Ινδία: συνέντευξη του προσωρινά αποφυλακισμένου ανάπηρου αγωνιστή GN Saibaba (09/07/2015)

30c139a7-8d83-4f57-9449-7c737569c11f

Τι άλλαξε για εσάς κατά τους τελευταίους 14 μήνες ενώ βρισκόσασταν στη φυλακή;

Τους τελευταίους 14 μήνες, είδα ακόμα πιο ξεκάθαρα ότι το κράτος έχει επικεντρωθεί περισσότερο σε θέματα ασφαλείας. Το κράτος θα έπρεπε να δουλεύει για το λαό, όμως, ενδιαφέρεται μονάχα για την ασφάλεια των ισχυρών. Αντιμετωπίστηκα ως απειλή στην ασφάλεια γιατί η κυβέρνηση αισθάνθηκε ότι οι ιδέες μου για τους φυσικούς πόρους, τα λαϊκά δικαιώματα, δεν είναι επωφελείς για το κράτος, και έτσι θα έπρεπε να σιωπήσω. Είμαι καθηγητής. Συζητώ, γράφω και, εξαιτίας αυτού, το κράτος νιώθει ότι απειλείται.

Στη φυλακή αναρωτιόμουν: γιατί η κυβέρνηση με φοβάται; Είμαι 90% ανάπηρος. Το κράτος γνωρίζει ότι δεν μπορώ να έχω ούτε πολλές σχέσεις με τους μαοϊστές. Είναι αδύνατο για εμένα. Όμως, νομίζω, φταίει που γράφω. Αυτό το κράτος πιστεύει πως ένα άτομο το οποίο έχει το θάρρος να προσεγγίσει, να δει και να περιγράψει την πραγματικότητα συνιστά απειλή.

Ποια η άποψή σας για την εξέγερση και για τη βία ως μέσο απονομής δικαιοσύνης;

Οι άνθρωποι ενίοτε απαντούν σε διάφορες καταστάσεις με τη βία, όμως δεν μπορείς να τους διαχωρίσεις απλώς σε βίαιους ή μη βίαιους, αυτό δεν είναι μια κατηγοριοποίηση που βοηθά. Η βία είναι παρούσα στην κοινωνία, στη δομή της. Για παράδειγμα, η συζήτηση για τους βιασμούς αποτυγχάνει να κατανοήσει ή να αναρωτηθεί γιατί υπάρχει βία στα σώματα των γυναικών, πώς να αποτρέψει αυτή τη βία. Δεν είμαστε απλώς μια ταξική κοινωνία, αλλά και μια κοινωνία που χωρίζεται σε κάστες, μια πατριαρχική κοινωνία. Το κράτος υποστηρίζει τη βία ενάντια σε κάστες και σε κοινότητες.

Την περίοδο του Νεχρού, έμφαση δινόταν σε ένα φιλελεύθερο κράτος ευημερίας. Σε ένα φιλελεύθερο κράτος, τα επίπεδα της βίας πέφτουν, η ευημερία του λαού αποτελεί προτεραιότητα, όμως αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει τώρα εδώ. Αντίθετα, το κράτος έχει γεμίσει με συστημική βία, στην οποία όλοι μας πρέπει να αντισταθούμε.

Ποιες ήταν οι συνθήκες φυλάκισής σας;

Αναγκάστηκα να είμαι στο καροτσάκι μου και να βρίσκομαι μέσα σε οχήματα σε ένα ταξίδι χωρίς διακοπή για πάνω από 72 ώρες, από το Δελχί στο Αχέρι, μέχρι να εγκλειστώ στις κεντρικές φυλακές του Ναγκπούρ στις 11 Μάη 2014, στις 2.30 το πρωί. Εκείνη την ώρα, δεν υπήρχε αξιωματικός υπηρεσίας στη φυλακή. Μου ζητήθηκε από τους φύλακες να παραμείνω καθισμένος στο καροτσάκι μου, το οποίο είχε ήδη σπάσει, μέχρι το πρωί όπου θα ερχόταν ο αξιωματικός υπηρεσίας της φυλακής. Δεν ήμουν σε θέση να πάω στην τουαλέτα ούτε να φάω. Αργότερα, τοποθετήθηκα σε κελί τύπου «άντα», δηλαδή, σε απομόνωση.

Από το κελί μου, και κατά τη διάρκεια επισκέψεων στο νοσοκομείο της φυλακής, έγινα μάρτυρας των βασανιστηρίων των φυλακισμένων. Διάφοροι συγκρατούμενοι, με τον καιρό είχαν εμφανίσει ψυχικές ασθένειες, ωστόσο οι αρχές τους κρατούσαν δεμένους. Προσπαθούσαν να πέσουν στο πάτωμα, να αντισταθούν, με όλη τη δύναμη των σωμάτων τους, στο δέσιμο. Διαμαρτυρήθηκα για αυτή τη συμπεριφορά, αρνούμενος να πάρω τα σημαντικά για τη ζωή μου φάρμακα. Όταν το έκανα αυτό, οι αξιωματικοί σταματούσαν για 30 λεπτά περίπου και μετά συνέχιζαν. Ζήτησα από το δικηγόρο μου να μου φέρει αντίγραφα των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τη μεταχείριση των κρατουμένων, τα οποία παρουσίασα στο Γενικό Επιθεωρητή και σε αξιωματούχους του Υπουργείου Εσωτερικών όταν με επισκέφτηκαν στη φυλακή. Όταν τους υπέδειξα αυτά τα βασανιστήρια των υπόδικων κρατουμένων, αυτοί είπαν ότι τα βασανιστήρια επιτρέπονται στις φυλακές. Τότε, τι κράτος έχουμε δημιουργήσει, τους ρώτησα.

Είδα τις αρχές των φυλακών να χτυπούν συνεχώς τους συγκρατούμενους, να σπάνε τα κόκκαλά τους, να τους πετούν στο πάτωμα. Όμως στο νοσοκομείο των φυλακών που τους περιέθαλπταν, δεν κατέγραφαν τα περιστατικά αυτά. Αν ένας χωρικός ή κρατούμενος από κάποια φυλή εντοπιζόταν ότι διέθετε κινητό, οι φύλακες τον χτυπούσαν, του ξύριζαν το κεφάλι και τον περιέφεραν γυμνό, καθίζοντάς τον στο ύπαιθρο, γυμνό, χωρίς τα ρούχα του, ολόκληρη τη μέρα. Όμως οι πιο έμπειροι εγκληματίες είχαν 20-30 κινητά ο καθένας, σε συνεργασία με τις αρχές των φυλακών.

Οι υποστηρικτές σας περιγράφουν τη σύλληψή σας ως απαγωγή από την κυβέρνηση. Πώς και πού συλληφθήκατε;

Στις 9 Μάη, είχα οριστεί επικεφαλής των εξετάσεων στο πανεπιστημιακό κέντρο αξιολόγησης στο κολέγιο Ντάουλατ Ραμ. Επέστρεφα στο σπίτι με αυτοκίνητο κατά το μεσημεριανό διάλειμμα. Καθώς το αυτοκίνητο προσέγγιζε μια στροφή κοντά στο γήπεδο του πανεπιστημίου, ξαφνικά 45-50 άτομα ήρθαν μπροστά από το αυτοκίνητο, αναγκάζοντάς το να σταματήσει. Εντός δευτερολέπτων, ένας άνθρωπος έσυρε τον οδηγό μου έξω από το αυτοκίνητο και έκατσε μέσα. Σκέφτηκα ότι θα πρόκειται για ληστεία. Όμως πήγαν το αυτοκίνητο στον αστυνομικό σταθμό στη συνοικία Civil Lines (σ.parapoda: συνοικίες που επί βρετανικής αυτοκρατορίας κατασκευάζονταν για αξιωματούχους) και με διέταξαν να παραμείνω στο αυτοκίνητο, ενώ μου άρπαξαν το κινητό και τα χαρτιά με τις ερωτήσεις για τις εξετάσεις. Τότε κατάλαβα ότι οι 50 αυτοί άνθρωποι ήταν από την αστυνομία της Μαχαράστρα, της Άντρα Πραντές, των Υπηρεσιών Πληροφοριών και του Ειδικού Τμήματος, ντυμένοι με πολιτικά. Ζήτησα αντίγραφο του εντάλματος σύλληψής μου και εξέφρασα την επιθυμία μου να πληροφορήσω, βάσει του νόμου, την οικογένειά μου. Αρνήθηκαν. Τότε ένας από αυτούς μου έδειξε το ένταλμα. Συνέχιζαν να με κρατούν έξω από το αστυνομικό τμήμα, αλλά μέσα στο αυτοκίνητο. Είπα ότι πρέπει να με παρουσιάσουν σε έναν δικαστή. Είπαν ότι θα με πήγαιναν στο Ναγκπούρ. Επανέλαβα ότι θα πρέπει να με παρουσιάσουν σε ένα δικαστή και να με προφυλακίσουν. Επανέλαβα το αίτημα να μιλήσω στην οικογένειά μου, όπως δικαιούμουν. Παίρνω πέντε απαραίτητα για τη ζωή μου φάρμακα για την καρδιά μου, χρειαζόταν να πάω σπίτι να πάρω έστω αυτά τα φάρμακα, τους είπα. Σε κάθε περίπτωση, στην κατάσταση που βρισκόμουν, δεν θα μπορούσα να το σκάσω. Όμως αρνήθηκαν. Μετά από 45 λεπτά, με πήγαν στο αεροδρόμιο.

Στο αεροδρόμιο, κατάφερα τελικά να καλέσω στο σπίτι μου, χρησιμοποιώντας το κινητό ενός συνοδού που με βοηθούσε με το καροτσάκι ώστε να πάω στην τουαλέτα. Η κόρη μου το σήκωσε και εν τάχει την ενημέρωσα ότι με πάνε στο Ναγκπούρ. Μόλις βγήκαμε, οι αστυνομικοί βρήκαν το κινητό, καθώς η κόρη μου προσπαθούσε να καλέσει πίσω. Οι αστυνομικοί έδειραν το συνοδό. Με έπνιγαν ενώ ήμουν στο καροτσάκι.

Είστε ελεύθερος για τρεις μήνες. Τι σκοπεύετε να κάνετε τώρα;

Οι γιατροί συνέστησαν άμεση νευροφυσική θεραπεία των μυών μου καθώς εκφυλίζονται. Δεν μπορούσα να σηκώσω το αριστερό μου χέρι κατά τους 7 τελευταίους μήνες. Στο δρόμο για το Ναγκπούρ, το καροτσάκι μου έσπασε, και οι αστυνομικοί με σήκωσαν σαν ένα σακί άμμο. Στη φυλακή του Ναγκπούρ, δεν είχα πρόσβαση σε δυτικού τύπου τουαλέτα. Οι φύλακες με έπαιρναν από τον ώμο και μου κράταγαν το χέρι για να χρησιμοποιώ την τουαλέτα. Αυτό κατέστρεψε τις αρθρώσεις μου, τα νεύρα μου καταστράφηκαν και άρχισε μια εκφυλιστική διαδικασία. Εδώ και εφτά μήνες, δεν είμαι σε θέση να σηκώσω ή να χρησιμοποιήσω το αριστερό μου χέρι (δείχνει το αριστερό του χέρι που παρέμενε στην αγκαλιά του). Το δεξί μου χέρι είναι το μόνο άκρο μου που μου έχει απομείνει λειτουργικό. Η σπονδυλική μου στήλη έχει εκφυλιστεί και τα πλευρά μου έχουν αρχίσει να πιέζουν τους πνεύμονες. Πονάω τώρα, όμως νιώθω πως πρέπει να μιλήσω.

Τους επόμενους τρεις μήνες, προτεραιότητα αποτελεί η αποθεραπεία μου. Δεύτερη προτεραιότητα είναι να ξανακοιτάξω τα χειρόγραφά μου για τη γλωσσική θεωρία και την ινδική γραφή στα αγγλικά και να τα δημοσιεύσω.

Στη φυλακή, η γυναίκα μου, σε πέντε επισκέψεις, μου έφερε πάνω από 40 βιβλία να διαβάσω. Έμαθα Ουρντού και για πρώτη φορά διαβάζω Γαλίμπ και Φαΐζ από το αρχικό κείμενο. Διάβασα πολλά δημοφιλή βιβλία που ήθελα να διαβάσω όμως δεν το είχα ως τώρα καταφέρει: Τα σταφύλια της Οργής, Όσα παίρνει ο άνεμος, για τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Διάβασα Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν ξανά. Τα μόνα βιβλία που δεν διάβασα ήταν του Μαο (γελάει).

Κατάφερα να μεταφράσω στα Τελούγκου ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία που γράφτηκε από τον αγαπημένο μου συγγραφέα, Ngugi wa Thiong’o, τα Όνειρα τον Καιρό του Πολέμου, που έχει να κάνει με την αγροτική Κένυα. Όμως στη φυλακή, είσαι ύποπτος αν γράφεις στη γλώσσα σου, την οποία άλλοι δεν μπορούν να διαβάσουν. Το μετάφρασα, όμως δεν υπάρχει τρόπος να βγάλω έξω αυτή τη μετάφραση.

 

Η συνέντευξη στα αγγλικά: http://scroll.in/article/739670/why-is-the-government-afraid-of-me-i-am-90-disabled-but-i-think-i-write-gn-saibaba Αναδημοσιεύτηκε: http://dazibaorojo08.blogspot.gr/2015/07/india-interview-why-is-government.html

Advertisements

Tagged: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: