ΚΚ Νεπαλ (Μαοϊκο): η αποφαση για τη Δημοκρατια στον 21ο αιωνα (Ιουνης 2003)

NEPAL_(F)_0420_-_Guerrigliero_maoista

(link)

Παρακάτω παρατίθεται η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Νεπάλ (Μαοϊκού) σχετικά με τη δημοκρατία στον 21ο αιώνα, που δημοσιεύτηκε τον Ιούνη του 2003, στα πλαίσια της απόφασης με τίτλο «Η παρούσα κατάσταση και το ιστορικό μας καθήκον» (πριν από το θέμα της Δημοκρατίας περιλαμβάνονται άλλα δύο τμήματα για τη διεθνή και την εγχώρια κατάσταση). Αν και πολύ συζήτηση έχει γίνει για αυτή, μάλλον ελάχιστα έχει διαβαστεί. Ασφαλώς, έθιγε ένα σημαντικό ζήτημα, αυτό της αποτροπής της επικράτησης της αντεπανάστασης, την οποία όμως ούτε η τελευταία απάντηση του κομμουνιστικού κινήματος, η Πολιτιστική Επανάσταση, ήταν επαρκής για να αποτρέψει,, και σε κάθε περίπτωση, 48 χρόνια μετά, πρέπει η απάντηση να εμπλουτίζεται με τις νέες εμπειρίες, αρνητικές και θετικές, του ίδιου του κινήματος, αλλά και των συνθηκών στις οποίες αυτό δρα.

Σε αυτό, όμως, το σημείο αρχίζει η διαφορετική «ερμηνεία» της απόφασης. Κατ’αρχάς, το θέμα της δημοκρατίας δεν τίθεται αποκομμένο ως ξεχωριστό αίτημα, αλλά ως μέσο για τη συνέχιση της επανάστασης. Αυτό δεν υποβαθμίζει τη σημασία της δημοκρατίας. Το αντίθετο. Συνδέοντάς την με την μοίρα της επανάστασης, στην ουσία διασφαλίζεται η ουσία της δημοκρατίας, δηλαδή η επικράτηση των συμφερόντων της πλειοψηφίας, και μάλιστα της πλειοψηφίας που εργάζεται. Δεύτερον, το ζήτημα του συναγωνιστικού πολυκομματισμού (σε αντίθεση με τον μη ανταγωνιστικό πολυκομματισμό των λαϊκών δημοκρατιών του 20ού αιώνα) δεν τίθεται ως αστικός πολυκομματισμός. Ρητά η απόφαση αναφέρει «κομματική ελευθερία για τις αντιφεουδαρχικές και τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις». Μάλιστα, το θέμα του πολυκομματισμού δεν αφορά τόσο σε αυτές τις δυνάμεις, που, ας πούμε είναι «δεξιότερα» ενός κομμουνιστικού κόμματος. Η ίδια η απόφαση αναφέρει πως το δικαίωμα παρέχεται κυρίως για τη δυνατότητα του λαού να ιδρύσει άλλο επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα αλλά και άλλη επαναστατική ηγεσία του κράτους, αν στο αρχικό κομμουνιστικό κόμμα επικρατήσει ο ρεβιζιονισμός. Τρίτον, σημαντικό ζήτημα ήταν για τους κομμουνιστές του Νεπάλ το ζήτημα των στελεχών. Συχνά βλέπουμε στελέχη να εκφυλίζονται, όταν επί μακρόν κάθονται σε καρέκλες που δεν έχουν κάποιο ρίσκο, να καθίστανται σκιές του παλιού αγωνιστικού τους εαυτού. Και δεν αφορά μόνο στην προσωπική τους κατάντια το πρόβλημα. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι ο λαός πρέπει να τα βλέπει ως παράδειγμα προς μίμηση. Και πράγματι, τι μπορεί να πει για τη ζωή του εργαζόμενου λαού, κάποιος που έχει να κάνει δουλειά με το λαό, ή γενικά δουλειά, κάποια χρόνια; Προς την επίλυση αυτού του ζητήματος, οι νεπαλέζοι πρότειναν να υπάρχει τακτικός ανακαταμερισμός στην εργασία των στελεχών, rotation, που λέμε και στα ελληνικά. Μάλιστα, μόνο έτσι δεν δημιουργούνται μικροφέουδα (που τον καιρό της κατάληψης της εξουσίας εξελίσσονται σε ανταγωνιστικά μικροφέουδα), ενώ διαχέεται η γνώση της διοίκησης των συγκεκριμένων τομέων μεταξύ των στελεχών.

Ασφαλώς, υπάρχουν ελλείψεις στην απόφαση αυτή. Η πρώτη είναι ότι δεν εντοπίζει τις ρίζες του κινδύνου του εκφυλισμού στην περίοδο πριν από την κατάληψη της εξουσίας. Είναι, όμως, γεγονός πως σε όλες τις περιπτώσεις επικράτησης του ρεβιζιονισμού σε κόμματα που βρέθηκαν στην εξουσία, αλλά και στο ίδιο το Νεπάλ, οι συνθήκες για την επικράτησή του είχαν προ της κατάληψης της εξουσίας δημιουργηθεί. Η δεύτερη έλλειψη φαίνεται πως έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόνοια για τη δημιουργία δομών για την διάχυση της γνώσης του διοικείν μεταξύ των μελών του κόμματος ή του ίδιου του λαού. Το rotation μεταξύ των στελεχών και ο ρόλος «επίβλεψης» από πλευράς των μαζών δεν φαίνεται να είναι αρκετό για την αποτροπή της επανάστασης..

Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση έπιανε ένα ζήτημα με το οποίο πρέπει να καταπιάνονται οι κομμουνιστές, όχι μόνο για την περίοδο μετά την κατάληψη της εξουσίας ή μετά την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής οικονομικής βάσης, αλλά και πολύ πιο πριν.

nepal-pla-massed2

(link)

Για τις ιστορικές εμπειρίες και την ανάπτυξη της Δημοκρατίας στον 21ο αιώνα

«Ο μαρξισμός δεν είναι ένα άψυχο δόγμα, δεν είναι ένα ολοκληρωμένο, έτοιμο προς χρήση απαράλλακτο δόγμα, αλλά μια ζώσα καθοδήγηση για δράση»- Λένιν

Η βασική ουσία των διδαγμάτων του Μαρξισμού- Λενινισμού- Μαοϊσμού συνίσταται στο να βαδίζουμε μπροστά, με τη συνέχιση της επανάστασης, επιστημονικά συνοψίζοντας τις μεγάλες εμπειρίες της επανάστασης και της αντεπανάστασης που εμπλουτίζουν το παγκόσμιο προλεταριακό κίνημα. Δίνοντας ηγεσία στη δημοκρατική επανάσταση εναντίον της φεουδαρχίας και του ιμπεριαλισμού στο Νεπάλ, το Κόμμα μας, εξαρχής, έδινε έμφαση στην εφαρμογή των διδαγμάτων του ΜΛΜ, διδάγματα τα οποία δεν έχουν μορφή δόγματος, αλλά μορφή δημιουργικής εφαρμογής και ανάπτυξης ως «καθοδήγησης για δράση». Σε αυτή τη μεγάλη διαδικασία εφαρμογής και ανάπτυξης των διδαγμάτων του ΜΛΜ που βασίζεται στις συγκεκριμένες συνθήκες της Νεπαλέζικης επανάστασης, διεξάγουμε συνεχή αγώνα ενάντια στους δεξιούς ρεβιζιονιστές καθώς και στους δογματικούς ρεβιζιονιστές. Το προτσές της ιδεολογικής διαπάλης, το οποίο απαράλλαχτα συνδέεται με την αναγκαιότητα διεξαγωγής της ταξικής πάλης, έχει φέρει το Λαϊκό Πόλεμο σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης μέσα σε μια περίοδο 7 χρόνων, με το ένα άλμα να διαδέχεται το άλλο. Το Κόμμα έχει ήδη συνοψίσει, με τη διατύπωση του «Δρόμου Πρατσάντα», μια ειδική σειρά ιδεών στη Νεπαλέζικη επανάσταση που βασίζεται σε αυτό το προτσές ανάπτυξης της ταξικής πάλης και της ιδεολογικής διαπάλης.

Εδώ, αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι αφετηρία της ιδεολογικής και πρακτικής πάλης του Κόμματος έχει αποτελέσει η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση που ανέπτυξε το Μαρξισμό-Λενινισμό-Μαοϊσμό ως την ανώτερη σύνθεση της επιστήμης της προλεταριακής επανάστασης. Δηλαδή, τη συνέχιση της διεξαγωγής της επανάστασης υπό τη δικτατορία του προλεταριάτου, ως τη θεωρητική βάση για την αποτροπή της αντεπανάστασης, και τη διεξαγωγή μιας ιδεολογικής διαπάλης, η οποία βασίζεται στην αρχή των «τριών καλών και των τριών κακών», για τη συνεχή προλεταριοποίηση του Κόμματος. Το Κόμμα μας είναι σταθερά πεπεισμένο πως οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτό θα συνιστά παρέκκλιση από το προλεταριακό κίνημα. Όμως, αν αυτό εκληφθεί ως έτοιμη και πλήρη απάντηση για τις απαιτήσεις της επανάστασης στον 21ο αιώνα, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο είναι ενάντια στα διδάγματα του ΜΛΜ και της Μεγάλης Προλεταριακής Επανάστασης.

Η σύνθεση μέχρι τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, αναμφισβήτητα, εξόπλισε το παγκόσμιο προλεταριάτο με το ιδεολογικό όπλο του ΜΛΜ. Όμως, μετά το θάνατο του σ. Μαο, ο καπιταλισμός παλινορθώθηκε στην Κίνα, και τώρα δεν υπάρχει ούτε ένα σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο. Θα αποτελούσε υποκειμενική παρέκκλιση η άρνηση του γεγονότος ότι αυτό συνιστά μια μεγάλη υποχώρηση στο παγκόσμιο προλεταριακό κίνημα και ότι επέφερε μεγάλη αρνητική αλλαγή στην παγκόσμια κατάσταση. Αντικειμενικά, δεν υπάρχει αλλαγή στο ότι η εποχή μας είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης και ότι η επανάσταση είναι η κύρια τάση στον κόσμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να υποεκτιμούμε τη μεγάλη απώλεια που η προλεταριακή τάξη υπέστη, με την αντεπανάσταση στην Κίνα, στον αγώνα για εξουσία, και ότι δεν θα πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά την προσπάθειά μας να ανακόψουμε τέτοια αντεπανάσταση μελλοντικά, αντλώντας διδάγματα από αυτές τις ήττες. Στο σημερινό πλαίσιο της παγκόσμιας επανάστασης, ή στο πλαίσιο της επανάστασης σε οποιαδήποτε μεμονωμένη χώρα, έχει καταστεί εξαιρετικά αναγκαίο για την πολιτική πρωτοπορία του προλεταριάτου να δώσει μια απάντηση σε αυτό το μεγάλο ζήτημα.

Ομοίως, με την είσοδο στον 21ο αιώνα, έχει υπάρξει μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ιδιαίτερα στην τεχνολογία της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Όπως αυτή η εντατική ανάπτυξη επιδρά παγκοσμίως με διάφορους τρόπους, ομοίως, καθιστά αναγκαίο το αίτημα για βελτίωση και ανάπτυξη της πολιτικής και στρατιωτικής στρατηγικής της προλεταριακής επανάστασης. Κάθε θετικό ή αρνητικό συμβάν, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, έχει τόσο γρήγορο, έντονο και άμεσο αντίκτυπο παγκοσμίως, που τέτοια φαινόμενα δεν έχουν ξανασυμβεί ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία.

Έτσι, οι αντεπαναστατικές εμπειρίες μάς δίνουν έμπνευση για να αντλήσουμε διδάγματα από τις ελλείψεις και τις αδυναμίες των περασμένων επαναστάσεων, και οι πρόοδοι στην επιστήμη και την τεχνολογία μας εμπνέουν να προβούμε σε δημιουργική ανάπτυξη της στρατηγικής και της τακτικής της επανάστασης. Από την άποψη της ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας, βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης: ωστόσο, εξαιτίας των παραπάνω σημαντικών αλλαγών που έχουν επισυμβεί στις υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες, έχει καταστεί αναγκαίο για το σημερινό προλεταριάτο να αναπτύξει και να τελειοποιήσει την ιδεολογία και τη στρατηγική του, βασισμένο στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Στη βάση της ιστορικής εμπειρίας, της ανάλυσης της σημερινής παγκόσμιας κατάστασης και της εμπλουτισμένης εμπειρίας από 5 χρόνια Λαϊκού Πολέμου στο Νεπάλ, η ιστορική 2η συνδιάσκεψη του Κόμματος προέβη σε πολλές σημαντικές πολιτικές και στρατιωτικές συνθέσεις. Το ποιοτικό αποτέλεσμα που επήλθε στην ανάπτυξη του Λαϊκού Πολέμου, χάρη στην εφαρμογή αυτών των ιδεών κατά τα δύο τελευταία χρόνια, έχει όχι μόνο αποδείξει την επιστημονική τους βάση, αλλά επίσης έχουν προετοιμάσει μια ισχυρή βάση για ανώτερη ιδεολογική, πολιτική και στρατιωτική σύνθεση. Στη βάση αυτών των εξελίξεων στην παγκόσμια κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της νεπαλέζικης ταξικής πάλης από τη 2η Πανεθνική Συνδιάσκεψη μέχρι σήμερα, και από την 11η Σεπτέμβρη ως τον Πόλεμο στο Ιράκ, είναι απαραίτητο να αναπτύξουμε και να βελτιώσουμε τη στρατηγική για τη δημοκρατική επανάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει ιδιαίτερα να ληφθούν υπόψη τα ακόλουθα σημεία για τη σχέση μεταξύ Κόμματος, Στρατού, Κράτους και Λαού.

Nepal Maoists(link)

 Το Κόμμα

Οι εμπειρίες από την επανάσταση και την αντεπανάσταση στον 20ό αιώνα έχουν ξεκάθαρα αποδείξει ότι το έργο της υπεράσπισης και της ανάπτυξης του επαναστατικού προλεταριακού χαρακτήρα του Κόμματος καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο στην περίοδο μετά την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Πώς συνέβη και τόσα νικηφόρα Κόμματα παγκοσμίως, τα οποία είχαν διεξάγει μια έντονη ιδεολογική διαπάλη εναντίον των δεξιών, αριστερίστικων και κεντρίστικων παρεκκλίσεων, εντός και εκτός του Κόμματος, και τα οποία είχαν δημιουργήσει πρωτοφανέρωτα παραδείγματα συγκλονιστικής ανδρείας και θυσίας, κατά την πάλη εναντίον του εχθρού στον ταξικό πόλεμο, ενώ ταυτίζονταν με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού, αφότου καταλάμβαναν την κρατική εξουσία, μετατρέπονταν σε γραφειοκρατικά, ρεβιζιονιστικά και αντεπαναστατικά κόμματα, αποξενωμένα από τις μάζες, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα; Ασφαλώς, βασικές θεωρητικές απαντήσεις σε αυτό έχουν δοθεί από τον ΜΛΜ, κατά τον καιρό της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης. Όμως, αυτές οι βασικές θεωρίες χρειάζεται να αναπτυχθούν σε μια οργανωτική θεωρία, μεθοδολογία και σύστημα, ώστε να μπορούν να σταματήσουν την αντεπανάσταση, και αυτό ισχύει ακόμα και σήμερα. Αυτό είναι το πρόβλημα της εφαρμογής και της ανάπτυξης της θεωρίας της πάλης δύο γραμμών εντός του Κόμματος και της συνέχισης της επανάστασης επί δικτατορίας του προλεταριάτου.

Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι, μετά την ανάληψη της κρατικής εξουσίας, όπου διάφοροι ηγέτες και στελέχη του Κόμματος απασχολούνται στη διεύθυνση των κρατικών υποθέσεων, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το φυσικό περιβάλλον πολύ γρήγορα να περιορίσει το Κόμμα σε μια γραφειοκρατική, καριερίστικη τάξη που θέλγεται από τις πολυτέλειες. Με την αύξηση αυτού του κινδύνου, το Κόμμα θα γίνεται όλο και πιο τυπικό και ξένο έναντι των μαζών, κατά την ίδια αναλογία. Αυτό το προτσές, όταν φτάνει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ανάπτυξης, μετατρέπεται αναπόφευκτα σε αντεπανάσταση. Προκειμένου να αποτραπεί αυτός ο κίνδυνος να υπάρξει αντεπανάσταση, είναι σημαντική η συνεχής ανάπτυξη ενός οργανωτικού μηχανισμού και συστήματος, ώστε το Κόμμα να βρίσκεται σταθερά υπό την παρακολούθηση, υπό τον έλεγχο και στην υπηρεσία του προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών, σύμφωνα με τη θεωρία της πάλης δύο γραμμών και της συνέχισης της επανάστασης. Προς τούτο, είναι πολύ σημαντικό να υπάρξει ένας μηχανισμός ο οποίος να εγγυάται την ολόπλευρη λαϊκή συμμετοχή στην πάλη δύο γραμμών, και ένα τμήμα από ικανούς και καθιερωμένους ηγέτες, σταθερά να εμπλέκονται στη μαζική δουλειά, ενώ ένα άλλο να απασχολείται στη διαχείριση του κρατικού μηχανισμού, και ότι, ύστερα από ένα χρονικό διάστημα, θα πρέπει να υπάρχει ανακαταμερισμός εργασίας, ώστε να ενισχύεται η σχέση μεταξύ όλου του Κόμματος και των πλατιών μαζών. Ακριβώς από την αρχή θα πρέπει να τονίζεται ότι το κόμμα και το- υπό την ηγεσία του κόμματος- κράτος θα πρέπει να υιοθετήσουν μια πολιτική και μια μεθοδολογία για να κρατούν ζωντανές τις σχέσεις με τις μάζες, τα στελέχη του να εργάζονται σκληρά και να ζουν με στερήσεις, καθώς και να είναι πλήρως αφοσιωμένα στην υπόθεση του κομμουνισμού. Θα πρέπει να είναι το Κόμμα, οι ηγέτες και τα στελέχη ιδανικά και εμπνευστικά παραδείγματα. Θα πρέπει να δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη πολιτικής και δομών που θα βοηθήσει τη διεξαγωγή έντονης ιδεολογικής διαπάλης και θα αποκαλύπτει ενώπιον των μαζών εκείνους τους ηγέτες και τα στελέχη που καταχρώνται τις θέσεις τους, φέρονται δικτατορικά στις μάζες, ζουν πλουσιοπάροχα και είναι καριερίστες. Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να επισημαίνεται η αναγκαιότητα της αποθάρρυνσης της τάσης της χρήσης καταπιεστικών μέτρων της κρατικής εξουσίας κατά τη διεξαγωγή της πάλης δύο γραμμών μέσα στο κόμμα, και να δίνεται έμφαση στην καθιέρωση και ενθάρρυνση επιστημονικών μεθοδολογιών κρίσης ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, μέσω ιδεολογικής διαπάλης, και με τη συμμετοχή των μαζών και των στελεχών. Είναι σημαντικό να διασφαλίζεται το σύστημα της επιφύλαξης του δικαιώματος της κρίσης από τα στελέχη και τις μάζες για το θέμα της απόφασης για το αν μια συγκεκριμένη εξέγερση εντός ή εκτός Κόμματος δικαιολογείται ή όχι.

NEPAL_(F)_0603_-_Maoists_seek_new_recruits_for_combat_force_(410_x_288)(link)

Ο Στρατός

Οι εμπειρίες της επανάστασης και της αντεπανάστασης στον 20ό αιώνα έχουν ξεκάθαρα αποδείξει ότι αν η προλεταριακή τάξη βαδίζει μπροστά με σωστή επαναστατική ιδεολογία, πολιτική και πρόγραμμα, τότε ο λαός μπορεί να δημιουργήσει, από το τίποτα σχεδόν, έναν ανίκητο λαϊκό στρατό, ο οποίος να μπορεί να συντρίψει τον υπερσύγχρονο και πανίσχυρο στρατό του εχθρού. Όμως, αν μια λάθος ιδεολογία κυριαρχήσει, τότε ο ίδιος στρατός μπορεί να καταστεί όπλο της αντεπανάστασης. Η εμπειρία έχει αποδείξει ακόμα και στο πλαίσιο του λαϊκού στρατού ότι, πριν από την επανάσταση, είναι ενωμένος με τις μάζες, γεμάτος αφοσίωση, ανδρεία, θυσία και ιδεολογική προσήλωση, καθιστάμενος έτσι ανίκητος έναντι του εχθρού. Όμως μετά την κατάληψη της κρατικής εξουσίας, ο ίδιος στρατός αρχίζει να παραμένει στα στρατόπεδα, υπό ειδική διοίκηση, και οι υλικές συνθήκες για τη μετατροπή του σε έναν αστικό σύγχρονο τακτικό στρατό εντείνεται. Αν δεν είμαστε σε θέση να εγγυηθούμε την ανάπτυξη της μεθοδολογίας και της δομής η οποία θα κρατήσει το στρατό υπό την επίβλεψη, τον έλεγχο και στην υπηρεσία των μαζών, και υπό την προλεταριακή ιδεολογία, τότε τέτοιες τάσεις θα πολλαπλασιάζονται, μέχρι να φτάσουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου αυτόματα θα μετατραπεί ο στρατός αυτός σε ένα όπλο εξυπηρέτησης της αντεπανάστασης. Προκειμένου να αποτρέψουμε την επανάληψη της προαναφερθείσας κατάστασης, είναι απαραίτητο, εξαρχής, να διεξάγουμε σημαντική ιδεολογική και πολιτική δουλειά μέσα στο λαϊκό στρατό και να κάνουμε όλο το λαϊκό στρατό και τις μάζες να εξεγερθούν εναντίον της αντεπανάστασης. Μαζί με αυτό, θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι ο λαϊκός στρατός του 21ου αιώνα δεν θα χαρακτηρίζεται από τον εκσυγχρονισμό σε ειδικά όπλα και την εκπαίδευση κλεισμένος στο στρατόπεδο μετά την κατάληψη της κρατικής εξουσίας, αλλά θα παραμένει ο λαμπαδηφόρος της επανάστασης που θα απασχολείται με τη στρατιωτική εκπαίδευση των μαζών και θα είναι στην υπηρεσία των μαζών. Μόνο με την διαμόρφωση μαζών εξοπλισμένων, τόσο ιδεολογικά όσο και φυσικά, μπορεί κανείς να αντισταθεί στην ξενική επέμβαση και την αντεπανάσταση. Το γεγονός αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο στις ένοπλες δυνάμεις εξαρχής. Η κύρια ουσία της δουλειάς μας για το λαϊκό στρατό του 21ου αιώνα θα πρέπει να συνίσταται στην εκπλήρωση της ιστορικής ευθύνης της ανάπτυξης συνειδητοποιημένων ένοπλων μαζών, ώστε να μπορούν να διδαχτούν να κάνουν χρήση του δικαιώματός τους να εξεγείρονται.

AVN_NEPAL_113143f(link)

 Για το Κράτος

Η κατάληψη της κρατικής εξουσίας μέσω Λαϊκού Πολέμου υπό την ηγεσία του Κόμματος του προλεταριάτου έχει αποτελέσει το κεντρικό και δύσκολο ζήτημα της επανάστασης και χτες και σήμερα. Όμως η εμπειρία του 20ού αιώνα έχει ξεκάθαρα αποδείξει ότι το ζήτημα του συνεχούς εκδημοκρατισμού της κρατικής εξουσίας, ώστε αυτή να αρχίσει να απονεκρώνεται, είναι χίλιες φορές δυσκολότερο και συνθετότερο από αυτό της κατάληψης της κρατικής εξουσίας. Η σημασία και η κομβικότητα του ζητήματος μπορεί να συναχθεί από το γεγονός ότι σε μια συγκεκριμένη στιγμή μέσα σε έναν αιώνα, επιτυχημένες επαναστάσεις στη Ρωσία, την Κίνα και άλλες χώρες κλόνισαν συθέμελα όλη τη Γη, όμως σε μια άλλη, μεγάλα αντεπαναστατικά γεγονότα σε αυτές τις πανίσχυρες σοσιαλιστικές χώρες οδήγησαν σε μια κατάσταση να μην υπάρχει σοσιαλιστικό κράτος.

Είναι γεγονός πως ενώ οι καπιταλιστές πετυχαίνουν να καμουφλάρουν τη στρατιωτική φασιστική ουσία τους, καλύπτοντάς τη με το λεγόμενο δημοκρατικό προσωπείο, από την άλλη, οι προλετάριοι, παρότι έχουν μια δημοκρατική ουσία, δεν είναι σε θέση να ισχυροποιήσουν τη θέση τους στο κράτος. Μπορεί να υπάρχουν πολλές ιστορικές και θεωρητικές αιτίες πίσω από αυτό, όμως, σήμερα, το ζήτημα της ανάπτυξης της δημοκρατίας, το οποίο τίθεται ενώπιόν μας, έχει καταστεί πολύ πιο σύνθετο. Ποια είναι τα κύρια εμπόδια στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ της ανάγκης της προσφυγής στη δικτατορία επί του ηττημένου ταξικού εχθρού και την αναγκαιότητα της άσκησης της δημοκρατίας στο λαό; Πώς συνέβη και η λαϊκή δημοκρατία ή η προλεταριακή δημοκρατία υπό τη λαϊκοδημοκρατική δικτατορία ή τη δικτατορία του προλεταριάτου στην ουσία έγιναν τυπικές, μηχανιστικές και συντηρητικές; Εδώ το ερώτημά μας δεν έχει να κάνει με αυτούς τους ρεβιζιονιστές και συνθηκολόγους αποστάτες παγκοσμίως που έχουν επιστρέψει στην αστική τυπική δημοκρατία, καταδικάζοντας τη λαϊκοδημοκρατική δικτατορία ή τη δικτατορία του προλεταριάτου. Εδώ το ερώτημά μας επικεντρώνεται στην ανάπτυξη της κρατικής εξουσίας ως οργάνωσης για τη διευκόλυνση της συνέχισης της επανάστασης. Εν τέλει, είναι η μεγάλη και έντονη δημοκρατική διαδικασία η οποία ουσιαστικά θα ενισχύει την πραγματική λαϊκή δικτατορία ή την προλεταριακή δικτατορία. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλο νόημα από αυτό για τη μεγάλη επιστημονική θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Πώς συνέβη και αυτά τα κόμματα, τα οποία ήταν σε θέση να εφαρμόζουν το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό σωστά, πριν την κατάληψη της εξουσίας, έπεσαν θύματα της τυπικής δημοκρατίας και του γραφειοκρατικού συγκεντρωτισμού, αφότου πέτυχαν να καταλάβουν την κρατική εξουσία; Το ότι το κόμμα κυριαρχήθηκε από το ρεβιζιονισμό δεν μπορεί να δώσει πλήρη απάντηση σε αυτό το ζήτημα. Σε τελική ανάλυση, η ευθύνη έγκειται στην τάδε ή τη δείνα αδυναμία των μαρξιστών κατά την εφαρμογή του διαλεκτικού υλισμού.

Ένα κόμμα, το οποίο μπορεί να είναι προλεταριακό επαναστατικό, και ένα κράτος, το οποίο μπορεί να είναι δημοκρατικό ή σοσιαλιστικό, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, χώρο και συνθήκες, μπορεί να μετατραπεί σε αντεπαναστατικό, σε μια άλλη στιγμή, χώρο και συνθήκες. Είναι προφανές πως η σύνθεση της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, ότι οι μάζες και οι επαναστάτες θα πρέπει να εξεγείρονται σε μια τέτοια κατάσταση, είναι πλήρως σωστή και στέκει. Ωστόσο, όπως θα ίσχυε στην περίπτωση όπου ένα συγκεκριμένο Κομμουνιστικό Κόμμα παρέμενε προλεταριακό δια παντός, αν ένα νεοδημοκρατικό ή σοσιαλιστικό κράτος εγκαθιδρύεται υπό την ηγεσία αυτού του κόμματος, είτε δεν υπάρχει η ευκαιρία, είτε δεν προετοιμάζονται, είτε απαγορεύεται οι μάζες να έχουν έναν ελεύθερο δημοκρατικό ή σοσιαλιστικό ανταγωνισμό εναντίον του. Ως αποτέλεσμα, μιας και από το Κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία δεν απαιτείται να έχει έναν πολιτικό ανταγωνισμό με άλλα μέσα στις μάζες, βαθμιαία αυτό μετατρέπεται σε ένα μηχανιστικό γραφειοκρατικό Κόμμα, με ειδικά προνόμια, και το υπό την ηγεσία του κράτος, επίσης μετατρέπεται σε έναν μηχανιστικό και γραφειοκρατικό μηχανισμό. Ομοίως, οι μάζες καθίστανται θύματα της τυπικής δημοκρατίας και βαθμιαία η απεριόριστη ενέργεια δημιουργικότητας και δυναμισμού σαπίζει. Αυτός ο κίνδυνος έχει ξεκάθαρα παρατηρηθεί ιστορικά. Για την επίλυση αυτού του προβλήματος, το προτσές του ελέγχου, της επίβλεψης και της παρέμβασης στο κράτος από τις μάζες θα πρέπει να τονίζεται ότι θα οργανωθεί με έναν σφριγηλό και επιστημονικό τρόπο, βάσει της αρχής της συνέχισης της επανάστασης. Άλλη μια φορά, το ζήτημα εδώ είναι διαλεκτικά να οργανώσουμε την επιστημονική πραγματικότητα ότι η αποτελεσματικότητα της δικτατορίας εναντίον του εχθρού εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της άσκησης της δημοκρατίας στο λαό.

Προς τούτο, πρέπει να δημιουργηθεί μια κατάσταση για τη διασφάλιση της συνεχούς προλεταριοποίησης και επαναστατικοποίησης του Κομμουνιστικού Κόμματος, μέσω της οργάνωσης πολιτικού ανταγωνισμού εντός των συνταγματικών ορίων του αντιφεουδαρχικού και αντιιμπεριαλιστικού δημοκρατικού κράτους. Μόνο με τη θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των μαζών να ιδρύσουν ένα εναλλακτικό επαναστατικό Κόμμα, ή ηγεσία στο κράτος, αν το Κόμμα αποτύχει να επαναστατικοποιείται συνεχώς, μπορεί η αντεπανάσταση αποτελεσματικά να ανακοπεί. Μεταξύ των διαφορετικών αντιφεουδαρχικών και αντιιμπεριαλιστικών πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων και θεσμών, που αποδέχονται τις πρόνοιες του Συντάγματος του δημοκρατικού κράτους, οι αμοιβαίες σχέσεις τους δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε αυτές μιας μηχανιστικής σχέσης συνεργασίας με το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά θα πρέπει να έχουν διαλεκτικές σχέσεις δημοκρατικού πολιτικού ανταγωνισμού στην υπηρεσία του λαού. Θα πρέπει να είναι προφανές πως αν κανείς σε αυτή τη διαδικασία παραβιάσει τα νομικά όρια που τίθενται από το δημοκρατικό κράτος, θα πρέπει να υπόκειται στη δημοκρατική δικτατορία. Από την αρχή θα πρέπει να τονίζεται ότι θα πρέπει να τερματιστεί μια κατάσταση όπου να μην έχει κανείς να αποδείξει την ορθότητα των ιδεών του, να τονίζεται η ανάγκη να παραμένει ενωμένος με τα συμφέροντα των μαζών, και να επιδεικνύεται αφοσίωση, προσήλωση, θυσία και αφιέρωση στις μάζες, ώστε να είναι δυνατό να κατοχυρώνεται η ικανότητα του κόμματος να ηγείται, αφ’ ης στιγμής έχει καταληφθεί η κρατική εξουσία. Ειδική φροντίδα πρέπει να δίνεται για τη διασφάλιση του ότι ο συγκεντρωτισμός της σκέψης και της ηγεσίας στο κράτος δεν θα οδηγεί σε μια κατάσταση περιστολής των δικαιωμάτων αυτοκαθορισμού των μαζών.

Στο πλαίσιο της δημοκρατικής επανάστασης στο Νεπάλ, έχουμε μιλήσει για την απελευθέρωση των μαζών από την ταξική, εθνική, περιφερειακή και διαφυλική καταπίεση. Έχουμε επίσης υποσχεθεί εθνική και περιφερειακή αυτονομία μαζί με δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Ομοίως, έχουμε μιλήσει για κομματική ελευθερία για τις αντιφεουδαρχικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σε αυτή την κατάσταση, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στη σωστή οργάνωση του δικαιώματος των μαζών στον αυτοκαθορισμό, για το συνεχή εκδημοκρατισμό του κράτους.

Έτσι, μόνο με την κατάλληλη ανάπτυξη του Κόμματος, του Στρατού και του Κράτους όπως περιγράφτηκε παραπάνω, μπορεί η δημοκρατία στον 21ο αιώνα να βοηθήσει στη διαδικασία της συνέχισης της επανάστασης στην πάλη της με την αντεπανάσταση.

 

http://nepalconflictreport.ohchr.org/html/documents/2003-06-00_document_cpn-m_eng.html

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: