Μιλτιαδη Πορφυρογενη : Απαντηση στους σοσιαλιστες προδοτες (Μαρτης 1949)

Αν και το ΚΚΕ, παρά την αποχώρηση του ΣΚ-ΕΛΔ από το ΕΑΜ, συνέχιζε μια επίθεση φιλίας απέναντι σε αυτό,πιστό στη γραμμή της λαϊκής δημοκρατικής ενότητας, το 1949,όταν ο μοναρχοφασισμός και η αμερικανοκρατία έριξαν όλες τους τις εφεδρείες για να νικήσουν, η κριτική σε τμήμα των πρώην συνεργαζόμενων δεξιών σοσιαλιστών, ήρθε. Και αποδείχτηκε δίκαιη.

Μιλτιάδη Πορφυρογένη : Απάντηση στους σοσιαλιστές προδότες

 IliasTsirimokos3

Το κόμμα του Σβώλου- Τσιριμώκου, το λεγόμενο ΣΚ-ΕΛΔ βγήκε τελευταία με μια «περισπούδαστη» ανακοίνωση της 11 του Φλεβάρη να ανοίξει μέτωπο ενάντια στο λαϊκό κίνημα και στο ΚΚΕ. Δεν είναι καθόλου μυστικό, γιατί έχει γραφεί και έχει διατυμπανιστεί, πως στα τέλη του Γενάρη είχε καταπλεύσει στην Αθήνα μια επιτροπή σταλμένη από τα «σοσιαλιστικά» κόμματα της Δύσης για να εξετάσει αν είναι αλήθεια αυτά που κατήγγειλε στα κόμματα αυτά ο Τσαλδάρης πως το ΣΚ-ΕΛΔ συνεργάζεται με το ΚΚΕ, πράγμα που για τα κόμματα του Μπέβιν-Μπλουμ-Σπάακ και λοιπών είναι έγκλημα απαράδεκτο για ένα «σοσιαλιστικό» κόμμα σαν τα δικά τους (Έτσι απόκλεισαν από την οργάνωσή τους το σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας γιατί συνεργάζεται με το ΚΚΙ).

Η επιτροπή αυτή, λοιπόν, έβανε μπροστά στο ΣΚ-ΕΛΔ το ζήτημα ή να ευθυγραμμιστεί με τα άλλα «σοσιαλιστικά» κόμματα στον λυσσασμένο αντικομμουνισμό που αποτελεί το άλφα της πολιτικής κάθε καθώς πρέπει δυτικού «σοσιαλιστή» ή να δεχτεί τις συνέπειες μιας αποκήρυξής του από το δυτικό «σοσιαλισμό», συνέπειες που θα περιλάβαιναν και κάποιο μπουντρούμι και κάποιο στρατοδικείο. Επρόκειτο δηλαδή- και κανένας δεν το έκρυβε- για ένα καθαρό εκβιασμό γνησιώτατου «σοσιαλιστικού» τύπου. Και οι Σβώλος και Τσιριμώκος κάναν μια δήλωση μετανοίας με τη μορφή μιας απόφασης, μιας ολομέλειας μιας Κεντρικής τους Επιτροπής. Αλλά αυτή είναι η μία όψη της υπόθεσης. Αν επρόκειτο μόνο για μια δήλωση μετανοίας μερικών φοβισμένων μικροαστών τύπου Σβώλου- Τσιριμώκου το πράγμα θα’ταν απλά αηδιαστικό. Όμως οι δηλωσίες αυτοί παρουσιάζονται για αρχηγοί κόμματος «σοσιαλιστικού» και προσφέρουν στους αφελείς μια θεωρητική δικαιολόγηση της στάσης τους. Τολμάν μάλιστα στην κατακλείδα της ανακοίνωσης- δήλωσής τους να καλέσουν τους τίμιους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και της αριστεράς να πυκνώσουν τις γραμμές του σοσιαλιστικού κόμματος «ΕΛΔ». Αυτό το θράσος τους μας υποχρεώνει να κάνουμε συστηματικό ξεσκέπασμα της πολιτικής τους ώστε να πέσει ολότελα η λεοντή που τόσο ασύστολα φόρεσαν για να ξεγελάσουν τους αφελείς.

Όλη η ιστορία της ΕΛΔ είναι μια προσπάθεια ορισμένων τύπων σαν τον Τσιριμώκο να εκμεταλλευτούν το λαϊκό κίνημα για να δημιουργήσουν ένα «αριστερό» κόμμα ικανό να παίξει τον «εφεδρικό» για την κυρίαρχη τάξη ρόλο του. Το πράγμα δεν ήταν εύκολο γιατί στην Ελλάδα για λόγους ιστορικούς δεν δημιουργήθηκε ποτές υπολογίσιμο «σοσιαλιστικό» κίνημα σαν εφεδρεία της κεφαλαιοκρατίας, όπως είχε δημιουργηθεί σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα στη Δύση. Χρειαζότανε λοιπόν καπατσοσύνη και αριστερή δημοκοπία πιο πολύ από κείνη που χρησιμοποιούν οι «σοσιαλιστές» αλλού. Αυτό έκανε και η ΕΛΔ από την αρχή της ίδρυσής της. Πήρε μέρος στο ΕΑΜ, παρακολουθούσε στα λόγια την πολιτική του, αλλά και σε κάθε σοβαρή στιγμή, σε κάθε σοβαρό ζήτημα φρόντιζε να επηρεάζει την πολιτική του όχι σε όφελος του λαϊκού και εθνικού κινήματος αλλά σε βάρος του και σε ΄όφελος των άγγλων που από τότε προετοίμαζαν την κατάπνιξη του κινήματος. Αν η ηγεσία του ΚΚΕ στο διάστημα της κατοχής είχε πιο σαφή προσανατολισμό, αν σωστά εχτιμούσε το ρόλο του αγγλικού παράγοντα και τις μέθοδες που αυτός χρησιμοποιούσε για να ευνουχίσει την παλλαϊκή αντίσταση, οι τέτοιες προσπάθειες της ΕΛΔ θα χρεοκοπούσαν. Όμως η λαθεμένη, οπορτουνιστική πολιτική του ΚΚΕ τότες, επέτρεψε στην ΕΛΔ να παίξει ένα ρόλο μέσα στο ΕΑΜ ολότελα δυσανάλογο με την ανύπαρχτη δύναμή του. Κατάντησε να γίνει κυβέρνηση των βουνών η ΠΕΕΑ και από τους δέκα υπουργούς ο ένας να είναι κομμουνιστής, ένας άλλος του ΑΚΕ, ένας ή δύο ανεξάρτητοι και οι υπόλοιποι καθώς και ο πρόεδρός της να ανήκουν έτσι ή αλλιώς στην ΕΛΔ. Στείλαμε αντιπροσωπεία στο Λίβανο από δύο κομμουνιστές και 4 της ΕΛΔ. Στην κυβέρνηση Παπανδρέα μπήκαν δύο κομμουνιστές και 4 της ΕΛΔ. Η Γκαζέρτα, η μοιραία εκείνη συμφωνία διαπράχτηκε από έναν κομμουνιστή υπουργό και τον ίδιο το Σβώλο. Πρέπει να ομολογηθεί πως η ΕΛΔ μάς δούλεψε καλά τότε και έπαιξε καλά το ρόλο της σαν αποσυνθετικού στοιχείου μέσα στο ΕΑΜ. Και μόνο το αλάθητο ένστικτο των μαζών που είχαν διαπαιδαγωγηθεί στους πολύχρονους αγώνες με καθοδηγητή τους το ΚΚΕ δεν επέτρεψε στην ΕΛΔ να αποκτήσει μαζική δύναμη όπως επεδίωξε. Αυτό δεν ελαττώνει το κακό που έκανε στην Εθνική αντίσταση η δράση της μέσα στο ΕΑΜ> Ο ρόλος της σαν εφεδρεία για τους ξένους και τους ντόπιους εκμεταλλευτές φάνηκε το Δεκέμβρη, όταν ουσιαστικά η ΕΛΔ σαν καθοδήγηση, ενώ στελέχη της βγήκαν ανοιχτά και χτύπησαν την αντίσταση του λαού, έμεινε στο Κολωνάκι ανενόχλητη, αλλά ιδιαίτερα ύστερα από το Δεκέμβρη. Αποχώρησε από το ΕΑΜ με την ελπίδα των ξένων και των ηγετών της, πως θα την ακολουθούσαν μερικές εαμικές μάζες, και θα εκμεταλλεύονταν έτσι την ήττα του Δεκέμβρη για να γίνει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Οι λαϊκές όμως μάζες με το αλάθητο κριτήριό τους έμειναν συσπειρωμένες γύρω από το κόμμα τους, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Το ομολογεί αυτό η σημερινή ανακοίνωση του ΣΚ-ΕΛΔ που γράφει «Και αν ύστερα από το Δεκέμβρη διατήρησε (το ΚΚΕ) μεγάλο μέρος της επιρροής του ήταν γιατί τα πολιτικά του συνθήματα και ο γενικός διωγμός της αντίστασης από τη δεξιά διατήρησαν μια πολιτική σύγχιση…». Η ΕΛΔ, λοιπόν, μετονομασμένη ύστερα από το Δεκέμβρη σε «Σοσιαλιστικό Κόμμα ΕΛΔ» με πρόεδρο τον ανέκαθεν ηγέτη της Σβώλο, είδε να χρεωκοπούν οι υπολογισμοί της.  Και ύστερα από τη διάσπαση του ΕΑΜ- χειρότερα μάλιστα από πριν- έμεινε ένα άμαζο κατασκεύασμα.  Οι ξένοι και ντόπιοι κηδεμόνες της δεν μπορούσαν να υπολογίζουν  πολύ σ’ αυτήν. Για να παίξει το ρόλο της έπρεπε να γυρίσει στην παλιά της «αριστερή» πολιτική, την πολιτική της συνεργασίας με το ΚΚΕ και το ΕΑΜ ώστε να το επηρεάζει όσο ήταν δυνατό από μέσα. Αυτό και προσπάθησε να κάνει χωρίς όμως πια επιτυχία γιατί το ΚΚΕ είχε ξεκαθαρίσει την πολιτική του και το ΕΑΜ πιο ισχυρό παρά την εποχή που του έριχνε άμμο στις μηχανές του η ΕΛΔ, στεκότανε με συνέπεια επικεφαλής του πλατειού λαϊκού κινήματος. Η ΕΛΔ περιοριζότανε στο ρόλο του κουτσού συνοδοιπόρου  και οι κηδεμόνες της την κρατούσαν για εφεδρεία που θα την χρησιμοποιούσαν στην κατάλληλη στιγμή θεωρώντας για την ώρα αρκετές τις υπηρεσίες που πρόσφερνε με τις μπηχτές που αμολούσε κάθε τόσο ενάντια στο λαϊκό κίνημα και την πρωτοπορεία του, το ΚΚΕ. Και κατάλληλη στιγμή για τη χρησιμοποίηση της εφεδρείας αυτής θα ήταν μια ήττα του ένοπλου αγώνα του λαού που με το όνειρό της πέφταν να κοιμηθούν και ξυπνούσαν οι ξένοι αφέντες και οι ντόπιοι γραικύλοι. Τότε η ΕΛΔ θα παρουσιαζότανε σαν  «αριστερό» κόμμα, θα διεκδικούσε την κληρονομιά και θα γινόταν ένα μεγάλο «αριστερό» κόμμα, απάτη των μαζών και εγγύηση για τους ξένους και ντόπιους εκμεταλλευτές. Ο θνησιγενής ελληνικός «σοσιαλισμός» που τόσο μαράζι στεκότανε για τους Μπέβιν, Μπλουμ κλπ θάκανε το θαύμα του.

Μα αλοίμονο! Τα γεγονότα ανάτρεψαν τα σχέδια. Το 1948 έδειξε πως το όνειρο για συντριβή του ΔΣΕ και του λαού ήταν απατηλό. Όχι μονάχα δεν είχε κανένα νόημα πια να κρατιέται η ΕΛΔ στο μεσοβέζικο ρόλο του θεωρητικού, έστω, αντιπάλου του μοναρχοφασισμού αλλά αυτό ήταν και επικίνδυνο. Η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός περνάν δύσκολες μέρες. Έχουν ανάγκη να κινητοποιήσουν όλες τους τις εφεδρείες.  Σοφούλης, Βενιζέλος, Τσουδερός, όλοι μπήκαν στο μακάβριο μοναρχοφασιστικό χορό έτσι ή αλλοιώς. Ο «αριστερός» Τσουδερός ζητάει να έρθει ξένος στρατός για να φυλάει τις πόλεις. Δεν ήταν δυνατό η ΕΛΔ να μείνει απ’ έξω. Κινητοποιήθηκε η Κομισκο από το Μπέβιν και τον Τσαλδάρη και η ΕΛΔ εγκατέλειψε την ανώφελη πια στάση αναμονής. Έτσι αποκαταστάθηκε η ενότητα όλου του στρατοπέδου της ξενοδουλίας. Αυτή είναι η άλλη όψη του νομίσματος που λέγεται ΕΛΔ. Η διαλεκτική ενότητα και των δύο αποτελεί απλά το δολλάριο.

Για όποιον του φαίνεται πολύ αυστηρός ο χαρακτηρισμός θα’ναι καλό να προσέξει ένα πράμα: Στη μακροσκελή ανακοίνωση δεν υπάρχει ούτε μια (αριθ. 1) λέξη για τους αμερικανούς ή τους άγγλους. Η χώρα έχει ομολογούμενα μεταβληθεί σε αποικία. Δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας της οικονομικής ή της πολιτικής ζωής που να μην έχουν οι αμερικάνοι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Είτε πρόκειται για διορισμό μιας κυβέρνησης είτε για το νομάρχη είτε για τα μεροκάματα και τους μισθούς είτε για τα ασφαλιστικά ταμεία, με τον Πάουελ, οι αμερικάνοι διατάσσουν. Ουσιαστικός αρχιστράτηγος είναι ο Βαν Φλιτ, ο Γουϊκαμ είναι ουσιαστικός αρχηγός των χαφιέδων και βασανιστών του μοναρχοφασισμού. Αυτή η αμερικανοκρατία είναι τόσο προκλητική και έχει εξεγείρει τόσο πολύ το λαϊκό αίσθημα ώστε ακόμα και οι πιο βαμμένοι φασίστες βρέθηκαν υποχρεωμένοι να μιλήσουν και να συστήσουν στους αμερικάνους να φέρονται πιο «έξυπνα». Και μόνο η ΕΛΔ δε βρίσκει ούτε μια λέξη, έστω για δημοκοπία, να πει για το αίσχος αυτό που έχει εξεγείρει και τις πέτρες στην Ελλάδα. Θα ναι πολύ αφελής, εκείνος που θα νομίσει πως αυτό γίνεται τυχαία.

Αν έτσι δούμε τα παρασκήνια της ανακοίνωσης που έβγαλε το ΣΚ-ΕΛΔ θα καταλάβουμε γιατί η ανακοίνωση αυτή είναι ένα συνοθήλευμα από συκοφαντίες, διαστρεβλώσεις, ψευτιές και δικολαβισμούς «σοσιαλιστικής» μάρκας.  Η «απόφαση»- λέει στην αρχή- αρχή: «η ανακοίνωση της 5ης Ολομέλειας αποχωρίζει με σαφήνεια τους σκοπούς και την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ απ’ το πανελλήνιο αίτημα της Δημοκρατικής ομαλότητας και της ειρηνικής ανασυγκρότησης της χώρας». Και παρακάτω: «Με την απόφαση αυτή το ΚΚΕ στη θέση των αιτημάτων συνδιαλλαγής και ειρήνευσης ύψωσε τη σημαία του αδιάλλαχτου σεχταρισμού, της δυναμικής επικράτησης και της επιβολής κομμουνιστικού καθεστώτος στην Ελλάδα». Τη στιγμή που ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας με χαρά δέχεται τη συνεπή και επίμονη πολιτική της ΠΔΚ που είναι και πολιτική του ΚΚΕ, για συμφιλίωση, ενώ ο μοναρχοφασισμός παθαίνει υστερική κρίση στο άκουσμα της πολιτικής αυτής, έρχονται οι αναίσχυντοι «σοσιαλιστές» τύπου Σβώλου-Τσιριμώκου να ισχυριστούν πως εμείς είμαστε οι αδιάλλαχτοι. Να τι λένε οι αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας: «Η τύχη του μοναρχοφασισμού και της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα στα 1949 εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο απ’ τη μαχητική επίδοση του ΔΣΕ, από το ξεσήκωμα του λαού στις πόλεις, απ’ την αποφασιστική και με συνέπεια εφαρμογή της πολιτικής μας για συναδέλφωση, συνεννόηση και ειρήνη». Και γενικά, ολόκληρη η απόφαση της 5ης Ολομέλειας είναι ποτισμένη από το πνεύμα αυτό της έντασης στην πολεμική προσπάθεια από το ‘να μέρος και της συνεπούς πάλης για συναδέλφωση, συνεννόηση και ειρήνη από τ’ άλλο. Είναι αυτά τα δύο αξεχώριστα σκέλη της πολιτικής μας, που ενοχλούν τους «σοσιαλιστές» της ΕΛΔ. Και μη μπορώντας να πουν τίποτα ανοιχτά ενάντια σε μια τέτοια τόσο σωστή πολιτική που την καταλαβαίνουν και τα μωρά ακόμα, προτιμούν να καταφεύγουν στην πλαστογραφία και αναίσχυντα να μιλάν για εγκατάλειψη από μας του δευτέρου σκέλους. Και η πλαστογραφία συνεχίζεται. Εγκαταλείπουμε, λένε, την πολιτική του λαϊκού μετώπου και των δημοκρατικών επιδιώξεων. Η απόφαση της 5ης Ολομέλειας χαιρετίζει σαν ένα καλό σημάδι το γεγονός πως το ΕΑΜ έμεινε αδιάσπαστο παρ΄ όλες τις προσπάθειες του εχθρού. Η απόφαση λέει: «Το ΚΚΕ πιστό στη γραμμή του ΕΑΜ, παίρνοντας την κύρια ευθύνη και το κύριο βάρος του αγώνα μα σε στενή αδελφική συνεργασία με τις άλλες λαϊκές δημοκρατικές οργανώσεις, πρώτα από όλα με το ΑΚΕ, το ΝΟΦ και όλες τις άλλες εαμικές οργανώσεις…» Και οι ΕΛΔίτες προδότες μιλάν για εγκατάλειψη της εαμικής πολιτικής απ’ το Κόμμα μας. Η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός ανησυχούν πραγματικά από τη σταθερότητα που έδειξε το ΕΑΜ μέσα σε τόσες σκληρές δοκιμασίες. Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα απάνθρωπα μέσα για να το διασπάσουν. Εαμικοί ηγέτες σέρνονται στα μπουντρούμια, στις φυλακές, στα στρατοδικεία, στη Μακρόνησο, μόνο για να υποταχτούν και ν’ αποχωρίσουν απ’ το ΕΑΜ. Δεν κατάφεραν τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Και τώρα βάζουν τους «σοσιαλιστές» να δοκιμάσουν με πλαστογραφίες για να κατορθώσουν αυτό που δεν κατάφεραν τα στρατοδικεία, ο Έβερτ και η Μακρόνησος. Άδικος ο κόπος τους. Οι εαμικές μάζες ξέρουν πως η πολιτική του ΕΑΜ, που σ’ αυτήν μένει πιστό το ΚΚΕ, είναι η μοναδική σωστή και οι άξιοι ηγέτες του δεν θα κλονιστούν από τις σκευωρίες της αμερικανοκρατίας. Ο Κρητικάς που λύγισε και έκανε δήλωση μετανοίας πήρε τη θέση του στα σκουπίδια. Το μάθημα είναι πολύτιμο.

Η ανακοίνωση παίρνει στην προστασία της και τους οπορτουνιστές του ΚΚΕ. Τους ονομάζει για την ευκολία της υπόθεσης «φορείς και πιστούς της ιδέας μιας μη εξτρεμιστικής πολιτικής» Να μερικές αντιλήψεις αυτών των πιστών μιας μη εξτρεμιστικής πολιτικής: «Ο μοναρχοφασισμός περνάει μια σχετική σταθεροποίηση». «Πρέπει ο ΔΣΕ να διαλυθεί σε αντάρτικές ομάδες ώσπου να επιτρέψουν οι διεθνείς συνθήκες μια ξένη ένοπλη κρατική ενίσχυση». «Μέσα στην πόλη δεν μπορεί να γίνει αγώνας». Είναι πραγματικά «συγκινητικός» αυτός ο εναγκαλισμός της ΕΛΔ με τους συνθηκολόγους και δείχνει το ποιόν και τούτων και κείνης.

Και αφού η ανακοίνωση με τις πλαστογραφίες και τις ψευτιές προετοίμασε τον αφελή αναγνώστη, τότε σερβίρει το χάπι. Ο εμφύλιος πόλεμος, η οξύτητα, η παράταση της «φρικτής τραγωδίας», υπάρχει και γίνεται πιο οδυνηρή και πιο αιματηρή όχι από το μοναρχοφασισμό που σφάζει, βασανίζει, τυρρανάει, ξεπουλάει το λαό, αλλά από αυτήν την «αδιάλλαχτη πολιτική του ΚΚΕ». Αυτή ήταν η ουσία, αυτό ζήτησαν από την ΕΛΔ οι ξένοι κηδεμόνες της. Τα άλλα είναι σάλτσα για να καταπιεί ο αφελής το χάπι. Η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός μπορούν να συνεχίσουν και να εντείνουν στο έπακρο το αιματηρό όργιό τους. Δε θα φταίνε αυτοί. Θα φταίει το ΚΚΕ. Αυτά τους είπε η ΕΛΔ. Και σε μια βδομάδα κρεμάν στο μπουντρούμι τον αξέχαστο ηγέτη της εργατικής τάξης σ. Μήτσο Παπαρήγα. Οι Τσιριμώκος και οι Στρατήδες μπορούν να’ ναι ευχαριστημένοι. Ο μοναρχοφασισμός χρησιμοποίησε γρήγορα και καλά την ενθάρρυνση που του έδωσαν οι νέοι του στο αίμα και στην προδοσία συνάδελφοι. Μα η εργατική τάξη και ο λαός της Ελλάδας δεν θα ξεχάσει αυτή τη «σύμπτωση» και κάποια μέρα θα ξεδιαλυθούν καλά οι σχέσεις ανάμεσα σε μια αισχρή ανακοίνωση της 12 του Φλεβάρη και σ’ ένα στυγερό έγκλημα της 20 του Φλεβάρη.

Πιστή στο νέο ρόλο που της ανάθεσαν, η ΕΛΔ συνεχίζει προσπαθώντας να αποδείξει πως η νίκη του λαϊκού αγώνα είναι αδύνατη. Η 5η Ολομέλεια στηριζόμενη σε συγκεκριμένες πραγματικότητες που δημιούργησε ο υπέροχος αγώνας του λαού υπογραμμίζει πως η νίκη είναι δυνατή αν όλοι κάνουμε το καθήκον μας. Οι «σοσιαλιστές» της ΕΛΔ λένε πως αυτό δεν ανταποκρίνεται ούτε στις ντόπιες δυνατότητες ούτε στη διεθνή προοπτική.

Και για να μην ξεφύγει από το αηδιαστικό τροπάριο του «σοσιαλιστή» Ζυλ Μυκ, υπουργού των εσωτερικών στη Γαλλία και του Μπέβιν ανακατεύει και λιγάκι Κομινφόρμ λέγοντας πως μια τέτοια διαπίστωση εξυπηρετεί «πρόσκαιρες ανάγκες της πολιτικής» του ινφορμπυρώ.  Σε τέτοιες στιγμές που οι ίδιοι οι οπαδοί και τα πρωτοπαλλήκαρα του μοναρχοφασισμού όχι μόνο έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη νίκη, αλλά και πείθονται όλο και πιο πολύ για την αναπόφευκτη ήττα τους, οι προδότες της ΕΛΔ έρχονται να τους δώσουν θάρρος. Η πεποίθηση στη νίκη μας δεν ανταποκρίνονταν, λένε, στις ντόπιες δυνατότητες. Το 1948 έδειξε με την ομολογημένη πια χρεωκοπία των σχεδίων της αμερικανοκρατίας και του μοναρχοφασισσμού πως ακριβώς οι ντόπιες δυνατότητες επιτρέπουν  και επιβάλλουν αυτή την πεποίθηση στη νίκη μας. Όσο για τη διεθνή προοπτική, και στην Κίνα, από την πλευρά του ιμπεριαλισμού και των πρακτόρων του, δεν επέτρεπε στο χείμαρρο της λαϊκής δύναμης να φτάσει στο Νανκιν. Μα υπάρχει και μια άλλη προοπτική που δε φαίνεται με χρυσά γυαλιά. Η λαϊκή προοπτική. Και αυτή δικαιώθηκε ως τα τώρα και θα δικαιωθεί και στο μέλλον. Φοβερόν αλλ’ αληθές για όλους τους σαλτιπάγκους της πολιτικής.

Πολύ ενοχλήθηκαν οι «σοσιαλιστές» μας με την κριτική και αυτοκριτική που κάνει η 5η Ολομέλεια πάνω στην πολιτική του ΚΚΕ στην περίοδο της πρώτης κατοχής. Και δικαιολογημένα, για να πούμε του στραβού το δίκαιο. Γιατί τότε οι Σβώλος και Τσιριμώκος αλώνιζαν ανενόχλητα, ασελγούσαν πάνω στην εθνική αντίσταση, την μεταχειρίζονταν για σκαλοπάτι πολιτικής τους ανάδειξης, ευνουχίζοντας τους λαϊκούς πόθους, και στο τέλος τα κατάφεραν χάρη στα δικά μας λάθη να φέρουν τους άγγλους καβάλλα στη χώρα. Σήμερα που η 5η Ολομέλεια έρχεται να ξεκαθαρίσει τη θολούρα της περιόδου εκείνης, η ΕΛΔ ξεφωνίζει. Και μη μπορώντας να αντικρούσει με ουσιαστικά επιχειρήματα τις διαπιστώσεις της 5ης Ολομέλειας πετάει χοντρές κουβέντες για εθνικοαπελευθερωτικό παλμό και αντιφασιστική πνοή. Το ερώτημα όμως υπάρχει αδυσώπητο: γιατί παρ’ όλο τον υπέροχο παλλαϊκό αγώνα τότε, παρ’ όλο που ο λαός ήταν κυρίαρχος το Νοέμβρη 1944 σ’ όλη τη χώρα και μπορούσε και έπρεπε να κρατήσει αυτή του την εξουσία, την έχασε μέσα από τα χέρια του; Είναι που επέμβηκαν οι άγγλοι, συνηθίζουν να λένε μερικοί. Σωστά. Όμως τους άγγλους τους έφερε στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Παπανδρέα, τους έφερε η Γκαζέρτα. Και δεν τους έφερε μόνους. Τους έδωσε για συμμάχους όλο το σκυλολόι των προδοτών, των ταγματαλητών που ενώ είχαν συλληφθεί από το λαό, αφέθηκαν άθικτοι και παραδόθηκαν στους άγγλους που αμέσως τους εξόπλισαν και τους χρησιμοποίησαν. Στο όνομα μιας «διαλλαχτικής» πολιτικής έγιναν αυτά τα εγκλήματα. Και οι Σβώλος- Τσιριμώκος κινητοποιήθηκαν δραστήρια τότε για να εφαρμοστεί αυτή η «διαλλαχτική» πολιτική. Τη στιγμή που ο λαός αγαναχτούσε και διαμαρτύρονταν.

Δεν θα ξεχάσει κανένας πως τη διαταγή των άγγλων και του Παπανδρέα για διορισμό του προδότη Σπηλιωτόπουλου στη θέση του στρατιωτικού διοικητή Αθηνών, τη γνωστοποίησε με προκηρύξεις ο Ράλλης και οι γερμανοί και ο λαός δεν πίστευε στα μάτια του. Ο εθνικοαπελευθερωτικός παλμός και η αντιφασιστική πνοή, που επικαλούνται σήμερα οι ΕΛΔίτες στιγμάτιζε αυτή την πολιτική ουσιαστικής προδοσίας. Και σήμερα, όταν το ΚΚΕ με τις ιστορικές, πραγματικά, αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του, αποκαθιστά τα πράγματα όχι μόνο δεν απομονώνεται απ’ την εθνική αντίσταση, όπως αδέξια προσπαθεί να αποδείξει το ΣΚ-ΕΛΔ, αλλά δένεται ακόμα πιο πολύ με το λαό που αγανακτούσε τότε όταν έβλεπε τους προδότες ανενόχλητους και με την προστασία των άγγλων να τον τουφεκίζουν από τα παράθυρα των ξενοδοχείων της οδού Πανεπιστημίου τη στιγμή που διαδήλωνε τη χαρά του για τη νίκη. Απομονώνονται πιο πολύ από το λαό οι προδότες μικροαστοί της ΕΛΔ που τολμάν σήμερα που τα’ αποτελέσματα αυτής της μοιραίας πολιτικής είναι τόσο τραγικά για το λαό, τολμάν να την παρουσιάσουν τη σωστή πολιτική της εθνικής αντίστασης.

Για να μη μένουν πίσω από το γενικό μοναρχοφασιστικό συναγερμό οι κύριοι της ΕΛΔ ασχολούνται στην ανακοίνωσή τους και με το Μακεδονικό. Στ’ αχνάρια του απερίγραπτου Σβωλόπουλου, μιλάν για προδοσία. Δεν υπάρχει ζήτημα μακεδονικό, όπως δεν υπάρχει ζήτημα πελοποννησιακό ή θεσσαλικό.

«Σε καμμία λέει χώρα δεν υπάρχουν δύο λαοί αλλά ένας». Αυτή είναι η θεωρία του συνταγματολόγου Σβώλου. «Πολιτεία είναι μόνιμος λαός εν ορισμένη χώρα κλπ.»
Ποια σχέση μπορεί να’ χει η θεωρία αυτή με την πραγματικότητα το βλέπει κανένας μόνο όταν έρθει σε επαφή με το λαό πράγμα που ποτές τους δεν το’ καναν οι πολιτικάντες και οι «σοσιαλιστές» του σαλονιού.

Ένας λαός, όπως ο σλαβομακεδόνικος, με τη δική του γλώσσα, με τις δικές του παραδόσεις, με το δικό του χώρο, με τους δικούς του αγώνες, ταυτίζεται στα μυαλά των φοβισμένων μικροαστών με τους θεσσαλούς και τους μωραΐτες.  Αλλά ο ελληνικός λαός παρ’ όλες τις φωνασκίες των διαφόρων Σβωλόπουλων ξέρει πως δεν έχει κανένα συμφέρο να κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα. Η παράταση της εκκρεμότητας στο μακεδονικό μόνο ζημιά φέρνει στην Ελλάδα. Όσο το μακεδονικό γινότανε αφορμή για μηχανορραφίες από τους μοναρχοφασίστες και τους σωβινιστές των Βαλκανίων η εκκρεμότητα αυτή αποτελούσε ανάγκη.

Σήμερα στα Βαλκάνια φυσάει άλλος αέρας. Σήμερα οι Λαϊκές Δημοκρατίες απαλλαγμένες και προορισμένες από το ίδιο το νόημά τους σαν καθεστώτος λαϊκού να απαλλαγούν, εκεί που υπάρχουν ακόμα επιβιώσεις, από τους ολέθριους σωβινισμούς βρίσκουν στη λύση όλων των εθνικών ζητημάτων παράγοντα όχι αδυνατίσματος της μιας σε βάρος της άλλης, αλλά δυναμώματος όλων μέσα στα πλαίσια μιας αδελφικής συνεργασίας. Αυτή η λαϊκοδημοκρατική πραγματικότητα στα Βαλκάνια που θα ολοκληρωθεί και με τη λαϊκή νίκη στην Ελλάδα επιτρέπει σήμερα θαρρετά ν’ αντιμετωπιστεί και το μακεδονικό ζήτημα, που υπήρχε και υπάρχει είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν οι καραγκιοζοπαίχτες της πολιτικής. Αυτό κάνει το ΚΚΕ σήμερα δείχνοντας έτσι και την ωριμότητά του και τη δύναμή του να στέκεται πρωτοπόρο του λαού και όχι στην ουρά του. Ο σλαβομακεδονικός λαός με την παλλαϊκή συμμετοχή στον αγώνα έχει αποδείξει πως είναι άξιος ν’ αποκτήσει την πλέρια του εθνική αποκατάσταση. Κατάχτησε με το σπαθί του και με το αίμα των καλύτερων παιδιών του το δικαίωμα αυτό. Και θα’ ταν έγκλημα αν κανένας του το αμφισβητούσε. Όσο για τα βατράχια, ας κοάζουν. Δεν υπάρχει βαλτονέρι εδώ. Θα ψοφήσουν από την έλλειψή του.

Και τελειώνει η «περισπούδαστη» ανακοίνωση της ΕΛΔ με μια δημοκοπική επίδειξη κατά της δεξιάς. Την κατηγορεί πως με την ξέφρενη πολιτική της εμποδίζει τις μάζες να εγκαταλείψουν το ΚΚΕ. Είναι το συνηθισμένο κατηγορητήριο όλων των λογής- λογής «αριστερών» της Δύσης τύπου Μπέβιν και Μπλουμ. Και είναι προορισμένο το κατηγορητήριο αυτό να ρίξει στάχτη στα μάτια των αφελών. Στο κάτω κάτω είναι και ανώδυνο. Το δηλητήριο κατά του ΚΚΕ και του λαού το έχυσαν. Δε βλάπτει και λίγος «αντιμοναρχοφασισμός». Και λίγη χοντρή κουβέντα για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη που είναι άλλωστε καραμέλλα στο στόμα του αρχηγού του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού κόμματους, του διάσημου παπατζή Παπανδρέα. Το ρόλο της τον έπαιξε η ΣΚ-ΕΛΔ όπως της διέταξαν οι ξένοι κηδεμόνες της. Μόνο πως και στο νέο ρόλο θα χρεωκοπήσει. Ξέχασαν πως ο καιρός των παπατζήδων πέρασε και δεν γυρνάει πιά!

Το κόμμα μας ήξερε πως οι ιμπεριαλιστές δε χρησιμοποιούσαν τώρα στην κρίσιμη εποχή όλες τις εφεδερείες τους στην Ελλάδα. Ο σ. Ζαχαριάδης στην εισήγηση της 5ης Ολομέλειας είπε: «ΑΠ’ την άλλη, τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιούνται στην Αθήνα και όλα τα λεγόμενα «αριστερά» δημοκρατικά στοιχεία που επιδιώκουν, όπως λένε, μια συνεννόηση. Αν την κίνηση αυτή την προκαλούν ξένοι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι και υπάρχουν ενδείξεις ότι έτσι είναι, για να’ χουν εφεδρεία μια ασφαλιστική δικλείδα, τότε δεν πρόκειται να’ χει αποτέλεσμα και όταν ακόμα παρουσιαστεί με ψευτοσοσιαλιστική μάσκα».

Το ΣΚ-ΕΛΔ πάει να παίξει το ρόλο της τρίτης δύναμης στην Ελλάδα. Πιθηκίζει συχαμένα το Μπλουμ. Μα μόνο η κουταμάρα τους τους εμποδίζει να βλέπουν πως εκείνο που απότυχες στη Γαλλία παρ’ όλες τις ευνοϊκές συνθήκες που είχε ως ένα σημείο εκεί, έχει δέκα χιλιάδες περισσότερες βεβαιότητες πως θα αποτύχει εδώ. Γιατί εδώ υπάρχει, βροντάει το ντουφέκι του ΔΣ και διαλύει σα σκόνη τις σαχλαμάρες των «σοσιαλιστών» μας. Το ΣΚ-ΕΛΔ πρόσφερε μια και μόνη υπηρεσία στη χώρα και στο λαό. Ξεσκεπάστηκε μόνο του σαν πράχτορας των ξένων. Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα.

 

Περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός»

Τεύχος 3/1949 Μάρτης 1949

Μηνιάτικο Στρατιωτικό- Πολιτικό Όργανο του Γενικού Αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

σημείωση:το κείμενο δακτυλογραφήθηκε και αναρτήθηκε στο Athens Indymedia στις 24/7/2010.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: