροπές στήριξης αυτής της πρωτοβουλίας σε όσο περισσότερους τόπους, πόλεις, περιοχές.

Ένας χρονικός ορίζοντας για τη διευκρίνιση αυτών των ζητημάτων είναι ο Μάρτης. Πρέπει μέχρι τέλη Μάρτη να έχει δοθεί απάντηση στο ζήτημα αν είναι δυνατή μια συνεργασία ατόμων, δυνάμεων, κινήσεων, ομάδων πάνω στην κατεύθυνση που περιγράψαμε.

Όσον αφορά την εξέταση ζητημάτων που θα καταστήσουν δυνατή την καμπάνια και το ψηφοδέλτιο, είναι ανάγκη να εξεταστούν συγκεκριμένα.

 

Α/συνεχεια Φλεβάρης 1999

 

Πρόταση της Α/συνέχεια

 

Νομίζουμε ότι όλοι κατανοούμε την ανάγκη για μια ουσιαστική πολιτική δραστηριοποίηση ενάντια στο νέο μεγάλο «εθνικό» στόχο που οι αστικές πτέρυγες στη χώρα μας επιχειρούν να επιβάλουν στο λαό: τη συμμετοχή στην ΟΝΕ, στο πιο προωθημένο μέχρι σήμερα στάδιο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.

Γι’ αυτό το λόγο διατυπώνουμε το σχέδιο πολιτικής πλατφόρμας που ακολουθεί, ξεκαθαρίζοντας εξαρχής ότι οι βασικοί μας στόχοι είναι δύο:

α) να υπάρξει μια όσο το δυνατόν πιο ουσιαστική και σε βάθος συζήτηση και διερεύνηση του ζητήματος, καθώς και κατάληξη σε συγκεκριμένες θέσεις και στόχους πάλης.

β) η διαμόρφωση, γύρω από το ζήτημα της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, μιας κοινής αλλά και αποτελεσματικής στάσης ενός δυναμικού που αναφέρεται στην Επαναστατική Αριστερά μιας κοινής στάσης που μπορεί να εκφραστεί τόσο στις ευρωεκλογές όσο και μακροπρόθεσμα στο επίπεδο της ζύμωσης αλλά και της δράσης.

Η πρόταση που διατυπώνουμε λαμβάνει υπόψη της τρεις κατά τη γνώμη μας βασικές διαπιστώσεις:

Η πρώτη αφορά τη βαρύτητα του ευρωπαϊκού παράγοντα πάνω στις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Οι σχεδιασμοί του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, που υλοποιεί η αστική τάξη στη χώρα μας, είναι ο κύριος μοχλός για την προώθηση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης σ’ όλους τους τομείς.

Η δεύτερη αφορά το γεγονός ότι ο προσανατολισμός προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η υποταγή στις απαιτήσεις των πολυεθνικών μεγαθήριων και των αντίστοιχων ορόσημων που αυτά διαμορφώνουν (1992, ΟΝΕ), αποτελούν στρατηγική επιλογή για την αστική τάξη της χώρας μας. Επιλογή που συσσωρεύει δεινά για τα λαϊκά στρώματα, που οδηγεί σ’ ένα πραγματικό ολοκαύτωμα της ζωντανής εργασίας, που μετατρέπει τη χώρα μας σε ζωτικό χώρο δράσης και εφαλτήριο για τις εφορμήσεις του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η τρίτη αφορά ένα ποιοτικό ανέβασμα της αδιαμφισβήτητης διάχυτης κοινωνικής δυσαρέσκειας, που οι ρίζες της βρίσκονται στις συνέπειες που έχει για τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τη νεολαία η πολιτική των ευρωπαϊκών μονόδρομων. Η εμφάνιση κινημάτων αντίστασης σ’ αυτήν την πολιτική με ολοένα και πιο έντονα χαρακτηριστικά μιας νέας συνείδησης, είναι το νέο στοιχείο της περιόδου. Μόνο μέσα στο τελευταίο εξάμηνο ξέσπασαν δύο μεγαλειώδικα κινήματα, που πραγματικά ταρακούνησαν το τέλμα που πάνω από δύο δεκαετίες κυριαρχεί στη χώρα μας.

Η ύπαρξη ενός πλατιού δυναμικού, πολύ ευρύτερου από ό,τι στο κοντινό παρελθόν, που έχει διάθεση να αγωνιστεί και να συγκρουστεί με τις επιλογές των εκσυγχρονιστών – ευρωπαϊστών αποτελεί ένα ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας. Η πολιτική έκφραση αυτής της δυσαρέσκειας (όπως επιβεβαιώνει η συσσωρευμένη αρνητική εμπειρία του παρελθόντος), ούτε με εύκολο ούτε με γραμμικό τρόπο μπορεί να γίνει. Όμως πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση (υπό την προϋπόθεση ότι στηρίζονται σε έναν σωστό πολιτικό προσανατολισμό, σε έναν ορισμένο σχεδιασμό και έχουν πραγματικά μαζική απεύθυνση) είναι περισσότερο από ποτέ χρήσιμες και αναγκαίες.

Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτές τις τρεις διαπιστώσεις, τότε ο κύριος προβληματισμός αφορά την πολιτική γραμμή με βάση την οποία θα πρέπει να κινηθούμε. Κατά τη γνώμη μας, η πολιτική γραμμή που έχουμε ανάγκη οφείλει κατ’ ελάχιστον:

να είναι σαφής και κατανοητή από πλατύ κόσμο,

να προβάλλει συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, ενοποιώντας τους διάφορους κοινωνικούς χώρους και βοηθώντας στη συνάντηση των αντιστάσεων που αναπτύσσονται. θεωρούμε ότι κεντρικά πρέπει να προβληθεί ο στόχος της πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας (γενικά αλλά και ειδικά απ’ τους ευρωπαϊκούς καταναγκασμούς), γιατί ορίζει ένα πλαίσιο συνολικά ανταγωνιστικό προς την προώθηση της αναδιάρθρωσης και γιατί αφορά ένα ευρύτατο μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων με πυρήνα τη ζωντανή εργασία. Η απόσχιση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εντασσόμενη στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί ουσιαστικό σημείο ρήξης με ολόκληρο τον επίσημο πολιτικό κόσμο και για τούτο πρέπει να προβληθεί και να ζυμωθεί όσο γίνεται πλατύτερα,

να έχει συγκεκριμένες αιχμές, σε αντιπαράθεση με την τακτική του ρεφορμισμού που με φραστικές κορώνες προσπαθεί να καλύψει μια εντελώς δεξιά πρακτική,

να μπορεί να συνδέεται με αντίστοιχες κινήσεις στην Ευρώπη καλώντας σε αγώνα για διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, σε αντιπαράθεση με τις αυταπάτες που καλλιεργεί η επίσημη Αριστερά για μεταρρύθμιση της ΕΕ, για «Ευρώπη των λαών» κλπ.

Με βάση αυτά τα κριτήρια εμείς διαμορφώσαμε την πολιτική πλατφόρμα που μπορείτε να διαβάσετε στην πρόταση μας, σαν βάση για μια αντι-ευρωπαϊκή καμπάνια. Τα κεντρικά συνθήματα της καμπάνιας αυτής προτείνουμε να είναι:

  • Ανεξαρτησία – Αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση
  • Διάλυση της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης
  • Να εκφραστεί η δυσαρέσκεια ενάντια στον ευρωπαϊσμό και τον εκσυγχρονισμό

Θα θέλαμε τέλος να σημειώσουμε ότι θεωρούμε σαν βασικές προϋποθέσεις για την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων και την επιτυχία της καμπάνιας:

  • την ουσιαστική και σε βάθος δημόσια συζήτηση, που θα ξεκαθαρίζει τα σημεία συμφωνίας αλλά και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στις διάφορες πτυχές του ζητήματος, εκτιμώντας ότι αρκετές από αυτές μπορούν να διευκρινισθούν,
  • την ουσιαστική συνεννόηση και όχι μια επιφανειακή τεχνητή συγκόλληση,
  • την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων ως προς την οργανωτικό-πολιτική στήριξη της καμπάνιας από κάθε πλευρά και ειδικά από τις οργανωμένες δυνάμεις,
  • τον πανελλαδικό χαρακτήρα της καμπάνιας.

 

Α/συνεχεια, Φλεβάρης 1999

 

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: