Α/συνέχεια: Σταθερά στο δρόμο της κομμουνιστικής μετεξέλιξης (2ο τετράδιο για τη μετεξέλιξη) (1996)

eksofylo0045

Το κείμενο που ακολουθεί, αποτελεί την κεντρική ομιλία στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε στις 14-11-1996 στην Πάτρα και στις 16-11-1996 στη Θεσσαλονίκη με θέμα: Σταθερά στο δρόμο της κομμουνιστικής μετεξέλιξης2 χρόνια από το θάνατο του Γιάννη Χοντζέα, εκδηλώσεις που ήταν αφιερωμένες στο έργο του σ. Γιάννη Χοντζέα, με αφορμή τα δύο χρόνια από το θάνατό του.

Η τοποθέτηση αυτή επικεντρώνεται στην αναγκαιότητα οικοδόμησης μιας κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα και στην προσπάθεια μετεξέλιξης της Α/συνεχεια σ’ αυτή την κατεύθυνση, στις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος, στα καινούργια στοιχεία που διαφοροποιούν την τωρινή πορεία μας σε σχέση με μια προηγούμενη περίοδο, καθώς και στην καθοριστική συμβολή του Γιάννη Χοντζέα στα παραπάνω.

Aγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Στις μέρες μας κυκλοφορούν ορισμένες περίεργες απόψεις. Για παράδειγμα, το να υποστηρίζεις ότι έχεις πεποιθήσεις ή άποψη για τα ζητήματα που απασχολούν το προοδευτικό κίνημα, θεωρείται από κάποιους κάτι σαν αλαζονεία. Να διακηρύχνεις ότι είναι αναγκαία η οικοδόμηση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης και φυσικά όχι μόνο να το λες, αλλά να προσπαθείς τα λόγια να συμβαδίζουν με την πράξη, θεωρείται σαν το ανώτατο στάδιο του ξεκόμματος από τη ζωή. Να υποστηρίζεις ότι δεν είναι δυνατή μια θετική πορεία χωρίς την ουσιαστική συμφωνία ενός δυναμικού, μοιάζει σαν το άκρον άωτον του σεχταρισμού. Ακόμα και συγκεντρώσεις σαν την αποψινή αντιμετωπίζονται με ποικίλα σχόλια.

Έχουμε τελείως διαφορετική γνώμη από τις απόψεις και τα σχόλια αυτά.

Πρώτον, κάθε χρόνο τέτοια εποχή που συμπίπτουν μερικές επέτειοι ;χνείο, Οχτωβριανή Επανάσταση, ίδρυση του ΚΚΕ στα 1918), θέλουμε να αποτελούν μια ιδιαίτερη στιγμή της δραστηριότητάς μας, με την έννοια ότι τότε θα τοποθετούμαστε δημόσια γύρω από ειδικά θέματα που αφορούν το κομμουνιστικό και λαϊκό κίνημα και φυσικά γύρω από την πορεία της προσπάθειάς μας. Πέρυσι, αν θυμάστε, σε ανάλογες συγκεντρώσεις είχαμε παρουσιάσει τις θέσεις μας για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας.

Δεύτερον, έχουμε την άποψη πως ο Γιάννης Χοντζέας είναι μια ξεχωριστή φυσιογνωμία του κομμουνιστικού και μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της χώρας μας. Από πλευράς σπουδαιότητας το έργο που έδωσε στα τελευταία χρόνια της ζωής του (1980-94) είναι ίσως ουσιαστικό και πολύτιμο έχει στα χέρια του, όχι απλά η Α/συνεχεια, αλλά το μελλοντικό κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας, και πάνω στη βάση αυτού του έργου θα γίνει κατορθωτή η συνένωση του δυναμικού που θα τολμήσει να αναμετρηθεί με τις σύγχρονες προκλήσεις. Η Α/συνεχεια αναγνωρίζει στο πρόσωπο του σ. Γιάννη Χοντζέα το βασικό διαμορφωτή της πολιτικής και ιδεολογικής της φυσιογνωμίας.

Από την άποψη αυτή, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο υπερβολής και ούτε πρόκειται για μια διαδικασία τελετουργικής φύσης.

Συνεπώς, η Α/συνεχεια θα συνεχίσει αυτή την παράδοση και τις επόμενες χρονιές.

Στην αποψινή συγκέντρωση θέλουμε να αναφερθούμε πιο αναλυτικά και διεξοδικά στη βασική επιλογή μας, δηλαδή να προχωρήσουμε με πιο αποφασιστικό τρόπο και δίνοντας όλες μας τις δυνάμεις για τη μετεξέλιξή μας σε κομμουνιστική οργάνωση. Στο σημείο αυτό προκύπτουν μια σειρά από ερωτήματα:

  • Υπάρχει κάτι καινούργιο στη διαδικασία αυτή σχετικά με την προηγούμενη πορεία της Α/συνεχεια;

  • Υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες ώστε το εγχείρημα αυτό να προχωρήσει με επιτυχία και να αποτελέσει μια σοβαρή ελπίδα όχι μόνο για μας που βρισκόμαστε εδώ σήμερα, αλλά για πολλές εκατοντάδες και ίσως για χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας;

Και τελικά,

  • Είναι αναγκαία σήμερα μια κομμουνιστική οργάνωση ή αποτελεί ένα “κατάλοιπο ενός παρελθόντος χωρίς επιστροφή”, και είμαστε προσκολλημένοι ή απλά κολλημένοι σ’ αυτό ενώ η ζωή έχει προχωρήσει μπροστά;

Πρόκειται για σοβαρά και πραγματικά ερωτήματα που δεν απαντιούνται με έναν εύκολο τρόπο. Για παράδειγμα, στο τρίτο ερώτημα για την αναγκαιότητα ή μη του κομμουνιστικού κινήματος και την εκτίμησης που έχει κανείς γι’ αυτό, είναι κατανοητό πως εμείς δίνουμε μια θετική απάντηση και πάνω σ’ αυτή τη θετική απάντηση στηρίζουμε και τις απαντήσεις που δίνουμε στις δύο πρώτες ερωτήσεις.

Οταν λέμε πραγματικό ερώτημα, αυτό σημαίνει ότι με όσα έχουν διαδραματιστεί, με όλες τις ανατροπές και όλες τις εκδοχές που έχουν αναπτυχθεί γι’ αυτές τα τελευταία χρόνια, είναι στρουθοκαμηλισμός να μην μπαίνει κανείς στον κόπο να απαντήσει σε τέτοια ερώτηση και να νομίζει ότι όλα συνεχίζονται χωρίς πολλά-πολλά ερωτηματικό, χωρίς να ταράζονται οι ήρεμες συνειδήσεις.

Ομως, επιτρέψτε μας να μην ξεκινήσουμε από το τρίτο κρίσιμο ερώτημα. Οχι, δεν πρόκειται να το αποφύγουμε, αλλά προκρίνουμε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης.

Υπάρχει κάτι καινούργιο σχετικά με την προηγούμενη πορεία της Α/συνεχεια;

Υπάρχει, και δεν είναι απλά “κάτι”. Είναι πολύ περισσότερο από “κάτι”.

Το Γενάρη του 1984 σε ένα άδειο σπίτι της Αθήνας όπου συγκεντρώθηκαν μερικοί σύντροφοι που δεν ξεπερνούσαν τους 19, από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη και την Κρήτη, τέθηκε το ερώτημα αν είναι δυνατό να προχωρήσουμε οικοδομώντας μια ενιαία αντίληψη και κοινή στάση απέναντι στα σύγχρονα προβλήματα και το ορισμένο παρελθόν του κινήματος και δόθηκε μια ορισμένη θετική απάντηση.

Αυτό που ένωνε τους ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν τότε, ήταν ένα κοινό παρελθόν που σφραγίζονταν από μια δίχρονη και πάνω διαδικασία διάλυσης ενός συγκεκριμένου πολιτικού οργανισμού, του ΚΚΕ(μ-λ), αν και 5-6 ήταν τελείως νέοι άνθρωποι και δεν είχαν προλάβει νάχουν μια οργανωμένη εμπειρία. Οι λίγοι αυτοί σύντροφοι δεν έφταναν στη συνάντηση αυτή έχοντας διανύσει προηγούμενα διαδικασία πολιτικού και ιδεολογικού ξεκαθαρίσματος, έχοντας διαμορφώσει μια ενιαία αντίληψη και έναν κοινό βηματισμό. Η προηγούμενη πορεία αποσύνθεσης δεν ήταν εύκολο να ανατραπεί. Καλά-καλά και αυτό ήταν μια ιδιομορφία του ελληνικού μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς και γιατί είχαμε οδηγηθεί στη διάλυση.

Η διάλυση δεν είναι μια εύκολη διαδικασία σε όποιο επίπεδο κι αν την εξετάσουμε. Η διάλυση μιας επιχείρησης, μιας οικογένειας, μιας παρέας, μιας σχέσης κλπ, πάντα συνοδεύεται από αρνητικά φαινόμενα. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη διάλυση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης, που οργάνωνε και κατεύθυνε το πάθος και τη συλλογική θέληση χιλιάδων ανθρώπων. Θα θέλαμε ίσως να μην ζούσαμε αυτή την εμπειρία, κάποιοι να είχαν κρατήσει μια διαφορετική στάση, να εμφανιζόταν ένας Μεσαίας να μας έπαιρνε κάτω από τη φτερούγα του και να τραβούσαμε μπροστά. Θα θέλαμε όλο αυτό να είναι ένα όνειρο, να ξυπνάγαμε και όλα να συνέχιζαν καλύτερα από πριν, έτσι όπως τα φανταστήκαμε την περίοδο που οργανωθήκαμε και βλέπαμε η ζωή μας να γεμίζει με την απλή ιδέα πως θα αφιερώναμε τη ζωή μας στη υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, απλόχερα όπως τόσες χιλιάδες άνθρωποι το είχαν κάνει πριν από μας. Όμως όλα είχαν γκρεμιστεί και, το χειρότερο, δεν είχε γίνει φανερός ο λόγος αυτού του γκρεμίσματος.

Οι σειρήνες γύρω μας εκείνη την εποχή τραγουδούσαν μαγευτικά τραγούδια και σκοπούς. Ηταν βλέπετε τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚισμού και η προοπτική της ενσωμάτωσης μέσα στα γρανάζια του έδινε στους πιο “ξύπνιους” πολλές δυνατότητες, και δυστυχώς όλοι αυτοί ήταν που διαμόρφωσαν ένα ορισμένο κλίμα. Οι μεθυστικοί ρυθμοί των σειρήνων δεν άφησαν τίποτα όρθιο, τίποτα που να μην κοροϊδέψουν, χλευάσουν, συκοφαντήσουν. Στο ρυθμό τους πολλοί άνθρωποι γνώρισαν τις δήθεν μεγάλες αλήθειες για την ζωή, την πολιτική δράση, το κομμουνιστικό κίνημα.

Ομως τότε, στη συνάντηση εκείνη έγινε ένα ξεκίνημα που είχε κάποιες προδιαγραφές. Το “ενιαία αντίληψη” και “κοινή στάση» όριζε μια διαφορετική ποιότητα και μας έβαζε σε διαδικασίες διαμόρφωσης άποψης και εξαγωγής συμπερασμάτων από τη δροστηριότητά μας. Γιατί αυτό που συνένωσε τότε τους ανθρώπους που πήραν μέρος στη συνάντηση, ήταν ότι ήθελαν να αντιστρατευτούν στην παραίτηση και τη διάλυση και άρα συνέχιζαν μια δραστηριότητα μέσα στους μαζικούς χώρους και στις διαδικασίες του κινήματος.

Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Γιάννης Χοντζέας που ήταν κοντά μας, έβαλε ορισμένα ερωτήματα προς απάντηση:

Πρωταρχικής σημασίας ζήτημα είναι το πού, σε τι και πώς θα στηριχτεί ή ήδη στηρίζεται μια δραστηριότητα. Η λύση του παραπάνω ζητήματος προσδιορίζει και θα προσδιορίσει το περιεχόμενο και τους στόχους της.

Εχει νόημα, δηλαδή αποτελεί αναγκαία “απαίτηση» της ιστορικής πορείας των πραγμάτων, η “επανάληψη», η “συνέχιση” της πάλης σε όλα τα μέτωπα —θεωρητικό, πολιτικό, μαζικό, οργανωτικό— για έναν επαναστατικό προσανατολισμό εκείνων των μαζών που μπορούν με την παρέμβασή τους να δώσουν άλλη κατεύθυνση στην ταξική πάλη, έτσι που η επικαιρότητα του κομμουνισμού από αντικειμενική θεωρητική επιταγή να γίνει πραγματική υποκειμενική απαίτηση και επιταγή; Στην ίδια παρέμβαση έκανε δύο σημαντικές παρατηρήσεις:

Σήμερα στο περιθώριο της μακάριας πάλι αίσθησης ότι οι υπάρχοντες συσχετισμοί αφήνουν περιθώρια για να υπάρξει μια ορισμένη εκτόνωση, πλήθος από “σημαιούλες” παλιές και νέες πλειοδοτούν πως προσφέρουν καλύτερους τρόπους απόλαυσης αυτής της εκτόνωσης. Ετσι, διαμαρτυρία – εκτόνωση – αυτοπραγμάτωση, και ο κύκλος θα κλείσει ή θα μετασχηματιστεί όπως άλλωστε μας έχει δείξει η πείρα των τελευταίων 20 χρόνων. Επομένως θα επιλέξουμε μια “εκτονωτική”, έστω εννοιολογικά ή ιδεολογικά χρωματισμένη, δραστηριότητα ή κάτι άλλο;

Εδώ υπάρχει η ουσία του διαχωρισμού ανάμεσα στον εκτονωτισμό και στην Οικοδόμηση της προοπτικής. Η έννοια της προοπτικής συνεπάγεται μια πορεία επεξεργασίας πραγματικού ιστορικού υλικού, συγκέντρωσης και συνόψισης της “μεγάλης” και “μικρής”, θετικής και αρνητικής πείρας, και ταυτόχρονα καθημερινή, αδιάκοπη προσπάθεια, πάλη για την επαλήθευση της συνόψισης.

Δηλαδή πρόκειται για μια συντονισμένη, συλλογική προσπάθεια όπου θα παίρνεται αυτό που μπορεί να παίρνεται από τον καθένα “σύμφωνα με τις δυνατότητές του» και θα αξιοποιείται από όλους σύμφωνα με τις ανάγκες αυτής της αδιάκοπα μεταβαλλόμενης πραγματικότητας ή περιβάλλοντος πάνω στο οποίο θα επενεργεί αυτή η συντονισμένη, συλλογική ενέργεια.

Επειδή ακριβώς γνώριζε τις συνθήκες που περιγράψαμε, συνέχιζε ως εξής:

Η εξασφάλιση των όρων αυτών δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με μαγικό και αυτόματο τρόπο. Το ανθρώπινο υλικό είναι δεδομένο και μη δεδομένο. Εμπεριέχει δηλαδή εν δυνάμει τους όρους για το μετασχηματισμό του είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Εκείνο που θα κρίνει προς τα πού θα γίνει ο μετασχηματισμός είναι η επιμονή, η σταθερότητα και η άγρυπνη έγνοια όλων για την εξασφάλιση των όρων, που γι’ αυτούς έγινε λόγος.

Το 1988 η Α/συνεχεια πραγματοποιεί για πρώτη φορά σειρά εκδηλώσεων με αφορμή την κυκλοφορία από τις εκδόσεις μας του βιβλίου «Για την κρίση». Μέχρι τότε η Α/συνεχεια είχε μια δραστηριότητα κυρίως στους σπουδαστικούς χώρους και συνέχιζε μια ορισμένη εκδοτική δουλειά.

Οι πρώτες δημόσιες εκδηλώσεις, άρα και εμφανίσεις, έγιναν γύρω από ένα κομβικό, πρωταρχικό θα λέγαμε ζήτημα, αυτό της κρίσης και της αναδιάρθρωσης, διαδικασίας που συγκλόνιζε όλο τον κόσμο και προμηνούσε τις εξελίξεις που ήρθαν με ραγδαίο τρόπο τα επόμενα χρόνια.

Από το 1984 είχαν περάσει τέσσερα χρόνια και είχε συντελεστεί ένα ορισμένο ωρίμασμα και είχε αποχτηθεί μια ορισμένη πείρα. Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση. Ο Γιάννης Χοντζέας μελετούσε την πορεία της κρίσης από καιρό και μπορούσε να είχε γράψει ένα βιβλίο ή μια τοποθέτηση σχετικά μ’ αυτήν. Ομως δεν κινήθηκε με τον τρόπο αυτό. Εκρινε —και είχε δίκιο— ότι ήταν σημαντικό να διαμορφωθεί μια ομάδα που να έχει αφομοιώσει τα κρίσιμα ζητήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας βοήθησε ή ότι δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να αποχτήσουμε μια άποψη για την κρίση και την αναδιάρθωση. Αλλά η οικοδόμηση προοπτικής για κείνον δεν είχε καμιά σχέση με τη στοίχιση ενός δυναμικού πίσω από κάποιον “σωτήρα”, έστω με άποψη.

Για όσους θυμούνται, στην πρώτη εκδήλωση που κάναμε, και έτυχε να γίνει εδώ στην Πάτρα σε τούτη την αίθουσα, ο Γιάννης Χοντζέας ήταν παρών. Είχε κι εκείνος την ίδια αγωνία για το πώς θα πήγαινε αυτή η πρώτη δημόσια εμφάνισή μας. Τότε είχε παρέμβει μάλιστα στη συζήτηση που είχε γίνει και συζήτησε με απλότητα με ανθρώπους που προέρχονταν από τον αναρχικό χώρο και είχαν τότε μια ευαισθησία γύρω από το θέμα της κρίσης.

Το 1989, χρονιά σημαντικών εξελίξεων σε όλο τον κόσμο αλλά και έντασης της πολιτικής κρίσης στη χώρα μας, η Α/συνεχεια κυκλοφορεί το δελτίο της, που έμελλε να είναι ένα σημαντικό όργανο ανάλυσης και έκθεσης απόψεων για όλα τα κρίσιμα ζητήματα αλλά και εργαλείο για τη συσπείρωση σε μια πιο προχωρημένη βάση ενός δυναμικού σε πανελλαδική κλίμακα. Από τότε η Α/συνεχεια ορίζεται σαν πολιτική ομάδα και αρχίζει σιγά-σιγά να έχει τις λειτουργίες μιας οργάνωσης.

Το καλοκαίρι του 1993 διαμορφώνεται μια εισήγηση με τίτλο «Για τις προγραμματικές κατευθύνσεις της Α/συνεχεια» και μπαίνουν οι βάσεις ενός σχεδιασμού που αφορούσε τη μετεξέλιξη της πολιτικής ομάδας σε κομμουνιστική οργάνωση. Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο από τον σ. Γιάννη Χοντζέα που πλέον παίρνει μέρος στο ΚΟ της Α/συνεχεια αφού έχουν προχωρήσει διαδικασίες ωρίμανσης και έχουν παρθεί ορισμένες σημαντικές αποφάσεις για την πορεία μας.

Στις αρχές του 1994 ο Γιάννης Χοντζέας χτυπιέται από τον καρκίνο και δεν μπορεί να παίρνει μέρος σε όλες τις δραστηριότητες. Συνεχίζει να βοηθά, να δίνει υποδείξεις, να συμβουλεύει, να υπαγορεύει ορισμένα κείμενα. Είναι μια δύσκολη στιγμή για την οργάνωση. Ο θάνατός του στις 24 Οχτώβρη 1994, θα μας βρει να έχουμε την πρώτη σημαντική δοκιμασία σε μαζικό επίπεδο, με τη συμμετοχή μας στις δημοτικές εκλογές της Νίκαιας.

Το κενό της απουσίας του Γιάννη Χοντζέα δεν είναι καθόλου εύκολο να καλυφθεί. Ομως εκείνη τη στιγμή συμβαίνει αυτό που ο ίδιος είχε πει με έναν τρόπο στην πρώτη συνάντηση του 1984: Η οικοδόμηση προοπτικής δεν είναι έργο ενός ανθρώπου. Είναι συντονισμένη, συλλογική προσπάθεια όπου παίρνεται από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του και αξιοποιείται από όλους.

Ήταν άλλωστε αναμφισβήτητο πως παρά τα λάθη, τις παραλείψεις κλπ είχε συντελεστεί ένας μετασχηματισμός προς τα πάνω του δυναμικού που στήριζε την προσπάθειά μας. Ο θάνατος του σ. Γιάννη Χοντζέα λειτούργησε με τρόπο που ενίσχυσε την επιμονή, τη σταθερότητα και την άγρυπνη έγνοια όλων για να προωθηθεί ο μετασχηματισμός προς τα πάνω.

Το βήμα επιταχύνθηκε. Μέσα στο 1995:

-Κυκλοφόρησε ένα σημαντικό κείμενο με τίτλο «Η επιλογή μας» όπου εκθέτουμε τις βασικές απόψεις μας και δίνεται ένα ορισμένο μέρος από τον προβληματισμό που υπήρχε στο κείμενο για τις προγραμματικές κατευθύνσεις.

-Πραγματοποιήθηκε η πρώτη Σχολή της οργάνωσής μας σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, την Κερπινή, όπου δοκιμάστηκε με επιτυχία άλλου τύπου προώθηση της ιδεολογικής και διαπαιδαγωγητικής δουλειάς.

-Διοργανώθηκε με επιτυχία η πρώτη Συνδιάσκεψη του Τομέα Εργαζομένων ακριβώς ένα χρόνο μετά το θάνατο του σ. Γιάννη Χοντζέα.

-Παρουσιάσαμε τις θέσεις για το κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας, και αναγγείλαμε στις εκδηλώσεις του Νοέμβρη πως η Α/συνεχεια βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη πρωτοβουλία που επρόκειτο να ξεδιπλωθεί το 1996.

Το 1996 μας βρίσκει να:

-Ξεκινάμε τη διαμόρφωση ενός πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού στεκιού στο κέντρο της Αθήνας.

-Από το Φλεβάρη κυκλοφορεί η εφημερίδα Αριστερά!, που είναι ένας σταθμός στην πανελλαδικής πλέον εμβέλειας προσπάθειά μας μαζική μας απεύθυνση.

-Κυκλοφορεί το δελτίο Α/συνεχεια σαν πολιτικό και ιδεολογικό βήμα της οργάνωσής μας.

  • Διοργανώνουμε με επιτυχία την Εβδομάδα Διεθνιστικής Αλληλεγγύης με τη συμμετοχή σημαντικότατων διεθνών κινημάτων.

  • Ιδρύεται την 1η Μάη η Ενωση Εργαζομένων, μια νέα και φιλόδοξη κίνηση που στοχεύει να δώσει έναν άλλο τόνο στην παρέμβασή μας στους χώρους των εργαζόμενων.

  • Πραγματοποιείται το καλοκαίρι η δεύτερη Σχολή με διπλάσια σχεδόν συμμετοχή από την πρώτη και σημαντική επιτυχία στις εργασίες της. Το ζήτημα που την απασχολεί είναι η μετεξέλιξη.

  • Παρεμβαίνουμε στις εκλογές του Σεπτέμβρη με μια καμπάνια που ξεπερνά τις όποιες ανάλογες είχαμε κάνει κατά το παρελθόν.

Και η χρονιά ακόμα δεν έχει τελειώσει!

Ναι, απαντήσαμε στην απώλεια του σ. Γιάννη Χοντζέα με μια ένταση όλων των προσπαθειών για τη μετεξέλιξη. Η έντονη, συνεχής και ανοδική προσπάθειά μας τα τελευταία δύο χρόνια ήταν το αποτέλεσμα της συνειδητής και απλόχερης προσπάθειας των μελών και στελεχών της Α/συνεχεια, που καταλάβαιναν ότι μόνο με την προώθηση μιας πολυεπίπεδης δραστηριότητας που να στοχεύει σε όσα είχαν γενικά σχεδιαστεί θα ήταν δυνατό να καλυφθεί το κενό που δημιούργησε ο θάνατος του Γιάννη Χοντζέα.

Το καινούργιο λοιπόν στοιχείο είναι γενικά η ωρίμανση των όρων από υποκειμενική πλευρά για να τεθεί με σαφήνεια και να παλευτεί ο στόχος της μετεξέλιξης σε κομμουνιστική οργάνωση.

Το καινούργιο είναι η επιτάχυνση των ρυθμών για την προώθηση του καθήκοντος αυτού.

Το καινούργιο είναι ότι έχουν τεθεί οι βάσεις όπου θα στηριχτεί το οικοδόμημα αυτό.

Το καινούργιο είναι ότι σήμερα έχουμε δημιουργήσει εκείνες τις δομές και τα εργαλεία που μπορούν να μας επιτρέψουν ένα ξεδίπλωμα της όλης μας δραστηριότητας.

Πάντα, σε όλα μας τα βήματα υπολογίζαμε την πείρα που είχαμε αποκομίσει σαν ιδιαίτερη προσπάθεια. Ετσι και τώρα έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στα συμπεράσματα που μπορούν να βγουν από τη 12χρονη πορεία μας. Εχουμε την πεποίθηση ότι ο δρόμος που έχουμε πάρει, ειδικά μέσα από τη δοκιμασία των δύο τελευταίων χρόνων (που αποτελούν τη λογική συνέπεια όλης της προηγούμενης πορείας μας) είναι ελπιδοφόρος.

Η μετεξέλιξη ας θεωρηθεί σαν ένα ανώτερο στάδιο της ωρίμανσής μας, και ιδιαίτερα της αποφασιστικότητας μας να προχωρήσουμε στη συγκέντρωση δυνάμεων για την οικοδόμηση μιας ελπιδοφόρας προοπτικής.

Για να τελειώσουμε με το ζήτημα αυτό, θα κάνουμε ακόμα μια αναφορά στην άποψη του Γιάννη Χοντζέα. Οταν το φθινόπωρο του 1993 συζητούσαμε στο ΚΟ της Α/συνεχεια τις θέσεις για τα 10 χρόνια της Α/συνεχεια, ο Γιάννης Χοντζέας έκανε μια σημαντική παρατήρηση. Συνηθίζαμε μέχρι τότε να μιλάμε για τα “υλικά ίχνη» που πρέπει να αφήνει η προσπάθειά μας. Αυτή η έκφραση ήταν ένα κατάλοιπο της πρώτης περιόδου, όταν κυριαρχούσε το κλίμα που περιγράψαμε και τονίζαμε την ανάγκη η όποια δράση μας κάτι να αφήσει ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας μας. Τόνισε σχετικά ο Γιάννης Χοντζέας:

Τα περί ιχνών λέγονται όταν κάτι έχει εμφανιστεί. Ούτε και με εισαγωγικά δεν λειτουργεί θετικά και είναι κάπως “φτωχο- προδρομικό”. Το κύριο θετικό δεν είναι τα “ίχνη” αλλά το γεγονός της ύπαρξης και όχι μονάχα της ύπαρξης της Α/συνεχεια αλλά της αριθμητικής της αύξησης, των δραστηριοτήτων της και της διεύρυνσης του κύκλου αυτών των δραστηριοτήτων.

Αλλά ας περάσουμε στο δεύτερο ερώτημα.

Υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες ώστε το εγχείρημα αυτό να προχωρήσει με επιτυχία και να αποτελέσει μια σοβαρή ελπίδα όχι μόνο για μας που σήμερα βρισκόμαστε εδώ αλλά για πολλές εκατοντάδες και ίσως για χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας;

Οπως είπαμε και παραπάνω, στην αρχή του κειμένου, η απάντησή μας είναι θετική.

Αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να αναλυθούν με αυστηρό τρόπο τα δεδομένα που οδηγούν σε μια θετική απάντηση του ερωτήματος. Πραχτικά σημαίνει:

α) να εκτιμήσουμε το τι έχει συντελεστεί μέχρι τα τώρα,

β) να το αντιπαραθέσουμε, να το συγκρίνουμε με ό,τι άλλο υπάρχει και κινείται στη χώρα μας,

γ) να το συσχετίσουμε με ό,τι κινείται και αγωνίζεται σε διεθνές επίπεδο,

δ) να το εντάξουμε στην προοπτική των πολιτικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.

Μετά από μια τέτοια εξέταση, να ξαναθέσουμε το ερώτημα και να δούμε αν μπορούμε ξανά να δώσουμε θετική απάντηση.

Τι έχει συντελεστεί μέχρι σήμερα μετά από μια 12χρονη πορεία; Υπάρχει μια οργάνωση που αναπτύσσει την επιρροή της και διευρύνει συνεχώς τον κύκλο των δραστηριοτήτων της. Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία, αλλά αυτό μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει να δούμε το ειδικό στην ύπαρξη αυτής της οργάνωσης.

Το ειδικό βρίσκεται στο ότι η οργάνωση αυτή από τα πρώτα της βήματα έβαλε άλλες προδιαγραφές για την ύπαρξή της. Δεν καταπιάστηκε από μια ιδεούλα, από ένα χώρο, από μια πλευρά της πραγματικότητας και δεν ξετύλιξε μια μονομερή, μονόπλευρη δραστηριότητα.

Το ειδικό βρίσκεται στο ότι θέλησε να αντιμετωπίσει μέσα από μια σφαιρική τοποθέτηση και αντίληψη, το συνολικό πρόβλημα που κληροδότησε η οπισθοχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος και η προέλαση της αναδιάρθρωσης στη δεκαετία του ’80.

Το ειδικό βρίσκεται στο ότι από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας συνδέσαμε όλη τη δραστηριότητά μας με μια συνολική γενική προετοιμασία, με τη διαμόρφωση μιας προγραμματικής άποψης ικανής να συνδέσει τη σκόρπια πάλη, να της δώσει συνοχή και βεβαίως προοπτική.

Ετσι λοιπόν, μέσα από μια 12χρονη προσπάθεια επεξεργασίας, προβολής και δοκιμασίας μιας σειράς σημαντικών προβλημάτων, έχει παραχθεί ένα σημαντικό προγραμματικό έργο.

Οι θέσεις για την κρίση και την αναδιάρθρωση, τις αλλαγές στο σύγχρονο κόσμο, τις νέες τεχνολογίες και τους σύγχρονους μηχανισμούς χειραγώγησης, η τοποθέτηση γύρω από την πείρα του σοσιαλισμού και τις εξελίξεις στις χώρες αυτές, η τοποθέτηση για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και τη δυαδική κοινωνία, η τοποθέτηση για το χαρακτήρα της Ελλάδας και τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο, οι θέσεις για την βαλκανική κρίση, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, οι θέσεις για το εργατικό κίνημα στις συνθήκες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, οι θέσεις για το κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας, η αντίληψη και η εκτίμηση για το διεθνισμό στις σύγχρονες συνθήκες, η τοποθέτηση για μια σειρά κρίσιμους κοινωνικούς χώρους όπως είναι ο χώρος της νεολαίας, της εκπαίδευσης και της αγροτιάς, όλα αυτά συνιστούν ένα πλούσιο έργο που αφορά το προγραμματικό επίπεδο και είναι στοιχεία του προγράμματος.

Από το 1993 και δώθε, η προσπάθειά μας εξοπλίζεται με βασικά σημεία της πολιτικής επιστήμης, όπως είναι ο στρατηγικός στόχος, η γενική γραμμή, ο αποφασιστικός κρίκος, η οργάνωση και η συσσώρευση δυνάμεων: και φυσικά η εφαρμογή αυτών των στοιχείων στις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας μας. Τέλος, με τις θέσεις για τη μετεξέλιξη που παρουσιάστηκαν το καλοκαίρι στη Σχολή της Κερπινής ζητιούνται αυτή την περίοδο σ’ ολόκληρη την οργάνωση, κάνουμε ένα ακόμα βήμα: ενσωματώνουμε το ζήτημα της οργάνωσης στον κορμό της προγραμματικής δουλειάς.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου λίγα. Ναι, είμαστε μια οργάνωση που έχει άποψη, που πασχίζει να διαμορφώνει άποψη στα πιο σημαντικά ζητήματα. Ναι, είμαστε μια οργάνωση που νομίζουμε πως η συλλογική δράση και η στράτευση στα πλαίσια μιας κομμουνιστικής οργάνωσης ανοίγει ορίζοντες και προοπτικές για όσους δοκιμάσουν να συμβάλουν σε κάτι τέτοιο. Ολα αυτά δεν είναι καθόλου λίγα όταν αναλογιστεί κανείς ότι παράχτηκαν και δοκιμάστηκαν μέσα σε μια ταραγμένη περίοδο, όταν για πολλούς ήρθαν τα πάνω κάτω- σε μια ταραγμένη περίοδο σε διεθνές επίπεδο, σε επίπεδο Βαλκανίων, αλλά και εσωτερικά.

Ένα παράδειγμα για να γίνει πιο αντιληπτή η σημασία των όσων λέμε. Στα χρόνια 1986-90 το σύνολο της αριστεράς, επίσημης και ριζοσπαστικής, είχε θαμπωθεί από το άστρο του Γκορμπατσόφ και όλοι έσπευδαν να χαιρετίζουν σαν θετικές τις αλλαγές που διαδραματίζονταν τότε στις ανατολικές χώρες. Τότε η Α/συνεχεια είχε τοποθετηθεί με μια φράση-κλειδί για τις εξελίξεις αυτές υποστηρίζοντας ότι “δυτικός άνεμος φυσάει στην Ανατολή” και τόνιζε ότι έρχονται σημαντικές αλλαγές στην πορεία της πλήρους καπιταλιστικοποίησης των χωρών αυτών. Αν από κάποιες μεριές των επονομαζόμενων μαρξιστικών-λενινιστικών οργανώσεων μας αντικρουστεί ότι η Α/συνέχεια δεν ήταν η μόνη που τοποθετήθηκε έτσι, θα τους θυμίσουμε ότι αργά, πολύ αργά, εγκατέλειψαν το σχήμα των δύο υπερδυνάμεων, και το εγκατέλειψαν αφού είχε γίνει εξώφθαλμα αντιληπτό ότι είχε από καιρό πάψει να λειτουργεί… Την ίδια στιγμή δεν σταμάτησαν οι τελευταίοι να κοροϊδεύουν την άποψη της Α/συνεχεια για την αναδιάρθρωση.

Συνεπώς, ένα πρώτο ουσιαστικό δεδομένο είναι ότι έχει παραχθεί ένα σώμα προγραμματικών κατευθύνσεων και έχει δοκιμαστεί σε μεγάλο βαθμό μέσα σε ένα σχετικά μακρύ διάστημα που χαρακτηρίστηκε από πολλές εναλλαγές και εκπλήξεις. Αυτό το σώμα προγραμματικών κατευθύνσεων οικοδομήθηκε μέσα σε μια αδιάκοπη προσπάθεια δημιουργίας, στήριξης και επέκτασης μιας συλλογικής δράσης που θα στηρίζεται ακριβώς σ’ αυτές τις προγραμματικές κατευθύνσεις.

Μερικοί βιάζονται όταν μας κρίνουν. Αφού για χρόνια μας αποκαλούσαν ακαδημαϊκούς, γιατί τάχα απουσιάζαμε από τους μαζικούς χώρους και το κίνημα, έχουν από καιρό αναγκαστεί να αποσύρουν από την κυκλοφορία το χαρακτηρισμό αυτό. Στη συνέχεια μας χαρακτήρισαν σεχταριστές, γιατί επιμέναμε να μην παίρνουμε μέρος σε συγκολλήσεις χωρίς περιεχόμενο και προοπτική, που γίνονταν στη βάση “να υπάρχουμε βρε αδερφέ». Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η Α/συνεχεια είναι μια οργάνωση με μια μόνιμη σταθερή παρουσία για 12 χρόνια και έχει επιτελέσει ένα σημαντικό προγραμματικό και εκδοτικό έργο και έχει συνεχή παρουσία σε όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες που γίνονται στη χώρα μας, εντούτοις δεν θα ακούσετε ποτέ έναν καλό λόγο, μια αξιολόγηση αυτής της δράσης, μια έστω πιο σοβαρή κριτική πέρα από τους σχολιασμούς και χαρακτηρισμούς που αναφέραμε. Είναι κι αυτό ένα δείγμα των καιρών.

Αυτή η πράγματι αλαζονική στάση τους έχει να κάνει με δύο ζητήματα: ξεκινά από μια αστική στην ουσία αντίληψη της πολιτικής που βλέπει μονάχα συσχετισμούς —και στο πώς λογαριάζουν και μετράνε τις διάφορες δυνάμεις, δεν μας υπολογίζουν (αφού γνωρίζουν ότι θα προβάλουμε την άποψή μας)— και αποδίδει αλαζονεία σε όποιον πασχίζει νάχει άποψη και να την παλεύει.

Αλλοι θέλουν να κρίνουν την προσπάθειά μας από το μέγεθος της, από το τι βήματα έχει κάνει σε επίπεδο συγκέντρωσης δυνάμεων, συγκρότησης ενός στελεχικού δυναμικού κλπ.

Η Α/συνεχεια έχει δώσει εξετάσεις για μια περίοδο 12 χρόνων. Εχει παράξει ένα έργο. Το κρίσιμο είναι αν έχει κατοχυρώσει ή όχι τη δυνατότητα να προχωρά την προγραμματική δουλειά, αν έχει ή όχι τη δυνατότητα να παράγει μια γραμμή για τις παρεμβάσεις της, αν προχωρά ο εξοπλισμός των μελών και στελεχών της πάνω στο έδαφος των αναγκών που απαιτεί η πάλη. Η επιτάχυνση των δύο τελευταίων χρόνων, για την οποία κάναμε λόγο, δείχνει ότι τραβάμε προς τα μπρος. Οτι δεν έχουμε χάσει αυτές τις δυνατότητες και ικανότητες. Και τούτο το σημειώνουμε γιατί σε αρκετούς θα πέρασε από το νου τους το τι θα γίνει η Α/συνεχεια μετά το θάνατο του Γιάννη Χοντζέα.

Τους απαντάμε: Θα δυναμώσει κι άλλο. Θα δυναμώσει γιατί θα συνεχίσει ακριβώς στις προδιαγραφές και στους σχεδιασμούς που είχαν τεθεί όσο ο σ. Γιάννης Χοντζέας ζούσε και πάσχιζε μαζί μας. Θα δυναμώσει γιατί αυτό που οικοδομήθηκε τα 12 χρόνια είναι σημαντικό και αποτελεί τις βάσεις πάνω στις οποίες μπορεί να στηριχτεί ένας αυτοδύναμος πολιτικός οργανισμός, μια κομμουνιστική οργάνωση.

Σε ένα κείμενο του 1986, ο Γιάννης Χοντζέας αναφερόμενος στην προσπάθειά μας αυτή έλεγε:

Η επεξεργασία και διατύπωση ιδεών είναι μια δύσκολη και μακρόχρονη διαδικασία. Χρειάζονται ιδεολογικά όπλα. Ετσι που να απορριφθούν ιδέες-προλήψεις αλλά και να δοκιμαστούν άλλοι τρόποι συντριβής του «κλειστού» κύκλου. Κλειστού με μia έννοια, γιατί μακάρι να υπήρχαν “κλειστοί κύκλοι” που να μην τους δέρνουν όλοι οι άνεμοι. Να επιχειρηθεί για μια ακόμα φορά να αναδειχτούν δυνάμεις, έστω λίγες, που να είναι σε θέση να σκέφτονται και να ενεργούν αυτοδύναμα.

Η προγραμματική δουλειά σε μεγάλο βαθμό αποτελεί τα ιδεολογικά όπλα που χρειαζόμαστε. Χωρίς αυτά δεν θα σπάσουμε τα δεσμά του “κλειστού” κύκλου του μικρόκοσμου που δημιουργείται συνήθως γύρω από μικρές —αναγκαστικά στην αρχή— προσπάθειες. Χρειάζεται μια συλλογικότητα που να μην τη δέρνουν χίλιοι άνεμοι, που να μην χάνει το μπούσουλά της από κάθε αεράκι. Χωρίς τα ιδεολογικά όπλα δεν είναι δυνατόν να αναδειχτούν δυνάμεις που να σκέφτονται και να δρουν αυτοδύναμα. Το να σκέφτεσαι και να δρας αυτοδύναμα είναι μια επιταγή-απαίτηση που συνοψίζει από την ανάποδη όλα τα αρνητικά των προσπαθειών που επιχείρησαν να απαντήσουν στον εκφυλισμό και την προσαρμογή του κομμουνιστικού κινήματος.

Η Α/συνεχεια είναι η μόνη οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά και εμφανίζει μια σημαντική αυξητική τάση. Δεν στηριζόμαστε σε ένα δυναμικό που προήλθε από μια περασμένη δεκαετία ή από μια συγκεκριμένη θητεία σε έναν συγκεκριμένο οργανισμό. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ήδη δημιουργήσει μια δική μας εμπειρία και εσωτερική ζωή, που χαρακτηρίζει την προσπάθειά μας.

Έχουμε κερδίσει κυρίως νέες δυνάμεις από όλους τους κοινωνικούς χώρους, ενώ αρκετά μέλη μας πριν δραστηριοποιούνταν είτε σε φορείς του ρεβιζιονισμού-ρεφορμισμού είτε σε χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτή η ικανότητα να ερχόμαστε σε έπαφή δυναμικό που δεν προέρχεται από μικρόκοσμους, ούτε εκτονώνεται μέσα σε μικρόκοσμους, είναι ένα άλλο στοιχείο των δεδομένων της Α/συνεχεια.

Μέχρι εδώ μιλήσαμε για το τι έχουμε πετύχει, μιλήσαμε και για ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά της Α/συνεχεια και εντοπίσαμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός. Χρειάζονται όμως ακόμα μια-δυο διευκρινίσεις.

Η Α/συνεχεια ξεκίνησε σαν εκδοτική ομάδα, συνέχισε σαν πολιτική ομάδα, σήμερα μιλάει σαν οργάνωση και δηλώνει ότι θέλει να δημιουργήσει, να οικοδομήσει μια κομμουνιστική οργάνωση. Η Α/συνεχεια, ακριβώς επειδή τη διακρίνει η σοβαρότητα, δεν εξάγγειλε, ούτε δημιούργησε ένα κόμμα σαν τα τόσα που κυκλοφορούν και εξαγγέλλουν μεγάλα λόγια, ή αφού εξάγγειλαν μεγάλα λόγια το ρίχνουν στις διάφορες μορφές της “δυστυχισμένης συνείδησης”. Η Α/συνεχεια ήθελε πάντα να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στη μορφή και στο περιεχόμενο. Ετσι δεν έπαιξε με τις έννοιες “οργάνωση” και “κόμμα”. Δεν τις ταλαιπώρησε ούτε τις δυσφήμισε. Ετσι, όταν μιλάει για τη δημιουργία μιας κομμουνιστικής οργάνωσης θέτει ορισμένες προϋποθέσεις που αφορούν και την ποσοτική πλευρά του εγχειρήματος. Αυτές οι προϋποθέσεις είναι οι παρακάτω:

  • Υπαρξη μιας πανελλαδικής οργάνωσης που να συγκεντρώνει μερικές εκατοντάδες μέλη με παρουσία στις βασικές πόλεις της χώρας.

  • Υπαρξη μιας συγκεκριμένης και διακριτής δουλειάς μέσα στους χώρους των εργαζόμενων. Ο τομέας εργαζομένων της Α/συνεχεια πρέπει να παίζει έναν ξεχωριστό ρόλο και να έχει ένα ιδιαίτερο ειδικό βάρος στην όλη μετεξέλιξη.

  • Ο Τύπος μας και εν γένει το υλικό μας να έχει μια κυκλοφορία γύρω στις 3000-5000 τεύχη.

  • Υπαρξη ενός στελεχικού και καθοδηγητικού δυναμικού που να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της όλης μετεξέλιξης.

Αν καλοσκεφτείτε, θα δείτε ότι δεν είναι απλά ποσοτικές πλευρές του εγχειρήματος.

Ορισμένοι σύντροφοι, στα πλαίσια της συζήτησης για τη μετεξέλιξη, έχουν θέσει την ερώτηση: ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε οργάνωση και κόμμα. Υπάρχει διαφορά. Αυτή βρίσκεται κυρίως στο ότι το κόμμα πρέπει να είναι τμήμα της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, να συγκεντρώνει το πιο προωθημένο δυναμικό της τάξης, να έχει μια σημαντική επαφή άρα και επιρροή στην τάξη. Για να γίνει αυτό στις σύγχρονες συνθήκες, πρέπει πρώτα να πλησιαστούν τα όρια και οι δυνατότητες της κομμουνιστικής οργάνωσης.

Πριν περάσουμε στο να δούμε τι δοκιμάστηκε στα τελευταία δεκα χρόνια, είναι αναγκαίο να τονίσουμε ένα ακόμα στοιχείο όλου του εγχειρήματος της μετεξέλιξης.

Εμείς συνδέουμε αυτή τη διαδικασία στενά με το σε ποιο σημείο και φάση βρίσκεται γενικά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Η κατάσταση του κινήματος αυτού βρίσκεται σαφώς σε καλύτερο σημείο από ότι την περασμένη δεκαετία και βρίσκεται σε μια περίοδο ξεκαθαρίσματος και πρωτοβουλιών. Η πορεία του συνδέεται και θα συνδεθεί ακόμα περισσότερο με το στρατηγικό στόχο της μετατρο- διάχυτης σκόρπιας παθητικής αντίστασης σε ενεργητική α- δηλαδή στο πέρασμα σε ένα άλλο στάδιο: αυτό της οργάνωσης και συγκρότησης λαϊκών κινημάτων στο εσωτερικό των χωρών, όσο και του διεθνούς συντονισμού των αγώνων που είναι πλέον μια μεγάλη αναγκαιότητα. Αν και ο Τύπος συνηθίζει να παρασιώπα κινήματα και οργανώσεις, σήμερα σ’ όλο τον κόσμο έχουν πληθύνει και έχουν δυναμώσει τόσο οι εκρήξεις της λαϊκής οργής όσο και η δράση συνειδητοποιημένων φορέων. Το τελευταίο διάστημα έχουν ενταθεί και κοινές πρωτοβουλίες αλλά και διεθνείς συναντήσεις που αποσκοπούν στο συντονισμό ή ακόμα και τη συζήτηση σημαντικών προβλημάτων.

Όπως γνωρίζετε, η Α/συνεχεια έχει αναπτύξει μια έντονη δραστηριότητα στον τομέα αυτόν τα τελευταία τρία χρόνια. Πρέπει να γνωρίζετε ότι οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και απαιτείται μεγάλη προσπάθεια και επιμονή για να μπορέσει να προωθηθεί το καθήκον αυτό. Το ερώτημα είναι αν το ιεραρχείς σαν σημαντικό ή το υποτιμάς. Από την πλευρά μας, του έχουμε δώσει μια σημαντική θέση στη δουλειά μας γιατί ο χαρακτήρας του κομμουνιστικού κινήματος είναι διεθνής και δεν μπορούμε να ζούμε σε μια μακάρια ελλαδική όαση ή κόλαση.

Μερικοί χαιρέκακοι έσπευσαν να πούνε ότι η Α/συνεχεια κάνει ό,τι κάνει στις διεθνείς σχέσεις γιατί περιμένει κάποια βοήθεια και στήριξη από το εξωτερικό, με την έννοια ότι στηρίζει την όποια προοπτική της στο τι γίνεται στο εξωτερικό. Θα απαντήσουμε σ’ αυτή τη συμπλεγματική “κριτική”.

Η Α/συνεχεια δραστηριοποιείται στον τομέα των διεθνών σχέσεων στηριζόμενη στις ακόλουθες εκτιμήσεις:

-Είναι αναγκαίος ο συντονισμός και η κοινή δράση οργανώσεων ιάτων πάνω σε μια ξεκάθαρη βάση και πλατφόρμα εναντίωσης στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και τη δυαδική κοινωνία.

  • Είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε και να έρθουμε σε επαφή με οργανώσεις, κόμματα και κινήματα που έχουν μια σημαντική ιθαγένεια (δηλαδή στέρεους δεσμούς με τις μάζες και την πραγματικότητα των χωρών τους) και αγωνίζονται πραγματικά ενάντια στις δυνάμεις του συστήματος.

  • Συνάπτουμε σχέσεις με οργανώσεις, κόμματα και μέτωπα από τα οποία μπορούμε να μάθουμε πράγματα (και έχουμε τη διάθεση, τη θέληση, την όρεξη να μάθουμε καινούργια πράγματα) και φυσικά χρησιμοποιούμε αυτές τις σχέσεις και επαφές με τρόπο που να ταράξουμε τα λιμνάζοντα νερά του τέλματος που έχει δημιουργηθεί στη χώρα μας από τον ΠΑΣΟΚισμό, το ρεβιζιονισμό και τις αποτυχίες της “άλλης αριστεράς”.

  • Σε κάθε περίπτωση, οι σχέσεις αυτές οικοδομούνται πάνω στη βάση του σεβασμού της κάθε δύναμης και της προβολής της δικής μας άποψης. Δεν κρύψαμε καμιά άποψή μας, το αντίθετο μάλιστα, γίναμε γνωστοί στο εξωτερικό όχι για το μέγεθος μας αλλά κυρίως για την άποψή μας και το σοβαρό τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα διάφορα ζητήματα.

  • Εχουμε σχέσεις και μάλιστα καλές με οργανώσεις, μέτωπα και κινήματα που δεν έχουν κοινή ιδεολογική καταβολή με μας. Αυτό δείχνει τη σαθρότητα των όσων λέγονται για ιδεολογικό σεχταρισμό. Αυτές οι δυνάμεις είναι υπαρκτές, έχουν μια συγκεκριμένη δράση, ενδιαφέρονται για το διεθνισμό και τη σύσφιγξη σχέσεων, εκτιμούν την Α/συνεχεια και θέλουν να έχουν σχέσεις μαζί της. Δεν κρατάνε αλαζονική στάση.

Τη στιγμή αυτή, αντιπροσωπεία της Α/συνεχεια και της Ενωσης Εργαζομένων βρίσκεται στις Φιλιππίνες και παίρνει μέρος σε δύο σημαντικότατες διεθνείς συναντήσεις: Στην Παγκόσμια Αντιμπεριαλιστική Διάσκεψη Χωρικών και στη Συνδιάσκεψη των Λαών Ενάντια στην Ιμπεριαλιστική Παγκοσμιοποίηση. Η τελευταία γίνεται σε αντιπαράθεση με τη διεθνή διάσκεψη του APEC στην οποία θα συμμετάσχουν οι ισχυροί της γης όπως πχ ο Κλίντον.

Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι που έχουμε σχέσεις με σημαντικά κινήματα και επαναστατικά κόμματα που δρουν στον κόσμο.

Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι που κάνουμε γνωστό σ’ ολόκληρο τον κόσμο πως στην Ελλάδα υπάρχει μια δύναμη που αναφέρεται στο μαρξιστικό επαναστατικό κίνημα, που έχει ιδιαίτερη αναφορά στο κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας.

Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι που η Α/συνεχεια είναι κομμάτι αυτού του διεθνούς κινήματος.

Αυτή είναι η δική μας άποψη σε γενικές γραμμές. Ας δούμε τώρα τι δοκιμάστηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και τι απέδωσε. Η περίοδος αυτή ανέδειξε αρκετά φαινόμενα, καινούργια και μη, που αξίζουν μια αναφορά.

Πρώτα απ’ όλα, εμφανίστηκαν πραγματικά μαζικές καταστάσεις. Τέτοιες ήταν:

-Η οικολογική και εναλλακτική κίνηση που στις συνθήκες της χώρας μας κατόρθωσε να φτάσει μέχρι τη Βουλή, κάτι που κανένας άλλος εξωκοινοβουλευτικός οργανισμός δεν κατόρθωσε. Φυσικά, όσο γρήγορα φούσκωσε έτσι γρήγορα ξεφούσκωσε το φαινόμενο αυτό γιατί οι φορείς του ήταν ετερόκλητοι, δεν νοιάζονταν πραγματικά για την ανάδειξη των οξυμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων και γρήγορα έπαθαν στραπάτσα από την αστική πολιτική και την ενσωμάτωσή τους σ’ αυτήν.

-Η αντεξουσιαστική δραστηριότητα που γνώρισε διάφορες στιγμές έξαρσης και πτώσης τα χρόνια αυτά. Το ότι αυθόρμητα και αντικειμενικά μια καθόλου μικρή μερίδα της νεολαίας έχει μια αντεξουσιαστική ψυχολογία και πλαισίωσε διάφορες πρωτοβουλίες του χώρου αυτού, είναι ένα γεγονός. Ομως ο χώρος αυτός σημαδεύτηκε από εσωτερικές, εγγενείς αδυναμίες που σχετίζονται με τη λατρεία του μικρόκοσμου, με την περιθωριακή λογική και εν τέλει με εκδηλώσεις μικροαστισμού. Ο “πόλεμος” που κάθε τόσο εξαπόλυε, τις περισσότερες φορές αυτοϋπονομευόταν από την περιθωριακή μειοψηφική νοοτροπία και αντίληψη του αντεξουσιαστικού χώρου, για να μη μιλήσουμε για τις παρεμβολές της κρατικής πρωτοβουλίας που δημιούργησε διάφορα βραχυκυκλώματα.

-Δοκιμάστηκε το συσπειρωσιακό μοντέλο. Σύμφωνα μ’ αυτό, έπρεπε να δημιουργηθούν σχήματα και συσπειρώσεις σε κάθε χώρο και μέσα από το συντονισμό και την κοινή πραχτική των κινήσεων αυτών θα προέκυπτε μια άλλη κατάσταση. Η αναγκαστική κατάσταση να κινηθεί τα πρώτα χρόνια του ’80, ένα δυναμικό μ’ αυτόν τον τρόπο, θεωρητικοποιήθηκε εσκεμμένα και δεν έγινε κατανοητό το πρόβλημα του πολιτικού και ιδεολογικού προσανατολισμού, σε μια περίοδο που το θέμα δεν ήταν τόσο το τι γίνεται σε κάθε επιμέρους χώρο αλλά πολύ γενικότερα ζητήματα. Ετσι ο βολικός αντιοργανωτισμός οδηγήθηκε σε μια χωρίς αρχές αντιπαράθεση με τις οργανώσεις γενικά και ειδικά με αυτές που είχαν μια άποψη. Ετσι και το μοντέλο αυτό μπήκε σε μια κρίση.

Είχαμε μια σημαντική μαζική διαφοροποίηση από το χώρο του ρεβιζιονισμού με τη δημιουργία του ΝΑΡ πριν από μερικά χρόνια. Πραγματικά μαζική κατάσταση και δυναμικό που υποτίθεται ότι είχε πιο πλούσια πείρα από την πολιτική, τον αντιμπεριαλισμό, τη μαζική δουλειά. Κι όμως, μέσα σε μια σύντομη χρονική περίοδο γνώρισε μια σημαντική συρρίκνωση γιατί κινήθηκε με ορισμένα στερεότυπα που αδιαφορούσαν για το πρόγραμμα και έδιναν έμφαση σε κάποιο κα- πέλωμα κινήσεων και χώρων. Αυτή η στάση όμως είχε κοντά ποδάρια. Και δυστυχώς πληρώθηκε με ακριβό αντίτιμο. Η δύναμη αυτή φέρει μεγάλη ευθύνη για το άνοιγμα σε διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, παράδειγμα στον τροτσκισμό, αλλά και για τη μη συγκρότηση ενός πραγματικού ρεύματος σε διάφορους χώρους. Κινήθηκε αρκετά αλαζονικά απέναντι σε ό,τι άλλο υπήρχε, και φυσικά θέλησε να καθοδηγήσει ό,τι υπήρχε χωρίς να κάνει κανένα ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με ένα ορισμένο παρελθόν.

Πέρα απ’ αυτές τις μαζικές καταστάσεις που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν και ορισμένες άλλες. Ποιος θυμάται τις διάφορες εκλογικές συγκολλήσεις που γίνονταν στα 1989-90 με διαφορετικές δόσεις πράσινου και κόκκινου, αφού τότε η οικολογία είχε κάποια πέραση; Ποιος θυμάται την Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, ποιος θυμάται το Μέτωπο Εργαζόμενων και την Αμεση Δημοκρατία που δημιούργησαν η ΣΣΕΚ και οι Θέσεις, ποιος θυμάται την Αριστερή Πρωτοβουλία που δημιούργησαν η ΕΑΣ και το ΚΚΕεσ.(α-α), ποιος θυμάται τη Λαϊκή Αντιπολίτευση που δημιούργησε το ΝΑΡ μαζί με το ΕΕΚ;

Η δημιουργία της Μαχόμενης Αριστεράς που αποτελεί κι αυτή ένα συνονθύλευμα υπαρκτών και ανύπαρκτων δυνάμεων, στήθηκε στη βάση του “κάτι να κάνουμε», του “όλοι μαζί” και της αναπαραγωγής της “δυστυχισμένης συνείδησης”. Δυνάμεις που αποκλίνουν στη στάση τους στον εργατικό χώρο, στο φοιτητικό χώρο, σε εκτιμήσεις βασικές για το ρόλο της Ελλάδας κλπ, εμφανίζουν μια ψεύτικη ενότητα για κεντρικές καταγραφές και κεντρικές πρωτοβουλίες, για να καταδειχτεί λέει, η ανάγκη της κοινής δράσης των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστερός. Αυτά λέγονται και υποστηρίζονται όταν το μεν ΝΑΡ δεν πιστεύει καθόλου στην υπόθεση αυτή που φαίνεται να μη συγκινεί ούτε στο ελάχιστο τα μέλη του, ενώ μοιάζει σαν ένα υποκατάστατο σανίδας σωτηρίας για το ΚΚΕ(μ-λ) που φαίνεται να τσουρουφλίστηκε πολύ από τη διαδικασία ανασυγκρότησης που έκανε την περίοδο του 1982-88 και προσχώρησε στο χωρικό μοντέλο.

Τέλος, το άστρο της ΟΣΕ που έμοιαζε να λάμπει, ξεθώριασε και ξέκοψε από ένα δυναμικό της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, γνώρισε μια διάσπαση και αφού ψηφίζει κεντροαριστερά, δηλαδή ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, μετά φωνασκεί για τον επαναστατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό.

Μια γενική παρατήρηση: όσα δοκιμάστηκαν σαν μοντέλα, σαν εγχειρήματα, σαν απόπειρες, παρόλο που αγκάλιασαν πολύ κόσμο, παρόλο που είχαν στιγμές μεγάλης λάμψης και προβολής, ακολούθησαν μια καθοδική πορεία. Με εξαίρεση τον αντεξουσιαστικό χώρο που είναι ο μόνος που τροφοδοτείται κατά κύματα από αντικειμενικές διαδικασίες και με αυθόρμητο τρόπο, οι υπόλοιποι χώροι απλά υπάρχουν, έτσι χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προοπτική.

Τώρα τελευταία, φαίνεται να έχει ανοίξει μια ορισμένη συζήτηση που όμως αντί να βγάλει γόνιμα συμπεράσματα, αντί δηλαδή να εκτιμήσει ότι σημαντικό ρόλο στη φθίνουσα πορεία έπαιξε η υποτίμηση των ιδεών και των ιδεολογικών όπλων και η ερωτοτροπία με το αυθόρμητο που πλέον είχε φτάσει στην αποϊδεολογικοποίηση, προσπαθεί να επηρεάσει, λέει, τη βάση του ΔΗΚΚΙ, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ. Για να επηρεάσεις, πρέπει να έχεις άποψη και να είσαι κάτι. Η γραμμή ‘να χτίσουμε το Αριστερό Μέτωπο” δεν λέει τίποτα όταν έχει εγκαταλειφθεί η ανεξάρτητη πολιτική ύπαρξη κι αναζητούνται νέες τάχα μεγάλες πολιτικές που βάση τους έχουν την αποϊδεολογικοποίηση και τη συνεργασία με ρεφορμιστικές δυνάμεις. Αυτή η νέα μεγάλη ιδέα δεν είναι καθόλου σχέδιο. Αποτελεί ένα ακόμα δείγμα του αδιεξόδου στο οποίο έχουν βρεθεί αρκετές δυνάμεις.

Θελήσαμε να δείξουμε ότι το αν κανείς θα προχωρήσει μπροστά και θα οικοδομήσει μια προοπτική, δεν σχετίζεται με ποσοτικούς όρους όσον αφορά τα αφετηριακά σημεία. Οποιαδήποτε παραγνώριση ή υποτίμηση των προγραμματικών ζητημάτων πληρώνεται ακριβά, πόσο μάλλον όταν ορισμένοι καθοδηγητικοί πυρήνες έχουν υπάρξει για σειρά χρόνων χωρίς να έχουν δώσει καμιά σημασία σ’ αυτή την πλευρά.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και ο χώρος του ρεβιζιονισμού μεγάλες λαχτάρες τα τελευταία χρόνια. Εχασε πολλές θέσεις, έχασε το ειδικό βάρος που είχε κάποτε. Αυτός είναι γενικά ένας θετικός όρος για να ανοιχτούν δρόμοι, να γίνουν μπασίματα σε διάφορους χώρους κλπ, ιδιαίτερα αν συγκριθεί η σημερινή κατάσταση μ’ αυτήν των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Ομως η ευκαιρία της μεγάλης κρίσης που πέρασε και περνά ο ρεβιζιονισμός, δεν μπόρεσε να αξιοποιηθεί από το εξωκοινοβουλευτικό κίνημα. Η αιτία είναι σε όσα λέμε μέχρι τώρα. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις του Περισσού ανασυντάσσονται, προωθούν κάποια ανασυγκρότηση, κάνουν μια δουλειά στη νεολαία. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η προσπάθειά μας δεν θα αναμετρηθεί με την παρουσία και τα τερτίπια του ρεβιζιονισμού. Αλλά για να αξιοποιήσεις μια κρίση, για να δημιουργήσεις προβλήματα στο ρεφορμισμό, πρέπει πρώτα απ’ όλα να πατάς σε στέρεο έδαφος πολιτικά και ιδεολογικά, να κάνεις σοβαρή δουλειά κι όχι να αμολάς φραστικά πυροτεχνήματα και εύκολες κουβέντες. Ακόμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε μια περιοχή που η ένταση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των τοπικών εξαρτημένων ιθυνουσών τάξεων δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες και περιπέτειες για τους λαούς. Η κάθοδος της βαλκανικής κρίσης προς νότο, η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό συσσωρεύουν σκοτεινά σύννεφα πάνω από την περιοχή. Ολα αυτά σπρώχνουν σε ένα συμπέρασμα: πρέπει να βιαστούμε. Δεν μπορούμε να υπάρχουμε μέσα σε ένα μακάριο κλίμα σαν να υπάρχει χρόνος 100-200 ετών για να πραγματοποιήσουμε όσα λέμε. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι και για αιφνιδιαστικές στροφές.

Νομίζουμε πως με όσα αναφέραμε έχουμε δώσει το περίγραμμα της απάντησης στο ερώτημα αν υπάρχουν οι δυνατότητες και οι προύπο- θέσεις για ένα ελπιδοφόρο προχώρημα. Αυτό που θέλουμε να γίνει σαφές και κατανοητό είναι πως το ελπιδοφόρο προχώρημα εξαρτά- ται από την οικοδόμηση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης. Η δημιουργία και ενδυνάμωση της κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα είναι ο αποφασιστικός κρίκος από τον οποίο εξαρτώνται όλοι οι άλλοι.

Ας περάσουμε τώρα στο τρίτο ζήτημα.

Οταν βάζουμε το ερώτημα αν είναι αναγκαία σήμερα μια κομμουνιστική οργάνωση ή αποτελεί ένα “κατάλοιπο ενός παρελθόντος χωρίς επιστροφή”, και απλά είμαστε κολλημένοι σ’ αυτό ενώ η ζωή έχει προχωρήσει μπροστά, πρέπει να διευκρινίσουμε πως ο προσδιορισμός “κομμουνιστική οργάνωση” ορίζει μια έννοια και δεν έχει θέση η αντιπαράθεση του ενός όρου προς τον άλλο. Δηλαδή δεν είναι σωστό να χωρίσουμε πρώτα το σκέλος “οργάνωση” και μετά το προσδιοριστικό “κομμουνιστική”. Βέβαια, μια από τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις των τελευταίων ετών σε ιδεολογικό και πραχτικό επίπεδι σχετίζεται με την εμφάνιση και εμπέδωση των αντιοργανωτικών αντιλήψεων. Είναι τόσο διαδεδομένες που μπορούμε να μιλάμε για αντιοργανωτικές προλήψεις. Το ζήτημα είναι μεγάλο και εύκολα ερμηνεύσιμο.

Εμείς δεν θέλουμε μια οργάνωση, αλλά μια κομμουνιστική οργάνωση που είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Στοιχεία οργάνωσης υπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και φαινόμενα. Και το κράτος έχει μια οργάνωση, και μια επιχείρηση έχει μια οργάνωση, και μια οικονομία όσο αναρχούμενη και να είναι έχει τέτοια στοιχεία.

Μας ενδιαφέρει μια οργάνωση που ενώνει, εμπνέει, μετασχηματίζει προς τα πάνω όσους την αποτελούν, δημιουργεί μια υλική δύναμη ικανή να συντρίψει τις δυνάμεις και την εξουσία των αντιδραστικών δυνάμεων.

Ο Λένιν στις αρχές του αιώνα μας, όταν έθετε τις βάσεις του μπολσεβικισμού που οδήγησε σε επιτυχία την πρώτη μεγάλη επανάσταση του προλεταριάτου, την Οχτωβριανή Επανάσταση, έλεγε τα παρακάτω λόγια:

Στην πάλη του για την εξουσία, το προλεταριάτο δεν έχει άλλο όπλο εκτός από την οργάνωση. Διασπασμένο από τον αναρχικό συναγωνισμό που κυριαρχεί στον αστικό κόσμο, εξουθενωμένο από την αναγκαστική δουλειά για το κεφάλαιο, θιγμένο συνεχώς “στο βυθό» της ολοκληρωτικής αθλιότητας, του αγριανθρωπισμού και του εκφυλισμού, το προλεταριάτο μπορεί να γίνει και θα γίνει οπωσδήποτε ακατανίκητη δύναμη μόνο χάρη στο γεγονός ότι η ιδεολογική, με βάση τις αρχές του μαρξισμού, συνένωσή του εδραιώνεται με την υλική ενότητα της οργάνωσης που συσπειρώνει εκατομμύρια εργαζόμενους στη στρατιά της εργατικής τάξης. Μπροστά σ’ αυτή τη στρατιά δεν θ’ αντέξει ούτε η σαραβαλιασμένη εξουσία της ρώσικης απολυταρχίας ούτε η παραγερασμένη εξουσία του διεθνούς κεφάλαιου. Η στρατιά αυτή θα συσπειρώνει όλο και πιο στενά τις γραμμές της, παρόλα τα ζιγκ-ζαγκ και τα βήματα προς τα πίσω, παρά τις οπορτουνιστικές λογοκοπίες των γιρονδίνων της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, παρά τη γεμάτη αυτοϊκανοποίηση εξύμνηση του καθυστερημένου πνεύματος των στενών ομίλων, παρά την επιφανειακή λάμψη και το θόρυβο του διανοουμενίστικου αναρχισμού.

Εχουν ισχύ τα λόγια του αυτά, περίπου 100 χρόνια μετά; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα πρέπει να σκύψουμε λίγο πάνω στην ουσία του λενινισμού στο ζήτημα της οργάνωσης. Ποιες είναι βασικές αρχές της αντίληψης αυτής;

Θα δώσουμε το λόγο στον σ. Γιάννη Χοντζέα όπως αποτυπώθηκε σε ένα κείμενο του 1981:

Ενα πρώτο στοιχείο της λενινιστικής αντίληψης έγκειται σε τούτο: η πάλη ενάντια στην αστική επιρροή παλιού και νέου τύπου σημαίνει άσκηση μιας άλλης επιρροής. Δηλαδή ανάπτυξη των ιδεολογικών χαρακτηριστικών της αντιπαράθεσης αυτής, δηλαδή αντιπαράθεση άλλης κοσμοαντίληψης, ολότε- λα αντιθετικής. Δεν πρόκειται σκέτα για “ιδεολογική δουλειά”. Πρόκειται για την προβολή μιας αντιθετικής από την κυρίαρχη κοσμοαντίληψης. Σημαίνει ιδεολογική και πολιτική διαπαιδαγώγηση με βάση αυτή την κοσμοαντίληψη. Σημαίνει στιλ δουλειάς σύμφωνα μ’αυτή την κοσμοαντίληψη σε όλους τους τομείς. Δηλαδή σημαίνει αποτύπωση των χαρακτηριστικών της κοσμοαντίληψης σε όλη τη φυσιογνωμία του υποκείμενου- φορέα. Αν δεν ικανοποιείται ο όρος αυτός, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με μια λενινιστική αντίληψη αλλά με κάτι άλλο. Και οι τρέχουσες αντιλήψεις που “διαπαιδαγώγησαν» τους ανθρώπους στα τελευταία χρόνια, ήταν το αντίθετο. Πράξη! πριν απ’ όλα. Σόφισμα πολύ βολικό. Οι ιδέες βγαίνουν από την πράξη. Αλλά η πράξη σκέτα σημαίνει αυθορμητισμό της πιο χειρότερης μορφής, γιατί γίνεται στο όνομα κάποιων ιδεών που παίζουν το ρόλο “σημαίας” μονάχα. Κι εδώ δεν πρόκειται για “παραγωγή θεωρίας”. Πρόκειται για έλλειψη ανταπόκρισης στις πιο στοιχειώδικες απαιτήσεις μιας κάποιας αποσαφήνισης πραγμάτων που δεν συνεπάγονταν ιδιαίτερη προσπάθεια.

Η επεξεργασία αυτής της κοσμοαντίληψης δεν είναι υπόθεση τεχνοκρατών, ειδικών, θεωρητικών. Είναι υπόθεση ολόκληρου του φορέα. Και για να είναι υπόθεση ολόκληρου του φορέα, πρέπει ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του να εξυπηρετεί αυτή την αντίληψη. Ετσι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός πρωταρχικά είναι ο τρόπος παραγωγής και επεξεργασίας της αντιθετικής κοσμοαντίληψης του προλεταριάτου στη σημερινή εποχή ενάντια’στην παλιά και στη νέα αστική επιρροή.

Δεν είναι τεχνική διοίκησης, διεύθυνσης, δεν είναι management. Οταν αποκλειστικοποιείται ή τυποποιείται η πλευρά αυτή, τότε έχουμε εκφυλισμό. Ακόμα και σε συνθήκες της πιο βαθιάς παρανομίας ή άλλων παρόμοιων περιστάσεων, η ικανότητα της απαίτησης αυτής δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Δεν ταυτίζεται η λειτουργία αυτή με τη δημοκρατία. Αντίθετα, η δημοκρατία υποτάσσεται και εξυπηρετεί αυτή την απαίτηση. Το ξέκομμα της δημοκρατίας απ’ αυτή την πρωταρχική λειτουργία σημαίνει ιδεολογική απονέκρωση και έτσι, με ή χωρίς δημοκρατία, κατάσταση αποσύνθεσης χωρίς αρχή και τέλος. Αυτή την απαίτηση δεν μπορεί να την ικανοποιήσει κανένα σύστημα απλής συνάθροισης συζητούντων ατόμων, ούτε η δημοσιότητα για τη δημοσιότητα. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός μ’ αυτή την έννοια, σημαίνει πως υπάρχει, αναπτύσσεται η προλεταριακή επιρροή ενάντια στην αστική επιρροή.

Η δεύτερη απαίτηση της λενινιστικής αντίληψης είναι το σύστημα των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη του φορέα και του φορέα σαν σύνολο, με την τάξη, τη μάζα, τους ανθρώπους ξεχωριστά της μάζας. Υπογραμμίζεται συνήθως η ιεραρχική πλευρά των σχέσεων, αν δεν αποκλειστικοποιείται. Δεν είναι αυτή η ουσία. Είναι η εξωτερική πλευρά της ουσίας και γι’ αυτό δεν είναι εξ ορισμού σταθερή και αμετάβλητη, αλλά εξαρ- τιέται από τις συνθήκες, τις περιστάσεις κλπ. Βέβαια η ουσία εκφράζεται με μορφές. Και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία ποια μορφή υιοθετείται κάθε φορά. Στο ρεβιζιονιστικό πρότυπο, κι όχι μονάχα σ’ αυτό, τα πράγματα αντιστρέφονται. Η ιεραρχική συγκρότηση γίνεται “πράγμα για τον εαυτό της”.

Το σύστημα σχέσεων διασφαλίζει, δηλαδή πρέπει να επιδιώκει να διασφαλίζει, την ισχυροποίηση και διάδοση της επιρροής. Αλλά οι άνθρωποι που εκφράζουν και πραγματοποιούν αυτή τη λειτουργία έρχονται σε ορισμένες σχέσεις μεταξύ τους στο εσωτερικό του φορέα και επιδρούν, πρέπει να επιδρούν, πάνω στους άλλους. Οι “έξω άνθρωποι” δεν είναι “πρώτη ύλη» με την έννοια που το βλέπουν διάφοροι. Είναι ζωντανοί διαμορφωμένοι οργανισμοί. Δεν είναι ανόργανη μάζα. Οι “μέσα άνθρωποι» δεν μπορούν να έχουν τυχαίες σχέσεις ή απλά ιεραρχικές σχέσεις. Τέτοιες έχουν αναγκαστικά στην κοινωνία, στην παραγωγή κλπ. Δεν μπορούν βέβαια να έχουν σχέσεις που να στηρίζονται σε φανταστικούς κόσμους γιατί τότε οδηγούμαστε ορισμένες φορές σε τραγικές καταστάσεις. Αλλά δεν μπορούν να αναπαράγονται στο εσωτερικό οι υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Γιατί τότε δεν μπορεί να γίνεται λόγος για εκπλήρωση της πρώτης απαίτησης. Τότε ο φορέας δεν λειτουργεί σαν συλλογικός εκφραστής της αντιτιθέμενης ιδεολογίας προς την αστική επιρροή.

Η τρίτη απαίτηση είναι πως η πάλη ενάντια στην αστική επιρροή δεν γίνεται με ίσους όρους. Αυτό δεν συμβαίνει ούτε στο πιο αστικοδημοκρατικό καθεστώς. Επομένως πρέπει —ως προς τις σχέσεις με την αστική τάξη— να διαθέτει ικανότητα αντοχής στους μηχανισμούς βίας. Η απαίτηση αυτή εξασφαλίζει, δηλαδή πρέπει να εξασφαλίζει, την ικανοποίηση των δύο πρώτων απαιτήσεων.

Η πάλη για την ικανοποίηση των τριών αυτών απαιτήσεων δημιουργεί άλλες προοπτικές στη σημερινή πραγματικότητα για ένα κίνημα που επιδιώκει την πραγματοποίησή τους.

Αυτά, όπως είπαμε, γράφονταν το 1981.

Στα τελευταία 15 χρόνια που επικράτησε ο άκρατος αντιοργανωτισμός και οι κάθε λογής υποκλίσεις στο αυθόρμητο, αν κάνουμε έναν ουσιαστικό απολογισμό θα δούμε πως διάφορες προσπάθειες απότυ- χαν κυρίως γιατί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη σημασία και τη σπουδαιότητα της επεξεργασίας και ανάδειξης μιας αντιθετικής επιρροής προς την αστική, δεν έδωσαν σημασία στην πλευρά των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους που έπαιρναν μέρος στην προσπάθεια και τέλος, δεν έδειξαν μια ικανότητα αντοχής.

Τα λόγια και μάλιστα τα παχιά λόγια, όπως “κοινωνικός πόλεμος”, “άμεση δημοκρατία”, “αυτοοργάνωση”, “καθεστωτική αριστερά”, “γκρουπουσκουλιάρικη λογική”, “ιδεολογικός σεχταρισμός” και άλλα ηχηρά, επιστρατεύτηκαν για να καλύψουν την έλλειψη παραγωγής αυτής της αντιθετικής επιρροής.

Υποστηρίζουμε λοιπόν, ότι έχουμε μεγάλη ανάγκη από μια κομμουνιστική οργάνωση. Εχουμε ανάγκη από έναν οργανισμό που να χαρακτηρίζεται και να τείνει να κάνει φυσιολογική κατάσταση της ύπαρξής του τις τρεις λενινιστικές αρχές. Τα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι βήματα προς τα πίσω, αλλά τεράστια βήματα προς τα μπρος σε σχέση με την τεράστια καθυστέρηση του κινήματος μας στον τομέα αυτόν. Μόνο κάνοντας αυτά τα βήματα θα χτιστεί μια ελπιδοφόρα προοπτική για τους προοδευτικούς ανθρώπους, θα προχωρήσουμε μπροστά. Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτά τα βήματα. Οχι σαν μια κλειστή σέχτα ή μια αίρεση όπως πάλι ορισμένοι σχολιάζουν, αλλά ανοιχτά, εκθέτοντας αυτές τις ανάγκες, θέτοντας αυτά τα καθήκοντα, και καλώντας όλους τους σκεπτόμενους αριστερούς να κρίνουν την ισχύ των όσων λέμε και να κριτικάρουν με ουσιαστικό τρόπο την όλη προσπάθειά μας.

Ίσως να μην χρειαζόταν η παρακάτω υπενθύμιση, αλλά η οπισθοχώρηση είναι τέτοια, που επιβάλλεται να την κάνουμε: Η κομμουνιστική οργάνωση είναι μια οργάνωση προσανατολισμένη στη δράση, την πολύπλευρη δράση σε όλα τα επίπεδα και μέτωπα. Αρα, όλα τα φαιδρά περί “ακαδημαϊσμών” πάνε περίπατο και μάλιστα γρήγορα. Η δράση της κομμουνιστικής οργάνωσης δεν μπορεί να κατευθύνεται από το “κάτι να κάνουμε βρε παιδιά”, αλλά από τη σχεδιασμένη παρέμβαση για την άσκηση μιας άλλης επιρροής και την αλλαγή των συσχετισμών. Η δράση της κομμουνιστικής οργάνωσης πρέπει να στηρίζεται πάνω σε μια επεξεργασμένη πολιτική γραμμή και κατεύθυνση. Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για παρέμβαση που δεν στηρίζεται πάνω σε ένα γενικότερο προσανατολισμό και σε μια πολιτική γραμμή. Στις σημερινές συνθήκες πρέπει η κομμουνιστική οργάνωση να δώσει πολλές και σοβαρές μάχες για την υιοθέτηση ενός σωστού προσανατολισμού του κινήματος. Δεν φτάνει μόνο η επίκληση του αγώνα. Χρειάζεται και ο προσανατολισμός, χρειάζονται τα γενικά συνθήματα και η προοπτική. Η παρέμβαση, εν ολίγοις, πρέπει να υπηρετεί μια γενική γραμμή και έναν στρατηγικό στόχο.

Λέμε λοιπόν να επιταχύνουμε και σ’ αυτό τον τομέα. Λέμε να δυναμώσουμε στον τομέα της οργάνωσης, γιατί σ’ αυτόν παρατηρούνται οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις της Α/συνέχεια. Παρατηρείται μια ανισομετρία ανάμεσα στην ικανότητα παραγωγής μιας αντιθετικής άποψης και στην ικανότητα διάδοσης και απόχτησης δεσμών με ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να αγωνιστούν.

Η επιτάχυνση αυτή υπαγορεύεται κι από πολλούς άλλους λόγους.

Πρέπει, όσο πιο σύντομα είναι μπορετό, να ξεφύγουμε από τη σημερινή μας κλίμακα και να ανέβουμε σε μια άλλη.

Σύντροφοι, είμαστε λίγοι και έχουμε να κάνουμε πολλά. Ερχονται στιγμές που η κλίμακά μας στέκεται σημαντικό εμπόδιο για την υλοποίηση πολλών από τις ιδέες και προτάσεις που έχουμε. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να δυναμώσουμε. Πρέπει γρήγορα να γίνουμε περισσότεροι και να δυναμώσουμε κι άλλο. Η δημιουργία της κομμουνιστικής οργάνωσης πρέπει να απαντήσει και σ’ αυτό το πρόβλημα.

Θα τα καταφέρουμε σύντροφοι; Αν καταλάβουμε ότι είναι στο χέρι μας να προωθήσουμε και αυτό το καθήκον, αν το σχεδιάσουμε σωστά, αν κινητοποιήσουμε όλες μας τις δυνάμεις κι όχι αυτές που κάθε φορά ενεργοποιούμε, αν δουλέψει πραγματικά το μυαλό μας και συντονιστεί με τα χέρια και τα πόδια, αν λειτουργήσει συλλογικά η οργάνωση και ατομικά ο κάθε σύντροφος, αν κατανοηθεί η αναγκαιότητα αυτού του βήματος, τότε είμαστε σίγουροι πως θα τα καταφέρουμε.

Θα τα καταφέρουμε γιατί αυτά που λέμε είναι βασικά σωστά, γιατί αυτό που θέτουμε σαν στόχο μας είναι μια πραγματική ανάγκη στην ελληνική κοινωνία, ανάγκη που διαστρέφεται και απωθείται πολλά χρόνια τώρα.

Θα τα καταφέρουμε γιατί η κομμουνιστική οργάνωση είναι ένα σάλπισμα αγώνα, συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αποφασιστικής προώθησης στόχων.

Ομως μπορεί να προβληθεί μια αντίρρηση: Μόνοι σας θα τα κάνετε αυτά; Δεν υπάρχουν άλλες δυνάμεις και κυρίως δεν υπάρχει ανάγκη να συσπειρωθούν κάποιες δυνάμεις σε διάφορους χώρους ενάντια στη φοβερή επίθεση που δεχόμαστε;

Υπάρχει μια σύγχυση στην αντίρρηση αυτή. Και επειδή προβάλλεται συχνά, πρέπει να διευκρινίσουμε τα πράγματα.

Υπάρχουν δύο επίπεδα στην πορεία των πραγμάτων που δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε. Το ένα είναι η οργάνωση δυνάμεων πάνω στη βάση μιας ενιαίας αντίληψης, μιας προγραμματικής άποψης και μιας γενικής γραμμής. Το επίπεδο αυτό είναι το λεγόμενο κομματικό ή στην περίπτωσή μας αυτό της κομμουνιστικής οργάνωσης.

Το άλλο επίπεδο είναι αυτό της συσσώρευσης δυνάμεων που σχετίζεται με την ανάπτυξη κινημάτων, την οργάνωση μετώπων, την οργάνωση διαφόρων πρωτοβουλιών.

Αυτά τα δύο επίπεδα δεν είναι διαχωρισμένα μεταξύ τους με σινικά τείχη ούτε είναι διαχωρισμένα χρονικά.

Στα 15 χρόνια που πέρασαν, υπήρξε μια ουσιαστική αδιαφορία για τη διαδικασία της οργάνωσης δυνάμεων και παραπροβλήθηκε μια άποψη γενικόλογη για το κίνημα και την ανάπτυξη κινήματος, χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα κλπ.

Να αντιστρέψουμε το ερώτημα: Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που να ενδιαφέρονται με σταθερότητα και συνέπεια για το επίπεδο της οργάνωσης δυνάμεων; Υπάρχουν δυνάμεις που να δείχνουν, συστηματικά και μέσα από διαδικασίες, ότι προχωρούν σε κάποια κομματική οικοδόμηση; Εμείς αλλιώς βλέπουμε τα πράγματα. Πλάι στις ιδέες της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, προβάλλει και μια ιδέα κεντρο-ριζοσπαστικής αριστεράς. Και βλέπουμε ότι όσοι συμφωνούν πχ με τη Μαχόμενη Αριστερά, αδυνατούν να στηρίξουν ενιαιομετωπικές παρεμβάσεις σε μαζικούς χώρους, ενώ όσοι ψάχνουν προς τη λύση Μπανιά, η αριστερή πτέρυγα ΣΥΝ, ολίγον ΚΚΕ και γιατί όχι και ΔΗΚΚΙ (και αυτά μπορούν να χωρέσουν στο Μέτωπο της Αριστεράς ή είναι ολίγον ριζοσπαστικά) αναζητούν μια μεγάλη πολιτική κλπ κλπ.

Όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι σχέδιο, αλλά εντάσσονται μέσα σε μια αδιέξοδη εκτονωτική λογική, που όμως μπορεί να αναπαράγεται επειδή η κοινωνική δυσαρέσκεια σπρώχνει γενικά προς την κατεύθυνση του αγώνα αλλά και επειδή δεν έχει προβάλει κάτι άλλο με πολύ συγκεκριμένο και καθαρό τρόπο.

Λοιπόν μόνοι μας θα προχωρήσουμε; Πού πάμε αλήθεια μόνοι μας; Αν όσα είπαμε έχουν κάποια βάση και στηρίζονται στην πείρα μας, αλλά παίρνουν και υπόψη τους τη γενική τάση των πραγμάτων τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, τότε δεν πρέπει να κοντοσταθούμε σε ψευτοπροβλήματα όπως το “μόνοι μας ή με κάποιους άλλους;”.

Για να μην απογοητεύσουμε όμως αυτούς που προβάλλουν την αντίρρηση, τους λέμε και τα εξής: Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε. Στο βαθμό που εμφανιστεί κάποια δύναμη και εκφράσει τη και την άποψη ότι είναι αναγκαίος ο κοινός βηματισμός στο επίπεδο της οργάνωσης δυνάμεων, τότε υπάρχει ήδη μια βάση για συζήτηση. Η βάση αυτή είναι αν υπάρχει ουσιαστική συμφωνία σε ό,τι προγραμματικό έχει δώσει η Α/συνεχεια μέχρι σήμερα. Αν αυτό από κάποια δύναμη που προέρχεται από τον μ-λ χώρο, η απάντηση είναι να τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στο έργο του σ. Γιάννη Χοντζέα, ειδικά στο έργο των τελευταίων 15 χρόνων.

Όσον αφορά το επίπεδο της συσσώρευσης δυνάμεων, δηλαδή των μετώπων, των παρεμβάσεων κλπ, σαφώς και υπάρχουν δυνατότητες συνεργασιών και κοινών προσπαθειών. Οποιος προσέξει καλά τα όσα λέμε από τις στήλες της εφημερίδας, ειδικά για το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, θα δει ότι έχουμε την άποψη ότι μπορούν να γίνουν βήματα φτάνει να δυναμώσει μια άποψη που να δίνει σημασία στην ουσιαστική συζήτηση και αποσαφήνιση στόχων, συνθημάτων, πρωτοβουλιών. Είναι αυτό που κώδικά ονομάσαμε “κίνημα διόρθωσης” μιας βασικά λαθεμένης πορείας αυτού του χώρου. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε την πρόθεση να παρεμβαίνουμε σ’ αυτό το χώρο, όταν κρίνουμε ότι αυτό είναι δυνατό, όταν εξασφαλίζονται ορισμένοι όροι, όταν υπάρχει αλληλοσεβασμός και ένα θετικό κλίμα. Για παράδειγμα, κάναμε πρόταση στο ‘‘Πριν” και στην “Προλεταριακή Σημαία” να συνδιοργανώσουμε τη διεθνιστική εκδήλωση για το Μεξικό. Για διάφορους λόγους αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Μόλις πρόσφατα, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του υπεύθυνου σύνταξης της εφημερίδας Αριστερά! στο “Πριν”. Θα συνεχίσουμε αυτά τα ανοίγματα, δίνοντας πάντα βάρος στις καθαρές εξηγήσεις και στη διεξοδική συζήτηση διαφόρων ζητημάτων.

Μένει ένα ακόμα ζήτημα για να ολοκληρώσουμε αυτή την τοποθέτηση. Από όσα είπαμε, βγαίνει αρκετά ανάγλυφα το γιατί επιμένουμε στην επιλογή του κομμουνιστικού κινήματος. Παρόλα όσα λέγονται, ο κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου. Η κόκκινη σημαία δεν αμαυρώθηκε από τις ασχήμιες των ρεβιζιονιστών και από τον εκφυλισμό που επέφερε ο κρατικισμός. Παραμένει το λάβαρο των καταπιε- ζόμενων όλης της γης. Ο κομμουνισμός, ιστορικά, έκανε μόλις τα πρώτα του βήματα. Αυτά χαρακτηρίζονται από σημαντικές επιτυχίες και από ήττες. Στην ιστορία του γεννήθηκαν ρεύματα και τάσεις που, ενώ ανέμιζαν την κόκκινη σημαία, οδηγούσαν στον εκφυλισμό. Η ζωτικότητα του κομμουνισμού βρίσκεται στην ίδια τη θεωρία του αλλά και στο ριζοσπαστισμό που έχει η απαίτηση να συμβαδίζει η θεωρία με την πράξη. Η ενότητα θεωρίας και πράξης δεν αφήνει για πολύ καιρό τους κατεργαραίους να μιλάνε στο όνομά του. Αργά ή γρήγορα τους εκδικείται.

Δείτε τι υπέροχα που παραθέτει τα χαρακτηριστικά των προλεταριακών επαναστάσεων ο Μαρξ:

Οι προλεταριακές επαναστάσεις κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια την πορεία, ξαναγυρίζουν σε εκείνο που φαίνεται να έχει πραγματοποιηθεί για να ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε με ωμή ακρίβεια τις μισοτελειωμένες δουλιές, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες των πρώτων τους προσπαθειών, φαίνεται να ξαπλώνουν τον αντίπαλό τους μόνο και μόνο για να του δώσουν την ευκαιρία να αντλήσει δυνάμεις από τη γη και να ορθωθεί πάλι γιγάντιος μπροστά τους, οπισθοχωρούν συνεχώς μπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους ώσπου να δημιουργηθεί η κατάσταση που κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισμα.

Τώρα όλοι μαζί έχουν βαλθεί να παρουσιάζουν τον κομμουνισμό σαν τη μεγαλύτερη τρέλα του αιώνα που κλείνει, σαν τη μεγαλύτερη δύναμη καταστροφής και εγκλήματος. Ποιοι μιλάνε αλήθεια; Ποιοι τα λένε αυτά; Οι χασάπηδες των λαών και τα ινστιτούτα τους, οι ανανήψαντες πρώην αριστεροί, και τόσοι που ζουν και πλουτίζουν απ’ αυτές τις συκοφαντίες. Ενα μόνο στοιχείο που δημοσιεύτηκε αυτές τις μέρες: Σ’ όλο τον κόσμο υπολογίζεται ότι υπάρχουν 250 εκατομμύρια παιδιά σκλάβοι. Στην κυριολεξία σκλάβοι. Αυτό, την ίδια στιγμή που πανηγυρίζουν για την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού και την κυριαρχία τους σ’ όλο τον κόσμο. Αυτά είναι τα επιτεύγματα του κόσμου που υποστηρίζουν, για να μη μιλήσουμε για τις τόσες γενοκτονίες και εγκλήματα που έγιναν στο όνομα της προόδου, της ελευθερίας, του ελεύθερου κόσμου, της διεθνούς νομιμότητας κλπ.

Όμως ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο τα νιάτα του κόσμου, είναι και λυμένο αίνιγμα της ιστορίας. Λυμένο γιατί έχει αποδείξει ότι η πορεία προς μια αταξική κοινωνία, η πορεία σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία συνεταιρισμένων παραγωγών, είναι μια αναγκαιότητα. Λυμένο γιατί έχει καθορίσει πως μόνο με την ανάπτυξη της ταξικής πάλης είναι μπορετό να ανοίξει ο δρόμος προς τον κομμουνισμό. Παραμένει όμως αίνιγμα γιατί οι δρόμοι, οι συνθήκες και οι όροι μέσα από τους οποίους θα φτάσουμε στη λύση που ήδη γνωρίζουμε, δεν είναι γνωστοί στους σημερινούς ανθρώπους. Θα χρειαστούν αρκετές γενιές και πολλών χρόνων προσπάθειες, που θα ορίζουν μια ολόκληρη ιστορική εποχή, για να φτάσουμε ως εκεί.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Εκθέσαμε όσο πιο καθαρά μπορούσαμε τη βασική μας επιλογή για τη μετεξέλιξη.

Θυμηθήκαμε μέσα απ’ αυτή την έκθεση, το έργο και τη συμβολή του Γιάννη Χοντζέα.

Μας περιμένει πολλή δουλειά σε όλα τα επίπεδα, μετεξέλιξη σε κομμουνιστική οργάνωση είναι ένα τολμηρό κάλεσμα σε εκαντοντάδες, ίσως και χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας. Είναι μια μεγάλη πρόκληση για κάθε προοδευτικό άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή της αριστερός. Είναι ένας χαιρετισμός προς τους κομμουνιστές όλου του κόσμου. Είναι η δέσμευσή μας απέναντι στους περασμένους και τους μελλοντικούς αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να αξιοποιήσουμε και να διαδώσουμε το έργο του ο. Γιάννη Χοντζέα, γιατί είμαστε σίγουροι ότι πάνω στη βάση αυτού του έργου αναγκαστικά θα στηριχτεί το σύγχρονο κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να οικοδομήσουμε μια ενιαία μαχητική πανελλαδική οργάνωση με δυνάμεις σε όλες τις βασικές πόλεις της χώρας, για να ακούγεται πλατύτερα και δυνατότερα η φωνή της αντίστασης στη σύγχρονη βαρβαρότητα.

  • Θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να ενισχύσουμε τον τομέα εργαζομένων της Α/συνεχεια και να μαζικοποιηθεί η Ενωση Εργαζομένων ώστε να προωθήσουμε πιο αποτελεσματικά την παρέμβασή μας μέσα στο πιο σημαντικό αλλά και πιο παραγκωνισμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να ισχυροποιηθεί η παρουσία μας και στους χώρους της νεολαίας, να ισχυροποιηθούν τα Αριστερά Σχήματα, να συγκεντρωθούν δυνάμεις πάνω σε μια αριστερή κομμουνιστική βάση.

  • Θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να φτάσει η εφημερίδα μας, η Αριστερά!, σε κάθε γωνιά της χώρας. Πόρτα με πόρτα, χέρι με χέρι, ταχυδρομικά, η Αριστερά! πρέπει να μπει μέσα σε σπίτια και χώρους δουλειάς, πρέπει να γίνει μια ζωντανή εφημερίδα που με λαχτάρα και ενδιαφέρον θα τη διαβάζουν οι αναγνώστες της.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να προωθήσουμε το διεθνισμό, τη φιλία των λαών, και θα σταθούμε συνεπείς απέναντι σε κάθε έκκληση και κοινή προσπάθεια των κομμουνιστών σ’ όλο τον κόσμο.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δημιουργήσουμε μια οργάνωση με μέλη σεμνά, διαπαιδαγωγημένα στο πνεύμα της προσφοράς και της υπηρέτησης της υπόθεσης του κομμουνισμού, μακριά από εγωιστικές νοοτροπίες.

  • Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δημιουργήσουμε ένα καθοδηγητικό κέντρο και ένα στελεχικό δυναμικό που θα διαφέρει μονάχα στο ότι τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα υπάρχουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, και θα συγκεντρώνει, θα συμπυκνώνει την πείρα που η ακούραστη δουλειά όλης της οργάνωσης θα προωθεί.

-Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να εκφραστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, να πάρει όλο και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, έτσι ώστε και στη χώρα μας να αναπτυχθεί ένα μεγάλο μαζικό κίνημα ενάντια στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, στη μετακύλιση της κρίσης και στη δυαδική κοινωνία.

-Πυκνώστε τις γραμμές της Α/συνεχεια! Επιταχύνετε όλους τους ρυθμούς για να ξεπεράσουμε τις μεγάλες καθυστερήσεις!

-Αγωνιστείτε μαζί μας για να υποδεχτούμε το 2000 με την ίδρυση της κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα!

-ΖΗΤΩ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

-ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΛ ΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!

-ΖΗΤΩ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΛΕΥΤΕΡΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ, ΛΑΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ!

-ΤΙΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ!

-ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ!

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: