Προκήρυξη της αντιρεβιζιονιστικής «Ομάδας Στάλιν» (ΕΣΣΔ, 1968)

Ο αγώνας των κομμουνιστών ενάντια στην καπιταλιστική στροφή που πήρε η Σοβιετική Ένωση και το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας, η οποία ξεκίνησε – χοντρικά- μετά το θάνατο του Στάλιν, ήταν από τους πλέον δύσκολους σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο γιατί ο αντίπαλος ήταν ισχυρός, αλλά γιατί πλέον είχε παρέλθει και η συλλογική μνήμη από τα χρόνια του καπιταλισμού στη χώρα. Δεν υπήρχε “μέτρο” με το οποίο θα μπορούσε κανείς άμεσα να συγκρίνει, άρα, η απήχηση των αντιρεβιζιονιστών ήταν αντικειμενικά πιο δύσκολο να επεκταθεί σε πλατιές μάζες, πολλώ δε μάλλον όταν αυτές δεν είχαν, καθώς περνούσαν τα χρόνια υπό την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού, σταθερή ενασχόληση με την πολιτική (όπως έδειξε και η σχετική απάθεια στην τελική κατάρρευση ακόμα και της “μαρκίζας” το 1989-1991). Εξάλλου, ακόμα και σε οργανωτικό επίπεδο ήταν δύσκολη η ανάπτυξη του αντιρεβιζιονιστικού κινήματος μέσα στη Σοβιετική Ένωση, συν τοις άλλοις επειδή η αστική κλίκα που κυριάρχησε στην εξουσία, -χοντρικά- μετά το θάνατο του Στάλιν, είχε σφετεριστεί και την τεχνογνωσία της παράνομης οργανωτικής δουλειάς των κομμουνιστών και διέθετε και βελτιωμένα τεχνικά μέσα σε σχέση με την εποχή της παρανομίας του ίδιου του κόμματος. Με αυτά τα δεδομένα, συν το γεγονός ότι η χώρα ήταν αχανής, μόνο αποκομμένες ολιγομελείς ομάδες θα μπορούσαν να υπάρξουν για την καταπολέμηση του ρεβιζιονισμού.

Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως ανεπιτυχούς έκβασης, ο ηρωικός αυτός αγώνας θα πρέπει να γνωστοποιείται και να τιμάται.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί προκήρυξη που κυκλοφόρησε από την Ομάδα Στάλιν που δρούσε στη Σοβιετική Ένωση επί Μπρέζνιεφ και αντιτιθόταν στην άρχουσα αστική κλίκα. Το κείμενο αναδημοσιεύεται από κινεζικά έντυπα. Ωστόσο, είναι προφανές ότι δεν είναι χαλκευμένο από τα κινεζικά έντυπα. Αυτό φαίνεται από διάφορα πράγματα: για παράδειγμα, πρώτον, ξεκινάει από το ζήτημα της πολυτελούς διαβίωσης και των προνομίων του στρώματος αυτού που κατείχε την πολιτική εξουσία στη χώρα. Το ότι στέκεται πολύ σε αυτό, μάλιστα, δείχνει ότι πραγματικά αυτό το πράγμα πονούσε όχι μόνο τους κομμουνιστές (για το οποιο- την πολυτελή διαβίωση κάποιων αυτοαποκαλούμενων κομμουνιστών- επίσης και πολύ σωστά αναφέρεται), αλλά μάλλον ήταν ευδιάκριτο και πονούσε και ενοχλούσε και όλο το λαό.

Δεύτερον, στέκεται επίσης σε ένα άλλο ζήτημα που μόνο ή κυρίως στο εσωτερικό της χώρας θα μπορούσε να γίνεται αντιληπτό. Στο πώς πρακτικά εκδιώκονταν οι μάζες από την ενασχόληση με την πολιτική.

Τρίτον, δεν υιοθετεί την ανάλυση που έκαναν οι αντιρεβιζιονιστές σε όλο τον κόσμο (και οι κινέζοι κομμουνιστές) για τη Σοβιετική Ένωση το 1968, δηλαδή μετά τη μπρεζνιεφική ένοπλη επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία. Δεν αναδεικνύει την υιοθέτηση επιθετικής στάσης, ή την μετάλλαξη και απόκτηση επιθετικής φύσης από το ρεβιζιονιστικό καθεστώς. Αντίθετα, το κατηγορεί για υποχώρηση έναντι του ιμπεριαλισμού. Έχει, δηλαδή, μια ανάλυση, ωσάν να επρόκειτο για το ρεβιζιονισμό της δεκαετίας του ’50.

Το ότι δεν έχει “εκσυγχρονίσει” την ανάλυσή της η Ομάδα αυτή όσον αφορά την αλλαγή της διεθνούς στάσης του ρεβιζιονισμού που βρισκόταν στην εξουσία της χώρας, δεν σημαίνει ότι συνολικά η ανάλυσή της δεν είναι χρήσιμη. Αντίθετα, αναδεικνύει ποια στρώματα συγκεκριμένα συναποτέλεσαν αυτή την άρχουσα κλίκα (ανώτεροι νέοι διανοούμενοι, παλιοί διανοούμενοι, κληρονόμοι προνομίων, εκφυλισμένα κομματικά στελέχη). Επίσης, στοχοποιεί τον Οικονομισμό, ο οποίος διέπει την άρχουσα πολιτική κλίκα Μπρέζνιεφ- Κοσύγκιν, ο οποίος έδινε έμφαση στην “αποτελεσματικότητα” με όρους κέρδους ανά μεμονωμένη επιχείρηση και την “τεχνοκρατική” αύξηση των παραγωγικών δυνάμεων (δηλαδή, ανεξαρτήτως “χρώματος” και συμμετοχής των μαζών). Ακόμα, αναδεικνύει τα μέσα εξαπάτησης και αποκοίμησης των εργαζομένων: όχι τυχαία, είναι τα ίδια ακριβώς με του καπιταλισμού, τον οποίο όλοι «γευόμαστε». Ακόμα και η αναφορά στο ζήτημα της σεξουαλικότητας, το οποίο έπαιξε και ακόμα παίζει στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, δεν είναι ένδειξη κάποιου “γεροντικού συντηρητισμού” των αντιρεβιζιονιστών. Αντίθετα, είναι χρήσιμη η αναφορά σε αυτό, γιατί αναδεικνύει το ότι ήδη από τη δεκαετία του ’60 είχε αρχίσει να αξιοποιείται στη χώρα από την αστική κλίκα.

Για περισσότερα για τη δράση των αντιρεβιζιονιστών στη Σοβιετική Ένωση, βλ.εδώ.

Άρθρο από την Επιθεώρηση Πεκίνου, τόμος 11, τεύχος 43, 25/10/168, σ.σ.10-12

Η “Ομάδα Στάλιν” στη Σοβιετική Ένωση πρόσφατα κυκλοφόρησε μια προκήρυξη με τίτλο “Να πάρουμε το δρόμο του Στάλιν”. Καλεί το προλεταριάτο και τους υπόλοιπους εργαζομένους στη Σοβιετική Ένωση να ξεσηκωθούν για να ανατρέψουν την εξουσία της σοβιετικής ρεβιζιονιστικής αποστάτριας κλίκας και να εγκαθιδρύσουν ξανά τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Η προκήρυξη έχει ως εξής:

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Όλοι μπορούν να δουν τις βαθιές αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας τα τελευταία 15 χρόνια, δηλαδή υπό την εξουσία της Χρουσιωφικής- Μπρεζνιεφικής κλίκας των ανώτερων στρωμάτων. Ωστόσο, δεν μπορούν όλοι να δουν το πραγματικό περιεχόμενο των αλλαγών αυτών. Η φύση της πολιτικής εξουσίας στη Σοβιετική Ένωση έχει αλλάξει και το ίδιο έχει συμβεί με την πολιτική, την ιδεολογία και την οικονομία της χώρας. Οι προφανείς συνέπειες αυτών των αλλαγών είναι η διάσπαση στο κομμουνιστικό κίνημα, η απομόνωση της Σοβιετικής Ένωσης, ηπλήρης απώλεια του κύρους της και η κρίσιμη κατάσταση στη χώρα. Όμως το Χρουσιωφικό- Μπρεζνιεφικό καθεστώς προσπαθεί να καλύψει τη χρεοκοπία του με τη δημαγωγία των πολιτικών του και θριαμβολογώντας για ανύπαρκτες νίκες και επιτυχίες. Η δυσαρέσκεια και η πίεση των εργατών και των αγροτών έχουν υποχρεώσει την άρχουσα κλίκα των ανωτέρων στρωμάτων να παραχωρήσει καποια δώρα εξευγενισμού στους εργαζομένους ώστε να διατηρήσει την εύθραυστη κατάστασή της και να διατηρήσει τα προνόμιά της και τις πολυτέλειές της σε βάρος των εργατών και των αγροτών.

Σύντροφοι! Να δούμε τη ρίζα του ζητήματος! Να μην εξαπατώμαστα από τα κούφια λόγια του Μπρέζνιεφ και τα δώρα εξευγενισμού του Κοσύγκιν!

Το βασικό αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών του Χρουσιωφικού- Μπρεζνιεφικού καθεστώτος στα 15 χρόνια ύπαρξής του είναι η δημιουργία μιας εκμεταλλεύτριας άρχουσας κλίκας η οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης και βασίζεται στη συγχώνευση των ανωτέρων στρωμάτων των διανοουμένων και της διανόησης που κληρονόμησε το στάτους της με τα ανώτερα στελέχη στο κόμμα και τους κυβερνητικούς οργανισμούς τα οποία έχουν αποσπαστεί από το λαό. Αυτό το αλαζονικό στρώμα έχει πλουτίσει σε βάρος της εργατικής τάξης, όμως δημιουργεί ένα ψεύτικο μέτωπο, ωσάν να πάλευε για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Για όσους πραγματικά παλεύουν για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, δεν υπάρχει ανάγκη να απολαμβάνουν προνόμια και πολυτέλειες λεηλατώντας τους εργάτες και τους αγρότες. Η άρχουσα κλίκα των ανωτέρων στρωμάτων έχει εδώ και καιρό σταματήσει να υπηρετεί το λαό: έχει μετατραπεί σε καρκίνωμα στο σώμα του λαού και τον απομυζά.

Εργάτες! Παλέψτε ενάντια σε όλα τα προνόμια! Παλέψτε ενάντια στην εκμετάλλευση από την άρχουσα ομάδα, την ομάδα των νέων αστών “αφεντικών”!

Η άρχουσα κλίκα ενεργά ενθαρρύνει τη διάδοση της αστικής ιδεολογίας και κουλτούρας. Αυτό είναι απαραίτητο όχι μόνο για να ικανοποιεί τις δικές της ορέξεις, αλλά, πάνω από όλα, για να “αναπλάσει” την ιδεολογία των εργατών και των αγροτών, ώστε να σκοτώσει το επαναστατικό πνεύμα της εργατικής τάξης, ώστε να “προσαρμόσει” την εργατική τάξη για την κατάλληλη χρήση από την άρχουσα κλίκα προς τα συμφέροντα της κλίκας της. Η άρχουσα κλίκα χρησιμοποιεί τη διανόηση για να διαδώσει τη διαβρωτική ιδεολογία του αστικού εκφυλιστικού ατομισμού, του εγωισμού και της σεξουαλικότητας. Πάρα πολλοί διανοούμενοι ακολουθούν την “πρωτοπορία” τους, δηλαδή, την αστική εκμεταλλεύτρια κλίκα που βρίσκεται στην εξουσία και συνεχώς ξεσκονίζουν αυτή την κλίκα. Η διανόηση αποτελεί σήμερα το έδαφος για την εμφάνιση του οπορτουνισμού και του αστικού εκφυλισμού. Αποτελεί τη σταθερή βάση και το μόνο αξιόπιστο υποστύλωμα της άρχουσας τάξης. Αυτός είναι ο λόγος που αντί να εμποτίζει τους διανοούμενους με την προλεταριακή ταξική συνείδηση, η ρεβιζιονιστική αστική κλίκα κάνει ό,τι μπορεί για να “ανεβάσει” την εργατική τάξη στο ιδεολογικό επίπεδο των αστών διανοουμένων, των οποίων η ιδεολογία στενά συνδέεται με την αστική ιδεολογία. Επομένως, το σύνθημά μας είναι:

Να ξεριζώσουμε την Ιδεολογία των Αστών Διανοούμενων, να εμφυσήσουμε την Ιδεολογία του Προλεταριάτου!

Η ρεβιζιονιστική άρχουσα κλίκα βάζει τα δυνατά της για να ενσταλλάξει στα μυαλά των εργατών την ιδέα ότι τα συμφέροντα των εργατών φαίνεται ότι βρίσκονται εκτός πολιτικής, ότι οι εργάτες δεν πρέπει να ασχολούνται καθόλου με την πολιτική, ότι για τους εργάτες το βασικό πράγμα είναι η προσωπική ευτυχία, και ότι οι πολιτική είναι δήθεν κάτι που αφορά μόνο όσους βρίσκονται στην κορυφή, αλλά όχι τις μάζες των εργατών. Αυτή η γραμμή, η οποία είναι γνωστή ως Χρουσωφικός- Μπρεζνιεφικός Οικονομισμός, είναι ένα μέσο για την άρνηση του πολιτικού ρόλου της εργατικής ταξης, ένα μέσο για να τίθεται σε εφαρμογή η πολιτική αυτής της κλίκας, αυτό το είδος πολιτικής που δεν έχει τίποτε το κοινό με την προλεταριακή πολιτική. Η εργατική τάξη αποτελεί μια τρομερή επαναστατική δύναμη. Είναι ακριβώς την εργατική τάξη που φοβούνται οι καπεταναίοι Χρουσιώφ- Μπρέζνιεφ και σία, οι οποίοι έχουν χάσει και τα τελευταία ίχνη προλεταριακού επαναστατικού πνεύματος, ταξικού χαρακτήρα και διεθνισμού.

Το ένδοξο καθήκον της εργατικής τάξης είναι να πάρει το πολιτικό τιμόνι από τα χέρια αυτής της κλίκας

Η εκμεταλλεύτρια κλίκα και τα στρώματα γύρω από αυτήν πάνω από όλα φοβούνται την αναφορά στην υποστήριξη και τη βοήθεια και την υπεράσπιση της παγκόσμιας επανάστασης. Αυτό γιατί η ενίσχυση της βοήθειας και της υποστήριξης στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να παραιτηθούν των προνομίων τους. Αυτή η κλίκα δεν ενδιαφέρεται για την απώθηση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, τον τερματισμό της εξαγωγής της αντεπανάστασης και την υποστήριξη του ένοπλου αγώνα των λαών για την απελευθέρωση. Αντίθετα, ασκεί μια πολιτική “ειρηνικών” συμβιβασμών και παραχωρήσεων προς τον ιμπεριαλισμό. Αυτή η συνθηκολόγα πολιτική ενάντια στον ιμπεριαλισμό έχει μετατρέψει τη Σοβιετική Ένωση σε εμπόδιο για την παγκόσμια επανάσταση.

Κάτω η συνθηκολόγα και υποχωρητική πολιτική της κλίκας αυτής! Ζήτω η προλεταριακή πολιτική της Επαναστατικής Αντεπίθεσης!

Κάθε πολιτική εξουσία έχει το δικό της ταξικό χαρακτήρα. Η Χρουσιωφική-Μπρεζνιεφική κλίκα των ανωτέρων στρωμάτων έχει κυριολεκτικά εξαλείψει τη δικτατορία του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και έχει “νομιμοποιήσει” αυτή την εξάλειψη, με αποτέλεσμα να έχει αντικαταστήσει την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης με τη δικτατορία της κλίκας αστών έκφυλων. Η μόνη μορφή πολιτικής εξουσίας που αντιπαραβάλλεται στη δικτατορία της αστικής τάξης είναι η δικτατορία του προλεταριάτου.

Κάτω η δικτατορία της κλίκας των αστών έκφυλων! Εμπρός στη Μάχη για να επανεγκαθιδρύσουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση!

Αυτή η άρχουσα κλίκα χαρακτηρίζεται από τις επίμονες προσπάθειές της να αποκρύψει τα βρώμικα πεπραγμένα της από το λαό και να τα συγκαλύψει με το όνομα του Λένιν. Επί 15 χρόνια, αυτή η κλίκα σφετερίζεται το όνομα του Λένιν και το λερώνει. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι η γραμμή αυτής της άρχουσας κλίκας δεν έχει τίποτε το κοινό με το Λενινισμό.

Να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τους πραγματικούς Λενινιστές από όσους καλύπτονται από το όνομα του Λένιν! Να ξεσκεπάσουμε την προδοσία αυτής της ρεβιζιονιστικής άρχουσας κλίκας- της κλίκας των έκφυλων!

Ενώ κρύβεται πίσω από το όνομα του Λένιν, η κλίκα των ανώτερων στρωμάτων που βρίσκεται στην εξουσία συκοφαντεί το μεγάλο λενινιστή Ι.Β. Στάλιν. Αυτή η κακοπροαίρετη συκοφαντία δεν είναι από μόνη της ο πραγματικός στόχος της κλίκας. Η κατασυκοφάντηση του Στάλιν αποτελεί ένα βολικό πρόσχημα για την αναθεώρηση της επαναστατικής πολιτικής του Στάλιν και την αντικατάστασή της από μια συνθηκολόγα πολιτική, από την αστική ιδεολογία και από μια εκμεταλλευτική οικονομία- αυτός είναι ο πραγματικός στόχος αυτής της κλίκας.

Να συντρίψουμε το Χρουσιωφικό- Μπρεζνιεφικό Ρεβιζιονισμό! Εμπρός για την αποκατάσταση του σταλινικού πνεύματος, της Υπόθεσης του Στάλιν και της φήμης του Στάλιν!

Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές- οι αστοί έκφυλοι στη Σοβιετική Ένωση- εξαπολύουν βρωμερές συκοφαντίες ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας και τους ηγέτες τους: υποστηρίζουν τη φιλοχρουσιωφική αντιπολίτευση στην επαναστατική γραμμή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας: και προσπαθούν να υποκινήσουν έναν εμφύλιο πόλεμο στην Κίνα.

Κάτω τα χέρια από τη Λαϊκή Κίνα!

Η μπρεζνιεφική κλίκα των ανώτερων στρωμάτων υποκριτικά δηλώνει ότι επιθυμεί “την ενότητα όλων των επαναστατικών δυνάμεων”, ενώ στην πραγματικότητα αποκλείει όλες τις γνήσιες επαναστατικές δυνάμεις από αυτή την “ενότητα”. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι τα μπρεζνιεφικά στοιχεία εργάζονται για την ενότητα γύρω από τη συνθηκολόγα γραμμή τους, και προσπαθούν να υποχρεώσουν τις επαναστατικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό, καθώς και να τις μετατρέψουν από δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε δυνάμεις που “ειρηνικά συνυπάρχουν” με τον ιμπεριαλισμό.

Να παλέψουμε ενάντια στην Ηγεμονία του ρεβιζιονισμού, να παλέψουμε για την ηγεμονία του Μαρξισμού!

Για τη διεξαγωγή της Επανάστασης σε όλο τον κόσμο!

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε κάτω από τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού!

Προλετάριοι και καταπιεσμένοι λαοί του κόσμου, ενωθείτε στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό!

(“Hongqi”(“Κόκκινη Σημαία”) No. 4, 1968.)    

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: