Γκ.Γκεοργκιου-Ντεζ: συνοπτικη ιστορια του εργατικου-αγροτικου και κομμουνιστικου κινηματος της Ρουμανιας (8 Μαη 1951)

 Στο κείμενο αυτό ο Ντεζ, παρουσιάζει συνοπτικά την ιστορία του εργατικού, του αγροτικού και του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας από τα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και τις τρέχουσες- το 1951- προκλήσεις που αντιμετώπιζε το νεοσύστατο λαϊκοδημοκρατικό κράτος. Είναι προφανές ότι ο Ντεζ προτρέχει όταν μιλά για αυξανόμενη ηθικοπολιτική ενότητα του ρουμάνικου λαού, μια φράση που χρησιμοποιήθηκε στα τέλη του 1930 στην ΕΣΣΔ, στην οποία όμως είχαν ήδη οικοδομηθεί οι (οικονομικές) βάσεις του σοσιαλισμού. Ο Ντεζ, επίσης, παρερμηνεύει τα λόγια των Λένιν και Στάλιν για την «ειρηνική συνύπαρξη» με τον καπιταλισμό, την οποία αργότερα εξίσωσε με την «ειρηνική συνύπαρξη» με τον καπιταλισμό που προωθούσε ο Χρουστσώφ. Ενώ ο Στάλιν εννοούσε την «ειρηνική συνύπαρξη» ως αποτροπή του πολέμου, και μάλιστα με την κινητοποίηση των από τα κάτω (όπως λέει και το επίμαχο απόσπασμα από τη συνέντευξη στην Πράβντα που αναφέρει ο Ντεζ), ο Χρουστσώφ εννοούσε την ειρηνική συνύπαρξη με τον ιμπεριαλισμό ως μια συνεννόηση των ηγετών των δύο στρατοπέδων «από τα πάνω».

Ο Ντεζ, εξάλλου, σωστά μιλά για την ανάγκη να μην υπάρχουν βιασύνες στον τομέα της συνεταιριστικοποίησης της αγροτικής οικονομίας. Όμως, είναι ο ίδιος που θα προβεί σε εκδίωξη των ηγετών του κόμματος Άνα Πάουκερ και Βασίλε Λούκα για το λόγο αυτό, και θα προχωρήσει έκτοτε σε βιαστική συνεταιριστικοποίηση, και μάλιστα ακόμα και ζώντος του Στάλιν, το 1952. Τέλος, ο Ντεζ διαστρεβλώνει το νόημα της έκφρασης του Στάλιν ότι «τα στελέχη αποφασίζουν για τα πάντα», που, όποιος διαβάσει όλο το απόσπασμα της αναφοράς του Στάλιν, κατανοεί πως καμία σχέση δεν έχει με την απολυτοποίηση του ρόλου των στελεχών. Όπως είναι αναμενόμενο, με βάση τα παραπάνω, ο Ντεζ υποστήριξε τη γραμμή του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ το Φλεβάρη του 1956, και πρωτοστάτησε στην επιβολή του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, καθώς μόλις το Μάρτη του 1956 έκανε – αντικαταστατικά – τον εισηγητή σε κομματική διαδικασία («6η Ολομέλεια») άλλου κόμματος (ΚΚ Ελλάδος), με την οποία ανατρεπόταν η γραμμή του κόμματος εκείνου.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το κείμενο διατηρεί την αξία του, καθώς το Ρουμάνικο κόμμα, παρά τις δυσκολίες και το μικρό αριθμητικό του μέγεθος (μόλις 922 μέλη το 1944, και μάλιστα πολλοί συγκεντρωμένοι στον τομέα των σιδηροδρόμων), μπόρεσε σε 3 μόλις χρόνια να δημιουργήσει τις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες (που φαίνονται «δεξιές» σήμερα σε κάποιους – στα λόγια-  επαναστάτες της ελληνικής αριστεράς) για να πετύχει την εκδίωξη του ιμπεριαλισμού από τη χώρα και τη δημιουργία λαϊκοδημοκρατικού κράτους..

Γκ. Γκεοργκίου Ντεζ-

Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του Εργατικού Κόμματος της Ρουμανίας

Τριάντα χρόνια πάλης του κόμματος κάτω από τη σημαία του Λένιν και του Στάλιν

Λόγος που εκφωνήθηκε στις 8 του Μάη στην πανηγυρική συγκέντρωση προς τιμή της 30ής επετείου από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας

dej30

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Για την ενημέρωση των αναγνωστών μας με τα προβλήματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας εκδίδουμε στα ελληνικά το λόγο του σ. Γκεόργκι Γκεοργκίου Ντεζ στην παν στην πανηγυρική συγκέντρωση της 8 Μάη 1951, για τα 30χρονα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, που το εκδοτικό του Εργατικού Κόμματος Ρουμανίας κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή έκδοση με τον τίτλο «30 χρόνια πάλης του Κόμματος κάτω από τη σημαία του Λένιν και του Στάλιν».

Η μετάφραση έγινε από τα ρουμάνικα

ΕΚΔΟΤΙΚΟ «ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ»

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Σήμερα γιορτάζουμε ένα μεγάλο γεγονός στη ζωή της εργατικής τάξης και του λαού μας: τα 30 χρόνια από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.

Με εξουσιοδότηση της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος σας συγχαίρω με την ευκαιρία αυτής της δοξασμένης επετείου και εύχομαι στον εργαζόμενο λαό μας καινούργιες νίκες με την καθοδήγηση του δοκιμασμένου κόμματός μας.

Η φλογερή αγάπη για το λαό, η συνείδηση πως αγωνίζονται για τη μεγάλη υπόθεση της απελευθέρωσης των εργαζομένων της χώρας μας από το ζυγό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, έδωσε στους κομμουνιστές της Ρουμανίας τέτοια δύναμη και αποφασιστικότητα που δεν κατόρθωσε να την τσακίσει ούτε η πιο άγρια τρομοκρατία του αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος της Ασφάλειας και της Γκεστάπο. Ούτε τα βασανιστήρια και τα μαρτύρια που υπόφεραν οι κομμουνιστές στα μπουντρούμια της αστυνομίας και της Ασφάλειας, ούτε τα καθεστώς της φυσικής εξόντωσης και της συστηματικής ηθικής καταπίεσης στα κάτεργα και στις φυλακές, ούτε οι τερατώδικες δίκες και τα εκτελεστικά αποσπάσματα-δε μπόρεσαν ν’ απομακρύνουν το κόμμα μας από τον επαναστατικό αγώνα για τη δίκαιη υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, για τη λευτεριά και την ευτυχία του λαού, για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας, για το σοσιαλισμό.

Η ανεξάντλητη πηγή της δύναμης του κόμματός μας, βρίσκεται στην ατράνταχτη πίστη στις ακατανίκητες ιδέες των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν.

Το κόμμα μας κατόρθωσε ν’ αντιμετωπίσει τις πιο σκληρές δοκιμασίες και να προχωρήσει μέσα από τις φουρτούνες των χρόνων της παρανομίας γιατί πίστευε στο θρίαμβο της υπόθεσης του προλεταριάτου, που του είχε εμπνεύσει το δοξασμένο Μπολσεβίκικο Κόμμα και οι μεγαλοφυείς διδασκαλίες του καθοδηγητή του παγκόσμιου κομμουνισμού- του συντρόφου Στάλιν.

Γιορτάζοντας τις ιστορικές νίκες που κατάχτησε ο εργαζόμενος λαός μας ύστερα από την απελευθέρωση της χώρας από τον ακατανίκητο σοβιετικό στρατό, οφείλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη των ηρώων που πέσανε στον αγώνα για τη λευτεριά και την ευτυχία του λαού: Στεφάν Γκεοργκίου, Ιλίε Πιντιλίε, Πάβελ Τκατσένκο, Μπέλα Μπράινερ, Πέτρε Γκεόργκε, Κωνσταντίν Ντάβιντ, Σπυριντόν Βριντσεάνου, και άλλων. Η ανάμνηση της φωτεινής ζωής τους, της αφοσίωσης και του πνεύματος αυτοθυσίας τους, πρέπει να είναι παράδειγμα και κίνητρο στον αγώνα για τη σταθεροποίηση των επιτυχιών μας, για το δυνάμωμα της Δημοκρατίας, ενάντια στους εσωτερικούς εχθρούς και στους θανάσιμους εχθρούς της ειρήνης και της λευτεριάς των λαών, τους αμερικάνους και άγγλους ιμπεριαλιστές.

Αιώνια δόξα στους ήρωες και μάρτυρες κομμουνιστές, που δώσανε τη ζωή τους για την ευτυχία του λαού μας, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της πατρίδας, για το σοσιαλισμό!

Σύντροφοι,

Η επέτειος των 30χρονων αγώνων του κόμματος αποτελεί για τα κομματικά μέλη και τους εξωκομματικούς εργαζόμενους μια ευκαιρία για να μελετήσουν την πορεία της ανάπτυξης του εργατικού μας κινήματος και να βγάλουν διδάγματα από τις επιτυχίες, τα λάθη και τις ελλείψεις του.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας είναι το αποτέλεσμα της μακρόχρονης πορείας της ιστορικής ανάπτυξης του λαού μας, το αποτέλεσμα των πολύχρονων αγώνων του για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση, που συνεχίστηκαν και υψώθηκαν σε ανώτερο επίπεδο από το επαναστατικό εργατικό κίνημα.

Στην περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης της Ρουμανίας, η αστική τάξη ήρθε σε συμβιβασμό με την τάξη των τσιφλικάδων για την κατάπνιξη του λαϊκού αγώνα. Στη βάση αυτού του συμβιβασμού βρισκόταν η διατήρηση της μεγάλης τσιφλικάδικης ιδιοχτησίας πάνω στη γη, πράμα που προκαθόρισε την ύπαρξη ορισμένων μεγάλων φεουδαρχικών υπολειμμάτων στην οικονομία μας και την οικονομική και κοινωνική πισωδρόμηση της χώρας. Αυτός ο ειδικός χαρακτήρας της εξέλιξης της Ρουμανίας δεκαπλασίασε τα βάσανα της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης αγροτιάς.

Το παράδειγμα της χώρας μας επιβεβαιώνει πέρα για πέρα τα λόγια του μεγάλου Λένιν: «Η αστική τάξη έχει συμφέρον να στηρίζεται σε μερικά υπολείμματα του παρελθόντος ενάντια στο προλεταριάτο, λόγου χάρη, στη μοναρχία, στον ταχτικό στρατό κτλ. Η αστική τάξη έχει συμφέρον να μη σαρώσει πολύ αποφασιστικά η αστική επανάσταση όλα τα υπολείμματα του παρελθόντος, μα ν’ αφήσει μερικά απ’ αυτά, δηλαδή, η επανάσταση αυτή να μην είναι πέρα για πέρα συνεπής, να μην τραβήξει ίσαμε το τέλος, να μην είναι αποφασιστική και αμείλιχτη» (Β.Ι.Λένιν: Δύο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση», στην Ιστορία του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ, ελληνική έκδοση, σελ.77).

Το προλεταριάτο λοιπόν της Ρουμανίας, από τα τέλη ακόμα του 19ου αιώνα, είχε το ιστορικό καθήκον να οδηγήσει την κοινωνία προς τα μπρος, το χρέος να είναι ο καθοδηγητής και οδηγός των αναγκαίων μετασχηματισμών προς την αστικοδημοκρατική κατεύθυνση με επαναστατικό τρόπο.

Κείνη την εποχή, το κέντρο του επαναστατικού κινήματος μετατοπίστηκε από τη Δυτική Ευρώπη στην Ανατολική. Γι’ αυτό το λόγο, η πορεία της ανάπτυξης του εργατικού μας κινήματος που άρχισε με τη δημιουργία των πρώτων εργατικών κύκλων, επηρεάζεται από την πορεία ανάπτυξης του επαναστατικού κινήματος της Ρωσίας που γι’ αυτό έλεγε ο Φρειδερίκος Ένγκελς ακόμα από τα 1882 ότι αντιπροσωπεύει την «προφυλακή της επαναστατικής δράσης της Ευρώπης» (Μαρξ-Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα, ελληνική έκδοση, σελ. 13).

Στις συνθήκες του περάσματος του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, στις συνθήκες της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της όξυνσης της ταξικής πάλης στη χώρα μας, επιβαλλόταν η δημιουργία ενός ενιαίου και συγκεντρωτικού κόμματος της εργατικής τάξης, που να είναι σε θέση ν’ αναλάβει την καθοδήγηση του επαναστατικού κινήματος.

Στο παλιό σοσιαλιστικό κόμμα, το αναδιοργανωμένο ύστερα από τις προδοσίες των «γενναιόδωρων», που ήταν αστικά στοιχεία μέσα στην καθοδήγηση του κόμματος, κυριαρχούσε η οπορτουνιστική ιδεολογία της 2ης Διεθνούς.

Ολέθρια επίδραση είχε στο εργατικό κίνημα της Ρουμανίας η νεοδουλοπάροικη αντίληψη του Ντομπροτζάνου-Γκέρεα. Αν και στην αρχή της δράσης του ο Ντομπροτζάνου-Γκέρεα διατύπωσε το πρόγραμμα των γενικών δημοκρατικών διεκδικήσεων των εργατικών κύκλων, και στον τομέα της φιλολογικής κριτικής καταπολέμησε τις ιδεολογικές αντιλήψεις της αντίδρασης (Μαγιορέσκου και άλλων), όμως ο Γκέρεα έφερε στους κόλπους του σοσιαλιστικού κόμματος τις μενσεβίκικες, οπορτουνιστικές ιδέες, που τις κριτικάρισε και τις εκμηδένισε εκείνη την εποχή ο Λένιν.

Ο Γκέρεα, υποτιμώντας την ανάπτυξη και την ικανότητα πάλης των επαναστατικών δυνάμεων στις καθυστερημένες χώρες, κήρυχνε μια σάπια και αντιπρολεταριακή θεωρία, που στην ουσία της ήτανε μενσεβίκικη, ότι σ’ αυτές τις χώρες «ο ερχομός στην εξουσία του σοσιαλιστικού κόμματος (…) θα είναι δυνατός μονάχα ύστερα από την οριστική νίκη του σοσιαλισμού στη Δυτική Ευρώπη». Ο Γκέρεα δεν έβλεπε ότι το προλεταριάτο της Ρουμανίας, αν και αντιπροσώπευε μια αριθμητική μειοψηφία, ήτανε όμως μια τάξη που αναπτυσσόταν, τάξη που της ανήκε το μέλλον και που προς αυτήν έπρεπε να προσανατολίζονται οι μαρξιστές. Ο Γκέρεα υιοθέτησε τη μικροαστική αντίληψη ταχτικής των μενσεβίκων, που ο Λένιν τη χαρακτήρισε σαν «ταχτική μετατροπής του προλεταριάτου σε άθλιο ουραγό των αστικών τάξεων» (Β.Ι.Λένιν: «Δύο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση», στην Ιστορία του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ, ελληνική έκδοση, σελ.79), με τον ισχυρισμό ότι στην αστική τάξη πέφτει το καθήκον να λύσει το αγροτικό πρόβλημα και να’χει την ηγεμονία στην αστικοδημοκρατική επανάσταση. Ο Γκέρεα, ξένος από τον επαναστατικό μαρξισμό, όπως και οι σοσιαλδημοκράτες της Δυτικής Ευρώπης, θεωρούσε την αγροτιά σαν ατομικιστικό αντιδραστικό στοιχείο, αγνοώντας τις τεράστιες εφεδρείες της επαναστατικής δραστηριότητας της αγροτιάς, που καταπιεζότανε από το ζυγό των τσιφλικάδων, όπως αγνοούσε επίσης και τη βασική ιδέα του μαρξισμού-λενινισμού που διδάσκει ότι η συμμαχία ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αγροτιά είναι ο βασικός όρος για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης.

Οι οπορτουνιστικές αντιλήψεις του Γκέρεα άσκησαν κυριαρχική επιρροή στην καθοδήγηση του σοσιαλιστικού κόμματος, και συνέχισαν την ολέθρια επιρροή τους και μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα, και μονάχα στο 5ο συνέδριο του κόμματός μας στα 1932 συντρίφτηκαν.

Η ανάπτυξη της βιομηχανίας στις αρχές του 20ού αιώνα, η αναπτυσσόμενη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου στους κυριότερους κλάδους της οικονομίας, είχανε σα συνέπεια την όλο και πιο μεγάλη οικονομική και πολιτική υποδούλωση της Ρουμανίας στις ιμπεριαλιστικές χώρες, την ένταση της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης του προλεταριάτου, σε συνδυασμό με την άγρια εκμετάλλευση της αγροτιάς από τους τσιφλικάδες και τους εκμισθωτές, που την καταπίεζαν και την έριχναν στην πιο μαύρη εξαθλίωση. Η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, που προκαλούσε αυτή η κατάσταση, καθώς και η επαναστατική παρόρμηση της ρούσικης επανάστασης του 1905, άναψε τη φωτιά των μεγάλων αγροτικών εξεγέρσεων του 1907.

mSKySdC4UYtrEN6eh2DZaBA

Γραμματόσημο για την 50ή επέτειο από την απεργία των λιμενεργατών στο Γαλάτσι (1906)

Τότε, το νεαρό προλεταριάτο της Ρουμανίας, με την αδύνατη ταξική του συνείδηση και μην έχοντας ένα επαναστατικό πολιτικό κόμμα με μαρξιστική ιδεολογία, δε μπόρεσε να συνενώσει τον αγώνα ενάντια στην κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση με τον αγώνα της αγροτιάς.

Οι εξεγέρσεις των αγροτών που καταπνίχτηκαν βάρβαρα από την αστική τάξη και τους τσιφλικάδες και στις οποίες πέσανε 11.000 αγρότες και σαρώθηκαν με το πυροβολικό ολάκερα χωριά, από την όψη της γης, έδειξαν τη μεγάλη επαναστατική ενέργεια που’ κλεινε στους κόλπους της η αγροτιά. Ταυτόχρονα, οι εξεγέρσεις αυτές φανέρωναν την ψευτιά της θεωρίας για τον αντιδραστικό χαρακτήρα της αγροτιάς, των σοσιαλδημοκρατών καθοδηγητών και του Γκέρεα, που παίρνοντας ανοιχτά στάση ενάντια στην εξέγερση, αποκάλυψαν πόσο βαθιά είχαν κυλιστεί στο βούρκο του οπορτουνισμού.

Ενάντια στην οπορτουνιστική θέση των σοσιαλιστών καθοδηγητών ξεσηκώνονται τα επαναστατικά στοιχεία μέσα από τις γραμμές της εργατιάς του Πασκάνι, Βαλέα Πράχοβεϊ, Γκαλάτς και άλλων μερών, μ’ επικεφαλής τον Στεφάν Γκεοργκίου, που υποστηρίζουν τη δίκαιη υπόθεση της αγροτιάς, τυπώνουν και μοιράζουν προκηρύξεις και οργανώνουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στις συλλήψεις και τις σφαγές των εξεγερμένων αγροτών.

Πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μέσα στον πόλεμο έγιναν μια σειρά εργατικές εκδηλώσεις και ιδιαίτερα η ηρωική διαδήλωση των εργατών του Γκαλάτς στις 13 του Ιούνη 1916. Η ματωβαμένη κατάπνιξη της διαδήλωσης του Γκαλάτς και η δολοφονία των εννιά εργατών μ’ επικεφαλής τον Σπυριντόν Βριντσεάνου και τον Πασκάλ Ζαχαρία, αντί να φοβίσουν τους επαναστάτες εργάτες, έγιναν αντίθετα, το σύνθημα μερικών μεγάλων εκδηλώσεων διαμαρτυρίας στο Βουκουρέστι, Πλοέστι, Βραΐλα και αλλού, μιας απεργίας από 15.000 εργάτες που ξέσπασε σαν συνέχεια μιας διαδήλωσης στο Γκαλάτς, εκδηλώσεις που δείξανε τη θέληση του προλεταριάτου να παρουσιαστεί σα μια ανεξάρτητη πολιτική δύναμη και να ταχθεί ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σύμφωνα με το παράδειγμα του ηρωικού ρούσικου προλεταριάτου.

Σύντροφοι,

Η περίοδος του 1917-1923 είναι μια περίοδος επαναστατικής ανόδου που δημιουργήθηκε σ’ όλο τον κόσμο ύστερα από την κοσμοϊστορική νίκη της μεγάλης Σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης. Τσακίζοντας την παγκόσμια αλυσίδα του ιμπεριαλισμού και ανοίγοντας την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων, η Οχτωβριανή Επανάσταση ακολουθήθηκε αμέσως από μεγάλους επαναστατικούς αγώνες σ’ όλο τον κόσμο.

Η νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία, η διάδοση μέσα στις μάζες των αγωνιστικών της συνθημάτων για την ειρήνη, ενάντια στον  ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την εργατο-αγροτική εξουσία, για τη γη, ανέβασαν το κύμα των επαναστατικών αγώνων στη Ρουμανία.

Πολλοί ρουμάνοι εργάτες και αγρότες που υπηρετούσαν στο στρατό αδερφώθηκαν με τον Κόκκινο Στρατό και σχημάτισαν στην Οδησσό, Πολτάβα, Κίεβο, ρουμάνικες επαναστατικές μονάδες που μάχονταν ενάντια στις αντεπαναστατικές δυνάμεις.

Ύστερα από την υπογραφή της ανακωχής και τη υποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, ξετυλίγονται στο Βουκουρέστι μεγάλοι απεργιακοί αγώνες των σιδηροδρομικών, μεταλλουργών, εργατών και εργατριών του δημόσιου καπνοκοπτηρίου και των τυπογράφων. Η αστοτσιφλικάδικη κυβέρνηση οργανώνει ενάντιά τους το αποτρόπαιο μακελειό της 13 του Δεκέμβρη 1918.

Σα συνέπεια της Οχτωβριανής Επανάστασης, ήταν η όξυνση του ιδεολογικού αγώνα μέσα στους κόλπους του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, καθώς και στις γραμμές των άλλων σοσιαλιστικών κομμάτων, ανάμεσα στα επαναστατικά και οπορτουνιστικά στοιχεία. Τα επαναστατικά στοιχεία οργανώθηκαν σε κομμουνιστικές ομάδες.

Με την καθοδήγηση των κομμουνιστικών ομάδων, οι απεργίες των σιδηροδρομικών, των εργατών πετρελαίου, των τροχιοδρομικών κλπ, παίρνουν χαρακτήρα μαζικών πολιτικών απεργιών. Επικεφαλής των κομμουνιστικών ομάδων βρίσκονται οι δοκιμασμένοι καθοδηγητές του κόμματός μας, οι σύντροφοι Άνα Πάουκερ, Βασίλε Λούκα, καθώς και οι αλησμόνητοι επαναστάτες αγωνιστές Πάβελ Τκατσένκο, Ιβανούς, Λεόντε Φιλιπέσκου και άλλοι.

Οι κομμουνιστικές ομάδες καλούσαν στον αγώνα ενάντια στο καθεστώς της πείνας και της εξαθλίωσης που είχαν επιβάλει στο προλεταριάτο οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες, ενάντια στο στρατιωτικό νόμο, ενάντια στα καταπιεστικά κυβερνητικά μέτρα και στη βίαιη κατάληψη των εργατικών κέντρων. Οι κομμουνιστικές ομάδες και τα άλλα επαναστατικά στοιχεία ξεσκέπαζαν ταυτόχρονα τα εγκληματικά επεμβατικά σχέδια ενάντια στη νεαρή σοβιετική εξουσία για την κατάληψη της Βεσσαραβίας από την αστική τάξη και τους τσιφλικάδες της Ρουμανίας, για τη μετατροπή της Ρουμανίας σε όργανο της αντισοβιετικής πολιτικής.

Οι κομμουνιστικές ομάδες οργάνωσαν απεργίες, μοίρασαν προκηρύξεις, ενάντια στην επέμβαση της ρουμάνικης αστοτσιφλικάδικης κυβέρνησης, με διαταγή των ιμπεριαλιστών, για την κατάπνιξη της επανάστασης στην Ουγγαρία.

Με αυτά τα αγωνιστικά συνθήματα, οι μαζικές πολιτικές απεργίες και οι εργατικές εκδηλώσεις στα 1918-1919 ανεβαίνουν και αποκορυφώνονται στη γενική απεργία του 1920, που αγκάλιασε σχεδόν ολάκερο το προλεταριάτο της Ρουμανίας.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, όταν η εργατική τάξη της Ρουμανίας, εμψυχωμένη από το παράδειγμα του ηρωικού ρούσικου προλεταριάτου, εκδήλωσε με εξαιρετική δύναμη την αγωνιστική της θέληση ενάντια στην κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση, και η αστοτσιφλικάδικη κυβέρνηση, με την πίεση της γενικής απεργίας, αναγκαζόταν να ικανοποιήσει μια σειρά αιτήματα των απεργών, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την αντεκδίκησή της, οι σοσιαλδημοκράτες δαλαϊλάμηδες και αρχηγοί προδίδουν το προλεταριάτο και ανακοινώνοντας στους απεργούς «να καθήσουν ήσυχα στο σπίτι τους», διευκολύνουν το δήμιο Αβερέσκου, το λακέ των κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων να πνίξει στο αίμα την απεργία.

Η πείρα από τη γενική απεργία του 1920 έδειξε καλύτερα από κάθε άλλη φορά στο προλεταριάτο της Ρουμσνίας, την ανάγκη να’χει επικεφαλής ένα επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, ικανό να καθοδηγεί στον αγώνα για την ανατροπή της αστοτσιφλικάδικης εξουσίας.

Ταυτόχρονα οξύνθηκε η πολιτική και ιδεολογική πάλη στους κόλπους του σοσιαλιστικού κόμματος, όπου οι κομμουνιστικές ομάδες κερδίζουν έδαφος στην προσπάθεια για την προσχώρηση στην Κομμουνιστική Διεθνή, κατορθώνοντας να τσακίσουν τις οπορτουνιστικές και ρεφορμιστικές θέσεις των αντιπροσώπων της δεξιάς σοσιαλιστικής τάσης και του κέντρου, που ήταν επαναστάτες στα λόγια και προδότες στα έργα.

Σε μια προκήρυξη μιας κομμουνιστικής ομάδας, που κυκλοφόρησε ύστερα από τη γενική απεργία του 1920, η δειλή, οπορτουνιστική θέση του σοσιαλιστικού κόμματος χαρακτηριζόταν μ’ αυτά τα λόγια: «ένα χάρτινο κόμμα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ταχτική, χωρίς πειθαρχία, χωρίς ικανότητα να μορφώσει επαναστατικά τις πλατιές εργατικές μάζες» (Ντοκουμέντα για την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, έκδοση ΕΚΡ, 1951, σελ. 17-18).

Μια προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής των κομμουνιστικών ομάδων του σοσιαλιστικού κόμματος λέει: «Από τα λάθη μας πρέπει να βγάλουμε διδάγματα για το μέλλον (…) Το σοσιαλιστικό κόμμα πρέπει να μετατραπεί σ’ ένα δυνατό πολιτικό κομμουνιστικό κόμμα (…)

Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας!

Ζήτω η διχτατορία του προλεταριάτου!» (το ίδιο, σελ. 19-20).

Ύστερα από τη διαφωτιστική πολιτική και ιδεολογική δουλειά των κομμουνιστικών ομάδων, η πλειοψηφία των τμημάτων του σοσιαλιστικού κόμματος τάχθηκε με την ιδέα της προσχώρησης στην Κομμουνιστική Διεθνή και στις λενινιστικές αρχές, την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, της οργάνωσης του κόμματος με βάση τη λενινιστική-σταλινική διδασκαλία για το κόμμα νέου τύπου, και την πείρα του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) της Σοβιετικής Ένωσης.

Το συνέδριο του σοσιαλιστικού κόμματος, που έγινε στις 8 του Μάη 1921 στο Βουκουρέστι, ψήφισε την 5η μέρα των εργασιών του (13 του Μάη)- με συντριφτική πλειοψηφία την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας και την προσχώρηση στην Τρίτη Διεθνή.

Η ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας αποτελεί ιστορική νίκη του λενινισμού ενάντια στον οπορτουνισμό και το ρεφορμισμό μέσα στο εργατικό κίνημα της Ρουμανίας.

Το κομμουνιστικό κόμμα ζυμώθηκε μέσα στη φωτιά των μεγάλων ταξικών αγώνων της Ρουμανίας στα χρόνια 1918-1919-1920, μέσα στη φωτιά της επαναστατικής ανόδου στη χώρα μας, που προκάλεσε η νίκη της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης.

Το συνέδριο του 1921 ψήφισε μια σειρά αποφάσεις με τις οποίες εκφράζει την πίστη του στην υπόθεση του προλεταριακού διεθνισμού, διακηρύχνει ότι στο ηρωικό ρούσικο προλεταριάτο βλέπει «την πρωτοπορία του παγκόσμιου προλεταριάτου», το συνέδριο έστειλε χαιρετισμό αλληλεγγύης στην Κομμουνιστική Διεθνή, που καθοδηγούνταν από το Λένιν και το Στάλιν.

Το συνέδριο του 1921, απορρίπτοντας την εθνικιστική σωβινιστική θέση της καθοδήγησης του σοσιαλιστικού κόμματος για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πήρε θέση υπέρ της ειρήνης, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και για την επαναστατική υπεράσπιση της πατρίδας του σοσιαλισμού- της Σοβιετικής Δημοκρατίας.

Ύστερα από το συνέδριο οι σοσιαλδημοκράτες δαλαϊλάμηδες, που’χαν ξεσκεπαστεί σαν προδότες της εργατικής τάξης και διωχτεί από το κόμμα, διασπούν την προλεταριακή ενότητα ιδρύοντας ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που θα παίξει το ρόλο του πραχτορείου της κεφαλαιοκρατίας μέσα στους κόλπους της εργατικής τάξης.

Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των συνέδρων είχε πιαστεί και παραπεμφθεί στη σκηνοθετημένη τερατώδικη δίκη, τη γνωστή με την ονομασία «Δίκη του Ντεάλουλ Σπίριε», η κομμουνιστική καθοδήγηση οργάνωσε απεργιακούς αγώνες σε μια σειρά από εργοστάσια και μετάτρεψε την Ένωση της Σοσιαλιστικής Νεολαίας σε Ένωση της Κομμουνιστικής Νεολαίας, οργάνωση, επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική της εργατικής νεολαίας της Ρουμανίας- βλαστάρι και εφεδρεία του κομμουνιστικού κόμματος.

Τον Οχτώβρη του 1922 έγινε το 2ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, που εκτός από τη διευκρίνιση ορισμένων γενικών πολιτικών προβλημάτων και τον καθορισμό των καθηκόντων της πάλης των κομμουνιστών μέσα στα συνδικάτα, στις μάζες των γυναικών και της νεολαίας, σύνταξε και το προσωρινό καταστατικό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, με βάση τις θέσεις και τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το καταστατικό, που βασιζόταν στη διδασκαλία του Λένιν και του Στάλιν για τις οργανωτικές βάσεις του κόμματος νέου τύπου, καθόρισε τα ανώτερα και κατώτερα όργανα του κόμματος, τις σχέσεις ανάμεσα στα κομματικά όργανα και στα μάλη του κόμματος σύμφωνα με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, καθόρισε την ιδιότητα του μέλους του κόμματος και όρισε σαν καθήκοντα των μελών του κόμματος: ν’ αγωνίζονται μέσα στα πλαίσια των αποφάσεων του κόμματος για τη διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών, να παίρνουν μέρος στις συνελεύσεις, διαδηλώσεις και σ’ όλη τη δράση του κόμματος, να πληρώνουν τη συνδρομή τους, να κρατούν ψηλά την προλεταριακή τιμή, να δίνουν το παράδειγμα της ταξικής αφοσίωσης και να εκτελούν τις εντολές του κόμματος.

Το κόμμα μας, έχοντας παράδειγμα το Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκων) της Σοβιετικής Ένωσης, διεξήγαγε αγώνα για να μπάσει στις οργανώσεις του τις λενινιστικές οργανωτικές αρχές.

***

Σύντροφοι,

Στην επόμενη περίοδο 1923-1929, περίοδο της σχετικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού, η αστική τάξη και οι τσιφλικάδες πέρασαν στην αντεπίθεση και κατόρθωσαν με την υποστήριξη των προδοτών ρεφορμιστών να ανακόψουν την επαναστατική άνοδο των εργατικών μαζών. Οι διασπαστές σοσιαλδημοκράτες διέσπασαν τα εργατικά συνδικάτα για να εμποδίσουν τον ενιαίο αγώνα της εργατικής τάξης, ενάντια στην κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση.

Η ρουμάνικη αντίδραση, εξαπολύοντας την επίθεση ενάντια στις πολιτικές ελευθερίες και καταχτήσεις της εργατικής τάξης, προσπάθησε ν’ αποκεφαλίσει το εργατικό κίνημα, βγάζοντας το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας εκτός νόμου. Το κομμουνιστικό κόμμα, αναδιοργανώνοντας τη δράση του σε καινούργιες βάσεις, περνάει σε βαθιά παρανομία και μελετώντας την πείρα του Μπολσεβίκικου Κόμματος, που ήξερε να συνδυάζει με μαεστρία την παράνομη με τη νόμιμη δουλειά, συνέχισε τον αγώνα σ’ αυτή την περίοδο για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, ενάντια στην επίθεση των εργοδοτών.

1943 Tig._Jiu camp political prisoners

Πολιτικοί κρατούμενοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Targu Jiu (1943). O Νικολάε Τσαουσέσκου δεύτερος από αριστερά.

Το 3ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας που έγινε στα 1924, ξεσκεπάζοντας τη μετατροπή της Ρουμανίας σε αποικία του αγγλο-γαλλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, συγκέντρωσε την προσοχή του κόμματος στη σημασία που έχει το καθήκον της καθοδήγησης της καθημερινής πάλης των εργατικών μαζών ενάντια στην ανεργία και στο δυνάμωμα της εκμετάλλευσης στις φάμπρικες και στα εργοστάσια. Το συνέδριο έβαλε καθήκο στο κόμμα να οργανώσει και να καθοδηγήσει τους καθημερινούς αγώνες των αγροτών ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των τσιφλικάδων, και τον αγώνα των καταπιεζόμενων εθνοτήτων ενάντια στην προσπάθεια να τις κάνει να χάσουν τον εθνικό τους χαρακτήρα, ενάντια στην οικονομική, πολιτική και πνευματική καταπίεσή τους. Το 3ο συνέδριο επέμεινε με ιδιαίτερη δύναμη στα οργανωτικά προβλήματα του κόμματος και καθόρισε ότι «το κέντρο του βάρους της πολιτικο-οργανωτικής δουλειάς του κόμματος πρέπει να μετατεθεί στους πυρήνες των εργοστασίων» (Στο ίδιο, σελ. 55). Έτσι μπήκε τέλος στις οργανωτικές αντιλήψεις των κομμάτων της 2ης Διεθνούς, που θεωρούνταν στον κοινοβουλευτικό αγώνα σα βασική μορφή της πολιτικής δράσης και έριχναν όλη την προσπάθειά τους, στους εκλογικούς συνδυασμούς.

Το κόμμα, οπλισμένο με τις αποφάσεις του 3ου συνεδρίου, καθοδηγεί τα μεγάλα απεργιακά κινήματα στη Βάλεα Μουρεσουλούι, Αράντ, Βουκουρέστι κτλ και αγωνίζεται να δώσει στη δράση της αγροτιάς στα 1926-1927-1928- ενάντια στα φορολογικά βάρη και τις αναγκαστικές κατασχέσεις, ενάντια στις ληστρικές συμφωνίες που επέβαλαν τα όργανα των τσιφλικάδων- το χαρακτήρα οργανωμένης δράσης και να δημιουργήσει μέσα στη φωτιά αυτών των αγώνων τη συμμαχία των εργατών με την αγροτιά.

Το 4ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, που έγινε στα 1928 μέσα στις συνθήκες που οι ιμπεριαλιστές άρχιζαν- με τη βοήθεια της ρουμάνικης αστικής τάξης και των τσιφλικάδων- τη μετατροπή της Ρουμανίας σε προγεφύρωμα για τον πόλεμο ενάντια στην ΕΣΣΔ, έβαλε μπροστά στο κόμμα το πρόβλημα της οργάνωσης του αγώνα ενάντια στις πολεμικές προετοιμασίες και έβαλε καθήκον στο κόμμα να συνενώσει τους καθημερινούς αγώνες των εργατών και των αγροτών ενάντια στην κεφαλαιοκρατική και τσιφλικάδικη εκμετάλλευση με τον αγώνα ενάντια στην προετοιμασία του αντισοβιετικού πολέμου.

Με άλλη απόφαση, το συνέδριο έβαζε καθήκον στο κόμμα ν’ αγωνιστεί για το δυνάμωμα των ενωτικών συνδικάτων και για τη σταθεροποίηση της κόκκινης επαναστατικής αντιπολίτευσης μέσα στα ρεφορμιστικά συνδικάτα, με τον αντικειμενικό σκοπό την ενοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, κάτω από την ιδεολογική καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος. Οι κομματικές οργανώσεις, εφαρμόζοντας αυτές τις οδηγίες, εντείνουν τη δράση τους στα συνδικάτα και προετοιμάζουν την κινητοποίηση της εργατιάς ενάντια στην εργοδοτική επίθεση.

Το κόμμα μας, καθοδηγούμενο από τη μαρξιστική-λενινιστική διδασκαλία ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι το κύριο κοινωνικό στήριγμα της κεφαλαιοκρατίας μέσα στην εργατική τάξη, και ότι ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση είναι ακατανόητος χωρίς την πάλη ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία, αγωνίστηκε αδιάκοπα ενάντια στις οπορτουνιστικές και ρεφορμιστικές επιρροές μέσα στους κόλπους της εργατικής τάξης, και στις ίδιες τις γραμμές του κόμματος, για το ξεσκέπασμα και την απομόνωση από τις μάζες των σοσιαλδημοκρατών εργατοκάπηλων.

Το συνέδριο των ενωτικών συνδικάτων, που έγινε στα 1929 στην Τιμισοάρα, με την άμεση καθοδήγηση του κόμματός μας κάλεσε στον αγώνα τις προλεταριακές μάζες για την απόκρουση της εργοδοτικής επίθεσης, που γινόταν με σκοπό να ρίξουν στην πλάτη της εργατιάς τα βάρη της οικονομικής κρίσης, και για να ξεπεραστεί η κρίση επαναστατικά. Το κόμμα μας, με τη φωνή του συντρόφου Βασίλε Λούκα, κάλεσε τους εργαζόμενους να οργανώσουν πλατιά μαζική δράση, δείχνοντάς τους πως χωρίς αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στο αστοτσιφλικάδικο κράτος και χωρίς την κατάχτηση της εξουσίας, οι εργαζόμενοι δε μπορούν να πετύχουν πραγματική καλυτέρευση της οικονομικής τους κατάστασης. Παρ’ όλη τη βάρβαρη τρομοκρατία της εθνικοαγροτικής κυβέρνησης, το συνέδριο της Τιμισοάρα ακολουθήθηκε από μια σειρά εκδηλώσεις που η μεγαλύτερη ήταν η ηρωική απεργία των ανθρακωρύχων στο Λουπένι, εκδηλώσεις που έδειξαν το ανέβασμα του αγωνιστικού πνεύματος της εργατικής τάξης.

Όταν έληξε η περίοδος της σχετικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού και πλησίαζε η οικονομική κρίση, η αστική τάξη άρχισε καινούργιες μανούβρες.

Η αστική τάξη, βλέποντας την αύξηση της δυσαρέσκειας των μαζών, και το γεγονός ότι οι ρεφορμιστές αρχηγοί, χρεωκοπημένοι μπροστά στα μάτια των μαζών σαν πράχτορες της αστικής τάξης- δε διαθέτανε πια την απαραίτητη πολιτική επιρροή για να μπορέσουν ν’ απομακρύνουν το προλεταριάτο από τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, δημιούργησε φασιστικές διασπαστικές οργανώσεις για να χτυπήσει το εργατικό κίνημα. Η Σιδηρά Φρουρά που είχε οργανωθεί και συντηρούνταν από την αστική τάξη, δρούσε σαν φασιστική οργάνωση εφόδου ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό, σαν μισθόδουλο πραχτορείο της γκεστάπο που είχε εξασκηθεί ακριβώς για να χτυπάει τις απεργίες και να οργανώνει μαζικές σφαγές. Η Σιδηρά Φρουρά ήταν διαπαιδαγωγημένη με το βάρβαρο πνεύμα του φυλετισμού, με το έγκλημα και την προδοσία των εθνικών συμφερόντων του ρουμάνικου λαού.

Ακριβώς σ’ αυτές τις περιστάσεις που έπρεπε το κόμμα να είναι ενωμένο περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο ταξικός εχθρός πέτυχε να προκαλέσει μέσα στο κόμμα μια εγκληματική φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές που αδυνάτισε τις γραμμές του κόμματος και το’ φερε κοντά στη διάλυση. Οι αντικομματικές φραξιονιστικές ομάδες πέρασαν στη διάσπαση των επαναστατικών οργανώσεων και στο χαφιεδισμό, καταδίνοντας στην Ασφάλεια τα τίμια επαναστατικά στελέχη.

Τα φραξιονιστικά στοιχεία παράσερναν ταυτόχρονα τα στελέχη του κόμματος σε μεμονωμένες ενέργειες, που είχαν σαν αποτέλεσμα να χάνονται τα στελέχη και μετατρέψανε το κόμμα σε μια σεχταριστική οργάνωση αποκομμένη από τη μάζα.

Αυτή η κατάσταση πραγμάτων οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στο ότι μέσα στην καθοδήγηση του κόμματος υπήρχαν μερικά αντικομματικά στοιχεία, που κατέχονταν από μια μικροαστική νοοτροπία και ένα τυχοδιωκτικό πνεύμα και που κρατούσαν μακριά από τις υπεύθυνες θέσεις τα υγιή προλεταριακά στοιχεία. Από την άλλη μεριά, οφείλονταν και στο γεγονός ότι μέσα στο κόμμα υπήρχαν ακόμα σοβαρά σοσιαλδημοκρατικά οπορτουνιστικά υπολείμματα αντιλήψεων για τα πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά προβλήματα.

Αργότερα, μερικά απ’ αυτά τα στοιχεία, που παίξανε καθοδηγητικό ρόλο στους φραξιονιστικούς αγώνες, ξεσκεπάστηκαν σαν εχθροί της εργατικής τάξης που είχαν σύνδεση με τους τροτσκιστές προδότες.

Οι φραξιονιστικοί αγώνες απομάκρυναν το κόμμα για ένα διάστημα από τη φυσική του απασχόληση του οργανωτή και καθοδηγητή του αγώνα της εργατικής τάξης και του ρουμάνικου λαού, εκθέσανε το κόμμα μπροστά στον ταξικό εχθρό και το απομονώσανε από τις μάζες, βάζοντας σε κίνδυνο και την ίδια την ύπαρξή του.

Σ’ αυτές τις δύσκολες περιστάσεις, το κόμμα μας πήρε μεγάλη πολιτική βοήθεια από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς που κάλεσε το κόμμα να βάλει τέρμα στη φραξιονιστική πάλη, ν’ αποκαταστήσει την ενότητα, να βάλει τέρμα στο σεχταρισμό και ν’ αναπτύξει πλατιά μαζική πολιτική δουλειά για να συγκεντρώσει σ’ ένα ενιαίο επαναστατικό χείμαρρο τις πλατιές προλεταριακές μάζες, τις αγροτικές μάζες και τις μάζες των καταπιεζόμενων εθνοτήτων.

Μ’ αυτή την αδερφική διεθνιστική βοήθεια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το κόμμα μας σάρωσε τις αντικομματικές φράξιες, δυνάμωσε, κι ετοιμάστηκε για καινούργιους αγώνες.

***

Σύντροφοι,

Το κομμουνιστικό κόμμα, αφού απόχτησε την αγωνιστική του ενότητα, πήρε στα χέρια του την καθοδήγηση των μεγάλων εργατικών αγώνων στην περίοδο της οικονομικής κρίσης 1929-1933.

Οι αγώνες αυτοί διαδραματίστηκαν σε συνθήκες που η Σοβιετική Ένωση καταχτούσε αποφασιστικές νίκες στον τομέα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ενώ ο καπιταλιστικός κόσμος είχε μπλεχτεί σε μια πρωτόφαντη οικονομική κρίση, σε συνθήκες που η αστική τάξη προσπαθούσε να βρει διέξοδο από την οικονομική κρίση από τη μια μεριά, τσακίζοντας την εργατική τάξη με την επιβολή της φασιστικής διχτατορίας, κι από την άλλη, εξαπολύοντας έναν πόλεμο.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες συνήλθε το 5ο συνέδριο του κομμουνιστικού κόμματος το Γενάρη του 1932 που σημείωσε μια στροφή στη ζωή του κόμματός μας. Το συνέδριο για πρώτη φορά ανέλυσε βαθιά τις προοπτικές του επαναστατικού κινήματος της Ρουμανίας, κριτικάρισε όλες τις διαστρεβλώσεις και παρεκκλίσεις από τη λενινιστική-σταλινική γραμμή και ξεκαθάρισε τις ιδεολογικές συγχύσεις που υπήρχαν στο κόμμα. Σημειώνοντας το γεγονός ότι στη Ρουμανία υπάρχουν όλες οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, που οξύνθηκαν σαν συνέπεια της οικονομικής καθυστέρησης της χώρας και της συνύπαρξης των πιο ανώτερων μορφών της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας και εκμετάλλευσης (καρτέλ-τραστ) με τις προκαπιταλιστικές μορφές και με τα φεουδαρχικά υπολείμματα στη γεωργία, το συνέδριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ρουμανία είναι ένας από τους αδύνατους κρίκους στην αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Ταυτόχρονα, το συνέδριο τόνισε ότι «η Ρουμανία βρίσκεται στην άκρη του κεφαλαιοκρατικού κόσμου και γειτονεύει άμεσα με τη χώρα που χτίζει το σοσιαλισμό» πράγμα που «καθορίζει ότι η Ρουμανία μαζί με τη φασιστική Πολωνία είναι ένας από τους πιο σημαντικούς κρίκους στον αντεπαναστατικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο που οργανώνει ο διεθνής ιμπεριαλισμός ενάντια στην ΕΣΣΔ» (στο ίδιο, σελ. 108).

Το συνέδριο, εχτιμώντας τη σημασία της ιστορικής στιγμής που συνήλθε, έβαλε το καθήκον ν’ απαντήσει στα βασικά προβλήματα του επαναστατικού κινήματος της Ρουμανίας, να σταθεροποιήσει την ενότητα στις γραμμές του κόμματος και να οπλίσει ιδεολογικά το κόμμα για τους μεγαλειώδικους αγώνες που το περίμεναν.

Το συνέδριο απόκρουσε την αστοφιλελεύθερη νεοδουλοπάροικη θεωρία καθώς και την «αριστερή» σεχταριστική θέση ότι η Ρουμανία βρίσκεται μπροστά στην ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, ότι το καθήκον σ’ αυτή την επανάσταση είναι «να γκρεμίσει με τη βία την αστοτσιφλικάδικη κρατική εξουσία και να εγκαθιδρύσει την επαναστατική δημοκρατική διχτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς» (στο ίδιο, σελ. 109).

Το συνέδριο, καθοδηγούμενο από τις θέσεις που ανέπτυξε ο Λένιν στο μεγαλοφυές έργο του «Δύο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση», τόνισε ότι ο «ηγεμόνας αυτής της επανάστασης μπορεί να’ναι μόνο το προλεταριάτο που στηρίζεται στο χωριό στα προλεταριακά και μισοπρολεταριακά στοιχεία, οδηγεί πίσω του σαν συμμάχους τα φτωχά στρώματα και τα βασικά μεσαία στρώματα της αγροτιάς, και παλεύει ενάντια στην αστική τάξη του χωριού (κουλάκους) για την καθοδήγηση των βασικών μαζών της αγροτιάς» (στο ίδιο, σελ. 109).

Το συνέδριο τόνισε ότι τόσο οι αντικειμενικές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες αυτής της επανάστασης και οι ιδιομορφίες των κινητήριων δυνάμεων, όσο και η διεθνής κατάσταση, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για το γρήγορο πέρασμα από την ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης στην προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση.

Το συνέδριο διαπίστωσε μια σειρά από επιτυχίες του κόμματος ύστερα από το ξεκαθάρισμα της φραξιονιστικής πάλης και συγκέντρωσε την προσοχή του στις ελλείψεις και αδυναμίες που έπρεπε να υπερνικήσει για να μπορέσει να εκπληρώσει με επιτυχία τα ιστορικά του καθήκοντα.

Το συνέδριο τράβηξε την προσοχή του κόμματος στο γεγονός ότι η τοτινή περίοδος ανάπτυξης της επαναστατικής ανόδου στη Ρουμανία χαρακτηρίζεται με το ταυτόχρονο μεγάλωμα και το δυνάμωμα του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου, της αγροτιάς και της εθνικο-επαναστατικής πάλης και του κινήματος των μικροαστικών μαζών στις πόλεις, και υπογράμμισε την καθυστέρηση της δουλειάς του κόμματος σε σχέση με την όξυνση της ταξικής πάλης.

Το συνέδριο έβαλε στο κόμμα το καθήκον να δυναμώσει τις οργανώσεις του στα βιομηχανικά κέντρα, και υπόδειξε ότι χρειάζεται μια αποφασιστική στροφή όλου του κόμματος στη δουλειά μέσα στις αγροτικές μάζες. Το συνέδριο καθόρισε ότι το πιο βασικό καθήκον του κόμματος είναι η δημιουργία της συμμαχίας στον αγώνα των εργατών και των αγροτών με την ηγεμονία του προλεταριάτου και την καθοδήγηση του αγώνα των αγροτικών μαζών για τις άμεσες ανάγκες της και για την «επαναστατική λύση του αγροτικού προβλήματος».

Σαν βασική στρατηγική επιδίωξη, το 5ο συνέδριο καθόρισε ότι το κόμμα πρέπει να κατευθύνει το κυριότερο χτύπημα ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία και στη λεγόμενη «αριστερή» γκελερτεριστική (σημ.μετ: Γκελέρτερ, ηγέτης των ρουμάνων σοσιαλδημοκρατών) πτέρυγά της, που ήταν το σοβαρότερο κοινωνικό στήριγμα της κεφαλαιοκρατίας μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης και ενάντια στο Εθνικό Αγροτικό Κόμμα και τις λεγόμενες ομάδες του «της αριστεράς», που ήταν οι πιο μεγάλοι και επικίνδυνοι εχθροί της επανάστασης στο χωριό.

Το συνέδριο, σχετικά με την όξυνση των αντιθέσεων στο διεθνή στίβο, έβαλε στο κέντρο της προσοχής του κόμματος το καθήκον του αγώνα ενάντια στην προετοιμασία του αντισοβιετικού πολέμου και υπογράμμισε ότι «ο πόλεμος ενάντια στην ΕΣΣΔ (…) θα είναι ταυτόχρονα ανελέητος αγώνας ενάντια στις ίδιες τις εργατικές μάζες της Ρουμανίας» και ότι «το κόμμα τότε θα μπορέσει να κινητοποιήσει τις πιο πλατιές μάζες στον αγώνα ενάντια σ’ αυτό τον κίνδυνο, όταν θα ξέρει να εξηγήσει στις μάζες ότι υπερασπίζοντας την ΕΣΣΔ υπερασπίζουν ταυτόχρονα τον εαυτό τους, υπερασπίζουν τα καθημερινά τους συμφέροντα, τα ζωτικά και ιστορικά συμφέροντά τους» (στο ίδιο, σελ.110).

Η ιστορική σημασία του 5ου συνεδρίου βρίσκεται στο γεγονός ότι καθόρισε τις οργανωτικές, ιδεολογικές, στρατηγικές και ταχτικές αρχές του κόμματος με το φως της λενινιστικής-σταλινικής διδασκαλίας και της πείρας του μπολσεβικισμού.

***

Σύντροφοι,

Το 1932- χρονιά που η οικονομική κρίση είχε φτάσει στο κατακόρυφο- οι κυρίαρχες τάξεις της χώρας μας έκαναν καινούργια βήματα στην οικονομική και πολιτική υποδούλωση της Ρουμανίας στο αγγλο-γαλλο-αμερικανικό κεφάλαιο.

Μια απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας, γράφει:

«Το αγγλο-γαλλικό κεφάλαιο και προπάντων το αγγλικό, θεωρεί ότι τούτη τη στιγμή το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντά του στη Ρουμανία και θα ήταν περισσότερο σε θέση, έχοντας ακόμα «δημοτικότητα» μέσα στις μάζες- να αποκοιμίζει τις εργατικές μάζες για να τις εκμεταλλεύεται και για να προετοιμάζει τον πόλεμο ενάντια στην ΕΣΣΔ».

Η κυβέρνηση Μανίου-Βάιντα προσπαθούσε πραγματικά να εκτελέσει με πολύ ζήλο το καθήκον που της είχαν εμπιστευθεί. Το ξεπούλημα των βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, η παραχώρηση των πιο σπουδαίων πηγών του εθνικού εισοδήματος στα ξένα τραστ, η σύναψη μερικών σκανδαλώδικων συμβάσεων με αμερικάνους, άγγλους κλπ κερδοσκόπους, επιστεγάστηκαν με την εφαρμογή του περιβόητου «πλάνου της Γενεύης» που επέβαλε έναν άμεσο ξένο έλεγχο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας και στις υποθέσεις του ρουμάνικου κράτους. Τα πρώτα μέτρα που πήραν οι ξένοι ελεγκτές ήταν: η απόλυση 30 στους εκατό από τους μισθωτούς, η επιβολή 3 φορές των «αναγκαστικών κρατήσεων θυσίας» στους δημόσιους υπάλληλους, που ρίξανε τους μισθούς τους κατά 60% και άλλα καινούργια βάρη που πέσανε στην πλάτη των μισθωτών. Η εφαρμογή των μέτρων προκάλεσε την αύξηση της ανεργίας και το μεγάλωμα της εξαθλίωσης των εργατικών και αγροτικών μαζών.

Το μόνο κόμμα που καλούσε τις εξαντλημένες και πεινασμένες εργατικές μάζες να ενωθούν και να ξεσηκωθούν στον αγώνα για το ψωμί, για την ειρήνη και τη λευτεριά, ενάντια στην οικονομική υποδούλωση της χώρας, ενάντια στη μετατροπή της Ρουμανίας σε προγεφύρωμα του αντισοβιετικού πολέμου, ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας.

Οι αποφάσεις που πάρθηκαν στις ολομέλειες της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας τον Απρίλη και τον Οχτώβρη του 1932, προσανατόλισαν αποφασιστικά το κόμμα στην οργάνωση και την κινητοποίηση των σιδηροδρομικών, χάραξαν τη γραμμή ότι πρέπει να συνδυασθεί ο αγώνας για τις άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις με τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και στον πόλεμο, καθώς και την ταχτική της πραγματοποίησης ενιαίου μετώπου από τα κάτω και την εκλογή των επιτροπών δράσης πάνω απ’ τα κεφάλια και ενάντια στους ρεφορμιστές εργατοκάπηλους.

Το κόμμα, εφαρμόζοντας τη γραμμή που επεξεργάστηκε η Κεντρική Επιτροπή, οργάνωσε και διεξήγαγε τους αγώνες των σιδηροδρομικών και εργατών πετρελαίου, που αποκορυφώθηκαν με τις απεργίες Γενάρη- Φλεβάρη 1933. Με την επέχταση αυτών των απεργιών, με τον επαναστατικό μαχητικό χαρακτήρα τους- η απεργία της Γκριβίτσας, π.χ. πήρε τη μορφή της κατάληψης των μηχανοστασίων από τους εργάτες- με την πλατιά κινητοποίηση των εργατικών μαζών και αρκετών λαϊκών στρωμάτων όλης της χώρας, σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης με τους απεργούς, οι εργατικοί αγώνες του 1933 γράψανε μια ένδοξη σελίδα στην ιστορία της εργατικής τάξης και του ρουμάνικου λαού.

Παρ’ όλη την αιματηρή κατάπνιξη της απεργίας της Γκρίβιτσας, παρ΄ όλη την τρομοκρατία ενάντια στο εργατικό κίνημα, παρ’ όλα τα μέτρα για τη διάλυση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και τις δικαστικές σκηνοθεσίες ενάντια στους καθοδηγητές των απεργιών, οι αγώνες των σιδηροδρομικών και των εργατών πετρελαίου ήτανε μια αποφασιστική εκδήλωση της δύναμης της εργατικής τάξης ενάντια στο φασισμό, χτύπησαν την πολιτική εκφασισμού της χώρας και της μετατροπής της σε αποικία του ιμπεριαλισμού, προκάλεσαν την πτώση της κυβέρνησης του δήμιου Βάιντα, και ταυτόχρονα δυνάμωσαν την επιρροή και τη σύνδεση του κόμματος με τις μάζες, δυνάμωσαν και το ίδιο το κόμμα με την προσχώρηση στις γραμμές του των πιο μαχητικών, των πιο επαναστατικών στοιχείων που είχαν ατσαλωθεί μέσα στη φωτιά αυτών των μεγάλων αγώνων.

Οι εργατικοί αγώνες στην περίοδο της οικονομικής κρίσης 1929-1933, καθώς και οι αγώνες που οργανώθηκαν από τους κομμουνιστές στα επόμενα χρόνια, απόδειξαν ότι το κομμουνιστικό κόμμα είναι ο καθημερινός υπερασπιστής των συμφερόντων της εργατικής τάξης, ο οργανωτής του αγώνα των εργατών για καλύτερη ζωή, ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη εκμετάλλευση και στην οικονομική υποδούλωση της χώρας στους ξένους ιμπεριαλιστές, τους αμερικάνους και άγγλους.

***

Σύντροφοι,

Η εγκαθίδρυση στην εξουσία των χιτλερικών στη Γερμανία ήτανε για την παγκόσμια αντίδραση, καθώς και για τη ρουμάνικη αντίδραση, το σύνθημα για την ένταση των προετοιμασιών του πολέμου. Όλη η πορεία της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Ρουμανίας, δείχνει ότι οι αντιδραστικοί ρουμάνικοι κύκλοι προσανατολίζονταν αποφασιστικά προς το φασισμό.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, όπου έμπαινε στα κομμουνιστικά κόμματα το καθήκον να οργανώσουν ένα πλατύ μέτωπο αγώνα ενάντια στο φασισμό και στον πόλεμο, το κόμμα μας δημιούργησε μια σειρά νόμιμες μαζικές οργανώσεις για να μπορέσει να οργανώσει ένα πλατύ, αντιφασιστικό, λαϊκό μέτωπο. Σ’ αυτό τον καινούργιο σταθμό του αγώνα του, το κόμμα δυνάμωσε τη δράση του στους κόλπους της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης καθώς και στις γραμμές των εθνοτήτων της Ρουμανίας, κατόρθωσε να οργανώσει- παρ΄όλη την άγρια τρομοκρατία του αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος- μια σειρά απεργιακά κινήματα, συλλαλητήρια και διαδηλώσεις του λαού με αντιπολεμικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα.

Στα 1936-37, με πρόταση του κομμουνιστικού κόμματος, σχηματίστηκε ένα δημοκρατικό μέτωπο αγώνα από τις οργανώσεις: Μέτωπο των Καλλιεργητών, Μάντος, Δημοκρατικός Συνασπισμός και από μερικές οργανώσεις του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Αυτό το μέτωπο έδρασε με επιτυχία στις αναπληρωματικές εκλογές του 1936-37 στις επαρχίες Μεχεντίτς και Χουνεντοάρα, όπου, χάρη στη δουλειά του κόμματος μέσα στη μάζα της αγροτιάς, τσακίστηκαν οι φασιστικές και αντιδραστικές δυνάμεις από το συνασπισμό των δημοκρατικών δυνάμεων.

Η αστική τάξη οργάνωσε μια σειρά από σκηνοθετημένες δίκες με το σκοπό να χτυπήσει το κόμμα και το αντιφασιστικό κίνημα. Με την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος οι δίκες αυτές μετατράπηκαν σε βήμα από όπου ξεσκεπάστηκαν οι πολεμικές προετοιμασίες και έγινε έκκληση στις πλατιές μάζες να πάρουν μέρος στον αγώνα ενάντια στο φασισμό και στον πόλεμο.

Η εγκαθίδρυση της βασιλικής διχτατορίας του Καρόλου Β’, με τη συνενοχή των ηγετών των αστικών κομμάτων σημειώνεται με το σάρωμα των πολιτικών ελευθεριών, με την επιβολή ενός Συντάγματος φασιστικού τύπου και άλλων φασιστικών μέτρων που χειροτέρεψαν την εκμετάλλευση, επιβάλλοντας στην εργατική τάξη ένα καθεστώς αστυνομικής τρομοκρατίας.

Το κόμμα μας έκανε σε κείνη την περίοδο μερικά σοβαρά λάθη, που υπεύθυνος γι’ αυτά ήταν ο προδότης Φόρις, που βρισκότανε τότες στην καθοδήγηση του κόμματος. Έτσι, το κόμμα έδωσε εντολή στα δημοκρατικά στοιχεία που το ακολούθησαν, να πάρουν μέρος στις ψευτοεκλογές που είχε οργανώσει η βασιλική διχτατορία και έριξε το σύνθημα: «να συγκεντρωθούν οι δημοκρατικές δυνάμεις μέσα κι όξω από το Μέτωπο της Εθνικής Αναγέννησης», και όταν η Σιδηρά Φρουρά έγινε ο κυριότερος κίνδυνος, το κόμμα δεν είδε αυτό τον κίνδυνο και δε συγκέντρωσε τα κυριότερα πυρά του ενάντιά της. Αν και το κόμμα διόρθωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτά τα λάθη, ωστόσο το εμπόδισαν να οργανώσει μια πλατιά κι αποφασιστική δράση ενάντια στο φασισμό και στις προετοιμασίες του πολέμου.

Σύντροφοι,

Ύστερα από την κατάχτηση από τα χιτλερικά στρατεύματα της Αυστρίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Πολωνίας, η χιτλερική Γερμανία μετάτρεψε τη Ρουμανία και τις άλλες βαλκανικές χώρες σε προχωρημένο φυλάκιο για τον αντισοβιετικό πόλεμο.

Αυτό έγινε με την άμεση συνενοχή των αμερικάνων και άγγλων ιμπεριαλιστών. Έτσι, σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα που βρέθηκαν στα αρχεία του χιτλερικού Υπουργείου Εξωτερικών, και δημοσιεύτηκαν από την ΕΣΣΔ, στις μυστικές συνεννοήσεις που έγιναν στα 1939 στο Λονδίνο, ανάμεσα στον Βόλτατ, αντιπρόσωπο του Χίτλερ, και στους αντιπροσώπους των αγγλικών ηγετικών κύκλων, Γουΐλσον και Μπαξτον, η Αγγλία δήλωσε ότι είναι πρόθυμη να σεβαστεί πέρα για πέρα τη λεγόμενη «γερμανική σφαίρα συμφερόντων», στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, να παραιτηθεί από τις εγγυήσεις που είχε σώσει στη Ρουμανία και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και να πείσει τη Γαλλία να παραιτηθεί κι αυτή από τις σχέσεις της μ’ αυτές τις χώρες.

Σα συνέπεια της προσχώρησης της Ρουμανίας στην τροχιά της χιτλερικής Γερμανίας, ανέβηκε στην εξουσία η φασιστική διχτατορία του Αντωνέσκου.

Στο κομματικό ντοκουμέντο με τον τίτλο «Η άποψή μας», που εκδόθηκε στα 1940, η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος προειδοποίησε το ρουμάνικο λαό ότι η τρομοκρατική διχτατορία των στρατοκρατών και σιδεροφρουριτών είναι έτοιμη να χρησιμοποιηθεί σαν προχωρημένο φυλάκιο για μια αντισοβιετική πολεμική πρόκληση, τονίζοντας ότι «οι εργαζόμενοι οφείλουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά όχι μόνο να επαγρυπνούν μα και να δουλεύουν ακούραστα για το δυνάμωμα των αδερφικών σχέσεων, με την εργατική τάξη και τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης (…)».

Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος τόνισε ότι: «Η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, με τη γιγάντια της στρατιωτική, οικονομική και πολιτική δύναμη, με την ηθική και πολιτική ενότητα των λαών της, γύρω από τη σοβιετική εξουσία, από το Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκων), από το σύντροφο Στάλιν, και με την επαναστατική υποστήριξη του προλεταριάτου των κεφαλαιοκρατικών χωρών, δεν είναι μονάχα πιο δυνατή από κάθε κεφαλαιοκρατικό κράτος, μα και από κάθε συνασπισμό κεφαλαιοκρατικών κρατών (…)» (στο ίδιο, σελ. 310).

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας ορθώθηκε, ενάντια στην παράδοση της χώρας στα χέρια του γερμανικού φασιστικού ιμπεριαλισμού και οργάνωσε από μαζικές συγκεντρώσεις, προπάντων στο Κλουζ, Μπρασόβ, Τιμισοάρα, στις οποίες πήραν μέρος δεκάδες χιλιάδες, διαδηλώνοντας το μίσος τους ενάντια στο χιτλερισμό και στην αντεθνική κυβέρνηση.

***

Σύντροφοι,

Στις 22 του Ιούνη 1941, η ματωβαμένη φασιστική διχτατορία του Αντωνέσκου, με την υποστήριξη του βασιλιά Μιχαήλ και του Μανίου και Μπρατιάνου έσπρωξε τη Ρουμανία στον εγκληματικό αντισοβιετικό πόλεμο, δίπλα στη χιτλερική Γερμανία.

Το κόμμα μας, μελετώντας το χαρακτήρα αυτού του πολέμου, επεξεργάστηκε την πολιτική γραμμή του εθνικού αντιφασιστικού και αντιπολεμικού αγώνα, και απευθύνθηκε σε όλα τα κόμματα και τις δημοκρατικές και πατριωτικές οργανώσεις, για την πραγματοποίηση ενός ενιαίου εθνικού μετώπου του ρουμάνικου λαού, ενάντια στο χιτλερικό ζυγό και στη στρατιωτικο-φασιστική κλίκα του προδότη Αντωνέσκου. Το κόμμα κάλεσε όλους τους πατριώτες να παλέψουν με το όπλο στο χέρι ενάντια στην πολεμική φασιστική μηχανή, να σαμποτάρουν την πολεμική παραγωγή, τη μεταφορά στρατευμάτων, όπλων και πολεμοφοδίων, για τον πόλεμο του Χίτλερ.

mihair Ναζί και βασιλιάς Μιχαήλ της Ρουμανίας αδελφωμένοι

Κείνη την εποχή, που έμπαιναν στο κόμμα μας καθήκοντα ιστορικής ευθύνης, ο ταξικός εχθρός κατόρθωσε να το χτυπήσει σκληρά και οδυνηρά με τη βοήθεια μερικών προδοτικών αντεπαναστατικών στοιχείων με επικεφαλής τον Φόρις που βρισκόταν στην καθοδήγηση του κόμματος. Αυτοί οι πράχτορες των ιμπεριαλιστών προκάλεσαν τη σύλληψη των συντρόφων Τεοχάρι Τζεορτζέσκου και Ι. Κισινιέφσκι, μελών της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Οι προδότες ανέπτυξαν μια ύπουλη και εγκληματική δράση για ν’ αποσυνθέσουν και να διαλύσουν τις οργανώσεις του κόμματος και παράδωσαν στα χέρια της Ασφάλειας και της γκεστάπο τα βασικά στελέχη του κόμματος και κατάδωσαν τις προετοιμασίες για σαμποτάζ και για αντάρτικο κίνημα που είχαν οργανώσει οι κομμουνιστές.

Μα και σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι κομμουνιστές γεμάτοι αφοσίωση στο λαό και στην πατρίδα, έμειναν πιστοί στη μεγαλειώδη υπόθεση του Λένιν και του Στάλιν. Οι κομμουνιστές και οι άλλοι αντιχιτλερικοί μαχητές, εμπνέονταν από τον ηρωικό αγώνα του σοβιετικού λαού ενάντια στις φασιστικές ορδές, από τις ημερήσιες διαταγές του συντρόφου Στάλιν και τις φλογερές εκκλήσεις του ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας, για τον αγώνα ενάντια στο χιτλερικό ζυγό. Οι κομμουνιστές, γεμάτοι πίστη στη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης, αντιμετωπίζοντας την άγρια τρομοκρατία της γκεστάπο και των εχτελεστικών αποσπασμάτων του Αντωνέσκου, οργάνωσαν στα εργοστάσια και στις φάμπρικες σαμποταριστικές ενέργειες, κινητοποίησαν ομάδες πατριωτών ενάντια στη χιτλερική μηχανή, τύπωναν και μοίραζαν τις παράνομες εφημερίδες και προκηρύξεις που καλούσαν τις μάζες στον αγώνα ενάντια στη φασιστική διχτατορία και στον πόλεμο, και μαζί με τις οργανώσεις: Μέτωπο των Καλλιεργητών, Ένωση των Πατριωτών, Μάντος και άλλες ομάδες, σχημάτισαν το Πατριωτικό Αντιχιτλερικό Μέτωπο. Όμως, όσο καιρό βρισκόντουσαν τα προδοτικά στοιχεία στην καθοδήγηση του κόμματος, οι κομματικής οργανώσεις δε μπορούσαν να οργανώσουν ένα πλατύ μαζικό κίνημα ενάντια στον αντισοβιετικό πόλεμο.

204274ad4786c3abca69fa097b85867d9a4

O Ντεζ απευθύνει χαιρετισμό στην εκδήλωση για το συνέδριο του Μετώπου των Καλλιεργητών 24/6/1945

Στις 4 του Απρίλη 1944, τα κυριότερα στελέχη του κόμματος που βρίσκονταν λεύτερα και στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κατόρθωσαν να πετάξουν την εχθρική σπείρα από την καθοδήγηση του κόμματος.

Η διείσδυση των εχθρών στο εσωτερικό του κόμματός μας δεν ήταν τυχαίο φαινόμενο. Ύστερα από το ξεσκέπασμα της τιτικής σπείρας και των άλλων πραχτόρων των ιμπεριαλιστών- Ράικ, Κοστόφ, Κότσι Τζώτζε, Σλινγκ κτλ-, αποκαλύφτηκε ότι οι ιμπεριαλιστικές υπηρεσίες κατασκοπίας και αντιπερισπασμού κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες στην εποχή του πολέμου, για να μπάσουν τους πράχτορές τους στις καθοδηγήσεις των κομμουνιστικών κομμάτων.

Όπως διδάσκει η πείρα του επαναστατικού κινήματος, η ενέργεια του κόμματος στις 4 του Απρίλη του 1944 και το κατοπινό ξεσκέπασμα του Πατρασκάνου που, όπως αποδείχτηκε, είχε συνδεθεί, στενά με τους πράχτορες του εχθρού, βοήθησαν το κόμμα μας να δυναμώσει την επαναστατική επαγρύπνηση, ν’ ανακαλύψει και να τσακίσει έγκαιρα τα εχθρικά στοιχεία που είχαν τρυπώσει ή που προσπαθούσαν να τρυπώσουν στο κόμμα.

***

Σύντροφοι,

Ύστερα από την απομάκρυνση της εχθρικής σπείρας και το σχηματισμό της προσωρινής καθοδήγησης, ο αγώνας των πατριωτικών δυνάμεων πήρε μια ορμητική άνοδο. Η καθοδήγηση του κόμματος επεξεργάστηκε το σχέδιο, για την ανατροπή της διχτατορίας του Αντωνέσκου και το πολιτικό πρόγραμμα για την κινητοποίηση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Την εποχή που τα απελευθερωτικά σοβιετικά στρατεύματα, κυνηγώντας τις χιτλερικές ορδές από το έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης, μπήκανε στο έδαφος της Ρουμανίας, και όταν οι εργατικές μάζες εκδήλωναν όλο και πιο ανοιχτά το μίσος και την αγανάχτησή τους ενάντια στο καθεστώς του Αντωνέσκου και στο χιτλερικό πόλεμο, η καθοδήγηση του ΣΔΚ (σημ.μετ: Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος), ύστερα από επανειλημμένες αρνήσεις και υπεκφυγές, δέχτηκε την πρόταση του κόμματός μας για την ίδρυση του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου.

Κείνη την εποχή, οι ηγετικοί κύκλοι των αστικών κομμάτων, μ’ επικεφαλής τους Μανίου, Μπρατιάνου και τον παλιό τους λακέ Τιτέλ Πετρέσκου, εξακολουθώντας να υποστηρίζουν τη φασιστική διχτατορία του Αντωνέσκου, απέρριψαν την ανακωχή που γενναιόδωρα πρότεινε η Σοβιετική Ένωση και διεξήγαγαν διαπραγματεύσεις μέσω του συμμαχικού στρατηγείου του Καΐρου με τους αμερικάνους και άγγλους ιμπεριαλιστές, έχοντας την ελπίδα ότι τα αγγλοαμερικάνικα στρατεύματα θα εισβάλανε στα Βαλκάνια, σύμφωνα με τα ιδιαίτερα σχέδια του Τσώρτσιλ.

Από τα 1943 ακόμα, ύστερα από τη νίκη στο Στάλινγκραντ και το πέρασμα του σοβιετικού στρατού στην επίθεση, η αστική τάξη της Ρουμανίας, που άρχισε να αμφιβάλλει για τη νίκη του Χίτλερ και να αντιμετωπίζει την ενδεχόμενη απελευθέρωση της χώρας μας από το σοβιετικό στρατό, έβαλε το ζήτημα: ποιες κυρίως πολιτικές δυνάμεις θα τραβήξουν τις μάζες σ’ αυτή την κατάσταση;

Αξίζει να τονίσουμε δω απ’ αυτή την άποψη, ότι τότε που εγκαθιδρύθηκε η βασιλική διχτατορία, τα αστοτσιφλικάδικα κόμματα είχαν όλες τις δυνατότητες και τις κατάλληλες συνθήκες ν’ αντισταθούν στα μέτρα για τη φασιστικοποίηση της χώρας, πολύ περισσότερο που και το κόμμα μας καλούσε κείνη την εποχή όλα τα πολιτικά κόμματα ν’ αναλάβουν μια τέτοια δράση με τη δραστήρια υποστήριξη του λαού.

Γιατί οι αστοί πολιτικάντηδες απέρριψαν την πρόταση του κόμματός μας;

Σ’ αυτή την ερώτηση μπορούμε ν’ απαντήσουμε ότι οι αστικοί πολιτικοί κύκλοι δεν ήταν μονάχα συνένοχοι μα είχαν και την πρωτοβουλία και υποστήριζαν με όλες τις δυνάμεις τους την πολιτική εκφασισμού της χώρας, και μάλιστα ήταν σύμφωνοι με το μέτρο της διάλυσης των πολιτικών κομμάτων και το διασυρμό των ίδιων των αστικοδημοκρατικών αρχών, γιατί έτσι θα δημιουργούνταν στη χώρα μια φασιστική ατμόσφαιρα που θα ευνοούσε την προετοιμασία του αντισοβιετικού πολέμου, που τον έβλεπαν σα μέσο πλουτισμού των ρουμάνων κεφαλαιοκρατών και τσιφλικάδων και ταυτόχρονα σαν μέσο για την ικανοποίηση των ιμπεριαλιστικών τους ορέξεων, με την αρπαγή ξένων εδαφών. Τα αστικά κόμματα μ’ αυτές τους τις μανούβρες λογάριαζαν ταυτόχρονα σε περίπτωση κατάρρευσης αυτής της πολιτικής, να παρουσιαστούν σαν «κόμματα που είχαν καταδιωχτεί» από το φασισμό για να εξαπατήσουν τις μάζες, να τις συγκεντρώσουν γύρω τους και να τις εμποδίσουν να συσπειρωθούν γύρω από το κομμουνιστικό κόμμα- τη μόνη πολιτική δύναμη που φοβόντουσαν όταν έκαναν τις μηχανορραφίες τους.

Πιστεύω όμως ότι κανένας άνθρωπος στη χώρα μας δε θα’χει ν’ αναφέρει ούτε μια περίπτωση που έστω κι ένα μέλος του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος ή του Κόμματος των Φιλελευθέρων να βρέθηκε μπροστά στα εχτελεστικά αποσπάσματα της φασιστικής διχτατορίας.

Ένα γεγονός όμως είναι βέβαιο, ότι στην εποχή της βασιλικής διχτατορίας, κι ακόμα περισσότερο στην περίοδο της διχτατορίας του Αντωνέσκου, η πιο σοβαρή απασχόληση του αστικού κρατικού μηχανισμού ήτανε να συντρίψουν το κομμουνιστικό κόμμα, κι αν δεν το πετύχαιναν αυτό, να το χτυπούσαν έτσι που για πολύν καιρό να μη μπορούσε να παίξει το ρόλο κύριας πολιτικής επαναστατικής δύναμης, που γύρω της να συσπειρωθούν όλες οι δημοκρατικές οργανώσεις και οι πλατιές λαϊκές μάζες.

Τα γεγονότα αυτά μας κάνουν να καταλάβουμε γιατί- ύστερα από τόσα χρόνια που τα αστικά πολιτικά κόμματα είχανε πεταχτεί στα σκουπίδια της ιστορίας- στα 1943, με την προοπτική της ήττας της χιτλερικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της χώρας μας από το σοβιετικό στρατό, οι αστικοί πολιτικοί κύκλοι, σε συνεννόηση με την κυβέρνηση του Αντωνέσκου, βγάλανε από τα σκουπίδια τις φιγούρες των ηγετών των «ιστορικών» κομμάτων και τους παρουσιάσανε στην κοινή γνώμη από τις στήλες του φασιστικού τύπου του Αντωνέσκου, επανειλημμένα, σαν τους «δημιουργούς της νέας Ρουμανίας».

Μ’ αυτό τον τρόπο, οι κυρίαρχες τάξεις επιδίωκαν να διατηρήσουν το αστοτσιφλικάδικο καθεστώς για να εμποδίσουν την εργατική τάξη και το κόμμα μας, μέσα στις ευνοϊκές συνθήκες που θα δημιουργούνταν με την απελευθέρωση της χώρας από το σοβιετικό στρατό, να καθοδηγήσουν τον αγώνα των λαϊκών μαζών για την ανατροπή του αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος.

Αυτά ήταν τα σχέδια της ρουμάνικης αστικής τάξης και των τσιφλικάδων. Σε ποιο βαθμό κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν αυτά τα σχέδια, μας το’δειξαν η 23η Αυγούστου 1944 και όλη η εξέλιξη των γεγονότων ύστερα από την απελευθέρωση της χώρας.

***

Σύντροφοι,

Ιστορική σημασία έχει για τη χώρα μας η ημερήσια διαταγή της 1ης του Μάη 1944 του συντρόφου Στάλιν που έλεγε: «Η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Φινλανδία και η Βουλγαρία, τη μόνη δυνατότητα που έχουν για ν’ αποφύγουν την καταστροφή είναι: να διακόψουν τις σχέσεις με τους γερμανούς και να πάψουν να πολεμούν. Δύσκολα, όμως, μπορεί να πιστέψει κανένας ότι οι τωρινές κυβερνήσεις αυτών των χωρών θα είναι σε θέση να διακόψουν τις σχέσεις με τους γερμανού. Έτσι, οι ίδιοι οι λαοί αυτών των χωρών οφείλουν να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της απελευθέρωσής τους από το γερμανικό ζυγό» (Ι.Β. Στάλιν, «Για το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης, για την υπεράσπιση της Πατρίδας, σελ. 122, Εκδόσεις ΕΚΡ, 2η έκδοση, 1950).

Το ιστορικό καθήκον της κινητοποίησης του ρουμάνικου λαού για ν’αναλάβει στα χέρια του την υπόθεση της απελευθέρωσής του από το ζυγό του γερμανικού ιμπεριαλισμού, για ν’ αποφύγει την καταστροφή, για να εμποδίσει την οργάνωση από το Χίτλερ και Αντωνέσκου μιας γραμμής αντίστασης Γκαλάτς-Ναμολοάσα-Φοξάν, που θα σήμαινε κι άλλες εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, την καταστροφή πόλεων και χωριών, και την καταστροφή των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και ιδιαίτερα των πετρελαιοφόρων περιφερειών, το καθήκον για την οργάνωση και καθοδήγηση του αγώνα του ρουμάνικου λαού για την ανατροπή του καθεστώτος Αντωνέσκου και για το διώξιμο των γερμανοφασιστικών στρατευμάτων- όλα αυτά τα καθήκοντα τα ανέλαβε το κόμμα μας.

Η απόφαση της κυβέρνησης Αντωνέσκου, που πάρθηκε σε συνεννόηση με το Μανίου και το Μπρατιάνου, για την οργάνωση της γραμμής αντίστασης Γκαλάτς-Ναμολοάσα-Φοξάν, με την υπόσχεση του Χίτλερ να στείλει νέες γερμανικές μεραρχίες, είχε σκοπό ν’ αργοπορήσει τη σοβιετική προέλαση και να  διευκολύνει την πραγματοποίηση των ιδιαίτερων σκοπών του Τσώρτσιλ στα Βαλκάνια.

Όλα αυτά τα σχέδια ανατράπηκαν με τη διάσπαση του γερμανικού μετώπου στη Μολντόβα και με τη θυελλώδικη προέλαση του σοβιετικού στρατού προς το Βουκουρέστι. Τα γεγονότα αυτά ήταν οι αποφασιστικοί παράγοντες που καθόρισαν την επιτυχία των ενεργειών για την ανατροπή του καθεστώτος Αντωνέσκου τη νύχτα της 23ης Αυγούστου 1944.

Η προέλαση του απελευθερωτή σοβιετικού στρατού, η κατάσταση των πνευμάτων του λαού που μισούσε βαθιά τους γερμανούς καταχτητές και τη φασιστική διχτατορία και ποθούσε την ειρήνη και την εθνική λευτεριά, η απομόνωση της κλίκας Αντωνέσκου, ο πανικός και η σύγχυση που κυρίεψαν την αστική τάξη και τους τσιφλικάδες, το φασιστικό κρατικό μηχανισμό, το βασιλιά Μιχαήλ και τους αντιδραστικούς κύκλους, μ’ επικεφαλής τον Μανίου και Μπρατιάνου, όλα αυτά τα επωφελήθηκε το κόμμα μας για να οργανώσει τη σύλληψη της κυβέρνησης Αντωνέσκου από τους πατριωτικούς σχηματισμούς και για να στρέψει τα όπλα ενάντια στα γερμανοφασιστικά στρατεύματα.

Ο στρατός, που μέσα του κόχλαζε από πολύ καιρό το μίσος ενάντια στους γερμανοφασίστες καταχτητές, έστρεψε τα όπλα ενάντιά τους περνώντας στο πλευρό των ηρωικών τμημάτων του σοβιετικού στρατού, στον αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας. Στους αγώνες για την απελευθέρωση του Αρντεάλ και ύστερα από τους αγώνες για την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας και της Ουγγαρίας, στο κυνήγι του χιτλερικού στρατού, έγραψε αθάνατες σελίδες δόξας η μεραρχία των ρουμάνων εθελοντών «Τούντορ Βλαντιμιρέσκου-Ντεμπρετσέν», η οποία είχε σχηματισθεί στη Σοβιετική Ένωση, ύστερα από αίτηση των πρώην αιχμαλώτων, και διαπαιδαγωγήθηκε με το πνεύμα του σοσιαλιστικού πατριωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού από τους κομμουνιστές που βρισκότανε πολιτικοί πρόσφυγες στην ΕΣΣΔ με επικεφαλής τους συντρόφους Άνα Πάουκερ και Βασίλε Λουκα.

Red_Army_greeted_in_Bucharest

Ο Κόκκινος Στρατός απελευθερώνει το Βουκουρέστι-31 Αυγούστου 1944

Η 23η Αυγούστου 1944, μέρα απελευθέρωσης της Ρουμανίας από τον ένδοξο Κόκκινο Στρατό, μέρα ανατροπής της φασιστικής διχτατορίας του Αντωνέσκου από τις πατριωτικές δυνάμεις που καθοδηγούνταν από το κόμμα, έγινε η πιο μεγάλη εθνική γιορτή του λαού μας.

Η απελευθέρωση της Ρουμανίας από το σοβιετικό στρατό δε σήμανε μονάχα την εθνική απελευθέρωση της χώρας μας, αλλά αυτή δημιούργησε τους αναγκαίους όρους και όλες τις προϋποθέσεις για τη συντριβή των κυρίαρχων τάξεων- των τσιφλικάδων και κεφαλαιοκρατών- έκανε δυνατή την ανάπτυξη της πάλης του λαού για την πραγματοποίηση μιας σειράς μεταρρυθμίσεων επαναστατικού χαρακτήρα, γλίτωσε τη χώρα μας από την ένοπλη επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, έκανε δυνατή τη γοργή ανάπτυξη της λαϊκής εξουσίας και το πέρασμα στο καθεστώς της λαϊκής δικτατορίας- μορφή της διχτατορίας του προλεταριάτου.

IICCR_C022_Stoica_and_Apostol_greeting_Red_Army

Αναμένοντας την άφιξη του Κόκκινου Στρατού

***

Σύντροφοι,

Το 5ο συνέδριο του κόμματος δε μπορούσε να  προβλέψει τις συγκεκριμένες μορφές που θα’ παιρνε η ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Στον τόπο μας αυτή η πορεία πραγματοποιήθηκε ύστερα απ’ την απελευθέρωση της Ρουμανίας από τις ένοπλες δυνάμεις του σοβιετικού κράτους που άνοιξε μπροστά στη χώρα μας το δρόμο της δημοκρατικής ανάπτυξης κι έδωσε στο ρουμάνικο λαό τη δυνατότητα να πάρει την τύχη του στα δικά του χέρια, και να δημιουργήσει δικό του κρατικό σύστημα, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τη θέλησή του.

Στη νέα ιστορική περίοδο, το κόμμα καθόρισε σαν κατεύθυνση του κύριου χτυπήματος: Το ξεσκέπασμα των αστικοτσιφλικάδικων κομμάτων και ειδικά του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, ακόμα και των σοσιαλδημοκρατών της δεξιάς, σαν προδοτών των εθνικών συμφερόντων και των κοινωνικών συμφερόντων του λαού, την απομόνωσή τους απ’ τις πλατιές μάζες της αγροτιάς και τις μικροαστικές μάζες, για το τράβηγμα αυτών των μαζών, σε συμμαχία και κάτω απ’ την καθοδήγηση του προλεταριάτου, στην πάλη για την ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης.

1946votatibloculpartidelordemocrate

Σπιρτόκουτο-προεκλογικό υλικό (που καλεί σε ψήφο στο Μέτωπο Δημοκρατικών Κομμάτων). Διάφοροι «αριστεροί» έλληνες θα αναφωνούσαν: «εθνικισμός» (βλ.εθνικά χρώματα), «περιβαλλοντοκτόνο» (βλ.φουγάρα και τρακτέρ»), «ρεφορμισμός» ή και «πασοκισμός» (βλ. το έμβλημα του ΜΔΔ- ο ήλιος)

Σ’ αυτή την περίοδο, η εργατική τάξη, με την καθοδήγηση του κόμματος, έδινε τη μάχη για την εξασφάλιση συμμάχων και ξεχωριστά για την κατάχτηση του κύριου συμμάχου: των βασικών μαζών της αγροτιάς.

Εφαρμόζοντας αυτή τη γραμμή ταχτικής, το κόμμα επεξεργάστηκε ένα πρόγραμμα που περιλάβαινε όλους τους κύριους στόχους γύρω από τους οποίους έπρεπε να δοθεί η μάχη: Δημοκρατική κυβέρνηση, που να αντιπροσωπεύει τα πιο πλατιά λαϊκά στρώματα, και που θα έχει καθήκον να πάρει όλα τα μέτρα για την κινητοποίηση όλων των υλικών πόρων και των λαϊκών δυνάμεων ενόψει της πολεμικής προσπάθειας, δίπλα στη Σοβιετική Ένωση και για την απελευθέρωση της χώρας, απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και διανομή της γης των τσιφλικάδων στους ακτήμονες αγρότες και στους αγρότες με λίγη γη, εκδημοκρατισμό της χώρας, κατάργηση όλων των φασιστικών και φυλετικών μέτρων, τιμωρία των εγκληματιών πολέμου.

Τα αστοτσιφλικάδικα κόμματα πάλεψαν με πείσμα ενάντια στην εφαρμογή αυτού του προγράμματος. Έχοντας στα χέρια τους την οικονομική δύναμη και κρατώντας τις θέσεις-κλειδιά στις κυβερνήσεις Σανατέσκου και Ραντέσκου, υπονόμευαν τις προσπάθειες του λαού για την εξασφάλιση της νίκης ενάντια στο χιτλερισμό, προσπαθούσαν να χειροτερεύσουν την οικονομική κατάσταση και εμπόδιζαν τις προτάσεις του κόμματός μας για την εξάλειψη των φεουδαρχικών υπολειμμάτων της χώρας. Τα κόμματα αυτά ήξεραν ότι η πραγματοποίηση αυτών των προτάσεων θα σήμαινε το στένεμα της κοινωνικοοικονομικής τους βάσης και το δυνάμωμα της επιρροής του κόμματός μας στο χωριό.

Η πραγματοποίηση της αγροτικής μεταρρύθμισης προς όφελος της εργαζόμενης αγροτιάς, η προσπάθεια για τον εκδημοκρατισμό της χώρας, το διώξιμο των νομαρχών και των προέδρων του Αντωνέσκου, ενάντια στη θέληση των αστικών κομμάτων, το ξεσκέπασμα και το αλύπητο χτύπημα της πολιτικής της υπονόμευσης της οικονομίας της χώρας μας, που εφάρμοζαν αυτά τα κόμματα, δυνάμωσαν αρκετά τη μαζική βάση του κόμματος, και του έδωσαν τη δυνατότητα να κερδίσει μια μεγάλη νίκη στον αγώνα για την κατάχτηση συμμάχων και ιδιαίτερα για την κατάχτηση του κύριου συμμάχου, της εργαζόμενης αγροτιάς.

Τους πρώτους μήνες ύστερα απ’ την απελευθέρωση, το κόμμα δυνάμωσε τις γραμμές του και αναδιοργάνωσε ολόκληρη τη δουλειά του σύμφωνα με τη νέα κατάσταση και κατόρθωσε να δημιουργήσει τη συνδικαλιστική ενότητα, να κάνει ενιαία συνδικάτα, που αγκάλιασαν και οργάνωσαν σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα τις προλεταριακές μάζες.

Σ’ αυτή την περίοδο το κόμμα ήταν μειοψηφία στην κυβέρνηση, αλλά αυτή η μειοψηφία της κυβέρνησης, βοηθιότανε απ’ τη δύναμη του κόμματος που βρισκότανε σε πλέρια ανάπτυξη, απ’ την εργατική τάξη, απ’ τις πλατιές μάζες της φτωχής και της μεσαίας αγροτιάς. Στην εξουσία, που την κρατούσε μια κυβέρνηση με αντιδραστική πλειοψηφία, αντιστεκόταν η δύναμη των πλατιών λαϊκών μαζών, που καθοδηγούταν απ’ το κόμμα.

Έτσι το κόμμα κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τις μανούβρες της αντίδρασης και να επιβάλει μια σειρά μέτρα που δε θα παίρνονταν αλλιώς απ’ την αντιδραστική κλίκα. Η προσπάθεια αυτής της κλίκας, που ήταν συγκεντρωμένη γύρω απ’ το βασιλιά, να σταματήσει με την ένοπλη βία το ορμητικό κύμα της λαϊκής πάλης, είχε μια αξιοθρήνητη αποτυχία. Οι μάζες επέβαλαν το διώξιμο της αντιδραστικής κυβέρνησης Ραντέσκου πίσω από τις πλάτες του οποίου βρισκότανε οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές, και τον ερχομό την εξουσία μιας νέας δημοκρατικής κυβέρνησης, στην οποια η εργατική τάξη κατείχε κυρίαρχη θέση.

Στην επόμενη περίοδο, έπρεπε να έχουμε για ένα χρονικό διάστημα συνεργασία με ένα μέρος της αστικής τάξης, κατευθύνοντας τα κύρια πυρά μας ενάντια στο συνασπισμό των βασικών δυνάμεων των αστών και τσιφλικάδων, που εκπροσωπούνταν απ’ τα κόμματα του Μανίου και του Μπρατιάνου.

conferinta-BPD-sala-Dalles-24-oct-1946

O Ντεζ μιλά σε προεκλογική συγκέντρωση του Μετώπου Δημοκρατικών Κομμάτων στις 24/10/1946 με φόντο το βασιλιά. Πόσοι «επαναστάτες» στην Ελλάδα δεν θεωρούν δεξιό κάτι τέτοιο (και το Μέτωπο και το «φόντο»);

Η αναίσχυντη όμως ανάμειξη στις υποθέσεις της χώρας μας, η οικονομική και πολιτική πίεση που εξάσκησαν οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές, που βοηθούσαν το βασιλιά και τα «ιστορικά» κόμματα με σκοπό να γκρεμίσουν τη δημοκρατική κυβέρνηση και να επιβάλουν μια κυβέρνηση αντιδραστική, ματαιώθηκαν απ’ τις δημοκρατικές δυνάμεις, καθοδηγούμενες από το κόμμα, και χάρη στην πολιτική και διπλωματική βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.

Με ξεχωριστή δολιότητα εκδηλώθηκαν οι διαθέσεις των αμερικανοάγγλων ιμπεριαλιστών, να υποδουλώσουν και να λεηλατήσουν τη χώρα μας, στη συνδιάσκεψη της ειρήνης στο Παρίσι. Οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι του αμερικάνικου και εγγλέζικου ιμπεριαλισμού επιδίωξαν να επιβάλουν στη Ρουμανία βαρείς οικονομικούς και πολιτικούς όρους, για να μπορέσουν οι μεγάλοι κεφαλαιοκράτες να ξανατρυπώσουν στη χώρα μας, για να ληστέψουν το ρουμάνικο λαό και τα πλούτη της Ρουμανίας.

Χάρη στην πολιτική και διπλωματική βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης, χάρη στην ομόφωνη υποστήριξη της πολιτικής του κόμματός μας από ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό, μπορέσαμε να ματαιώσουμε τις μανούβρες που επιχειρούσαν οι ιμπεριαλιστές, για να αρπάξουν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας, διαφυλάξαμε τις δημοκρατικές καταχτήσεις και το δικαίωμα να αποφασίζουμε για την τύχη μας, σύμφωνα με τις επιδιώξεις του λαού μας.

foto-campania-comunista-pentru-alegerile-parlamentare-din-1946-imagini

Όταν η χώρα αντιμετώπιζε τις σκληρές δοκιμασίες στα χρόνια της ξηρασίας, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να επωφεληθούν από τη δύσκολη κατάστασή μας, για να πουλήσουν σάπιο καλαμπόκι με τοκογλυφικές τιμές, κοροϊδεύοντας με την πείνα των γυναικών και των παιδιών μας. Το κόμμα και η κυβέρνηση απευθύνθηκαν τότε στη σοβιετική κυβέρνηση και προσωπικά στο σύντροφο Στάλιν, ο οποίος έστειλε ψωμί στο λαό μας, επαληθεύοντας λαμπρά την ωραία λαϊκή παροιμία: «Ο αληθινός φίλος στην ανάγκη φαίνεται».

Έπρεπε να παλέψουμε ενάντια στο οικονομικό και δημοσιονομικό χάος, που το συντηρούσαν και το δυνάμωναν τα αστικά στοιχεία που ήταν μέσα στην κυβέρνηση. Τότε, όταν το κόμμα επεξεργάστηκε τις προτάσεις σχετικά με τη νομισματική μεταρρύθμιση και την οικονομική ανόρθωση, οι αντιπρόσωποι της κεφαλαιοκρατίας στην κυβέρνηση, διακήρυχναν ότι μονάχα ένα δάνειο απ’ τους αμερικανοάγγλους, είναι η μοναδική λύση που θα κάνει δυνατή τη νομισματική μεταρρύθμιση και την καλυτέρευση της οικονομικής κατάστασης.

Μα ο συσχετισμός των δυνάμεων είχε αλλάξει πια προς όφελος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Το γεγονός ατό έκανε δυνατό το διώξιμο απ’ την κυβέρνηση, στις 7 Νοέμβρη 1947, των τελευταίων εκπροσώπων της αστικής τάξης, και 7 βδομάδες ύστερα απ’ αυτό, την ανατροπή της μοναρχίας και την ανακήρυξη της λαϊκής δημοκρατίας.

19471230scanteia

Η έκτακτη έκδοση της εφημερίδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας «Scanteia» (Σπίθα) της 30ής Δεκέμβρη 1947 δημοσιεύει την είδηση της παραίτησης του βασιλιά Μιχαήλ

Αναλύοντας με μεγαλοφυή τρόπο τους δρόμους της επαναστατικής ανάπτυξης της χώρας μας ο σύντροφος Στάλιν έλεγε το 1928: «Εκτός  απ’ τις χώρες που είναι αναπτυγμένες από κεφαλαιοκρατική άποψη, στις οποίες η νίκη της επανάστασης θα οδηγήσει ταυτόχρονα στη διχτατορία του προλεταριάτου, υπάρχουν ακόμα χώρες λίγο αναπτυγμένες από κεφαλαιοκρατική άποψη, με φεουδαρχικά υπολείμματα, με ένα αγροτικό πρόβλημα ειδικό, χώρες μισοφεουδαρχικού τύπου (Πολωνία, Ρουμανία κτλ), όπου η μικροαστική τάξη και προπάντων η αγροτιά θα’ χει απαραίτητα να πει την κουβέντα της στην περίπτωση επαναστατικής έκρηξης, και όπου η νίκη της επανάστασης, για να οδηγήσει στη διχτατορία του προλεταριάτου, μπορεί να χρειαστεί και θα χρειαστεί ασφαλώς μερικές ενδιάμεσες βαθμίδες, του είδους, να πούμε, της διχτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς (…)

Δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλουμε ότι η Πολωνία και η Ρουμανία βρίσκονται μέσα στον αριθμό αυτών των χωρών που πρέπει να περάσουν (…) μέσα από μερικές ενδιάμεσες βαθμίδες στο δρόμο προς τη διχτατορία του προλεταριάτου»(Ι.Β.Στάλιν, Έργα, τόμος 3ος, ρώσ.έκδ, σελ.155-156).

Η εξέλιξη των γεγονότων στο σύντομο χρονικό διάστημα απ’ τις 23 Αυγούστου 1944 ως τις 30 Δεκέμβρη 1947 επιβεβαίωσε πλέρια την αλήθεια της μεγαλοφυούς ανάλυσης του συντρόφου Στάλιν.

soarele1

Το κόμμα μας προσανατολίστηκε γενικά σωστά, ήξερε να χρησιμοποιήσει με επιτυχία τους ευνοϊκούς όρους που δημιουργούσε η απελευθέρωση της χώρας από το σοβιετικό στρατό, να αναπτύσσει και να καθοδηγεί το κύμα της επαναστατικής πάλης του προλεταριάτου και των πλατιών μαζών.

Η εργατική τάξη, σε συμμαχία με την εργαζόμενη αγροτιά, πήρε ολοκληρωτικά την πολιτική δύναμη στα χέρια της.

Η κατοχή της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη αποτελεί την εγγύηση των μεγάλων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών που χαίρουν οι εργαζόμενοι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας, ανεξάρτητα από εθνικότητα, φύλο και θρήσκευμα. Πόσο μεγάλη αντίθεση υπάρχει ανάμεσα στην ελεύθερη ζωή των εργαζομένων στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας, με το δικαίωμα της οργάνωσης, της ελευθερίας του Τύπου, του λόγου, των συνελεύσεων, τα δικαιώματά τους στη δουλειά, στη μόρφωση, στην ανάπαυση, με τη ζωή που κάνουν- κάτω από τον καπιταλιστικό ζυγό- οι εργαζόμενοι οποιασδήποτε κεφαλαιοκρατικής χώρας, που ζουν μέσα στην πείνα, στην αθλιότητα, την αστυνομική φασιστική τρομοκρατία!

Ας θυμηθεί η εργατιά τα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς και της βίας, της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης. Ας θυμηθούν οι αγρότες, τη ληστεία των τσιφλικάδων και των κουλάκων. Οι διανοούμενοι, την κατάσταση της καθυστέρησης και του σκοταδισμού. Η νεολαία, την έλλειψη δικαιωμάτων, τον εκτραχηλισμό της σωβινιστικής ληστρικής προπαγάνδας, που είχε σκοπό να αποκτηνώσει τους νέους. Οι γυναίκες ας θυμηθούν την ταπείνωση και την περιφρόνηση που συναντούσαν σε κάθε βήμα τους τον καιρό που οι αστοί και οι τσιφλικάδες κυβερνούσαν τη χώρα μας. Ας κοιτάξουν σήμερα γύρω τους και θα δουν να ανυψώνονται μεγάλα έργα, οικοδομές του σοσιαλισμού, θα δουν τους κάμπους να καρποφορούν γι’ αυτούς που δουλεύουν, θα δουν δρόμους πλατιούς προς ένα φωτεινό μέλλον ανοιχτό σ’ όλους τους εργαζόμενους. Όλα αυτά οφείλονται στο γεγονός ότι στη χώρα μας η εξουσία δε βρίσκεται πια στα χέρια της εργατικής τάξης, στο ότι η πολιτική καθοδηγητική δύναμη της χώρας μας είναι το Εργατικό Κόμμα της Ρουμανίας.

21-11-13-P_12

***

Έτσι λοιπόν σύντροφοι, η απόσπαση της πολιτικής εξουσίας από τα χέρια των εκμεταλλευτριών τάξεων από μέρους του προλεταριάτου, σήμαινε θεμελιώδη κατάχτηση για τους εργαζόμενους της Ρουμανίας.

Σήμαινε την εγκαθίδρυση του καθεστώτος της λαϊκής δημοκρατίας, το πέρασμα απ’ την ολοκλήρωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Η κατάχτηση της κρατικής εξουσίας από την εργατική τάξη με την καθοδήγηση του κόμματος δημιούργησε τους όρους, για την εξάλειψη της οικονομικής δύναμης της αστικής τάξης, για την αναδιοργάνωση και ανάπτυξη της βιομηχανίας και του οικονομικού και πιστωτικού συστήματος πάνω σε βάση σοσιαλιστική, για τη σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας, για τη μονοπώληση του εξωτερικού εμπορίου από το κράτος, για τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού τομέα (κρατικού και συνεταιριστικού) στο εμπόριο.

Όπως είναι γνωστό, τον Ιούνη του 1948, το κόμμα και η κυβέρνηση πήραν την απόφαση για την εθνικοποίηση των βασικών βιομηχανικών επιχειρήσεων, των τραπεζών, των μεταφορών κτλ. Είναι εύκολο να καταλάβει κανένας πως μια ενέργεια τέτοιας ευρύτητας, θα ήταν αδύνατο να αρχίσει, χωρίς την κινητοποίηση του κόμματος και ολόκληρου του προλεταριάτου.

ffee2447b152494b43d9816faaea83c8_XL

Πλακάτ που γράφει «Ζήτω η Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας»

Το σχέδιο της εθνικοποίησης, πραγματοποιήθηκε από την ίδια την εργατική τάξη, με την καθοδήγηση των οργανώσεων του κόμματος. Την καθοδήγηση των επιχειρήσεων την εμπιστευτήκαμε σε νέους διευθυντές, που στην πλειοψηφία τους προέρχονται από την εργατική τάξη.

Το πέρασμα των μέσων της βιομηχανικής παραγωγής στα χέρια της εργατικής τάξης εξάλειψε την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, απ’την αστική τάξη, στις εθνικοποιημένες επιχειρήσεις, έβγαλε απ’ τη μέση το βασικό εμπόδιο που έβαζε ο καπιταλισμός στο δρόμο της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, απελευθέρωσε τις δημιουργικές δυνάμεις των εργαζομένων, κάνοντας έτσι δυνατό ένα ρυθμό ανάπτυξης της παραγωγής και ένα ανέβασμα της παραγωγικότητας της δουλειάς που ήταν αδύνατα στις συνθήκες της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας. Περνώντας στην οργάνωση της σχεδιασμένης οικονομίας, το κρατικό πλάνο έγινε ο νόμος ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας.

Στα πρώτα δύο χρόνια της σχεδιασμένης οικονομίας καταχτήσαμε μια σειρά επιτυχίες στον τομέα της εκβιομηχάνισης της χώρας και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη του αποφασιστικού τομέα της βιομηχανίας- τη βαριά βιομηχανία.

Είναι αρκετό να ρίξουμε μια ματιά πάνω σε μερικά στοιχεία σχετικά με τα δύο χρονιάτικα κρατικά σχέδια, για να αποδειχτεί κατά τον πιο λαμπρό τρόπο η βασική διαφορά με την παλιά κατάσταση πραγμάτων, τον καιρό δηλαδή που τα μέσα παραγωγής βρίσκονταν στα χέρια των κεφαλαιοκρατών.

Με την εκπλήρωση των κρατικών σχεδίων του 1949 και 1950 η παραγωγή της σοσιαλιστικής μας βιομηχανίας ανέβηκε 2,4 φορές σε σχέση με το 1948.

Η σημερινή μας βιομηχανία- η σοσιαλιστική βιομηχανία- δε μοιάζει με τη χτεσινή. Στο σοσιαλιστικό τομέα της εθνικής μας οικονομίας έχουν επενδυθεί ως την 1η Γενάρη 1951 πάνω από 300 δισεκατομμύρια λέι. Μονάχα μέσα σε τρία χρόνια έχουν δημιουργηθεί καινούργιοι κλάδοι βιομηχανίας, αναπτύχθηκε σημαντικά η βαριά βιομηχανία- και εκείνο που έχει ξεχωριστή σημασία- δημιουργήθηκε βιομηχανία κατασκευής μηχανών, που ο Λένιν την ονομάζει κύριο μοχλό ανάπτυξης ολόκληρης της οικονομίας.

Η ανάπτυξη της παραγωγής και της παραγωγικότητας της δουλειάς οδηγεί βαθμιαία στο ανέβασμα του υλικού και πολιτιστικού επιπέδου των εργαζομένων. Για την εργατιά μας, ο φόβος για το τι θα φέρει η αυριανή μέρα, η ανεργία, οι εξευτελισμοί, οι εμπαιγμοί, η ανελέητη εκμετάλλευση των αφεντικών, έμειναν μονάχα μια ανάμνηση του παρελθόντος. Η δυνατότητα των εργαζομένων να μορφωθούν, να έχουν το δικαίωμα της πληρωμένης άδειας ανάπαυσης σε λουτρά και στα υγιεινότερα μέρη της χώρας, η δωρεάν ιατρική περίθαλψη για τους εργάτες και τις εργάτριες, έγιναν καθημερινή πραγματικότητα της ζωής μας στη ΛΔΡ.

Αυτές οι επιτυχίες είναι το αποτέλεσμα της ενθουσιώδικης δουλειάς της εργατικής μας τάξης, που αποδείχτηκε ικανή όχι μονάχα να διώξει τους κεφαλαιοκράτες, αλλά και να καθοδηγήσει και να νοικοκυρέψει αυτές τις επιχειρήσεις, πολύ καλύτερα από τα παλιά αφεντικά τους, να τις αναπτύξει και να τις δυναμώσει.

Αυτές οι επιτυχίες δεν ήταν δυνατές χωρίς την τεράστια πολιτική και οικονομική βοήθεια την οποία μας έδωσε η χώρα του νικηφόρου σοσιαλισμού, η Σοβιετική Ένωση, βοήθεια σε μηχανήματα, πρώτες ύλες και μισοκατεργασμένα υλικά, σε ειδικούς και τεχνικο-οργανωτική πείρα.

Ύστερα από την εθνικοποίηση των κεφαλαιοκρατικών τραπεζών και την οργάνωση της κεντρικής τράπεζας, αναδιοργανώθηκε το οικονομικό και πιστωτικό σύστημα, σύμφωνα με τα συμφέροντα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Σχετικά με τον προϋπολογισμό, άλλαξε βασικά η σύνθεση των κρατικών εσόδων, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από τη σοσιαλιστική συσσώρευση της βιομηχανίας, και κλείνει χρόνο με το χρόνο με πλεονάσματα. Ενισχύθηκε το εθνικό νόμισμα. Όλα αυτά δίνουν τη δυνατότητα στη συγκέντρωση των αναγκαίων κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση της εθνικής οικονομίας, για τη γοργή ανάπτυξη των επενδύσεων και κατά συνέπεια και των εξόδων για τις κοινωνικο-εκπολιτιστικές ανάγκες των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος της λαϊκής δημοκρατίας, στη χώρα μας, καθιερώθηκε και το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου. Η εξαιρετική του σημασία για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού χαρακτηρίστηκε πολύ σωστά από το Λένιν, που μελετώντας την ύπαρξη του κεφαλαιοκρατικού τομέα στις συνθήκες περάσματος απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, μιλούσε για το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου σαν για έναν από τους κύριους μοχλούς της πάλης ενάντια στα κεφαλαιοκρατικά στοιχεία της οικονομίας.

Η πολιτική των αστικοτσιφλικάδικων κυβερνήσεων της Ρουμανίας στο ζήτημα του εξωτερικού εμπορίου, ήταν πολιτική οικονομικής υποδούλωσης της χώρας, στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια και στις διεθνείς κεφαλαιοκρατικές τράπεζες. Το παθητικό εμπορικό ισοζύγιο οδηγούσε στη μη ισοσκέλιση του προϋπολογισμού, στο μεγάλωμα των κρατικών χρεών, στο δυνάμωμα της εξάρτησης της Ρουμανίας από τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Οι βασιλιάδες του κεφαλαίου έφτιαχναν μυθώδεις περιουσίες, κάνοντας εμπόριο με τα πλούτη της χώρας και καταθέτοντας στις τράπεζες της Ελβετίας ή της Αγγλίας κέρδη που προέρχονταν από την απογύμνωση των εργατών και των αγροτών.

Τελείως διαφορετικός είναι ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο του εξωτερικού εμπορίου στις συνθήκες του καθεστώτος της λαϊκής δημοκρατίας, όπου το κρατικό μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου είναι ένα μέσο υπεράσπισης του πλούτου της χώρας, ενάντια στις προσπάθειες του διεθνούς κεφαλαίου να τον ληστέψει και ταυτόχρονα έγινε όργανο κατάλληλο για την οικοδόμηση των βάσεων της σοσιαλιστικής οικονομίας, γιατί η συγκρότηση και το περιεχόμενο του εξωτερικού εμπορίου καθορίζονται από τις ανάγκες της οικοδόμησης.

Ταυτόχρονα, με την πολιτική του εξωτερικού εμπορίου, το καθεστώς της λαϊκής δημοκρατίας προφυλάγει την οικονομία μας απ’ την απαίσια επίδραση του πληθωρισμού και των κρίσεων της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας.

Η χώρα μας μπορεί να εκπληρώσει αυτά τα καθήκοντα χάρη στη βοήθεια της ΕΣΣΔ και τη συνεργασία με τις λαϊκοδημοκρατικές χώρες, μέσα στα πλαίσια του Συμβουλίου αμοιβαίας οικονομικής βοήθειας.

Προσπαθώντας να βάλουν εμπόδια στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις χώρε3ς της λαϊκής δημοκρατίας, οι ΕΠΑ και οι υποδουλωμένες σ’ αυτές χώρες, διεξάγουν ενάντια στις λαϊκοδημοκρατικές χώρες μια εγκληματική πολιτική. Έτσι, σχετικά με τη χώρα μας, αυτή η πολιτική εκδηλώνεται με μέτρα όπως η απαγόρευση εξαγωγών προς τη ΛΔΡ, με το μπλοκάρισμα των διαθεσίμων της χώρας μας, την κατακράτηση εμπορευμάτων αγορασμένων και πληρωμένων κτλ. Αλλά όλα αυτά τα μέτρα δε μπόρεσαν να σταματήσουν την ανάπτυξη του εξωτερικού μας εμπορίου, που μεγαλώνει από χρόνο σε χρόνο, χάρη στο γεγονός ότι τη συντριπτική πλειοψηφία των εμπορευμάτων απ’ τα οποία έχουμε ανάγκη, τα προμηθευόμαστε από την ΕΣΣΔ και τις λαϊκοδημοκρατικές χώρες.

8_Oct_1944_FND_meeting_Bucharest_(ANEF)

Αν όμως το πρόβλημα του εξωτερικού εμπορίου μπόρεσε να λυθεί μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα σχετικά σύντομο, το πρόβλημα της οργάνωσης του εσωτερικού σοσιαλιστικού εμπορίου και της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό στον τομέα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, είναι πολύ πιο σύνθετο.

Είναι γνωστό ότι τον καιρό της εθνικοποίησης των βασικών μέσων της βιομηχανικής παραγωγής, ολόκληρο το εσωτερικό εμπόριο- λιανικό και χοντρικό- βρισκότανε στα χέρια των κεφαλαιοκρατών. Το πρώτο βήμα που έγινε από το λαϊκοδημοκρατικό μας κράτος με την προοπτική του περιορισμού των κεφαλαιοκρατικών θέσεων στο εμπόριο, ήταν η ανάληψη από μέρους του κράτους χονδρικού εμπορίου, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να εξασκεί κάποιο έλεγχο στον ιδιωτικό τομέα του εμπορίου.

Σχετικά με το λιανικό εμπόριο, το κόμμα και η κυβέρνηση έπρεπε να λύσουν ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα, έχοντας απέναντί τους ολόκληρο το μέτωπο του ιδιωτικού εμπορίου.

Σ’ αυτό τον τομέα δημιουργήθηκαν πάνω από 24.000 καταστήματα του κρατικού και του συνεταιριστικού εμπορίου.

Για να γίνει κατανοητή η πορεία της βαθμιαίας εξάλειψης του ατομικού εμπορίου και της σύνδεσης της σοσιαλιστικής βιομηχανίας και γεωργίας μέσω της ανταλλαγής, είναι διδαχτικό να δείξουμε- με βάση ορισμένα κατά προσέγγιση στοιχεία- ότι το σύνολο των εμπορευμάτων που πουλήθηκαν από το κρατικό και το συνεταιριστικό εμπόριο περιλαβαίνει περίπου τα 75% από το σύνολο της εμπορευματικής κυκλοφορίας, και το υπόλοιπο περίπου 25% πουλήθηκε από τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή από τους παραγωγούς αγρότες, που πούλησαν τα προϊόντα τους κατ’ευθείαν στον καταναλωτή, από τους επαγγελματίες και από τα ιδιωτικά εμπορικά καταστήματα.

Το γεγονός ότι σήμερα το σοσιαλιστικό εμπόριο (κρατικό και συνεταιριστικό) κατέχει την κυρίαρχη θέση και το ιδιωτικό περιορίστηκε, αυτό αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία της πολιτικής του κόμματός μας.

Επίσης πρέπει να υπογραμμιστεί σαν μια επιτυχία του κόμματος το γεγονός ότι ύστερα απ’ την αναδιοργάνωση, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί έγιναν μια πλατιά μαζική οργάνωση με πάνω από 5.000.000 μέλη, με διακλαδώσεις σ’ όλη τη χώρα, που αριθμούν πάνω από 4.000 συνεταιρισμούς, που μ’ αυτούς ο εργαζόμενος αγρότης μπορεί να πουλήσει τα προϊόντα του και να αγοράσει βιομηχανικά εμπορεύματα που του χρειάζονται.

Το σημαντικό ρόλο που έπαιξαν οι συνεταιρισμοί μπορεί να τον δει κανένας απ’ το γεγονός ότι μονάχα το 1950 μοίρασαν στο χωριό εμπορεύματα αξίας 54, 5 δισεκατομμύρια λέι.

Αν όμως σχετικά με την πούληση βιομηχανικών προϊόντων στο χωριό ο συνεταιρισμός προμηθεύει το χωριό σχεδόν μ’ ολόκληρη την ποσότητα των εμπορευμάτων, δε συμβαίνει το ίδιο με την πούληση αγροτικών προϊόντων στην πόλη. Αυτό το καθήκον ο συνεταιρισμός δεν το εκπληρώνει ακόμα σε ικανοποιητικό βαθμό.

Δε χωρεί καμία αμφιβολία ότι, δυναμώνοντας τη δουλειά προς την κατεύθυνση της εξάλειψης των αδυναμιών απ’ τις οποίες πάσχει και δημιουργώντας ικανά στελέχη, ο συνεταιρισμός- ο οποίος και τώρα ακόμα παίζει ένα σοβαρό οικονομικό και πολιτικό ρόλο- θα γίνει ένα σχολειό διαπαιδαγώγησης των εκατομμυρίων μαζών της αγροτιάς στο πνεύμα του σοσιαλισμού, και θα τις βοηθήσει να περάσουν βαθμιαία σε ανώτερες μορφές συνεταιριστικής οργάνωσης.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κυκλοφορία εμπορευμάτων, η ανταλλαγή ανάμεσα στην πόλη και το χωριό, η προμήθεια του πληθυσμού αποτελεί ακόμα έναν από τους αδύνατους κρίκους της δουλειάς μας. Από πού προέρχεται αυτό; Η ρίζα πολλών δυσκολιών του σοσιαλιστικού εμπορίου βρίσκεται στο γεγονός ότι κύρια πηγή αγροτικών προϊόντων είναι ο ατομικός παραγωγός. Η εξάλειψη της αντίθεσης που υπάρχει ανάμεσα στο σοσιαλιστικό χαρακτήρα της βιομηχανικής παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της γεωργίας, η νίκη του σοσιαλισμού στη γεωργία, θα οδηγήσει και στην εξάλειψη των δυσκολιών στον τομέα της κυκλοφορίας. Αλλά η πορεία της συνένωσης των ατομικών νοικοκυριών σε ομαδικά νοικοκυριά είναι μακρόχρονη. Αυτό σημαίνει ότι τον καιρό που θα διαρκεί αυτή η πορεία, ο εφοδιασμός του πληθυσμού με τρόφιμα και της βιομηχανίας με πρώτες ύλες δε μπορεί να καλυτερεύσει; Όχι. Η πείρα δείχνει ότι μια σειρά μέτρα οικονομικά που πάρθηκαν με την πρωτοβουλία του κόμματος και της κυβέρνησης έδωσαν γενικά ικανοποιητικά αποτελέσματα, εκεί που εφαρμόστηκαν στην πράξη σωστά και έξυπνα. Για να εξασφαλιστούν πηγές εφοδιασμού της βιομηχανίας με αγροτικά προϊόντα, για να καλυτερεύσει η ανταλλαγή ανάμεσα στην πόλη και το χωριό, για να συνδεθεί η σοσιαλιστική βιομηχανία με το αγροτικό νοικοκυριό, χρειάζεται: εφαρμογή της συγκέντρωσης των αγροτικών προϊόντων από το κράτος, αύξηση των προμηθειών, μαζική χρησιμοποίηση των συμβολαίων, πλάτεμα και δυνάμωμα του διχτύου του κρατικού εμπορίου, ανάπτυξη των συνεταιρισμών κατανάλωσης, ελεύθερη πούληση στον καταναλωτή των πλεονασμάτων από τον ίδιο τον παραγωγό.

Πολυάριθμες δυσκολίες, ελλείψεις και λάθη στον τομέα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων εξηγούνται απ’ την ανικανότητα, την έλλειψη πείρας, την ελαττωματική οργάνωση της δουλειάς, από την έλλειψη ελέγχου.

Η κινητοποίηση των λαϊκών συμβουλίων για τη δημιουργία και την ανάπτυξη των βάσεων του εφοδιασμού, για την ενίσχυση της πρωτοβουλίας και τη χρησιμοποίηση των τοπικών πηγών, η εξάλειψη των αδυναμιών και των λαθών των οργάνων του κρατικού και του συνεταιριστικού εμπορίου με τη βοήθεια των κομματικών οργανώσεων, θα οδηγήσει σε μια καλυτέρευση του εφοδιασμού των εργαζομένων και της βιομηχανίας με αγροτικά προϊόντα.

Ύστερα από την εγκαθίδρυση του καθεστώτος της λαϊκής δημοκρατίας, το κόμμα μας έβαλε άμεσο σκοπό την ενίσχυση της συμμαχίας ανάμεσα στο προλεταριάτο και την εργαζόμενη αγροτιά που είχε δημιουργηθεί στην προηγούμενη περίοδο- βασικό όρο για τη διατήρηση και τη σταθεροποίηση της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης. Στην πολιτική του προς την αγροτιά, το κόμμα ακολουθεί τη γραμμή που καθόρισε η Κεντρική Επιτροπή- να δοθεί δηλαδή μια πολύπλευρη οικονομική βοήθεια και ενίσχυση στα ατομικά αγροτικά νοικοκυριά για το συμφέρον των εργαζόμενων αγροτών και για το συμφέρον της εθνικής οικονομίας. Να περιοριστεί η δυνατότητα των κουλάκων να εκμεταλλεύονται την εργαζόμενη αγροτιά, να αναδιοργανωθούν οι συνεταιρισμοί σε σοσιαλιστική βάση και να αναπτυχθούν, να γίνει το πέρασμα στη σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας.

Χάρη στα μέτρα που πάρθηκαν προς το συμφέρον της εργαζόμενης αγροτιάς, η υλική κατάσταση των εργαζομένων αγροτών καλυτέρευσε.

Αλλα οποιαδήποτε κι αν είναι η βοήθεια που θα δοθεί στους φτωχούς και μεσαίους αγροτικούς νοικοκυραίους, η ζωή η ίδια δείχνει την αλήθεια της λενινιστικής-σταλινικής θέσης, ότι για την εργαζόμενη αγροτιά δεν υπάρχει άλλος δρόμος οριστικής σωτηρίας από την αθλιότητα και την καθυστέρηση, εκτός απ’ τη συνένωσή τους σε μεγάλα νοικοκυριά συλλογικά, όπου η γη θα μπορεί να καλλιεργηθεί με τραχτέρ και άλλες μηχανές.

Η θέση του κόμματος για τη σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας καθορίστηκε απ’ την ολομέλεια της ΚΕ του ΕΚΡ το Μάρτη του 1949. Απ’ αυτή την ολομέλεια πέρασαν πάνω από 2 χρόνια, αλλά οι αποφάσεις που επεξεργάστηκε η ολομέλεια διατηρούν ολόκληρη την αξία τους. Αυτές οι αποφάσεις είναι και σήμερα το ίδιο επίκαιρες όπως και πριν από 2 χρόνια, και επιπλέον βρίσκονται σε πλέρια συμφωνία με την πείρα που συγκέντρωσε το κόμμα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα.

Σ’ αυτή την ολομέλεια, τόσο στην έκθεση που παρουσιάστηκε, όσο και στις συζητήσεις που ακολούθησαν και στην απόφαση που πάρθηκε, η Κεντρική Επιτροπή υπογραμμίζει με ξεχωριστή δύναμη την ανάγκη να γίνει στην αγροτιά μια επίμονη και συνεχής πολιτική δουλειά, για τα πλεονεχτήματα του συλλογικού νοικοκυριού, να γίνει σεβαστή με αυστηρότητα η αρχή της ελεύθερης συγκατάθεσης στη δημιουργία του συλλογικού αγροτικού νοικοκυριού και της αγροτικής συντροφιάς για την κοινή καλλιέργεια της γης, επεμβαίνοντας έτσι το κόμμα προκαταβολικά για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να καταπατηθεί αυτή η αρχή. Ένα τέτοιο καταπάτημα σημαίνει ζημιά στη συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εργαζόμενη αγροτιά και χύνει νερό στο μύλο των κουλάκων και των άλλων εχθρών του σοσιαλισμού.

Η Κεντρική Επιτροπή έδειξε ότι τα συλλογικά αγροτικά νοικοκυριά που θα δημιουργηθούν πρέπει να είναι αληθινά νοικοκυριά υποδείγματα, που με το συγκεκριμένο παράδειγμά τους να δείξουν την υπεροχή της σοσιαλιστικής γεωργίας.

Η δουλειά για τη σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας έγινε ένα κεντρικό καθήκον του κόμματος, που απ’ την πραγματοποίησή του εξαρτάται ο οριστικός θρίαμβος του σοσιαλιστικού συστήματος στη χώρα μας.

Ύστερα απ’ την πολιτική δουλειά που έκαναν οι οργανώσεις του κόμματος, δημιουργήθηκαν στο διάστημα δύο χρόνων 1069 συλλογικά νοικοκυριά (κολχόζ). Τα 176 συλλογικά νοικοκυριά που έγιναν στην αρχή έδωσαν κιόλας ευχάριστα αποτελέσματα, πετυχαίνοντας στην πλειοψηφία τους ανώτερη σοδιά από τη σοδιά των ατομικών νοικοκυριών. Τα μέλη αυτών των συλλογικών νοικοκυριών (κολχόζ) πήραν δίκαια- με βάση τη μέρα δουλειάς- μια ποσότητα αγροτικών προϊόντων τέτοια που δεν είχαν ξαναδεί στο σπίτι τους. Ακόμα πήραν και ένα χρηματικό ποσό.

Δεν πρέπει να ξεφύγει απ’ την προσοχή μας ένα γεγονός ξεχωριστής σημασίας, το ότι δηλαδή, αν και έγιναν σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα συλλογικά αγροτικά νοικοκυριά άρχισαν να εξασκούν μια δυνατή επίδραση πάνω στην εργαζόμενη αγροτιά, που δείχνει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρο γι’ αυτό το καινούργιο πράγμα που μπήκε στη ζωή των χωριών μας.

Το κόμμα μας είχε σοβαρότατες επιτυχίες στα συλλογικά νοικοκυριά και στις αγροτικές συντροφιές. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να σημειωθεί ότι σε πολλά μέρη έγιναν παρεκκλίσεις απ’ την κομματική γραμμή, ποδοπατήθηκε η αρχή για τη συνένωση των αγροτών με την ελεύθερη θέλησή τους. Αντί να γίνει μια πολιτική δουλειά πειστική και υπομονετική στους αγρότες, έτσι που αυτοί ελεύθερα να πάρουν την απόφαση να ενωθούν σε συλλογικά αγροτικά νοικοκυριά, χρησιμοποιήθηκαν μέθοδες ξένες προς το κόμμα, που έρχονταν σε αντίθεση με την κομματική γραμμή: από τη μια μεριά δημαγωγικές υποσχέσεις και, από την άλλη, μέθοδες εκβιασμού.

Μερικές επιτροπές περιοχών και περιφερειών οργάνωσαν «άμιλλα» με βάση σχέδια φτιαγμένα στο γραφείο, κι έβαλαν σαν σκοπό τη δημιουργία όσο μπορεί περισσότερων συλλογικών αγροτικών νοικοκυριών, πράγμα που οδήγησε σε ένα βίαιο ρυθμό ανάπτυξης των συλλογικών αγροτικών νοικοκυριών.

Σε μερικά μέρη τα κρατικά όργανα που είχαν καθήκον να κάνουν τη συγκέντρωση για τη συγκρότηση των συλλογικών αγροτικών νοικοκυριών, δεν έκαναν αυτές τις συγκεντρώσεις με τη συγκατάθεση των αγροτών.

Στην εφαρμογή των μέτρων για τον περιορισμό των κουλάκων έγιναν χοντροκομμένες διαστρεβλώσεις της γραμμής του κόμματος, σε ορισμένα μέρη τα μέτρα περιορισμού των κουλάκων χτύπησαν τους μεσαίους αγρότες. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας επανειλημμένα υπογράμμισε την ανάγκη να εφαρμόζουμε απέναντι στο μεσαίο αγρότη μια πολιτική κατανόησης και διαρκούς συμμαχίας, τόσο περισσότερο όσο αυτό το πρόβλημα αποχτάει μια ξεχωριστή σημασία, στις συνθήκες του καθεστώτος της λαϊκής δημοκρατίας, και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Σ’ αυτό τον τομέα πρέπει να παίρνεται υπόψη το γεγονός ότι ύστερα απ’ την απελευθέρωση της χώρας, μια σειρά παράγοντες έφεραν αλλαγές στη ζωή του χωριού. Έτσι, ύστερα απ’ την απαλλοτρίωση των τσιφλικάδων και τη διανομή της γης τους στους αχτήμονες αγρότες και τους αγρότες με λίγη γη, που οδήγησε στη συγκρότηση νέων αγροτικών νοικοκυριών και στην ενίσχυση των παλιών, ύστερα απ’ τη μαζική χορήγηση πιστώσεων στους εργαζόμενους αγρότες και ιδιαίτερα στους φτωχούς για την αγορά ζώων δουλειάς και εργαλείων, απ’ τη βοήθεια σε σπόρους και σε επιστημονικές- γεωργικές συμβουλές, ύστερα απ’ το γεγονός ότι στα χρόνια 1945-46-47, η συμμετοχή της εργαζόμενης αγροτιάς στα έσοδα του προϋπολογισμού ήταν ασήμαντη σε σύγκριση με το μεγάλο της αριθμό και μετά το 1947 ο καθορισμός των φόρων και της συγκέντρωσης από το κόμμα και την κυβέρνηση έγινε έτσι που το κέντρο του βάρους να πέσει στους κουλάκους, ύστερα από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι αγρότες πήραν βιομηχανικά εμπορεύματα σε αυξανόμενες ποσότητες με σταθερές κρατικές τιμές, ενώ ταυτόχρονα η πλειοψηφία των ελεύθερων αγροτικών προϊόντων των παραγωγών πουλήθηκαν στην αγορά σε τιμές σχετικά ψηλότερες σε σύγκριση με τα βιομηχανικά προϊόντα, τέλος, ύστερα από την πολιτική του περιορισμού των κουλάκων, που τους αφαιρέθηκε η δυνατότητα που είχαν στο παρελθόν να ξεγυμνώνουν και να ληστεύουν την εργαζόμενη αγροτιά- ύστερα απ’ όλα αυτά είχαμε σαν άμεση συνέπεια την καλυτέρευση της υλικής κατάστασης της εργαζόμενης αγροτιάς, τη συνεχή αλλαγή στην κοινωνική διαμόρφωση του χωριού, στο ανέβασμα δηλαδή απ’ τις γραμμές της φτωχής αγροτιάς νέων στρωμάτων προς τη μεσαία αγροτιά και μεγάλωσε έτσι το ειδικό βάρος του μεσαίου αγρότη στη ζωή του χωριού.

Αυτό βάζει μπροστά στο κόμμα το καθήκον να εκπληρώσει μ’ όλη την αποφασιστικότητά του τη γραμμή που χάραξε η Κεντρική Επιτροπή, να παλέψει δηλαδή για να εξασφαλίσει μια διαρκή συμμαχία με το μεσαίο αγρότη και να τον φέρει βαθμιαία στην τροχιά του σοσιαλισμού, καθοδηγούμενο στη δουλειά του από το λενινιστικό-σταλινικό σύνθημα: στηρίξου στη φτωχή αγροτιά, οργάνωσε διαρκή συμμαχία με το μεσαίο αγρότη, μη σταματάς ούτε στιγμή την πάλη ενάντια στον κουλάκο.

Στη βάση των παρεκκλίσεων που παρουσιάστηκαν βρίσκεται το γεγονός ότι δεν αφομοιώθηκαν θεμελιακά, η πολιτική γραμμή του κόμματος, οι αποφάσεις και οι καθοδηγητικές εντολές της Κεντρικής Επιτροπής σχετικά με τη σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, εκεί όπου η γραμμή του κόμματος αφομοιώθηκε και εφαρμόστηκε σωστά, εκεί όπου μελετήθηκε η συγκεκριμένη κατάσταση του χωριού και έγινε μια σοβαρή πολιτική δουλειά, τα αποτελέσματα που πέτυχαν τα συλλογικά αγροτικά νοικοκυριά είναι καλά, τα μέλη τους δουλεύουν με ενθουσιασμό, τα συλλογικά νοικοκυριά δυναμώνουν και αναπτύσσονται, αποτελώντας ένα παράδειγμα για τους αγρότες που κατοικούν στα περίχωρα. Στα μέρη όμως που οι οργανώσεις του κόμματος δεν αφομοίωσαν την κομματική γραμμή και εφάρμοσαν μέθοδες ξένες προς το κόμμα μας, τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα. Οι αγρότες του χωριού αντί να πλησιάσουν το συλλογικό νοικοκυριό, απομακρύνθηκαν απ’ αυτό. Αντί να δυναμώσει η συμμαχία εργατών και εργαζομένων αγροτών, αδυνάτισε, διευκολύνοντας τη δουλειά των κουλάκων, που εκμεταλλεύονται κάθε λάθος μας με σκοπό να δυσκολέψουν τη συγκρότηση των συλλογικών νοικοκυριών.

Ρίζα αυτών των παρεκκλίσεων είναι επίσης το χαμηλό πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο των μελών του κόμματος, όπως και η ύπαρξη μέσα στις γραμμές μας ενός σημαντικού αριθμού μικροαστικών στοιχείων, αναρχικών, με τυχοδιωκτικές τάσεις, που έφεραν στο κόμμα μέθοδες ξένες, βλαβερές.

Το κόμμα υπογράμμισε επανειλημμένα ότι κάθε είδους βιασύνη, κάθε είδους «άμιλλα» για την πραγματοποίηση θεαματικών αποτελεσμάτων, αλλά χωρίς διάρκεια, κάθε πίεση στον εργαζόμενο αγρότη πάνω στο έργο της σοσιαλιστικής μεταμόρφωσης της γεωργίας, είναι επιζήμιες στην υπόθεση του σοσιαλισμού και δε μπορεί παρά να αδυνατίζει τη συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εργαζόμενη αγροτιά. Η σοσιαλιστική μεταμόρφωση της γεωργίας είναι ένα μακρόχρονο έργο, ένας μετασχηματισμός βαθιά επαναστατικός, που έχει τα δικά του χαρακτηριστικά.

Αναλύοντας τη σημασία της σοσιαλιστικής μεταμόρφωσης της γεωργίας, ο σ. Στάλιν μας διδάσκει ότι το πέρασμα στο κολχόζνικο σοσιαλιστικό σύστημα είναι μια αληθινή επανάσταση, η οποία μπορεί να συγκριθεί σε σημασία με τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οχτώβρη. Στο έργο «Ο μαρξισμός και τα προβλήματα της γλωσσολογίας», ο σύντροφος Στάλιν μας διδάσκει ότι «αυτή η ανατροπή δεν έγινε με έκρηξη, δηλαδή με την ανατροπή της υπάρχουσας εξουσίας και τη δημιουργία μιας νέας εξουσίας, αλλά με ένα βαθμιαίο πέρασμα απ’ το παλιό αστικό καθεστώς στο χωριό, στο καινούργιο. Αλλά αυτό μπόρεσε να γίνει γιατί επρόκειτο για μια επανάσταση απ’ τα πάνω, γιατί η ανατροπή πραγματοποιήθηκε με την πρωτοβουλία της υπάρχουσας εξουσίας με την υποστήριξη των βασικών μαζών της αγροτιάς» (Ι.Β.Στάλιν: «Ο μαρξισμός και τα προβλήματα της γλωσσολογίας», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», σελ.26).

Απ’ εδώ βγαίνει η αποφασιστική σημασία που έχει να πεισθούν οι αγροτικές μάζες να περάσουν στο συλλογικό νοικοκυριό και να βοηθήσουν μόνες τους στην κολεχτιβοποίηση.

Για να φτάσουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα, είναι αναγκαίο ο εργαζόμενος αγρότης να διαφωτιστεί για τα πλεονεχτήματα του συλλογικού νοικοκυριού, για να είναι πέρα για πέρα βέβαιος όταν θα κάνει το αποφασιστικό βήμα να μπει στο συλλογικό νοικοκυριό- να έχει πειστεί κι αυτός και η οικογένειά του- ότι αυτό που αποφάσισαν είναι το συμφέρον τους, το καλό τους.

Η μάζα της εργαζόμενης αγροτιάς, θα περνάει στο δρόμο της κολεχτιβοποίησης μονάχα στο βαθμό που θα πείθεται με τη δική της πείρα, με συγκεκριμένα παραδείγματα, για τα πλεονεχτήματα των συλλογικών νοικοκυριών.

Γι’ αυτό καθήκον κάθε επιτροπής περιοχής, κάθε περιφερειακής επιτροπής του κόμματός μας είναι, κάθε ένα από τα κολχόζ της περιφέρειας ή της περιοχής να γίνει αληθινό κολχόζ υπόδειγμα, κέντρο έλξης για όλη την αγροτιά, που θα εκδηλώνει και θα διαδίδει με ζωντανά έργα, με συγκεκριμένα αποτελέσματα την τεράστια υπεροχή της σοσιαλιστικής γεωργίας.

Πρέπει να εντείνουμε την προετοιμασία προέδρων των συλλογικών νοικοκυριών, λογιστών, γεωπόνων, γιατί χωρίς αυτούς δε μπορεί να εξασφαλιστεί η καθοδήγηση ενός τέτοιου σοσιαλιστικού νοικοκυριού.

Οι οργανώσεις του κόμματός μας πρέπει να δώσουν προσοχή στις αγροτικές συντροφιές για την κοινή καλλιέργεια της γης, μορφή αγροτικού συνεταιρισμού παραγωγής, που έχει μεγάλη σημασία για τη διαπαιδαγώγηση της αγροτιάς στο πνεύμα του συλλογικού νοικοκυριού.

Πρέπει να εξαλειφθούν οι ελλείψεις που υπάρχουν στη δουλειά των ΜΤΣ (σ.σ.: μηχανο-τρακτερικών σταθμών που παραχωρούσαν δωρεάν μηχανές για καλλιέργεια), και ιδιαίτερα των σοβχόζ σχετικά με το νοικοκύρεμά τους, την εξασφάλισή τους με καθοδηγητικά στελέχη καταρτισμένα και ελεγμένα κλπ έτσι που οι ΜΤΣ και τα σοβχόζ να μπορούν να εκπληρώνουν με ολοένα και μεγαλύτερη επιτυχία το ρόλο τους σαν σημεία στήριξης στην ανάπτυξη της γεωργίας μας και στη σοσιαλιστική της μεταμόρφωση.

Σύντροφοι,

Βλέποντας με χαρά τις θαυμάσιες πραγματοποιήσεις που είχαμε ως τα σήμερα, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν επιτρέπεται σ’ εμάς να ξελασκάρουμε, να κοιμηθούμε πάνω στις δάφνες ή να  παραφουσκώνουμε. Οι πραγματοποιήσεις που καταχτήσαμε πρέπει να μας θυμίζουν όχι μονάχα τι κάναμε μέχρι σήμερα, αλλά και τι έχουμε να κάνουμε απ’ εδώ και μπρος.

Το πεντάχρονό μας πλάνο για τα χρόνια 1951-55- πλάνο οικοδόμησης των οικονομικών βάσεων του σοσιαλισμού στη χώρα μας- προβλέπει βιομηχανική παραγωγή αξίας 244% σε σύγκριση με το 1950, επένδυση της οικονομίας με πάνω από 1.330 δισεκατομμύρια λέι, αύξηση του εθνικού εισοδήματος πάνω από 90%, ανάπτυξη της παραγωγικότητας της δουλειάς κατά 75%, των μισθών κατά 66%, του επιπέδου της ζωής των εργαζομένων κατά 80%. Η συνολική δύναμη των υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων θα αυξηθεί στο τέλος του πεντάχρονου πλάνου πάνω από 2,5 φορές.

Η πραγματοποίηση του πεντάχρονου απαιτεί το συντονισμό όλων των προσπαθειών του εργαζόμενου λαού μ ας, σοσιαλιστική πειθαρχία στη δουλειά, αφομοίωση και εφαρμογή της πλούσιας σοβιετικής πείρας στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής οικονομίας.

Πρέπει να αφομοιώσουμε τους μεγαλοφυείς κανόνες του συντρόφου Στάλιν πάνω στα καθήκοντα της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης: πάλη για τη συνεχή ανάπτυξη της παραγωγικότητας της δουλειάς, εφαρμογή των σοσιαλιστικών μεθόδων νοικοκυρέματος των επιχειρήσεων κινητοποιώντας τις εσωτερικές τους εφεδρείες, συνεπή εφαρμογή της σοσιαλιστικής αρχής για την αμοιβή της δουλειάς με βάση την ποιότητα και την ποσότητά της, ανέβασμα του επιπέδου των τεχνικών γνώσεων της μάζας των εργατών με προοπτική δημιουργίας μιας νέας τεχνικής διανόησης, πλατιά χρησιμοποίηση των παλιών τεχνικών στελεχών με σκοπό την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομίας κτλ.

Έχουμε μεγάλες εσωτερικές εφεδρείες, πλούσιες πηγές ανάπτυξης της παραγωγικότητας της δουλειάς, πραγματοποίησης και ξεπεράσματος του κρατικού μας πλάνου. Απόδειξη αποτελούν οι επιτυχίες που είχαμε με τη σοσιαλιστική άμιλλα, που γίνεται ολοένα και περισσότερο ένα αληθινά μαζικό κίνημα των εργαζομένων. Απόδειξη αποτελεί ο όλο και μεγαλύτερος αριθμός των πρωτοπόρων της παραγωγής, των ανακαινιστών, που πολλοί απ’ αυτούς έχουν όλα τα προσόντα για να τιμηθούν με τον τίτλο του σταχανοφικού.

Η αφομοίωση των σοσιαλιστικών μεθόδων νοικοκυρέματος των επιχειρήσεων, της οργάνωσης, της λειτουργίας της παραγωγής, διευκολύνεται πολύ στη χώρα μας απ’ την πείρα των επιχειρήσεων που ανήκουν στις μιχτές σοβιετορουμανικές εταιρίες- τις ΣΟΒΡΟΜ. Οι Σοβρόμ είναι ένας ζωντανός καθρέφτης της οικονομικής συνεργασίας ανάμεσα στις χώρες του ενιαίου σοσιαλιστικού μετώπου. Είναι ένας πιστός καθρέφτης της διεθνιστικής στάσης του σοβιετικού κράτους, που δίνει μια διαρκή βοήθεια στις λαϊκοδημοκρατικές χώρες, στο έργο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Οι επιχειρήσεις «Σοβρόμ» στη χώρα μας είναι όχι μονάχα ένα προχωρημένο φυλάκιο στην ανάπτυξη της οικονομίας μας πάνω στο δρόμο του σοσιαλισμού, αλλά και ένα σχολείο σοσιαλιστικού νοικοκυριού, και διάδοσης της σοσιαλιστικής πείρας στους πιο σημαντικούς τομείς της οικονομίας.

Ο απολογισμός των αποτελεσμάτων που είχαμε ως τα τώρα και οι θαυμάσιες προοπτικές που ξανοίγονται για τη χώρα μας με την πλέρια ανάπτυξη του πεντάχρονου πλάνου, μας δίνουν το δικαίωμα να πούμε με όλη μας την πεποίθηση, ότι θα νικήσουμε όλες τις δυσκολίες και ότι θα φέρουμε τα κρατικά καθήκοντα σε καλό τέλος.

***

Το κόμμα αναπτύσσει μια πλατιά δουλειά εξάλειψης του αναλφαβητισμού, διάδοσης του πολιτισμού στις μάζες, ενίσχυσης της επιστημονικής λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής δραστηριότητας, δημιουργίας νέων ιδρυμάτων της επιστήμης, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.

Ένας από τους τομείς στους οποίους το κόμμα μας είχε σημαντικές επιτυχίες, είναι ο τομέας της προετοιμασίας στελεχών, αναγκαίων για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Φροντίζοντας για την οικονομικοτεχνική κατάρτιση των διευθυντών των επιχειρήσεων, για τη διαμόρφωση σε ειδικά σχολειά νέων και νέων καθοδηγητικών στελεχών της οικονομίας, για τη δημιουργία νέων μηχανικών, τεχνικών, γεωπόνων απ’ τις γραμμές της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης αγροτιάς, για το ανέβασμα του τεχνικοοικονομικού επιπέδου των εργατών στον τόπο της δουλειάς και σε σχολειά ειδίκευσης, το κόμμα μας, καθόρισε την πορεία ενός αληθινού κινήματος ανάπτυξης των αναγκαίων στελεχών στην οικονομία της χώρας.

Η πραγματοποίηση αυτών των μεγάλων καθηκόντων του πεντάχρονου πλάνου είναι αδύνατη, χωρίς την ανάπτυξη με γοργό ρυθμό δεκάδων και δεκάδων χιλιάδων ειδικευμένων εργατών και πολυάριθμων καθοδηγητικών στελεχών της οικονομίας.

Τα διοικητικά όργανα από τα κάτω μέχρι τα υπουργεία με τη βοήθεια των συνδικάτων και με την καθοδήγηση του κόμματος, πρέπει να καταβάλλουν όσο μπορεί μεγαλύτερες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση, να απασχοληθούν με το ανέβασμα της ειδίκευσης, σαν με ένα ζωτικό ζήτημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, να ασχοληθούν με τη διαμόρφωση νέων στελεχών της οικονομίας και της τεχνικής.

Τη δουλειά για το ανέβασμα του τεχνικοεπιστημονικού και του εκπολιτιστικο-πολιτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης αγροτιάς τη βοηθάει ο τεράστιος αριθμός των τεχνικών, επιστημονικών, πολιτικών, λογοτεχνικών εντύπων που βγάζουν τα τυπογραφεία μας. Το γεγονός ότι το σύνολο των εντύπων, βιβλίων και φυλλαδίων, που τυπώθηκαν μονάχα στα χρόνια 1949-1950 είναι σχεδόν 112.000.000 αντίτυπα, ότι το σύνολο των έργων των κλασικών του μαρξισμού-λενινισμού, από την απελευθέρωση της χώρας μας, είναι 9.000.00 αντίτυπα, ότι το σύνολο του τύπου είναι σήμερα πάνω από 5.200.000 αντίτυπα- αποτελεί έκφραση του αναπτυσσόμενου ενδιαφέροντος των εργαζομένων μαζών για τη μόρφωση, για το σοσιαλιστικό πολιτισμό, ακόμα και το αποτέλεσμα της τεράστιας δουλειάς του κόμματος, για την πολιτική και οικονομική κατάρτιση των εργαζομένων και της κομμουνιστικής τους διαπαιδαγώγησης.

Όλα αυτά όμως δεν ικανοποιούν ακόμα τις ανάγκες της δουλειάς για τη διαφώτιση και τη διαπαιδαγώγηση του εργαζόμενου λαού, που τον είχε κρατήσει η κεφαλαιοκρατία στα σκοτάδια της αγραμματοσύνης και της καθυστέρησης. Με τη δημιουργία μιας καινούργιας τεχνικής βάσης, που  να ανταποκρίνεται σ’ αυτές τις απαιτήσεις, ο αριθμός των εντύπων θα αυξηθεί σημαντικά, δίνοντας έτσι μια δυνατή ώθηση στην εκπολιτιστική επανάσταση της χώρας μας.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Τη φροντίδα για την οικονομική ενίσχυση της χώρας και για το ανέβασμα του επιπέδου της ζωής των εργαζομένων πρέπει να τη συνδυάσουμε με τη φροντίδα για την ενίσχυση του λαϊκοδημοκρατικού κράτους, που είναι το κύριο όργανο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Μαθαίνοντας από την πλούσια πείρα της σοβιετικής οικοδόμησης, το κόμμα μας πάλεψε για να συντρίψει το παλιό αστικο-τσιφλικάδικο κράτος- μηχανή καταπίεσης ενάντια στον εργαζόμενο λαό- και για να δημιουργήσει ένα νέο κράτος, το κράτος της λαϊκής δημοκρατίας, που στέκεται φρουρός για την υπεράσπιση των καταχτήσεων και των ελευθεριών ενάντια στις προσπάθειες της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

Το μέτωπο της λαϊκής δημοκρατίας, καθοδηγούμενο από το κόμμα μας, κατάχτησε μια εξαιρετική νίκη στις εκλογές για τα λαϊκά συμβούλια το Δεκέμβρη του 1950. Η εκλογή των λαϊκών συμβουλίων- νέων τοπικών οργάνων της εξουσίας του κράτους- σήμανε ένα βήμα μπροστά προς την ενίσχυση του λαϊκοδημοκρατικού κράτους, προς το τράβηγμα των πλατιών μαζών στην καθοδήγηση των δημοσίων υποθέσεων.

Η συνεχής όξυνση της ταξικής πάλης, χαρακτηριστική της φάσης του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, απαιτεί ένταση της επαγρύπνησης της εργατικής τάξης και ολόκληρου του εργαζόμενου λαού ενάντια στον ταξικό εχθρό, απαιτεί το αδιάκοπο δυνάμωμα του κρατικού μηχανισμού, μαζί και των κρίκων που έχουν σαν σκοπό να υπερασπίζουν τα κοινά αγαθά, τη σοσιαλιστική τάξη και την ασφάλεια των εργαζομένων. Η ύπαρξη του ιμπεριαλισμού, με την πολιτική της όλο και περισσότερο εντεινόμενης προετοιμασίας ενός επιθετικού πολέμου, ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και τις λαϊκοδημοκρατικές χώρες, απαιτεί να δώσουμε την προσοχή που χρειάζεται στο δυνάμωμα της αμυντικής ικανότητας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας.

Ένας από τους παράγοντες ενίσχυσης του λαϊκοδημοκρατικού μας καθεστώτος, της αναπτυσσόμενης πολιτικο-ηθικής ενότητας του εργαζόμενου λαού μας, είναι η αδελφική συμβίωση- βασισμένη πάνω στην πλέρια ισότητα δικαιωμάτων- ανάμεσα στο ρουμάνικο λαό και τις συγκατοικούσες εθνότητες απ’ τις οποίες η πιο πολυάριθμη είναι η μαγιάρικη.

Καθήκον του κόμματός μας είναι να δουλέψει και πιο πέρα για τη συνεπή εφαρμογή στη ζωή της λενινιστικής-σταλινικής εθνικής πολιτικής, για το αλύπητο χτύπημα οποιασδήποτε προσπάθειας για τη μείωση στον πολιτικό, οικονομικό ή εκπολιτιστικό τομέα της ισότητας δικαιωμάτων στις συγκατοικούσες εθνότητες, για το αποφασιστικό χτύπημα κάθε ρεύματος ή εθνικιστικής και σωβινιστικής εκδήλωσης, τόσο στις γραμμές του ρουμάνικου πληθυσμού, όσο και ανάμεσα στις συγκατοικούσες εθνότητες.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Εγγύηση της επιτυχίας μας στο έργο της οικοδόμησης του σοσιαλιστικού συστήματος στη χώρα μας είναι το αδιάκοπο πολιτικο-οργανωτικό δυνάμωμα του κόμματος.

Είναι γνωστή η κατάσταση του κόμματός μας ύστερα από την απελευθέρωση της χώρας τη στιγμή που βγαίναμε απ’ την παρανομία. Με αραιωμένες τις γραμμές, αλλά έχοντας ένα αριθμό από στελέχη ατσαλωμένα στα δύσκολα χρόνια της παράνομης πάλης, το κομμουνιστικό κόμμα μεγάλωσε μ’ ένα ιλιγγιώδη ρυθμό κι έγινε ένα μεγάλο μαζικό κόμμα της εργατικής τάξης, εκπληρώνοντας με επιτυχία το ρόλο πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, καθοδηγώντας τις λαϊκές μάζες, οργανώνοντάς τες και διαπαιδαγωγώντας τες στο επαναστατικό πνεύμα.

Στη φωτιά των αγώνων διαμορφώθηκαν δεκάδες χιλιάδες καινούργια κομμαιτκά στελέχη, γεννήθηκαν και στερεώθηκαν οι οργανώσεις του κόμματος που ο πολιτικός και οργανωτικός καθοδηγητικός τους ρόλος στην πάλη των μαζών μεγάλωνε ακατάπαυστα, και το κόμμα πλάταινε και στέριωνε σημαντικά την επιρροή του στις μάχες, στην πόλη και στο χωριό.

Το συνέδριο του Εργατικού Κόμματος της Ρουμανίας το 1948μ επισφράγισε την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ενότητα της εργατικής τάξης, η οποία απόχτησε ένα μοναδικό γενικό επιτελείο, ένα ενιαίο κόμμα, καθοδηγούμενο απ’ τη διδασκαλία του Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν.

Με τον έλεγχο, απομακρύνθηκαν απ’ τις γραμμές του κόμματος μια σειρά εχθρικά, ξένα και τυχοδιωκτικά στοιχεία, πράγμα που είχε σαν συνέπεια το δυνάμωμα του κόμματος.

Ύστερα απ’ την καινούργια διοικητική διαίρεση της ΛΔΡ, το κόμμα μας αναδιοργάνωσε τα τοπικά όργανα των περιοχών, των περιφερειών και των πόλεων, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα να πλησιάσουν τα όργανα της καθοδήγησης τις οργανώσεις της βάσης, να εξασφαλίσουν την καθοδήγηση και το δραστήριο έλεγχο για την εκπλήρωση των καθηκόντων, να κατανέμουν πιο λογικά τα στελέχη, πραγματοποιώντας μια γενική καλυτέρευση της κομματικής δουλειάς.

Το πολιτικο-οργανωτικό δυνάμωμα του κόμματος καθρεφτίζεται στην ικανότητα για την οποία έδωσαν πολλές φορές αποδείξεις οι οργανώσεις του κόμματος, να κινητοποιούν δηλαδή τις πλατιές μάζες των εργαζομένων, στην εκπλήρωση των καθηκόντων που βάζει το κόμμα. Τα καλά αποτελέσματα που είχαν πολλές οργανώσεις του κόμματος στον αγώνα για την πραγματοποίηση του κρατικού πλάνου και για την επιτυχία των αγροτικών εργασιών, ο πρωτοποριακός ρόλος που έπαιξαν πολυάριθμα μέλη του κόμματος στην παραγωγή- είναι αποδείξεις της οργανωτικής ενίσχυσης του κόμματος και του δυναμώματος του ρόλου του, στην οργάνωση και την κινητοποίηση των μαζών.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, δε μπορούμε να θεωρούμε ότι πετύχαμε να ανεβάσουμε τη δουλειά των κομματικών μας οργανώσεων, στο επίπεδο που απαιτούν τα μεγάλα καθήκοντα που στέκονται μπροστά στο κόμμα.

Βασικός κρίκος σ’ όλη την κομματική δουλειά είναι σήμερα το δυνάμωμα των οργανώσεων βάσης. Μπορούμε να επεξεργαστούμε τις πιο καλές αποφάσεις και να δώσουμε την πιο σωστή γραμμή, μπορούμε να συντάξουμε τις καλύτερες εγκύκλιες και να στείλουμε επί τόπου τους καλύτερους οργανωτές, αλλά αν η οργάνωση της βάσης δε σταθεί ικανή να προσανατολιστεί στις διάφορες καταστάσεις και να δουλέψει δημιουργικά στον τομέα της δράσης της, τότε οι καλύτερες αποφάσεις και η καλύτερη γραμμή δε θα αξίζουν παρά πολύ λίγο.

Απ’ εδώ πηγάζει για τις οργανώσεις του κόμματος, αρχίζοντας απ’ την ΚΕ και για όλα τα κομματικά στελέχη το καθήκον, να ασχοληθούν συστηματικά με τις οργανώσεις της βάσης, να μελετήσουν σοβαρά τη δράση τους, να τις δώσουν μια συστηματική βοήθεια, να εκλαϊκεύουν και να διαδίνουν συνεχώς την προχωρημένη πείρα των πρωτοπόρων οργανώσεων του κόμματος.

Στη ζωή των κομματικών οργανώσεων υπάρχουν πολυάριθμες περιπτώσεις στέρησης των καταστατικών δικαιωμάτων των μελών του κόμματος, κατάπνιξης της κριτικής, παραμέλησης της εσωκομματικής δημοκρατίας. Πρέπει να τηρούμε με αυστηρότητα τις διατάξεις του καταστατικού για τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των μελών.

Ο γιορτασμός των τριαντάχρονων απ’ την ίδρυση του κόμματος μας, συμπίπτει με την έναρξη των εκλογών, για την ανάδειξη των κομματικών οργάνων. Αυτές οι εκλογές πρέπει να οδηγήσουν στο δυνάμωμα των καθοδηγητικών οργάνων, απ’ το γραφείο της οργάνωσης βάσης ως την επιτροπή περιοχής, στην καλυτέρευση της κοινωνικής τους σύνθεσης, στην ανάπτυξη του ρόλου της οργάνωσης του κόμματος σαν πολιτικού και οργανωτικού καθοδηγητή των μαζών, στην ενίσχυση της κομματικής πειθαρχίας, στο δυνάμωμα της επιρροής και των δεσμών της κομματικής οργάνωσης με τις μάζες.,

Η διεξαγωγή των εκλογών θα πρέπει να έχει σαν αποτέλεσμα το δυνάμωμα της δραστηριότητας της μάζας των κομματικών μελών, το ανέβασμα της συναίσθησης της ευθύνης, την ενίσχυση της εσωκομματικής δημοκρατίας, την πλατιά και θαρραλέα χρησιμοποίηση της κριτικής και της αυτοοκριτικής- που είναι νόμος ανάπτυξης του κόμματος.

Σε πολλές οργανώσεις υπάρχουν αδυναμίες σχετικά με το σεβασμό από τα μέλη του κόμματος των καταστατικών τους υποχρεώσεων. Υπάρχουν ακόμα κομματικές οργανώσεις στις οποίες η συμμετοχή στις συνελεύσεις είναι αδύνατη, δεν πληρώνονται ταχτικά οι συνδρομές κτλ. Επίσης, ορισμένες συνελεύσεις των οργανώσεων βάσης δεν προετοιμάζονται καλά, δε συζητούν τα προβλήματα της δουλειάς που απασχολούν την ομάδα, γι’ αυτό αυτές οι οργανώσεις δεν κατορθώνουν να βρίσκουν και να πιάνουν τους βασικούς κρίκους της δουλειάς τους, για να την ανεβάσουν στο επίπεδο των κομματικών καθηκόντων. Ορισμένες κομματικές οργανώσεις ανέχονται στις γραμμές τους, κομματικά μέλη φανταστικά, που δεν εκπληρώνουν ούτε τους στοιχειώδεις όρους που χρειάζονται για ένα μέλος του κόμματος. Εδώ κι εκεί υπάρχει ένας φιλελευθερισμός απέναντι σε ορισμένα στοιχεία που τρύπωσαν στο κόμμα, τα οποία δε συμφωνούν με τη γραμμή του κόμματος. Ένας τέτοιος φιλελευθερισμός δεν επιτρέπεται στις γραμμές μας. Το κόμμα μας είναι ένα κόμμα μαρξιστικό-λενινιστικό που  έχει άμεσο υπόδειγμα το μεγάλο μπολσεβίκικο κόμμα. Τα μέλη ενός τέτοιου κόμματος πρέπει να είναι τα πρωτοποριακά στοιχεία της εργατικής τάξης, τα πιο συνειδητά στοιχεία, τα πιο μαχητικά, έτοιμα για κάθε θυσία για την υπόθεση του προλεταριάτου.

Η ενότητα των γραμμών του κόμματος είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Χωρίς αυτή την ενότητα, που είναι χαρακτηριστική στο κόμμα νέου τύπου, το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, δε θα μπορέσουμε να έχουμε επιτυχίες στην πραγματοποίηση των ιστορικών καθηκόντων που στέκονται μπροστά μας. Η φροντίδα για την ακατάλυτη ενότητα του κόμματος, για την καθαρότητα των γραμμών του, για την ενίσχυση της κομματικής πειθαρχίας, για τη διαπαιδαγώγηση των μελών του κόμματος στο πνεύμα της επαγρύπνησης απέναντι στον ταξικό εχθρό εσωτερικό και εξωτερικό, της αδιαλλαξίας ενάντια στις παρεκκλίσεις απ’ την κομματική γραμμή, είναι ένα μόνιμο καθήκον κάθε κομματικής οργάνωσης.

Τα όργανα του κόμματος και κάθε κομμουνιστής ξεχωριστά δεν πρέπει να λυπούνται καμία προσπάθεια, για το ανέβασμα του πολιτικού και ιδεολογικού τους επιπέδου. Πρέπει να επαναλαβαίνουμε ξανά και ξανά τα λόγια του συντρόφου Στάλιν ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τα 90% των λαθών μας, αν είχαμε κατορθώσει να προετοιμάσουμε ιδεολογικά τα στελέχη μας και να τα ατσαλώσουμε πολιτικά σε τέτοιο βαθμό που να μπορούν να προσανατολίζονται εύκολα στην εσωτερική και διεθνή κατάσταση. Στην΄ επαναστατική πάλη για την οριστική νίκη του σοσιαλισμού, πολύ λίγο αξίζει ένα μέλος του κόμματος που δε μελετάει το Λένιν και το Στάλιν, που δεν καταβάλλει διαρκείς προσπάθειες για να ανέβει πολιτικά, για να μπορέσει να γίνει ένας αληθινός καθοδηγητής και οργανωτής των λαϊκών μαζών.

Τα στελέχη αποφασίζουν για όλα- αυτό μας διδάσκει ο σύντροφος Στάλιν. Όμως σ’ αυτό τον τομέα παρά τις σημαντικές επιτυχίες που έχουμε, δε μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα που πετύχαμε.

Η ανάγκη σε στελέχη για την ενίσχυση του κόμματος και του λαϊκοδημοκρατικού κράτους, για την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομίας, όλο και μεγαλώνει.

Η έλλειψη στελεχών που αισθάνεσαι σε πολλούς τομείς δουλειάς, είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός μιας αδύνατης πολιτικής δουλειάς στελεχών, έλλειψη συστηματικής φροντίδας για την ανάπτυξη και την προώθηση νέων στελεχών. Η τολμηρή ανάδειξη νέων στελεχών σε υπεύθυνες δουλειές, η σωστή κατανομή τους, η κομματική και επαγγελματική τους διαπαιδαγώγηση, πρέπει να αποτελεί αδιάκοπη φροντίδα όλων των καθοδηγητικών οργάνων, αρχίζοντας απ’ την Κεντρική Επιτροπή.

Η δύναμη του κόμματος βρίσκεται στη σύνδεσή του με τις μάζες. Το κόμμα μας θα μπορέσει να λύσει με επιτυχία κάθε πρόβλημα, θα μπορέσει να νικήσει κάθε δυσκολία, αν δυναμώσει και πλατύνει τους δεσμούς του με τις μάζες, αν διδάσκοντας τις μάζες, θα διδάσκεται απ’ αυτές και θα προσέχει τις γνώμες και την κριτική των εργαζομένων.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Δύο συστήματα στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο στο σύγχρονο κόσμο: το σοσιαλιστικό σύστημα και το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Δύο δρόμοι βρίσκονται μπροστά σε κάθε λαό στην εποχή μας: ο δρόμος του σοσιαλισμού και ο δρόμος του καπιταλισμού. Ο Ρουμάνικος λαός διάλεξε το δρόμο του σοσιαλισμού, και ποτέ δεν ήταν τόσο αλύγιστη η πεποίθηση της εργατικής μας τάξης, του εργαζόμενου λαού μας, ότι διάλεξε το σωστό δρόμο.

Πού οδηγεί ο δρόμος του σοσιαλισμού και πού οδηγεί ο δρόμος του καπιταλισμού;

Ας κοιτάξουμε τη Σοβιετική Ένωση. Τελευταία δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της εκπλήρωσης του πρώτου πεντάχρονου μεταπολεμικού πλάνου. Οι προβλέψεις του πλάνου ξεπεράστηκαν κατά πολύ το 1950, τελευταίο χρόνο του πεντάχρονου. Η βιομηχανική παραγωγή μεγάλωσε σε σύγκριση με το 1940 όχι κατά 48%, όπως προέβλεπε το πλάνο, αλλά κατά 73%. Χέρι με χέρι με τις οικονομικές νίκες βαδίζει και η γοργή ανάπτυξη του υλικού και εκπολιτιστικού επιπέδου του σοβιετικού λαού.

Φτάνει να σκεφτούμε το γεγονός ότι, ακόμη πριν απ΄την έναρξη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε μια γιγάντια δύναμη, που πολεμώντας ενάντια στην τερατώδικη πολεμική μηχανή του φασισμού, πέτυχε την ιστορική της νίκη και εξόντωσε τις χιτλερικές ορδές. Σήμερα, παρά τις αναρίθμητες καταστροφές που έπαθε τον καιρό του πολέμου, είναι σχεδόν δύο φορές πιο δυνατή, από ότι ήταν τη στιγμή της εξαπόλυσης της χιτλερικής επίθεσης.

Οι θαυμάσιες επιτυχίες του σοβιετικού λαού, η ιστορική νίκη του κινέζικου λαού και η δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, η συνεχής ανάπτυξη της οικονομίας των λαϊκοδημοκρατικών χωρών και το ανέβασμα του υλικού και εκπολιτιστικού επιπέδου των εργαζομένων σ’ αυτές τις χώρες, κάνει ώστε η πλάστιγγα της ειρήνης και του πολέμου, να κλίνει όλο και περισσότερο προς όφελος των δυνάμεων της ειρήνης.

Τι μπορούν να αντιπαραθέσουν σ’ αυτές τις νίκες του σοσιαλισμού οι κεφαλαιοκρατικές χώρες, μαζί και οι κύριες κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες και η Αγγλία; Πολεμική οικονομία, με μια τεχνητή εξόγκωση ορισμένων κλάδων που εξυπηρετούν τον εξοπλισμό, συνεχή πτώση της καταναλωτικής ικανότητας των μαζών, ανάπτυξη της γενικής και μερικής ανεργίας, συγκέντρωση στα χέρια μιας χούφτας μονοπωλητών κερδοσκόπων αναρίθμητων κερδών, μαζί με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης των εργαζόμενων μαζών.

Ο Λένιν και ο Στάλιν διακήρυξαν επανειλημμένα τη δυνατότητα της ειρηνικής συνύπαρξης των κεφαλαιοκρατικών και των σοσιαλιστικών χωρών και μιας ειρηνικής άμιλλας ανάμεσα στα δύο συστήματα. Αλλά οι ιμπεριαλιστές τρέμουν απ’ την ειρηνική άμιλλα των δύο συστημάτων και γι’ αυτό σπρώχνουν τα πράγματα προς τον πόλεμο.

Αυτοί έχουν ανάγκη από έναν πόλεμο- μας διδάσκει ο σύντροφος Στάλιν- «για να αποκομίσουν υπερκέρδη, για να ληστέψουν άλλες χώρες. Αλλά η ειρήνη θα διατηρηθεί και θα στερεωθεί αν οι λαοί πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της διατήρησης της ειρήνης και θα την περιφρουρήσουν ως το τέλος» (Ι.Β. Στάλιν: «Συνέντευξη ανταποκριτή της εφημερίδας «Πράβντα»»).

Ο συσχετισμός των δυνάμεων ανάμεσα στο στρατόπεδο της ειρήνης και το στρατόπεδο του πολέμου είναι υπέρ του στρατοπέδου της ειρήνης.

Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν με φλογερή συμπάθεια και ευγνωμοσύνη τη σκληρή πάλη που διεξάγει η Σοβιετική Ένωση στον Οργανισμό των Ενωμένων Εθνών, στη συνδιάσκεψη των υφυπουργών των εξωτερικών και με κάθε άλλη ευκαιρία, για την υπεράσπιση της ειρήνης, για την υπεράσπιση του δικαιώματος των λαών για ελεύθερη και ανεξάρτητη ύπαρξη. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι απ’ όλες τις χώρες κι ανάμεσά τους κι η χώρα μας, υπογράφουν την Έκκληση του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Ειρήνης, για ένα Σύμφωνο Ειρήνης ανάμεσα στις πέντε μεγάλες δυνάμεις- Σοβιετική Ένωση, Κίνα, Ενωμένες Πολιτείες, Αγγλία και Γαλλία.

Οι Αμερικάνοι και Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές έκαναν και θα συνεχίσουν να κάνουν προσπάθειες για να αποσυνθέσουν από τα μέσα το οργανωμένο μέτωπο των οπαδών της ειρήνης. Δοκίμασαν να χρησιμοποιήσουν γι’ αυτό το σκοπό τη συμμορία Τίτο-Ράνκοβιτς, που τα χέρια της είναι βαμμένα από το αίμα των γιουγκοσλάβων πατριωτών. Μα οι προσπάθειες πήγαν χαμένες. Τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα των λαϊκοδημοκρατικών χωρών, με τη βοήθεια του μπολσεβικικού κόμματος, ξέσχισαν τη μάσκα των τιτικών, καθάρισαν τις χώρες τους απ’ τους πράχτορες των ιμπεριαλιστών.

Οι κύριοι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές κατηγορούν τη χώρα μας και την κυβέρνησή της, ότι δε σεβάστηκε τις διατάξεις του συμφώνου ειρήνης. Γιατί όμως; Δεν καθαρίσαμε εμείς με όλη μας την αποφασιστικότητα τις διάφορες φασιστικές συμμορίες; Δε χαίρει ο εργαζόμενος λαός μας τις πιο πλατιές ελευθερίες; Δεν είναι εξασφαλισμένος από όλους εκείνους που ονειρεύονται να του αρπάξουν τη λευτεριά;

Αυτά ακριβώς είναι που κάνουν τους ιμπεριαλιστές να λυσσούν. Λυσσούν γιατί είμαστε λεύτεροι, γιατί βαδίσαμε στο δρόμο της άνθισης και της ανάπτυξης της πατρίδας μας, γιατί ολόκληρος ο λαός μας είναι δοσμένος σε μια ειρηνική οικοδομητική δουλειά.

Ο λαός μας μισεί τους ιμπεριαλιστές! Τους βλέπει σαν εχθρούς της ησυχίας του, της ειρήνης και της ευτυχίας του, και είναι αποφασισμένος να υπερασπίσει τη λευτεριά και την ανεξαρτησία, να υπερασπίσει την ειρήνη και τη δυνατότητα να οικοδομεί ειρηνικά το σοσιαλισμό.

Τον αγώνα για την ειρήνη το κόμμα μας τον θεωρεί σαν κεντρικό του καθήκον με το οποίο είναι αδιάρρηχτα δεμένα όλα τα άλλα μεγάλα και υπεύθυνα καθήκοντα. Το κόμμα κινητοποιεί τις πλατιές μάζες των εργαζομένων στην ακούραστη δουλειά για το δυνάμωμα της οικονομικής και αμυντικής ισχύος της χώρας μας, που είναι δραστήριος παράγοντας του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

Διαπαιδαγωγεί ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό στο πνεύμα της αποφασιστικής απόκρουσης κάθε προσπάθειας των ιμπεριαλιστών να επιβουλευτούν την ειρήνη, την ανεξαρτησία και τις καταχτήσεις μας. Η εξωτερική πολιτική του κράτους μας είναι πολιτική υπεράσπισης της ειρήνης, της ακεραιότητας, και της εθνικής ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας.

Στενή φιλία και αδελφική συμμαχία μας δένει με τη Σοβιετική Ένωση, το φρούριο της ειρήνης όλου του κόσμου. Φιλία και συμμαχία μας συνδέει με τις λαϊκοδημοκρατικές χώρες. Είμαστε αλληλέγγυοι με την ηρωική πάλη του κορεάτικου λαού και των κινέζων εθελοντών ενάντια στους αιμοβόρους αμερικάνους καταχτητές. Έχουμε πιστό φίλο και σύμμαχο ολόκληρο το μέτωπο των οπαδών της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό δυναμώνει ακόμα πιο πολύ την απόφαση και τη θέληση του λαού μας να υπερασπίσει την ειρήνη, να συνεισφέρει με τις δημιουργικές του προσπάθειες στην ενίσχυση των δυνάμεων της ειρήνης.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Μπαίνουμε στα 31 χρόνια ύπαρξης του κόμματός μας. Συναντήσαμε πολλές δυσκολίες στο δρόμο μας και τις συντρίψαμε. Θα βρούμε χωρίς αμφιβολία και στο μέλλον πολλές δυσκολίες. Αλλά ακολουθώντας το δρόμο που μας έδειξε ο Λένιν  και ο Στάλιν, ακολουθώντας το ιστορικό παράδειγμα του δοξασμένου Μπολσεβικικού κόμματος, θα νικήσουμε όλες τις δυσκολίες. Αυτή η πεποίθησή μας, ενισχύεται από ολόκληρη την ηρωική ιστορία της πάλης για την ευτυχία του λαού, για το σοσιαλισμό, που έκανε το κόμμα μας στα τριάντα του χρόνια.

Στις χώρες όπου κυριαρχεί ο ιμπεριαλισμός, οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες εργάτες, σαπίζουν στα μπουντρούμια, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, καταδικάζονται και εκτελούνται.

Εμείς απευθύνουμε απ’ εδώ το χαιρετισμό μας στους κομμουνιστές των κεφαλαιοκρατικών και των αποικιακών χωρών και τους λέμε: σύντροφοι, κι εμείς περάσαμε από τέτοιες δοκιμασίες σαν αυτές που περνάτε εσείς τώρα. Σήμερα είμαστε λεύτεροι, ανοικοδομούμε λεύτεροι το σοσιαλισμό και πιστεύουμε ότι δεν είναι μακριά η μέρα που και σεις θα λευτερωθείτε και θα ανοικοδομήσετε τη νέα κοινωνία, τη φωτεινή σοσιαλιστική κοινωνία.

Απευθύνουμε ένα αδελφικό χαιρετισμό στα κομμουνιστικά και τα εργατικά κόμματα της Κίνας, της Κορέας και των λαϊκοδημοκρατικών χωρών.

Απευθύνουμε ένα θερμό χαιρετισμό στο μεγάλο Μπολσεβίκικο Κόμμα, το κόμμα του Λένιν και του Στάλιν- φάρο καθοδηγητικό του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.

Είμαστε σίγουροι για την πλέρια νίκη του σοσιαλισμού, γιατί το μέλλον ανήκει στο προλεταριάτο, ανήκει στον κομμουνισμό. Είμαστε σίγουροι γι’ αυτό, γιατί το παγκόσμιο προλεταριάτο έχει ένα ατράνταχτο προπύργιο, τη χώρα που δημιούργησε η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, η μεγαλοφυΐα του Λένιν και του Στάλιν, την πατρίδα του σοσιαλισμού, τη Σοβιετική Ένωση.

Είμαστε σίγουροι για την πλέρια νίκη του σοσιαλισμού, γιατί επικεφαλής των εργαζομένων όλου του κόσμου βρίσκεται ο καθοδηγητής του παγκόσμιου κομμουνισμού, ο υπερασπιστής της ειρήνης και της λευτεριάς των λαών, ο σύντροφος Στάλιν.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: