εναντιον του ρεβιζιονισμου και του λικβινταρισμου: ΚΚ Βραζιλιας (1961-’63)

Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται αστοί και ρεβιζιονιστές, ο χρουστσωφικός ρεβιζιονισμός δεν εισέβαλε επιτυχώς στα ΚΚ όλων των χωρών. Ιδιαίτερη αποτυχία σημείωσε στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής, δηλαδή χώρες που ήταν αποικίες ή με τυπική ανεξαρτησία.

Το υπό ρεβιζιονιστικό έλεγχο ΚΚ Βραζιλίας διαλύθηκε τον Αύγουστο του 1961 και μετονομάστηκε σε Βραζιλιανό ΚΚ για να γίνει νόμιμο, 8 όμως μέλη της ΚΕ και πολλοί άλλοι ανασύστησαν το ΚΚ Βραζιλίας το Φλεβάρη του 1962. Δηλαδή, ένα κενό υπήρχε μόνο για 6 μήνες. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, οι έλληνες κομμουνιστές υπάκουσαν στη διαλυτική 8η Ολομέλεια του 1958, που άρχισε να εφαρμόζεται μετά τις εκλογές του 1958, όπου η ΕΔΑ αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, και μόλις μετά από 6 ολόκληρα χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους δημοσίως, με το περιοδικό «Αναγέννηση».

Στον   πόλεμο, που επακολούθησε, επικράτησε ευτυχώς το αντιρεβιζιονιστικο ΚΚΒ, αν και το 1992 έγινε πιο light, για άλλους λόγους. Πάντως, ακόμα και τώρα είναι απείρως μεγαλύτερο του ΒΚΚ.

Όλα αυτά δείχνουν πως στον πόλεμο κατά του ρεβιζιονισμού και ειδικότερα κατά του λικβινταρισμού, η αδιάκοπη λειτουργία ή έστω η γρήγορη ανασύσταση ιδιαίτερα των οργανώσεων βάσης αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νίκη. Σε αντίθετη περίπτωση, αφ’ενός η κοινωνία εξοικειώνεται με τη μη ύπαρξη ή δεν μαθαίνει ποτέ για τη δημιουργία (ή τη διατήρηση) του κομμουνιστικού κόμματος, αφ’ετέρου τα μέλη αντικειμενικά και αναπόφευκτα «χαλαρώνουν» τη σχέση τους με το κίνημα και χρειάζεται επιπλέον χρόνος να σπαταληθεί για την επάνοδό τους.

Από το βιβλίο: «Εναντίον του Σύγχρονου Ρεβιζιονισμού», Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1964, Μετάφραση: Γιάννη Χοτζέα

Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας

Υιοθετήθηκε από την ΚΕ του ΚΚΒ στις 27/7/1963 και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 1-5 Αυγούστου της εφημερίδας «Α Κλας Οπεράια»

Απάντηση στο Χρουστσώφ

PCdoB responde a Kruschov

Η ΚΕ του ΚΚΣΕ στην ανοιχτή επιστολή της που δημοσιεύτηκε στην «Πράβδα» στις 14 Ιουλίου, προσπαθεί να απαντήσει στα επιχειρήματα που περιέχει η επιστολή της ΚΕ του ΚΚΚ της 14 Ιουνίου, κατηγορώντας τους κινέζους συντρόφους πως οργανώνουν και υποστηρίζουν διάφορες αντικομματικές ομάδες εναντίον των «κομμουνιστικών Κομμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βραζιλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Αυστραλίας και της Ινδίας». Τα μέλη της καθοδήγησης του ΚΚ Βραζιλίας αναφέρονται στην επιστολή αυτή ονομαστικά.

Οι κατηγορίες που εκτοξεύονται από τους καθοδηγητές του ΚΚΣΕ είναι εντελώς παράλογες, ολοκληρωτικά αβάσιμες και αντίθετες στα συμφέροντα του επαναστατικού κινήματος. Πού στηρίζεται η ΚΕ του ΚΚΣΕ για να απευθύνει αυτές τις κατηγορίες; Η καθοδήγηση αυτού του κόμματος γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα που συνέβηκαν από το 1956 κι ύστερα, γεγονότα που κατέληξαν στη δημιουργία δύο κομμάτων, του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας και του Βραζιλιανού Κομμουνιστικού Κόμματος.

PCdoB Mao Tse-tung recebe João Amazonas e Lincoln Cordeiro Oest

Τα γεγονότα που προκάλεσαν το σχίσμα

Κανένας δεν αγνοεί πως ένα ισχυρό ρεβιζιονιστικό ρεύμα με τον Αγκίλντο Μπαράτα επικεφαλής εκδηλώθηκε στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας, μετά το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ.

Η μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιστών και  η ΚΕ είχαν αντιταχθεί στις ρεβιζιονιστικές εκδηλώσεις. Αν και διαπράχθηκαν ορισμένα λάθη στη διεξαγωγή του ιδεολογικού αγώνα, πάρθηκαν ωστόσο μέτρα για τη διαφύλαξη του Κόμματος από τις επιδράσεις μιας ιδεολογίας ασυμβίβαστης με το προλεταριάτο και για την εξασφάλιση της ενότητας του κόμματος. Ο Λουίς Κάρλος Πρέστες συμμετείχε επίσης σε αυτό τον αντιρεβιζιονιστικό αγώνα. Αλλά, μετά τα γεγονότα που συνέβηκαν στους κόλπους του ΚΚΣΕ του 1957 και που οδήγησαν στον αποκλεισμό του Μολότωφ, του Μαλένκωφ, του Καγκάνοβιτς και άλλων συντρόφων από την καθοδήγηση αυτού του κόμματος, ο Πρέστες έκανε μια ξαφνική και φαινομενικά ανεξήγητη στροφή και συντάχθηκε με τις θέσεις που υπεράσπιζαν προηγούμενα ο Α. Μπαράτα και η ομάδα του. Από τότε, μεταβάλλεται σε ένθερμό υπερασπιστή του ρερβιζιονισμού. Γύρω του συσπειρώθηκαν όλοι όσοι αποτελούσαν αυτή την ομάδα. Κατάντησε παθιασμένος συνήγορος της καπιταλιστικής ανάπτυξης της Βραζιλίας, αναπτύσσοντας μια δραστηριότητα ακόμα πιο μεγάλη από ότι το 1945 όταν υποστήριζε τις ιδέες του Ερλ Μπράουντερ (Σημ. parapoda: Ο Ερλ Μπράουντερ, ΓΓ του ΚΚ ΗΠΑ, υιοθέτησε ανοιχτά μια καθαρά ρεβιζιονιστική άποψη προσαρμογής «στις νέες συνθήκες» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εισηγήθηκε και επέβαλλε τη διάλυση του ΚΚ των ΗΠΑ και τη μετατροπή του σε «Μορφωτική Κομμουνιστική Ένωση»)

Το Μάρτιο του 1958, ο Πρέστες, με αντικομματικά τεχνάσματα, επέτυχε την έγκριση από την ΚΕ μιας τυπικά οπορτουνιστικής γραμμής. Αυτή η γραμμή όχι μόνο επέφερε μια μεγάλη ζημιά στο επαναστατικό κίνημα της Βραζιλίας, αλλά ήταν ακόμα μια ανοιχτή άρνηση της αγωνιστικής παράδοσης του Κόμματος.

Εντούτοις, αυτή η νέα πολιτική γραμμή προσέκρουσε στην αυξανόμενη αντίσταση της ΚΕ και των μελών του κόμματος. Ο ρεβιζιονισμός έχανε έδαφος. Η θέση του Πρέστες και των άλλων ρεβιζιονιστών στους κόλπους των καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος κάθε άλλο παρά σταθερή ήταν το 1960. Η πλειοψηφία που διέθεταν ήταν ασταθής. Σε αυτές  ακριβώς τις συνθήκες αποφασίζουν τη σύγκλιση του 5ου συνεδρίου του Κόμματος του οποίου ο μόνος σκοπός ήταν ο αποκλεισμός από τα καθοδηγητικά όργανα όλων όσων είχαν αντιταχθεί σε αυτή τη δεξιά πολιτική. Επιχειρούν να κρατήσουν τον έλεγχο του Κόμματος προβάλλοντας την απατηλή προοπτική μιας εύκολης νίκης στις εκλογές και τον ισχυρισμό πως η εκλογή του στρατηγού Λοττ θα εξασφάλιζε τη νομιμοποίηση του Κόμματος όπως και τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση.

Το 5ο συνέδριο προετοιμάστηκε πολύ προσεκτικά για την εξυπηρέτηση του σκοπού τους. Αν και μια μεγάλη πολεμική ξετυλίχθηκε στα πλαίσια του κεντρικού οργάνου του κόμματος, πριν από το συνέδριο, παρόλα αυτά, τα ψέματα και οι συκοφαντίες που κατευθύνονταν εναντίον των συντρόφων που πολεμούσαν το ρεβιζιονισμό μπόρεσαν να εξαπλωθούν. Απαράδεκτες επεμβάσεις έγιναν στο σύνολο των εκπροσώπων του Κόμματος, σε όλη την κλίμακα και στο συνέδριο για να τους κάνουν να υιοθετήσουν αυτή την οπορτουνιστική πολιτική γραμμή και για την προώθηση σαν αντιπροσώπων αυτών που ενέκριναν αυτή την πολιτική γραμμή. Αρκεί να σημειωθεί πως, στην ανοιχτή πολεμική στις εφημερίδες, πάνω από τα μισά άρθρα ήταν αντίθετα στις απόψεις του Πρέστες και πως σε πολυάριθμες συνεδριάσεις της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής αυτού του συνεδρίου, ένας μεγάλος αριθμός αγωνιστών αντιτάσσονταν στις θέσεις που προβάλλονταν από την Κεντρική Επιτροπή. Εντούτοις, με τις μανούβρες που έγιναν γύρω από αυτό το πρόβλημα, αυτοί που εξέφραζαν τις αντίθετες απόψεις δεν έφθασαν στο συνέδριο παρά σε ένα ασήμαντο αριθμό. Έτσι αυτό το συνέδριο δεν μπορούσε να αντανακλά τη θέληση του Κόμματος.

Το 5ο συνέδριο έφθασε λοιπόν στον πραγματικό σκοπό που επεδίωκε, αποκλείοντας από την ΚΕ, 12 από τα 25 τακτικά και πολλά αναπληρωματικά μέλη της.

Παρά τις επαίσχυντες αυτές διακρίσεις, οι σύντροφοι της διαφορετικής άποψης, πειθάρχησαν και υποτάχθηκαν στην απόφαση του 5ου συνεδρίου. Αλλά ο Πρέστες και αυτοί που τον ακολουθούσαν τυφλά συνέχισαν τη ρεβιζιονιστική δραστηριότητα και επεχείρησαν τελικά να υπονομεύσουν τις ίδιες τις βάσεις του Κόμματος. Τον Αύγουστο του 1961, παραβιάζοντας τις αποφάσεις του Συνεδρίου, αποφάσισαν την ίδρυση ενός νέου κόμματος, κάτω από το πρόσχημα της κατάκτησης της νομιμότητας του Κόμματος. Το ΚΚ της Βραζιλίας λοιπόν καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το Βραζιλιανό ΚΚ. Το σχετικό με τις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού άρθρο-οδηγός του Κόμματος, διαγράφτηκε από το Καταστατικό. Το πρόγραμμα που προβλήθηκε δεν παρουσίαζε ούτε και τη ριζοσπαστικότητα των προγραμμάτων του Εργατικού και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Οι αγωνιστές δεν αποδέχτηκαν αυτή την κατάφωρη παραβίαση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και φροντίζοντας για τη διατήρηση της ενότητας του κόμματος, αξίωσαν από την ΚΕ να μεταβάλει τη στάση της, αλλιώς θα συγκαλούσαν Έκτακτο Συνέδριο. Έκαναν γνωστό πως δεν θα αποδέχονταν ποτέ τη διάλυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βραζιλίας. Η απάντηση της καθοδηγητικής οπορτουνιστικής ομάδας ήταν : διοικητικά μέτρα, διάλυση των οργανώσεων του Κόμματος, αποκλεισμό δοκιμασμένων αγωνιστών και εξαπόλυση μιας ποταπής συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον των τίμιων κομμουνιστών.

PCdoB 1i dimosia ekdilosi 1962

Οι αστήρικτες επιθέσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ

Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση των πραγματικών επαναστατών σε αυτές τις συνθήκες; Δεν είχαν άλλη εκλογή από το να προχωρήσουν στην αναδιοργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας. Το Φεβρουάριο του 1962 οργάνωσαν στο Σαο Πάολο μια Έκτακτη Εθνική Συνδιάσκεψη για την εξέταση της κατάστασης και τη λήψη των επιβαλλόμενων μέτρων. Αντιπρόσωποι των περισσότερων Πολιτειών πήραν μέρος σε αυτή τη Συνδιάσκεψη που αποφάσισε την ίδρυση ενός νέου Κόμματος, υιοθέτησε ένα μαρξιστικό-λενινιστικό πρόγραμμα, αποφάσισε την επανέκδοση του πατροπαράδοτου οργάνου του Κόμματος και εξέλεξε μια νέα Κεντρική Επιτροπή. Παρέμειναν στο ΚΚ Βραζιλίας 8 μέλη της παλιάς ΚΕ, πολλοί καθοδηγητές των συνδικαλιστικών οργανώσεων και της νεολαίας καθώς και ένας μεγάλος αριθμός αγωνιστών που είχαν πάνω από 20 χρόνια συνεχούς δραστηριότητας στην υπηρεσία του Κόμματος. Μεταξύ των καθοδηγητών του, υπάρχουν σύντροφοι που πέρασαν πολλά χρόνια στις φυλακές της αντίδρασης.

Μετά από ένα χρόνο εργασίας, το Κόμμα αύξησε την αριθμητική του δύναμη, από αρκετές εκατοντάδες σε αρκετές χιλιάδες μέλη, ανασύστησε σε όλη τη χώρα τις οργανώσεις και δυνάμωσε την επιρροή του στις μάζες, ενέτεινε την πολιτική του δραστηριότητα και αύξησε σημαντικά την κυκλοφορία του οργάνου του Κόμματος.

Όταν έχουν έτσι τα γεγονότα, πώς η ΚΕ του ΚΚΣΕ που καθοδηγείται από τον Χρουστσώφ μπορεί να ισχυρίζεται ότι το ΚΚ Βραζιλίας είναι μια αντικομματική ομάδα; Πώς μπορεί να κατηγορεί για διασπαστική δραστηριότητα, αυτή τη νόμιμη πρωτοπορία της εργατικής τάξης της Βραζιλίας, αυτή την οργάνωση που είναι πιστή στις αρχές του μαρξισμού- λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού; Ο Χρουστσώφ και η ΚΕ του ΚΚΣΕ μπορούν μήπως να αναφέρουν, για να στηρίξουν τις επιθέσεις τους, έστω και μία μόνο ενέργεια του ΚΚ Βραζιλίας που να έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της επανάστασης και του λαού της Βραζιλίας;

Η μόνη δυνατή εξήγηση, είναι πως οι επιθέσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ έχουν σαν αποκλειστικό σκοπό να ενθαρρύνουν τη διεφθαρμένη ρεφορμιστική φράξια που κατευθύνεται από τον Πρέστες στο να προσανατολίσει το κομμουνιστικό κίνημα της Βραζιλίας στη διάσπαση και αποβλέπουν να επιρρίψουν στους κινέζους συντρόφους την ευθύνη της διάσπασης που επήλθε στα ΚΚ πολλών χωρών.

Προερχόμενες από τους καθοδηγητές του Κόμματος του Λένιν, του κόμματος, που στην πορεία της ιστορίας καταπολέμησε αμείλικτα τον οπορτουνισμό και υποστήριξε σταθερά τους επαναστάτες σε όλες τις περιστάσεις, αυτές οι επιθέσεις είναι αληθινά προσβλητικές για τους Βραζιλιάνους επαναστάτες. Σαν κομμουνιστές διαπαιδαγωγημένοι με το παράδειγμα του Κόμματος των Μπολσεβίκων, εμείς πάντοτε θεωρούσαμε τη Σοβιετική Ένωση σαν την πανίσχυρη βάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Γι αυτό, δεν μπορούμε να επιδοκιμάσουμε τη διαγωγή των καθοδηγητών της μεγαλύτερης σοσιαλιστικής χώρας, που απαρνούνται την ένδοξη παράδοση του μπολσεβικισμού και παρέχουν απροκάλυπτα την ενίσχυσή τους στους ρεβιζιονιστές σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Παρ’ όλες τις ύβρεις που εκστομίσθηκαν και τη διαστρέβλωση της αλήθειας  από τους καθοδηγητές του ΚΚΣΕ, εντούτοις εμείς θέλουμε με την ευκαιρία αυτή να εκφράσουμε το θαυμασμό μας και την ευγνωμοσύνη μας στο σοβιετικό λαό που πραγματοποίησε τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, εγκαθίδρυσε το σοσιαλισμό στο ένα έκτο της Γης και συνέτριψε το φασισμό των ναζί στον πιο τρομερό πόλεμο που γνώρισε μέχρι σήμερα ο κόσμος. Τίποτε δεν θα μπορέσει να μας κάνει να παραιτηθούμε από την αρχή του προλεταριακού διεθνισμού, από το μαρξισμό – λενινισμό και την επαναστατική πάλη.

Υποστηρίζοντας και ενθαρρύνοντας τη ρεβιζιονιστική  φράξια του Πρέστες, ο Χρουστσώφ και η ΚΕ του ΚΚΣΕ αντιτάσσονται αντικειμενικά στο επαναστατικό κίνημα της χώρας μας.

PCdoB Pedro Pomar Chu El-Lai. 1972

Η χρεωκοπία της οπορτουνιστικής γραμμής

Η πράξη έδειξε μέχρι ποιο σημείο ξέπεσε το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα στα μάτια των πλατιών μαζών και των δημοκρατικών δυνάμεων, ακολουθώντας μια οπορτουνιστική πολιτική γραμμή.

Ξαναβάφτισαν το Κόμμα και παραβίασαν τις αρχές του για να βρίσκεται σε αρμονία με τον εκλογικό νόμο. Πέρασε πάνω από ένας χρόνος και αυτό το νέο ρεφορμιστικό κόμμα δεν μπόρεσε ακόμα να γνωρίσει μια νόμιμη ύπαρξη.

Αυτά τα γεγονότα και πολλά άλλα επιβεβαιώνουν ολοκληρωτικά τη χρεωκοπία της γραμμής που ακολουθεί το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα.

PCdob 25 11 1979  kidia diogenes arruda camara -1i sigentrosi meta tin ptosi tis diktatorias

Κόμμα ρεβιζιονιστικό και ρεφορμιστικό

Πώς η ΚΕ του ΚΚΣΕ μπορεί να θεωρεί ένα τέτοιο κόμμα σαν τον καθοδηγητικό οργανισμό της εργατικής τάξης και να κατηγορεί ταυτόχρονα το κόμμα που εκπροσωπεί πραγματικά τα συμφέροντα του προλεταριάτου, πως είναι μια αντικομματική ομάδα;

Το ΚΚ Βραζιλίας αγωνίζεται για την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος των μεγαλογαιοκτημόνων και των μεγαλοκαπιταλιστών και για την εγκαθίδρυση ενός αληθινά λαϊκού καθεστώτος, μόνον ικανού να πραγματοποιήσει τους απαραίτητους μετασχηματισμούς για την πρόοδο της χώρας, για την ευημερία του λαού και για την κατάκτηση μιας πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας.Το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα δεν αγωνίζεται εναντίον του σημερινού καθεστώτος, αλλά μονάχα εκθειάζει επιμέρους διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια αυτού  του καθεστώτος με το πρόσχημα πως αυτές οι μεταρρυθμίσεις ανοίγουν το δρόμο για μια ριζική αλλαγή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας αγωνίζεται για την εγκαθίδρυση μιας επαναστατικής λαϊκής κυβέρνησης που να εκπροσωπεί τις προοδευτικές τάξεις και στρώματα της Βραζιλιανής κοινωνίας, για την αντικατάσταση της εξουσίας των μεγαλογαιοκτημόνων και των μεγαλοκαπιταλιστών. Ενώ ο σκοπός του Βραζιλιανού Κομμουνιστικού Κόμματος είναι η εγκαθίδρυση μας πατριωτικής και δημοκρατικής, όπως αποκαλείται, Κυβέρνησης, με την αποπομπή από την κυβέρνηση των συνθηκολόγων υπουργών και το διορισμό στη θέση τους άλλων προσωπικοτήτων, που θεωρούνται πατριώτες και δημοκράτες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας, για την πραγματοποίηση της εθνικοαπελευθερωτικής, λαϊκής και δημοκρατικής επανάστασης, επιδιώκει το σχηματισμό ενός ενιαίου μετώπου που να περιλαμβάνει όλες τις επαναστατικές δυνάμες της βραζιλιανής κοινωνίας και που το βασικό κορμό του να τον αποτελούν οι εργάτες και οι αγρότες. Ενώ το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα που δεν επιζητεί παρά την επίτευξη διαφόρων μεταρρυθμίσεων, προσπαθεί να σχηματίσει ένα ενιαίο μέτωπο, πατριωτικό και δημοκρατικό όπως αποκαλείται, που να περιλαμβάνει όλη την αστική τάξη και ακόμα και μεγαλογαιοκτήμονες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας θεωρεί πως στις σημερινές συνθήκες, που οι κυρίαρχες τάξεις φράζουν τον ειρηνικό δρόμο της επανάστασης, ο λαό, ενώ θα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί όλες τις μορφές της νόμιμης πάλης, οφείλει ταυτόχρονα να ετοιμάζεται για μια μη ειρηνική λύση. Ενώ το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα, δεν παίρνει υπόψη του την εθνική πραγματικότητα και εξαπατά το λαό, με τον ισχυρισμό πως η αντιιμπεριαλιστική και αντιφεουδαρχική επανάσταση μπορεί να επιτύχει με τον ειρηνικό δρόμο.

Το ΚΚ Βραζιλίας, εκπροσωπώντας ένα επαναστατικό πρόγραμμα και έχοντας σοσιαλιστικούς σκοπούς, διακηρύχνει ανοιχτά πως είναι προσηλωμένο στις αρχές του μαρξισμού- λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού χωρίς να σκεπάζει ούτε την ονομασία του ούτε τον ταξικό του χαρακτήρα. Ενώ το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα πρόδωσε το παλιό κόμμα, απαρνήθηκε το επαναστατικό πρόγραμμα, σκέπασε την ονομασία του, και γι΄αυτό δεν είναι πια ουσιαστικά ένα κόμμα του προλεταριάτου.

Με δύο λόγια, το ΚΚ Βραζιλίας είναι ένα επαναστατικό κόμμα, ενώ το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ένα ρεφορμιστικό κόμμα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας αγωνίζεται να κατακτήσει το προλεταριάτο την ηγεσία της επανάστασης, ενώ το Βραζιλιανό Κομμουνιστικό Κόμμα αφήνει να την οδηγούν οι κυρίαρχες τάξεις και βοηθάει την αστική τάξη να εξαπατά τις εργαζόμενες μάζες.

Γι’ αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει διάκριση στη Βραζιλία ανάμεσα στην τάση που ακολουθεί το δρόμο της επανάστασης και σε αυτή που ακολουθεί τη ρεβιζιονιστική γραμμή. Η μια υπερασπίζει τη μαρξιστική – λενινιστική γραμμή ενώ η άλλη προτιμάει να ακολουθά μια γραμμή δεξιού χαρακτήρα.

PCdoB eleciones 1989

Οι αιτίες της διάσπασης στο βραζιλιανό κομμουνιστικό κίνημα

Η κατηγορία των σοβιετικών καθοδηγητών σύμφωνα με την οποία οι σύντροφοι του ΚΚ Κίνας αποτελούν την πηγή της διάσπασης που επήλθε στο βραζιλιανό κομμουνιστικό κίνημα δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ένα ισχυρισμό ολοκληρωτικά αντίθετο με την αλήθεια, μια καθαρή συκοφαντία. Τα γεγονότα αποδείχνουν πειστικά πως η κύρια αιτία αυτής της διάσπασης είναι συνδεδεμένη με εσωτερικούς παράγοντες. Αυτή η διάσπαση προκλήθηκε στην πραγματικότητα από τη διείσδυση αστικών ιδεών στο Κόμμα. Η επίδραση αυτών των ιδεών μεγάλωσε με την ανάπτυξη του καπιταλισμού στη χώρα μας και εξαιτίας των παραπλανητικών αποπειρών από μέρους της αστικής τάξης. Αυτή η διάσπαση οφείλεται επίσης στη μισαλλοδοξία των ρεφορμιστών καθοδηγητών με τον Πρέστες επικεφαλής ,που μη μπορώντας να επιβληθούν, κατέφυγαν στις πιο καταδικασμένες μεθόδους διεξαγωγής του ιδεολογικού αγώνα. Το ίδιο, δεν μπορεί να παραγνωριστεί η ύπαρξη εξωτερικών επιρροών. Η πιο ισχυρή από αυτές τις επιρροές ήταν αναμφισβήτητα η επιρροή του 20ου συνεδρίου (του ΚΚΣΕ). Αυτό το συνέδριο υιοθετώντας θέσεις αμφισβητήσιμες και προκαλώντας το πρόβλημα της προσωπολατρίας έσπερνε τη σύγχυση και ενθάρρυνε τους κάθε είδους οπορτουνιστές και όλους αυτούς που αντιτάσσονταν στην ύπαρξη ενός ανεξάρτητου, αληθινά επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης. Ταυτόχρονα ο ιμπεριαλισμός εξαπέλυε μια ισχυρή ιδεολογική επίθεση που άσκησε επίσης μια επίδραση στις γραμμές του κόμματος.

Κατηγορώντας τους κινέζους συντρόφους πως ευθύνονται για τη διάσπαση που επήλθε στο βραζιλιανό κομμουνιστικό κίνημα, οι σοβιετικοί καθοδηγητές αποκαλύπτουν την περιφρόνησή τους προς τις αγωνιστικές  ιδιότητες και το αγωνιστικό πνεύμα των βραζιλιανών εργατών. Εμποτισμένοι από το πνεύμα ανωτερότητας, δεν μπορούν να εννοήσουν πως η προδοσία των οπορτουνιστών θα έκανε αναπόφευκτα να εμφανισθούν στη χώρα μας άνθρωποι αποφασισμένοι να σηκώσουν ψηλά τη σημαία της επανάστασης, να δημιουργήσουν ένα προλεταριακό κόμμα, για να συνεχίσουν τον αμείλιχτο αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μεγαλογαιοκτημόνων και να παλέψουν μέχρι το τέλος για τη νίκη του σοσιαλισμού στη Βραζιλία. Όταν άρχισαν οι διενέξεις στους κόλπους της ΚΕ του ΚΚΒ, οι σύντροφοι που αξίωσαν στην πορεία την αναδιοργάνωση του Κόμματος αγνοούσαν τις διαφορές που υπήρχαν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Αργότερα, όταν έμαθαν την ύπαρξη διαφορών σχετικά με ορισμένα προβλήματα, εξακολουθούσαν να αγνοούν την πραγματική σπουδαιότητα αυτών των διαφορών. Μονάχα αυτό το χρόνο, με τη σειρά των άρθρων της «Λαϊκής Ημερησίας» και της «Κόκκινης Σημαίας» επετράπηκε στα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας να αντιληφθούν την ακριβή σημασία των διαφορών που υπήρχαν. Μονάχα τότε αντιλήφθηκαν πως οι διαφορές δεν αφορούσαν αποκλειστικά τα Κόμματα της Κίνας και της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά αντιπροσώπευαν μια πάλη ιστορικής σημασίας ανάμεσα στο μαρξισμό-λενινισμό και στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό.

Τα άρθρα για τα οποία κάνουμε λόγο όπως και η επιστολή της 14/6 που απηύθυνε η ΚΕ του ΚΚ Κίνας, περιέχουν θέσεις που δίνουν ενθάρρυνση και μια άπειρη ικανοποίηση στα μέλη και στους καθοδηγητές του ΚΚ Βραζιλίας, στις πλατειές μάζες της εργατικής τάξης και στους προοδευτικούς διανοούμενους. Αυτά τα ντοκουμέντα αποτελούν μια ανεκτίμητη συνεισφορά στον αγώνα εναντίον του σύγχρονου ρεβιζιονισμού και για την υπεράσπιση των επαναστατικών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού. Πολλές από τις θέσεις που προβάλλονται στα ντοκουμέντα αυτά αντιστοιχούν ολοκληρωτικά στην πραγματικότητα της χώρας μας. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τα προβλήματα που θέτει ο αγώνας εναντίον του οπορτουνισμού, μας επιτρέπουν να δούμε πως τα ιδεολογικά προβλήματα που μας απασχολούν σήμερα δεν περιορίζονται στη Βραζιλία. Αυτά είναι, στην πραγματικότητα, φαινόμενα που εκδηλώνονται σε όλο το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.

joao amazonas lula renato rabela selam alianza

Οι θέσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ ζημιώνουν το επαναστατικό κίνημα

Οι επαναστατικοί αγώνες στη Λατινική Αμερική επιβεβαιώνουν την ορθότητα των θέσεων του ΚΚ Κίνας για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των καταπιεζόμενων εθνών και λαών και το ρόλο που διαδραματίζουν αυτοί οι αγώνες στην παγκόσμια κατάσταση. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής δεν μπορούν να παραδεχθούν πως η «ειρηνική άμιλλα» θα κρίνει την απελευθέρωσή τους. Βρίσκονται κάτω από την ωμή καταπίεση του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού που επεμβαίνει με όλο και μεγαλύτερο κυνισμό στις εσωτερικές τους υποθέσεις, υποστηρίζει αυτή την κυβέρνηση, ανατρέπει μια άλλη, προσβάλλει τα εθνικά τους αισθήματα, εντείνοντας τη χτηνώδικη εκμετάλλευση των χωρών της ηπείρου αυτής κάτω από την απατηλή σημαία της φιλανθρωπικής «Συμμαχίας για την Πρόοδο». Η Λατινική Αμερική είναι το πεδίο της μάχης ενός υπόκωφου πολέμου ανάμεσα στο βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στις λαϊκές μάζες. Γι’ αυτό, μόνο ένας ενεργητικός αγώνας, και ιδιαίτερα ένας ένοπλος αγώνας μπορεί να ανοίξει το δρόμο της χειραφέτησης των καταπιεζόμενων λαών αυτού του ημισφαιρίου. Αυτό το αποδεικνύει η κουβανέζικη επανάσταση, ο επαναστατικός αγώνας στη Βενεζουέλα και το παρτιζάνικο κίνημα που αναπτύσσεται σε διάφορες χώρες.

Η ρεβιζιονιστική πολιτική βαυκαλίζει τους ανθρώπους με αυταπάτες σχετικά με το βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, κάνει παραχωρήσεις στους γιάνκηδες ιμπεριαλιστές, χαλιναγωγεί τον αγώνα εναντίον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των εσωτερικών αντιδραστικών δυνάμεων. Αυτή η πολιτική ζημιώνει βαρύτατα το επαναστατικό κίνημα στη Λατινική Αμερική.

Όλοι αυτοί που αποφεύγουν να ξεσκεπάσουν αποφασιστικά τους βορειοαμερικανούς ιμπεριαλιστές, που αρνούνταν να τους εκδιώξουν από τις χώρες τους, οδηγήθηκαν σε πλήρη αποτυχία. Οι πραγματικοί επαναστάτες  δεν μπορούν να συμφωνήσουν με όσα λέει ο Χρουστσώφ, που αποσκοπούν στον εξωραϊσμό του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Απορρίπτουν τα συχνά εγκώμια του Χρουστσώφ στον Κέννεντυ. Πώς μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι ο υπ’ αριθμόν 1 ηγέτης του ιμπεριαλισμού ενδιαφέρεται για την ειρήνη; Ή πως ενεργεί σαν συνετός άνθρωπος σε ό,τι αφορά τις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και στον ιμπεριαλισμό; Πώς μπορεί να γίνει πιστευτό πως ο Κέννεντυ εκπροσωπεί τους λιγότερο επιθετικούς και αντιδραστικούς  κύκλους των βορειοαμερικάνικων μονοπωλίων , αυτός που επιχείρησε την εισβολή στην Κούβα, που διεξάγει έναν «ειδικό» πόλεμο στο Νότιο Βιετνάμ, που οργανώνει στρατιωτικά πραξικοπήματα και που ακολουθεί το δρόμο μιας χωρίς προηγούμενο στην ιστορία κούρσας εξοπλισμών;Για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής, ο Κέννεντυ είναι ο χειρότερος εχθρός της ειρήνης και της ανεξαρτησίας των λαών. Γι’ αυτό ακριβώς οι πλατειές μάζες της ηπείρου μας θεωρούν πως οι ισχυρισμοί του Χρουστσώφ είναι ψεύτικοι.

PCdoB armed nucleus

Το σοβαρότερο είναι πως ο Χρουστσώφ τρέφοντας αυταπάτες για τον βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, επιτίθεται με βιαιότητα εναντίον των κινέζων κομμουνιστών, καθοδηγητών  μιας από τις πιο σπουδαίες επαναστάσεις της εποχής μας, πρωτεργατών ενός σταδίου στον αγώνα για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων εθνών. Ισχυρίζεται πως η Κίνα εύχεται έναν θερμοπυρηνικό πόλεμο και πως επιθυμεί να νικήσει ο σοσιαλισμό στον κόσμο πάνω στα ερείπια που θα αφήσουν οι ατομικές εκρήξεις. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί προσβολή για τη συνείδηση των λαών.

Διαβάζοντας τα ντοκουμέντα του ΚΚ Κίνας, και εξετάζοντας την εξωτερική πολιτική της Λαϊκής Κίνας δεν είναι δύσκολο να φθάσουμε στο συμπέρασμα πως οι Κινέζοι αποτελούν τους πραγματικούς υπερασπιστές της ειρήνης, πως οι Κινέζοι καθοδηγητές δείχνουν το σωστό δρόμο για την αποφυγή ενός ατομικού πολέμου. Με τους έξω από αρχές ελιγμούς τους, τις παραχωρήσεις του στον ιμπεριαλισμό, την πυρηνική τρομοκρατία που προπαγανδίζει, τις τυχοδιωκτικές του ενέργειες και την πολιτική του που αμβλύνει την επαγρύπνηση των λαών και διασπά το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ο Χρουστσώφ θέτει σε κίνδυνο  την ειρήνη. Για να αποτρέψουμε τον πόλεμο, είναι απαραίτητο να καταγγέλουμε σταθερά την επιθετική πολιτική του ιμπεριαλισμού, να τον εμποδίζουμε να εξαπατά τις μάζες, να δυναμώνουμε  την αλληλεγγύη των δυνάμεων που αγαπούν την ειρήνη και ιδιαίτερα την αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών χωρών και να πετύχουμε ώστε τελικά να πάρουν οι λαοί στα χέρια τους την υπόθεση της ειρήνης και να αγωνιστούν ως το τέλος για την υπεράσπισή της.

Οι ισχυρισμοί του Χρουστσώφ και ορισμένων άλλων καθοδηγητών διαφόρων κομμάτων πως οι κινέζοι καθοδηγητές επιθυμούν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε ένα θερμοπυρηνικό πόλεμο είναι μια πράξη ανάξια για ένα κομμουνιστή. Οι εντελώς  αβάσιμοι και εχθρικοί για τους κινέζους κομμουνιστές ισχυρισμοί αυτοί, που τείνουν να τους παρουσιάσουν σαν οπαδούς του ατομικού πολέμου δεν μπορεί παρά να καταδικαστούν ομόφωνα από τους επαναστάτες και από όλους τους τίμιους ανθρώπους. Να πού κατάντησαν οι ρεβιζιονιστές! Γι αυτούς εκείνοι που επιθυμούν τον ατομικό πόλεμο, δεν είναι οι ιμπεριαλιστές, αλλά οι κινέζοι κομμουνιστές!

PCdoB desaparecidos

Ενότητα στηριγμένη σε αρχές

Οι αποχαλινωμένες επιθέσεις του Χρουστσώφ και της ΚΕ του ΚΚΣΕ εναντίον των επαναστατών των άλλων χωρών, επιθέσεις που υπονομεύουν την ενότητα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα μέρος της διασπαστικής δραστηριότητας στην οποία επιδίδονται οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτοί επιτίθενται σε ένα αδελφό κόμμα. Πριν από λίγο καιρό, εξαπέλυαν όλων των ειδών τους λιβέλλους εναντίον του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, που πολέμησε με ανδρεία εναντίον του φασισμού των ναζί, καθοδήγησε τον αλβανικό λαό στο απελευθερωτικό του κίνημα και οδηγεί νικηφόρα την Αλβανία στο δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, παραμένοντας σταθερά προσηλωμένο στο μαρξισμό –λενινισμό και στον προλεταριακό διεθνισμό. Έφτασαν ως το σημείο να προτρέπουν σε ανατροπή των αλβανών ηγετών. Δεν περιορίστηκαν σε αυτό, αλλά πήραν ακόμα μέτρα για να βλάψουν την οικονομία αυτής της χώρας και να δημιουργήσουν δυσκολίες στη σοσιαλιστική της οικοδόμησης. Εφαρμόζοντας αυτή την καταδικασμένη πολιτική, ο Χρουστσώφ και η ΚΕ του ΚΚΣΕ κάνουν ταυτόχρονα το κάθε τι για να κερδίσουν τη συμπάθεια του Τίτο, αυτού του αποστάτη που πρόδωσε το μαρξισμό – λενινισμό, για τα δολάρια των ΗΠΑ και προσφέρουν γενναιόδωρα την οικονομική τους βοήθεια στην αντιδραστική ομάδα του Νεχρού που εφαρμόζει απέναντι στη Λαϊκή Κίνα μια πολιτική επίθεσης και συνεχών προκλήσεων.

Το ίδιο όπως οι συκοφαντίες του Πρέστες και εκείνων που τον ακολουθούν εναντίον των δοκιμασμένων επαναστατών αγωνιστών, οι κατηγορίες που εξαπολύει ο Χρουστσώφ κατά του ΚΚ Βραζιλίας είναι εντελώς μάταιες. Οι επιθέσεις των ρεβιζιονιστών δεν μπορούν  παρά να κάνουν περήφανους αυτούς που αποτελούν το πραγματικό κόμμα της εργατικής τάξης. Οι ρεβιζιονιστές είναι αλληλέγγυοι με τους ρεβιζιονιστές κι όχι με τους επαναστάτες. Οι επαναστάτες είναι αλληλέγγυοι με τους επαναστάτες και όχι με τους ρεβιζιονιστές.

Εάν υιοθετούμε αυτή τη θέση, είναι γιατί υπερασπιζόμαστε μια πολιτική αρχών. Είμαστε οπαδοί της ενότητας του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, στηριγμένης στις μαρξιστικές- λενινιστικές ιδέες, που περιέχονται στη Διακήρυξη και τη Δήλωση της Μόσχας. Θεωρούμε πως η ενότητα των κομμουνιστών της Βραζιλίας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο στη βάση ενός επαναστατικού πολιτικού προσανατολισμού και πως η εργατική τάξη και οι λαοί οφείλουν να διαφυλάσσουν την ενότητα για την αντιμετώπιση του ιμπεριαλισμού, για την υπεράσπιση της υπόθεσης της ειρήνης και να προχωρούν νικηφόρα προς τα εμπρός ανεμίζοντας ψηλά τη σημαία της επανάστασης.

Δε μπορούμε να θεωρήσουμε την ενότητα σαν ένα απλό συμβιβασμό που θα εξαφάνιζε ταχυδακτυλουργικά τις διαφορές. Αν ποτέ επικρατούσε η αντίληψη που εκφράστηκε από το Χρουστσώφ στους Κινέζους συντρόφους: «Ας αφήσουμε στην άκρη όλες τις διενέξεις και τις διαφορές, ας μη προσδιορίσουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο, ας μην επιμείνουμε πια σε περασμένα πράγματα, ας αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας ανοίγοντας μια νέα σελίδα» δε θα φτάναμε ποτέ στην ενότητα. Η τοποθέτηση αυτή δεν έχει καμιά σχέση με το μαρξισμό-λενινισμό, είναι χαρακτηριστική της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Οι διαφορές δεν σκεπάζονται και ακόμα περισσότερο δεν πετάγονται στην άκρη. Οι διαφορές πρέπει να εξομαλύνονται με έναν ιδεολογικό αγώνα, απαραίτητο, για την πρόοδο του επαναστατικού κινήματος, για τη στερέωση της ενότητας των κομμουνιστών και για τη διατήρηση της καθαρότητας της μεγάλης διδασκαλίας του προλεταριάτου.

Είμαστε πεπεισμένοι πως το ηρωικό και πλούσιο σε πείρα κόμμα του μεγάλου Λένιν, θα μπορέσει να βρει τον καλύτερο δρόμο για να απαλλαγεί από τη λαθεμένη τοποθέτηση της καθοδήγησής του που έχει ήδη προξενήσει μια τέτοια ζημιά στον επαναστατικό αγώνα, να αποκαταστήσει ορθές σχέσεις με τα αδελφά κόμματα και να αντιταχθεί στην πιο επικίνδυνη παρέκκλιση στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα- στο ρεβιζιονισμό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας θεωρεί πως η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα θριαμβεύσει. Δε φοβόμαστε κανένα εμπόδιο, και είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε ψηλά στη χώρα μας τη σημαία του μαρξισμού – λενινισμού και να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για τη νίκη της υπόθεσης της επανάστασης.

Ρίο ντι Τζανέιρο, 27/7/1963

Η Κεντρική Επιτροπή

του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: