Το αντισταλινικό 3ο συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας (1956) (+σχόλιο για τις συνέπειες από το ξαναγράψιμο της ιστορίας και το “αλάθητο”)

Παρακάτω παρατίθενται αποσπάσματα από την εισήγηση του Ενβέρ Χότζα στο 3ο συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας που διεξήχθη το Μάη του 1956, λίγους δηλαδή μήνες μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ. Όπως θα δει κανείς, η εισήγηση σε τίποτε δεν διαφέρει από τα συνέδρια και τις “πλατιές ολομέλειες” που διεξήχθησαν σε όλα τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα και υιοθέτησαν τις αποφάσεις του 20ού συνεδρίου. Είναι, φυσικά, θεμιτό, να μην μπορούσαν όλοι εξαρχής να έβλεπαν πού θα οδηγούσαν τα πράγματα. Άλλωστε, τα φαινόμενα μελετώνται κατά την εξέλιξή τους (γι’ αυτό και κάποιοι ήδη από τα τέλη του ’56 άλλαξαν άποψη για το 20ό συνέδριο, μετά την ουγγρική αντισοσιαλιστική εξέγερση, τη στάση του Τίτο σε αυτή κλπ).

Από κει και πέρα, τίθενται κάποια ζητήματα.

Κατ’ αρχάς, το κείμενο της εισήγησης αυτής είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρεθεί. Τα αποσπάσματα παρατίθενται από το 20ό τεύχος του περιοδικού Proletariat, του γαλλικού Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος PCML (2ο τρίμηνο του 1979), στο άρθρο με τον βαρύ τίτλο “Το ΚΕΑ ξαναγράφει την ιστορία του”. Πράγματι, η εισήγηση αυτή κυκλοφόρησε εκ νέου σε αποσπάσματα τη δεκαετία του ’70 από το ΚΕΑ. Η νέα εμφάνιση του κειμένου είναι τροποποιημένη: μερικές προτάσεις έχουν αποκρυφτεί, άλλες έχουν ξαναγραφτεί “επί το δογματικότερον”. Λόγω των διαφορών που είχαν ανακύψει μετά την ανοιχτή επίθεση του ΚΕΑ στο έργο του Μαο Τσε Τουνγκ και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στη ΛΔ Κίνας, το PCML παραθέτει κατ’ αντιπαράσταση τα ξαναγραμμένα και “κομμένα” στη νέα έκδοση κείμενα. Δεν κρίνεται σκόπιμη η παράθεση αυτούσιου του άρθρου του PCML (όποιος θέλει να το διαβάσει, θα το βρει εδώ). Όχι γιατί δεν είναι πολύτιμο το άρθρο του που διέσωσε ένα σημαντικό ντοκουμέντο, ούτε γιατί είναι μικρό κακό η παραποίηση ιστορικών ντοκουμέντων.

Το σημαντικό εδώ είναι το εξής: Πρώτον, ότι το ξαναγράψιμο της ιστορίας, αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται. Δεν ευνόησε, λοιπόν, κανένα, πέρα από τους αντικομμουνιστές, η επανασυγγραφή της στάσης του ΚΕΑ έναντι των αποφάσεων του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Αντιθέτως, διαμόρφωσε μια γενιά αγωνιστών με εσφαλμένες εντυπώσεις (ότι τάχα το ΚΕΑ ήταν το πρώτο που αντιστάθηκε στο ρεβιζιονιστικό εκφυλισμό κλπ). Έπειτα, μεγάλη ζημιά έγινε με την επανασυγγραφή, ακριβώς επειδή δομήθηκε μια αντίληψη περί “αλάθητου” σε μεγάλες μάζες κομμουνιστών ή αγωνιστών. Φυσικά το ΚΕΑ δεν ήταν το πρώτο που το έκανε αυτό, καθώς υπήρχαν και άλλες οργανώσεις που δήλωναν ότι “δικαιώθηκαν” κάθε τρεις και λίγο, αν και αυτές ήταν περιορισμένης εμβέλειας. Όμως, το ζήτημα περί της δυνατότητας διάπραξης λαθών είχε ήδη λυθεί από εποχής Λένιν. Και τη δεκαετία του ’70 επανήλθε με μια μεταφυσική εκδοχή.

Όσον αφορά την ιστορία, συγκρίνοντας το κείμενο αυτό με τα δύο κείμενα που έβγαλε η κινεζική “Λαϊκή Ημερησία” τον Απρίλη και το Δεκέμβρη του 1956 (μετά την ουγγρική αντεπανάσταση), το Συνέδριο του ΚΕΑ είναι σαφώς “βασιλικότερο” του ΚΚ Κίνας. Παρατίθενται και κάποια αποσπάσματα από το αντίστοιχο 8ο συνέδριο του ΚΚ Κίνας (ελληνική έκδοση, Πολιτικές & Λογοτεχνικές Εκδόσεις). Μάλιστα, το ΚΕΑ φτάνει να κατηγορήσει και το Στάλιν ως και για ελλειπή προετοιμασία έναντι της επικείμενης ναζιστικής εισβολής, κατηγορία που δεν εξαπολύει το ΚΚΚ.

Σε κάθε περίπτωση, είναι κατανοητή η “βασιλικότερη” θέση του ΚΕΑ υπέρ της εξομάλυνσης των σχέσεων με το Γιουγκοσλαβικό κράτος (και κόμμα). Θα ήταν κατανοητή ακόμα και μια θετική στάση έναντι του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, αν γινόταν λόγω της δυσμενούς θέσης της μικρής Αλβανίας. Όμως, οι απόψεις του ΚΕΑ δεν έχουν διπλωματικό τόνο όπως ήταν του ΚΚΚ. Είναι σαφής προσχώρηση στις θέσεις του 20ού συνεδρίου. Και σε κάθε περίπτωση δεν είναι κατανοητή η επανασυγγραφή του κειμένου της εισήγησης. Πιο τίμιο, πιο χρήσιμο είναι να βγαίνει ένας κομμουνιστής να μιλά ανοιχτά για λάθη και να διδάσκεται από αυτά, παρά να τα αποκρύπτει. Αυτή η συμπεριφορά, άλλωστε, ήταν μεταξύ άλλων πραγμάτων που έδωσαν πάτημα στο 20ό συνέδριο να έχει κάποια απήχηση στους κομμουνιστές. Δυστυχώς, όμως, το ΚΕΑ, ακόμα και στην εισήγηση για το 3ο συνέδριο υστερεί στον εντοπισμό της ρίζας των λαθών, σε σύγκριση με τα δύο κείμενα της Λαϊκής Ημερησίας, παρά μόνο στο θέμα της προσωπολατρίας, όπου είναι ίδια με του ΚΚΚ (που εκεί, υπερβάλλουν και τα δύο κόμματα όταν λένε, όπως και τα ρεβιζιονιστικά κόμματα, ότι ο Στάλιν την προωθούσε). Μάλιστα, το ΚΕΑ, φτάνει στην ακρότητα να έχει στην ίδια και αυτή πρόταση, αναφορά στο δικό του “αλάθητο” και τα λάθη του Στάλιν.

Προφανώς, όλα τα παραπάνω και το ίδιο το γεγονός της μετάφρασης των αποσπασμάτων της εισήγησης στο 3ο συνέδριο του ΚΕΑ δεν αλλάζουν την εκτίμηση για τη συμβολή του ΚΕΑ στον αλβανικό λαό και το μαρξισμό-λενινισμό. Χωρίς το ΚΕΑ, η Αλβανία δεν θα ήταν μια φτωχή μα ευρωπαϊκών προδιαγραφών χώρα, αλλά θα ήταν μια χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, με τις γυναίκες να φοράνε μπούρκες, όπως το 1944. Χωρίς το ΚΕΑ (ΚΚ Αλβανίας) δεν θα είχε αναπτυχθεί ένα από τα τρία μεγαλύτερα αντιναζιστικά αντάρτικα στην Ευρώπη. Χωρίς το ΚΕΑ δεν θα μπορούσε να υπάρχουν πολύ χρήσιμα για την κατανόηση των φαινομένων του ρεβιζιονισμού αποκαλυπτικά βιβλία όπως το “Ο Ευρωκομμουνισμός είναι αντικομμουνισμός” ή “Γιουγκοσλαβική Αυτοδιαχείριση: Καπιταλιστική Θεωρία & Πρακτική”. Κανένας κομμουνιστής και δημοκράτης στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεχνά τη διεθνιστική βοήθεια του ΚΕΑ στο ελληνικό προοδευτικό δημοκρατικό κίνημα κατά την τριετία 1946-’49. Κανένας δεν μπορεί να αγνοεί το ραδιοσταθμό των Τιράνων με τις 28 γλώσσες που βοηθούσε τόσα και τόσα επαναστατικά και δημοκρατικά κινήματα. Και γενικά, όταν μιλά κανείς για το σοσιαλισμό του 20ού αιώνα, η υπεράσπισή του είναι θέμα αρχής, και βασική διαχωριστική γραμμή με τους οπορτουνιστές, πάνω από όλα γιατί αυτοί οι άνθρωποι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας πραγματεύτηκαν πρωτοφανείς καταστάσεις (παράλληλα, είναι άλλο ένα καθήκον για τους κομμουνιστές όχι ο εκθειασμός, αλλά ο εντοπισμός των λαθών και η αυστηρή κριτική στα λάθη των μαρξιστών-λενινιστών και τα εγκλήματα των ρεβιζιονιστών).

Για αυτό, κανείς δεν πρέπει να στέκεται στο ίδιο το γεγονός της επανασυγγραφής του κειμένου της εισήγησης. Αυτό αφορά μόνο αντικομμουνιστές (προσθήκη 15/09: και μπρεζνιεφικούς «αλβανόφιλους») που ψάχνουν ξυπνητζίδικα επιχειρήματα ασύνδετα με την πραγματικότητα και όσους εκθειάζουν άκριτα κάθε πολιτική του ΚΕΑ, ή όσους χαρακτηρίζουν 5ο κλασσικό τον Ενβέρ Χότζα. Το γεγονός της επανασυγγραφής είναι απλώς αποτέλεσμα της γέννησης του δογματισμού και του αριστερισμού, που όταν εισβάλλουν σε ένα κυβερνητικό κόμμα, αυτό έχει μεγάλες αρνητικές συνέπειες. Στα αίτια, λοιπόν, της γέννησης φαινομένων δογματισμού και αριστερισμού πρέπει να στέκονται και αυτά πρέπει να προσπαθούν να αναζητούν οι κομμουνιστές. Σίγουρα, μια αιτία είναι η ίδια η εμφάνιση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Το πιο εύκολο πράγμα, μετά από κάτι τέτοιο, είναι η αυτόματη προσφυγή στις “Γραφές”. Όταν, μάλιστα, αυτή η επιβολή του ρεβιζιονισμού είναι σε κυβερνητικά κόμματα, τότε η περικύκλωση γίνεται από δύο πλευρές. Εξάλλου, το ότι υπήρχε μια ορατή ανάπτυξη στην Αλβανία τη δεκαετία του ’70, μπόρεσε να δώσει λαβή σε αντιλήψεις ότι “μπορούμε και μόνοι μας”. Έτσι, πιο εύκολα μπορούσαν να ανοίγουν ιδεολογικά ζητήματα δημοσίως. Και πολλά άλλα…

Για την ιστορία, το βιβλίο με την αρχική εισήγηση πρέπει να το έδωσαν οι κινέζοι στο Jacques Jurquet, γραμματέα του PCMLF και αργότερα PCML όταν επισκέφτηκε την Κίνα μετά την επίθεση του ΚΕΑ προς το ΚΚΚ, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του με τίτλο A contre-courant. Αναδημοσιεύτηκε και στο περιοδικό του PCR(m-l), με το οποίο ενώθηκε αργότερα το PCML (αν και το 1980 ήταν πια αργά για το μ-λ κίνημα), και δεν έλαβε ποτέ απάντηση από το ΚΕΑ.

Για τη Γενική Γραμμή του Κομμουνιστικού Κινήματος

Σχετικά με την ειρηνική συνύπαρξη

Τα ζητήματα αρχών που τέθηκαν στο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης αναφορικά με την εξέλιξη της σημερινής διεθνούς κατάστασης έχουν μεγάλη ιστορική σημασία για την ανθρωπότητα και συνιστούν πολύτιμο θησαυρό που προστέθηκε στο μαρξισμό -λενινισμό στις συγκεκριμένες περιστάσεις της σημερινής διεθνούς κατάστασης. Η λενινιστική αρχή της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων, του σοσιαλιστικού συστήματος και του καπιταλιστικού συστήματος, πάντοτε καθοδηγούσε την ειρηνική πολιτική της Σοβιετική Ένωσης.

Οι κομμουνιστές δηλώνουν πως το σοσιαλιστικό σύστημα θα θριαμβεύσει έναντι του καπιταλιστικού συστήματος κατά τον ειρηνικό συναγωνισμό και ο θρίαμβος του κομμουνισμού είναι αναπόφευκτος λόγω της ανωτερότητας του σοσιαλιστικού συστήματος έναντι του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η μεγάλη αλήθεια επιβεβαιώθηκε από τη ζωή και κερδίζει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων.”

Σχετικά με το αναπόφευκτο των πολέμων

Μια άλλη θέση μεγάλης σημασίας από άποψης αρχών, την οποία το 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης πρόσθεσε στο μαρξισμό-λενινισμό, είναι το ζήτημα της δυνατότητας της αποφυγής των πολέμων στη σημερινή εποχή. Αυτό το ερώτημα το οποίο ανησυχεί συνεχώς την ανθρωπότητα, έλαβε μια σωστή και επιστημονική απάντηση από την Κεντρική Επιτροοπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Οι πόλεμοι στην εποχή μας δεν μπορούν να είναι μοιραίο να συμβούν και αναπόφευκτοι: “Στο ζήτημα της γνώσης του αν ένας πόλεμος θα λάβει χώρα ή όχι, μεγάλη σημασία αποδίδεται στον ταξικό συσχετισμό δύναμης, στο συσχετισμό δύναμης των πολιτικών δυνάμεων, στο επίπεδο οργάνωσης και συνειδητής θέλησης των ανθρώπων”. Οι μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις σύμφωνα με τις οποίες οι πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι για όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός, είχαν διατυπωθεί σε μια εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός ήταν το μοναδικό παγκόσμιο σύστημα και όπου οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθονταν στον πόλεμο ήταν ακόμα αρκετά αδύναμες. Αντίθετα, στην εποχή μας, οι δυνάμεις του σοσιαλισμού και της ειρήνης στον κόσμο είναι πολύ ισχυρές. Το στρατόπεδο του σοσιαλισμού είναι μια κολοσσιαία δύναμη και ο σοσιαλισμός είναι σήμερα ένα παγκόσμιο σύστημα. Η ειρηνική πολιτική του στρατόπεδου του σοσιαλισμού χαίρει της στήριξης εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο και πολλών ειρηνικών κρατών. Είναι για αυτό που, σήμερα, υπάρχουν δυνάμεις που έχουν ισχυρά ηθικά και υλικά μέσα που μπορούν να εμποδίσουν τους ιμπεριαλιστές τυχοδιώκτες να εξαπολύσουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, η λενινιστική θέση σύμφωνα με την οποία, για όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός, διατηρείται η οικονομική βάση για το ξέσπασμα των πολέμων, διατηρεί όλη της την αξία: είναι για αυτό που οι δυνάμεις του σοσιαλισμού και της ειρήνης πρέπει πάντοτε να επαγρυπνούν.

Αυτές οι σημαντικές θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης άνοιξαν ενώπιο της ανθρωπότητας λαμπρές προοπτικές, προκάλεσαν τον ενθουσιασμό, αναπτέρωσαν τις ελπίδες των λαών και ενίσχυσαν την πάλη τους για την υπεράσπιση της ειρήνης. Οι λαοί του κόσμου λαμβάνουν καλύτερα υπόψη τώρα ότι ο πόλεμος δεν πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους ως Δαμόκλειος σπάθη και ότι είναι σε θέση να σπάσουν για πάντα αυτή τη σπάθη η οποία προκάλεσε στην ανθρωπότητα τόσες καταστροφές κατά περιόδους. Ο κόσμος θα γνωρίζει πλέον ένα κίνημα ακόμα πιο ισχυρό και πλατύ αποτελούμενο από οπαδούς της ειρήνης: πολλά άλλα κράτη στον κόσμο θα κατακτήσουν την εθνική ανεξαρτησία τους και θα υιοθετήσουν μια ειρνική στάση, μακριά από πολέμους, μακριά από πολεμικά σύμφωνα που έχουν συνταχθεί από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές.”

Για το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό

Η θέση για τις μορφές περάσματος των διαφόρων χωρών στο σοσιαλισμό, η οποία βασίζεται στις διάσημες θέσεις του μεγάλου Λένιν, δημιουργεί για τους λαούς και την εργατική τάξη όλων των χωρών τρομακτικές δυνατότητες για το πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω διαφόρων δρόμων. Το ζήτημα του περάσματος στο σοσιαλισμό, με ή χωρίς εμφύλιο πόλεμο, είναι επίσης ένα εξαιρετικά πολύτιμο μεγάλο φως και βοήθεια για τα κόμματα της εργατικής τάξης και τους εργαζόμενους, για να πάρουν την εξουσία, για να υλοποιήσουν κοινωνικούς μετασχηματισμούς, για να μεταμορφώσουν το αστικό κοινοβούλιο, εκεί όπου η αστική τάξη δεν είναι σε θέση να καταφύγει στη βία και να αντιπαρατάξει βία, σε ένα μέσο πραγματικής λαϊκής θέλησης, για να εξασφαλίσουν το πέρασμα των κύριων μέσων παραγωγής στα χέρια του λαού”.

Επίσης,

Για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, η προσφυγή ή όχι στη βία και τον εμφύλιο πόλεμο δεν εξαρτάται τόσο από το προλεταριάτο όσο από την αστική τάξη. Για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα θα έχουν πάντοτε κατα νου τα διδάγματα του Λένιν, ο οποίος υπογραμμίζει ότι “για όλες τις μορφές περάσματος στο σοσιαλισμό, η πολιτική ηγεσία της εργατικής τάξης, με επικεφαλής την πρωτοπορία της, είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση, η βασικότερη προϋπόθεση. Χωρίς αυτήν, είναι ανέφικτο το πέρασμα στο σοσιαλισμό”.

Αυτές οι θέσεις εμπλουτίζουν το μαρξισμό-λενινισμό, ανοίγουν για την εργατική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες των καπιταλιστικών, αποικιακών και ημιαποικιακών χωρών, τρομακτικές προοπτικές για την πραγματοποίηση της ενότητας της εργατικής τάξης, στην οποία πέφτει το καθήκον να συσπειρώσει υπό την καθοδήγησή της την εργαζόμενη αγροτιά, τους διανοούμενους και όλους τους τίμιους ανθρώπους, ώστε να πραγματοποιήσουν ριζικούς μετασχηματισμούς στο δρόμο προς το σοσιαλισμό, προς την κατάληψη της εξουσίας και την διάλυση των καπιταλιστικών αντιδραστικών δυνάμεων οι οποίες κυριαρχούν σήμερα επί των λαών αυτών των χωρών. Είναι ακριβώς για όλα αυτά που το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης προκάλεσε έναν απερίγραπτο ενθουσιασμό σε όλο τον κόσμο, ακριβώς για αυτό το λόγο είναι που τα κείμενα του 20ού Συνεδρίου μελετώνται με τη μεγαλύτερη φροντίδα και έχουν καταστρεί ο φάρος που φωτίζει όλους τους ανθρώπους της δράσης και της καλή θέλησης οι οποίοι παλεύουν για την ειρήνη και για μια καλύτερη ζωή”.

Η αντίστοιχη αναφορά για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ στην εισήγηση στο 8ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας είναι πιο φειδωλή:

Το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, που συνήλθε φέτος το Φλεβάρη, αποτελεί σπουδαιότατο πολιτικό γεγονός που έχει παγκόσμια σημασία. Το συνέδριο όχι μόνο επεξεργάστηκε το μεγαλειώδες σχέδιο του έκτου πεντάχρονου και ολόκληρη σειρά από σπουδαιότατες πολιτικές θέσεις που αποβλέπουν στην παραπέρα ανάπτυξη του σοσιαλισμού, όχι μόνο καταδίκασε την προσωπολατρία που είχε σοβαρές συνέπειες μέσα στο κόμμα, αλλά έκανε και προτάσεις για την παραπέρα ανάπτυξη της ειρηνικής συνύπαρξης και της διεθνούς συνεργασίας, συνέβαλε σοβαρά στη χαλάρωση της διεθνούς έντασης” (σ.74).

Οι αναφορές γίνονται μόνο για το εύρος και τη σημασία των θέσεων, είναι ουδέτερες, ούτε αναφέρονται στο Στάλιν.

Επίσης, στον εναρκτήριο λόγο που απηύθυνε ο Μαο Τσε Τουνγκ στο Συνέδριο, αναφέρονται τα εξής: “Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση ο Λένιν έβαλε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης το καθήκον της μάθησης και ξανά της μάθησης. Οι σοβιετικοί σύντροφοι, ο σοβιετικός λαός ακολούθησαν την υπόδειξη του Λένιν. Σε σύντομο διάστημα σημείωσαν λαμπρές επιτυχίες. Στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ που συνήλθε τελευταία, διατυπώθηκαν επίσης πολλές πολιτικές θέσεις, καταδικάστηκαν οι αδυναμίες στο κόμμα. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η δουλιά τους στο μέλλον θα πάρει εξαιρετικά μεγάλη ανάπτυξη” (σ.7-8). Η αναφορά στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ συνδέεται με το ζήτημα των λαθών και την αναγκαιότητα ξεπεράσματός τους και όχι κάτι παραπάνω.

Σχετικά, δε, με το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, εδώ, υπάρχει άλλο ένα απόσπασμα από την εισήγηση του Χότζα στο 3ο συνέδριο:

“Το συμπέρασμα ότι “ο μεταβατικός δρόμος από τον καπιταλισμό προς το σοσιαλισμό περνά μέσω από την αναπόφευκτη όξυνση της ταξικής πάλης” είναι λάθος. Το 3ο συνέδριο, συνεπές με τα συμπεράσματα και τις αποφάσεις του 20ού συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ, διόρθωσε αυτή την εσφαλμένη θέση και πραγματεύτηκε επακριβώς το ζήτημα της ταξικής πάλης της χώρας μας στη μετάβαση προς το σοσιαλισμό”.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και η Γιουγκοσλαβία

Ο αλβανικός λαός και το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας χαιρέτισαν με ενθουσιασμό ενέκριναν πλήρως τη Δήλωση του Βελιγραδίου που υπέγραψαν οι ηγέτες του σοβιετικού και του γιουγκοσλαβικού κράτους τον Ιούνη του 1955 και χαίρονται πολύ για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας. Τον ίδιο δρόμο εξομάλυνσης και βελτίωσης ακολούθησαν και οι σχέσεις μεταξύ του λαού μας και των λαών των άλλων χωρών της λαϊκής δημοκρατίας και των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν αυτό μια μεγάλη επιτυχία για τις χώρες μας και μια αποτυχία των σχεδίων του ιμπεριαλισμού και του πράκτορά του Μπέρια, ο οποίος είχε προκαλέσει μια μεγάλη διαβολική προβοκάτσια, η οποία προκάλεσε μια πικρή διχόνοια μεταξύ των χωρών μας και της Γιουγκοσλαβίας”.

Ωστόσο, η εξομάλυνση δεν ήταν μόνο σε κρατικό επίπεδο, αλλά και σε κομματικό.

Η Δήλωση του Βελιγραδίου ήταν επίσης μια ριζική στροφή στις σχέσεις του κράτους μας με τη Γιουγκοσλαβία. Οι σχέσεις μεταξύ του Αλβανικού κομμουνιστικού κόμματος και του Γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού κόμματος, όπως γνωρίζουμε, ήταν εγκάρδιες ήδη πριν από την Απελυθέρωση. Μετά την Απελευθέρωση, καθιερώθηκαν μεταξύ των κρατών μας οι πλέον μεγάλες σχέσεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στις σχέσεις αυτές εντοπίστηκαν λάθη και διαστρεβλώσεις αρχών οι οποίες θα έπρεπε να είχαν διορθωθεί μέσω της φυσιολογικής οδού: όμως, δυστυχώς, δεν διορθώθηκαν. Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι, παρ’ όλα αυτά, το Κόμμα μας, όχι μόνο δεν έθεσε υπό αμφισβήτηση τη φιλία με τη Γιουγκοσλαβία, αλλά κατέβαλε κάθε προσπάθεια, μέχρι την τελευταία στιγμή, προκειμένου η φιλία και οι σχέσεις που είχαν καθιερωθεί να μην πληγούν.

Το Κόμμα μας στάθηκε αλληλέγγυο στις αποφάσεις του Γραφείου Πληροφοριών. Αναγνωρίσαμε και αναγνωρίζουμε ότι εξαπατηθήκαμε, όπως εξαπατήθηκαν τα άλλα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, από την πρωτοφανή προβοκάτσια ενάντια στη Γιουγκοσλαβία στην οποία προέβη ο δόλιος πράκτορας του ιμπεριαλισμού, Μπέρια. Στις δύσκολες συνθήκες που δημιουργήθηκαν, από την πλευρά μας, συνδέσαμε όλα τα ζητήματα μαζί: τα λάθη και τις διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στο Αλβανικό και το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα, καθώς και μεταξύ των δύο κρατών, τα αδικήματα και τα εγκλήματα του Κώτση Τζότζε εναντίον του κόμματος και του κράτους, για τα οποία καταδικάστηκε όπως έπρεπε, και τη μεγάλη προβοκάτσια που έπλεξε ο προβοκάτρας Μπέρια.

Σε αυτές τις συνθήκες, μας ήταν δύσκολο να μη συνδέσουμε μαζί αυτά τα τρία ζητήματα, αντί να τα αντιμετωπίσουμε, όπως θα έπρεπε, ξεχωριστά. Αυτό ήταν ένα λάθος από τη μεριά μας. Πιο μετά, η λογική της πάλης η οποία μας αντιπαράθετε τον ένα στον άλλο, μας οδήγησε σε άλλα λάθη τα οποία συνίσταντο στην εξαπόλυση κατηγοριών αβάσιμων, τις οποίες κατασκεύασε ο πράκτορας Μπέρια εναντίον του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του γιουγκοσλαβικού κράτους, στο να κατηγορήσουμε το Γιουγκοσλαβικό Κομμουνιστικό Κόμμα ως ένα κόμμα φασιστικό και τους γιουγκοσλάβους ηγέτες ως αντιμαρξιστές κλπ. Αυτές οι κατηγορίες ήταν άδικες: είχαμε, από μεριάς μας, άδικο σε αυτά τα ζητήματα. Τώρα, όλα είναι ξεκάθαρα, το Κόμμα μας αναγνώρισε τα λάθη που το αφορούσαν, γιατί τα ανέλυσε αντικειμενικά και είναι αποφασισμένο να θάψει αυτό το πικρό παρελθόν και να μην υπάρχει πια κανένα εμπόδιο για την ενίσχυση της ειλικρινούς φιλίας μεταξύ των δύο κρατών και των δύο κομμάτων μας. Είμαστε σίγουροι ότι μια τέτοια φιλία στο πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού και στη βάση της Δήλωσης του Βελιγραδίου θα μεγαλώσει και θα ενισχύεται συνεχώς. Ενωθήκαμε χάρη στον ηρωικό απελευθερωτικό αγώνα που διεξάγαμε μαζί, ενωθήκαμε χάρη στις αθάνατες ιδέες του μαρξισμού-λενινισμού που εμπνέουν τα δύο κόμματά μας, ενωθήκαμε χάρη στον κοινό αγώνα εναντίον των μανούβρων των ιμπρειαλιστών και των εχθρών των λαών μας που προσπαθούν να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ μας και να μας διασπάσουν. Μαζί με την Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, συνάψαμε και υλοποιούμε πολλές συμφωνίες προς το κοινό συμφέρον. Καθιερώσαμε εμπορικές σχέσεις και θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να τις διευρύνουμε χρόνο με το χρόνο. Από κοινού με τους Γιουγκοσλάβους, αποφασίσαμε να μελετήσουμε τις δυνατότητες κατασκευής κάποιων έργων μεγάλης οικονομικής σημασίας για τις δύο μας χώρες. Στη χώρα μας ήρθαν Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες. Θα αποστείλουμε κι εμείς στη Γιουγκοσλαβία τους δικούς μας. Παρακολουθούμε με ευχαρίστηση το ότι οι αδερφοί Γιουγκοσλάβοι έρχονται στην πατρίδα μας, ότι ομάδες θεατρικές, αθλητικές, τουρίστες έρχονται σε εμάς. Κι εμείς, επίσης, θα αποστείλουμε στη Γιουγκοσλαβία δικούς μας.

Θέλουμε και ζητάμε να προβάλλουμε στους κινηματογράφους της χώρας μας γιουγκοσλαβικές ταινίες, να ανταλλάξουμε λογοτεχνικά έργα κλπ. Όλα θα γίνουν από την πλευρά μας, σε αυτό το πνεύμα, και είμαστε πεπεισμένοι ότι η ίδια θέληση υπάρχει και στους συντρόφους γιουγκοσλάβους για την ενίσχυση της φιλίας στο νέο πνεύμα του κοινού συμφέροντος και της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις”(σ.σ.35-37).

Στο 8ο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας το Σεπτέμβρη του 1956, στην εισήγηση αναφέρονται, τα εξής: “Ανάμεσα στις σοσιαλιστικές χώρες αναπτύσσονται σταθερά και δυναμώνουν σχέσεις αδελφικής φιλίας και αμοιβαίας συνεργασίας. Η Σοβιετική Ένωση και οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες αποκατέστησαν ξανά φιλικές σχέσεις με την Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα μας αποκατέστησε επίσης διπλωματικές σχέσεις και αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με την Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας” (σ.73). Είναι θεμιτό στην αλβανική εισήγηση να γράφονται περισσότερα, αφού η Αλβανία είναι γειτονική χώρα της Γιουγκοσλαβίας. Όμως, στην κινέζικη εισήγηση δεν υπάρχει ο ενθουσιώδης τόνος ούτε η αναφορά σε αποκατάσταση κομματικών σχέσεων.

Για το αλάθητο του ΚΕΑ και τα λάθη του Στάλιν

Το Κόμμα δεν διέπραξε λάθη γιατί καθοδηγούταν με ορθό τρόπο από την Κεντρική Επιτροπή, γιατί πάντοτε ήταν ενωμένο, γιατί σε κάθε πράγμα και σε κάθε βήμα, καθοδηγούταν από τα ύψιστα συμφέροντα του λαού μας και γιατί εκπόνησε τη γενική του γραμμή στην εμπειρία του ένδοξου Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, του οποίου η λενινιστική πολιτική ήταν και θα είναι πάντοτε σωστή, ανεξαρτήτως των σοβαρών λαθών που εντοπίζονται στο έργο του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν”.

Το ΚΕΑ και το ζήτημα του Στάλιν

“7. Η προσωπολατρία και οι βλαπτικές συνέπειές της και άλλα ζητήματα

Το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης έκανε μια βαθιά μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση για τον αποφασιστικό ρόλο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού που παίζουν οι λαϊκές μάζες, που καθοδηγούνται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, και της μεγάλης ζημιάς που προκάλεσε η προσωπολατρία, που είναι ξένη προς το μαρξισμό-λενινισμό.

Η απόφαση του 20ού Συνεδρίου λέει:

Το Συνέδριο εκτιμά πως η Κεντρική Επιτροπή είχε απόλυτο δίκιο στο να ξεσηκωθεί ενάντια στην προσωπολατρία με την οποία, η μεγαλοποίηση του ρόλου του ατόμου μείωνε το ρόλο του κόμματος και των λαϊκών μαζών, αχρήστευε το ρόλο της συλλογικής καθοδήγησης του κόμματος και προκαλούσε συχνά σοβαρές ζημιές στη δουλειά”.

(…) “Η προσωπολατρία σημαίνει υπερβολική εξύψωση των ατόμων, απόδοση υπερφυσικών χαρακτηριστικών και αρετών σε αυτά, μετασχυματισμό τους σε όντα που κάνουν θαύματα και, τελικά, γονάτισμα μπροστά τους. Αυτές οι μη ορθές και μη μαρξιστικές αντιλήψεις για το άτομο, ξένες και βλαπτικές για το πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού, αναπτύχθηκαν και καλλιεργήθηκαν για μια πολύ μεγάλη περίοδο για το σύντροφο Στάλιν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο σύντροφος Στάλιν είχε μεγάλη συμβολή στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, στην εργατική τάξη της Σοβιετικής Ένωσης και στο διεθνές εργατικό κίνημα. Είναι προφανές ότι έπαιξε έναν γνωστό ρόλο στην προετοιμασία και την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής επανάστασης, στον εμφύλιο πόλεμο και στην πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Από κοινού με τα άλλα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, πάλεψε ενάντια στους διαστρεβλωτές και τους εχθρούς του λενινισμού. Στις συνθήκες όπου ο σοβιετικός λαός, καθοδηγούμενος από το κομμουνιστικό κόμμα, κατήγαγε επιτυχώς μεγάλες νίκες στην πάλη για τη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση της χώρας, για την συνεταιριστικοποίηση της γεωργίας, για την ολοκλήρωση της πολιτιστικής επανάστασης, νίκες οι οποίες επιτεύχθηκαν με μια ακούραστη πάλη εναντίον των εχθρών του λενινισμού, των τροτσκιστών, των μπουχαρινικών, των δεξιών οπορτουνιστών, των αστών εθνικιστών, κατέστη εφικτή η διάδοση στις πλατιές μάζες του λαού, του ονόματος και της αξίας του Ι.Β. Στάλιν ο οποίος κατείχε το σημαντικό πόστο του γενικού γραμματέα τη Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, ενώ ο Ι.Β. Στάλιν απέκτησε δημοφιλία, τη συμπάθεια και τη στήριξη στο κόμμα και από το λαό, στο πρόσωπό του, στην πρακτική του έργου του, εκδηλώθηκαν βαθμιαία τέτοια χαρακτηριστικά και διαθέσεις που αναπτύχθηκαν με έναν τρόπο παραμορφωμένο, που έγιναν προσωπολατρία.

Οι μεγάλες ιστορικές επιτυχίες παγκόσμιας σημασίας που επιτεύχθηκαν από το σοβιετικό λαό στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στον νικηφόρο πατριωτικό πόλεμο, στην ενίσχυση του σοβιετικού κοινωνικού και κρατικού συστήματος και στην αύξηση του διεθνούς κύρους της Σοβιετικής Ένωσης, όλες οι εντυπωσιακές νίκες του σοβιετικού λαού, υπό την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, δεν υποβλήθηκαν σε μια ορθή μαρξιστική-λενινιστική εξήγηση, αλλά άδικα αποδόθηκαν στις αρετές ενός μόνο ανθρώπου, του Στάλιν, και όλες αποδίδονταν στις αρετές του. Το μεγάλο σφάλμα του Ι.Β. Στάλιν έγκειται στο ότι, όχι μόνο παραδεχόταν αυτούς τους επαίνους και τις κολακείες προς αυτόν, αλλά, από την πλευρά του, υποστήριξε και ενθάρρυνε αυτές τις αντιμαρξιστικές αντιλήψεις.

Η προσωπολατρία και η πρακτική της καθοδήγησης που δημιουργήθηκαν από τον Ι.Β. Στάλιν σηματοδότησαν την ανοιχτή παραβίαση και παραμόρφωση των λενινιστικών αρχών της συλλογικής καθοδήγησης στο Κόμμα, σηματοδότησαν την παραποίηση των λενινιστικών κανόνων του κόμματος. Η περιφρόνηση από πλευράς Ι.Β. Στάλιν για τους κανόνες της κομματικής ζωής, η επίλυση των προβλημάτων με έναν ατομικό τρόπο από τη μεριά του, η περιφρόνηση απέναντι στην άποψη του κόμματος, η λήψη ακόμα και αυστηρών μέτρων έναντι όσων εξέφραζαν αντίθετες από τις δικές του απόψεις, δεν μπορούσαν παρά να προκαλέσουν και πράγματι προκάλεσαν μεγάλες ζημιές, δημιουργώντας χώρο σε σοβαρές διαστρεβλώσεις των λενινιστικών κανόνων για την κομματική ζωή και στην παραβίαση της επαναστατικής νομιμότητας.

Η προσωπολατρία και η περιφρόνηση έναντι των κριτικών και των συμβουλών, που σωστά διατυπώνονταν από τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και έναντι των κομματικών κανόνων, οδήγησαν το σύντροφο Στάλιν στη διάπραξη λαθών: δεν επέδειξε την απαραίτητη επαγρύπνηση κατά τις παραμονές του πατριωτικού πολέμου έναντι του γερμανικού ναζισμού, δεν απέδωσε την απαραίτητη προσοχή στην περαιτέρω ανάπτυξη της σοσιαλιστικής γεωργίας και στην υλική ευημερία των κολχόζνικων, υποστήριξε και ενθάρρυνε μια εσφαλμένη γραμμή για το γιουγκοσλαβικό θέμα κλπ. Σε παρόμοιες περιστάσεις, ο σύντροφος Στάλιν αποδείχτηκε μονόπλευρος στις ιδέες του και αποσπάστηκε από τις μάζες.

Η προσωπολατρία και η παραβίαση των κανόνων της κομματικής ζωής αποτέλεσαν το πιο ευνοϊκό έδαφος από το οποίο επωφελήθηκαν οι εχθροί του σοβιετικού κόμματος και κράτους, όπως ο πράκτορας του ιμπεριαλισμού Μπέρια, ο οποίος επί πολύ καιρό έδρασε, κάτω από μια μάσκα, σε βάρος του κόμματος και του σοσιαλιστικού κράτους.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και η λενινιστική Κεντρική Επιτροπή του πήραν αποφασιστικά μέτρα για την αποκατάσταση των λενινιστικών κανόνων στο κόμμα, για την αποκατάσταση της αρχής της συλλογικής καθοδήγησης σε όλους τους κρίκους του κόματος, από πάνω μέχρι κάτων, για την ανάπτυξη της αυτοκριτικής και της κριτικής, για τη συλλογική συζήτηση και επίλυση των σημαντικότερων ζητημάτων. Τα μέτρα που ελήφθησαν από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και το 20ό Συνέδριο για την αποκατάσταση και την περαιτέρω ανάπτυξη των δημοκρατικών αρχών της ζωής και της δράσης του κόμματος, τα μέτρα που ελήφθησαν ενάντια στη διοίκηση με γραφειοκρατικές μεθόδους, ενάντια στην απόκρυψη των λαθών, την ωραιοποίηση της πραγματικότητας, τη μακάρια ευχαρίστηση, την αδιαφορία, καθώς και τα συγκεκριμένα μέτρα αρχών που ελήφθησαν για την ανάπτυξη της κριτικής και της αυτοκριτικής, είναι σε θέση να διασφαλίσουν την πιο μεγάλη δραστηριότητα από την πλευρά των εργαζομένων και των κομμουνιστών, αναπτύσσοντας την τεράστια δημιουργική ενέργεια των σοβιετικών ανθρώπων.

Οι ιστορικές επιτυχίες του σοβιετικού λαού είναι μια τρανή και πειστική απόδειξη του ορθού χαρακτήρα της πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης. Το γεγονός ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης διεξήγε μια αποφασιστική πολιτική έναντι των λαθών στο έργο του κόμματος και της κυβέρνησης, στην οικοδόμηση της οικονομίας, για την εξάλειψη των συνεπειών της προσωπολατρίας είναι άλλη μια απόδειξη της μεγάλης ισχύος του κόμματος και της μεγάλης πίστης του στο λενινισμό (Χειροκροτήματα). Είναι μόνο με την ελεύθερη ανάπτυξη αυτών των μικροαστικών επιβιώσεων εντός των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων μας που οι ιμπεριαλιστές μπορούν να βρουν ένα στήριγμα ώστε να αποδυναμώνουν τα κομμουνιστικά κόμματα και τα σοσιαλιστικά κράτη.

Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και όλος ο αλβανικός λαός ενέκριναν πλήρως τις ιστορικές και ορθές αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και θεωρούν αυτές τις αποφάσεις όχι μόνο μια λαμπρή νίκη του κομμουνιστικού κόμματος και του σοβιετικού λαού, αλλά επίσης και μια μεγάλη νίκη του Κόμματος Εργασίας και του αλβανικού λαού (Χειροκροτήματα).

Το Κόμμα μας και ο λαός μας εγκρίνουν την σκληρή πάλη αρχών που διεξάγεται ενάντια στην προσωπολατρία. Η προσωπολατρία έναντι του συντρόφου Στάλιν είχε επίσης πολύ οξυμένες εκδηλώσεις στο κόμμα και τη χώρα μας. Ο λαός μας και το κόμμα μας υπογράμμιζαν και θα υπογραμμίζουν, ορθά, ότι η Σοβιετική Ένωση και το ένδοξο κομμουνιστικό κόμμα, που ιδρύθηκαν από το μεγάλο Λένιν, είναι αποφασιστικοί παράγοντες της απελευθέρωσης, πραγματικά, του λαού μας, και για αυτό το λόγο η αγάπη του κόμματος μας και του λαού μας προς αυτούς θα είναι άφαρτη και αιώνια. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα, επευφημίες, οι σύνεδροι σηκώνονται όρθιοι). Όμως τώρα καταλαβαίνουμε καλά το ρόλο και τη θέση που πρέπει να αποδοθούν εκ νέου στο σύντροφο Στάλιν κατά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και για τη βοήθεια και το ρόλο που έπαιξε για την απελευθέρωση της χώρας μας. Η ορθή μαρξιστική-λενινιστική κατανόηση αυτού του σημαντικού προβλήματος αρχής μας κατέστη ξεκάθαρη από το 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης” .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: