Ο Τροτσκι εναντιον των μπολσεβικων: 1908-1910

 

Το παρακάτω κείμενο μεταφράστηκε στα ελληνικά και αναρτήθηκε στο Athens Indymedia.

Περιεχόμενα:

1908: Λικβινταρισμός

Η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τον Αύγουστο του 1908

«Οτζοβισμός» και «Τελεσιγραφισμός»

Ο Διμέτωπος Αγώνας

«Εμπειριοκριτικισμός»

«Θεοπλασία»

Οι «κομματικοί μενσεβίκοι»

«Συμφιλιωτισμός»

Η Βιεννέζικη Πράβντα

1909: η 5η κομματική συνδιάσκεψη

Η συνδιάσκεψη της «Προλετάρι»

Η ομάδα «Βπεριόντ»

1910: Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Γενάρη του 1910

Η παραβίαση των αποφάσεων της ΚΕ

1910-1911: Οι Μπολσεβίκοι ξαναδημιουργούν τη φράξιά τους

1908: Λικβινταρισμός

Η προσπάθεια των μενσεβίκων να μετασχηματίσουν το Κόμμα σε ένα μαζικό, νόμιμο Εργατικό Κόμμα κατά το βρετανικό πρότυπο εξελίχθηκε κατά το καλοκαίρι του 1908 σε μια τάση την οποία οι Λενινιστές αποκάλεσαν «λικβινταρισμό», αφού στόχευε στη διάλυση του Κόμματος ως επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης.

«Έχουν μειωθεί τα μέλη σε όλες τις κομματικές μας οργανώσεις. Μερικές εξ αυτών- ειδικότερα, όσες είχαν ελάχιστους προλετάριους ως μέλη- έχουν διαλυθεί. Οι ημι-νόμιμοι οργανισμοί του κόμματος, που δημιουργήθηκαν από την επανάσταση, έχουν δεχθεί απανωτά χτυπήματα. Τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοια κατάσταση που κάποια στοιχεία εντός του Κόμματος, που έχουν υποκύψει στην επίδραση αυτής της αποσύνθεσης, άρχιζαν να αναρωτιούνται αν είναι απαραίτητη η διατήρηση του παλιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, αν είναι απαραίτητη η συνέχιση της δουλειάς του, αν είναι απαραίτητο να περάσουμε για άλλη μια φορά στην παρανομία, και πώς αυτό πρέπει να συμβεί: και η άκρα Δεξιά (η αποκαλούμενη λικβινταριστική τάση) απαντούσε σε αυτά τα ερωτήματα με την έννοια ότι είναι απαραίτητη η πάση θυσία νομιμοποίησή μας, ακόμα και με την αποκήρυξη του προγράμματος, των τακτικών και της οργάνωσης του κόμματος. Αυτό ήταν αναμφίβολα όχι μόνο μια οργανωτική αλλά επίσης και μια ιδεολογική και πολιτική κρίση»
(V. I. Lenin: «OntotheHighRoad«; inWorks’; Volume 4; London; 1943; p. 3).

«Ο Λικβινταρισμός είναι ιδεολογικά συνδεδεμένος με την αποστασία..με τον οπορτουνισμό.Αλλά ο λικβινταρισμός δεν είναι μόνο οπορτουνισμός..Ο Λικβινταρισμός είναι οπορτουνισμός που φτάνει ως την αποκήρυξη του κόμματος…Η αποκήρυξη της παρανομίας υπό τις υπάρχουσες συνθήκες είναι η αποκήρυξη του παλιού κόμματος.

Ο Λικβινταρισμός δεν είναι μόνο η «διάλυση» του παλιού κόμματος της εργατικής τάξης: σημαίνει επίσης την καταστροφή της ταξικής ανεξαρτησίας του προλεταριάτου, τη διαφθορά της ταξικής του συνείδησης από αστικές ιδέες.

Οι λικβινταριστές είναι μικροαστοί διανοούμενοι, απεσταλμένοι της αστικής τάξης για να σπείρουν το σπόρο της φιλελεύθερης διαφθοράς στους εργάτες. Οι λικβινταριστές είναι προδότες του Μαρξισμού».
(V. I. Lenin: ‘ControversialQuestions«; in: ibid.; p. 126-7, 131, 138).

Η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τον Αύγουστο του 1908

Τον Αύγουστο του 1908 έλαβε χώρα μια ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΡΣΔΕΚ και οι λικβινταριστές μενσεβίκοι εξαπέλυσαν την επίθεσή τους στην κομματική οργάνωση προωθώντας ένα ψήφισμα με το οποίο καταργούταν η Κεντρική Επιτροπή ως ανώτατο όργανο του Κόμματος και μετατρεπόταν σε κάτι παρόμοιο με γραφείο πληροφοριών. Η απόπειρα αυτή δεν υλοποιήθηκε και υιοθετήθηκε η πρόταση των μπολσεβίκων για σύγκληση Κομματικής Συνδιάσκεψης..

Σε αυτή την Ολομέλεια, η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε την ίδρυση ενός Ρωσικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής, αποτελούμενου από έναν εκπρόσωπο Μπολσεβίκων, έναν Μενσεβίκο, έναν από το Πολωνικό Κόμμα, έναν από το Λετονικό και έναν από το Μπουντ, που θα λογοδοτούσε στην Κεντρική Επιτροπή, υπεύθυνου για την καθοδήγηση της κομματικής δουλειάς εντός Ρωσίας. Θέσπισε επίσης μια Κεντρική Επιτροπή εξωτερικού, αποτελούμενη από τα μέλη της ΚΕ που κατοικούσαν εκτός Ρωσίας, που λογοδοτούσε η Ρωσική Επιτροπή.

«Οτζοβισμός»και«Τελεσιγραφισμός»

Από τον Αύγουστο του 1908 η λενινιστική τακτική συνδυασμού νόμιμων και παράνομων μορφών πάλης άρχισαν να δέχονται επίθεση, όχι μόνο από λικβινταριστές, από τα δεξιά, αλλά επίσης και από μια ομάδα «αριστεριστών» Μπολσεβίκων που απαιτούσαν την αποκήρυξη κάθε νόμιμης μορφής αγώνα.

Δεδομένης της κύριας απαίτησης αυτής της ομάδας μπολσεβίκων για άμεση ανάκληση των σοσιαλδημοκρατών βουλευτών από τη Δούμα, αποκλήθηκαν «Οτζοβιστές» (από τη λέξη «οτζοβάτ», που σημαίνει ανάκληση).

Μια άλλη ομάδα φανατικών «αριστεριστών» μπολσεβίκων δεν ζήτησε την άμεση ανάκληση των βουλευτών του κόμματος, αλλά απαιτούσε την επίδοση τελεσιγράφου για διόρθωση των πολιτικών τους σφαλμάτων, με φόβητρο την ανάκληση. Ο Λένιν αποκάλεσε αυτούς τους «τελεσιγραφιστές» «ντροπαλούς οτζοβιστές»
(V.I.LeninTheHistoricalMeaningoftheInternalPartyStruggleinRussia«, in:ibid; p. 514) .

Οι ηγετικές μορφές των δύο αυτών ομάδων ήταν οι AleksandrBogdanov, AnatolyLunacharsky, LeonidKrassin και GrigoriAlexinsky.

Συνηγορώντας υπέρ της ανάκλησης, οι οπαδοί αυτών των δύο τάσεων απέδιδαν μεγάλη σημασία στα σφάλματα των σοσιαλδημοκρατών βουλευτών, που ήταν κυρίως μενσεβίκοι. Οι λενινιστές απάντησαν ότι αυτό ήταν ένα επιχείρημα υπέρ της διόρθωσης των σφαλμάτων και όχι υπέρ της ανάκλησης των βουλευτών.

«Το παράνομο κόμμα πρέπει τώρα να μάθει να χρησιμοποιεί τη νόμιμη Κοινοβουλευτική Ομάδα στη Δούμα…Η πιο λυπηρή παρέκκλιση από τη συνεπή προλεταριακή δουλειά θα ήταν η έγερση ζητήματος ανάκλησης της κοινοβουλευτικής ομάδας από τη δούμα..

Πρέπει άμεσα να αρχίσουμε ομαδική δουλειά σε αυτό τον τομέα, ώστε κάθε σοσιαλδημοκράτης βουλευτής να μπορεί πραγματικά να νιώθει ότι το Κόμμα τον στηρίζει, ότι το Κόμμα ενοχλείται από τα λάθη του και φροντίζει για την επαναφορά του στο σωστό δρόμο- ώστε κάθε κομματικός εργάτης να μπορεί να λάβει μέρος στη γενική κομματική δουλειά για τη δούμα…προσπαθώντας να υποτάξει την ειδική δουλειά της κοινοβουλευτικής ομάδας στη γενική κομματική δραστηριότητα προπαγάνδας και ζύμωσης»
(V.I.LeninOntotheHighRoad«,inSelectedWorks«, Volume 3; London; l943; p.8, 9).

Οι Λενινιστές με σφοδρότητα καταδίκασαν τον οτζοβισμό και τον τελεσιγραφισμό ως «λικβινταρισμό από την ανάποδη», αφού, όπως ο λικβινταρισμός, στόχος τους ήταν να εξαλείψει ένα τμήμα της κομματικής δουλειάς.

«Κατά τη διάρκεια της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, στο κόμμα μας προσχώρησε ένας αριθμός από στοιχεία που δεν έλκονταν πλήρως από το καθαρά προλεταριακό του πρόγραμμα, αλλά κυρίως από τον ένδοξο και ενεργητικό του αγώνα για δημοκρατία.

Σε αυτές τις ταραγμένες στιγμές, τα στοιχεία αυτά, όλο και πιο πολύ επιδεικνύουν την έλλειψη σοσιαλδημοκρατικής τους συνέπειας και, ερχόμενα σε όλο και μεγαλύτερη αντίθεση με τα θεμέλια της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής τακτικής, έχουν, κατά τον τελευταίο χρόνο, δημιουργήσει μια τάση που προσπαθεί να θεωρητικοποιήσει τον οτζοβισμό και τον τελεσιγραφισμό.
Πολιτικά, ο τελεσιγραφισμός την παρούσα στιγμή είναι αδιαχώριστος από τον οτζοβισμό: προκαλεί μονάχα μεγαλύτερη σύγχυση και αποσύνθεση με τον κρυφό του οτζοβικό χαρακτήρα. Αποπειρώμενοι να συνάγουν, από τη συγκεκριμένη εφαρμογή μποϊκοτάζ των αντιπροσωπευτικών θεσμών στη μια ή την άλλη στιγμή της επανάστασης, ότι η πολιτική του μποϊκοτάζ είναι μια διακριτή πτυχή της μπολσεβικικής τακτικής στην περίοδο της αντεπανάστασης επίσης, ο τελεσιγραφισμός και ο οτζοβισμός αποδεικνύουν ότι αυτές οι τάσεις είναι ουσιαστικά η άλλη όψη του μενσεβικισμού, που κηρύττει την χωρίς όρους συμμετοχή σε όλους τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς- ανεξαρτήτως της δεδομένης φάσης της ανάπτυξης της επανάστασης…

Η ζύμωση του οτζοβισμού- τελεσιγραφισμού έχει ήδη αρχίσει να προξενεί ορισμένη ζημιά στο εργατικό κίνημα και τη σοσιαλδημοκρατική δουλειά…

Ο Μπολσεβικισμός ως συγκεκριμένη τάση…δεν έχει τίποτε το κοινό με τον οτζοβισμό και τον τελεσιγραφισμό και…η μπολσεβικική φράξια πρέπει ακόμα πιο αποφασιστικά να καταπολεμήσει αυτές τις παρεκκλίσεις από το μονοπάτι του επαναστατικού μαρξισμού».
(V.I. Lenin: ResolutionoftheMeetingoftheEnlargedEditorialBoardofProletary’: «OnOtzovismandUltimatumism«, in: ibid.; p. 19, 20-21).

Ο ΔιμέτωποςΑγώνας

Από τον Αύγουστο του 1908, συνεπώς, οι λενινιστές διεξήγαγαν έναν αγώνα, για το ζήτημα των κομματικών οργανώσεων, σε δύο μέτωπα:

Ενάντια στο λικβινταρισμό, αφ’ ενός, και ενάντια στον «αριστερίστικο» οτζοβισμό και τελεσιγραγισμό, αφ’ ετέρου.

«Τρεισήμισι χρόνια πριν, όλοι οι μαρξιστές…είχαν ομόφωνα αναγνωρίσει δύο παρεκκλίσεις από τη μαρξική τακτική. Και οι δύο παρεκκλίσεις είχαν χαρακτηριστεί ως επικίνδυνες. Και οι δύο παρεκκλίσεις ερμηνευόταν ότι οφείλονταν, όχι τυχαία, όχι σε κακή πρόθεση μεμονωμένων ατόμων, αλλά στην «ιστορική κατάσταση του εργατικού κινήματος τη δεδομένη περίοδο..

Οι παρεκκλίσεις από το μαρξισμό προκαλούνται από τις αστικές επιρροές στο προλεταριάτο».
(V. I.Lenin: «ControversialQuestions» in: Ibid; p.129, 130).

«Οι μπολσεβίκοι στην πραγματικότητα, διεξήγαν από τον Αύγουστο του 1908 ως το Γενάρη του 1910, έναν διμέτωπο αγώνα, δηλ. έναν αγώνα ενάντια στους λικβινταριστές και τους οτζοβιστές»
(V. I. Lenin: «NotesofaPublicist«, in: ibid.; p. 45).

«Εμπειριοκριτικισμός»

Η αντίδραση μετά την ήττα της επανάστασης του 1905 οδήγησε σε μια αναβίωση της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας στους κόλπους των ρώσων διανοούμενων, συμπεριλαμβανομένων κάποιων σοσιαλδημοκρατών.

Κατά το 1908, ένας αριθμός βιβλίων εκδόθηκε όπου ισχυρίζονταν ότι «επικαιροποιούν» το Μαρξισμό. Το πιο σημαντικό εξ αυτών ήταν μια συλλογή με τίτλο «Μελέτες στη φιλοσοφία του Μαρξισμού», που εκδόθηκε στην Αγ. Πετρούπολη, με τις πλέον σημαντικές συνεισφορές σε αυτή να είναι εκείνες του AleksandrBogdanov και του AnatolyLunacharsky. Ακολουθώντας τα χνάρια προηγούμενης δουλειάς του Μπογκντάνοφ- «Εμπειρικοκριτισμός»(1904-06)- αυτή αποπειράθηκε να συνδυάσει τη μαρξιστική φιλοσοφία με την ιδεαλιστική φιλοσοφία του Ερνστ Μαχ και του Ρίτσαρντ Αβενάριους, ώστε να παραχθεί μια «σύνθεση» που την αποκαλούσαν «εμπειριοκριτισμό».

«Ένας αριθμός συγγραφέων, μαρξιζόντων, ξεκίνησαν φέτος μια πραγματική καμπάνια ενάντια στη φιλοσοφία του μαρξισμού. Κατά τη διάρκεια λιγότερο από μισού χρόνου έκαναν την εμφάνισή τους 4 βιβλία που επιδίδονταν κύρια και σχεδόν αποκλειστικά σε επιθέσεις ενάντια στο διαλεκτικό υλισμό. Σε αυτά περιλαμβάνεται πρώτα και κύρια οι «Μελέτες (;- καλύτερα θα ήταν να έλεγε «ενάντια») στη φιλοσοφία του μαρξισμού».
(V.Ι. Lenin: Preface to the First Edition of «Materialism and Empirio-Criticism»; in: ‘Selected Works’; Volume 11; London; l943; p. 89).

Το Σεπτέμβρη του 1908 ο Λένιν ολοκλήρωσε ένα μακροσκελές φιλοσοφικό έργο, τον «Υλισμό και Εμπειριοκριτισμό», που εκδόθηκε το Μάη του 1909, όπου επιτέθηκε και αποκάλυψε αυτά τα έργα αντιμαρξιστικής φιλοσοφίας:

«Πίσω από τη μάζα των επινοήσεων νέων όρων, πίσω από τα απορρίμματα του πολυμαθούς σχολαστικισμού, απαράλλαχτα ανακαλύπτουμε δύο κύριες ευθυγραμμίσεις, δύο βασικές τάσεις για την επίλυση φιλοσοφικών προβλημάτων: αν η φύση, η ύλη, ο φυσικός, ο εξωτερικός κόσμος πρέπει να θεωρείται πρωτεύων, και η νόηση, το πνεύμα, η αίσθηση (εμπειρία- όπως η διαδεδομένη ορολογία της εποχής μας αποκαλεί), το ψυχικό κλπ θεωρείται δευτερεύον- αυτό είναι το βασικό ζήτημα που πράγματι συνεχίζει να διχάζει τους φιλόσοφους σε δύο μεγάλα στρατόπεδα.

Τα θεωρητικά θεμέλια αυτής της φιλοσοφίας (σ.σ. δηλ, του εμπειριοκριτισμού) πρέπει να συγκρίνονται με αυτά του διαλεκτικού υλισμού. Μια τέτοια σύγκριση…αποκαλύπτει, μαζί με όλα τα επιστημολογικά προβλήματα, τον βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα του εμπειριοκριτισμού, που χρησιμοποιεί νέα τεχνάσματα, όρους και λεπτότητες για να αποκρύψει τα παλιά σφάλματα του ιδεαλισμού και του αγνωστικισμού. Μόνο η πλήρης άγνοια της φύσης του φιλοσοφικού υλισμού γενικά και της φύσης της διαλεκτικής μεθόδου των Μαρξ και Ένγκελς μπορεί να οδηγήσει κάποιον να κάνει λόγο για «ένωση» του εμπειριοκριτισμού και του μαρξισμού.

Πίσω από τον επιστημολογικό σχολαστικισμό του εμπειριοκριτισμού είναι αδύνατο να μη δει κανείς τον αγώνα των κομμάτων στη φιλοσοφία, έναν αγώνα που σε τελευταία ανάλυση αντανακλά τις τάσεις και την ιδεολογία των ανταγωνιστικών τάσεων στη σύγχρονη κοινωνία. Τα ανταγωνιζόμενα κόμματα ουσιαστικά, αν και κρύβονται πίσω από μια ψευτοπολυμαθή τσαρλατανιά νέων όρων ή μια ανόητη μη κομματικότητα, είναι ο υλισμός και ο ιδεαλισμός. Ο τελευταίος είναι μια ραφιναρισμένη μορφή φιντεϊσμού, που είναι πλήρως εξοπλισμένος, κατευθύνει τεράστιες οργανώσεις και με συνέπεια εξακολουθεί να επιδρά στις μάζες, μετατρέποντας την παραμικρή εντρύφηση στη φιλοσοφική σκέψη προς όφελός του. Ο αντικειμενικός, ταξικός ρόλος που παίζει ο εμπειριοκριτισμός συνολικά συνιστά παροχή αφοσιωμένης υπηρεσίας στους φιντεϊστές, στον αγώνα τους ενάντια στον υλισμό γενικά και τον ιστορικό υλισμό ιδιαίτερα».
(V.I. Lenin: «MaterialismandEmpirioCriticism«, in: ibid: p.385-6, 405, 406).

«Θεοπλασία«

Σε κάποιους σοσιαλδημοκράτες η αναβίωση της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας πήρε τη μορφή προσπάθειας συμφιλίωσης της μαρξιστικής φιλοσοφίας και της θρησκείας.

Το 1908 ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι εξέδωσε το «Θρησκεία και σοσιαλισμός» στο οποίο περιέγραφε το μαρξισμό ως «φυσική, γήινη, αντι-μεταφυσική, επιστημονική και ανθρώπινη θρησκεία»

Σύντομα μετά από αυτό, ο Μαξιμ Γκόρκι έγραψε μια νουβέλα με τίτλο «Μια εξομολόγηση» όπου ένας χαρακτήρας προσεύχεται στο λαό με τα ακόλουθα λόγια:
«Εσύ είσαι ο θεός μου, ω κυρίαρχε λαέ, και δημιουργέ όλων των θεών, δημιουργέ όλων των ομορφιών του πνεύματος στη δουλειά και τη βάσανο της έρευνάς σου…Και ο κόσμος δεν έχει άλλα αγαθά εκτός από σένα, γιατί εσύ είσαι ο μόνος θεός που κάνει θαύματα.

Αυτή…είναι η εξομολόγηση μου και η πίστη μου»

(M. Gorky: «A Confession»; London 1910; p. 320).

Ο Γκόρκι συνέχισε αυτή την ιδέα και σε άρθρα και γράμματά του.

«Κάποιος δεν αναζητά θεούς- τους δημιουργεί!»
(M. Gorky: «The Karamazov Episode Again», cited-by: V. I. Lenin: Letter to A. M. Gorky, November 14th,1913, in:ibid.; p. 675).

Οι λενινιστές εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση ενάντια στην έννοια της «θεοπλασίας»:

«Δεν μπορώ και δεν θα έχω τίποτα κοινό με ανθρώπους που άρχισαν να προπαγανδίζουν την ενότητα μεταξύ επιστημονικού σοσιαλισμού και θρησκείας»
(V.I.Lenin: LettertoA.M.Gorky, April , 1908; In: «Socheniya«; Volume 34; Moscow; 1950; p.343.)

«Η αναζήτηση θεού δεν διαφέρει πολύ από την κατασκευή θεού, ή τη δημιουργία θεού όπως ένας κίτρινος διάβολος να διαφέρει από έναν μπλε διάβολο…

Κάθε θρησκευτική ιδέα, κάθε ιδέα περί θεού, ακόμα και κάθε ερωτοτροπία με την ιδέα περί θεού είναι μια προστυχιά δύσκολη να την προφέρουμε, μια προστυχιά που την υποδέχεται πολύ ανεκτικά (ή συχνά, ακόμα και ευνοϊκά) η δημοκρατική αστική τάξη- και για αυτό και μόνο το λόγο είναι προστυχιά του χειρότερου είδους, «μόλυνση» με το πιο καταστροφικό είδος. Εκατομμύρια αμαρτιών, βρώμικων πράξεων, πράξεων βίας και φυσικών μολύνσεων αποκαλύπτονται μακράν ευκολότερα από το πλήθος και συνεπώς είναι λιγότερο επικίνδυνες, από όσο οι πανούργες, πνευματικές ιδέες περί θεού που καλύπτονται με τις εξυπνότερες «ιδεολογικά» ενδυμασίες. Ο καθολικός ιερέας που αποπλανεί νεαρές κοπέλες (για τις οποίες έτυχε να διαβάσω σε μια γερμανική εφημερίδα) είναι εξαιρετικά λιγότερο επικίνδυνος για τη δημοκρατία από όσο ένας παπάς χωρίς ράσα, ένας παπάς χωρίς μια ακατέργαστη θρησκεία, ένας δημοκρατικός παπάς που κηρύττει την κατασκευή και τη δημιουργία ενός θεού. Γιατί ο πρώτος παπάς εύκολα αποκαλύπτεται, καταδικάζεται και απορρίπτεται, ενώ ο δεύτερος παπάς δεν μπορεί να απορριφθεί τόσο εύκολα»
(V. I. Lenin: LettertoA. N. Gorky, Novemberl4th. 1913; in: «Selected Works», Volume 11; London; l943; p. 675-6).

«Υπερασπίζεσαι την ιδέα του θεού και της κατασκευής θεού…Αυτή η θεωρία είναι προφανώς συνδεδεμένη με τη θεωρία ή τις θεωρίες, του Μπογδάνωφ και του Λουνατσάρσκι.Και είναι προφανώς εσφαλμένη και προφανώς αντιδραστική.

Έχεις επιχρυσώσει και ζαχαρώσει την ιδέα των κληρικών, των Πουρίσκεβιτς, του Νικόλαου του 2ου και των κυρίων Στρούβε, γιατί, στην πράξη, η ιδέα περί θεού ΑΥΤΟΥΣ βοηθά να διατηρούν το λαό στη σκλαβιά. Επιχρυσώνοντας την ιδέα περί θεού, επιχρυσώνεις τις αλυσίδες με τις οποίες δένουν τους αμαθείς εργάτες και μουζίκους..

Η ιδέα περί θεού πάντοτε νέκρωνε και άμβλυνε τα «σοσιαλ-συναισθήματα», γιατί αντικαθιστά ένα νεκρό πράγμα με ένα ζωντανό, και πάντοτε ήταν μια ιδέα σκλαβιάς (το χειρότερο, απελπισμένο είδος σκλαβιάς). Η ιδέα περί θεού ποτέ δεν «κατεύθυνε το άτομο στην κοινωνία» αλλά πάντοτε περιόριζε τις καταπιεσμένες τάξεις με την πίστη στη θεότητα των καταπιεστών»
(V. I. Lenin: Letter to A. N. Gorky, December 1913; in: ibid; p. 678-9).

Οι «κομματικοί μενσεβίκοι»

Οι λενινιστές θεωρούσαν ότι ένα πραγματικά ενωμένο κόμμα μπορούσε να προκύψει μόνο με μια επαναπροσέγγιση μεταξύ των μπολσεβίκων, από τη μια, και ενός τμήματος των μενσεβίκων, από την άλλη, εκείνων που εκπροσωπούσαν τις κύριες φράξιες εντός του κόμματος και που μόνο αυτοί είχαν σημαντική επιρροή στις μάζες. Εκτιμούσαν ότι ένα τμήμα των μενσεβίκων θα σταματούσε να εκπροσωπεί τα συμφέροντα της καπιταλιστικής τάξης και θα κινούταν προς την εκπροσώπηση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, ερχόμενο, ως εκ τούτου, σε αντίθεση με τον λικβινταρισμό, διαχωριζόμενο από τους λικβινταριστές μενσεβίκους, όπου και θα υποστήριζε μια πραγματική, πρακτική ενότητα με τους μπολσεβίκους.

Πράγματι, κατά το τέλος του 1908, διάφορες ομάδες μενσεβίκων στη Μόσχα, και αργότερα στην περιοχή του Βίμποργκ στην περιφέρεια της Αγ. Πετρούπολης, υιοθέτησαν ψηφίσματα που καταδίκαζαν με κατηγορηματικό τρόπο τους λικβινταριστές μενσεβίκους και την αντικομματική πολιτική τους.

Ηγετικό ρόλο στη διάσπαση των μενσεβίκων έπαιξε ο Γκεόργκι Πλεχάνοφ, ο οποίος δημοσίως διαφοροποιήθηκε από το λικβινταρισμό, αποχώρησε από την εκδοτική ομάδα του οργάνου των μενσεβίκων «Γκολος Σοτσιαλντεμοκράτα» (Η φωνή του σοσιαλδημοκράτη) και άρχισε να εκδίδει δική του εφημερίδα, τη «Ντνέβνικ Σοτσιαλντεμοκράτα» (Το ημερολόγιο του σοσιαλδημοκράτη). Μέσα από τις στήλες της, ο Πλεχάνοφ με σφοδρότητα επιτιθόταν στους λικβινταριστές και καλούσε όλους τους μενσεβίκους που αναγνώριζαν την αναγκαιότητα της παράνομης δουλειάς, να συμπαραταχθούν. Οι λενινιστές αποκαλούσαν τους αντι-λικβινταριστές μενσεβίκους «κομματικούς μενσεβίκους»:

«Οι φράξιες προκύπτουν από τις σχέσεις μεταξύ των τάξεων στη Ρωσική επανάσταση. Οι μπολσεβίκοι και οι μενσεβίκοι μόλις που σχημάτιζαν απαντήσεις στα ζητήματα που έθετε το προλεταριάτο από τις αντικειμενικές πραγματικότητες του 1905-07. Συνεπώς, μόνο η εσωτερική εξέλιξη αυτών των φραξιών, των «ισχυρών» φραξιών- ισχυρών εξαιτίας των βαθιών τους ριζών, ισχυρών επειδή οι ιδέες τους ανταποκρίνονταν σε συγκεκριμένες πτυχές της αντικειμενικής πραγματικότητας- μόνο η εσωτερική εξέλιξη ακριβώς εκείνων των φραξιών είναι ικανή να εξασφαλίσει μια πραγματική συγχώνευση των φραξιών, δηλαδή τη δημιουργία ενός πραγματικά και πλήρως ενωμένου κόμματος του προλεταριακού μαρξιστικού σοσιαλισμού στη Ρωσία. Εξ ου και το πρακτικό συμπέρασμα: η επαναπροσέγγιση στην πρακτική δουλειά μεταξύ αυτών των δύο ισχυρών φραξιών μόνο- και μόνο στο βαθμό που καθαρίζονται από τις μη σοσιαλδημοκρατικές τάσεις λικβινταρισμού και οτοβισμού- πραγματικά αντιπροσωπεύει μια κομματική πολιτική, μια πολιτική που πραγματικά επιφέρει ενότητα, όχι με εύκολο τρόπο, όχι ομαλά, και σίγουρα όχι άμεσα, αλλά με έναν πραγματικό τρόπο διαχωρισμού από τις ατελείωτες τσαρλατάνικες υποσχέσεις μιας εύκολης, ομαλής, άμεσης συγχώνευσης «όλων των φραξιών…

Στις συζητήσεις μου πρότεινα το σύνθημα «επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο ισχυρών φραξιών, και όχι κλαψουρίσματα για τη διάλυση των φραξιών»
(V. I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: «SelectedWorks«, Volume 4; London; l943; p. 93-4).

«Η σημερινή διάσπαση των μενσεβίκων δεν είναι τυχαία αλλά αναπόφευκτη.

Η στάση μερικών μενσεβίκων δικαιολογεί το χαρακτηρισμό «κομματικοί μενσεβίκοι». Πήραν θέση στον αγώνα υπέρ του κόμματος ενάντια στους ανεξάρτητους λεγκαλιστές…Ο Πλεχάνοφ ποτέ δεν ήταν Μπολσεβίκος. Δεν τον θεωρούμε και ποτέ δεν θα τον θεωρήσουμε μπολσεβίκο. Αλλά τον θεωρούμε κομματικό μενσεβίκο, όπως και θεωρούμε ως τέτοιον, κάθε μενσεβίκο ικανό να εξεγερθεί ενάντια στην ομάδα των ανεξάρτητων λεγκαλιστών και να διεξάγει μέχρι τέλους αγώνα εναντίον τους. Θεωρούμε ως απόλυτο καθήκον όλων των μπολσεβίκων, αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όταν το καθήκον του σήμερα είναι ο αγώνας για το μαρξισμό στη θεωρία και για το κόμμα στην πρακτική δουλειά του εργατικού κινήματος, να κάνουμε ό,τι είναι δυνατό να φτάσουμε σε μια επαναπροσέγγιση με τέτοιους σοσιαλδημοκράτες».
(V.I.Lenin:»Notes of a Publicist»,in:»Selected Works»,Vol. 4;London;l943; p.66, 67, 69).

«Κατά τη γνώμη μου, η γραμμή του συνασπισμού Λένιν- Πλεχάνοφ είναι η μόνη σωστή: 1) αυτή η γραμμή, και μόνο αυτή, απαντά στα βασικά συμφέροντα της δουλειάς στη Ρωσία, αφού απαιτεί όλα τα πραγματικά κομματικά στοιχεία να συμπαραταχθούν: 2) αυτή και μόνο αυτή η γραμμή, θα επιταχύνει τη διαδικασία απελευθέρωσης των νόμιμων οργανώσεων από το ζυγό των λικβινταριστών, ανοίγοντας ένα χάσμα μεταξύ των μενσεβίκων εργατών και των λικβινταριστών, διαλύοντας τους τελευταίους. Μια μάχη για την επιρροή στις νόμιμες οργανώσεις είναι το φλέγον ζήτημα σήμερα, ένα απαραίτητο στάδιο στο δρόμο για την αναγέννηση του κόμματος: και ένας συνασπισμός είναι το μόνο μέσο χάρη στο οποίο αυτές οι οργανώσεις θα καθαριστούν από τα σκουπίδια των λικβινταριστών.

Το σχέδιο για ένα συνασπισμό αποκαλύπτει το χαρακτήρα του Λένιν- είναι ένας οξυδερκής σύντροφος που ξέρει κάποια πράγματα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε συνασπισμός είναι καλός. Ένας συνασπισμός με τον Τρότσκι (θα τον αποκαλούσε «σύνθεση») θα ήταν μια στοίχιση χωρίς αρχές.

Ένας συνασπισμός Λένιν-Πλεχάνοφ είναι πρακτικός γιατί κατά βάθος βασίζεται σε αρχές, στην ενότητα απόψεων για το ζήτημα του πώς να αναγεννηθεί το κόμμα»
(J. V. StalinLettertotheCentralCommitteeofthePartyfromExileinSolvychegodsk, December 1910, in «Works«, Volume 2; Moscow; l952; p. 2l5, 216).

«Συμφιλιωτισμός»

Οι λενινιστές θεωρούσαν ότι ενότητα ήταν εφικτή μόνο με ομάδες οι οποίες αποδέχονταν τις βασικές αρχές της λενινιστικής στρατηγικής και τακτικής και της λενινιστικής οργάνωσης.

Υπήρχαν, ωστόσο, κάποιοι που ήταν υπέρ της πάση θυσία ενότητας, που ελαχιστοποιούσαν τις διαφορές αρχών μεταξύ μπολσεβίκων και άλλων που απαιτούσαν, για το καλό της ενότητας, οι λενινιστές να κάνουν συμβιβασμούς στις αρχές τους. ΑυτοίαποκλήθηκαναπότουΛενινιστέςως «συμφιλιωτές»:

«Διαφορές απόψεων πρέπει να αποσιωπούνται, οι αιτίες τους, η σημασία τους, οι αντικειμενικές τους συνθήκες δεν θα πρέπει να αναδεικνύονται. Το βασικό είναι να «συμφιλιώσουμε» πρόσωπα και ομάδες. Αν δεν συμφωνούν για την άσκηση κοινής πολιτικής, αυτή η πολιτική πρέπει να ερμηνευτεί με τρόπο ώστε να είναι αποδεκτή από όλους. Ζήσε και ζήσε όπως να’ναι. Αυτός είναι φιλισταϊκός «συμφιλιωτισμός», που αναπόφευκτα οδηγεί σε μια μικροπολιτική διπλωματία. Το να «σταματήσουμε» την πηγή των διαφωνιών, το να την αποσιωπούμε, να την «τροποποιούμε» με κάθε κόστος, το να ουδετεροποιούμε αντικρουόμενες τάσεις- να σε τι εφιστά την κύρια προσοχή ένας τέτοιος «συμφιλιωτισμός.»
(V.Ι.Lenin: «Notes of a Publicist», in: ‘Selected Works’, Volume 4; London; l943; p. 41).

Οι λενινιστές θεωρούσαν αυτό το συμφιλιωτισμό προϊόν των ίδιων αντικειμενικών συνθηκών που είχαν προκαλέσει τη δημιουργία των φραξιών, για τις οποίες γινόταν προσπάθεια για συγκόλληση.

«Ο συμφιλιτωτισμός είναι το συνολικό άθροισμα διαθέσεων, προσπαθειών και στάσεων που είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένες με την κύρια ουσία του ιστορικού καθήκοντος που ‘χε τεθεί για το ΣΔΕΡΚ κατά την περίοδο της αντεπανάστασης 1908-11»
(V.I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: ibid.; p. 93).

Θεωρούσαν το συμφιλιωτισμό ως μερική και κρυφή παρέκκλιση από τις μαρξιστικές αρχές, αφού ο στόχος του ήταν να εξασφαλιστούν τροποποιήσεων των λενινιστών στις αρχές τους προς χάριν της ενότητας

«Ο συμφιλιωτισμός…πραγματικά παρέχει την πιο χρήσιμη υπηρεσία στους λικβινταριστές και τους οτζοβιστές, και συνεπώς συνιστά το πιο επικίνδυνο δεινό για το κόμμα, όσο πιο επιτήδεια, τεχνητά και διανθισμένα ντύνεται με το μανδύα των δήθεν κομματικών δήθεν αντιφραξιονιστικών διακηρύξεων»
(V. I. Lenin: «NotesofaPublicist«, in: ibid.; p. 40).

«Ο ρόλος των συμφιλιωτών κατά την περίοδο της αντεπανάστασης μπορεί να αποτυπωθεί από την ακόλουθη εικόνα. Με τεράστιες προσπάθειες οι μπολσεβίκοι τραβούν το κομματικό τρένο από μια απότομη κλίση. Οι λικβινταριστές του «Γκόλος» προσπαθούν με όλη τους τη δύναμη να το ξανασύρουν στην απότομη κατηφόρα. Στο τρένο κάθεται ένας συμφιλιωτής: είναι η εικόνα της στοργής. Έχειγλυκόπρόσωπο, σαντουΙησού. Είναιηπροσωποποίησητηςαρετής. Και ταπεινά, χαμηλώνοντας το βλέμμα και σηκώνοντας τα χέρια, φωνάζει: «Ευχαριστώ εσένα Κύριε που δεν μοιάζω με αυτούς»- μια σπόντα για τους μπολσεβίκους και τους μενσεβίκους- «τους μοχθηρούς φραξιονιστές που εμποδίζουν κάθε πρόοδο». Όμως το τρένο κινείται αργά μπροστά και στο τρένο βρίσκεται ο συμφιλιωτής».
(V. I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: ibid.; p. 110-11).

ΗΒιεννέζικη Πράβντα

Το καλοκαίρι του 1907, μετά το 5ο συνέδριο του ΡΣΔΕΚ, ο Τρότσκι μετακόμισε στο Βερολίνο. Εκεί έγινε οικείος με τους ηγέτες της δεξιάς πτέρυγας του Σοσιαλδημο-κρατικού Κόμματος της Γερμανίας. Όπως γράφει ο βιογράφος του Ισαάκ Ντόιτσερ:

«όλως περιέργως, οι στενοί δεσμοί του Τρότσκι δεν ήταν με τη ριζοσπαστική πτέρυγα του γερμανικού σοσιαλισμού, υπό τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τον Καρλ Λίμπκνεχτ και το Φράντς Μέρινγκ, τους μελλοντικούς ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά με τους ανθρώπους..που διατηρούσαν εμφάνιση μαρξιστικής ορθοδοξίας, μα στην πραγματικότητα οδηγούσαν το κόμμα στο να υποταχθεί στις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της αυτοκρατορίας των Χοεντζόλερν»
(I. Deutscher «TheProphetArmedTrotsky: 1879-1921″; London: 1970; p.162).

Ο Τρότσκι δημοσίευε συχνά κείμενα στην καθημερινή εφημερίδα του ΣΚΓ «Φορβάρτς» (Εμπρός) και στο μηνιαίο του έντυπο «Νόι Ζάιτ» (Νέα Ζωή), όπου η επιρροή του ήταν πολύ ισχυρή.

Σε αυτά τα άρθρα ο Τρότσκι επαναλάμβανε τις επιθέσεις του ενάντια στο «σεχταρισμό» των μπολσεβίκων, ισχυριζόμενος ότι

«Η τάση για μποϊκοτάζ διατρέχει όλη την ιστορία του μπολσεβίκισμού- το μποϊκοτάζ στα συνδικάτα, την κρατική δούμα, τα τοπικά κυβερνητικά σώματα κλπ»
(L.. Trotsky: Article in «Neue Zeit», No.50, cited in: V. I. Lenin: «The Historical Meaning of the Internal Party Struggle in Russia», in: Selected Works’, Volume 3; London; l946; p.505),

ως «αποτέλεσμα του σεχταριστικού φόβου μη και λερωθούν από τις μάζες»
(L. Trotsky: ibid.; p. 505).

Στις οποίες και ο Λένιν απάντησε: «Σχετικά με το μποϊκοτάζ των συνδικάτων και των τοπικών κυβερνητικών σωμάτων, αυτά που λέει ο Τρότσκι είναι εντελώς αναληθή. Είναι εξίσου αναληθές όταν λέει ότι το μποϊκοτάζ είναι παρόν σε όλη την ιστορία του μπολσεβικισμού: ο μπολσεβικισμός ως τάση πήρε οριστική μορφή την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1905, προτού προκύψει ζήτημα μποϊκοτάζ για πρώτη φορά. Τον Αύγουστο του 1906 στο επίσημο όργανο της φράξιας, ο Μπολσεβικισμός διακήρυξε ότι οι ιστορικές αιτίες που καθιστούσαν αναγκαίο το μποϊκοτάζ είχαν παρέλθει. Ο Τρότσκι παραποιεί το Μπολσεβικισμό»(V. I. Lenin: ibid.; p. 505.)

Ο Τρότσκι, επιπλέον, διακήρυττε ότι τόσο οι μπολσεβίκοι και οι φράξιες, όσο και το ίδιο το κόμμα «διασπώνταν σε κομμάτια». Σε αυτό ο Λένιν απαντούσε ως εξής:

«Αδυνατώντας να κατανοήσει την ιστορικο-οικονομική σημασία αυτής της διάσπασης την εποχή της αντεπανάστασης, αυτής της φυγής των μη σοσιαλδημοκρατικών στοιχείων από το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, ο Τρότσκι λέει στους γερμανούς αναγνώστες ότι όλες οι φράξιες «διασπώνται σε κομμάτια», ότι το Κόμμα «διασπάται σε κομμάτια», ότι το Κόμμα «αποσυντίθεται».

Αυτό δεν είναι αλήθεια. Και αυτή η αναλήθεια εκφράζει…πρώτα από όλα την πλήρη έλλειψη θεωρητικής κατανόησης. Ο Τρότσκι αδυνατεί πλήρως να κατανοήσει «γιατί η ολομέλεια περιγράφει το λικβινταρισμό και τον οτζοβισμό ως εκδήλωση της αστικής επίδρασης επί του προλεταριάτου». Σκεφτείτε μόνο: είναι ο διαχωρισμός από το Κόμμα των τάσεων που καταδικάστηκαν από το κόμμα και που εκφράζουν την αστική επίδραση επί του προλεταριάτου, κατάρρευση του κόμματος, αποσύνθεσή του, ή είναι ενδυνάμωση και κάθαρση του;» (V. I. Lenin: ibid.; p. 5l5)

Η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε να επιτρέψει στον Τρότσκι να παραμείνει στο Βερολίνο και σύντομα αυτός μετακόμισε στη Βιέννη. Ωστόσο διατήρησε την επιρροή του στον Τύπο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, οι ηγέτες του οποίου συνέχισαν να τον θεωρούν «αυθεντία» και ηγέτη στο ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα.

«Είναι καιρός να σταματήσουμε να είμαστε αφελείς αναφορικά με τους Γερμανούς, ο Τρότσκι τώρα έχει κανονική εξουσία εκεί..

Είναι οι Τρότσκι και σία που γράφουν και οι Γερμανοί τους πιστεύουν. Με λίγα λόγια, ο Τρότσκι είναι το αφεντικό στη «Φορβάρτς»».
(V. I. Lenin: «Letter to the Bureau of the CC of the RSDLP», April l6th.1912, in: «Collected Works»Volume 35; Moscow; 1966; p. 34, 35).

Ο Τρότσκι παρέμεινε στη Βιέννη για 7 χρόνια, και εκεί έγινε οικείος με τους ηγέτες της δεξιάς πτέρυγας του Αυστριακού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος- το Βίκτωρ Άντλερ, το Ρούντολφ Χίλφερντινγκ, τον Όττο Μπάουερ και τον Καρλ Ράινερ. Έγινε ανταποκριτής στη Βιέννη της καθημερινής εφημερίδας «Κιέβσκαγια Μισλ» (Η Σκέψη του Κιέβου), και συνεισέφερε σε πλήθος άλλων εντύπων.

Τον Οκτώβρη του 1908, ο Τρότσκι άρχιζε να εκδίδει μια εφημερίδα -σε ριζόχαρτο-με τίτλο «Πράβντα» (Η Αλήθεια) που ξεκίνησε το 1905 από τη φιλομενσεβικική Ουκρανική Σοσιαλδημοκρατική Λίγκα (Σπίλικα). Κατά το τέλος του 1908, η ομάδα εγκατέλειψε το έντυπο και αυτό έγινε η εφημερίδα του ίδιου του Τρότσκι. Εκδιδόμενη στη Βιέννη από το Νοέμβρη του 1909, συνέχιζε να υπάρχει ως το Δεκέμβρη του 1913. Οι βασικοί τακτικοί συντάκτες στην υπό τον Τρότσκι βιεννέζικη «Πράβντα», ήταν οι Αλεξάντρ Σκομπόλεφ (ένας φοιτητής που αργότερα έγινε Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Κερένσκι), ο Άντολφ Γιόφφε (που αυτοκτόνησε το 1927 διαμαρτυρόμενος για τη διαγραφή του Τρότσκι από το κόμμα), ο Νταβίντ Ριαζάνοφ (μετέπειτα διευθυντής του Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς) και ο Βίκτορ Κρούππ (μετέπειτα σοβιετικός διπλωμάτης).

Όπως σχολίαζε ο Λένιν τον Οκτώβρη του 1911:

«Η «Πράβντα» εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα, που δεν έχει δώσει μια ανεξάρτητη και συνεπή απάντηση σε κανένα βασικό ζήτημα της επανάσταση και της αντεπανάστασης».

(V. I. Lenin: «The New Faction of Concilators or the Virtuous» in: «Selected Works», Volume 4; London; l943; p. 106).

Υπό την καθοδήγηση του Τρότσκι η βιεννέζικη Πράβντα έγινε το κύριο όργανο του συμφιλιωτισμού, όπως ο Λένιν επανειλημμένα τόνιζα, περιγράφοντας τον Τρότσκι ως έναν «ασπόνδυλο συμφιλιωτή».
(V. I.Lenin:»Notes of a Publicist», in: «Selected Works», Volume 4; London; l943; p. 60).

«Κατά την περίοδο της αντεπανάστασης 1908-11…ο Τρότσκι μας παρέχει πλήθος ενδείξεων μιας χωρίς αρχές «ενωτικής» μηχανορραφίας…»
(V. I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: ibid.; p. 93, l05.)

Ο ίδιος ο Τρότσκι παραδέχεται:

«Η στάση μου για τα εσωτερικά του κόμματος ήταν συμφιλιωτική…Η μεγάλη ιστορική σημασία της πολιτικής του Λένιν δεν ήταν ακόμα ξεκάθαρη σε εμένα εκείνη την περίοδο, μιας πολιτικής του ασυμφιλίωτου ιδεολογικού διαχωρισμού και, σε περίπτωση ανάγκης, διάσπασης, για το σκοπό της χαλύβδωσης και συγκόλλησης του πυρήνα του πραγματικά επαναστατικού κόμματος.

Απαιτώντας πάση θυσία ενότητα, άθελά μου και αναπόφευκτα εξιδανίκευα κεντρίστικες τάσεις στο μενσεβικισμό»
(L. Trotsky: «ThePermanentRevolution«; NewYork; 1970; p. 173).

Στην πραγματικότητα, ο Τρότσκι ανέπτυσσε εκείνη την περίοδο μια «θεωρία» συμφιλιωτισμού, βασισμένος στη λαθεμένη αντίληψη ότι οι φράξιες εξέφραζαν όχι τα συμφέροντα διαφορετικών τάξεων, αλλά την «επίδραση της ιντελιγκέντσιας» επί της εργατικής τάξης:

«Ο Τρότσκι εξέφραζε το συμφιλιωτισμό με την μεγαλύτερη συνέπεια από κάθε άλλο. Πιθανώς ήταν ο μοναδικός που αποπειράθηκε να δώσει σε αυτή την τάση θεωρητικές βάσεις. Να ποιες είναι: οι φράξιες και ο φραξιονισμός εξέφραζαν τον αγώνα της ιντελιγκέντσιας για «επίδραση επί του ανώριμου προλεταριάτου»..

Η αντίθετη άποψη (σ.σ. η λενινιστική) είναι ότι οι φράξιες προκύπτουν από τις σχέσεις μεταξύ των τάξεων στη ρωσική επανάσταση».
(V. I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: «Se1ectedWorks«, Volume 4; London; l943; p. 93).

Ο Τρότσκι αποπειράθηκε να δώσει ουσία σε αυτή την «αντι-φραξιονιστική» στάση, με άρθρα όπου επιτιθόταν τόσο στους μπολσεβίκους όσο και τους μενσεβίκους, χαρακτηρίζοντάς τους «αντεπαναστάτες». Το 1909, για παράδειγμα, έγραψε στο πολωνικό περιοδικό της Ρ. Λούξεμπουργκ «PrzegladSocjalDemokratyczny» (Σοσιαλδημοκρατική Επιθεώρηση):

«Ενώ οι μενσεβίκοι, ξεκινώντας από την ιδέα ότι «η επανάστασή μας είναι αστική», καταλήγουν στην ιδέα προσαρμογής όλης της τακτικής του προλεταριάτου στη συμπεριφορά της φιλελεύθερης μπουρζουαζίας, μέχρι και για το θέμα της κατάληψης της κρατικής εξουσίας, οι μπολσεβίκοι, ξεκινώντας από την ίδια ουσιαστικά λαθεμένη ιδέα «δημοκρατική, όχι σοσιαλιστική δικτατορία», καταλήγουν στην ιδέα ενός αστικοδημοκρατικού αυτοπεριορισμού του προλεταριάτου που έχει την εξουσία στα χέρια του. Η διαφορά μεταξύ τους στο ζήτημα αυτό είναι σίγουρα εξαιρετικά σημαντική: ενώ οι αντιπαναστατικές πλευρές του μενσεβικισμού είναι ήδη πλήρως εκφρασμένες σήμερα, οι αντεπαναστατικές πτυχές του μπολσεβικισμού απειλούν να αποτελέσουν ένα μεγάλο κίνδυνο μόνο με την προοπτική της νίκης της επανάστασης».

(L. Trotsky: Article in «‘Przeglad Socjal-Demokratyczny», cited in: L. Trotsky: «The Permanent Revolution»; New York; 1970; p. 235-36).

Ωστόσο, ο Λένιν επεσήμαινε ότι, κάτω από τη μάσκα του «μη φραξιονισμού» ο Τρότσκι, στην πραγματικότητα, σχημάτιζε τη δική του φράξια:

«ότι το εγχείρημα του Τρότσκι είναι μια απόπειρα για δημιουργία φράξιας είναι σε όλους προφανές πλέον»
(V. I. Lenin: «TheHistoricalMeaningoftheInternalPartyStruggleinRussia«, in: «SelectedWorks«; Volume 3; London; l943; p.517).

«Ήμασταν σωστοί όταν αναφερόμασταν στον Τρότσκι χαρακτηρίζοντάς τον εκπρόσωπο τον «χειρότερων απομειναριών του φραξιονισμού»..

Παρότι ο Τρότσκι λέει ότι δεν είναι φραξιονιστής, είναι γνωστός, σε όλους όσους είναι στον ελάχιστο βαθμό ανακατεμένοι με το εργατικό κίνημα στη Ρωσία, ως ο εκπρόσωπος της «φράξιας Τρότσκι»- εδώ έχουμε φραξιονισμό, γιατί και τα δύο του χαρακτηριστικά υπάρχουν: 1) η φραστική αναγνώριση της ενότητας, και 2) η διαφοροποίηση ομάδας στην πράξη. Αυτό είναι δείγμα φραξιονισμού, γιατί είναι αδύνατο να ανακαλύψουμε σε αυτό οτιδήποτε σοβαρό αναφορικά με επαφές με το μαζικό εργατικό κίνημα στη Ρωσία.

Εν τέλει, είναι το χειρότερο είδος φραξιονισμού, γιατί δεν υπάρχει τίποτε ιδεολογικά και πολιτικά συγκεκριμένο σε αυτό»
(V.I..Lenin: «ViolationofUnityunderCoverofCriesforUnity«, in: «SelectedWorks«; Volume 4; London; l943; p. 191, 192).

Η φράξια του Τρότσκι, έλεγε ο Λένιν, ταλαντευόταν στη θεωρία μεταξύ των δύο κύριων φραξιών:

«Ο Τρότσκι στερείται εντελώς μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας και πολιτικής, γιατί, το να έχεις την πατέντα του «μη φραξιονισμού», σημαίνει μόνο… ότι έχεις το ελευθέρας να πηδάς από τη μια φράξια στην άλλη» (V. I. Lenin: ibid.; p. 191-92).

«Ο Τρότσκι, από την άλλη, εκπροσωπεί μόνο τις δικές του προσωπικές ταλαντεύσεις και τίποτε άλλο. Το 1903 ήταν Μενσεβίκος, εγκατέλειψε το Μενσεβικισμό το 1904, επέστρεψε στους μενσεβίκους το 1905 και σχεδόν κραύγαζε υπερεπαναστατικές φράσεις: το 1906 τους άφησε ξανά: στο τέλος του 1906 υποστήριξε εκλογικές συμφωνίες με τους Καντέτους (δηλαδή, ουσιαστικά ήταν πάλι με τους μενσεβίκους): και την άνοιξη του 1907, στο συνέδριο του Λονδίνου, είπε ότι διέφερε από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ μόνο σε «μεμονωμένες σκιές ιδεών παρά σε πολιτικές τάσεις». Ο Τρότσκι τη μια αντιγράφει μέχρι κεραίας το ιδεολογικό οπλοστάσιο της μιας φράξιας, την άλλη μέρα εκείνο της άλλης, και μ’ αυτό τον τρόπο διακηρύττει ότι βρίσκεται υπεράνω και των δύο φραξιών».
(V. I. Lenin: «TheHistoricalMeaningoftheInternalPartyStruggleinRussiain: ‘SelectedWorks«, Volume 3; London; l946; p. 5l7).

Η πολιτική γραμμή του, έλεγε ο Λένιν, ότι είναι σχεδόν ξεκάθαρη δημαγωγία, που χαρακτηριζόταν από επαναστατικές φράσεις που σκοπό είχε να εξαπατήσει τους εργάτες:

«Ο Τρότσκι εξαπατά τους εργάτες. Όποιος υποστηρίζει την μικροσκοπική ομάδα του Τρότσκι, υποστηρίζει μια πολιτική που λέει ψέματα και εξαπατά τους εργάτες…μέσω μιας εμπορίας «επαναστατικής» φρασεολογίας»
(V. I. Lenin: «FromtheCampoftheStolypinLabourParty«, in: «CollectedWorks«; Volume 17; Moscow; 1963; p. 243).

«Κενές διακηρύξεις, πομπώδη λόγια…και εντυπωσιακά σημαντικές διαβεβαιώσεις- αυτό είναι το συνολικό οπλοστάσιο του Τρότσκι»
(V.I.LeninTheQuestionofUnity«,inCollectedWorks«,Vol.18; Moscow; 1963; p.553)

«Στον Τρότσκι αρέσουν πολύ οι πομπώδεις και κενές φράσεις…Οι φράσεις του Τρότσκι είναι γεμάτες λάμψη και θόρυβο, αλλά στερούνται περιεχομένου….Στον Τρότσκι αρέσει πολύ να εξηγεί ιστορικά γεγονότα με πομπώδεις και ηχηρές φράσεις, με τρόπο που κολακεύουν τον ίδιο»
(V. I. Lenin: «Vio1ationofUnityunderCoverofCriesforUnity«, in: «»SelectedWorks«; Volume 4; London; 1943; p. 189,192, 194).

Αυτή η δημαγωγία, βεβαίωνε ο Λένιν ότι χρησιμοποιούταν για να υπάρξει απόπειρα να αποκρυφτεί το γεγονός ότι στην πράξη η φράξια του Τρότσκι υποστηρίζει, και έχει την εμπιστοσύνη των λικβινταριστών μενσεβίκων και των οτζοβιστών:

«Άνθρωποι σαν τον Τρότσκι, με τις πληθωρικές φράσεις για το ΡΣΔΕΚ και την κολακεία του προς τους λικβινταριστές, «οι οποίοι δεν έχουν τίποτε το κοινό» με το ΡΣΔΕΚ, σήμερα εκπροσωπεί «την κυρίαρχη ασθένεια». Σε αυτή την εποχή της σύγχυσης, της αποσύνθεσης και του κλονισμού, είναι εύκολο για τον Τρότσκι να είναι ο «ήρωας της ώρας» και να συλλέγει όλα τα τιποτένια στοιχεία γύρω του. Στηνπράξη, κηρύττουνυποταγήστουςλικβινταριστέςπουοικοδομούνέναΣτολιπινικόΕργατικόΚόμμα»
(V. I. Lenin: Resolution Adopted By the Second Paris Group of the RSDLP on the State of Affairs in the party», in:«Collected Works», Volume 17: Moscow; 1963; p. 216).

«Ο Τρότσκι και οι «Τροτσκιστές και συμφιλιωτές» σαν κι αυτόν είναι πιο ολέθριοι από κάθε άλλο λικβινταριστή: οι πεπεισμένοι λικβινταριστές διακηρύττουν τις απόψεις τους ανοιχτά, και είναι εύκολο στους εργάτες να εντοπίσουν πού κάνουν λάθος, ενώ οι Τρότσκι εξαπατούν τους εργάτες, καλύπτουν το δεινό.. όποιος υποστηρίζει τη μικροσκοπική ομάδα του Τρότσκι υποστηρίζει μια πολιτική….προστασίας των λικβινταριστών. Πλήρης ελευθερία δράσης για τον Ποτρέσοφ και σία στη Ρωσία, και προφύλαξη των επιτευγμάτων τους μέσω ενός εμπορίου επαναστατικής φρασεολογίας στο εξωτερικό- ορίστε η ουσία της πολιτικής του «τροτσκισμού»».
(V. I. Lenin: «From the Camp of the Stolypin ‘Labour Party’», in: ibid.; p. 243).

«Το κύριο καθήκον του Τρότσκι είναι να κρύβει το λικβινταρισμό πετώντας στάχτη στα μάτια των εργατών. Είναι αδύνατο να διαφωνεί κανείς με τον Τρότσκι για την αξία του θέματος, γιατί ο Τρότσκι δεν έχει καμία άποψη γενικά. Μπορούμε και πρέπει να διαφωνούμε με επιβεβαιωμένους λικβινταριστές και οτζοβιστές: αλλά δεν έχει αξία να διαφωνείς με έναν άνθρωπο που το παιχνίδι του είναι να κρύβει τα σφάλματα και των δύο τάσεων: στην περίπτωσή του το θέμα είναι να τον αποκαλύψουμε ως έναν διπλωμάτη της μικρότερης ολκής»
(V. I. Lenin: «TrotskysDiplomacyandaCertainPartyPlatform«, in: ibid.; p. 362).

«Ο Τρότσκι ακολουθεί κατά πόδας τους μενσεβίκους και καμουφλάρεται ο ίδιος με χαρακτηριστικά ηχηρές φράσεις…

Στη θεωρία ο Τρότσκι δεν είναι καθόλου σύμφωνος με τους λικβινταριστές και με τους οτζοβιστές, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλήρως σύμφωνος τόσο με τους οπαδούς της «Γκόλος» όσο και με εκείνους της «Βπεριόντ»…

Ο Τρότσκι…απολαμβάνει σημαντικής εμπιστοσύνης αποκλειστικά μεταξύ των οτζοβιστών και των λικβινταριστών»
(V. I.Lenin : «TheHistoricalMeaningoftheInternalPartyStruggle» inRussia, in: «SelectedWorks«, Volume 3; London; 1946; p. 499, 517).

Ο Μενσεβίκος ηγέτης Γιούλι Μαρτόφ υιοθέτησε την εκτίμηση του Λένιν για τον Τρότσκι σε ένα μεταγενέστερο γράμμα του, το Μάη του 1912:

«Η λογική των πραγμάτων υπαγορεύει στον Τρότσκι να ακολουθήσει το μενσεβικικό δρόμο, παρ’ όλες τις βάσιμες παρακλήσεις του για κάποια «σύνθεση» μεταξύ Μενσεβικισμού και Μπολσεβικισμού…- Όχι μόνο βρίσκει τον εαυτό του στο στρατόπεδο των «λικβινταριστών», αλλά είναι υποχρεωμένος εκεί να έχει την πιο «καυγατζίδικη» στάση έναντι του Λένιν»
(Y. Martov: Letter, May 1912, citedin: «PisniaP. B. AxelrodaiY. 0. Martova». (Letters of P. B.Axelrod and Y. 0. Martov); Berlin, 1924; p. 233).

1909: η 5η κομματική συνδιάσκεψη

Η 5η συνδιάσκεψη του ΡΣΔΕΚ διεξήχθη στο Παρίσι το Γενάρη του 1909, με τη συμμετοχή 18 αντιπροσώπων (6 μπολσεβίκων, 1 μενσεβίκου, 5 αντιπροσώπων του κόμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας, και 3 του Μπουντ).

Η συνδιάσκεψη υιοθέτησε ένα μπολσεβικικό ψήφισμα που χαρακτήριζε το λικβινταρισμό ως «την απόπειρα ενός συγκεκριμένου τμήματος της κομματικης ιντελιγκέντσιας να διαλύσει την υπάρχουσα οργάνωση του Ρωσικού Σοσιαλδημο-κρατικού Εργατικού Κόμματος και να την αντικαταστήσει με μια άμορφη ένωση εντός των πλαισίων της πάση θυσία νομιμότητας, ακόμα και αν αυτή η νομιμότητα πρέπει να επιτευχθεί με τίμημα την ανοιχτή καταγγελία του προγράμματος, των τακτικών και των παραδόσεων του κόμματος (ResolutiononOrganisation, 5th.ConferenceofRSDLP, citedbyV.I.LeninExcerptsfromtheResolutionsofthePragueConferenceoftheRussianSocialDemocraticLabourParty«;inSelectedWorks«;Vol.4;London;1943;p. 151),

και έθετε στο κόμμα το καθήκον να διεξάγει έναν αποφασιστικό αγώνα ενάντια σε αυτή την παρέκκλιση:

«Η πανρωσική συνδιάσκεψη του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος αναγνωρίζει ότι τα ακόλουθα συνιστούν τα βασικά καθήκοντα του Κόμματος- την παρούσα φάση:…3) να ενισχύσει το Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα με το σχήμα που αυτό είχε πάρει κατά την επαναστατική περίοδο…να καταπολεμήσει κάθε παρέκκλιση από το μαρξισμό, εναντίον της περικοπής των συνθημάτων του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, και ενάντια στις απόπειρες να διαλυθούν οι παράνομες οργανώσεις του ΡΣΔΕΚ που γίνονται μεταξύ συγκεκριμένων κομματικών στοιχείων, που έχουν υποταχθεί στην επιρροή της αποσύνθεσης».(V.I.Lenin: DraftResolutiononthePresentSituationandtheTasksoftheParty, in: ibid.; p. 15).

Η συνδιάσκεψη της «Προλετάρι»

Τον Ιούνη του 1909 η εκδοτική ομάδα της μπολσεβικικής εφημερίδας «Προλετάρι», συγκάλεσε μια συνδιάσκεψη στο Παρίσι όπου ηγετικά στελέχη των Μπολσεβίκων είχαν προσκληθεί. Παρότι επισήμως ήταν μια «ευρεία εκδοτική συνδιάσκεψη», στην πραγματικότητα ήταν μια Μπολσεβικική συνδιάσκεψη.

Η συνδιάσκεψη υιοθέτησε ένα ψήφισμα για το γεγονός ότι ο οτζοβισμός, ο τελεσιγραφισμός, ο μαχισμός και η «δημιουργία θεού» ήταν ασύμβατα με την ιδιότητα μέλους της μπολσεβικικής φράξιας και οι ασπαζόμενοι αυτές τις θεωρίες καλούνταν να τεθούν εκτός φράξιας:

«Σε μια επίσημη συγκέντρωση των αντιπροσώπων της που έλαβε χώρα πολύ παλιά, την άνοιξη του 1909, η μπολσεβικική φράξια αποδοκίμασε και εκδίωξε τους οτζοβιστές».
(V. I. Lenin: «The Historical Meaning of the Internal Party Struggle in Russia», in: «Selected Works», Volume 3; London; 1946; p. 517).

Η συνδιάσκεψη στάθηκε στην εμφάνιση των «κομματικών μενσεβίκων» και διακήρυξε: «υπό τις παρούσες συνθήκες, καθήκον των μπολσεβίκων, που παραμένουν η σταθερή και συμπαγής πρωτοπορία του κόμματος, δεν είναι μόνο να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στο λικβινταρισμό κι όλες τις αποχρώσεις του ρεβιζιονισμού, μα επίσης να αποκτήσουν όλο και πιο στενή επαφή με τα μαρξιστικά και κομματικά στοιχεία των άλλων φραξιών»
(V.I.Lenin:ResolutionoftheMeetingoftheEnlargedEditorialBoardof «Proletary» on «TheTasksoftheBolsheviksintheParty«,in:’SelectedWorksVol.4;London 1943; p. 23-24).

Η ομάδα «Βπεριόντ»

Από τον Αύγουστο ως το Δεκέμβρη του 1909 πλήθος οτζοβιστών και «δημιουργών θεού» που είχαν αποβληθεί από τη μπολσεβικική φράξια στην πλατιά συνάντηση της εκδοτικής ομάδας των Ιούνη, σχημάτισαν μια «σχολή» στο νησί Capri της Ιταλίας. Οι ηγετικές μορφές της σχολής ήταν οι GrigoriAlexinsky, AleksandrBogdanovandAnatolyLunacharsky, με τη συμμετοχή του MaximGorky.

Το Δεκέμβρη του 1909, πλήθος «διδασκόντων» στη «σχολή» του Capri, μαζί με έναν αριθμό επιφανών μπολσεβίκων που περιλάμβανε τους VyacheslavMenzhinsky, DmitriManuilsky και MikhailPokrovsky δημιούργησαν μια νέα φράξια που ονόμασαν «Βπεριόντ» (Εμπρός). Το όνομα αυτό επιλέχτηκε γιατί ήταν ο τίτλος μιας εφημερίδας που εξέδιδε το μπολσεβικικό «Γραφείο των Επιτροπών της Πλειοψηφίας» το 1904, προκειμένου να δοθεί βάση στον ισχυρισμό της νέας φράξιας ότι τα μέλη της ήταν οι «γνήσιοι Μπολσεβίκοι» και ότι οι λενινιστές πλέον «πρόδιδαν το μπολσεβικισμό».

ΟΛένινδήλωσεότι

«Η «Βπεριόντ» συνιστά μια μη-σοσιαλδημοκρατική τάση (οτζοβισμού και μαχισμού)..»
(V. I. Lenin: «The New Faction of Conciliators or the Virtuous.»»,Lenin «Selected Works»., Volume 4; London; l943; p. 106).

Αναλύοντας το πρόγραμμα που προωθούσε η ομάδα Βπεριόντ, ο Λένιν το κριτίκαρε για τις παρεκκλίσεις του προς τον οτζοβισμό, όσον αφορά τις πολιτικές τακτικές, και προς τον αντιδραστικό ιδεαλισμό, όσον αφορά τη φιλοσοφία:

«Η πλατφόρμα της «Βπεριόντ» κυριαρχείται από απόψεις που είναι ασύμβατες με τις κομματικές αποφάσεις…

Στην πραγματικότητα οτζοβικά συμπεράσματα για την τακτική προκύπτουν από την άποψη που υιοθετήθηκε από την πλατφόρμα της Βπεριόντ.

Προωθώντας στην πλατφόρμα της το καθήκον της ανάπτυξης μιας αποκαλούμενης «προλεταριακής φιλοσοφίας», «προλεταριακής κουλτούρας», κλπ, η ομάδα «Βπεριόντ» στην πραγματικότητα υπερασπίζεται την ομάδα των λογοτεχνικών κύκλων που προωθούν αντιμαρξιστικές ιδέες σε αυτό το θέμα..

Χαρακτηρίζοντας τον οτζοβισμό «νόμιμη απόχρωση άποψης», η πλατφόρμα της ομάδας «Βπεριόντ» προστατεύει και δίνει καταφύγιο στον οτζοβισμό, που προξενεί μεγάλη ζημιά στο Κόμμα».
(V.I.Lenin:‘The‘Vperyod’Group», in:»Collected Works»;Vol.16;Moscow;1963; p.145-6).

«Όλοι γνωρίζουν ότι είναι ακριβώς ο μαχισμός που πραγματικά προκύπτει από τον όρο «προλεταριακή φιλοσοφία». Στην πραγματικότητα, ο πιο επιδραστικός ιδεολογικός πυρήνας της ομάδας είναι μαχικός, και θεωρεί τη μη-μαχική φιλοσοφία μη «προλεταριακή»…Στην πραγματικότητα, κάθε φράση περί «προλεταριακής κουλτούρας» έχει σαφή πρόθεση να συγκαλύψει την πάλη εναντίον του Μαρξισμού»
V.I. Lenin: «NotesofaPublicist«, in:‘SelectedWorks’,Volume 4; London; l943; p. 35-6).

Το χειμώνα του 1910-11 η ομάδα «Βπεριόντ» οργάνωσε μια δεύτερη «σχολή» στη Μπολόνια της Ιταλίας. Εκεί, ο Τρότσκι συμμετείχε ως ένας από τους διδάσκοντες, μαζί με τον Γιούλι Μαρτοφ και την Αλεξάντρα Κολλοντάι.

1910: Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Γενάρη του 1910

Το Γενάρη του 1910, παρά την αντίθεση του Λένιν που δεν θεωρούσε ότι οι περιστάσεις το επέτρεπαν, μια συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπης του ΡΣΔΕΚ, έλαβε χώρα στο Παρίσι, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των Μπολσεβίκων, των Μενσεβίκων, των «κομματικών μενσεβίκων» του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Περιφέρειας της Λετονίας, της ομάδας «Βπεριόντ», της Βιεννέζικης ομάδας, και του «Μπουντ». Η αντίθεση του Λένιν στη σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής την περίοδο εκείνη οφειλόταν στο ότι γνώριζε πως ένας αριθμός μπολσεβίκων- συμπεριλαμβανομένων των Αλεξέι Ρίκοφ, Σολομών Λοζόβσκι, Λέβ Κάμενεφ και Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ, είχαν υιοθετήσει μια συμφιλιωτική θέση.

Παρά το γεγονός αυτό, οι λενινιστές αποδείχθηκαν ικανοί να εξασφαλίσουν την ομόφωνη υπερψήφιση ενός ψηφίσματος που καταδίκαζε τον οτζοβισμό και τον λικβινταρισμό, χωρίς ωστόσο να τους κατονομάζει.

«Η ιστορική κατάσταση του Σοσιαλδημοκρατικού κινήματος την περίοδο της αστικής αντεπανάστασης αναπόφευκτα αναδύει, ως εκδήλωση της αστικής επίδρασης επί του προλεταριάτου, από τη μια, την αποκήρυξη του παράνομου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, την υποτίμηση αυτή του ρόλου του και της σημασίας του, τις προσπάθειες να περικοπεί το πρόγραμμα και τα τακτικά καθήκοντα και συνθήματα της συνεπούς Σοσιαλδημοκρατίας, κλπ. Από την άλλη, αναδύει την αποκήρυξη της δουλειάς της Σοσιαλδημοκρατίας στη Δούμα και της αξιοποίησης όλων των νόμιμων ευκαιριών, την αποτυχία να κατανοηθεί η σημασία τους, την ανικανότητα να προσαρμοστούν οι συνεπείς Σοσιαλδημοκρατικές τακτικές στις ιδιαίτερες ιστορικές συνθήκες της παρούσας στιγμής, κλπ.

Ένα αναπόσπαστο τμήμα της σοσιαλδημοκρατικής τακτικής υπό αυτές τις συνθήκες είναι το ξεπέρασμα και των δύο παρεκκλίσεων με τη διεύρυνση και την εμβάθυνση της Σοσιαλδημοκρατικής δουλειάς σε όλες τις πτυχές του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου και με την εξήγηση των κινδύνων αυτών των παρεκκλίσεων».

(Resolution of Plenum of Central Committee of the RSDLP, January 1910, cited by V. I. Lenin:»Controversial Questions», in:»Selected Works», Vol. 4; London; 1943; p. 129).

Το αρχικό ψήφισμα του Λένιν περιείχε τη φράση «πόλεμο σε δύο μέτωπα», αλλά αυτή μετατράπηκε σε μια συνάντηση, με μια κίνηση του Τρότσκι, στη φράση «ξεπέρασμα…με τη διεύρυνση και την εμβάθυνση»:

«Το αρχικό κείμενο του ψηφίσματος υποβλήθηκε στην Κεντρική Επιτροπή από εμένα, και η επίμαχη αναφορά αλλάχθηκε από την ολομέλεια…με μια κίνηση του Τρότσκι, ενάντια στην οποία αντιτάχθηκα χωρίς επιτυχία…Η φράση «ξεπέρασμα μέσω της εμβάθυνσης και της διεύρυνσης» εισήχθη με μια κίνηση του Τρότσκι…

Τίποτα στην ολομέλεια δεν προκάλεσε πιο έξαλλη- και συχνά κωμική- αγανάκτηση από όσο η ιδέα περί «αγώνα σε δύο μέτωπα»…

Η κίνηση του Τρότσκι να αντικατασταθεί ο «αγώνας σε δύο μέτωπα» από το «ξεπέρασμα μέσω της διεύρυνσης και της εμβάθυνσης» συναντήθηκε με την ολόθερμη υποστήριξη των Μενσεβίκων και των Βπεριοντ-ιστών…

Στην πραγματικότητα η φράση εκφράζει μια βαθιά επιθυμία, έναν ευσεβή πόθο ότι θα έπρεπε να υπάρχει λιγότερη εσωτερική διαπάλη μεταξύ των σοσιαλδημοκρατών! Είναι ένας καημός των λεγόμενων συμφιλιωτών» (V.I.LeninNotesofaPublicist‘,ibid; p.45-7)

Παρά το χαντάκωμά του από τους συμφιλιωτές, ο Λένιν το θεώρησε αυτό το ψήφισμα ως «εξαιρετικά σημαντικό»:

«Η απόφαση είναι εξαιρετικά σημαντική γιατί υιοθετήθηκε ομόφωνα: όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι μπολσεβίκοι, όλοι οι λεγόμενοι «Βπεριοντ»-ιστές, και τελικά (αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα) όλοι οι Μενσεβίκοι και οι σημερινοί λικβινταριστές χωρίς εξαίρεση, και όλοι οι «εθνικοί» (δηλ. Εβραίοι, Πολωνοί και Λετονοί) Μαρξιστές υιοθέτησαν αυτή την απόφαση» (V.I.Lenin: «ControversialQuestions «, in:ibid; p.128-9).

Ωστόσο, οι συμφιλιωτές κατάφεραν να εξασφαλίσουν την υιοθέτηση πλήθους άλλων ψηφισμάτων στη συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής:

  1. να διαλυθούν όλες οι φράξιες,

  2. να σταματήσει η έκδοση του μπολσεβικικού εντύπου «Προλετάρι» και του μενσεβικικού «Γκόλος Σοτσιαλντεμοκράτια»:

  3. να χορηγηθεί στη Βιεννέζικη Πράβντα του Τρότσκι επιχορήγηση από κομματικούς χρηματικούς πόρους και να εξουσιοδοτηθεί ένας εκπρόσωπος της Κεντρικής Επιτροπής να είναι συνεκδότης μαζί με τον Τρότσκι.

  4. να ιδρυθεί μια συντακτική ομάδα για το κεντρικό όργανο του Κόμματος «Σοτσιαλντεμοκράτ»(Ο Σοσιαλδημοκράτης) αποτελούμενη από 2 μπολσεβίκους (Λένιν και Ζηνόβιεφ), 2 μενσεβίκους (Μαρτόφ και Ντάν) και 1 εκπρόσωπο από το Πολωνικό Κόμμα (Waraki)

  5. να εγκαινιαστεί μια «Εφημερίδα Συζήτησης» παράλληλα με το κεντρικό όργανο, ανοιχτό στους εκπροσώπους των τάσεων που διέφεραν από τη γραμμή του Κόμματος

  6. να οριστεί ως έδρα της Κεντρικής Επιτροπής η Ρωσία

  7. να μεταφερθούν οι χρηματικοί πόροι που υπήρχαν στις έδρες των φραξιών στο γενικό ταμείο του Κόμματος.

Σχετικά με το τελευταίο σημείο, οι μπολσεβίκοι μετέφεραν τα χρήματα σε 3 ενδιάμεσους- τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Καρλ.Κάουτσκι, Φράντς Μέρινγκ και Κλάρα Τσέτκιν, μέχρι να μπορούσε να αποδειχτεί ότι και οι άλλες φράξιες είχαν εκπληρώσει τις αποφάσεις που υιοθετήθηκαν στη συνάντηση της ΚΕ.

Οι λενινιστές χαρακτήρισαν αυτές τις αποφάσεις ως συμφιλιωτικό σφάλμα, αφού εξασφάλιζε τη διάλυση της μπολσεβικικής φράξιας ως αντάλλαγμα μιας χωρίς αξίας φραστικής υπόσχεσης από τις άλλες φράξιες.

«Τόσο η ιδεολογική αξία της ολομέλειας και το συμφιλιωτικό της σφάλμα καθίστανται ξεκάθαρα. Η αξία της έγκειται στην απόρριψη των ιδεών του λικβινταρισμού και του οτζοβισμού: το λάθος της έγκειται στην χωρίς διακρίσεις σύναψη μιας συμφωνίας με πρόσωπα και ομάδες των οποίων οι πρακτικές δεν συμβαδίζουν με τις υποσχέσεις τους («υπέγραψαν το ψήφισμα»)».
(V. I. Lenin: «The New Faction of Conciliators or the Virtuous», in: ibid.; p. 101).

«Οι συμφιλιωτές αναγνώρισαν για όλες τις διάφορες τάσεις ότι έδωσαν μια ελαφρά υπόσχεση να αυτό-εκκαθαριστούν, αντί να αναγνωρίσουν κάτι τέτοιο μόνο για αυτές τις τάσεις που την υλοποιούν (και μόνο στο βαθμό που την υλοποιούν), απαλλάσσοντας τις ίδιες από τα «έλκη» τους. Οι Βπεριοντιστές, οι Γκολοσ-ίτες και ο Τρότσκι, όλοι «υπέγραψαν» το ψήφισμα ενάντια στον οτζοβισμό και το λικβινταρισμό- δηλαδή, υποσχέθηκαν να «αυτό-εκκαθαριστούν»- και εδώ τελείωσαν όλα! Οι συμφιλιωτές «πίστεψαν» την υπόσχεση και μπέρδεψαν το Κόμμα με –«ελκώδεις» όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν- μη-κομματικές γκρούπες»
(V. I.. Lenin: ‘The Climax of the Party Crisis’ in. ibid; p. 115).

Η παραβίαση των αποφάσεων της ΚΕ

Οι μπολσεβίκοι διέλυσαν την οργάνωσή τους και σταμάτησαν την έκδοση του «Προλετάρι», κατ’ εφαρμογή των αποφάσεων της ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του Γενάρη του 1910.

Οι μενσεβίκοι, ωστόσο, απέφυγαν να διαλύσουν την οργάνωση τους, να σταματήσουν την έκδοση του εντύπου τους «Γκόλος Σοτσιαλντεμοκράτα» ή να έρθουν σε ρήξη με το λικβινταρισμό. Στην πραγματικότητα, άρχισαν να εκδίδουν στην Αγ. Πετρούπολη ένα νέο νόμιμο μηνιαίο περιοδικό με τίτλο «Νάσα Ζάρια»(Η Αυγή μας) (που συνέχισε να κάνει την εμφάνισή του ως το 1914) και συνέχισαν να εκδίδουν στη Μόσχα τη νόμιμη εφημερίδα τους «Βοζροζντίενιγιε»(Αναγέννηση). Και τον Αύγουστο του 1910 οι Μενσεβίκοι άρχισαν να εκδίδουν στη Μόσχα το περιοδικό «Ζίζν»(Ζωή) (που συνέχισε ως το Σεπτέμβρη του 1910) ενώ το Γενάρη του 1911 άρχισαν να εκδίδουν στην Αγ. Πετρούπολη το νόμιμο περιοδικό «Ντιέλο Ζίζνι» (Υπόθεση Ζωής) (που συνέχισε ως τον Οκτώβρη του 1911).

Σε όλες αυτές τις εκδόσεις, όπως και στη «Γκόλος Σοτσιαλντεμοκράτα», που συνέχισε να εμφανίζεται κανονικά, οι Μενσεβίκοι συνέχισαν να προωθούν ανοιχτά λικβινταριστικές απόψεις:

«Κόμμα υπό τη μορφή πλήρους και οργανωμένης ιεραρχίας θεσμών δεν υπάρχει»
(P. Potresov: Articlein «NashaZarys«, No. 2, February 1910, p. 61, citedin: V. I. Lenin: «NotesOfaPublicist«, in: «SelectedWorks«, Volume 4; London; l943; p. 53).

«Δεν υπάρχει τίποτε να σταματήσουμε και- θα προσθέταμε από την πλευρά μας- το όνειρο της επαναθέσπισης αυτής της ιεραρχίας στην παλιά παράνομη μορφή της είναι απλά μια επιβλαβής αντιδραστική ουτοπία».
(Editorial in «Vozrozhdeniye», No.5, April 12th.,1910, p.51, cited in Lenin: ibid.; p. 53).

«Οι τακτικές που παρατηρούνται στις δραστηριότητες των λεγόμενων «λικβινταριστών» είναι οι «τακτικές» που θέτουν το ανοιχτό εργατικό κίνημα στο επίκεντρο, αγωνίζονται να το επεκτείνουν σε κάθε πιθανή κατεύθυνση, και αναζητούν μέσα από αυτό το ανοιχτό εργατικό κίνημα και μόνο μέσα από εκεί τα στοιχεία για την αναβίωση του κόμματος».
(Y.Martov: «Article in «Zhizn», No.1, September 12th.,1910, p. 9-l0; cited in: V. I. Lenin: ‘The Social Structure of State Power, the Prospects and Liquidationism»; in:ibid.; p. 84).

«Στη νέα ιστορική περίοδο της Ρωσικής ζωής που έχει αρχίσει να υπάρχει, το εργατικό κίνημα πρέπει να οργανωθεί όχι «για επανάσταση», όχι «για προετοιμασία μιας επανάστασης», αλλά απλά για την αποφασιστική και συστηματική υπεράσπιση των ειδικών του συμφερόντων σε όλες τις πτυχές της ζωής: για τη συγκέντρωση και την εκπαίδευση των δυνάμεών του για αυτή την πολύπλευρη και πολύπλοκη δραστηριότητα, για την εκπαίδευση και τη συσσώρευση με αυτό τον τρόπο της σοσιαλιστικής συνείδησης γενικά: για την απόκτηση της ικανότητας να βρίσκουμε τον προσανατολισμό – για να τον υποστηρίξουμε»
(Y. Larin: «RightTurnandAboutTurn!», in: «DyeloZhizni«, No. 2, p..18, citedin: V. I. Lenin: ibid.; p. 90).

«Μεγάλα πολιτικά καθήκοντα καθιστούν αναπόφευκτο έναν ανηλεή πόλεμο ενάντια στον αντι-λικβινταρισμό. Οαντιλικβινταρισμόςείναιμιασταθερήτροχοπέδη, σταθερήαποσύνθεση»
(F. Dan: «Article in «Nasha Zarya», No. 6, 1911, cited by: J. V. Stalin: «The Situation in the Social-Democratic Group in the Duma «, in:»Works», Vol. 2; Moscow; 1953; p. 385).

Σε διάφορα άρθρα από τον Ιούνη του 1910 και έπειτα, ο Λένιν εφιστούσε την προσοχή στο γεγονός ότι οι λικβινταριστές μενσεβίκοι δεν υλοποίησαν τις αποφάσεις της Ολομέλειας της ΚΕ του Γενάρη του 1910:

«Κατά τη διάρκεια εκείνου του χρόνου (1910), οι Γκολοσίτες, οι Βπεριοντιστές και ο Τρότσκι, όλοι, στην πραγματικότητα, αποξένωσαν τους εαυτούς τους από το Κόμμα και κινήθηκαν ακριβώς στην κατεύθυνση του λικβινταρισμού και του οτζοβισμού-τελεσιγραφισμού».(V. I. Lenin: «The Climax of the Party Crisis», in: ibid; p. 116).

«Από εκείνη ακριβώς την ολομέλεια του 1910, οι προαναφερθείσες κύριες εκδόσεις των λικβινταριστών…είχαν αποφασιστικά και ολοκληρωτικά στραφεί προς το λικβινταρισμό, όχι μόνο «ελαττώνοντας»(παρά τις αποφάσεις της ολομέλειας) «τη σημασία του παράνομου κόμματος», αλλά ευθέως αποκηρύσσοντας το Κόμμα, αποκαλώντας το «πτώμα», διακηρύττοντας ότι το Κόμμα είχε ήδη διαλυθεί, περιγράφοντας την αναβίωση ενός παράνομου κόμματος ως μια «αντιδραστική ουτοπία», εξαπολύοντας ύβρεις και συκοφαντίες για το παράνομο Κόμμα στις σελίδες των νόμιμων περιοδικών τους»
(V. I. Lenin: ResolutiononLiquidationismandtheGroupofLiquidators, SixthConferenceoftheRSDLP, in: Ibid.; p. 152)

«ΟΛΕΣ οι λικβινταριστικές εφημερίδες και περιοδικά…μετά τις πιο οριστικές και σχεδόν ομόφωνες αποφάσεις που το κόμμα υιοθέτησε, ξανάρχισαν να προωθούν σκέψεις και επιχειρήματα που περιέχουν προφανή λικβινταρισμό…

Η αλήθεια που απέδειξαν τα κείμενα που ανέφερα, που καλύπτουν μια περίοδο άνω των 5 ετών (1908-13), είναι ότι οι λικβινταριστές, παραβιάζοντας όλες τις κομματικές αποφάσεις, συνεχίζουν να καθυβρίζουν και να κριτικάρουν το κόμμα, δηλαδή, την «παράνομη δουλειά»» (V. I. Lenin: «ControversialQuestions«, in:. ibid.; p. l33-4).

Οι Βπεριοντιστές, από την άλλη, συνέχιζαν να υποστηρίζουν την ανεκτικότητα έναντι του οτζοβισμού εντός του κόμματος:

«Η Βπεριόντ, στο νο.3(Μάης 1911)…ρητά αναφέρει ότι ο οτζοβισμός είναι μια «πλήρως νόμιμη τάση εντός του Κόμματός μας»(σ.78)»…
(V.I. Lenin: ‘TheNewFactionofConciliatorsOrtheVirtuous‘, in; ibid.; p. 107).

Το Σεπτέμβρη του 1910, ο Τρότσκι εκδίωξε το Λεβ Κάμενεφ, επίσημο εκπρόσωπο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, από την εκδοτική επιτροπή της «Πράβντα», καταγγέλλοντας

«τη συνομωσία της κλίκας των εμιγκρέδων (σ.σ. δηλ. τους μπολσεβίκους) εναντίον του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος»(L.TrotskyPravda‘, No.21, 1910),

προσθέτοντας απειλητικά:

«Ο κύκλος του Λένιν, που θέλει να τεθεί υπεράνω του Κόμματος, θα βρεθεί εκτός αυτού»(L. Trotsky: ibid).

Ο Λένιν δήλωσε ότι η εκδίωξη από τον Τρότσκι του εκπροσώπου της ΚΕ από την εκδοτική ομάδα της «Πράβντα» επιβεβαίωνε την ήδη εκφρασμένη άποψη των Μπολσεβίκων ότι, υπό το μανδύα του «μη φραξιονισμού», ο Τρότσκι, στην πραγματικότητα, επεδίωκε να σχηματίσει μια φράξια:

«ότι το εγχείρημα του Τρότσκι είναι μια απόπειρα να δημιουργήσει μια φράξια είναι σε όλους προφανές τώρα, μετά την εκδίωξη από τον Τρότσκι του εκπροσώπου της Κεντρικής Επιτροπής από την «Πράβντα»».
(V. I. Lenin: «TheHistoricalMeaningoftheInternalPartyStruggleinRussia«: InSelectedWorks‘; Volume 3; London; 19~6; p. 517).

Το γεγονός ότι ο Τρότσκι δήλωνε επιθυμία για ενότητα των φραξιών απέκρυπτε την έμπρακτη υποστήριξή του στους μενσεβίκους λικβινταριστές και οτζοβιστές αποδεικνύεται από την άρνησή του να καταδικάσει αυτές τις φράξιες για την αποκήρυξη των συμφιλιωτικών αποφάσεων για τις οποίες όλες οι φράξιες είχαν συμφωνήσει κατά την ολομέλεια της ΚΕ του Γενάρη του 1910.

Όπως λέει ο συμπαθών τον Τρότσκι βιογράφος του, Ισαάκ Ντόιτσερ:

«Αυτή ήταν η ευκαιρία με την οποία ο Τρότσκι, ο προασπιστής της ενότητας, θα έπρεπε να είχε καταφερθεί ενάντια στους παραβάτες της ενότητας. Όμως στην Πράβντα «σταμάτησε την κριτική» και μόνο ελαφρώς υπαινισσόταν τη δυσαρέσκειά του ενάντια στη συμπεριφορά των μενσεβίκων…Ο Τρότσκι πήρε θέση ενάντια σε όσους πειθάρχησαν στις αποφάσεις. Πράττοντας κατ’ αυτό τον τρόπο, ενέπλεξε τον εαυτό του σε ξεκάθαρες ασυνέπειες. Αυτός, ο μαχητής της ενότητας, συνέπραττε στο όνομα της ελευθερίας της δυσπιστίας στη νέα ρήξη στο κόμμα που επέφεραν οι μενσεβίκοι. Αυτός, που εξυμνούσε με ζήλο που θα ταίριαζε σε ένα μπολσεβίκο την παρανομία, έδωσε τα χέρια με όσους επεδίωκαν να απαλλαγούν από την παρανομία γιατί τη θεωρούσαν μια επικίνδυνη ντροπή.Εν τέλει, ο ορκισμένος εχθρός του αστικού φιλελευθερισμού, συμμάχησε με εκείνους που ήταν υπέρ μιας συμμαχίας με το φιλελευθερισμό εναντίον αυτών που ήταν φανατικά αντίθετοι σε μια τέτοια συμμαχία…

Μια τόσο αντιφατική στάση τον έφερε σε αποξένωση…Άλλη μια φορά για τους μπολσεβίκους φαινόταν όχι απλά ένας αντίπαλος, αλλά ένας ύπουλος εχθρός…Ο Μαρτόφ τον έκανε να κλείσει τα μάτια πάνω από μια φορά για τις μενσεβικικές κινήσεις που ήταν απεχθείς σε αυτόν. Ο μεγάλης διάρκειας και πικρός καυγάς του με το Λένιν τον έκανε να αρπάζεται από κάθε μικρολεπτομέρεια των μπολσεβικικών πολιτικών. Τη διαφωνία του με το Λενινισμό την εξέφραζε δημόσια με το συνήθη τραυματικό σαρκασμό. Την ενόχλησή του με τους μενσεβίκους την έκανε γνωστή κυρίως μέσω ιδιωτικών συζητήσεων ή σε «γκρινιάρικες» επιστολές».
(I. Deutscher: «TheProphetArmed: Trotsky: 1879-1921″; London; 1970; p.. 195, 196).

Ο Λένιν, εκφράστηκε πιο ανοιχτά για τη συμπεριφορά του Τρότσκι σε ένα άρθρο με τίτλο «Το μέγεθος της ντροπής του Ιούδα Τρότσκι»

«Στην ολομέλεια ο Ιούδας Τρότσκι έδωσε μια μεγάλη παράσταση καταπολέμησης του λικβινταρισμού και του οτζοβισμού. Διακήρυττε και ορκιζόταν ότι ήταν πιστός στο Κόμμα. Του δόθηκε επιχορήγηση…Ο Ιούδας εκδίωξε τον εκπρόσωπο της Κεντρικής Επιτροπής από την Πράβντα και άρχισε να γράφει λικβινταριστικά άρθρα στη Φορβαρτς. Παραβιάζοντας την ρητή απόφαση περί Επιτροπής Σχολής που όριζε η ολομέλεια ώστε κανένας κομματικός διδάσκοντας να μην πάει στη φραξιονιστική σχολή της Βπεριόντ, ο Ιούδας Τρότσκι πήγε και συζήτησε ένα σχέδιο για συνδιάσκεψη με την ομάδα Βπεριόντ..Τέτοιο είναι το μέγεθος της ντροπής του Ιούδα Τρότσκι»
(V.I.Lenin: «JudasTrotskysBlushofShame«; in: «CollectedWorks«; Vol. 17; Moscow; l963; p.45) .

Τα μέλη των λικβινταριστών μενσεβίκων στην Κεντρική Επιτροπή, που πλέον είχε την έδρα της στη Ρωσία -βάσει της απόφασης του Γενάρη του 1910 –και ήταν υποχρεωμένη να λειτουργεί παράνομα, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην ΚΕ, με το επιχείρημα ότι όλες οι παράνομες μορφές ήταν «αμφισβητούμενες» και «επιβλαβείς». Τα συμφιλιωτικά μέλη της ΚΕ αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στις συναντήσεις της ΚΕ χωρίς τους λικβινταριστές μενσεβίκους, με το επιχείρημα ότι τέτοιες συναντήσεις θα ήταν «μη αντιπροσωπευτικές»:

«Και όσον αφορά τη δουλειά στη Ρωσία; Ούτε μια συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής δεν υπήρξε για έναν ολόκληρο χρόνο! Γιατί; Επειδή τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής στη Ρωσία (συμφιλιωτές που δικαίως άξιζαν τα φιλιά της «Γκολος …Λικβιντατόροφ») συνέχιζαν να «προσκαλούν» τους διασπαστές για ένα χρόνο και 3 μήνες, αλλά ποτέ δεν τους κατάφεραν να «αποδεχτούν την πρόσκληση»».
(V. I. Lenin: «TheClimaxofthePartyCrisis«, in: Ibid.; p.116).

Το αποτέλεσμα ήταν ότι για μια σημαντική περίοδο μετά την ολομέλεια του Γενάρη του 1910, όλη η πρακτική κομματική δουλειά διεξαγόταν από τους μπολσεβίκους και τους «κομματικούς μενσεβίκους», επικεφαλής των οποίων ήταν ο Γκεόργκι Πλεχάνοφ.

«όλη η κομματική δουλειά, καθ’ όλη τη διάρκεια εκείνου του έτους (σ.σ. δηλ, του 1910) έγινε από τους μπολσεβίκους και τους Πλεχανοφικούς..

Αυτή η κομματική δουλειά (στον τύπο, που ήταν προσβάσιμη σε όλους) διεξήχθη από τους μπολσεβίκους και τους Πλεχανοφικούς, παρά.. τα «συμφιλιωτικά» ψηφίσματα και τις επιτροπές που σχηματίστηκαν βάσει της ολομέλειας, και όχι μαζί με τους Γκολοσ-ίτες και τους Βπεριοντιστές, αλλά ενάντιά σε αυτούς (γιατί ήταν αδύνατο να δουλέψει κανείς μαζί με τους λικβινταριστές και τους οτζοβιστές- τελεσιγραφιστές)». (V. I. Lenin: ibid.; p. 115, 116).

1910-1911: Οι Μπολσεβίκοι ξαναδημιουργούν τη φράξιά τους

Θεωρώντας το Σεπτέμβρη του 1910 ότι η αποκήρυξη των αποφάσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Γενάρη του 1910 είχε επαρκώς αποδειχθεί, το μήνα εκείνο οι μπολσεβίκοι ξεκίνησαν μια νέα εκδοτική φραξιονιστική απόπειρα, την εφημερίδα «Ραμπότσαγια Γκαζέτα»(Εργατική εφημερίδα), που εκδιδόταν στο Παρίσι με εκδότη το Λένιν. Η 6η κομματική Συνδιάσκεψη το Γενάρη του 1912, μετέτρεψε το έντυπο αυτό στο επίσημο όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, και συνέχιζε να κάνει την εμφάνισή του ως τον Αύγουστο του 1912.

«Το πρώτο φραξιονιστικό βήμα που έκαναν οι μπολσεβίκοι ήταν να ιδρύσουν τη Ραμπότσαγια Γκαζέτα το Σεπτέμβρη του 1910»
(V. I. Lenin. «The New Faction of Conciliators or the Virtuous»,in «Selected Works» Vol. 4; London; l943; p. 102).

Το Δεκέμβρη του 1910 οι μπολσεβίκοι ανακοίνωσαν και τυπικά ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους απαλλαγμένους από όλες τις υποχρεώσεις που επέβαλε η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Γενάρη του 1910, αφού οι αποφάσεις της σταθερά και με συνέπεια περιφρονούνταν από τους λικβινταριστές μενσεβίκους.

«Με τη «διακήρυξή» τους της 18ης Δεκέμβρη 1910, οι μπολσεβίκοι ρητά και τυπικά δήλωναν ότι ακύρωναν τη συμφωνία με όλες τις άλλες φράξιες. Η παραβίαση της «ειρήνης» που είχε επιτευχθεί στην ολομέλεια, οι παραβιάσεις της από΄την «Γκόλος», τη «Βπεριόντ» και τον Τρότσκι, είχαν καταστεί ένα πλήρως παραδεδεγμένο γεγονός».
(V.I. Lenin: «TheClimaxofthePartyCrisis«, inibid.; p.117.

Τον ίδιο μήνα, το Δεκέμβρη του 1910, οι μπολσεβίκοι άρχισαν την έκδοση στη Ρωσία, της νόμιμης εφημερίδας «Ζβεζντά»(το Αστέρι)- που εκδιδόταν αρχικά μια φορά τη βδομάδα και μετά 2 ή 3 φορές τη βδομάδα, στην Αγ. Πετρούπολη, μέχρι να απαγορευτεί από την τσαρική κυβέρνηση τον Απρίλη του 1912. Η «Ζβεζντά» αντικαταστάθηκε από τη «Νιεβσκαγια Ζβεζντά» (Το Αστέρι του Νέβα), μέχρι να απαγορευτεί και αυτή τον Οκτώβρη του 1912. Άρχισαν Επίσης να εκδίδουν το νόμιμο περιοδικό «Μισλ»(Η σκέψη), που εκδιδόταν μηνιαία στη Μόσχα μέχρι τον Απρίλη του 1911. Το Μάη του 1911 οι μπολσεβίκοι διέκοψαν τις σχέσεις τους με το Γραφείο Εξωτερικού της Κεντρικής Επιτροπής, που κυριαρχούταν από λικβινταριστές μενσεβίκους.

«Για ενάμιση χρόνο, από το Γενάρη του 1910 ως τον Ιούνη του 1911, όταν είχαν την πλειοψηφία στο Γραφείο Εξωτερικού της Κεντρικής Επιτροπής και πιστούς «φίλους» στα πρόσωπα των συμφιλιωτών στο Ρωσικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής, δεν έκαναν τίποτα, απολύτως τίποτα για να αναπτύξουν τη δουλειά στη Ρωσία!».
(V. I. Lenin: ‘TheClimaxofthePartyCrisis«, in: ibid.; p. 121).

«Η ρήξη μεταξύ των μπολσεβίκων …και του Γραφείου Εξωτερικού της Κεντρικής Επιτροπής είναι μια διόρθωση του συμφιλιωτικού σφάλματος της ολομέλειας. Η επαναπροσέγγιση των φραξιών που πράγματι πολεμούν ενάντια στο λικβινταρισμό και τον οτζοβισμό πλέον θα προχωρήσει, παρά τις μορφές που αποφασίστηκαν από την ολομέλεια, γιατί αυτές οι μορφές δεν ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο»
(V. I. Lenin: «TheNewFactionofConciliatorsortheVirtuous«, in: ibid.; p. 101).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: