Κάποια “τεχνοκρατικά” περί Αρμαγεδώννα, άμεσου “κουρέματος”, ΕFSF κλπ (και γιατί στο δημοψήφισμα “ΟΧΙ”)

Ξεκαθαρίζοντας εξαρχής ότι: α) εν μέσω φημών, λογική είναι η ανησυχία καταθετών, β) ανεξαρτήτως ύψους, κανένα κράτος, σε καμία εποχή, δεν μπορεί πλήρως να εγγυηθεί όλο το ποσό των καταθέσεων, αλλιώς, δεν θα υπήρχε η λειτουργία της Πίστης (Credit) στην οικονομία, και οι τράπεζες δεν θα δάνειζαν, μπορεί κανείς να συμπεράνει τα ακόλουθα:
1) Η εξομοίωση με την Κύπρο είναι λάθος. Εκεί είχε κοπεί το ένα “πόδι” των τραπεζών (τα ελλαδικά ομόλογα, που ήταν περιουσιακό στοιχείο), και οι τράπεζες αυτομάτως “ανοίγονταν” υπερβολικά. Μάλιστα, πούλησαν άλλο ένα περιουσιακό στοιχείο τους, τα υποκαταστήματα στο εξωτερικό, απίστευτα φτηνά. Εξάλλου, δεν υπήρχε καν το σημερινό νομικό πλαίσιο. Αντίθετα, στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή έχουν -τυπικώς, έστω- εγκεκριμένα(βλ. σημ.2) περιουσιακά στοιχεία, δεν λείπει το ένα “πόδι” για να κοπεί και το άλλο, αλλά “αίμα”: το ρευστό, και δη το “χάρτινο” χρήμα (κι αυτό, μόνο εξαιτίας της διασποράς φημών).
2) Δεν είναι ασήμαντο ότι στα στρες τεστ της -υπό κατασκευή- “Τραπεζικής Ένωσης” της ΕΕ οι 4 ελληνικές βασικές τράπεζες τα πέρασαν, έστω και εκ των υστέρων (ενώ 25 ευρωπαϊκές, όχι). Πιθανό κούρεμα σε επιτυχώς ελεγχθείσες τράπεζες πλήττει την αξιοπιστία συνολικά της “Τραπεζικής Ένωσης” της ΕΕ. Ακόμα και στημένη να’ταν η “επιτυχία” των ελληνικών τραπεζών (παρότι εκκρεμούσε η τελευταία “αξιολόγηση” της Ελλάδας, άρα, απίθανο), πάλι, το κύρος του όλου (όχι μόνο του εξεταστικού) συστήματος θα κλονιζόταν και “φτου κι απ’την αρχή” για την ΕΕ, αν το αντέχει (βλ.παρακάτω). Στο μεταξύ, το πρόβλημα θα μεταδοθεί αυτομάτως στις επιχειρήσεις της ΕΕ συνολικά, αφού η ευρωπαϊκή οικονομία στηρίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό στον τραπεζικό τομέα για τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων από ό,τι άλλες οικονομίες (π.χ. αμερικανική): με χρηματοδότηση από αναξιόπιστες και άρα αβέβαιες πηγές, πλήττονται οι προοπτικές των επιχειρήσεων.
3) Από τη στιγμή που η μία πηγή χρηματοδότησης των τραπεζών (ELA) ως τώρα δεν αγγίζεται, θέμα θα προκύψει μόνο αν αχρηστεύσει τα ίδια του τα περιουσιακά στοιχεία (ελληνικά ομόλογα) και ζητήσει άμεσα όλα τα χρήματα που έχει δώσει το EFSF. Είναι πολιτική απόφαση αυτό και χτες δεν την πήρε το EFSF: απλώς διατήρησε το δικαίωμά του να τα ζητήσει κάποτε, αφού δεν είναι χαζοί να μας τα χάριζαν προ δημοψηφίσματος, ούτε έχουν πολιτική εντολή για κάτι τέτοιο (ΑΡΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΣΑ ΛΕΕΙ ΤΟ “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”: http://www.protothema.gr/…/to-koubi-tis-hreokopias-patise-…/ ). Προφανώς δεν έχουν στην άκρη άμεσα οι τράπεζες 130,9 δις (αφού δεν απαιτείται από κανένα εποπτικό όργανο τέτοιο ποσό να’ναι άμεσα διαθέσιμο). Πάλι, όμως, δεν σημαίνει ότι άμεσα πρέπει να τους τα επιστρέψεις ή άμεσα συμβάλλουν οι καταθέσεις σε αυτό. Μάλιστα, αν τα ζητήσουν άμεσα, το πρόβλημα μεταφέρεται σε αυτούς: ήδη εμμέσως, με τόση έκταση που δίνουν στο αν έχουν πρόβλημα, παραδέχονται γιατί δεν τους συμφέρει να τα ζητήσουν άμεσα:http://www.efsf.europa.eu/…/2015_07_03%20FAQ%20on%20Greece%… . Αν όμως κλείσουν τον ELA, τότε καταργείται το όλο πλαίσιο, άρα δύνασαι να αρνείσαι κι εσύ την επιστροφή των χρημάτων από την άλλη πηγή (EFSF), και τους επιστρέφεις, όπως είδαμε, το πρόβλημα. Και τα δύο, όμως, είναι πολιτική απόφαση διαστάσεων που υπερβαίνουν τους σημερινούς ηγέτες και την κατάσταση της ΕΕ, και πάντως, όχι “αυτόματη” και αναπότρεπτη εξέλιξη. Πράγματι, το ρευστό θα είναι σπάνιο, αλλά επιπτώσεις θα φανούν στο βαθμό που θα σπεύδουν οι πολίτες για αναλήψεις, και στο βαθμό που η μετάβαση στο στάδιο των ηλεκτρονικών συναλλαγών και του πλαστικού χρήματος δεν θα συντομευθεί ταχύτατα. Ως τώρα οι πολίτες αντέδρασαν απρόσμενα ψύχραιμα:http://www.naftemporiki.gr/…/l-katseli-entelos-anupostato-t…. Ούτε, όμως, τις Αναβαλλόμενες Φορολογικές Απαιτήσεις μπορούν να “κόψουν” άμεσα από τις τράπεζες, γιατί αυτό θέτει εν αμφιβόλω την (ευνοϊκή) ύπαρξή τους και στις τράπεζες όλης της ΕΕ (ακόμα κι αν είναι μικρότερες αλλού).
4) Το σχετικό νομικό πλαίσιο της ΕΕ (“Τραπεζική Ένωση”) είναι, πράγματι, υπό κατασκευή. Τα κράτη υποχρεούνται να φτιάξουν ένα ταμείο εγγύησης καταθέσεων που θα φτάνει ως το 0,8%. Ως τα τέλη του 2015, είναι το κράτος που εγγυάται. Μετά, αναλαμβάνει η ΕΕ. Έχει ήδη σχηματίσει έναν εποπτικό μηχανισμό (όπου είδαμε ότι οι τράπεζες βγήκαν οκ) και από το Γενάρη θα προχωρήσει στο μηχανισμό που θα αποφαίνεται αν μια τράπεζα κλείνει ή όχι. Μάλιστα, ήδη μπορείς να παίρνεις λεφτά και από τα ταμεία εγγύησης καταθέσεων των άλλων χωρών (http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…). Υπό προϋποθέσεις: δηλαδή, και εδώ πρόκειται για πολιτική απόφαση κι όχι κάτι “αυτόματο” και άμεσο.
5) Το κούρεμα έχει να κάνει, δεδομένου του παραπάνω πλαισίου, με το πόσο αποτελεσματικά θα πληρώσουν πρώτα οι δύο πρώτοι που προβλέπεται να συνεισφέρουν: οι μέτοχοι και έπειτα οι ομολογιούχοι (μετά ακολουθούν οι καταθέτες), καθώς και η τιμή πώλησης άλλων περιουσιακών στοιχείων, όπως τα υποκαταστήματα των ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό (ενεργητικό 70 δις http://www.kathimerini.gr/…/oi-kindynoi-gia-trapezes–kai-k…). Άρα, πάλι είναι θέμα πολιτικής βούλησης και καλής έρευνας των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών και των ιδιοκτητών τους. Δεν περνάνε άμεσα οι μετοχές των τραπεζών στην κατοχή της ΕΕ και δεν είναι δεδομένο ότι θα πουλήσουν κοψοχρονιά τα υποκαταστήματα του εξωτερικού, όπως λέγεται εδώ: http://www.protothema.gr/…/oli-i-alitheia-gia-tin-egguisi-…/. Δεδομένου, επίσης, ότι μια τράπεζα είναι πλέον, ξανά, κυρίως ιδιωτική, αυτό σημαίνει πως το κούρεμα είναι δυνατό να μην είναι ενιαίο όπως ήταν (ενιαίο) στην Κύπρο (εκτός κι αν θέλουμε να ευνοήσουμε συγκεκριμένους επιχειρηματίες). Σε κάθε περίπτωση, προβλέπεται ότι μετά το 8% συμβολή μέσω κουρέματος, μπορούν να υπάρχουν εξαιρέσεις (πέραν των ήδη υπαρχουσών, ότι π.χ. δεν κουρεύονται οι λογαριασμοί για μισθοδοσία). Και, πάλι, προηγούνται στο κούρεμα μεγάλες εταιρίες κλπ, ανεξαρτήτως ποσού.
6) Το ίδιο το κούρεμα ή μη, είναι πολιτική απόφαση. Στην Κύπρο υπογράφτηκε από πολιτικούς. Άρα η όποια κυβέρνηση, δεν υπογράφει, ή ορίζει ό,τι ύψος και κατηγορίες κουρέματος θέλει, ελέγχει εξονυχιστικά ή καθόλου τους μετόχους της (όπου δεν είναι η ίδια μέτοχος), διαπραγματεύεται καλά ή όχι την τιμή πώλησης των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών (υποκαταστήματα κλπ).
Το κούρεμα λοιπόν ένας συνδυασμός πολιτικών αποφάσεων και νομικού πλαισίου που δεν έχει καμία σχέση και δεν είναι τόσο εύκολος όσο με την Κύπρο.
Στα παραπάνω, πρέπει να προστίθεται και η γεωπολιτική- “διεθνή” παράμετρος, και η φιλοδοξία της Γερμανίας να γίνει, εν μέσω δύσης της Δύσης, μεγάλη δύναμη. Λαμβάνοντας αυτό υπ’ όψη, τότε, τα περί “Αρμαγεδδώνα” που διαδίδονται δεν είναι δυνατό να τα προκαλέσει η Γερμανία:
α) εν μέσω αμερικανικής πίεσης για επιβολή της εμπορικής ένωσης ΤΤΙΡ (όπου χάνει η ΕΕ, πέρα από εμπορική, και πολιτική δύναμη),
β) εν μέσω επιβολής -από πλευράς Ρωσίας- ενεργειακής εξάρτησης, και
γ) δεδομένης της ισχυρής πολιτικής παρέμβασης των ΗΠΑ στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες της ΕΕ.
Έτσι, δεν διαφαίνεται ότι έχει κίνητρο η Γερμανία να αποδυναμώσει το μάλλον μοναδικό όπλο της
α) διασπάζοντάς το και μετατρέποντας χώρα του σκληρού πυρήνα σε αποικία,
β) μηδενίζοντας την πιθανότητα ένταξης νέων χωρών (οι πολίτες των χωρών -θεωρητικά, με δυνατότητες ένταξης- μειώνουν την προτίμησή του σε αυτό-βλ. Πολωνία),
γ) ενισχύοντας τις φυγόκεντρες δυνάμεις στην ΕΕ (του χρόνου δημοψήφισμα στη Βρετανία, αργότερα στη Γαλλία από τη Λεπέν), και
δ) όταν το κινεζικό νόμισμα γίνεται δεκτό τον Οκτώβρη στο ΔΝΤ, άρα, το ευρώ έχει πια έναν ακόμα σοβαρό ανταγωνιστή.
Ήδη, οι αντιθέσεις είναι πολλές και εξ ου και οι τόνοι πέφτουν: (βλ. Ρέγκλινγκ http://www.kathimerini.gr/…/k-regklingk-to-epomeno-programm… και Τουσκ
http://tvxs.gr/…/toysk-i-ellada-tha-meinei-sto-eyro-aneksar… ).
Εξάλλου, υπάρχει και η μικροπολιτική παράμετρος: η υστεροφημία της όποιας Μέρκελ, η οποία συμπληρώνει 10ετία στην ηγεσία, και δεν θα ήθελε ταπεινωτικό τέλος, όπως ο «επανενωτής» της Γερμανίας Κολ.
Βάσει όλων των παραπάνω, προκειμένου η πολιτική απόφαση να είναι όσο το δυνατό λιγότερο επιβαρυντική για το λαό, το ΟΧΙ πρέπει να είναι τόσο μεγάλο, απρόσμενο ακόμα και για τον όποιο Τσίπρα. Για να λαμβάνει υπόψη η όποια πολιτική απόφαση τη λαϊκή παρέμβαση. Για τη διατήρηση, άλλωστε, της δυνατότητας εκπόνησης σχεδίου διεξόδου της χώρας, χρειάζεται στοιχειώδης ανεξαρτησία. Με “ΝΑΙ”, ο κ. Γιούνκερ θα μας πει τι να ψηφίσουμε και την επόμενη φορά.

ΥΓ. Και προσοχή: μπορεί τώρα να μην υπάρχει το λαϊκό κίνημα όπως το γνωρίζουμε, αλλά προκειμένου να υπάρξει, είναι εκ των ων ουκ άνευ, η νίκη του “ΟΧΙ”, για να υπάρξει αυτό. Στην τελική, όταν ο Ζαχαριάδης δεν “διάλεγε μεταξύ Μεταξά και Μουσολίνι”, ούτε τότε υπήρχε κίνημα. Αντιθέτως, χρειάστηκε να πάρει θέση σε ένα τέτοιο “ψευτοδίλημμα”, όπως θα έλεγαν οι σημερινοί οπαδοί της ομάδας που ηγείται του κόμματος που ονομάζεται ΚΚΕ, για να υπάρξει αυτό το λαϊκό κίνημα.

Advertisements

Tagged:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: