Ν. Ζαχαριάδη:Για μια πατριωτική δημοκρατική συγκέντρωση-για μια πραγματική δημοκρατική αλλαγή (11/1952) (+ένα σχόλιο για το σύνθημα «Τι Παπάγος – Τι Πλαστήρας»)

Το σύνθημα «Τι Παπάγος-Τι Πλαστήρας» (παρότι ως φράση διατυπώθηκε από το Γ.Παπανδρέου λόγω της συμμετοχής του στο Συναγερμό του Παπάγου) αποδόθηκε στο Νίκο Ζαχαριάδη* από τους οπαδούς της μετατροπής της αριστεράς σε συμπλήρωμα-δεκανίκι του σάπιου κομματικού συστήματος των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, για να αποδείξει το τάχα «σεχταριστικό»-«δογματικό» σκεπτικό της επαναστατικής ηγεσίας του λαϊκού κινήματος.  Έκτοτε, ανασύρεται κάθε φορά για την αντίστοιχη δουλειά: με ύπουλο τρόπο, για να στηρίξει την αυτοακύρωση της αριστεράς, όχι απλώς σε εκλογικό επίπεδο. Μάλιστα, χρησιμοποιείται ως «μπαμπούλας» και απόδειξη το ότι η ΕΔΑ δεν εξέλεξε κανέναν βουλευτή. Φυσικά, οι κατήγοροι του Ζαχαριάδη παραβλέπουν ότι ήταν ο Πλαστήρας που αρνιόταν τη συνεργασία που πρότεινε η ίδια η ΕΔΑ και απαιτούσε να κατέβουν οι ΕΔΑΐτες ως μονάδες που θα διάλεγε αυτός, δίχως πρόγραμμα.

Όμως, λίγη σημασία έχουν οι λεπτομέρειες των μη επιτυχών διαπραγματεύσεων: το βασικό είναι πως το ίδιο το σύνθημα είναι πλαστό. Δεν υπήρξε έτσι όπως το εννοούν κάποιοι: ότι τάχα οδηγεί στην απομόνωση και ότι για αυτό το σύνθημα η αριστερά έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Η παραποίηση είναι προφανής. Πρώτα από όλα, ο Ζαχαριάδης ποτέ δεν εννοούσε με αυτό να απέχουν οι αγωνιστές από την εκλογική μάχη του 1952. Ακόμα και στο άρθρο του που παρατίθεται παρακάτω διαβάζουμε: “Το ΚΚΕ ξέρει, ακόμα, ότι και οι τρίτες αυτές αμερικάνικες εκλογές όπως σκαρώνονται και όπως γίνονται, δεν μπορούν όχι να λύσουν, μα ούτε και ν’ ανακουφίσουν καν το ελληνικό πρόβλημα. Δίνουν όμως τη δυνατότητα στο λαό να δόσει μια ακόμα μάχη ενάντια στους εχθρούς του. Και πρέπει να τη δόσει με όλη του τη δύναμη.”

Επίσης, και κάτι σημαντικό για το σήμερα, ποτέ δεν αντιμετώπισε την ΠΑΡΑΤΑΞΗ του Πλαστήρα ως ίδια με την παράταξη του Παπάγου. Το αντίθετο. Μάλιστα, απορρίπτει το ψευτοδίλημμα «με ή χωρίς το κόμμα του Πλαστήρα», το δίλημμα «παράδοση ή απομόνωση», κόβοντας το κόμμα του Πλαστήρα σε «φέτες»: διαχωρίζοντας την κορυφή από τη βάση, αλλά και την ίδια την κορυφή, με στόχο την όσο δυνατό μεγαλύτερη απόσπαση δυνάμεων από τον Πλαστήρα (σε αντίθεση με τα δογματικά που βλέπουμε σήμερα στο χώρο της αριστεράς, όπου, ανεξαρτήτως λόγων, στην πράξη, τη βάση των οργανώσεων την αντιμετωπίζουμε όπως και την ηγεσία).

Συγκεκριμένα, και μακριά από κάθε σεχταρισμό, στο κείμενο διαβάζουμε το Ζαχαριάδη να ισχυρίζεται: “Κάθε μέρα και περισσότεροι έλληνες βλέπουν την πραγματικότητα και ξεχωρίζουν το σωστό δρόμο. Τέτιοι πατριώτες υπάρχουν σ’ όλα τα κόμματα. Και απ’τα πάνω και απ’τα κάτω. (…) Το χρέος των δημοκρατικών παραγόντων και δυνάμεων πανελλαδικά και κατά τόπους, σε κάθε εκλογική περιφέρεια, είναι να κάνουν όλα όσα μπορούν για να πετύχουν μια τέτοια ενιαία δημοκρατική εμφάνιση και συνεργασία κάτω από έναν τοπικό συνδυασμό και ονομασία, χωρίς να επιμένουν, όταν αυτό βλάφτει, στο πανελλαδικό εκλογικό κομματικό σήμα. Ακόμα σωστό και επιβεβλημένο είναι να υποστηρίζουμε εκλογικά και έναν τοπικό συνδυασμό της ΕΠΕΚ, λόγου χάρη, που τα πρόσωπά του είναι κοινής δημοκρατικής εμπιστοσύνης και το πρόγραμμά του καθαρό: Ανεξαρτησία-Δημοκρατία-Ειρήνη”.

Όπως βλέπει κανείς στο παραπάνω απόσπασμα, και σε αντίθεση με το σημερινό σκυλοκαυγά για το brand name, τα λάβαρα και τα πρόσωπα, το σταλινικό ΚΚΕ δεν είχε κανένα πρόβλημα να φερθεί απλόχερα σε όλα αυτά τα ζητήματα, σε αντίθεση με τα σημερινά όψιμα «σταλινικά» ή ανέκαθεν αντισταλινικά κόμματα, ή οργανώσεις της αριστεράς που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους».

Η επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ καταλάβαινε ότι όλα αυτά αφορούσαν τυπικά ζητήματα μπροστά στο («γενικόλογο», «ρεφορμιστικό», «εθνικιστικό», πάντα με βάση τα σημερινά «αριστερόμετρα» στην Ελλάδα) πρόγραμμα: Ανεξαρτησία-Δημοκρατία-Ειρήνη.

Ούτως ή άλλως, στο βιβλίο «Προβλήματα Καθοδήγησης στο ΚΚΕ», ο Ζαχαριάδης γράφει: «Εδώ όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Η κατεύθυνση του βασικού χτυπήματος σήμερα ενάντια στον Πλαστήρα δε σημαίνει διόλου ότι ξημερωνοβραδιαζόμαστε βρίζοντας τον Πλαστήρα. Αυτό θα ήταν σοβαρό λάθος. Η κατεύθυνση του βασικού χτυπήματος ενάντια στον Πλαστήρα πραγματοποιείται βασικά με τη μέθοδο του δημοκρατικού ενιαίου μετώπου πάλης με τη βάση και τα στελέχη της ΕΠΕΚ, ενώ παράλληλα υπομονητικά, πειστικά, συγκεκριμένα, θετικά ξεσκεπάζουμε όλες τις προδοσίες, παρασπονδίες, υπαναχωρήσεις, απ’ τις υποσχέσεις του, όλες τις ερωτοτροπίες του και τους συμβιβασμούς και τη συνεργασία του Πλαστήρα και της κορυφής της ΕΠΕΚ με την πλουτοκρατία, την αμερικανοκρατία, τον Παπάγο. Έτσι εμείς, ουσιαστικά, κατευθύνουμε το κύριο χτύπημα ενάντια στη συμφιλιωτική και προδοτική πολιτική του Πλαστήρα, όταν του προτείνουμε την κατανοητή και συμπαθή, στους οπαδούς και πολλά στελέχη του, δημοκρατική ενότητα δράσης, όταν πραγματοποιούμε την ενότητα αυτή τοπικά παρά την αντίπραξη των κορυφών της ΕΠΕΚ και του ίδιου.»

Είναι προφανές πως το ΚΚΕ και οι οπαδοί του τότε δεν έβαζαν το κομματικό μαγαζάκι πάνω από όλα. Είχαν, μάλιστα, λήξει μέσα τους το θέμα του αυστηρού ελέγχου των πάντων από το «κέντρο» σε αντίθεση με τη σημερινή ελληνική αριστερά. Όπως γράφεται και στο κείμενο «Αφήνουν την πρωτοβουλία και εμπιστεύονται στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου και στην ηγεσία τους, στους συνεπείς τοπικούς δημοκρατικούς παράγοντες». Και προσοχή: το πρόγραμμα δεν αφορούσε μόνο τοπικά ζητήματα ή οικονομικές διεκδικήσεις των εργατών ή των αγροτών, αλλά κεντρικά πολιτικά ζητήματα, που έφταναν ως και το διεθνή προσανατολισμό της χώρας.

Το μόνο που ζητούσαν ήταν να «διατηρούν το δικαίωμα της κριτικής για κάθε αντιδημοκρατική εκδήλωση».

Σε αυτή την  αντισεχταριστική γραμμή κινήθηκε το επαναστατικό ΚΚΕ όλη την τετραετία 1952-1956, η οποία διέσπασε το Κέντρο και απελευθέρωσε δυνάμεις. Αν δεν υπήρχε η μαγαζακίστικη γραμμή που επιβλήθηκε πραξικοπηματικά από το 1956 και δόθε, τότε ακόμα και το πιο ασήμαντο, δηλ. ένα εκλογικό αποτέλεσμα, αυτό του 1958 (που οφείλεται στην πολιτική ως το 1956, με επιστέγασμα το πλέον αντισεχταριστικό εκλογικό κατέβασμα από επαναστατική δύναμη στην Ελλάδα, τη «Δημοκρατική Ένωση») θα διατηρούταν και αργότερα. Όμως, οι όροι συμμετοχής κάποιων το 1958 στην ΕΔΑ, μόνο και μόνο για την εκλογική καταγραφή, διέσπασαν στα τρία την κοινοβουλευτική ομάδα της και όχι μόνο, από την ίδια κιόλας χρονιά. Με αποτέλεσμα, η αριστερά να γίνεται συμπλήρωμα στο αστικό πολιτικό σύστημα (είτε εντός, είτε εκτός «των τειχών»), και με συνέπεια τα όσα τραγικά βιώνουμε ακόμα και σήμερα.

 

*Ο Νίκος Ζαχαριάδης φέρεται να συμπλήρωσε το Γ.Παπανδρέου λέγοντας «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά».

 assets_LARGE_t_420_44477552_type12140

Σε μια ανατριχιαστική φωτογραφία, Παπάγος και Πλαστήρας με φόντο όλη την καμαρίλα της αμερικανοκρατίας στη χώρα μας

 

Για μια πατριωτική δημοκρατική συγκεντρωση-για μια πραγματική δημοκρατική αλλαγη

Ν. Ζαχαριάδη

Τρεις φορές εκλογές μέσα σε τρία χρόνια. Κι όποιος θελήσει να σκεφτεί πάνω στο ερώτημα, γιατί χρειάστηκε η αμερικανοκρατία και η αμερικανοδουλεία να κάνουν τρεις φορές εκλογές μέσα σε τρία χρόνια δε μπορεί παρά να καταλήξει σε τούτο το μοναδικά σωστό συμπέρασμα: Η αμερι­κανοκρατία και η αμερικανοδουλεία δε μπόρεσαν να λύσουν κανένα ζήτημα, μικρό ή μεγάλο του λαού και του τόπου. Εφάρμοζαν και εφαρμόζουν πολιτική πείνας, σκλαβιάς, πολέμου, ενώ ο λαός ζητά μόνο ανεξαρτησία, δημοκρατία, ειρήνη για να δουλέψει, να χτίσει, να ζήσει, να σταθεί στα πόδια του. Γι’ αυτό και βρίσκονται σ’ απόλυτη αντίθεση με το λαό. Γι’ αυτό κι έχουν τ’ αδιόρθωτα χάλια τους. Γι’ αυτό δεν μπορούν να μονιά­σουν ούτε μεταξύ τους και σκυλοτρώγονται. Γι’ αυτό και καταφεύγουν κάθε χρόνο σε νέες εκλογές. Και μ’ αυτό, όμως, δεν κάνουν παρά να ομολογούν ανοιχτά και αδιάψευστα την πλέρια χρεωκοπία τους. Και η αμερικανοκρατία και η αμερικανοδουλεία. Όποιος πάει να δόσει άλλη εξήγηση πέφτει στην ψευτιά και στην απάτη και καταντά γελοίος. Και αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει πάλι προεκλογικά ολόκληρος ο κό­σμος της αμερικανοδουλείας: Ψευτιά και απάτη. Περίτρανο πιστοποιη­τικό της χρεωκοπίας, μα και της ανικανότητάς του να κάνει κάτι καλό, κάτι σωστό για τον τόπο αυτόν και το λαό του.

Μα, όσο κι αν στριφογυρίζει και προσπαθεί να αποχρωματιστεί ο κόσμος της αμερικανοδουλείας δε μπορεί να ξεφύγει απ’ την αμείλιχτη μέγγενα της πραγματικότητας. Για ποιον δουλεύει; Ποιον εξυπηρετεί; Ποιον έχει αφεντικό; Την Ελλάδα, το λαό ή την αμερικανοκρατία, το δολάριο; Δεν υπάρχει στην Ελλάδα άνθρωπος που να μη μπορεί στο ερώτημα αυτό να δόσει άμεση και ξεκαθαρισμένη απάντηση: ο κόσμος της αμερικανοδουλείας απόδειξε με τα έργα του, με όλα τα έργα του, ότι για αφεντικό έχει και αναγνωρίζει μόνον την αμερικανοκρατία και το δολά­ριο. Και όταν αυτό διαπιστώνεται τότε όλα τ’ άλλα είναι: φως-φανάρι: το δολάριο σ’ όλο τον κόσμο μια πολιτική έχει: σκλαβιά, αποικοποίηση, ληστεία, πόλεμος. Και όποιος δουλέβει στο δολάριο μόνο αυτή την πολι­τική μπορεί να εξυπηρετεί και να εφαρμόζει. Η ελληνική μεταπολεμική πραγματικότητα αυτό το επιβεβαιώνει εκατό στα εκατό. Όλος ο κόσμος tης αμερικανοδουλείας απ’ τον Πλαστήρα ως τον Παπάγο αυτήν την πολιτική εφάρμοσε και εφαρμόζει. Ούτε είχε, ούτε έχει, ούτε μπορεί να έχει άλλη πολιτική. Είναι ο κόσμος των λακέδων, των προσκυνημένων. Και η αμερικανοκρατία δεν κάνει καμιά βασική διάκριση ανάμεσά τους. Γιατί με όλους, το ίδιο καλά και με τον Πλαστήρα και με τον Παπάγο και με το παλάτι, κάνει τη δουλειά της. Κι αν ανάμεσα στους λακέδες υπάρχουν ορισμένες αποκλίσεις αυτές αφορούν αποκλειστικά και μόνον την τέτια είτε αλλιώτικη τοποθέτηση του Πλαστήρα, του Παπάγου και του παλατιού απέναντι στον αμερικανοεγγλέζικο καυγά για το πλιάτσικο. Δεν αναφέρονται στο λαό και στην Ελλάδα. Γιατί όλοι οι προσκυνημένοι είναι το ίδιο αμερικανόδουλοι νεκροθάφτες της Ελλάδας και του λαού της.

Οι πλαστηρικοί κράχτες τσακίζονται τις μέρες αυτές ν’ αποδείξουν «ότι ο Πλαστήρας είναι λιγότερο κακό σε σχέση με τον Παπάγο». Η αλήθεια είναι ότι ο Πλαστήρας είναι μεγαλύτερο κακό απ’ ότι ο Παπάγος. Για τον απλούστατο λόγο: Ο Πλαστήρας με την ψευτοδημοκρατική δημαγωγία, απάτη και ψευτιά του διασπά και αποσυνθέτει τις δημοκρατικές δυνάμεις και έτσι στηρίζει και στερεώνει το έργο της αμερικανοκρατίας, ανοίγει το δρόμο στον Παπάγο. Και το πρόβλημα εδώ είναι απλό και καθαρό: για ν’ αντιμετωπιστεί το έργο της αμερικανοκρατίας και για να κοπεί ο δρόμος στον Παπάγο πρέπει να παλαίψει ο λαός δημοκρατικά ενωμένος. Και απαραίτητος όρος γι’ αυτό είναι να ξεσκεπαστεί ο πραγματικός ρόλος του Πλαστήρα. Όσο ο Πλαστήρας θα καταφέρνει να παρασέρνει με την ψευτιά και την απάτη του σοβαρές λαϊκές μάζες, τόσο πιο δύσκολος και ατελέσφορος θάναι ο λαϊκός αγώνας ενάντια στην αμερικανοκρατία και τον Παπάγο, που αυτούς στηρίζει και ενισχύει ο Πλαστήρας με την πολι­τική του.

Άλλωστε η αμερικανοκρατία με όλη την πολιτική της δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τις σχέσεις της και προς τον Παπάγο και προς τον Πλαστή­ρα. Υποστηρίζει ανοιχτά τον Παπάγο για να συγκεντρώσει γύρω του όλη την ανοιχτή αντίδραση. Μα, ταυτόχρονα, χτυπά και το άλλο το τρυγόνι που είναι το πιο παχύ: Ξεσπαθώνει ανοιχτά υπέρ του Παπάγου και έτσι δίνει τη δυνατότητα στον Πλαστήρα να λέει: Βλέπετε η αμερικανοκρα­τία εμένα δε με θέλει. Ωστε όσοι είστε κατά των αμερικάνων πρέπει να ψηφίσετε εμένα, τον Πλαστήρα.

Αυτή είναι η κύρια, η βασική επιδίωξη της αμερικανοκρατίας: να παρουσιάζει τον Πλαστήρα σαν ανεπιθύμητό της για να του δόσει έτσι τη δυνατότητα να αποσπάσει, όσους είναι μπορετό, πιο πολλούς ψήφους απ’ την αριστερά, να τον βοηθήσει, όσο μπορεί καλύτερα να παίξει το ρόλο του του διασπαστή των δημο­κρατικών δυνάμεων.

Υπάρχουν απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες, ότι η δημοσίευση της αμερικάνικης έκθεσης στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», όπου λεγότανε ότι η αμερικάνικη πολιτική ευνοεί αποκλειστικά τον Παπάγο, απόβλεπε σ’ αυτόν ακριβώς το σκοπό: να ευκολύνει τον Πλαστήρα να καμώνεται ότι δεν είναι και τόσο δούλος της αμερικανοκρατίας για να ξεγελάσει πάλι το λαό.

Ώστε το συμπέρασμα είναι καθαρό: Ο Πλαστήρας είναι πιο επικίν­δυνος για το λαό και την Ελλάδα. Και όποιος δημοκράτης, όποιος πατριώτης, παρασυρθεί και ψηφίσει Πλαστήρα αυτός ψηφίζει α­νοιχτά την αμερικανοκρατία και τον Πιουριφόι.

Μπαίνει το ερώτημα: Είναι η αντίθεσή μας με τον Πλαστήρα «προσωπι­κή»; Απόλυτα, πέρα για πέρα όχι. Οι κουκουέδες «προσωπικά» απεχθάνονται πολύ περισσότερο τον μακελάρη Παπάγο. Η αντίθεσή μας με τον Πλαστήρα είναι αποκλειστικά και μόνον αντίθεση αρχών. Είναι αντίθεση απόλυτα πατριωτική. Γιατί ο Πλαστήρας με τη μάσκα του «δημοκράτη» ξεπουλά, χαντακώνει, θάφτει την Ελλάδα.

Βγαίνουν και λένε στο λαό: δεν εκπληρώσαμε τις υποσχέσεις μας γιατί δεν είχαμε πλειοψηφία στη βουλή. Το επιχείρημα θάταν γερό και θα το δεχόμασταν εάν άντεχε στον έλεγχο των γεγονότων: Δεν έχω πλειοψηφία και δε μπορώ να πραγματοποιήσω αυτό που υποσχέθηκα. Καλά. Εντάξει. Γιατί, όμως, κάνει ακριβώς τ’ αντίθετα απ’ αυτά που υποσχέθηκε; Γιατί ο Πλαστήρας δεν έκανε αυτό που θάκανε ο τελευταίος συνεπής δημοκρά­της; μια και δε μπορεί να εκτελέσει το πρόγραμμά του, τότε παραιτείται. Κάνει έκκληση στο λαό. Συνενώνει όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις και δίνει τη μάχη με δημοκρατικό πρόγραμμα ενάντια στους εχθρούς του λαού.

Γιατί, όλα όσα έκανε ο Πλαστήρας στρέφονται κατά του λαού και υπέρ της αμερικανοκρατίας και της πλουτοκρατίας; Γιατί συνέχισε το αίσχος της Κορέας, τη στιγμή που όλος ο κόσμος βουίζει ενάντια στο αποτρόπαιο αυτό αμερικάνικο έγκλημα; Τα «γιατί» αυτά θα μπορούσαν να συνεχι­στούν επ’ άπειρον. Και όλα κολλάν τον Πλαστήρα αμείλιχτα στον τοίχο. Προδότη και αποστάτη της δημοκρατίας, της Ελλάδας, του λαού. Σαν τέτιο πρέπει να τον μεταχειριστεί και στις εκλογές ο κάθε έλληνας ο κάθε πατριώτης. Και όποιος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, προσπαθεί να τον παρασύρει προς τον Πλαστήρα, αυτός είναι στην ουσία εχθρός του λαού και όργανο της αμερικανοκρατίας.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση μπαίνει το ερώτημα: τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει; Το ΚΚΕ είναι έτοιμο ν’ απαντήσει με απόλυτη δημοκρατι­κή ειλικρίνεια και συνέπεια στο ερώτημα αυτό.

Ένα απ’ τα πλαστηρικά έργα είναι και το ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να πάρει άμεσα μέρος στις εκλογές.

Το ΚΚΕ ξέρει, ακόμα, ότι και οι τρίτες αυτές αμερικάνικες εκλογές όπως σκαρώνονται και όπως γίνονται, δεν μπορούν όχι να λύσουν, μα ούτε καιν’ ανακουφίσουν καν το ελληνικό πρόβλημα. Δίνουν όμως τη δυνατότη­τα στο λαό να δόσει μια ακόμα μάχη ενάντια στους εχθρούς του. Και πρέπει να τη δόσει με όλη του τη δύναμη. Πώς όμως;

Το ΚΚΕ διακηρύσσει: μόνον ένα πρόγραμμα Ανεξαρτησίας-Δημοκρατίας-Ειρήνης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα στο σωστό, στον καλό δρόμο. Και το ΚΚΕ υποστηρίζει και βοηθάει τον καθένα, δίχως καμιά εξαίρεση και από όπου κι αν προέρχεται, που δέχεται και υιοθετεί ένα τέτιο πρόγραμμα. Το ζήτημα είναι να συγκεντρώσουμε όσες μπο­ρούμε περισσότερες δυνάμεις, και απ’ τα πάνω και απ’ τα κάτω, γύρω από ένα τέτιο πατριωτικό, δημοκρατικό, πρόγραμμα.

Κάθε μέρα και περισσότεροι έλληνες βλέπουν την πραγματικότητα και ξεχωρίζουν το σωστό δρόμο. Τέτιοι πατριώτες υπάρχουν σ’ όλα τα κόμ­ματα. Και απ’ τα πάνω και απ’ τα κάτω. Οι εκλογές μας δίνουν μια πρόσθετη δυνατότητα να επιταχύνουμε τη συγκέντρωση των δυνάμεων αυτών. Η πρόσθετη αυτή εκλογική δυνατότητα συνίσταται και σε τούτο. Τοπικά, σε κάθε εκλογική περιφέρεια υπάρχουν δημοκρατικά στελέχη που έχουν διάθεση να συνεργαστούν δημοκρατικά πάνω σ’ ένα πρό­γραμμα ανεξαρτησίας-δημοκρατίας-ειρήνης. Το χρέος των δημοκρατικών παραγόντων και δυνάμεων πανελλαδικά και κατά τόπους, σε κάθε εκλο­γική περιφέρεια, είναι να κάνουν όλα όσα μπορούν για να πετύχουν μια τέτια ενιαία δημοκρατική εμφάνιση και συνεργασία κάτω από έναν τοπικό συνδυασμό και ονομασία, χωρίς να επιμένουν, όταν αυτό βλάφτει, στο πανελλαδικό εκλογικό κομματικό σήμα. Ακόμα σωστό και επιβεβλημένο είναι να υποστηρίζουμε εκλογικά και έναν τοπικό συνδυασμό της ΕΠΕΚ, λογουχάρη, που τα πρόσωπά του είναι κοινής δημοκρατικής εμπιστοσύνης και το πρόγραμμά του καθαρό: Ανεξαρτησία-Δημοκρατία-Ειρήνη.

Το ΚΚΕ και οι οπαδοί του, εφόσον δε μπορούν να πάρουν αυτότελα μέρος στις εκλογές, θα υποστηρίξουν ολόψυχα οποιαδήποτε τέτια συνεργασία χωρίς να προβάλουν καμιά προσωπική απαίτηση. Αφήνουν την πρωτοβουλία και εμπιστεύονται στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου και στην ηγεσία τους, στους συνεπείς τοπικούς δημοκρατικούς παράγοντες. Και διατηρούν το δικαίωμα της κριτικής για κάθε αντιδημοκρατική εκδήλωση.

Το πρωταρχικό είναι να πετύχουμε παντού την ανώτατη δυνατή δημοκρατική συγκέντρωση. Μια τέτια συγκέντρωση μπορεί να πετύχει καλό εκλογικό αποτέλεσμα ενάντια στα αμερικανόδουλα κόμματα της βενιζελοπλαστηρικής συνεργασίας και της παπαγικής μαφίας, οπότε και η αντίσταση στα καταχθόνια σχέδια και τις επιδιώξεις της αμερικανοκρατίας θα είναι ακόμα πιο αποτελεσματική.

Αυτή είναι η εκλογική θέση του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ για μια ακόμα φορά τα συμφέροντα του λαού τα βάζει πάνω απ’ όλα. Ο σενιόρ Ρέντης μας αποκαλεί κωμικούς ανθρώπους γιατί είμαστε, όπως λέει, το κόμμα των μνημοσύνων και της θυσίας. Το ότι ο κύριος αυτός υποχρεώθηκε τόσο μακρόσυρτα να απασχοληθεί με κωμικούς ανθρώπους δείχνει πόσο γελοίο είναι το επιχείρημα. Όσο για τις θυσίες μας μπαίνει το ερώτημα: για ποιον κάνουν τις θυσίες οι κουκουέδες. Δεν υπάρχει έλληνας και ελληνίδα, που να διαφωνούν ότι η θυσία των κουκουέδων, η θυσία του Μπελογιάννη, έγινε και γίνεται αποκλειστικά και μόνον υπέρ του λαού και της Ελλάδας. Αυτό είναι και ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής για μας. Αν ο Μπελογιάννης αποφάσιζε να κάνει αυτό που κάνει ο Ρέντης θάταν υπουργός και φορτωμένος δολάρια. Το ότι δεν το κανε αποδείχνει ότι ο κουκουές βάζει το λαό πάνω απ’ το δολάριο και θυσιάζει, όταν χρειάζεται, σεμνά και αδίσταχτα κι αυτή τη ζωή του. Το ότι ο Πλαστηρικός Ρέντης, ένας απ’ τους άμεσους δολοφόνους του Μπελόγιάννη και του Γαβριηλίδη το ονομάζει αυτό κωμικό, δείχνει μόνο τη σαπίλα και την κατάντια του. Και το ότι ο ίδιος και ο κόσμος του είναι ανίκανοι για τέτια θυσία αποτελεί και την πιο αδιάψευστη απόδειξη για την καταδίκη και τον αναπότρεπτο χαμό τους.

Το ΚΚΕ διακηρύσσει στο λαό: Εξω απ’ την αμερικανοκρατία και αντίθετός της υπάρχει ο κόσμος της δημοκρατίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού. Ο κόσμος αυτός, οι λαοί του παλαίβουν και υπερνικώντας πολλές και μεγάλες δυσκολίες δημιούργησαν, χτίζουν και πυργώνουν έναν κόσμο όπου η ζωή, η ανεξαρτησία, οι ελευθερίες, το δίκιο των λαών ανθίζει και προοδεύει.

Δεν είναι τυφλός, μοιραίος και ακατανίκητος ο αμερικάνικος νόμος που μας έριξε στο τελευταίο σκαλοπάτι του εξευτελισμού και μας σέρνει στον πάτο με τη θηλειά στο λαιμό. Ο λαός μπορεί να τον τσακίσει.

Μια δημοκρατική κυβέρνηση στην Ελλάδα, στηριγμένη στην ανεξάντλητη δημιουργικότητα του λαού, στις πλούσιες ντόπιες πηγές και στην ανιδιοτελή και ειλικρινή συνεργασία και αλληλοκατανόηση με τους άλλους λαούς, μπορεί να μας βγάλει στο δρόμο του ήλιου, της επιβίωσης, της παλιγγενεσίας.

Γι’ αυτήν την κυβέρνηση πρέπει να παλαίψουμε εκλογικά, κοινοβουλευτικά και μαζικά, εξωκοινοβουλευτικά, ενώνοντας και συσπειρώνοντας τις δυνάμεις μας, ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας κάθε διασπαστή, απατεώνα και υπονομευτή.

Μην πιστεύετε τις ψευτιές και τη δημαγωγία. Η δύναμή μας βρίσκεται μόνο στη δημοκρατική συγκέντρωση, οργάνωση, ενότητα και πάλη λαού και στρατού, παντού όπου δουλεύουν και ζουν.

Από τώρα κιόλας σκαρώνονται τα μετεκλογικά μαγειρέματα της αμερικανοκρατίας και της αμερικανοδουλείας. Ο Βενιζέλος και ο Ρέντης συμφώνησαν κιόλας να προσχωρήσουν στον Παπάγο αν έρθει πρώτος. Ενώ οι τσουδεροβενιζελικοί και Σία να ξαναγυρίσουν στην πλαστηροβενιζελική στρούγκα αν θα επικρατήσει αυτή. Ο Πιουριφόι στηρίζεται το ίδιο καλά και στον Πλαστήρα και στον Παπάγο. Και θα πάειν α συνεχίσει πιο αμείλιχτα αύριο την ίδια πολιτική του, είτε με τον Πλαστήρα, είτε με τον Παπάγο.

Γι‘ αυτό το δικό μας σύνθημα ας είναι:

Μαύρο στους μαύρους. Όλους τους ψήφους στους δημοκρατικούς υποψήφιους και συνδυασμούς. Έναν ειλικρινή υποψήφιο δημοκράτη μπορείτε να τον προσθέσετε σ’ οποιοδήποτε τοπικό δημοκρατικό ψηφοδέλτιο.

Όσο πιο γερές βγουν και εκλογικά οι δημοκρατικές δυνάμεις, τόσο πιο δύσκολο γίνεται το έργο της αμερικανοκρατίας, της αμερικανοδουλείας,της εθνοπροδοσίας.

Όλοι οι δημοκράτες, λαός και στρατός, παντού όπου βρίσκονται ας δόσουμε τα χέρια: Οργάνωση-πάλη. Ανεξαρτησία-δημοκρατία-ειρήνη. Δημοκρατική κυβέρνηση. Για μια ριζική δημοκρατική αλλαγή στην εσωτερική κι εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Πρέπει με πείσμα, με φανατισμό, με απόλυτη πίστη στη δύναμη του λαού και με ρωμαλέα αισιοδοξία να δόσουμε και την εκλογική μάχη. Αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας. Και της εκλογικής μάχης.

Βιάζονται πολύ, αν χαίρονται οι νεκροθάφτες της Ελλάδας. Το λάκο που σκάβουν, ο λαός θα τους τον κάνει δικό τους τάφο.

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέος Κόσμος, επίσημο θεωρητικό και πολιτικό όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ που εκδιδόταν στο εξωτερικό από τις αρχές του 1950 (Τεύχος 11. Νοέμβρης 1952.σελ. 44-46)

 

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: