κι οταν ο συμμαχος ταλαντευεται; (Ισπανια: επιστολη Χοσε Ντιαζ στην εφημεριδα «Mundo Obrero»-30/03/1938)

Συχνά οι κομμουνιστές βρίσκονται αντιμέτωποι με την ταλάντευση των συμμάχων τους όταν η κατάσταση δυσκολεύει. Οι σύμμαχοι, εκφράζοντας την “ιδεολογία” ή και τα ίδια τα πλέον ταλαντευόμενα μεταξύ της επανάστασης και της αντεπανάστασης στρώματα, τα μικροαστικά, τα οποία ποτέ δεν μπορούν να ηγηθούν της κοινωνίας, αλλά στρέφονται είτε στην αστική τάξη είτε στην εργατική, είτε ακόμα και στην εναπόθεση των ελπίδων για “σωτηρία” από το εξωτερικό (π.χ. σήμερα, Πούτιν, Κίνα κλπ), όταν ο αντίπαλος αρχίζει να πιέζει και να πετυχαίνει νίκες, κορυφώνουν την ταλάντευσή τους, αρχίζουν να χάνουν την πεποίθησή τους για τη νίκη.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι κομμουνιστές οφείλουν όχι φυσικά να διασπούν αυτή τη συμμαχία, ούτε απλώς να καταγγέλουν τους δισταγμούς, αλλά να προσπαθούν να ενισχύσουν τους δεσμούς που τους ενώνουν με τους συμμάχους, να προσδώσουν μεγαλύτερη ουσία.

Σε μια αντίστοιχη περίπτωση είχε βρεθεί και το ΚΚ Ισπανίας μεσούντος του εμφυλίου. Ωστόσο, δεν κατήγγειλε τους “λιπόψυχους”, αλλά προχώρησε σε μεγαλύτερη ενότητα, χωρίς βεβαίως να φτάνει στην κατάργηση της αυτονομίας του. Όπως διαβάζει κανείς στην παρακάτω επιστολή του γενικού γραμματέα της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΙ, Χοσέ Ντίαζ, εκδηλώθηκαν και “αριστερίστικες” παρεκκλίσεις απέναντι σε αυτή την ένταση της ταλάντευσης των συμμάχων. Ωστόσο, ο Ντίαζ δεν στάθηκε μόνο στην καταγγελία αυτών των παρεκκλίσεων, αλλά προχώρησε και στην αναζήτηση των αιτιών που τις προκάλεσαν (πράγμα σπάνιο για τους σημερινούς κομμουνιστές…). Ακόμα, δεν προχώρησε στην καταγγελία των διεθνών παραγόντων, αλλά συνέχιζε να τείνει χείρα φιλίας, αποκαλώντας “δημοκρατικές” τις χώρες της Δύσης. Φυσικά, αυτές δεν είχαν ακόμα προχωρήσει στο Μόναχο και τη θυσία της Τσεχοσλοβακίας. Σε κάθε περίπτωση, προσπαθούσε σωστά να εκμεταλλευτεί και την παραμικρή χαραμάδα. Ας τα βλέπουν αυτά όσοι “υπερεπαναστάτες” προσπαθούν να καταγγείλουν σημερινές αντίστοιχες προσπάθειες ακόμα και από οπορτουνιστές, στην προσπάθεια να αποδείξουν την (αυτονόητη) οπορτουνιστικότητα των τελευταίων (η οποία δεν σημαίνει όμως αυτομάτως στο συμπέρασμα για “επαναστατικότητα” των κριτών).

jose_diaz_01 archviostoricopcd(πηγή φωτό)

Επιστολή Χοσέ Ντίαζ στον «Εργατικό Κόσμο»

30/03/1938

Δημοσιεύουμε αυτή την επιστολή του Χοσέ Ντίαζ στην οποία εξηγούνται μερικά βασικά ζητήματα της Ισπανικής Επανάστασης-σημ.εκδ.

Αγαπητοί σύντροφοι,

Στο φύλλο της 23ης Μάρτη του «Εργατικού Κόσμου», δημοσιεύτηκε ένα άρθρο στο οποίο είναι απαραίτητο να επιστήσω την προσοχή σας και την προσοχή όλου του Κόμματος. Το άρθρο ξεκινά αναφέροντας ότι «οτιδήποτε που τείνει να αποδιοργανώνει τις μάζες πρέπει να αναλύεται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια». Κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλλει για την ορθότητα αυτού του ισχυρισμού, και είναι για αυτό το λόγο που πιστεύω πως είναι απαραίτητο να σας γράψω αυτή την επιστολή. Γιατί το άρθρο σας περιέχει επίσης και την ακόλουθη φράση: «Δεν μπορούμε να λέμε, όπως κάνει ένα κείμενο, ότι η μόνη δυνατή έκβαση του πολέμου μας μπορεί να είναι ότι η Ισπανία δεν θα πρέπει να είναι ούτε φασιστική ούτε κομμουνιστική, γιατί ο Φράνκο επιθυμεί κάτι τέτοιο».

Δεν γνωρίζω έναντι ποιου κειμένου απευθύνεται η κριτική σας. Πιθανώς το άρθρο γράφτηκε από ανθρώπους που δεν συμπαθούν το Κόμμα μας και δεν κατανοούν σωστά τα προβλήματα του πολέμου μας. Όμως η φράση «η μόνη έκβαση του πολέμου είναι ότι η Ισπανία δεν θα γίνει ούτε φασιστική ούτε κομμουνιστική» είναι απολύτως σωστή και εκφράζει πλήρως τη θέση του Κόμματός μας.

jose diaz (forum.paradoxplaza)(πηγή)

Είναι απαραίτητο να το επαναλάβω ώστε να μην παραμένει καμία αμφιβολία επί αυτού του σημείου. Ο ισπανικός λαός μάχεται σε ένα πόλεμο για την εθνική του ανεξαρτησία και για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Παλεύει για να εκδιώξει τους βάρβαρους Γερμανούς και Ιταλούς εισβολείς από το ισπανικό έδαφος, παλεύει γιατί δεν θέλει η Ισπανία να γίνει αποικία του φασισμού, παλεύει ώστε η Ισπανία να μη γίνει φασιστική. Παλεύει για την ελευθερία, για την υπεράσπιση της δημοκρατικής και αντιμοναρχικής κυβέρνησης, τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας που θα υλοποιήσει την όσο πιο μακρόπνοη κοινωνική πρόοδο είναι δυνατή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι, μαζί με τους Σοσιαλιστές, το κόμμα της Ισπανικής εργατικής τάξης, και δεν έχει άλλα συμφέροντα ή σκοπούς από όσους όλο το έθνος μπορεί να έχει. Το κόμμα μας ποτέ δεν πίστευε ότι η λύσει σε αυτό τον πόλεμο μπορεί να είναι η δημιουργία ενός Κομμουνιστικού κράτους. Αν οι εργάτες, οι αγρότες και οι μικροαστοί της πόλης μας ακολουθούν και διάκεινται ευνοϊκά έναντί μας, είναι επειδή είμαστε οι φανατικότεροι υπερασπιστές της εθνικής ανεξαρτησίας, της ελευθερίας και του Συντάγματος της Δημοκρατίας. Αυτή η υπεράσπιση είναι η βάση και το περιεχόμενο της όλης ενωτικής και λαϊκομετωπικής πολιτικής μας. Και θα ήταν πολύ κακό, θα ήταν απαράδεκτο αν προέκυπταν στις τάξεις του κόμματός μας- δεν λέω αμφιβολίες, αλλά η παραμικρή έλλειψη σαφήνειας σε αυτό το ζήτημα, και ειδικά σε μια στιγμή κατά την οποία ο λαός χρειάζεται τη μεγαλύτερη ενότητα για να αντέξει στις σφοδρές επιθέσεις των ξένων εισβολέων.

Σε χώρα μας σήμερα υπάρχουν αντικειμενικοί παράγοντες οι οποίοι, προς το συμφέρον όλου του έθνους, καθιστούν τη συνέχιση και την ενίσχυση του δημοκρατικού καθεστώτος υποχρεωτική. Δεν υπάρχουν λόγοι που θα δικαιολογούσαν την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος. Αν έθετε κανείς αυτό το ζήτημα σήμερα θα έτεινε να διχάσει τη χώρα, γιατί ένα κομμουνιστικό καθεστώς δεν μπορεί να υιοθετηθεί από όλους τους Ισπανούς και το κόμμα μας ποτέ δεν θα υιοθετούσε κάτι που θα δίχαζε το έθνος, αλλά το αντίθετο, παλεύει με όλη του τη δύναμη από την αρχή του πολέμου να το ενώσει, να ενώσει όλους τους Ισπανούς στον αγώνα για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

josc3a9-diaz-ramos-cavando-trincheras-en-1936πηγή: manuelaguilerapovedano.wordpress.com

Ακόμα περισσότερο, πρέπει να πω ότι στην παρούσα στιγμή, καθήκον μας είναι να κινητοποιήσουμε και τον τελευταίο άνθρωπο για τη μεγαλύτερη αντίσταση εναντίον της επίθεσης των εισβολέων, για να επιτύχουμε μια αντίσταση με στόχο τη συνέχιση της αντεπίθεσής μας και την τελική μας νίκη. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί μια αλλαγή στην τακτική του κόμματος μόνο με την έννοια ότι θα έπρεπε να προχωρήσει στην υιοθέτηση περαιτέρω μέτρων για την ενίσχυση της ενότητας του λαού, όχι για την αποδυνάμωσή της. Αυτή η ενότητα πρέπει να περιλαμβάνει σημαντικές ομάδες του λαού που είναι στη φασιστική ζώνη, υπό το ζυγό και πιθανώς και την επιρροή της φασιστικής προπαγάνδας. Αυτή η ενότητα πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους Ισπανούς που δεν επιθυμούν να γίνουν σκλάβοι μιας βάρβαρης ξένης δικτατορίας.

Αυτό είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να αποσαφηνιστεί, γιατί όλες οι κομματικές οργανώσεις εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο τίθεται αυτό το ζήτημα, για την όλη ενωτική τους πολιτική και τη σχέση τους με τις ρεπουμπλικανικές, σοσιαλιστικές και άλλες αντιφασιστικές δυνάμεις του λαού.

Όμως, επιπρόσθετα αυτού, υπάρχει άλλο ένα σημείο στο άρθρο σας που πρέπει να αποσαφηνιστεί, αυτό της στάσης των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής έναντι του ισπανικού λαού μας και του αγώνα μας. Ισχυρίζεστε «ότι ο ισπανικός λαός θα νικήσει παρά την αντίθεση του καπιταλισμού». Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως μια έκφραση πίστης στην ανεξάντλητη ενέργεια του λαού μας, όμως πολιτικά αυτό δεν εκφράζει ούτε τη στάση ούτε την πολιτική του κόμματός μας και της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στην εισήγησή μου στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Νοέμβρη ανέφερα:

«Υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο όλες οι δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης μπορούν να συμφωνήσουν και μπορούν να συνεργαστούν, και συγκεκριμένα η υπεράσπιση της ύπαρξής τους έναντι του επιτιθέμενου, έναντι του φασισμού. Δηλαδή, η υπεράσπισή τους έναντι του πολέμου που απειλεί όλους μας».

José_Diaz-stamp wikipedia (πηγή)

Όταν λέμε «όλες οι δημοκρατικές χώρες» δεν εννοούμε μόνο τη Σοβιετική Ένωση, όπου υπάρχει μια σοσιαλιστική δημοκρατία, αλλά επίσης τη Γαλλία, την Αγγλία, την Τσεχοσλοβακία, τις Ηνωμένες Πολιτείες κλπ, όπου είναι δημοκρατικές, αλλά καπιταλιστικές χώρες. Θέλουμε αυτά τα κράτη να μας βοηθήσουν, και πιστεύουμε ότι με αυτό προωθούν και τα δικά τους συμφέροντα. Προσπαθούμε να τους το κάνουμε ξεκάθαρο και προσδοκούμε στη βοήθειά τους.

Η θέση που το άρθρο σας παίρνει είναι εντελώς αντίθετη με αυτό και είναι εσφαλμένη. Το λάθος σας είναι ότι ξεχνάτε το διεθνή χαρακτήρα του αγώνα σας, που είναι ένας αγώνας εναντίον του φασισμού: δηλαδή, ο αγώνας ενάντια στο πιο αντιδραστικό τμήμα του καπιταλισμού, εναντίον των εμπρηστών νέων φριχτών πολέμων, εναντίον των εχθρών της ειρήνης, εναντίον των εχθρών της ελευθερίας του λαού. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι φασίστες επιθετιστές σε κάθε χώρα βρίσκουν αστικές ομάδες για να τους υποστηρίζουν, όπως οι Συντηρητικοί στην Αγγλία και οι Δεξιοί στη Γαλλία. Όμως η φασιστική επίθεση προχωρά με τέτοιο ρυθμό που, προς τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, οι λαοί όλων των χωρών, που νοιάζονται για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας τους (για παράδειγμα, τέτοια χώρα είναι η Γαλλία) πρέπει να πειστούν για την αναγκαιότητα της αντίστασης έναντι αυτής της επίθεσης. Και σήμερα δεν υπάρχει αποτελεσματικότερο μέσο αντίστασης από το να δώσει κανείς συγκεκριμένα βοήθεια στον ισπανικό λαό. Κάθε τίμιος Γάλλος πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι σήμερα στην Ισπανία διεξάγεται επίσης η μάχη για την ανεξαρτησία της Γαλλίας, και η μοίρα της Γαλλίας πιθανόν να κρίνεται στα εδάφη της Αραγκόν.

Ο τρόπος με τον οποίο θέτετε αυτό το ζήτημα θα μας οδηγήσει στο στένεμα του σκοπού του αγώνα μας, ενώ είναι απαραίτητο να τον διευρύνουμε. Είναι, πάνω από όλα, καθήκον της παγκόσμιας εργατικής τάξης και των οργανώσεών της να οργανώσουν τη διεθνή βοήθεια για την Ισπανία σε αυτή την τραγική στιγμή της ιστορίας της. Όμως μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό μόνο αν ληφθούν μέτρα για να πείσουμε εκείνες τις δυνάμεις για την αναγκαιότητα της απόδοσης μιας τέτοιας βοήθειας- δυνάμεις που δεν ανήκουν στην εργατική τάξη, αλλά στη μικροαστική τάξη και τη φιλελεύθερη και δημοκρατική αστική τάξη.

Хосе_Диас_республиканец_Испания wikipedia

(πηγή)

Πώς συνέβη και πήρε ο «Εργατικός Κόσμος» μια τέτοια εσφαλμένη θέση σε δύο τόσο σημαντικά ζητήματα;

Ο λόγος για τον οποίο, κατά τις τελευταίες εβδομάδες, μια εσφαλμένη ερμηνεία δίνεται για τη σωστή θέση του κόμματός μας, μπορεί να είναι επειδή κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις για να αποκαλύψει κάθε απόπειρα συνθηκολόγησης και συμβιβασμού και να τις απομονώσει εξαρχής, απαιτώντας μια ενεργητική πολεμική πολιτική που η σοβαρότητα της κατάστασης απαιτεί. Ο αγώνας πρέπει και θα συνεχιστεί. Αλλά αυτή η στάση του κόμματός μας με κανέναν τρόπο δεν σημαίνει, ούτε μπορεί να σημαίνει, ότι έχουμε αλλάξει την εκτίμησή μας για το χαρακτήρα της Ισπανικής επανάστασης, για τη διεθνή κατάσταση, και την ενωτική μας πολιτική. Αντιθέτως, οτιδήποτε ζητούμε είναι προς το συμφέρον του λαού και του πολέμου του. Επομένως, οι αντιφασίστες και, επιπλέον, όλοι οι ισπανοί που θέλουν ο πόλεμος αυτός να τελειώσει με την ήττα των φασιστών εισβολέων μπορεί και πρέπει να συμφωνήσουν σε αυτό. Είναι καθήκον του κόμματός μας, βάσει αυτών, να ενισχύσει τους δεσμούς ενότητας όλων των ομάδων των αντιφασιστών. Είναι σημαντικότερο περισσότερο από ποτέ ότι τίποτε δεν πρέπει να γίνει που να είναι εναντίον της ενότητας, αλλά τα πάντα πρέπει να γίνουν ώστε να πετύχουμε την πλατύτερη και πληρέστερη ενότητα του λαού.

Επομένως, αξιότιμοι σύντροφοι της Συντακτικής Επιτροπής του Εργατικού Κόσμου, πρέπει να αποφεύγουμε να εγείρουμε ζητήματα εσφαλμένα που προκαλούν σύγχυση- σε θέματα τα οποία τώρα είναι αρκετά ξεκάθαρα σε εμάς.

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: