ΚΚ Μπουταν (Μ-Λ-Μ): Για την κατασταση στη χωρα (εθνικη καταπιεση, πολιτικο συστημα-εκλογες 2013 και ο ρολος της Ινδιας)

Οι μοναρχικές εκλογές: Συνέχιση ενός χυδαίου ανδρικού χορού σε μια ζώνη αποκλεισμών

bhutan

Ο ψευδεπίγραφος εκδημοκρατισμός του Μπουτάν συμπλήρωσε πέντε χρόνια ζωής. Το μοναρχικό καθεστώς, όντας σε θέση να χειραγωγήσει και να υποτάξει τη λαϊκή προσδοκία για εκδημοκρατισμό, διεξήγε τις δεύτερες «τακτικές εκλογές». Και μόνο με μια απλή ματιά στην προεκλογική περίοδο, φαίνεται η συνέχιση του μοναρχικού φασισμού με την ταμπέλα της δημοκρατίας. Είδαμε τους υποψηφίους να εξαρτώνται από τη μοναρχία και τη φιλομοναρχική «εκλογική επιτροπή». Η απεύθυνση των υποψηφίων στις μάζες δεν αντανακλούσε τίποτε άλλο από το σωβινισμό της άρχουσας κάστας των Ντρούκπα kagyukpa (σ.μετ: σέχτα του Βουδισμού). Οι νεπαλόφωνοι υποψήφιοι στις νότιες περιφέρειες ήταν υποχρεωμένοι να εκφωνούν τις  προεκλογικές δεσμεύσεις στους στη Dzongkha (σ.μετ: επίσημη γλώσσα του Μπουτάν). Η Kuensel (σ.μετ: αγγλόφωνη εφημερίδα), η φωνή των αντιδραστικών, αναφέρει ότι μερικοί υποψήφιοι δεν μπορούσαν καν να διαβάσουν τους λόγους τους και άλλοι αντιμετώπιζαν δυσκολίες.  Οι μάζες που συγκεντρώνονταν να ακούσουν τις δεσμεύσεις των υποψηφίων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τις ομιλίες τους. Οι ομιλούντες τη γλώσσα Tsangla, στα ανατολικά, επίσης αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα. Παρότι τους έχει επιβληθεί αποκλειστικά η γλώσσα Dzongkha, δεν την αποδέχονται ούτε την υιοθετούν οι μάζες των κοινοτήτων αυτών. Άνθρωποι ταξίδευαν από μακριά και δεν αποκόμιζαν τίποτε, αφού άκουγαν μια εξοργιστική κακοφωνία και ένα ληθαργικό μουρμουρητό στη γλώσσα Dzongkha. Οι προεκλογικοί λόγοι έφερναν ύπνο στις καταπιεσμένες μάζες. Εδώ προκύπτει το ερώτημα: πώς μπορούν με τέτοιο τρόπο οι εν υπνώσει μάζες να εντοπίσουν και να επιλέξουν τους υποψηφίους που τους εκφράζουν; Πώς μπορούν έτσι να καταλάβουν την ουσία της «δημοκρατίας»; Στην πραγματικότητα, οι μάζες πολλών εθνοτήτων, όπως η Gorkha και η Tsangla, μπορούσαν μόνο να ακούν όχι όμως και να κατανοούν τις προεκλογικές ομιλίες.

Μελετώντας την κατάσταση, καθίσταται ξεκάθαρο ότι η μοναρχική δημοκρατία δεν έχει τίποτε το κοινό με τα εθνικά, τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα των μαζών. Η δεσποτική επιβολή της γλώσσας Dzongkha παραβιάζει θεμελιωδώς το δικαίωμα στην πληροφόρηση και τα δικαιώματα των μαζών των διαφόρων κοινοτήτων στην επικοινωνία και τη συζήτηση στην αντίστοιχη μητρική τους γλώσσα. Οι γλώσσες πέραν της Dzongkha αποκλείονται από το μοναρχικό προτσές «εκδημοκρατισμού». Το φασιστικό Σύνταγμα (2007) δεν εγγυάται κανένα δικαίωμα στις διάφορες γλωσσικές ομάδες και κοινότητες. Αντίθετα, προνόμια (ειδικά εθνικά δικαιώματα) δίνονται μόνο στη Dzongkha. Η Dzongkha συνεχίζει να έχει την τιμή να αποτελεί τη μόνη εθνική και επίσημη γλώσσα του Μπουτάν από την ίδρυση της μοναρχίας το 1907. Το μοναρχικό Σύνταγμα απλώς συνέχισε αυτή την ηγεμονία της Dzongkha. Οι καταπιεσμένες γλωσσικές κοινότητες ήδη αποκλείονται, περιθωριοποιούνται και καταπιέζονται. Αυτό έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού της χώρας.

Κατά συνέπεια, η κοινωνικο-πολιτιστική και η πολιτικο-οικονομική πρόοδος της χώρας καθυστερεί σοβαρά. Δεν υπάρχει καμία ευκαιρία και, ακόμα περισσότερο, κανένα δικαίωμα σε κοινωνικο-πολιτιστικές και οικονομικές ανταλλαγές και μια ομογενοποίηση μεταξύ των διαφορετικών εθνοτήτων, των εθνικών ομάδων και των γλωσσικών κοινοτήτων. Η κοινωνικο-πολιτιστική αφομοίωση, όπως ορίζεται από τις άρχουσες ελίτ του Μπουτάν, δεν είναι τίποτε άλλο από τον εκντρουκπαϊσμό, στο όνομα του εκμπουτανισμού*, μέσω δεσποτικών δρόμων.

Ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός από πλευράς μοναρχικής δημοκρατίας είναι η συνέχιση της εκατονταετούς βίαιης αφομοίωσης. Η αφομοίωση, στην πραγματικότητα, πάει μαζί με την πολύπλευρη  αλληλεπίδραση όλων των εθνοτήτων, κοινωνικο-πολιτιστικά και πολιτικο-οικονομικά. Ο βαθμός προόδου της οικονομικής βάσης είναι η κοινωνικο-πολιτιστική ομογενοποίηση. Τέτοια αντίληψη περί αφομοίωσης είναι εφικτή μόνο σε ένα πολιτικό σύστημα που συμπεριλαμβάνει όλους. Όμως, η ψευτοδημοκρατία του Μπουτάν αποτελεί ένα, σε βαθμό γελοιότητας, σύστημα αποκλεισμών. Η «δημοκρατία» εδώ δεν είναι τίποτε άλλο από Μοναρχία, αφού καμία άξια αναφοράς αλλαγή και μεταρρύθμιση δεν έχει εισαχθεί,. Και τυπικά, η κρατική εξουσία και το ανώτατο αξίωμα στον κρατικό μηχανισμό είναι η μοναρχία, δηλαδή, η ατομική ιδιοκτησία του βασιλιά, η οποία μπορεί και «οφείλει» να παραδίδεται στο γιο του ανεξαρτήτως του ποιος το αξίζει ή όχι.

Εξάλλου, η μοναρχία στο Μπουτάν διάκειται αποκλειστικά υπέρ της εθνότητας του βασιλιά, δηλαδή τη Drukpa/Ngalong, όπως σε όλες τις άλλες μοναρχίες. Η μοναρχία του Wangchunk ασταμάτητα διαδίδει συνομωσιολογικές θεωρίες και προβαίνει σε δεσποτικές επιθέσεις, ώστε βιαίως να αφομοιώσει τις καταπιεσμένες κοινότητες στην κοινότητα Drukpa. Για αυτό το σκοπό, από την εγκαθίδρυσή της κιόλας, η μοναρχία ονόμασε το Μπουτάν “Druk” (η γη της σέχτας Drukpa kagyukpa του Βουδισμού Mahayana, αποκλειστικά) και το Μπουτανέζικο λαό «Drukpa». Η σωβινιστική αντίληψη παραμένει απαράλλαχτη ως σήμερα. Δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνειδητή απόπειρα να μετατρέψει την εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική ταυτότητα των καταπιεσμένων μαζών. Αλλιώς, πώς μια χώρα σαν τη δική μας θα μπορούσε να ονομαστεί “Druk” (η γη των Drukpa), μόνο και μόνο επειδή ο πρώτος τυπικά βασιλιάς γεννήθηκε σε μια οικογένεια Wangchunk της κοινότητας Drukpa, η οποία αποτελεί ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού της χώρας;

Η φύση του σωβινιστικού αποκλεισμού που επιχειρεί η άρχουσα κάστα των Drukpa είναι απαράλλαχτη εδώ και ένα αιώνα. Δεν υπάρχει η παραμικρή μεταρρύθμιση στην ουσία της, παρά την εισαγωγή του μοναρχικού «εκδημοκρατισμού» τον τελευταίο καιρό. Αντίθετα, νομιμοποιείται και «βελτιώνεται». Οι περιορισμοί στη μητρική γλώσσα ακόμα και κατά την προεκλογική περίοδο υποδηλώνει τη φύση αποκλεισμών που έχει η μοναρχική δημοκρατία.

Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το κοινωνικο-πολιτιστικό και πολιτικοοικονομικό επίπεδο των μαζών της χώρας όπου το δικαίωμα της πληροφόρησης, ακόμα και για την προεκλογική εκστρατεία, και το δικαίωμα στην έκφραση γνώμης περιστέλλονται και καταστέλλονται με τον προαναφερθέντα τρόπο. Εξάλλου, χιλιάδες ομιλούντες νεπαλέζικα και Tsangla αποκλείονται από την εκλογική διαδικασία, με την αυθαίρετη στέρηση της υπηκοότητας, τη μαζική έξοδο και πλήθος άλλων δεσποτικών κινήσεων. Υπάρχουν τόσες πολλές περιστάσεις που αποδεικνύουν την ουσία της μοναρχικής δημοκρατίας. Ωστόσο, προηγουμένως έγινε λόγος κυρίως για το γλωσσικό ζήτημα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ας δούμε τώρα τα αποτελέσματα των εκλογών.

Το κόμμα που κυβερνούσε αντικαταστάθηκε. Σε αντίθεση με τις πρώτες εκλογές, το  Κόμμα Ειρήνης & Ευημερίας του Μπουτάν (Druk Phuensum Tshogpa-DPT), το οποίο εκπροσωπούσε το φιλελεύθερο τμήμα του παλατιού, έχασε τις εκλογές, ενώ το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (PDP), το οποίο εκπροσωπεί το σκληροπυρηνικό τμήμα του παλατιού, κέρδισε. Αυτές οι εκλογές έφεραν στην επιφάνεια τις αντιθέσεις που είναι οξυμένες όσο ποτέ άλλοτε. Το κόμμα που έχασε και οι υποστηρικτές του ισχυρίζονταν ότι έγιναν λαθροχειρίες στις εκλογές ώστε να ηττηθεί το DPT. Φαίνεται ότι οι λαθροχειρίες καθοδηγούνταν από το παλάτι. Η χρήση του βασιλικού προνομίου (σ.μετ: αδειοδότησης των υποψηφίων) και η κομματικοποίηση των μοναρχικών Ενόπλων Δυνάμεων, των τοπικών κυβερνητικών αξιωματούχων και των ΜΚΟ, κυρίως από το PDP και όχι τόσο από το DPT, δείχνουν τη μεροληπτική στάση του παλατιού, η οποία εφαρμόζεται ακόμα και ανάμεσα στους μεγαλοφεουδάρχες και τους αστούς.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή και ο βασιλιάς δεν σταμάτησαν το PDP από το να προβαίνει σε ωμές παραβιάσεις του λεγόμενου Συντάγματος και του εκλογικού κανονισμού. Επιπροσθέτως, το DPΤ εξέφρασε «σοβαρές επιφυλάξεις» και υπόνοιες για νοθεία, ισχυριζόμενο βάσιμα πως σε μερικούς εκπροσώπους του, κατά τόπους, δεν επιτράπηκε να δουν το κλείσιμο του ηλεκτρονικού μηχανήματος ψηφοφορίας.

Αυτά και άλλα επιχειρήματα πολιτικών, συγγραφέων, δημοσιογράφων και μαζών υποδηλώνουν τις αυξανόμενες αντιθέσεις μεταξύ των αρχουσών ελίτ. Δείχνουν την ογκούμενη ιδεολογική κρίση στην κρατική εξουσία, η οποία αναμφίβολα είναι προμήνυμα της αναπόφευκτης επανάστασης, η οποία θα οδηγήσει στην κατάρρευση της υπάρχουσας μισοφεουδαρχικής και μισοαποικιακής δομής της κοινωνίας στο Μπουτάν.

Όμως, το κόμμα που έχασε τις εκλογές δεν μπορεί και δεν θα κάνει την επανάσταση, παρότι φαίνεται ότι επλήγη και «ρίχτηκε» σε αυτές τις εκλογές. Η επανάσταση, στην πραγματικότητα, απαιτεί ηγεσία από μια επαναστατική τάξη και από τον πολιτικό της πρόδρομο, δηλαδή ένα επαναστατικό κόμμα. Είδαμε ότι το DPΤ αποδέχτηκε τη θέση του ως αντιπολίτευσης, αφότου εξέφρασε αρχικά απειλές. Ο καυγάς, όμως, μεταξύ PDP και DPΤ είναι μόνο μια «παρεξήγηση» και φυσικά, ως ένα βαθμό, η αντανάκλαση των αντιθέσεων μεταξύ φιλελεύθερου και σκληροπυρυνικού τμήματος του παλατιού.

Ο Jigme Y. Thinley, πρόεδρος του DPΤ, πίστευε μάταια πως θα συνέχιζε να είναι ο πρωθυπουργός για δεύτερη θητεία, εκθειάζοντας το δόγμα της «Μεγάλης Εθνικής Ευτυχίας» του βασιλιά, από τη μια, και δημιουργώντας «προοδευτική σχέση» με την Κίνα, από την άλλη. Ατυχώς για αυτόν, δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι η «Μεγάλη Εθνική Ευτυχία» και η «προοδευτική σχέση με την Κίνα» είναι δύο αντικρουόμενες πολιτικές, γιατί η «Μεγάλη Εθνική Ευτυχία» στερείται νοήματος χωρίς την ευλογία της Ινδίας, και η Ινδία δεν επιθυμεί καμία προοδευτική σχέση μεταξύ Μπουτάν και Κίνας. Να γιατί η Ινδία παρενέβη στην εκλογική διαδικασία επηρεάζοντας το Tashichho Dzong (σ.μετ: το παλάτι). Ως αποτέλεσμα, το παλάτι έδωσε το χρίσμα στο σκληροπυρυνικό τμήμα του, χάρη στο οποίο το PDP κέρδισε τις εκλογές.

Η ινδική παρέμβαση, αυτή τη φορά, αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής και αντίθεσης όσο ποτέ άλλοτε, αν και όχι σε ικανοποιητικό βαθμό. Οι υποστηρικτές του DPΤ και ανεξάρτητοι διανοούμενοι, συγγραφείς και δημοσιογράφοι αντιτάχθηκαν στην ινδική επέμβαση και την κακή προαίρεσή της. Αυτή είναι μια θετική αλλαγή στον τρόπο σκέψης των διανοούμενων που συνειδητοποιούν ότι ο Ινδικός επεκτατισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για την κυριαρχία του Μπουτάν.  Πράγματι, ο ινδικός επεκτατισμός είναι η κύρια εξωτερική απειλή για το Μπουτάν και το λαό του. Οι διανοούμενοι και οι πλατιές μάζες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο ινδικός επεκτατισμός ασταμάτητα εφαρμόζει μια σειρά δολοπλοκιών ώστε να κάνει το Μπουτάν ένα νέο Σικκίμ.

Η μαζική έξοδος τη δεκαετία του ’90, ο ψεύτικος εκδημοκρατισμός μετά το 2007 και ο τερματισμός της ετήσιας αποζημίωσης για την επενοικίαση της γης της περιφέρειας των 18 Πόρτων (περασμάτων) των 2007, είναι οι τελευταίες μεγάλες αντεθνικές κινήσεις της φασιστικής μοναρχίας που αναμφίβολα καθοδηγήθηκαν από τον ινδικό επεκτατισμό. Όλα αυτά αλληλοσυσχετίζονται με την στάση αδιαφορίας του παλατιού και της Ινδίας έναντι του θέματος του επαναπατρισμού των προσφύγων.

Εξάλλου, η άμυνα του Μπουτάν βρίσκεται εν πολλοίς στα χέρια της Ινδίας[i]. Ινδικά στρατεύματα ήδη σταθμεύουν σε μπουτανέζικο έδαφος. Όπως και στο Σικκίμ, η Ινδία αποδυναμώνει βήμα-βήμα τις δυνατότητες του Μπουτάν να αμυνθεί έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής επίθεσης δεχτεί η κυριαρχία του και η ακεραιότητά του. Υποστηρίζοντας το παλάτι, η Ινδία εξύφανε και προώθησε τη μαζική έξοδο, αποσυνθέτοντας έτσι την εθνική δύναμη και την ενότητα του λαού. Ο έλεγχος της Ινδίας επί των ενόπλων δυνάμεων και της άμυνας τελειοποιείται, κάτι που μοιάζει με επανάληψη των όσων έγιναν στο Σικκίμ και που κατέληξαν στο να μην έχει ανεξάρτητη και κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη και αμυντική πολιτική.

Όπως στο Σικκίμ, η Ινδία υποστηρίζει το παλάτι. Το τελευταίο σενάριο δείχνει ότι η Ινδία προσβλέπει ώστε, την κατάλληλη στιγμή και με την κατάλληλη περίσταση, να έρθει και να συντρίψει το παλάτι οριστικά και να κάνει στο Μπουτάν ακριβώς ό,τι έκανε στο Σικκίμ. Η εξωτερική απειλή φαίνεται ότι είναι πιο επικίνδυνη όταν ξεκάθαρα βλέπουμε ότι το βασιλικό παλάτι της χώρας μας είναι ένας τυφλός ακόλουθος του ινδικού επεκτατισμού. Όταν βλέπουμε μια σειρά γεγονότων που προκαλεί το παλάτι, από την είσοδο ινδικών στρατευμάτων ως την παράδοση της περιφέρειας των 18 Πόρτων (περασμάτων) στην Ινδία, με τον τερματισμό της ετήσιας αποζημίωσης το 2007, και από τη μαζική έξοδο ως την εισαγωγή του ψευτοΣυντάγματος και της ψευτοδημοκρατίας, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η κύρια εσωτερική απειλή για την κυριαρχία του Μπουτάν και την εδαφική του ακεραιότητα είναι η εκατόχρονη φασιστική μοναρχία που καθοδηγείται και κατευθύνεται από τον ινδικό επεκτατισμό. Να τι πρέπει οι διανοούμενοι και οι πλατιές μάζες του Μπουτάν να συνειδητοποιήσουν.

Είναι αναγνωρισμένο γεγονός ότι αν η χώρα είναι η άλγεβρα, τότε η δημοκρατία και η εθνική ανεξαρτησία είναι αντίστοιχα συντελεστής και ποσότητα γραμμένοι ολογράφως. Οι διανοούμενοί μας έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν την Ινδική απειλή. Αυτό σημαίνει ότι τώρα έχουν αρχίσει να ανησυχούν για την εθνική ανεξαρτησία. Αν τώρα υποθέσουμε πως η εθνική ανεξαρτησία είναι το αλφάβητο, τότε η δημοκρατία είναι ο συντελεστής αριθμητικώς στην άλγεβρα. Όμως, τότε, πώς μπορούμε να επιτύχουμε εθνική ανεξαρτησία χωρίς πραγματική δημοκρατία; Η δημοκρατία και η εθνική ανεξαρτησία είναι, στην πραγματικότητα, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αν μιλάμε για εξωτερική απειλή στη χώρα μας, θα πρέπει να μην ξεχνάμε την εσωτερική απειλή για αυτή. Και ναι, το καθεστώς της οικογένειας Wangchuck είναι η μεγαλύτερη εσωτερική απειλή, η οποία καθοδηγείται και κατευθύνεται από τον ινδικό επεκτατισμό. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε κάτι τέτοιο, ο Μπουτανέζικος λαός δεν θα μπορέσει να επιτύχει ούτε πραγματική δημοκρατία ούτε εθνική ανεξαρτησία. Επομένως, είναι σημαντικό να ανατρέψουμε τη δεσποτική μοναρχία και την ψευτοδημοκρατία της, ώστε να προστατευτούμε από την εξωτερική και την εσωτερική απειλή. Η τελευταία σειρά γεγονότων, συμπεριλαμβανομένων των μοναρχικών εκλογών, αποδεικνύουν το βάσιμο και την σημαντικότητα της επανάστασης.

Συμπερασματικά, όπως ο λεγόμενος εκδημοκρατισμός και οι πρώτες εκλογές, έτσι και οι τελευταίες εκλογές αποτέλεσαν μια ευκαιρία αποκλεισμών όπου το μοναρχικό καθεστώς συνέχισε την επιδείξει του χυδαίου χορού στο όνομα της δημοκρατίας. Κανονικά, η δημοκρατία και οι δημοκρατικές εκλογές σημαίνουν μια διαδικασία συμπερίληψης όλων. Όμως, το μοναρχικό  καθεστώς δημιούργησε μια ζώνη αποκλεισμού, για να απορρίψει και να αποθαρρύνει τη διαδικασία ενοποίησης και για να προωθήσει την πολιτική του αποκλεισμού που εφαρμόζει. Το μόνο θετικό αποτέλεσμα αυτού του ξεδιάντροπου χορού είναι ότι δημιούργησε μια ορθολογική περίσταση για τις μάζες, ώστε αυτές να συνειδητοποιήσουν ότι «δημοκρατία» με μοναρχία είναι, στην πραγματικότητα, σκέτη μοναρχία και καθόλου δημοκρατία. Επιπλέον, οι μάζες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η μοναρχία και ο ινδικός επεκτατισμός αποτελούν τους βασικούς εχθρούς του Μπουτάν και των μπουτανέζικων λαϊκών μαζών.

Vikram

Εκτελών χρέη γενικού γραμματέα του

Κομμουνιστικού Κόμματος του Μπουτάν

(Μαρξιστικό-Λενινιστικό-Μαοϊκό)

* ο όρος αυτός εδώ δεν χρησιμοποιείται όπως στην αργκό της περιοχής της Νότιας Ασίας. Στην πραγματικότητα αναφέρεται σε μια πολιτική αποκλεισμών που προωθεί ο τέταρτος βασιλιάς του Μπουτάν ώστε να αφομοιώσει βιαίως τις διάφορες κοινότητες στην κοινότητα Drukpa/Ngalong, δηλαδή, την άρχουσα κάστα. Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, κάποιος θα πρέπει να είναι κοινωνικοπολιτιστικά Drukpa ακόμα και με τα ρούχα που φορά και τη γλώσσα που μιλά, ώστε να θεωρείται Μπουτανέζος.


[i] Είναι χαρακτηριστικό πως στο άρθρο 2 της συμφωνίας Μπουτάν-Ινδίας του 1949, η εξωτερική πολιτική του Μπουτάν «καθοδηγείται από τις συμβουλές της Ινδίας».

http://thenewcommunistwave.blogspot.gr/2013/11/the-royal-poll-continued-vulgar-male_9.html#more

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: