Α/συνεχεια: προκηρυξη για τον αγωνα των εργαζομενων της ΕΑΣ 14/09/1992

Α/συνεχεια

ΟΥΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ!

Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΕΑΣ, ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ,

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Τα όσα έγιναν το τελευταίο Σαββατοκύριακο είναι πο­λύ αποκαλυπτικά για τις προθέσεις, τις διαθέσεις και την πραγματική στάση όλων των δυνάμεων απέναντι στο ξέ­σπασμα της εργατικής και λαϊκής αγανάκτησης.

Η κυβέρνηση -σε μια δύσκολη στιγμή- καταφεύγει στην κήρυξη περίπου του στρατιωτικού νόμου στη Θεσ/νίκη απα­γορεύοντας κάθε «συγκέντρωση και συνάθροιση είτε πεζοί είτε επ’ οχημάτων» και θυμίζοντας έντονα άλλες εποχές ε­ξαπόλυσε το γνωστό παρακράτος της συμπρωτεύουσας. Η απαγόρευση αυτή δεν ήταν μόνο μια αγωνιώδης προσπά­θεια να μην χαλάσει η φιέστα της ΔΕΘ ήταν μια σαφής πρόκληση προς πάσα κατεύθυνση (και προς την αντιπολί­τευση) για να γίνει κατανοητό μέχρι που είναι διατεθειμένος να φτάσει ο Κ. Μητσοτάκης. Είχαν ήδη προηγηθεί οι φυλα­κίσεις απεργών, το καθημερινό κτύπημα των ΜΑΤ συγκεντρώσεων απεργών, η εξαπόλυση μιας πρωτοφανούς επί­θεσης ενάντια στους εργαζόμενους και τους αγώνες τους (τα περί συντεχνιών, τραμπούκων απεργών, «κολλάδων» κλπ) ώστε να δημιουργηθεί ένα ορισμένο κλίμα που θα επέ­τρεπε την κλιμάκωση των μέτρων ενάντια στο απεργιακό κίνημα.

Η αντιπολίτευση -όλες οι πτέρυγες- αντί να ανταπο­κριθεί στη εκφρασμένη έμπρακτα εδώ και 20 μέρες διάθεση του κόσμου για αγώνα και κλιμάκωση, αντί να απαντήσει στην κορυφαία πρόκληση του Μητσοτάκη να απαγορεύσει κάθε συγκέντρωση στη Θεσ/νίκη, μετατράπηκε σε θλιβερό ψιθυριστή κατατρομοκράτησης των εργαζομένων (θα γίνει τραγωδία, η κυβέρνηση θα κτυπήσει αλύπητα, κλπ.κλπ) και σύρθηκε από την μύτη για άλλη μια φορά από την ποιο α­δύνατη κυβέρνηση όλων των εποχών. Έκανε ότι μπορούσε για να αλλάξει την απόφαση των απεργών της ΕΑΣ να με­ταβούν στην Θεσ/νίκη και ευθυγραμμίστηκε με την μακαρθική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους που έχει εξαπολυθεί από όλα τα κέντρα οικονομικά και πολιτικά που θρέφονται από την εφαρμογή των αποφάσεων του Εοκικού διευθυντηρίου.

Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα έδειξε ότι το απασχολεί περισσότερο η κατοχύρωση του σαν ισότιμου «κοι­νωνικού εταίρου» παρά να παίξει το ρόλο που πρέπει στην υπεράσπιση των εργαζομένων. Από πότε το Εργατικό Κέ­ντρο Θεσ/νίκης εκπροσωπεί την πόλη της Θεσ/νίκης «που θα ανοίξει τις αγκαλιές της να δεχτεί τους απεργούς της ΕΑΣ την Τρίτη» κι όχι τους εργαζόμενους που πλήττονται από μια πολιτική; Όταν υποστέλλεις τους αγώνες της τά­ξης σου για λόγους «εθνικούς» ή ακόμα «οικονομικούς» ό­πως το θέμα της ΔΕΘ τότε είσαι ουραγός της αστικής πο­λιτικής. Τι μασκαριλίκι για τους εκπροσώπους της εργατι­κής τάξης είναι ο «σεβασμός της ΔΕΘ»; Διότι από ότι γνω­ρίζουμε και στην Θεσσαλονίκη εκφράζεται και με μεγαλύτε­ρη ένταση η δυαδικοποίηση της κοινωνίας. Υπάρχουν δύο Ελλάδες που χωρίζονται οικονομικά, κοινωνικά ακόμα και γεωγραφικά. Η μια Ελλάδα του εκσυγχρονισμένου μεταπρατισμού, των μιζαδόρων, των Λάτσηδων, που ζει από την λεηλασία και το αίμα των εργαζομένων. Η άλλη Ελλάδα της φτώχειας, εντεινόμενης εξαθλίωσης της υποβαθμισμέ­νης ζωής. Η πρώτη Ελλάδα «γιορτάζει το ουσιαστικό χάλι της στις «βιτρίνες» της και στις εκθέσεις, όπου εξαγγέλλονται οι «μονόδρομοι». Στην περιοχή της Θεσσαλονίκης η δεύτερη Ελλάδα είναι ποιο διευρυμένη (ανεργία – εξαθλίω­ση) από ότι σε άλλα σημεία της χώρας και αυτό κάνει ακό­μα ποιο μεγάλο το αίσχος του επίσημου συνδικαλιστικού κι­νήματος που πειθάρχησε στην πρώτη Ελλάδα και τις αξίες της.

Η απόφαση της ΕΑΣ να διαδηλώσει στην Θεσ/νίκη και μάλιστα την ημέρα των πανηγυρικών του Μητσοτάκη ήταν σωστή. Πρώτα και κύρια γιατί διατηρούσε την αυτονομία των εργαζομένων από την αστική πολιτική και τα σύμβολα της. Δεύτερο γιατί όταν αγωνίζεσαι δεν διευκολύνεις τον αντίπαλο αλλά ψάχνεις να βρείς τρόπους να στριμωχθεί και να υποχρεωθεί σε αναδίπλωση και ήττα. Τρίτο γιατί στεκό­ταν στο ύψος των περιστάσεων. Και εξηγούμεθα. Το τελευ­ταίο 20ήμερο με τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και πορεί­ες, με τις γνωστές αλλά και τις θαμμένες από τα ΜΜΕ συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις έχουν φανεί τρία πράγματα:

α) Αυτός ο αγώνας θέτει σοβαρά προβλήματα στην άρ­χουσα τάξη (κι όχι στενά στον Μητσοτάκη) και αποτελεί μια σαφή καταδίκη των προσπαθειών από τα πάνω συναίνε­σης σε μια πολιτική Μάαστριχτ. Η ΕΑΣ με την στάση της και την έμπραχτη αλληλεγγύη του «όλοι ή κανένας» ξεσή­κωσε μια δυναμική και μια συμπάθεια που ανησύχησε πολ­λούς. Σκεφτείτε, αν ένας κλάδος με 8500 εργαζόμενους έ­χει δημιουργήσει τόσους πονοκεφάλους όσους δεν μπόρε­σε να δημιουργήσει η αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-ΚΚΕ μέ­σα σε τρία χρόνια, τι θα μπορούσε να συμβεί αν το εργατι­κό κίνημα υιοθετούσε μια ανάλογη στάση.

β) Δεν μπορεί να σταθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση εφαρ­μόζει μέτρα σύγκλισης προς την Ευρώπη και το Μάαστριχτ, χωρίς να καταφύγει στην ωμή βία. Αυτό ισχύει και για τον Μητσοτάκη και για οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό σχήμα αναλάβει την διακυβέρνηση. Το μήνυμα των αγώνων είναι σαφές προς κάθε κατεύθυνση: Οχι συναίνεση στην εξα­θλίωση μας.

γ) Είναι στρουθοκαμηλισμός να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να ανατραπεί αυτή η πολιτική χωρίς να ανατραπεί, χωρίς να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Η φωνή δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών «αέρα αέρα να φύγει η χολέρα» και η αγανάκτηση προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ένα ασφαλές κριτήριο για την ωριμότητα ενός αιτήμα­τος που είχε τεθεί και πριν 2 χρόνια κατά την μεγάλη νεολαιίστικη έκρηξη: Να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και να καταργηθούν ΟΛΑ τα μέτρα που πήρε με παράλληλη ΑΜΕΣΗ ανακούφιση των εργαζομένων και παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων του ξεπουλήματος, των δολοφο­νιών, των διώξεων.

Οταν το ίδιο το κίνημα έχει θέσει τέτοια ζητήματα το πρόβλημα της κλιμάκωσης και της διεύρυνσης του αγώνα είναι ένα επιτακτικό καθήκον. Γι αυτό και η απόφαση να πάνε στην θεσ/νίκη ήταν σωστή, γιατί αποτελούσε συνέ­χεια και αιχμή ενός πλατιού κινήματος και γενικά δικαιώνε­ται σαν επιλογή. Ανάγκασε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια πρόκληση (την απαγόρευση) που ήταν πολύ εύκολο να απαντηθεί. Δεν θα ήταν καθόλου εύκολο για την κυβέρ­νηση να κτυπήσει μια συγκέντρωση στην θεσ/νίκη που θα καλούσαν οι φορείς σπάζοντας την απαγόρευση. Μάλλον σε τέτοια περίπτωση η γενίκευση της αγανάκτησης θα έκα­ναν την κυβέρνηση να μετράει μέρες.

Το δίδαγμα που βγαίνει από όλα αυτά είναι ότι η αντι­πολίτευση δεν επιθυμεί την πτώση της κυβέρνησης Μητσο­τάκη. Η κυβέρνηση δεν έχει αβάντες μόνο από τους ξέ­νους πάτρωνες αλλά και από όλο σχεδόν το οικονομικό-πολιτικό κόσμο που επιθυμεί ο «γκαντεμης» να βγάλει όλη την βρώμικη δουλειά και μετά να βρούνε μια καλύτερη λύ­ση. Διάφορα αντιπολιτευόμενοι κύκλοι φροντίζουν κάθε τό­σο να «κονταίνουν» τον Μητσοτάκη, να μην αποκτήσει μια αποκλειστική δύναμη. Οσο αφορά την ουσία της οικονομι­κής πολιτικής που εφαρμόζεται υπάρχει συμφωνία. Από μια άποψη έχει απόλυτο δίκιο ο Μητσοτάκης όταν δηλώνει στην Θεσ/νίκη (14/9) «Αυτά που λέγονται στις διαδηλώσεις δεν αντέχουν να λεχθούν στη Βουλή». Ναι, υπάρχει ένα τε­ράστιο χάσμα ανάμεσα στο ύφος, το ήθος, τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύονται εντός της Βουλής και σε εκείνα που εκφράζονται στις διαδηλώσεις.

Όσα είπαμε μέχρι τώρα ισχύουν γενικά για όλη την α­ντιπολίτευση. Δύο λόγια μόνο για την ειδική ταχτική των δύο κομμάτων της αντιπολίτευσης (τον ΣΥΝ δεν τον μετράμε). Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κοινω­νική αγανάκτηση και να την επενδύσει σε μια εκλογική ανα­μέτρηση δίνοντας συνεχείς εξετάσεις για την κόσμια αντιπολίτευση που θέλει. Ανησυχεί να μην πάρει διαστάσεις κοινωνικής έκρηξης η αναταραχή και κάνει ότι μπορεί για να συγκρατήσει το κίνημα σε ανώδυνες ράγες. Οι φαιδροί θεωρητικοί του Πασοκ λανσάρουν κατανομές για τους ρό­λους της κοινωνίας, του συνδικαλισμού, της πολιτικής που το μόνο που κάνουν είναι να δείχνουν μια ανησυχία μπρο­στά στην ανάπτυξη του κινήματος. Αλλά αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει το ΠΑΣΟΚ πχ «φτάνει πια», «είστε επι­κίνδυνοι να φύγετε το γρηγορότερο», «έχουμε μια επίθεση της κυβέρνησης σε όλη την κοινωνία» γιατί αποφεύγει μια κλιμάκωση του αγώνα και γιατί ευθυγραμμίζεται στην λυσ­σαλέα – οργίλη επίθεση περί κοσμιότητας και τραμπούκικης συμπεριφοράς εργαζομένων και συνδικαλιστών, σ’ αυτή τη τοξικότατη εμπάθεια της Ελλάδας της ρεμούλας, της μίζας, των σαλονιών, της ασυδοσίας, της σήψης; (Για να ακριβο­λογούμε σ’ αυτό το τελευταίο μετέχουν και πάρα πολλοί ί­σως το σύνολο του ανφάν γκατέ των ΜΜΕ Ποιος έγκυ­ρος αναλυτής, δημοσιογράφος κλπ δεν έριξε πουστριλίκια στους «Κολλάδες» την περασμένη εβδομάδα)

Το ΚΚΕ συνεχίζοντας τις παραδόσεις της μεταπολι­τευτικής περιόδου, ουσιαστικά δεν κινήθηκε στην κατεύθυν­ση της πραγματικής συμπαράστασης και της ολομέτωπης ανάπτυξης των αγώνων. Κεντρικά σνόμπαρε τις κινητοποιή­σεις της ΕΑΣ, καλλιέργησε στον κόσμο την αντίληψη ότι δεν είναι αγώνας «ποιότητος», «δεν είναι σοβαρά συνθήμα­τα αυτά που φωνάζονται», «δεν είναι πειθαρχημένοι και πε­ριφρουρημένοι οι αγώνες» κλπ κλπ, Αρνούμενο επίμονα το αίτημα για απομάκρυνση της κυβέρνησης, διαφωνώντας με την απαίτηση εκλογών αντικειμενικά δίνει μια ανάσα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από την άλλη επιχειρεί σταθερά να δώσει δείγματα της ιησουΐτικης στάσης του για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται το εργατικό κίνημα. Ένα ελεγχό­μενο κυριλέ και καπελωμένο από μια ανώδυνη πολιτική κατεύθυνση συνδικαλιστικό κίνημα είναι το όραμα τους.

Το τελευταίο 20ήμερο αντικειμενικά έδωσε πολλές ευ­καιρίες που αν υπήρχε μια πραγματική αριστερά, ένα πραγ­ματικό κομμουνιστικό κίνημα θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί και να αξιοποιήσει. Ζούμε σε μια εποχή που η έλλειψη μιας τέτοιας δύναμης θα βαραίνει, γιαυτό και όσοι βλέπουν μια σημαντική ελπίδα στην ανάπτυξη των αγώνων πρέπει να παίρνουν σοβαρά υπόψη τους το στοιχείο αυτό. Γι αυτό πρέπει να βγαίνουν πραγματικά διδάγματα μέσα από τους αγώνες, τις νίκες και τις ήττες.

 

ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

 

Ο πολιτικός και οικονομικός κόσμος της πρώτης Ελλά­δας ελπίζει ότι σε λίγες μέρες θα τελειώνει με το απεργια­κό κίνημα και ήδη έχει δημιουργήσει το κλίμα για το κτύπη­μα όσων δεν θα συμμορφωθούν εις τας υποδείξεις.

Οι εργαζόμενοι βλέπουν ότι χωρίς κλιμάκωση του αγώ­να δεν είναι δυνατό να απαντηθεί η επίθεση πού δέχονται. Πχ το ασφαλιστικό θα ψηφιστεί π θα γίνει μετά; θα πάει ε­νωμένο το συνδικαλιστικό κίνημα σε μια διεύρυνση και κλι­μάκωση ή σαλαμοποιημένο κάθε τμήμα του θα προσπαθεί απελπισμένα κάτι να διασώσει.

Ουσιαστικά οι εργαζόμενοι και η νεολαία είναι μόνοι τους με την έννοια ότι δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα από δυνάμεις που άλλωστε έχουν δείξει τις διαθέσεις τους. Εχουν όμως την πραγματική δύναμη: τον αγώνα τους πόυ πρέπει να κλιμακωθεί.

 

πολιτική ομάδα Α/συνέχεια 14/9/92

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: