Ρεφορμισμός: ο προθάλαμος του φασισμού (για την επέτειο της ανατροπής του Αλιέντε στη Χιλή)

Μερικοί παράγοντες που εξηγούν την ήττα της 11ης Σεπτέμβρη 1973 και του προχωρήματος προς τη νίκη.

 

του Εντουάρντο Αρτες

allende1

Την παραμονή της 25ης επετείου του φασιστικού στρατιωτικού πραξικοπήματος της 11ης Σεπτέμβρη, κάθε κοινωνική τάξη, ακόμα και τμήματα τάξεων, μέσω των οργανώσεών τους, που ποικίλλουν, από τις αστικές Ένοπλες Δυνάμεις ως τα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του κόμματός μας, του Κομμουνιστικού Κόμματος (Προλεταριακή Δράση) [PC(AP)], καθώς και εκκλησίες, εκφράζουν τις εκτιμήσεις τους, συνάγουν τα συμπεράσματά τους και επισημαίνουν διάφορα σημεία, ανάλογα με τα ταξικά τους συμφέροντα.

Το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα στη Χιλή του 1973 δεν ήταν απλώς άλλο ένα από τα αναρίθμητα πραξικοπήματα που έχουν συμβεί στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου. Έχει ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο λόγω της μεγάλης βαρβαρότητάς του, αλλά επίσης και για τη μακρά διάρκεια της φασιστικής εξουσίας και για την χαρακτηριστική αναδιοργάνωση της καπιταλιστικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης στη Χιλή, κατά παραγγελία του γιάνκικου ιμπεριαλισμού και των ντόπιων συνεταίρων του. Για εμάς, και αυτός είναι ο σκοπός του παρόντος κειμένου, αυτό έχει πολλά ακόμα επίκαιρα διδάγματα για τους εργάτες και το λαϊκό κίνημα και για την έκβαση του αγώνα τους, ο οποίος εξαρτάται από τις ιδέες που καθοδηγούν την πρακτική τους.

Δεδομένου του χαμηλού επιπέδου της σημερινής ιδεολογικής διαπάλης, δεν θέλουμε να παρεξηγηθούμε ή να συγχύσουμε κανένα σχετικά με τον πραγματικά προλεταριακό και επαναστατικό χαρακτήρα της ανάλυσής μας. Όπως έχει αποδειχτεί από την ακάματη πρακτική μας, θέλουμε πρώτα από όλα να εκφράσουμε τον βαθύ σεβασμό μας σε όλα τα θύματα του φασισμού, σε όλους τους μαχητές που έπεσαν συγκροτώντας ή υπερασπιζόμενοι τα συνδικάτα τους, τις λαϊκές οργανώσεις τους, τα οδοφράγματα στις γειτονιές, κατά την ένοπλη σύγκρουση, σε όλους όσους πάλεψαν με αποφασιστικότητα εναντίον του ίδιου του πραξικοπήματος αλλά και εναντίον της φασιστικής δικτατορίας. Αποδίδοντάς τους τιμές, ανεξαρτήτως του πόσο σκληρό μπορεί να είναι για κάποιον το να παραδεχτεί την κομμουνιστική αλήθεια, δεν μπορούμε παρά να προωθούμε τη μαρξιστική-λενινιστική μας άποψη για το κύριο, δηλαδή, τον εσωτερικό παράγοντα (του λαϊκού κινήματος) που οδήγησε την εργατική τάξη και το λαό στην ήττα, στη σφαγή, στην αντιμετώπιση των αντιδραστικών όντας άοπλος ιδεολογικά, πολιτικά και υλικά. Το κάνουμε αυτό για να έρθουμε σε ρήξη με την οπορτουνιστική στάση του ρεβιζιονισμού ο οποίος, προκειμένου να αποφύγει να αναλάβει την εγκληματική του ευθύνη, επικεντρώνεται μόνο στον εξωτερικό παράγοντα, στην αντιδραστική συμπεριφορά του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου καπιταλισμού, της ΙΤΤ, στη «δολιότητα και προδοσία» του Πινοσέτ κλπ. Φυσικά, δεν θα μπορούσε κανείς να αναμένει από αυτούς διαφορετική συμπεριφορά, λόγω της αντιδραστικής τους φύσης.

salvall1-06-18-13

Η ιδεολογική και πολιτική σύγχυση για τη Λαϊκή Ενότητα (UP), το Σαλβαδόρ Αλιέντε και όλους όσους θεωρούσαν εαυτόν «πρωτοπορία», ή τουλάχιστον «αριστερούς», κατά την περίοδο πριν από το φασιστικό πραξικόπημα, δεν έχει ελαττωθεί. Αντίθετα, αυξάνεται και έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε όσοι βαδίζουν «στο δρόμο του Αλιέντε και της UP» να θεωρούνται «υπεραριστεροί». Επιπροσθέτως, μερικοί νέοι που πρόσφατα εντάχθηκαν στον κοινωνικό αγώνα, ψάχνοντας ένα μέσο για να αποκαλύψουν την τόση πολλή προδοσία και οπορτουνισμό που συναντούν, προσπαθούν να βρουν μια επαναστατική εναλλακτική στην αξιέπαινη  και θαρραλέα στάση του Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος στις τελευταίες στιγμές της ζωής του πήρε ένα όπλο προκειμένου να αντισταθεί στις φασιστικές ορδές που επιτίθονταν στη Μονέδα (σ.αρχικού μετ.: το κυβερνητικό μέγαρο). Φωνάζουν το σύνθημα: «Αυτός δεν πρόδωσε, πέθανε με το τουφέκι στο χέρι!». Αυτό που είναι πιο σημαντικό εδώ είναι ότι οι νέοι εκφράζουν την επιθυμία τους για μια επαναστατική αλλαγή. Η σύγχυση κυνικά αξιοποιείται από τον οπορτουνισμό ώστε να εκτρέψει τους αγώνες και ξανά να οδηγήσει τους εργάτες και το λαϊκό κίνημα στο δρόμο της ήττας.  Είναι κυρίως ο ρεβιζιονισμός και ο σοσιαλδημοκρατικός του συνεργάτης που πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό.

Αναμφίβολα,  από την σκοπιά των μαζών, σχετικά με τις αστικές δημοκρατικές ελευθερίες και το χώρο που κερδήθηκε προκειμένου να εκφραστεί η επιθυμία για επαναστατική αλλαγή στην κοινωνία, δεν έχει υπάρξει στην ιστορία της Χιλής, και ίσως και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής μια περισσότερο ευνοϊκή περίοδος από εκείνη της εμπειρίας της UP. Αυτό είναι κάτι που όχι μόνο το έζησε ο λαός, αλλά επίσης το παρατήρησε και έδρασε ανάλογα η αντίδραση και ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός.

Η ζέση των μαζών ήταν ένα σημαντικό στοιχείο καθ’όλη τη διάρκεια της περιόδου της διακυβέρνησης από τον Αλιέντε. Οι μάζες κινητοποιήθηκαν όχι μόνο εναντίον του ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης, εναντίον του σαμποτάζ στην παραγωγή και τη μαύρη αγορά, όπως οι ρεβιζιονιστές ισχυρίζονται, αλλά επίσης και για το προχώρημα προς την κατάληψη της εξουσίας, παρ’ όλες τις πολιτικές και τις ενέργειες της ίδιας της UP. Απόδειξη κάτι τέτοιου είναι το γεγονός πως η Ενοποιημένη Συνομοσπονδία Εργατών (CUT), υπό την ηγεσία του «Κ»Κ και του «Σ»Κ, είχε υποσκελιστεί από το σχηματισμό των Βιομηχανικών Επιτροπών (Cordones Industriales). Αυτές οι οργανώσεις, παρότι εξακολουθούσαν να επιδεικνύουν κάποια σύγχυση για τους σκοπούς και τα αιτήματά τους, εξαιτίας της αρνητικής επιρροής κάποιων οπορτουνιστικών μικροαστικών ιδεών, μαζί με τις Επιτροπές Κοινοτήτων-Συνοικιών (Comandos Comunales) και άλλες νέες μορφές λαϊκής οργάνωσης, είχαν το μεγάλο προτέρημα να επισημαίνουν το θεμελιώδες πρόβλημα του όλου ταξικού αγώνα, δηλαδή, την κατάκτηση της πολιτικής εξουσία. Αυτό το τελευταίο, στην πραγματικότητα ήταν ό,τι το φασιστικό πραξικόπημα πρόλαβε: ο ιμπεριαλισμός και η αστική τάξη δεν μπορούσαν να επιτρέψουν στους εργάτες και τις υπόλοιπες λαϊκές μάζες που απαλλοτρίωναν εκτάσεις και βιομηχανίες, διατηρούσαν την παραγωγικότητα, διαχειρίζονταν τη διανομή κλπ, να καταστήσουν ξεκάθαρο και εμπράκτως ότι οι καπιταλιστές πλέον δεν ήταν αναγκαίοι.File photo showing then-Chilean President Allende and General Pinochet at the presidential palace La Moneda in Santiago. Then-Chilean President Salvador Allende (R) and General Augusto Pinochet are seen at the presidential palace La Moneda in Santiago in this undated file photo. September 11, 2005 marks the 32th anniversary of the coup d'etat in Chile that ushered in a 17-year dictatorship under Pinochet. More than 3,000 people died or disappeared because of political violence during Pinochet's 1973-1990 military rule. REUTERS/Stringer/File - RTRNIEW

Όπως θα δούμε παρακάτω, η «Λαϊκή Ενότητα», UP, ήταν το αποτέλεσμα ενός μακρόχρονου έργου του ρεφορμισμού και του ρεβιζιονισμού, που συνάντησε ισχυρή διεθνή υποστήριξη από τις ρεβιζιονιστικές πολιτικές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που υιοθετήθηκαν μετά το θάνατο του συντρόφου Ιωσήφ Στάλιν και το θρίαμβο του χρουσωφικού πραξικοπήματος. Πρέπει να επισημάνουμε το ρόλο που έπαιξε τότε και τώρα η εμπειρία της UP στην ιδεολογική και πολιτική διαπάλη που αναπτυσσόταν και ακόμα αναπτύσσεται μεταξύ μαρξισμού-λενινισμού και ρεβιζιονισμού, στη χώρα μας και διεθνώς.

Είναι αναγκαίο να λαμβάνουμε υπόψη ότι η εμπειρία της UP προκάλεσε πολλές αυταπάτες σε μια περίοδο όπου σε διάφορες χώρες, ειδικά στο λεγόμενο «τρίτο κόσμο», των οποίων οι λαοί πάλευαν και ακόμα παλεύουν για να άρουν το ζυγό του ιμπεριαλισμού, να πετύχουν πρόοδο και κοινωνική δικαιοσύνη. Σε κάθε περίπτωση, η UP παρουσιαζόταν από το διεθνή ρεβιζιονισμό ως η επαλήθευση της θέσης του περί «ειρηνικής μετάβασης» ή του «ειρηνικού δρόμου» προς το σοσιαλισμό, την οποία υιοθέτησε το διαβόητο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, σε αντίθεση με το μαρξιστικό-λενινιστικό πόρισμα για επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσία, το οποίο αποτελούσε αντικείμενο υπεράσπισης κατά  την εποχή των Λένιν και Στάλιν.

afiche21_fs

Ο «ειρηνικός δρόμος» του οπορτουνισμού ήταν ένα σύνθημα και μια μόνιμη πρακτική που απευθυνόταν προς το εργατικό κίνημα και τις λαϊκές μάζες, ένα σύνθημα που απαρνούταν την επαναστατική αλήθεια ότι είναι αναπόφευκτη η ένοπλη σύγκρουση όταν η ταξική πάλη φτάνει σε ένα ανώτερο στάδιο και γίνεται επίδικο το ζήτημα της εξουσίας. Αυτό συνέβαινε ειδικά την περίοδο του Μπρέζνιεφ, όταν η ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και  ρεβιζιονιστικής σοβιετικής ηγεσίας είχε οξυνθεί. Ωστόσο, και εδώ αποδεικνύεται η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ του ρεβιζιονισμού, όταν κατέστη ξεκάθαρο ότι χρειαζόταν μια υλική (ένοπλη) δύναμη για την αποτροπή της «αντιδραστικής εξέγερσης», οι ρεβιζιονιστές μάς μιλούσαν για δήθεν «πατριώτες αξιωματικούς», για τη «διατήρηση του συνταγματικού χαρακτήρα των Ένοπλων Δυνάμεων», για τη «συμπερίληψη των Ενόπλων Δυνάμεων στην αλλαγή». Εκθείαζαν την ακινητοποίηση και προπαγάνδιζαν ηττοπαθή συνθήματα όπως «φίλε στρατιώτη, ο λαός είναι μαζί σου» και «οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι το ένστολο τμήμα του λαού» ή, όπως ο Λουίς Κορβαλάν ισχυριζόταν το Δεκέμβρη του 1970 (International Journal) «θα μπορούσε κανείς να ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ότι ο λαός της Χιλής και οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας θα σταθούν αποφασιστικά μαχόμενοι για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας τους». Συνέπεια αυτής της άποψης ήταν όλο το κοινοβούλιο, με την εξαίρεση του γερουσιαστή Ραούλ Σίλβα Ουγιόα, κατά τη διακυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλλιέντε, να υιοθετήσει το «Νόμο για τον έλεγχο των όπλων», ο οποίος έδωσε στις αστικές Ένοπλες Δυνάμεις το δικαίωμα να αποκτούν πρόσβαση και να μπουκάρουν σε κάθε μέρος που θεωρούταν ύποπτο για αποθήκευση οπλισμού. Αυτό ήταν μια μεγάλη βοήθεια προς τους φασίστες στην προετοιμασία τους για το πραξικόπημα του 1973: μήνες, μέρες πριν το πραξικόπημα, οι αστικές Ένοπλες Δυνάμεις, αξιοποιώντας το νόμο που ψήφισε όλη η UP μαζί με τους Χριστιανοδημοκράτες και τις φασιστικές μούμιες, εισέβαλλαν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, εκφόβιζαν τους εργάτες και κατέσχεσαν κάποιες παλιές κοντόκανες και πιστόλια, μειώνοντας έτσι την ικανότητα των εργατών να απαντήσουν στη σφαγή που αυτές προετοίμαζαν.

Unidad_Popular_Chile

Η «στρατιωτική» πολιτική του ρεβιζιονισμού, πέραν της παράδοσης του άοπλου λαού στους εχθρούς του, είχε μερικά πενιχρά αποτελέσματα, στο πρόσωπο του στρατηγού Κάρλος Πρατ, του Πτέραρχου Μπασελέτ, μερικών αξιωματικών της στρατονομίας και μιας χούφτας μελών του Ναυτικού, οι οποίοι συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις λίγες μέρες πριν το πραξικόπημα. Τέλος, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η «Άκρα Αριστερά» έχει κατηγορηθεί για το πραξικόπημα επί πολλά χρόνια. Όταν ο ρεβιζιονισμός υιοθέτησε τελικά την άμορφη «πολιτική λαϊκής εξέγερσης», η οποία ποτέ δεν έθεσε κανέναν άλλο στόχο πέραν της «επιστροφής στη δημοκρατία» που υπήρχε πριν το πραξικόπημα, οργάνωσε τον «ένοπλο αγώνα» εναντίον του Πινοσέτ, αλλά άλλη μια φορά χωρίς τις μάζες, βασισμένος σε στρατιωτικό εξοπλισμό υψηλής εξειδίκευσης. Και μάλιστα, μαζί με τα άλλα τμήματα της αστικής αντιπολίτευσης στον Πινοσέτ, απαρνήθηκαν και εγκατέλειψαν τον αγώνα αυτό στην πιο κρίσιμη στιγμή.

605f24d7c4a911574ed1819add18d556

Η UP ενσάρκωνε τη μικροαστική σκέψη, όχι μόνο του ρεβιζιονισμού, πασπαλισμένη με μερικές φράσεις δανεισμένες από το Μαρξισμό-Λενινισμό: εξέφραζε επίσης τη σκέψη της σοσιαλδημοκρατίας που εκπροσωπούταν με μερικούς κατώτερους ή ανώτερους βαθμούς ριζοσπαστισμού από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Χιλής, του οποίου μέλος και ηγέτης ήταν ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, και από το Ριζοσπαστικό Κόμμα: μάλιστα, οι περισσότεροι από τους ηγέτες τους, συμπεριλαμβανομένου του Αλιέντε, παραδέχονταν ότι ήταν οργανωτικά και φιλοσοφικά μέλη των μασόνων. Άλλο ένα στοιχείο που συνέβαλε στην πλήρη ιδεολογική και οργανωτική σύγχυση στην ηγεσία της UP ήταν η «προοδευτική» Χριστιανική σκέψη που εκπροσωπούταν από στοιχεία που αποσπάστηκαν από τους Χριστιανοδημοκράτες, από το MAPU και τη Χριστιανική Αριστερά (IC), οι οποίοι, βασισμένοι στην καταγωγή τους και στη μικροαστική τους σκέψη, ταλαντεύονταν μεταξύ «Αριστεράς» και «Δεξιάς». Σε κάθε περίπτωση, το βάρος τους εντός της UP δεν ήταν ποτέ καθοριστικό, μεταξύ άλλων γιατί και οι δύο οργανώσεις ήταν ένα υβρίδιο πολιτικών ορισμών που τους εμπόδιζαν να αποκρυσταλλώσουν μια γραμμή διαφορετική από αυτή του άξονα «Σ»Κ-«Κ»Κ.

Για μια καλύτερη κατανόηση, πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να αποτυπώσουμε τις ιδεολογικές γραμμές, τουλάχιστον τις κύριες τάσεις εντός UP, δηλαδή, του «Σ»Κ και του «Κ»Κ.

chilevence

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Χιλής

 

Ίσως να είναι αρκετό να τους χαρακτηρίσει κανείς «γλοιώδεις εταίρους» [ψευτοσοσιαλιστές], καθώς γενικά, πέραν ελάχιστων και αξιέπαινων εξαιρέσεων, η πλειοψηφία αυτών χρησιμοποιούσαν πάντοτε την ιδιότητα του μέλους του κόμματος αυτού ως ένα προσωπικό βήμα για την κοινωνική τους ανέλιξη, για να έχουν πρόσβαση στο γραφειοκρατικό μηχανισμό του αστικού καπιταλιστικού κράτους, και για να λαμβάνουν το μερίδιό τους από την εκμετάλλευση των εργατών και των εθνικών πόρων. Ανέκαθεν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μέσα από υπουργεία, συμφωνίες ή οτιδήποτε άλλο, το «Σ»Κ συμμετείχε ανοιχτά ή κρυφά σε όλα σχεδόν τα καθεστώτα που κυβέρνησαν τη Χιλή. Η εξαίρεση, και περισσότερο, οι διώξεις στις οποίες υποβλήθηκαν κατά τη φασιστική στρατιωτική δικτατορία, πρέπει να γίνει κατανοητή εντασσόμενη στο γενικό διεθνές πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής πάλης μεταξύ των δύο ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων της εποχής, το γιάνκικο ιμπεριαλισμό και το ρωσικό σοσιαλιμπεριαλισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, το «Σ»Κ και οι συμμαχίες του με το «Κ»Κ τέθηκαν υπό την προστασία του σοβιετικού ρεβιζιονισμού, κάτι που ήταν ένα από τα στοιχεία εναντίον του οποίου ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός ξεσήκωσε την αντίδραση και τις αστικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ο άλλος και κύριος στόχος ήταν, όπως όλοι ξέρουμε, να εμποδιστεί η εργατική τάξη να ηγηθεί του λαού και να βαδίσει προς την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, κάτι το οποίο θα είχε οδηγήσει στην εκδίωξη του ιμπεριαλισμού από τη Χιλή και την έναρξη της οικοδόμησης μιας νέας χώρας, λαϊκής δημοκρατίας και σοσιαλισμού.Flag_of_the_Socialist_Party_of_Chile.svg

Οι ηγέτες του «Σ»Κ, μέχρι χτες υπουργοί, πρέσβεις, μέλη του κοινοβουλίου, ανώτατοι συνδικαλιστικοί και φοιτητικοί ηγέτες στην περίοδο της UP, είναι σήμερα οι πρωτεργάτες του νεοφιλελευθερισμού και οι υπερασπιστές της συνταγματικής τάξης που κληρονομήθηκε από τη δικτατορία. Τα μέλη τους στο κοινοβούλιο μοιράζονται θέσεις, συμμετέχουν σε δεξιώσεις και χαίρουν προνομίων μαζί με τα φασιστικά μέλη του κοινοβουλίου, με τους δια βίου γερουσιαστές, με τον ίδιο τον Πινοσέτ. Οι υπουργοί τους, όπως ο Ρικάρδο Λάγος, γίνονται με τιμές δεκτοί από τους εκπροσώπους του γιάνκικου ιμπεριαλισμού, τα ντόπια καπιταλιστικά αφεντικά εκφράσουν δημοσίως την έγκρισή τους για αυτά, ακόμα και «αν ένα εξ αυτών κάποια μέρα γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

Οι ηγέτες του «Σ»Κ έχουν αναλάβει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του αντιδραστικού Χιλιανού κράτους. Ο «σοσιαλιστής» Μαρσέλο Σίλινγκ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ήταν ο ιδρυτής του απαίσιου «Γραφείου Ερευνών» της κυβέρνησης συμφιλίωσης, του οποίου σκοπός δεν ήταν η εξάλειψη της φασιστικής κληρονομιάς, αλλά, αντίθετα, η παρείσφρηση, η προβοκάτσια και η καταστροφή των επαναστατικών οργανώσεων του λαού και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και η δολοφονία των μελών τους. Η Χωροφυλακή της Χιλής έχει αναλάβει τη διατήρηση πίσω από τα κάγκελα και την ψυχολογική και φυσική εξουδετέρωση δεκάδων κοινωνικών αγωνιστών σε «φυλακές υψίστης ασφαλείας», ενώ φιλοξενούν σε «πεντάστερα ξενοδοχεία» συμβολικά δυο στρατιωτικούς φασίστες εγκληματίες και είχε και ακόμα έχει επικεφαλής ανώτατους «σοσιαλιστές» ηγέτες.

Το «Σ»Κ γεννήθηκε ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά ως ένα ξεκάθαρο σοσιαλδημοκρατικό, οπορτουνιστικό, αντικομμουνιστικό μόρφωμα, κάτι που δεν ήταν ποτέ σε θέση να ξεπεράσει. Οι αριστερόστροφες θέσεις που έχει κατά καιρούς υιοθετήσει οφείλονταν στον αποκλεισμό του από την εκάστοτε αστική κυβέρνηση ή σε τακτικές για την επίλυση του προβλήματος της ηγεμονίας σε σχέση με άλλους αστικούς πολιτικούς σχηματισμούς, όπως το ρεβιζιονισμό, για παράδειγμα.aniv-PS

Άλλη μια πτυχή του «Σ»Κ της Χιλής είναι ότι αποτελούσε καταφύγιο για διάφορες οπορτουνιστικές θέσεις και πρόσωπα που αυτοαποκαλούνταν «αριστεροί» που είχαν επιτεθεί και επιτίθενται στο μαρξισμό-λενινισμό. Τροτσκιστές, Τιτοϊκοί και το αντικομμουνιστικό έμβρυο της αυτοδιαχείρισης, οι καναπεδάτοι ψευτοαντάρτες έχουν βρει καταφύγιο ή μάλλον κρησφύγετο εκεί: σε αυτά τα χρόνια της «συμφιλίωσης», ένας μεγάλος αριθμός πρώην μελών του Κινήματος Επαναστατικής Αριστεράς (MIR), του Πατριωτικού Μετώπου Μανουέλ Ροντρίγκεζ (FPMR) και άλλων μελών του ΚΚ έχουν προσχωρήσει σε αυτό. Όσοι έχουν κουραστεί να παλεύουν έχουν συνταχθεί με το φασιστικό μιλιταρισμό στη διακυβέρνηση του αστικού κράτους, κερδίζοντας από την εκμετάλλευση των εργατών και ωμά πολεμώντας όσους δεν τους ακολούθησαν στο βούρκο της προδοσίας.

Οι σοσιαλδημοκράτες του «Σ»Κ πάντοτε έβρισκαν τους αδερφούς τους στην ηγεσία του «Κ»Κ, τους ακούραστους γυρολόγους της ενότητας των δυο οργανώσεων και των θέσεών του. Πριν το σχηματισμό της UP, ο Γενικός Γραμματέας του «Κ»Κ επαναλάμβανε συνεχώς ότι «θα συνεχίσουμε να επιμένουμε πως αυτά που ενώνουν τους σοσιαλιστές και τους κομμουνιστές είναι πολύ ισχυρότερα [από όσα τους χωρίζουν]»(Λουίς Κορβαλάν, Πολεμώντας στο Φως της Ημέρας).

1216661081_e285f3fa5e

Σήμερα, 25 χρόνια μετά το πραξικόπημα, η ηγεσία του «Κ»Κ επιμένει στις προσπάθειές της για «ενότητα» με το «Σ»Κ. Σχετικά με αυτό, ο Χόρχε Ινσούνσα, σε μια μακροσκελή του συνέντευξη στην «Ελ Σίγκλο» (νο.890, 6 Αυγούστου 1998), αναφορικά με τις προτάσεις που έκανε στο «Σ»Κ για κοινή απόδοση τιμών στο Σαλβαδόρ Αλλιέντε, παραπονιόταν για την αποτυχία της πρωτοβουλίας του και εξομολογούταν αυτό με πικρία που θα ζήλευε και ένας απογοητευμένος εραστής: «Ειλικρινά, δεν είχαμε την επιτυχία στην οποία ελπίζαμε. Αυτή την εβδομάδα, μετά από πάνω από δύο μήνες αφοσίωσης, λάβαμε την απάντηση από την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος ότι δεν θα τηρήσουν τη δέσμευση που μας είχαν κάνει σχετικά με το σχηματισμό μιας ευρείας εθνικής επιτροπής στην οποία θα συμμετείχαν».

 

Το «Κομμουνιστικό» Κόμμα Χιλής («Κ»Κ)

 

Για πλήθος ιδεολογικών και πολιτικών λόγων, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών, το ρεβιζιονιστικό «Κ»Κ ήταν η κύρια δύναμη που υπεράσπισε τη σκέψη και τις πρακτικές που δημιούργησαν την εμπειρία της UP. Αυτό δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς να κατανοήσουμε το μακρόχρονο έργο που είχε επιτελεστεί από την ηγεσία του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ σχετικά με το θέμα. Θα μπορούσε κάποιος να έχει μια σχεδόν πλήρη εικόνα της ιδεολογικής και πολιτικής υποστήριξης που έκανε την κυβέρνηση της UP εφικτή και οδήγησε τους εργάτες και το λαό στα χέρια της φασιστικής σφαγής της 11ης Σεπτέμβρη 1973 μόνο παρακολουθώντας την εξέλιξη του «Κ»Κ, κάτι που δεν είναι το ίδιο με αυτή του «Σ» με την μασκαράδική του ύπαρξη.

Η κύρια επιχειρηματολογία του λεγόμενου «Χιλιανού δρόμου προς το σοσιαλισμό» αναπτύχθηκε ενάντια σε όλη την ιστορική εμπειρία της εργατικής τάξης και της επαναστατικής της θεώρησης, το Μαρξισμό-Λενινισμό. Οι ιδέες των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν για τον επαναστατικό αγώνα, την εξουσία, το Κράτος, τον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης, τον προλεταριακό χαρακτήρα του κόμματος κλπ, δεν ήταν ποτέ παρούσες. Επομένως, η τραγωδία και η ήττα της UP, η οποία πληρώθηκε από την εργατική τάξη και το λαό, όπως και στη ρεβιζιονιστική πρώην ΕΣΣΔ και τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ήταν η τραγωδία και η ήττα της σοσιαλδημοκρατίας και του ρεβιζιονισμού, όχι του Μαρξισμού-Λενινισμού. Σε κάθε περίπτωση, όταν η Γλάντις Μάριν, Γενική Γραμματέας του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ και υποψήφια για την προεδρία της Δημοκρατίας, μιλά για την ανάγκη να ξαναπάρουμε «το δρόμο της UP και του Αλλιέντε», δεν πρόκειται για τραγωδία, αλλά για φάρσα.

articles-73597_thumbnail

Για πολλά χρόνια η ρεβιζιονιστική ηγεσία του «Κ»Κ είχε εξιδανικεύσει τις δυνατότητες του κοινοβουλευτικού έργου, υιοθετώντας μια στάση «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», εναντίον της οποίας ο Λένιν συχνά προειδοποιούσε τους κομμουνιστές. Επί πολλά χρόνια αυτή είχε μασκαρέψει τη δικτατορία της αστικής τάξης με τη μάσκα της ιεράς αστικής «δημοκρατίας» και σπεκουλάριζε στη «μεγάλη παράδοση του σεβασμού του νόμου και της δημοκρατίας» που οι αστικές Ένοπλες Δυνάμεις και άλλοι κρατικοί θεσμοί είχαν τάχα επιδείξει. Όλα τα επιχειρήματα του ρεβιζιονισμού ήταν και είναι βασισμένα στον υποκειμενικό ιδεαλισμό, στον οπορτουνισμό, και όχι στο Μαρξισμό-Λενινισμό. Ξεκινώντας, ας δούμε μερικές από τις ιστορικές του εκδηλώσεις.

Υπό το συχνά χρησιμοποιούμενο σύνθημα «όλα τα κόμματα και τα τμήματα ανεξαιρέτως μαζί», το ρεβιζιονιστικό «Κ»Κ είχε στα μέσα της δεκαετίας του ’40 καταφέρει για μια μικρή περίοδο να ενταχθεί στην κυβέρνηση του Γκαμπριέλ Γκονζάλεζ Βιντέλα. Έχοντας εκλεγεί με τις ψήφους του «Κ»Κ, αυτός αργότερα το απέπεμψε από την κυβέρνηση και το έθεσε και εκτός νόμου. Όλα αυτά, εντούτοις, δεν αποτελούσαν πρόβλημα για την οπορτουνιστική ηγεσία του «Κ»Κ, που εξαρχής δεν κατάλαβε τι συνέβαινε και μάλιστα προσέφερε ακόμα και τη «δημιουργική της υποστήριξη στην κυβέρνηση».

Από το εξωτερικό, το «Κ»Κ αποδέχτηκε την αρνητική επιρροή του Μπροουντερισμού. Ο Μπρόουντερ τότε ήταν ο Γενικός Γραμματέας του «Κ»Κ των ΗΠΑ ο οποίος υποστήριξε την οπορτουνιστική τάση της ταξικής συμφιλίωσης, τον περιορισμό του ρόλου του κόμματος σε ένα είδος πολιτιστικής οργάνωσης. Αυτή η επιρροή από το εξωτερικό ενώθηκε με μια ισχυρή τάση στο εσωτερικό που αρνητικά επηρέαζε την ηγεσία του «Κ»Κ Χιλής, η οποία προωθούσε την αναγκαιότητα δημιουργίας Αντιφασιστικών Ενιαίων Μετώπων (απαραίτητων για να αντιμετωπιστεί ο φασισμός σε παγκόσμια κλίμακα) όμως αποκλειστικά με έναν λεγκαλιστικό και πασιφιστικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, υπέταξε το προλεταριάτο σε άλλες δυνάμεις, στη λεγόμενη «προοδευτική αστική τάξη», αποκηρύσσοντας τον απαραίτητο και αναντικατάστατο ηγετικό ρόλο του προλεταριάτου σε αυτό το μέτωπο. Η «ξένη» επιρροή ενίσχυσε επιπρόσθετα τον οπορτουνιστικό πασιφισμό που είχε ήδη ισχυροποιηθεί στην ηγεσία του «Κ»Κ.

ENRIQUE KIRBERG BALTIANSKY_4

Η επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης την εποχή του συντρόφου Ι.Στάλιν, των προλεταριακών διεθνιστικών του πολιτικών, και η ενίσχυση του αντικομμουνιστικού νόμου του Βιντέλα, γνωστού ως του «νόμου για την υπεράσπιση της δημοκρατίας», ή γνωστού στο λαό ως του «καταραμένου νόμου», οδήγησε ένα τμήμα της ηγεσίας του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ στην υιοθέτηση μιας πιο ριζοσπαστικής στάσης, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στο «Πρόγραμμα Εθνικής Σωτηρίας». Όμως σύντομα, αυτό το τμήμα ηττήθηκε και οι υποστηρικτές του διαγράφτηκαν. Το «Κ»Κ υιοθέτησε μια νέα γραμμή ταξικής συμφιλίωσης, εκπονώντας ένα οπορτουνιστικό κείμενο με τίτλο «Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης», σε πλήρη αντίθεση με το προηγούμενο πρόγραμμα.

Η ρεβιζιονιστική ηγεσία του «Κ»Κ έδωσε ισχυρή υποστήριξη στον Ιμπάνεζ προωθώντας την πρότασή της για «αποφασιστική συμβολή στην επιτυχία του έργου της κυβέρνησης του κυρίου Ιμπάνεζ για το καλό της χώρας». Αργότερα πρόσθεσε, επαληθεύοντας εκ νέου το χαρακτήρα της ως πυροσβέστη της φωτιάς της ταξικής πάλης, ότι «ο απαράλλαχτος κανόνας μας είναι να βλέπουμε σε αυτό ότι οι εργασιακές διαφορές θα πρέπει να επιλύονται με κάθε τρόπο αρμονικά. Εμείς υποστηρίζουμε την απεργία, που είναι ένα δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Εργατικό Νόμο, μόνο όταν όλα τα άλλα μέσα αποτυγχάνουν». (Κείμενο της ηγεσίας του «Κ»Κ στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης Ιμπάνεζ).

1740290730_c5af10a796

Η οπορτουνιστική γραμμή της ηγεσίας του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ βρήκε υποστήριξη στη ρεβιζιονιστική ηγεσία του Ν. Χρουσώφ, τον οποίο τυφλά ακολουθούσε. Παρά την ηλίθια απόπειρα των ρεβιζιονιστικών ηγετών, που προσπαθούσαν να παρουσιαστούν ως «ανεξάρτητοι» και «καινοτόμοι», είναι καλό να θυμόμαστε τις πράξεις του Βολόντια Τ., του κυρίου Τ. Αυτός με ενθουσιασμό προσπαθούσε να είναι βασιλικότερος του βασιλέως, πηγαίνοντας σε όλους στον αστικό τύπο και λέγοντας πως το «Κ»Κ ήταν υπέρ της περεστρόικα προτού καν ο Γκορμπατσόφ εγκαινιάσει τη δική του. Αυτή δεν ήταν «επιστροφή στο λενινισμό», όπως οι τροτσκιστές και οι ρεβιζιονιστές ισχυρίζονταν.

Η παρεκκλίνουσα στάση (βλ. τη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στην Ελ Σίγκλο, ν.890) του «Κ»Κ επικεντρώνεται σήμερα στην αξιοποίηση «της εμπειρίας της UP» προκειμένου να επιτίθεται και να συκοφαντεί τον προλεταριακό σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε στην εποχή των Λένιν και Στάλιν, τον καιρό της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ας δούμε πώς ο Χόρχε Ινσούνσα επιτίθεται στο σοσιαλισμό: «Από πολλές απόψεις, το πρόγραμμα του Αλλιέντε σήμαινε την πλήρη απομάκρυνση από εκείνο το μοντέλο». «Το να ξανααφομοιώσουμε την εμπειρία της Λαϊκής Ενότητας και της κυβέρνησής της σημαίνει να δείξουμε στο λαό ότι εμείς δε γονατίζουμε σε μοντέλα τα οποία στην πραγματικότητα αντιτίθονταν σε ό,τι εμείς θέλαμε να εφαρμόσουμε». Είναι γεγονός ότι η UP δεν είχε καμία σχέση με τον προλεταριακό σοσιαλισμό ο οποίος κάνει τους οπορτουνιστές να νιώθουν τόσο άβολα. Όμως κ. Ινσούνσα, ας σας υπενθυμίσουμε ότι, τον καιρό του χρουσωφικού ρεβιζιονισμού, η ηγεσία του κόμματός σας εδώ στη Χιλή κρυολογούσε όταν ο «μεγαλύτερος αδελφός» σας στη Μόσχα έβηχε.

bifurcaciones-figura7

Ο ακολουθητισμός του ντόπιου ρεβιζιονισμού σε σχέση με το σοβιετικό ρεβιζιονισμό έφτασε την ανώτατη και πιο γκροτέσκα έκφρασή του με τη βιαστική σύγκληση του 10ου συνεδρίου του «Κ»Κ Χιλής, μόλις δύο μήνες μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, στο οποίο «ανακαλύφτηκε» ο «ειρηνικός δρόμος προς την εξουσία». Το τεύχος 35 του περιοδικού «Πρινσίπιος» αναφερόμενο στον «ειρηνικό δρόμο», ισχυριζόταν ότι «αυτό το ζήτημα έχει τεθεί από το ανώτατο βήμα του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ». Κατόπιν τούτου, όλες οι απατηλές απόπειρες για ισχυρισμούς περί «καινοτομίας» και «δικής μας ανάπτυξης» φαντάζουν γελοίες. Ο Κορβαλάν έκανε τη «συμβολή» του στη «δημιουργική ανάπτυξη» του Μαρξισμού με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο Χρουσώφ παρουσίασε το αστικό του δηλητήριο, λέγοντας ότι «να σας πω την αλήθεια, (ο ειρηνικός δρόμος) είχε ήδη τεθεί από την ίδια τη ζωή. Σε πολλές χώρες, επαναστατικές αλλαγές έλαβαν χώρα με νέους δρόμους που δεν μπορούν να θεωρηθούν εξεγερσιακοί.».

«Στη Χιλή την ίδια, η δυνατότητα αξιοποίησης του κοινοβουλευτικού δρόμου για την κατάκτηση της εξουσίας από τις λαϊκές δυνάμεις έχει ήδη αποδειχτεί. Αλλά αυτό το ζήτημα δεν ήταν επαρκώς ξεκάθαρο σε εμάς» (Λουίς Κορβαλάν, «Ο Επαναστατικός μας Δρόμος»). Και, για να μην αφήσει κανένα χώρο για αμφιβολίες σχετικά με τη «συμβολή» για την οποία ο ρεβιζιονισμός περηφανεύεται και με την οποία έχει τόσο βλάψει τον εργατικό και λαϊκό αγώνα, ο Κορβαλάν μας υπενθυμίζει ότι: «επισημάναμε την αναγκαιότητα να κάνουμε σε αυτό (το πρόγραμμα του «Κ»Κ) μια πληρέστερη και πιο εμπλουτισμένη ανάλυση του ειρηνικού δρόμου. Είπαμε ότι θα πρέπει να ξεκαθαριστεί πως μόνο αυτός ο δρόμος αποκλείει τον εμφύλιο πόλεμο και την ένοπλη εξέγερση».

afiche12_fs

Όλη η περίοδος πριν το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973, από τον Ιμπάνεζ ως το Σ. Αλιέντε, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου των Αλεσσάντρι και Φρέι Μοντάλβα και της «επανάστασής τους στην ελευθερία» που ακολουθούσε τις κατευθυντήριες γραμμές και τα αιτήματα της «Συμμαχίας για την Πρόοδο» ήταν για το ντόπιο ρεβιζιονισμό μια περίοδος απόδειξης καλής συμπεριφοράς προς την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Στην 24η Ολομέλεια της ΚΕ του 1957, η ρεβιζιονιστική ηγεσία του «Κ»Κ κατέστησε ξεκάθαρους τους αντεπαναστατικούς πολιτικούς της στόχος: «Θέλουμε και απαιτούμε την ελευθερία μας. Και ξεκάθαρα διακηρύσσουμε ότι, όντας ελεύθεροι να πάρουμε ξανά μέρος στην πολιτική ζωή, δεν θα συνιστούμε απειλή σε κανένα αξιοσέβαστο συμφέρον. Διακείμεθα υπέρ της δημοκρατικής επίλυσης όλων των ζητημάτων σύμφωνα με τη θέληση της πλειοψηφίας της χώρας εντός του πλαισίου του ελεύθερου παιχνιδιού όλων των κομμάτων και των πολιτικών ρευμάτων. Σήμερα δεν στοχεύουμε στην αντικατάσταση της ιδιοκτησίας των Χιλιανών καπιταλιστών από τη συλλογική ηγεσία. Και αν αύριο θα καταστεί αναγκαίο να βαδίσουμε σε αυτό το δρόμο, πιστεύουμε ότι αυτό θα πρέπει να γίνει σύμφωνα με τη θέληση της πλειοψηφίας των χιλιανών, μέσω του ειρηνικού δρόμου και με την εγγύηση της ευημερίας και των δικαιωμάτων των καπιταλιστών, δηλαδή μέσω της αντίστοιχης αποζημίωσής τους».

Ειδική προσοχή πρέπει να δοθεί στη «δημιουργική» στάση της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας του «Κ»Κ έναντι της «φιλοαναπτυξιακής» ή αστικής ρεφορμιστικής κυβέρνησης του Εντουάρντο Φρέι Μοντάλμπα  η οποία, συνεπής με τον ταξικό της χαρακτήρα, δεν είχε τον παραμικρό δισταγμό να καταστείλει και να δολοφονήσει εργάτες, αγρότες, τους αυτόχθονες Μαπούτσε, φοιτητές και κατοίκους γειτονιών που πάλευαν για τα οικονομικά και πολιτικά τους αιτήματα (ποιος δε θυμάται, για παράδειγμα, τη σφαγή των κατοίκων του Πουέρτο Μοντ).

235645745_2189d89b52

Από τη Γερουσία και το κοινοβούλιο, το «Κ»Κ και το «Σ»Κ ψήφισε υπέρ των διαφόρων νομοσχεδίων της κυβέρνησης του Φρέι. Οι αγρότες που απαλλοτρίωναν γη, οι φοιτητές που ριζοσπαστικοποιούσαν τον αγώνα για πανεπιστημιακές μεταρρυθμίσεις, οι εργάτες και οι ηγέτες συνδικάτων που αγνοούσαν τη «συμφωνία» μεταξύ CUT και κυβέρνησης η οποία περιόριζε τα εργατικά αιτήματα, όσοι από επαναστατικές θέσεις καλούσαν σε ένοπλο αγώνα και στο δρόμο της μαζικής εξέγερσης, όλοι αυτοί καταγγέλλονταν ως αριστεριστές στις σελίδες της «Ελ Σίγκλο», του οργάνου του «Κ»Κ.

Όπως οι ιταλοί εν οπορτουνισμώ αδελφοί τους, οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»Κ ποτέ, ακόμα και την περίοδο της UP δεν σταμάτησαν να προσπαθήσουν να σχηματίσουν τον δικό τους «Ιστορικό Συμβιβασμό» με τους Χριστιανοδημοκράτες.

Το Δεκέμβρη του 1970, ο Σαλβαδόρ Αλλιέντε είχε ήδη εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Λουίς Κορβαλάν (International Journal, Δεκέμβρης 1970) απέτισε έναν πρόωρο φόρο τιμής στη θέση του εκλογικού δρόμου ή του «ειρηνικού δρόμου» του ρεβιζιονισμού, του Ν. Χρουσώφ και των διαδόχων του. «Το «Χιλιανό παράδειγμα» θα δείξει ότι οι τρόποι και οι μέθοδοι της επαναστατικής διαδικασίας έχουν τις ιδιαιτερότητές τους σε κάθε χώρα ξεχωριστά, και αποδεικνύει ότι η θέση του 20ου συνέδριου του ΚΚΣΕ δεν είναι τόσο παράλογη.» Δυόμισι χρόνια αργότερα, αφότου ο Κορβαλάν, οι Βολόντιας, Μίλας, Μαρίν κλπ, επέχαιραν για το δήθεν «θρίαμβο» της χρουσωφικής θέσης, αποκαλυπτόταν όχι μόνο το παράλογο της θέσης του 20ου συνεδρίου του ρωσικού ρεβιζιονιστικού κόμματος, αλλά και ο εγκληματικός και προδοτικός της χαρακτήρας. Η ξεδιαντροπιά του Κορβαλάν δεν έχει όρια: λίγα χρόνια πριν την εκλογή του Αλιέντε, στην Ινδονησία, το παράλογο του «ειρηνικού δρόμου» είχε πάλι αποδειχτεί, όταν περισσότεροι από 500.000 κομμουνιστές και πατριώτες είχαν δολοφονηθεί από το φασιστικό πραξικόπημα του αστικού στρατού του στρατηγού Σουχάρτο εναντίον του «συνταγματικού» προέδρου και πατέρα της πατρίδας Σουκάρνο.

afiche24_fs

Η αντιρεφορμιστική «αριστερά»

 

Από την «αριστερά», δηλαδή τα τμήματα εκείνα που έκαναν τον αγώνα εναντίον του «ειρηνικού δρόμου» και του «εκλογικού δρόμου», μεγάλες προσπάθειες καταβλήθηκαν για να αντιπαλευτεί ο αστικός ρεφορμισμός, ο «ειρηνικός δρόμος» και η ταξική συμφιλίωση που επιβλήθηκε από τη λεγόμενη «παραδοσιακή αριστερά». Ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων που ανήκαν στην «επαναστατική αριστερά», το ΜΙR (Κίνημα της Επαναστατικής Αριστεράς), το PCR (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα) και άλλες μικρότερες ομάδες, αποτέλεσαν παραδείγματα θάρρους στην αντιμετώπιση της φασιστικής δικτατορίας. Παρότι οι ρεβιζιονιστές ισχυρίζονται ότι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την κήρυξη δικτατορίας, στην πραγματικότητα, πέρα από τα ιδεολογικά και πολιτικά τους λάθη, είναι σε αυτές τις ομάδες που θα μπορούσε κανείς να βρει την πιο συνεπή αναζήτηση για μια επαναστατική διέξοδο από την κρίση της αστικής δημοκρατικής μορφής της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που υπήρχε στη Χιλή πριν από την 11η Σεπτέμβρη 1973.

DFADFAFA

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η εμπειρία της UP προκάλεσε διαφορετικές αντιδράσεις εντός της «επαναστατικής αριστεράς». Για παράδειγμα, η Μαρξιστική Επαναστατική Πρωτοπορία, που ως ένα βαθμό αγωνιζόταν ενάντια στο Χρουσωφικό ρεβιζιονισμό εκείνη την περίοδο, παρέλυσε και αυτοκαταστράφηκε. Τα περισσότερα από τα μέλη της οπορτουνιστικά εντάχθηκαν στο «Σ»Κ και κάποια στο «Κ»Κ, πρήζοντας τις πιο «αριστερές» τους πτέρυγες και, περιέργως πώς, έγιναν οι πλέον θερμοί υποστηρικτές της κυβέρνησης UP, η οποία είχε σχηματιστεί στη βάση του λεγόμενου «ειρηνικού δρόμου στο σοσιαλισμό» τον οποίο στο παρελθόν αντιπάλευαν. Στο τέλος κατέστη ξεκάθαρο ότι η ρήξη τους με το ρεβιζιονισμό ποτέ δεν είχε πάει πέρα από αντιθέσεις στην τακτική, π.χ. η υποτιθέμενη αντίθεση απλών δρόμων, ένοπλου ή ειρηνικού δρόμου. Με την εκλογική «νίκη» της UP, αυτή η αντίθεση που αρχικά έδινε πνοή στις διαφορές της με αυτή, έπαψε να υπάρχει. Ποτέ δεν κατάλαβε (σ.σ. η ΜΕΕ) ότι η εκλογική νίκη της UP θα αποδείκνυε την ανυπαρξία του «ειρηνικού δρόμου». Όσοι δεν εντάχθηκαν στην UP διατήρησαν κάποιους οργανωτικούς δεσμούς και οι περισσότεροι πέθαναν πολεμώντας το φασιστικό πραξικόπημα.

Αναφορικά με το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR), θα πρέπει κανείς να αναγνωρίσει ότι η διαδικασία του εγκλωβισμού και της καταστροφής που προκλήθηκε από την εκλογική «νίκη» της UP και του «ειρηνικού δρόμου» το αποδυνάμωσε επίσης, και του προκάλεσε μεγάλες εσωτερικές διαιρέσεις, αφήνοντάς το με μικρή επιρροή στις λαϊκές μάζες και σχεδόν απομονώνοντάς το από τη μεγάλη ζέση και την υπάρχουσα ταξική σύγκρουση. Αυτό συνέβη σε μια περίοδο όπου δύο αρκετά εκρηκτικά στοιχεία άρχισαν να συνδυάζονται: η γενική δυσαρέσκεια των εργατών και του λαού με την ταλάντευση, την παράλυση και το λεγκαλισμό της ηγεσίας της UP και το ανοιχτό σαμποτάζ των αντιδραστικών και των φασιστών υπό την αιγίδα και τις εντολές του γιάνκικου ιμπεριαλισμού.

afiche2_fs

Προκειμένου να διεξάγει πολιτικό αγώνα και να προστατευτεί, το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα μηχανικά μεταφύτευσε τη θέση του ΚΚ Κίνας για τη διεθνή κατάσταση, κάτι που το οδήγησε σε σοβαρά λάθη στο χαρακτηρισμό του κύριου ιμπεριαλιστικού εχθρού της χιλιανής επανάστασης. Επιτιθόταν εξίσου, και μερικές φορές ακόμα περισσότερο, στο ρωσικό σοσιαλιμπεριαλισμό από ό,τι στο γιάνκικο ιμπεριαλισμό, αγνοώντας το γεγονός ότι, παρότι και οι δύο ιμπεριαλισμοί ήταν εξίσου επικίνδυνοι για τους λαούς γενικά, ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός ήταν κυρίαρχος στη Χιλή. Σε κάθε περίπτωση, ένα σημαντικό προτέρημα του ΕΚΚ ήταν ότι κράταγε ζωντανό τον αντιιμπεριαλιστικό λόγο και δεν τον περιόριζε αποκλειστικά στο επίπεδο της προπαγάνδα. Με το αναπόφευκτο της σύγκρουσης που οι κοινωνικές συνθήκες οδήγησαν, στα τέλη του 1979, και αφότου είχαν προωθήσει και συμμετάσχει στην αντίσταση στη φασιστική στρατιωτική δικτατορία, και οι δύο φράξιες στις οποίες το ΕΚΚ είχε διασπαστεί έπαψαν να υπάρχουν ως κόμμα και μερικά από τα μέλη τους, από όσα παρέμειναν στη Χιλή, συνέχισαν τον αγώνα για τη Λαϊκή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό.

Μια οργάνωση που διάκειτο υπέρ της ένωσης των σημαντικών τμημάτων που διαφωνούσαν με τον αστικό ρεφορμισμό της ηγεσίας της UP ήταν το Κίνημα της Επαναστατικής Αριστεράς (ΜΙR). Το κίνημα αυτό είχε σχηματιστεί κυρίως από ριζοσπάστες φοιτητές οι οποίοι είχαν ισχυρές επιρροές από την κουβανέζικη εμπειρία και την προσωπικότητα του αντάρτη μαχητή Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Διατύπωναν συνθήματα υπέρ του ένοπλου αγώνα βασισμένου στη θεωρία του «αντάρτικου φόκο», του «να πάμε στα βουνά». Το MIR σε εκείνα τα χρόνια ανέπτυσσε διάφορες εμπειρίες δουλεύοντας με τις μάζες σε συγκεκριμένα μέτωπα, κάτι που το οδήγησε να καταστεί η μεγαλύτερη οργάνωση της «άκρας αριστεράς», όπως οι ρεβιζιονιστές της UP την αποκαλούσαν. Πολιτικά, το MIR διατύπωνε ένα είδος κριτικής υποστήριξης προς την κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Έκανε μερικές ενέργειες για την κατάληψη μικρών αγροτικών και βιομηχανικών ιδιοκτησιών, όπως και μεγάλων και μονοπωλιακών, τις οποίες θεωρούσαν ίδιες ή σχεδόν ίδιες. Αυτό συντέλεσε στην αύξηση της σύγχυσης αναφορικά με το ποιοι είναι οι κύριοι και οι δευτερεύοντες εχθροί της χιλιανής επανάστασης.

mir ecuadorr

Εξέχουσες φυσιογνωμίες της παλιάς MIR ήταν άνθρωποι όπως ο Μιγκέλ Χενρίκες, που με εξαιρετικό θάρρος επέδειξε την αφοσίωσή του στον επαναστατικό αγώνα. Από την άλλη, άλλοι σήμερα στιγματίζουν τον προαναφερθέντα. Όχι μόνο υποχώρησαν σε βαθμό που να καταστήσουν το MIR  σε μικρά απομεινάρια, αλλά μερικοί απέρριψαν όλες τις επαναστατικές ιδέες και μεταμορφώθηκαν σε υπέρμαχοι της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, προσχωρώντας στο «Σ»Κ ή στο PPD ή ακόμα και στους Χριστιανοδημοκράτες.

Ένα παράδειγμα του ατομικού αντιρεφορμιστικού αγώνα, απομονωμένου από τις μάζες, βρήκε την καλύτερή του έκφραση στην Οργανωμένη Πρωτοπορία του Λαού (VOP). Αντιμέτωπα με την αστυνομική καταστολή και ως ένα τρόπο να «αφυπνίσουν» τις μάζες από τις αυταπάτες της UP, τα μέλη της μετατράπηκαν σε «κινητές βόμβες» και αυτοανατινάσσονταν μπροστά από το γενικό αρχηγείο της Ασφάλειας, όπου πέθαιναν αυτά και μερικοί αστυνομικοί. Μόνο για να προσθέσουμε λίγο χιούμορ στο κείμενο, είναι καλό να θυμηθούμε τις σφοδρές επιθέσεις μιας από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της, προερχόμενης από τον τροτσκισμό, και η οποία σήμερα προσπαθεί «να σώσει το μαρξισμό συνδυάζοντάς τον με τη χριστιανική ηθική». Ο Λουίς Βιτάλες, μη ικανοποιημένος με τον αριθμό των μελών του σε πλήθος μικρών μικροαστικών ομάδων, παρουσιαζόταν ως ιστορικός, και επιτίθετο στο Μπερνάρντο Ο’Χίγκινς και άλλους μαχητές της ανεξαρτησίας από την ισπανική αποικιακή περίοδο για το ότι δεν πάλευαν για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

afiche18_fs

Άλλος ένας παράγοντας που, αν δεν συντελούσε στη σύγχυση και την απεγνωσμένη αναζήτηση των μαζών για μια επαναστατική εναλλακτική στην UP θα χρησίμευε μόνο για να ηρεμούν τα νεύρα μας, ήταν το τροτσκιστικό Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα, το οποίο διασπάστηκε σε μικρές ομάδες. Κατά τη διακυβέρνηση της UP, η εφημερίδα του είχε καλέσει σε μια Πανεθνική Απεργία υπέρ του Αλλιέντε: 15 μέρες αργότερα, έχοντας αποτύχει στην υλοποίηση μιας πανεθνικής απεργίας, καλούσε σε μια Πανηπειρωτική Απεργία, και χωρίς να αποκτήσει κανένα είδος συμπάθειας στο κάλεσμά του, 15 μέρες αργότερα καλούσε σε μια «Παγκόσμια Απεργία υπέρ του Αλλιέντε και εναντίον της ιμπεριαλιστικής επίθεσης».

Όλες οι διάφορες ομάδες της αριστεράς, πέραν των τροτσκιστών που είναι αδέλφια με το ρεβιζιονισμό στην προδοσία, επεδίωκαν μια επαναστατική διέξοδο στην κρίση του αστικού δημοκρατικού συστήματος που υπήρχε στη Χιλή μέχρι τις 11 Σεπτέμβρη 1973. Έκαναν μεγάλες προσπάθειες, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και παραδείγματα ηρωισμού. Κανένας δεν μπορεί να συνάγει ότι οι ήττες τους οφείλονταν σε έλλειψη «θέλησης» ή θάρρους: αντίθετα, από αυτά είχαν πολύ. Η εξήγηση για την ήττα τους πρέπει να αναζητηθεί στις ιδέες που καθοδηγούσαν τις πράξεις τους, στον εκλεκτικισμό στον τρόπο σκέψης τους, που ήταν μακριά από την προλεταριακή επαναστατική κατανόηση των πραγμάτων, μακριά από τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, από τα διδάγματα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, εφαρμοζόμενων στην πραγματικότητα της Χιλής.

afiche23_fs

Άλλη μια φορά, με τίμημα το αίμα των εργατών και του λαού, τις ζωές των τίμιων και αγωνιστών μαχητών, η ταξική πάλη μας υπενθυμίζει ότι η εργατική τάξη και οι λαοί δεν έχουν μέλλον, δεν έχουν προοπτική καμία για μια γνήσια κοινωνική αλλαγή, για σοσιαλισμό, αν δεν έχουν ένα αληθινά προλεταριακό κόμμα, σφυρηλατημένο στην ταξική πάλη και σχηματισμένο στη βάση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, το μαρξισμό-λενινισμό.

Στην 25η επέτειο του φασιστικού στρατιωτικού πραξικοπήματος, η εργατική τάξη και ο λαός της Χιλής δεν έχουν μόνο ήττες να επιδείξουν, αλλά κύρια έναν θησαυρό πολύτιμων διδαγμάτων που αντλήθηκαν από το αίμα και τα 18 χρόνια ιδεολογικών, πολιτικών και οργανωτικών προσπαθειών για την οικοδόμηση ενός πραγματικού μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος. Αυτές οι προσπάθειες ευοδώθηκαν με τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής (Προλεταριακή Δράση). Το κόμμα αυτό δεν έχει καμία άλλη αφοσίωση εκτός από αυτή που πηγάζει από την επαναστατική συνέπεια, από το μαρξισμό-λενινισμό, δηλαδή, τα επαναστατικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού της Χιλής. Είναι σε θέση να παρέχει, σε αντίθεση με άλλες οργανώσεις που αποκαλούνται αριστερές ή επαναστατικές, τα στοιχεία που μας επιτρέπουν να αποκαλύπτουμε τα πραγματικά αίτια των γεγονότων του παρελθόντος, να στεκόμαστε επιτυχώς στους σημερινούς επαναστατικούς αγώνες και να υποδεικνύουμε τις προοπτικές τους.

afiche7_fs

Συμπερασματικά, ας παρουσιάσουμε το ακόλουθο απόσπασμα από την Προγραμματική Θέση του ΚΚ(ΠΔ) του Ιούνη του 1995: «Οι ηρωικές μέρες του αγώνα που προηγήθηκαν θα πρέπει να συνοψιστούν από μια ανοιχτή, επιστημονική σκοπιά, αφήνοντας στην άκρη τη δογματική, ιδεαλιστική και κατά βάση θρησκευτική στάση  που τους στερούν οποιαδήποτε επαναστατική ουσία, τις παρουσιάζουν ως κάτι που τελείωσε ήδη, που δεν μπορούν να υπόκεινται σε ανάλυση που μπορεί να αναδείξει τις επιτυχίες και τις ελλείψεις τους, τα θετικά και τα αρνητικά διδάγματα που προκύπτουν από αυτά. Όσοι σήμερα κινούνται με τρόπο τέτοιο, αποκρύπτουν συνειδητά την ιδεολογική και αναλυτική τους ανικανότητα, ή ακόμα χειρότερα, επιμένουν στα παλιά λάθη που θα οδηγήσουν σε νέες ήττες το λαό.»

«Από μια σωστή σκοπιά, τόσο οι αντικειμενικοί όσο και οι υποκειμενικοί παράγοντες που έχουν καθορίσει όλους τους περασμένους αγώνες θα πρέπει να μελετηθούν, προκειμένου να συναχθούν επαναστατικά αυστηρά επιστημονικά ορθά διδάγματα που θα μας κάνουν ικανούς να υλοποιήσουμε το ιστορικό αίτημα για λαϊκή δημοκρατία και σοσιαλισμό που η χώρα μας επιζητεί σήμερα.»

«Βασισμένοι στην κατανόηση του ότι οι αντικειμενικές συνθήκες (εθνική και κοινωνική καταπίεση και εκμετάλλευση) για μια επαναστατική αλλαγή σε μια χώρα σαν τη δική μας ήταν ανέκαθεν παρούσες, είναι πρωτίστως αναγκαίο να αναλύσουμε βαθύτερα τις πολιτικές που καθόριζαν τους περασμένους αγώνες.»

«Αναμφίβολα, η ποιότητα του υποκειμενικού παράγοντα είναι ανέκαθεν πρωτίστης σημασίας, και η έκβαση του αγώνα, νίκη ή ήττα, εξαρτάται βασικά από αυτή. Η αποτυχία των αγώνων στο παρελθόν, δεν είναι αποτέλεσμα της απουσίας ή της αδυναμίας του αντικειμενικού παράγοντα, του ιστορικού φαταλισμού ή της προδοσίας του ενός ή του άλλου, και ακόμα λιγότερο δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αφοσίωσης του ανιδιοτελούς λαού μας. Αντιθέτως, ο λαός έχει γράψει χιλιάδες σελίδες ιστορίας με ηρωισμό που θα έκαναν κάποιο να δακρύζει.»

afiche22_fs

«Η απόρριψη και η αντίσταση εναντίον του ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης στο παρελθόν, ιδιαίτερα στη ρεπουμπλικανική περίοδο, δεν κατέστη δυνατό να βασίζονται σε προγράμματα με μια γνήσια επαναστατική ταξική εναλλακτική, για την καταστροφή της υπάρχουσας αστικής εξουσίας και την οικοδόμηση μιας νέας, του σοσιαλισμού. Αντίθετα, αυτές οι εναλλακτικές είχαν βασιστεί σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, στη «διεύρυνση της δημοκρατίας», στην απόπειρα βαθμιαίας «άλωσης» του καπιταλιστικού κράτους το οποίο εξαρτιώταν από τον ιμπεριαλισμό, στην αναζήτηση «μετασχηματισμού» του τελευταίου για να τεθεί αυτό «στην υπηρεσία» του λαού και των εργατών. Βάσει αυτής της εσφαλμένης ιδεολογικής και προγραμματικής θεμελίωσης των παλιότερων ηγετών του Λαϊκού Κινήματος, μορφές αγώνων είχαν αναπτυχθεί οι οποίοι όμως δεν είχαν την προοπτική του να θέσουν το ζήτημα της κατάληψης της εξουσίας, δηλαδή, την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης, στην ατζέντα.  Ένα καλό παράδειγμα αυτού είναι ο κοινοβουλευτικός δρόμος, ο «ειρηνικός δρόμος» που επιλέχτηκε από τη Λαϊκή Ενότητα, με όλη την τραγωδία που αυτό σήμαινε για το χιλιανό εργατικό και λαϊκό κίνημα. Αυτό μπορεί επίσης να ειδωθεί και στην ίδια την αντιφασιστική αντίσταση, η οποία, παρότι ενεπλάκη σε ανοιχτή και μαζική σύγκρουση, ενίοτε και ένοπλη, παρέμενε πάντοτε υπό τη σημαία της επαναφοράς της αστικής δημοκρατίας που υπήρχε πριν από την 11η Σεπτέμβρη 1973.»

«Σε αυτή την τάση, η Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση, η Λαϊκή Δημοκρατική και Σοσιαλιστική επανάσταση ήταν απούσα.»

«Ο υποκειμενικός παράγοντας, η πολιτική ηγεσία και οι ιδέες της είναι, επομένως, το καθοριστικό στοιχείο από το οποίο οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες εξαρτώνται. Η κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ και των χωρών της ανατολικής Ευρώπης είναι η οικουμενική απόδειξη του ισχυρισμού μας πως ό,τι συνέβη εκεί δεν ήταν η αποτυχία του σοσιαλισμού ή ακόμα περισσότερο της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά, αντιθέτως, ήταν η συνέπεια της λιποταξίας και της προδοσίας τους. Σήμερα αυτό είναι ξεκάθαρο ακόμα και στους πλέον τυφλούς ιδεαλιστές, σε όσους δεν ήθελαν να δουν τη ρεβιζιονιστική και αντικομμουνιστική πραγματικότητα των ηγεσιών εκείνων των κομμάτων και εκείνων των πρώην κρατών».

«Η ντόπια και διεθνής αντίδραση έχουν θολώσει τα νερά για μια σύντομη ιστορική περίοδο, μερικοί αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί και επαναστάτες έχουν εγκαταλείψει τον αγώνα και έχουν προσχωρήσει στην αντίδραση, άλλοι ταλαντεύονται και με έναν οπορτουνιστικό τρόπο προσπαθούν να υπηρετήσουν την αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό, χρησιμοποιώντας «προοδευτικές», σοσιαλδημοκρατικές φράσεις».

salvador-allende-chile-22

«Οι μάζες, παρότι προσωρινά είναι θολωμένες, αναζητούν μια διέξοδο από την κρίση της καπιταλιστικής υπερεκμετάλλευσης, οι εργάτες και τα λαϊκά κινήματα ακολουθούν το ένα μετά το άλλο. Γενικά, μπορεί να ειπωθεί ότι στη Χιλή, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, ένα νέο κύμα επαναστατικών αγώνων των εργατών και των λαών αποκρυσταλλώνεται. Αυτό θα πρέπει να εμποτιστεί με μια επαναστατική ταξική ιδεολογία και πολιτική, με ένα μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στο παρελθόν, που θα μας επιτρέπουν να φτάσουμε τους στόχους που τίθενται στην παρούσα φάση και θα εξασφαλίσουν τη σοσιαλιστική προοπτική αυτής της διαδικασίας».

Αύγουστος 1998

Σημ.parapoda:Πολλές από τις παρατιθέμενες αφίσες βρέθηκαν εδώ

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: