Νεπάλ – Basanta (ΚΚΝ-Μαοϊκό): για την ιδεολογική πλατφόρμα του Chand (19/12/2014)

Για την ιδεολογική πλατφόρμα του Biplav

Ανατομία της «Ρήξης με το στάτους κβο» του Biplav

indra-mohan-sigdel

Indra Μohan Sigdel ‘Basanta’
Μέλος του Πολιτικού Γραφείου, του ΚΚΝ-Μαοϊκού

Μια ομάδα συντρόφων με επικεφαλής το Biplav ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από το κόμμα, αποστέλλοντας μια επιστολή αποχώρησης χωρίς ημερομηνία, στην κομματική ηγεσία στις 24 Νοέμβρη 2014. Το κέντρο αυτό, με το Biplav επικεφαλής, πήρε το όνομα Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ Μαοϊκό. Αυτό το σύντομο άρθρο γράφτηκε για να εξοικειώσει τους αναγνώστες με τα βασικά σημεία των αντικομματικών φραξιονιστικών δραστηριοτήτων, σε χρονολογική σειρά, και να κάνει μια περιεκτική ανατομία των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων που ο Biplav κατέθεσε με το κείμενό του που έφερε τον τίτλο: “Ρήξη με το στάτους κβο, μια αναπόφευκτη ιστορική αναγκαιότητα”.

Η πάλη δύο γραμμών είναι κινητήρια δύναμη, η οποία πάει το κομμουνιστικό κόμμα μπροστά. Ασταμάτητα υπάρχει σε ένα κομμουνιστικό κόμμα, άλλοτε έντονη και άλλοτε λιγότερο έντονη. Στην πραγματικότητα, είναι μια πάλη μεταξύ σωστών και λανθασμένων ιδεολογικών και πολιτικών γραμμών. Όμως, η πάλη δύο γραμμών που ζήσαμε μετά τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ-Μαοϊκού ήταν λίγο παράξενη. Από την αρχή, δεν περιορίστηκε εντός δύο γραμμών που βασίζονταν σε ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα. Παρότι είχε ιδεολογικές και πολιτικές ρίζες πίσω της, ξέσπασε λόγω οργανωτικών ζητημάτων. Ήδη κατά την πρώτη σύνοδο που ίδρυσε το ΚΚΝ-Μαοϊκό, τέθηκε ζήτημα ηγεσίας. Ψυθιριζόταν από μερικούς αντιπροσώπους ότι η σύνοδος θα έπρεπε να εκλέξει το σύντροφο Badal ως πρόεδρο και το σύντροφο Biplav ως γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ ο σύντροφος Kiran θα έπρεπε να παραμείνει ως θεματοφύλακας του κόμματος. Αυτό ήταν, στην πραγματικότητα, μια αντανάκλαση ενός ατομιστικού καριερισμού ο οποίος ήταν βαθιά ριζωμένος στο σύντροφο Biplav. Όταν ο Biplav επέδειξε ακραίο καριερισμό με την ομιλία του, ο σύντροφος Badal άμεσα τον απέρριψε, σημειώνοντας ότι αυτή συνιστούσε την επιτομή μιας αντεπανάστασης στο ζήτημα της ηγεσίας. Ο ισχυρισμός του αυτός αποδείχτηκε τώρα σωστός.

IMG_4552-1024x682

O Badal στο βήμα της εναρκτήριας τελετής του ιδρυτικού (7ου) συνεδρίου του ΚΚΝ-Μαοϊκού το 2012 (πηγή)

Για περίπου δύο χρόνια έκτοτε, υπήρχε μια ασύνηθης κατάσταση στο κόμμα. Δεν υπήρχαν καταγεγραμμένες διαφορές επί της γραμμής ως τέτοιες για τα ιδεολογικά και τα πολιτικά ζητήματα στην κομματική ηγεσία, το Πολιτικό Γραφείο ή ακόμα και την Κεντρική Επιτροπή, παρότι υπήρχαν διάφορες απόψεις που διατυπώνονταν στα χαμηλά κλιμάκια. “Η ηγεσία δεν είναι δυναμική και χαρισματική”, “δεν μπορεί να ηγηθεί της επανάστασης”, “αυτή η ηγεσία εργάζεται σκληρά για να παραδώσει το κόμμα στον Πρατσάντα”, “δεν είναι η λαϊκή εξέγερση αλλά ο λαϊκός πόλεμος που μπορεί να εφαρμοστεί στο Νεπάλ” κλπ, ήταν μερικές απόψεις διαφωνίας που διατυπώνονταν στις κατώτερες επιτροπές, εδώ κι εκεί. Βάζοντας μπροστά συναισθηματικά ζητήματα, όλες οι δυνάμεις δόθηκαν στην απόκτηση πλειοψηφίας και κατάκτησης της ηγεσίας στις επιτροπές, κάτι που προξένησε οργανωτικό αναρχισμό σε όλο το κόμμα.

Όταν έγινε αισθητή η ανάγκη εμπλουτισμού της κομματικής στρατιωτικής γραμμής που υιοθέτησε το 7ο Εθνικό Συνέδριο, η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής αποφάσισε τη σύγκληση μιας Εθνικής Συνδιάσκεψης για να τη συζητήσει. Παράλληλα με το κείμενο που παρουσίασε ο σ. Κιράν, ο σ. Biplav κατέθεσε άλλο ένα κείμενο, το οποίο, στην πραγματικότητα, αντιτιθόταν στη στρατιωτική γραμμή που υιοθετήθηκε από το Συνέδριο. Όταν η γραμμή του Συνεδρίου αμφισβητήθηκε από το σ. Biplav o οποίος διατύπωσε μια αντιτιθέμενη γραμμή, η συνεδρίαση της ΚΕ ομόφωνα αποφάσισε να οργανώσει όχι μια Συνδιάσκεψη, αλλά ένα Ειδικό Συνέδριο για τη συζήτηση των κειμένων εντός ενός έτους. Και τα δύο κείμενα δόθηκαν στις κατώτερες επιτροπές για να μελετήσουν και το πλάνο για κίνημα στο δρόμο τέθηκε χωρίς αντιθέσεις κατά την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής.

Ο σ. Biplav, από τη μια, δεν συμμετείχε στα ηγετικά κλιμάκια, το ΠΓ ούτε καν τις συνεδριάσεις της ΚΕ και, από την άλλη, ενέτεινε τις φραξιονιστικές και κλικαδόρικες συνεδριάσεις υπό την ηγεσία του. Έλεγαν, πρώτον, “αυτή η ηγεσία είναι ακατάλληλη και, επομένως, δεν μπορεί να ηγηθεί της επανάστασης”, δεύτερον, “είμαστε δεσμευμένοι να προχωρήσουμε στον ένοπλο αγώνα”, τρίτον, “δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο”, τέταρτον, “επιβιβαστείτε γρήγορα αλλιώς, το αεροπλάνο θα απογειωθεί σύντομα” κλπ. Σε αυτό το σκηνικό, όταν του ζητήθηκε να θέσει την άποψή του στις κομματικές συνεδριάσεις σταματώντας τέτοιες φραξιονιστικές δραστηριότητες, δήλωσε ότι δεν θα λάμβανε μέρος σε καμία συνεδρίαση παρά μόνο αυτή της Ολομέλειας.

Οι φραξιονιστικές δραστηριότητες συνεχίζονταν ασταμάτητα. Μια “πανεθνική σύνοδος” της φράξιας που είχε επικεφαλής το Biplav οργανώθηκε στην παρανομία μέσα στη ζούγκλα, στην περιφέρεια Kapilvastu. Η συνεδρίαση της ΚΕ θεώρησε σωστό εκείνη τη στιγμή να τους ζητήσει να διακόψουν αυτή τη συνάντηση και να συμμετέχουν στην ολομέλεια που προγραμματιζόταν να οργανωθεί στις 22 Νοέμβρη 2014. Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο το αρνήθηκαν, αλλά οργάνωσαν μια συνέντευξη Τύπου στο Butwal για να “δημοσιοποιήσουν” τις αποφάσεις που πήρε αυτή η “Σύνοδος”. Ήταν η ίδια μέρα όπου η 5η Ολομέλεια ήταν προγραμματισμένο να συγκληθεί. Όταν δεν εμφανίστηκαν στην Ολομέλεια, ο σ. Κιράν ξανά τους ρώτησε αν θα εμφανιστούν ή όχι. Απάντησαν ότι διεξήγαν μια συνεδρίαση για να συζητήσουν το ζήτημα και είπαν ότι ίσως συμμετέχουν την επόμενη μέρα. Δεδομένης αυτής της κατάστασης, η Ολομέλεια αποφάσισε να αναβληθεί για την επόμενη μέρα, στις 23 Νοέμβρη 2014. Την επόμενη μέρα, ο Biplav με τους οπαδούς του εμφανίστηκαν στο χώρο της Ολομέλειας. Παρά την καθυστέρηση μιας ώρας, η ολομέλεια άρχισε. Μετά τις συνήθεις αρχικές διαδικασίες, οι σ. Κιράν και Biplav ανέλυσαν τα κείμενά τους και τοποθετήθηκαν για την κατάσταση στο κόμμα. Με αυτό, η συνεδρίαση διακόπηκε για την επόμενη ημέρα.

Baidhya 2

O Κιράν μιλά σε προηγούμενη Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΝ-Μαοϊκού (πηγή)

Την επόμενη μέρα, ωστόσο, δεν εμφανίστηκε με τους οπαδούς του, αλλά με μια επιστολή αποχώρησης προς τον πρόεδρο σ. Κιράν. Ακόμα και μετά την επίδοση της επιστολής του Biplav, ο σ. Κιράν, με αίσθημα υψηλής ευθύνης για την κομματική ενότητα, επέδειξε τη μέγιστη ευελιξία και ζήτησε από το σ. Biplav και τα μέλη της ομάδας του να συμμετέχουν στην Ολομέλεια και να μιλήσουν για οτιδήποτε θεωρούν απαραίτητο να ακουστεί πριν από τους αντιπροσώπους στην Ολομέλεια. Απορρίπτοντας την πρόταση αυτή του σ. Κιράν, έφυγαν για να οργανώσουν μια συνέντευξη Τύπου, όπου ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από το κόμμα. Δύο ερωτήματα: πρώτον, τι τον έκανε τόσο διστακτικό να διεξάγουν μια πάλη δύο γραμμών εντός του κόμματος και, δεύτερον, γιατί με τόση ζέση διέσπασε το κόμμα εν μέσω Ολομέλειας που θα συζητούσε τα ζητήματα γραμμής και ενώ ένα Ειδικό Συνέδριο είχε προγραμματιστεί να οργανωθεί εντός πέντε μηνών. Η ιστορία θα δώσει σίγουρα απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.

Η πάλη δύο γραμμών που είχε ξεκινήσει να αποκρυσταλλώνεται ήδη από την ίδρυση του κόμματός μας, του Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ-Μαοϊκού, με τον καιρό οδήγησε στη δημιουργία ενός νέου Μαοϊκού κέντρου στο Νεπάλ. Ο σ. Biplav, ένας από τους δύο γραμματείς του κόμματός μας, έγινε ο “πρωτοπόρος” ηγέτης που έφερε αυτό το κέντρο στην επιφάνεια. Προς έκπληξη όλων, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα ακριβώς την επόμενη μέρα αφότου έθεσε τη διαφορετική του άποψη στην 5η Ολομέλεια, η οποία οργανώθηκε για να διεξαχθεί συζήτηση στα ίδια τα κείμενα που παρουσίασαν ο σ. Κιράν και ο ίδιος. Αυτή η Ολομέλεια διεξήχθη λόγω της επαναλαμβανόμενης επιμονής του, όμως δεν τόλμησε να κάνει πράξη αυτή τη διαπάλη όταν οι αντιπρόσωποι προετοιμάζονταν να πάρουν μέρος σε αυτή την έντονη συζήτηση.

***

Ρήξη με το στάτους κβο” ήταν ο τίτλος του εγγράφου του. Υπάρχει κάτι το ελκυστικό σε αυτό το σύνθημα εντός των επαναστατών νεολαίων του Νεπάλ. Γιατί θέλουν η Νεοδημοκρατική Επανάσταση να ξαναανθίσει, ερχόμενη σε ρήξη με την αντιδραστική πολιτική αταξία που υπάρχει τώρα. Κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό και δίκαιο. Ωστόσο, ο Biplav προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτό το σύνθημα για να τραβήξει το λαϊκό επαναστατικό συναίσθημα υπέρ του και, έπειτα, να παρασύρει τα επαναστατικά στελέχη και τις μάζες προς μια εσφαλμένη ιδεολογία και πολιτική. Αυτό το κείμενο, σε καμία περίπτωση, δεν θα είναι βοηθητικό ώστε να προκαλέσει ρήξη με το κυρίαρχο σημερινό πολιτικό χάος στο Νεπάλ προς μια επαναστατική αλλαγή αλλά, στην πραγματικότητα, θα προκαλέσει μια ιδεολογική και πολιτική ρήξη με την επαναστατική θέση που έχουν πάρει μέχρι σήμερα το νεπαλέζικο και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Παρακάτω υπάρχουν μερικά ζητήματα με τα οποία ο Biplav ήρθε σε ρήξη με τις βασικές ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις που είχαν υιοθετηθεί πρό καιρού από το νεπαλέζικο και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Ένα. Ο Biplav αρχίζει το κείμενό του με ένα σύνθημα: “Να παλέψουμε εναντίον του κομπραδόρικου αστικού κράτους! Να βαδίσουμε στην κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός δημοκρατικού κράτους!”. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι από την ίδρυσή του κιόλας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ θεωρούσε τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Νεπάλ ως μισοφεουδαρχικές και μισοαποικιακές. Το 7ο Εθνικό Συνέδριο του κόμματός μας, πριν από δύο χρόνια, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Νεπάλ είναι μια μισοφεουδαρχική και νεοαποικιακή χώρα και, έτσι, αποφάσισε να αλλάξει την προηγούμενη διατύπωση. Με το σύνθημά του αυτό, ο Biplav εισήγαγε δύο νέους πολιτικούς όρους, απαλείφοντας αυτούς που το Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ χρησιμοποιούσε ήδη από την εποχή της δημιουργίας του. Όμως, αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Νεπάλ, ο Biplav εισήγαγε μια νέα ορολογία, κομπραδόρικο αστικό κράτος, χωρίς επαρκή και ικανοποιητική τεκμηρίωση. Πουθενά στο 24σέλιδο κείμενό του δεν αναφέρει τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Νεπάλ ως μισοφεουδαρχικές και μισο- ή νεοαποικιακές. Επιπροσθέτως, αντικατέστησε τον όρο Νεοδημοκρατική Επανάσταση απλώς με την δημοκρατική επανάσταση. Κάνοντας κάτι τέτοιο, έρχεται σε ρήξη, πρώτον, με τη θέση για τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που το κομμουνιστικό κίνημα στο Νεπάλ θεωρεί ότι επικρατούν στη χώρα μέχρι σήμερα και, δεύτερον, με τη μαοϊκή αρχή της Νεοδημοκρατικής Επανάστασης που πρέπει να ολοκληρωθεί στις υπανάπτυκτες χώρες οι οποίες καταπιέζονται από τον ιμπεριαλισμό.

892380_130714140449148_730585697_o

Ο Chand μιλά σε συνεδρίαση της Λίγκας Κομμουνιστικής Νεολαίας Νεπάλ (πηγή)

Δύο. Σε αντιστοιχία με την πολιτική εισήγηση που υιοθετήθηκε στο 7ο Εθνικό Συνέδριο του Κόμματός μας, “η αντίθεση μεταξύ της κομπραδόρικης και γραφειοκρατικής αστικής τάξης και της φεουδαρχικής τάξης, οι οποίες διευθύνονται και κατευθύνονται από τον ινδικό επεκτατισμό, και των νεπαλέζικων πλατιών μαζών είναι η κυρίαρχη αντίθεση” στη Νεπαλέζικη κοινωνία. Όμως, σε αντίθεση με αυτό, το κείμενο του Biplav γράφει: “Η αντίθεση μεταξύ της φεουδαρχίας και του νεπαλέζικου λαού, η οποία παρέμενε σε κυρίαρχη θέση επί μακρόν, έχει υποστεί μια αλλαγή, για πρώτη φορά στην ιστορία. Η αντίθεση μεταξύ του κομπραδόρικου αστικού κράτους και του νεπαλέζικου λαού έχει πάρει τη θέση της”. Με αυτή τη διατύπωση, έρχεται σε ρήξη από την κομματική θέση που υιοθετήθηκε στο 7ο Εθνικό Συνέδριο του κόμματός μας.

Τρία. Ήδη από τη λεγόμενη απελευθέρωση της Ινδίας του 1947, οι ινδικές άρχουσες τάξεις ακολουθούν το δρόμο των βρετανών αποικιοκρατών, αυτόν της επέκτασης και του ελέγχου όλης της Νοτιοασιατικής υποηπείρου. Όχι μόνο τα κομμουνιστικά κόμματα, αλλά και όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην περιοχή έχουν χαρακτηρίσει αυτή την ηγεμονιστική πρακτική των ινδικών αρχουσών τάξεων ως ινδικό επεκτατισμό. Όμως, ο Biplav προτιμά να υιοθετήσει διαφορετική ορολογία αντ’ αυτής. Γράφει: “Όλοι οι πολιτικοί, οικονομικοί, στρατιωτικοί, διοικητικοί και πολιτιστικοί τομείς βρίσκονται υπό έλεγχο της Ινδίας. Κανένας τομέας δεν υπάρχει που να μην βρίσκεται υπό την ινδική θέληση. Παρότι μερικοί αναλυτές και πολιτικοί τη συγκρίνουν με την εκδοχή υποταγής του Σικκίμ, του Μπουτάν και του Φίτζι, είναι αναγκαίο να έχουμε μια ξεχωριστή ανάλυση για το Νεπάλ. Κατά την εκτίμησή μας, αυτή μπορεί να οριστεί ως νεπαλέζικη διάσταση της ινδικής επεμβατικότητας”.

Λέγοντας κάτι τέτοιο, ο Biplav έρχεται σε ρήξη με την ορολογία που το κομμουνιστικό και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, ιδίως της ινδικής υποηπείρου, χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα. Γιατί υιοθετείται μια νέα ορολογία, στη θέση μιας καθιερωμένης ορολογίας, χωρίς επαρκή ανάλυση που να δικαιολογεί την αλλαγή αυτή; Μιλώντας χωρίς περιστεροφές, μπορεί αυτό να αποτελεί μια ορολογία, η οποία μαρτυρά μια στροφή σε μια στάση που στέκεται μεταξύ του ινδικού επεκτατισμού και μιας φιλικής γειτονικής Ινδίας, όπως το τότε Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) είχε κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχε υιοθετήσει μια ενδιάμεση ορολογία, τον “ινδικό σωβινισμό”, στη θέση του ινδικού επεκτατισμού.

2568311562_287ea21f68

Τέσσερα. Στα τελευταία χρόνια, όλες οι βασικές αντιθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο οξύνονται. Παρ’ όλα αυτά, η κυρίαρχη αντίθεση σε παγκόσμιο επίπεδο δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ. Η αντίθεση μεταξύ ιμπεριαλισμού και των καταπιεσμένων εθνών και λαών είναι η κυρίαρχη αντίθεση και η επανάσταση είναι η κύρια τάση σήμερα. Ο Biplav, στο κείμενό του, δεν αναφέρει καθόλου αυτά τα ζητήματα, όμως θέτει αυτά τα ζητήματα με διαφορετικό τρόπο. Στο κείμενό του γράφει: “Ο μονοπολικός κόσμος, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, που ήταν κυρίαρχος από τη δεκαετία του ’90 ως το τέλος του 20ού αιώνα, έχει καταστραφεί. Νέες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν εμφανιστεί. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν φτάσει σε επίπεδο πολέμου”. Η τελευταία πρόταση αυτού του αποσπάσματος υπονοεί ότι η αντίθεση μεταξύ των ιμπεριαλισμών είναι κυρίαρχη τώρα και ο παγκόσμιος πόλεμος είναι η κύρια τάση σήμερα. Αυτή είναι άλλη μια ρήξη στην οποία ο Biplav προβαίνει με την ως τώρα υιοθετηθείσα θέση για τη διεθνή κυρίαρχη αντίθεση και την κύρια τάση στον κόσμο που είχε διατυπώσει ο Μαο.

Πέντε. Η σημερινή εποχή είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης όπως όρισε ο Λένιν. Η κινητήρια δύναμη της εποχής αυτής είναι η αντίθεση μεταξύ του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, από τη μια πλευρά, και του διεθνούς προλεταριάτου, από την άλλη. Σε σχέση με αυτό, ο Biplav καθόρισε τη γραμμή της κλίκας του για τα διεθνή ως εξής, χωρίζοντάς τη σε τρεις κατηγορίες. Γράφει: “Από την πλευρά των διεθνών σχέσεων, η πολιτική μας θα πρέπει να είναι η εξής: 1) οικοδόμηση αδελφικών σχέσεων με τα κομμουνιστικά κόμματα, 2) διατήρηση ισορροπημένων σχέσεων με τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις και 3) υιοθέτηση πολιτικής πάλης και ισορροπίας με τις καπιταλιστικές σχέσεις.

Αναφορικά με τη γραμμή του Biplav για τα διεθνή, η πρώτη μπορεί να γίνει αποδεκτή παρότι ο όρος “κομμουνιστικά κόμματα” είναι πλατύς. Η δεύτερη είναι απαράδεκτη: γιατί δεν υπάρχει κανένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα που να έχει την επαναστατική εξουσία σε κάποια χώρα σήμερα. Η τρίτη είναι εντελώς λάθος, γιατί καλεί σε διατήρηση ισορροπίας μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και του προλεταριάτου. Τι είδους νεοδημοκρατική επανάσταση θα κάνει ο Biplav προβαίνοντας σε συμβιβασμούς μεταξύ του προλεταριάτου και του ιμπεριαλισμού, του κύριου εχθρού της προλεταριακής επανάστασης; Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι συνειδητά χρησιμοποιεί τον όρο “καπιταλιστικές χώρες” εννοώντας τις ιμπεριαλιστικές. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ο Biplav προέβη σε άλλη μια ρήξη, τη ρήξη με το λενινιστικό δόγμα για τον ιμπεριαλισμό και την προλεταριακή επανάσταση.

nepal_maoists_antuf_strike_maoism

Έξι. Ο ιμπεριαλισμός και η ντόπια αντίδραση είναι δύο εμπόδια που οι κομμουνιστές επαναστάτες πρέπει να απομακρύνουν για να υλοποιήσουν τη Νεοδημοκρατική Επανάσταση στις μισοφεουδαρχικές και μισο/νεο-αποικιακές χώρες. Αυτές οι δύο αντιδράσεις είναι αλληλοδιαπλεκόμενες και, επομένως, αδιάσπαστες. Όμως, ο Biplav δεν ακολουθεί αυτό το συλλογισμό. Επ’ αυτού, στο έγγραφό του αναφέρεται ότι: “Καθίσταται αντιληπτό ότι ο κόσμος φτάνει προς την ισορροπία ως αποτέλεσμα δράσεων, αντιδράσεων και των ιμπεριαλιστικών διαμαχών που παρατηρούνται στα γεγονότα της Νότιας Ασίας και της Μέσης Ανατολής”. Το κείμενο επίσης γράφει: “Παρουσιάζεται μια δυνατότητα ώστε η εσωτερική αντίθεση και ισχύς της κάθε δεδομένης χώρας, όχι της εξωτερικής, να μπορεί να λάβει αποφασιστικό ρόλο για κάθε επαναστατικό κίνημα ώστε αυτό να θριαμβεύσει”. Αυτά τα δύο αποσπάσματα ξεκάθαρα αποκαλύπτουν πώς συνειδητά αναζητεί δικαιολογίες για να ξεφύγει από τον αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού, τον κύριο εχθρό αυτής της εποχής. Στην πραγματικότητα, με αυτό, ο Biplav έχει προβεί σε μια ακόμα ρήξη με το μαοϊκό δόγμα για τη Νεοδημοκρατική Επανάσταση, με την οποία δύο εμπόδια, η ντόπια αντίδραση και ο ιμπεριαλισμός απομακρύνονται ταυτόχρονα.

Εφτά. Η ένοπλη λαϊκή εξέγερση και ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος έχουν διατυπωθεί ως δύο δρόμοι για την προλεταριακή επανάσταση για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Το πρώτο μοντέλο αναπτύχθηκε στη Ρωσία, μια καπιταλιστική χώρα, ενώ το δεύτεορ μοντέλο αναπτύχθηκε σε μια μισοφεουδαρχική και μισο/νεοαποικιακή χώρα, την Κίνα. Αυτά τα δύο μοντέλα αναπτύχθηκαν σε χώρες με ποιοτικά διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και στις οποίες ο συσχετισμός της επαναστατικής ισχύος ήταν διαφορετικός. Όμως, ο Biplav πραγματεύεται αυτό το ζήτημα με διαφορετικό τρόπο και δεν εντοπίζει διαφορά στο περιεχόμενό τους. Επ’ αυτού, στο κείμενό του γράφει: “Η λαϊκή εξέγερση επίσης μπορεί να οριστεί ως λαϊκός πόλεμος. Σε τελική ανάλυση, κάθε επανάσταση γίνεται από το λαό. Δεν είναι λάθος να πούμε ότι ένας πόλεμος που γίνεται από το λαό είναι λαϊκός πόλεμος”. Γιατί προβαίνει σε αυτή τη γενίκευση η οποία συσκοτίζει την ουσιαστική διαφορά μεταξύ αυτών των ορολογιών και κάνει τους ανθρώπους να χαλαρώσουν την ακρίβεια προς το δρόμο της επανάστασης; Αυτή είναι άλλη μια ρήξη στην οποία προβαίνει με τη μέχρι τώρα συμφωνηθείσα θέση για το περιεχόμενο των δύο μοντέλων προλεταριακής επανάστασης.

images cpn(m)

Οχτώ. Είναι αλήθεια ότι καμία επανάσταση δεν μπορεί να είναι αντίγραφο μιας άλλης. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν ίχνη από κανένα μοντέλο. Αντίθετα, γεγονός είναι ότι ο δρόμος της επανάστασης μοιάζει περισσότερο με ένα από αυτά τα μοντέλα και επομένως, αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί ως βάση. Και σε αυτό ο Biplav διαφοροποιείται. Γράφει: “Ο κανόνας ότι πρέπει απαραιτήτως να συνδέεται είτε με την εξέγερση είτε με το λαϊκό πόλεμο δεν εφαρμόζεται, όταν μιλάμε για νεπαλέζικη πρωτοτυπία”. Επιπλέον, προσθέτει: “Για αυτό, θα πρέπει να υιοθετηθεί μια πολιτική οικοδόμησης λαϊκής εξουσίας από τις αστικές και τις αγροτικές περιοχές με σκοπό την κεντρική εξουσία”. Πώς μπορεί κανείς να οικοδομήσει λαϊκή εξουσία και στις αγροτικές και στις αστικές περιοχές ταυτόχρονα; Μία θα έπρεπε να είναι η κύρια κάθε φορά. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για εκλεκτικισμό, κάτι που, τελικά, θα τον οδηγήσει να μην οικοδομήσει λαϊκή εξουσία πουθενά. Επομένως, πρόκειται για άλλη μια ρήξη με το λενινιστικό και μαοϊκό δρόμο κατάληψης της εξουσίας.

Εννιά. Η κρατική εξουσία είναι ένα μέσο δικτατορίας της μιας τάξης πάνω στην άλλη. Δεν μπορεί να υπάρχει καμία κρατική εξουσία που εργάζεται και για τους δυο, τον καταπιεστή και τον καταπιεζόμενο. Αυτή είναι η βασική ιδέα του Μαρξισμού. Σε αντίθεση με αυτή, ο Biplav έχει διατυπώσει μια νέα πρόταση: το “διαμοιρασμό της εξουσίας”. Ισχυρίζεται ότι η αποτυχία του Πρατσάντα έγκειται στην ανικανότητά του να παλέψει για “διαμοιρασμό εξουσίας” με τα αντιδραστικά κόμματα την περίοδο της ειρηνευτικής διαδικασίας. Με αυτή την αντίληψη κατά νου, προπαγανδίζουν ότι θα πάρουν τα όπλα αν η αντιδραστική εξουσία δεν συμφωνήσει μαζί τους για “διαμοιρασμό εξουσίας”. Γιατί πρόκειται να πάρουν τα όπλα; Όχι για να καταλάβουν την κρατική εξουσία, αλλά για να αναγκάσουν τον εχθρό να μοιραστεί την εξουσία; Αυτό δεν είναι, στην πραγματικότητα, τίποτε άλλο παρά μια πλήρη ρήξη με τη μαρξιστική αντίληψη περί κρατικής εξουσίας και της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Ca n 001

Δέκα. Μέχρι τώρα υπήρχαν τρία είδη κοινωνικών επαναστάσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η πρώτη είναι η αστική δημοκρατική επανάσταση, της οποίας ηγείται η αστική τάξη εναντίον της φεουδαρχίας, στην προκαπιταλιστική εποχή. Η δεύτερη είναι η Σοσιαλιστική Επανάσταση, με επικεφαλής το προλεταριάτο εναντίον της αστικής τάξης, στην ιμπεριαλιστική εποχή. Αυτά τα δύο είδη επαναστάσεων λάμβαναν χώρα με την οργάνωση ένοπλης λαϊκής εξέγερσης στις πόλεις η οποία ακολουθούταν από εμφύλιο πόλεμο στην επαρχία. Και η τρίτη ήταν η Νεοδημοκρατική Επανάσταση, με επικεφαλής το προλεταριάτο, εναντίον της φεουδαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Ακολουθούσε το δρόμο της περικύκλωσης των πόλεων από την επαρχία. Όμως, ο Biplav ισχυρίζεται ότι κανένα από τα δύο μοντέλα που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν, ούτε η σημερινή στρατιωτική γραμμή του κόμματός μας, η λαϊκή εξέγερση στη βάση του λαϊκού πολέμου, είναι εφαρμόσιμα στο Νεπάλ. Έχει διατυπώσει ένα νέο μοντέλο, το οποίο ονόμασε “Θεωρία της Ενοποιημένης Επανάστασης”. Σε αυτό το κείμενο γράφει: “Η γραμμή της ενοποιημένης επανάστασης είναι η μοναδική γραμμή για τη νεπαλέζικη επανάσταση. Σχετίζεται με τη νεπαλέζικη μοναδικότητα και ιδιαιτερότητες. Η μοναδικότητα δεν σημαίνει απαραιτήτως πως συνιστά μια ιδιαίτερη θεωρία, όμως σημαίνει πως μια νέα θεωρία και γραμμή αναπτύχθηκε από αυτές τις δύο. Ο κανόνας ότι απαραιτήτως θα πρέπει να συνδέεται είτε με την εξέγερση είτε με το λαϊκό πόλεμο δεν εφαρμόζεται εδώ. Αντίθετα, είναι διαφορετική από αυτά τα δύο μοντέλα και περιλαμβάνει τη νεπαλέζικη ιδιαιτερότητα και τα οικουμενικά χαρακτηριστικά και των δύο. Η ουσία της είναι νεότερη αυτών”. Όμως το κείμενο σιωπά όσον αφορά το πώς αυτή η νέα γραμμή θα εφαρμοστεί στην επαναστατική πράξη στο Νεπάλ. Ο Biplav έχει στοχεύσει στο κενό. Έτσι, είναι μια ρήξη από τη Μαρξιστική-Λενινιστική-Μαοϊκή βάση και, συνεπώς, είναι σαν να χτίζει κάστρα στον αέρα.

Τα παραπάνω σημεία επιγραμματικά δίνουν μια σύντομη ιδέα για τα σημεία όπου η πάλη δύο γραμμών στο κόμμα μας επικεντρώθηκε στον ιδεολογικό και πολιτικό τομέα. Αυτά είναι τα βασικά ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα, όχι αναφορικά με τη Νεοδημοκρατική Επανάσταση στο Νεπάλ μόνο, αλλά και με την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση. Ισχυρίζεται ότι όλα αυτά αποτελούν ανάπτυξη του Μαρξισμού-Λενινισμού-Μαοϊσμού. Όμως πώς μπορεί να αναπτύσει το Μ-Λ-Μ όταν δεν βασίζεται και δεν υπερασπίζεται τον ίδιο το Μ-Λ-Μ; Στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα της ανάπτυξής του, κατρακυλά στον εμπειρισμό, ερχόμενος σε ρήξη με τους θεμελιώδεις ισχυρισμούς του Μ-Λ-Μ.

Εν κατακλείδι, η 5η Ολομέλεια από την οποία ο Biplav και οι θαυμαστές του αποχώρησαν, υιοθέτησε ένα κείμενο με τίτλο: Ειδική Πολιτική Έκθεση. Μετά από ενδελεχή ανάλυση του αναρχισμού και της πάλης δύο γραμμών που ξέσπασε στο κόμμα, η ολομέλεια συνόψισε την τάση που ήταν βαθιά ριζωμένη στο Biplav. Επ’ αυτού, το κείμενο της Ολομέλειας αναφέρει: “Έτσι, αυτές οι δραστηριότητες βασίζονταν: οργανωτικά, στον αναρχικό ατομισμό, φιλοσοφικά, στην αρνητική διαλεκτική και τον εμπειρισμό και, πολιτικά, στην οπισθοδρομική στρατηγική του διαμοιρασμού της εξουσίας. Στο κείμενο διαφωνίας του Biplav, η στρατιωτική γραμμή που παρουσιάζεται ως θεωρία της ενοποιημένης επανάστασης, με την άρνηση του λαϊκού πολέμου, της λαϊκής εξέγερσης και της λαϊκής εξέγερσης στη βάση του λαϊκού πολέμου, είναι αρκετά ασαφής, προκαλεί συγχύσεις, δεν έχει περιεχόμενο και αφήνει πολλά σημεία σκοτεινά. Επίσης, στο κείμενό του υπάρχει χαλαρή στάση έναντι του ινδικού επεκτατισμού και, επομένως, κάνει βήματα πίσω στο ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας. Συμπερασματικά, η κύρια τάση που εκδηλώνεται στις πράξεις του και στην άποψή του με την οποία διαφοροποιείται, είναι δεξιός οπορτουνισμός στην ουσία και αριστερός στη μορφή”.

19 Δεκέμβρη 2014

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: