Το editorial της Πράβντα για τη δολοφονία του Τρότσκι (24/08/1940)

Στις 21 Αυγούστου συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη δολοφονία του Τρότσκι. Πολλά έχουν γραφτεί για τα κίνητρα της δολοφονίας του. Οι απανταχού τροτσκιστές θεωρούν υπεύθυνη την ηγεσία της χώρας των σοβιέτ και προσωπικά τον επικεφαλής της, Ιωσήφ Στάλιν. Φυσικά, μια τέτοια ερμηνεία βολεύει όσους τη διαδίδουν. Πρώτα από όλα, επειδή αυτόματα θυματοποιούνται, συγκεντρώνοντας έτσι περισσότερες συμπάθειες. Δεύτερον, επειδή είναι μια εύκολη εξήγηση, και έχει ως εκ τούτου μεγαλύτερη απήχηση. Φυσικά, μια τέτοια ερμηνεία αγνοεί, πράγμα όχι σύνηθες για τους τροτσκιστές, το συνολικό πλαίσιο της περιόδου, της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και της δράσης του Τρότσκι εκείνη την περίοδο. Μόνο μελετώντας όλες αυτές τις παραμέτρους μπορεί κανείς να συνάγει ασφαλή συμπεράσματα για το ποιος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία του Τρότσκι.

Κατ’αρχάς, το πλαίσιο της περιόδου εκείνης είχε να κάνει με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που το καλοκαίρι του 1940 είχε πια επεκταθεί σε όλες τις περιοχές της Ευρώπης. Η Γερμανία είχε ήδη καταλάβει από τη Νορβηγία και τη Δανία ως τη Γαλλία, ενώ η Ιταλία την Αλβανία. Η αναδιανομή των αποικιών προχωρούσε.

Δεύτερον, η Σοβιετική Ένωση την περίοδο εκείνη, αφ’ενός, ενδιαφερόταν για τη διατήρηση της ειρήνης με τη ναζιστική Γερμανία, προετοιμαζόμενη ταυτόχρονα για πόλεμο (βλ.ομιλία Μολότοφ στο ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ 1/8/1940), αφ’ετέρου ασχολιόταν με την ένταξη τριών νέων κρατών-μελών σε αυτή: της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, καθώς και του τμήματος της Μολδαβίας και της Βουκοβίνας που κατείχε ως τότε η Ρουμανία. Στο δε εσωτερικό μέτωπο, τα κύματα μαζικών διώξεων (μαζί με τις αστοχίες τους, συνειδητές ή μη), είχαν προ καιρού κοπάσει (βλ.εδώ).

Σε καμία, λοιπόν, περίπτωση, δεν θα μπορούσε έγνοια να αποτελεί για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και τη χώρα των σοβιέτ ο πολιτικά χρεοκοπημένος Τρότσκι. Ακόμα και δυσκολοχώνευτη να θεωρούσε κανείς τη σοβιετική εξωτερική πολιτική 1939-1941, σε καμία περίπτωση δεν είχε παρατηρηθεί απόσπαση δυνάμεων ή έστω επιρροών από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα προς τον τροτσκισμό, η διεθνής εκπροσώπηση του οποίου είχε ήδη από τότε διασπαστεί. Επ’ ουδενί, λοιπόν, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν κινδύνευε από μια φιγούρα αδύναμη και χωρίς κύρος, όπως είχε φτάσει πια να είναι ο Τρότσκι του 1940, ώστε να έχει κάποιο λόγο για να «ξεφύγει» από έναν τέτοιο «κίνδυνο».

Αντίθετα, θα πρέπει κανείς να στρέψει το βλέμμα και στην όλη πορεία του Λ. Τρότσκι, για να διαπιστώσει ότι είχε ήδη φτάσει σε ένα σημείο όπου είχε πια μεταχειριστεί κάθε μέσο προκειμένου να ανακάμψει στα πολιτικά πράγματα (φυσικά χωρίς επιτυχία): κάθε αποτυχία του, συνοδευόταν από υιοθέτηση περαιτέρω απολίτικων ενεργειών. Είχε φτάσει πια στο σημείο να αποδεχτεί να παραβρεθεί στην Dies Committee, που θεωρείται προπομπός των μεταπολεμικών Μακαρθικών αντικομμουνιστικών επιτροπών. Μάλιστα, είχε μπλεχτεί ακόμα και με κλασικές πρακτόρικες ιστορίες, όπως την υπόθεση με το ιαπωνέζικο Υπόμνημα Τανάκα, την αυθεντικότητα του οποίου (και τη γνώση του οποίου από την ΕΣΣΔ) προτίθετο να αποκαλύψει. Η αποκάλυψη αυτή δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια απλή εξομολόγηση, μια απλή ανάγκη ενός ανθρώπου να πει την αλήθεια: ο Τρότσκι, μεγάλος άνθρωπος πια, γνώριζε ότι, με την αποκάλυψη, εκθέτει κόσμο και κοσμάκη (π.χ. μια αλυσίδα -διπλών;-πρακτόρων). Πιθανώς ο ίδιος συνειδητά να ήθελε να προκληθούν διεθνή γεγονότα (απότομη ακύρωση της ουδετερότητας της ΕΣΣΔ). Επίσης, βέβαιο είναι πως άλλες δυνάμεις θα επιθυμούσαν τέτοια γεγονότα, όπως η ακύρωση της ουδετερότητας της ΕΣΣΔ και η πρόωρη εμπλοκή της στον πόλεμο, κατόπιν της προκλήσεως των οποίων, πιθανόν, όσοι είχαν συμφέρον αυτά να προκληθούν,  δεν θα χρειάζονταν άλλο κάποιον που σαφώς θα ήξερε περισσότερα από όσα αυτοί θα ήθελαν να γίνουν γνωστά.

Φυσικά, είναι και η ΕΣΣΔ που εξαιτίας μιας επαλήθευσης της αυθεντικότητας του υπομνήματος θα ήταν πιθανό να «καιγόταν» (αν «καιγόταν», αφού τελικά η αποκάλυψη δεν απέτρεψε τη σύναψη Σοβιετοϊαπωνικού Συμφώνου Ουδετερότητας το οποίο υπογράφτηκε στις 13/4/1941, άρα δεν είχε αντίκτυπο). Όμως, από τη στιγμή που έλαβε (αν έλαβε) γνώση ότι αυτή επίκειται, δεν είχε πια κανένα τρόπο να αποτρέψει την επαλήθευση αυτή. Αφού, λοιπόν, το «κακό» θα είχε γίνει, ακόμα κι αν η επαλήθευση θα γινόταν κατόπιν θανάτου του Τρότσκι, δεν είχε λόγο να προχωρήσει αυτή στη δολοφονία του Τρότσκι, παρά μόνο αν μπει κανείς στη «λογική» ότι για λόγους…αντεκδίκησης θα μπορούσε να το κάνει.. Πράγμα αστείο, μπροστά στην ανάγκη να ενεργοποιηθεί η χώρα, αλλά και ο μηχανισμός πληροφοριών της σε άλλη, πιο σοβαρή από την τύχη ενός ξεπεσμένου πρώην πολιτικού αντιπάλου, κατεύθυνση.

Το παρακάτω κείμενο είναι το Editorial της Πράβντα (24/08/1940) όταν έφτασε στην ΕΣΣΔ η είδηση του θανάτου του Τρότσκι. Το κείμενο είναι συλλογικό, ενώ σε διάφορες ιστοσελίδες αναφέρονται και οι διορθώσεις στις οποίες προέβη ο ίδιος ο Στάλιν (μπορεί κανείς να τις δει στους παρακάτω συνδέσμους). Στο κείμενο αυτό η ηγεσία των μπολσεβίκων ούτε επιχαίρει, ούτε δικαιολογεί τη δολοφονία του Τρότσκι. Απλώς ερμηνεύει την κατάληξη αυτής της πορείας του Τρότσκι, την οποία μελετά από την αρχή του πολιτικού του βίου, αποδίδοντας, παράλληλα, το θάνατό του στις ίδιες τις αμφιβόλου ποιότητας «παρέες» του Τρότσκι.

 

Ο θάνατος ενός διεθνούς κατασκόπου

 

Ένα τηλεγράφημα έφερε την είδηση του θανάτου του Τρότσκι. Σύμφωνα με αμερικάνικες εφημερίδες, ο Τρότσκι, ο οποίος ζούσε τα τελευταία χρόνια στο Μεξικό, δολοφονήθηκε. Εκτελεστής- ο Ζακ Μορτάν Βαντενντρες – ένας από τους κοντινότερους ανθρώπους και οπαδούς του Τρότσκι.

Στον τάφο πήγε ένας άνθρωπος, το όνομα του οποίου αντιμετωπίζουν με απόλυτη περιφρόνηση και αποστροφή οι εργάτες όλου του κόσμου, ένας άνθρωπος ο οποίος επί πολλά χρόνια πάλεψε ενάντια στην υπόθεση της εργατικής τάξης και της πρωτοπορίας του- του Μπολσεβικικού Κόμματος. Οι άρχουσες τάξεις των καπιταλιστικών χωρών έχασαν έναν αφοσιωμένο υπηρέτη τους και οι ξένες μυστικές υπηρεσίες στερήθηκαν έναν για χρόνια σκληρυμμένο πράκτορα, οργανωτή δολοφόνων, ο οποίος δεν φείσθηκε μέσων για να επιτύχει τους αντεπαναστατικούς του σκοπούς.

Ο Τρότσκι είχε μια μακρά ιστορία προδοσίας και απιστίας, πολιτικής διπλότητας και υποκρισίας. Όχι τυχαία ο Λένιν, ήδη από το 1911, απέδωσε στον Τρότσκι το ψευδώνυμο “Ιούδας”. Και αυτό το ψευδώνυμο διατήρησε επάξια για πάντα ο Τρότσκι.

Ο Τρότσκι άρχισε την πολιτική του δραστηριότητα ως μενσεβίκος-αντεπαναστάτης. Μόλις το 1903, στο 2ο συνέδριο του ΡΣΔΕΚ βίαια επιτέθηκε στο Λένιν, υπερασπιζόμενος και υποστηρίζοντας τις απόψεις του Μαρτόφ και άλλων αντεπαναστατών μενσεβίκων ηγετών. Λίγο αργότερα, με την έναρξη του ρωσοϊαπωνικού πολέμου, ο Τρότσκι ήδη ανοιχτά δείχνει το αντεπαναστατικό πρόσωπό του, πρόσωπο αποστάτη, υποπίπτοντας σε έναν απελπισμένο αμυντισμό, δηλαδή, διάκειται υπέρ της προστασίας της “πατρίδας” του τσάρου, των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών.

Στην επανάσταση του 1905, ο Τρότσκι συνάντησε τη διαβόητη θεωρία της “διαρκούς επανάστασης”. Αυτή ήταν θεωρία αφοπλισμού του προλεταριάτου, αποστράτευσης των δυνάμεών του. Μετά την ήττα της επανάστασης του 1905, ο Τρότσκι υποστηρίζει τους μενσεβίκους-λικβινταριστές. Ο Λένιν έτσι έγραφε τότε για τον Τρότσκι:

“Ο Τρότσκι συμπεριφέρθηκε ως ένας απεχθής καριερίστας και φραξιονιστής(…). Φλυαρεί για το κόμμα, αλλά συμπεριφέρεται χειρότερα από κάθε άλλο φραξιονιστή”.

Ο Τρότσκι, ως γνωστόν, έγινε οργανωτής του αντεπαναστατικού μενσεβίκικου αυγουστιάτικου μπλοκ, συνενώνοντας όλες τις ομάδες και τα ρεύματα που πολέμησαν το Λένιν.

Με την έναρξη τον Αύγουστο του 1914 του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο Τρότσκι συνάντησε, όπως ήταν αναμενόμενο, την άλλη πλευρά του χαρακώματος- το στρατόπεδο των υπερασπιστών των ιμπεριαλιστών σφαγέων. Κάλυψε την προδοσία που έκανε σε βάρος του προλεταριάτου με “αριστερές” φράσεις περί πολέμου εναντίον του πολέμου, φράσεις, καλά ζυγισμένες για την εξαπάτηση της εργατικής τάξης.

Την συνεχώς αυξανόμενη επιρροή των μπολσεβίκων στην εργατική τάξη, τις μάζες των στρατιωτών μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη,  και την τεράστια δημοφιλία των συνθημάτων του Λένιν στις λαϊκές μάζες,  ο μενσεβίκος Τρότσκι την αξιολόγησε με το δικό του τρόπο. Προσχώρησε στο κόμμα μας τον Ιούλη του 1917, μαζί με μια ομάδα ομοϊδεατών του, δηλώνοντας πλήρως “αφοπλισμένος”.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν, ωστόσο, έδειξαν ότι ο μενσεβίκος Τρότσκι δεν είχε αφοπλιστεί, δεν είχε για στιγμή σταματήσει τον πόλεμο ενάντια στο Λένιν και εντάχθηκε στο κόμμα μας για να το διαλύσει από τα μέσα.

Μόλις λίγους μήνες μετά τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, την άνοιξη του 1918, ο Τρότσκι, μαζί με μια ομάδα αυτοαποκαλούμενων “αριστερών” κομμουνιστών και των αριστερών σοσιαλεπαναστατών οργανώνει μια χυδαία συνομωσία ενάντια στο Λένιν, προσπαθώντας να συλλάβει και να εξαλείψει φυσικά τους ηγέτες του προλεταριάτου Λένιν, Στάλιν και Σβερντλόφ. Όπως πάντα, ο Τρότσκι- προβοκάτορας, οργανωτής δολοφόνων, ιντριγκαδόρος και τυχοδιώκτης- μένει στο παρασκήνιο. Ο ηγετικός του ρόλος στην προετοιμασία αυτού του ευτυχώς αποτυχημένου, εγκλήματος, αποκαλύφτηκε πλήρως μόνο μετά από δύο δεκαετίες, κατά τη δίκη του αντισοβιετικού “δεξιοτροτσκιστικού μπλογκ” το Μάρτη του 1938. Μόνο 20 χρόνια μετά το βρώμικο κουβάρι των εγκλημάτων του Τρότσκι και τον οπαδών του τελικά ξετυλίχτηκε.

Κατά τον εμφύλιο όλεμο, όταν η χώρα των σοβιέτ απέκρουε πολυάριθμες ορδές Λευκοφρουρών και επεμβατιστών, ο Τρότσκι, με τις προδοτικές ενέργειες και τις υπονομευτικές διαταγές του, αποδυνάμωσε την αντίσταση του Κόκκινου Στρατού και, ως εκ τούτου, ο Λένιν του απαγόρευσε να επισκεφτεί το Ανατολικό και το Νότιο Μέτωπο. Είναι καλά γνωστό γεγονός, ότι εξαιτίας των εχθρικών σχέσεών του με τα παλιά μπολσεβικικά στελέχη, επιχείρησε να εκτελέσει μια σειρά από ανεπιθύμητους για αυτόν υπεύθυνους κομμουνιστές στρατιώτες, δρώντας έτσι υπέρ του εχθρού.

Στην ίδια δίκη του αντισοβιετικού “δεξιοτροτσκιστικού μπλοκ” έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο η ύπουλη, προδοτική διαδρομή του Τρότσκι: κατηγορούμενη στη δίκη αυτή, οι πιο στενοί συνεργάτες του ομολόγησαν ότι, μαζί με τον ηγέτη τους Τρότσκι, ήδη από το 1921 ήταν πράκτορες ξένων υπηρεσιών, ήταν διεθνείς κατάσκοποι. Με επικεφαλής τον Τρότσκι, με ζήλο υπηρέτησαν τις μυστικές υπηρεσίες και τα γενικά επιτελεία της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιαπωνίας.

Όταν το 1929 η Σοβιετική κυβέρνηση έστειλε έξω από τη χώρα μας τον  αντεπαναστάτη, προδότη Τρότσκι- οι καπιταλιστικοί κύκλοι στην Ευρώπη και την Αμερική τον πήραν στην αγκαλιά τους. Αυτό δεν ήταν κάτι το παράξενο. Ο Τρότσκι είχε περάσει πολύ καιρό υπηρετώντας τους εκμεταλλευτές της εργατικής τάξης.

Ο Τρότσκι μπλέχτηκε στα δικά τους δίκτυα, φτάνοντας το όριο του ανθρώπινου εκφυλισμού. Δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους υποστηρικτές του. Τον τέλειωσαν οι ίδιοι οι τρομοκράτες, τους οποίους ο ίδιος είχε διδάξει να δολοφονούν, να προδίδουν και να εγκληματούν ενάντια στην εργατική τάξη, ενάντια στη χώρα των σοβιέτ. Ο Τρότσκι, που οργάνωσε τις αποτρόπαιες δολοφονίες του Κίροφ, του Κουίμπισεφ και του Μ. Γκόρκι, έπεσε θύμα των δικών του δολοπλοκιών, προδοσιών, υπουλοτήτων, εγκλημάτων.

Έτσι ατιμωτικά τελείωσε τη ζωή του αυτός ο απεχθής άνθρωπος, οδεύοντας στον τάφο με τη στάμπα του διεθνούς σπιούνου και δολοφόνου στο μέτωπο.

Το άρθρο στα ρωσικά: http://www.alexanderyakovlev.org/fond/issues-doc/58741

Το άρθρο στα πορτογαλικά: http://www.midiaindependente.org/pt/red/2012/05/507841.shtml

Advertisements

Tagged: , , , ,

3 thoughts on “Το editorial της Πράβντα για τη δολοφονία του Τρότσκι (24/08/1940)

  1. el quinto regimiento Σεπτεμβρίου 16, 2016 στο 1:15 μμ Reply

    διαφωνώ Πετρο, o Ραμον Μερκαντέρ ήταν στέλεχος του PSUC. Δεν υπήρχε περίπτωση ποτε να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα τότε για τους λόγους που περιγράφεις. Το ίδιο βέβαια ισχύει και απο την πλευρά της ΕΣΣΔ. Δεν υπήρχε περίπτωση να αναλάβει εκτέλεση χαφιέ σε ξένο έδαφος. Θυμίσου τι έγινε στη Δίκη της ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης. Ο Αλβανός Ακίνδυνος ανέλαβε την ευθύνη για την οργάνωση, καθιστώντας σαφές οτι η απόφαση συγκρότησης της ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης ήταν δική του και δεν ειχε καμια σχέση με το ΔΣΕ ή το ΚΚΕ.

  2. parapoda Σεπτεμβρίου 17, 2016 στο 7:41 πμ Reply

    Δεν μπορούμε να αγνοούμε το όλο πλαίσιο της περιόδου. Αν τον έβαλε το Μερκαντέρ η ΕΣΣΔ, τότε πρέπει να αναφέρουμε και τους λόγους για τους οποίους τον έβαλε. Και το σίγουρο είναι ότι η ΕΣΣΔ, η οποία σίγουρα ενδιαφερόταν να φτιάξει το προφίλ της στη δυτική κοινή γνώμη μετά τη συκοφάντηση του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, τον πόλεμο με τη Φινλανδία και την ένταξη των βαλτικών χωρών που παρουσιαζόταν στη Δύση ως «προσάρτηση», είχε σοβαρότερα πράγματα να κάνει από το να ασχολείται με ένα παλαιό πολιτικό της, ο οποίος ήταν απομονωμένος ακόμα και από τους μισούς του (κάποτε) οπαδούς του (η «4η» Διεθνής είχε ήδη διασπαστεί). Αν και πιο πιθανή εξήγηση για τη δολοφονία του είναι η εμπλοκή του στον κόσμο των κατασκόπων, με την επικείμενη τότε αποκάλυψη της αλήθειας για το υπόμνημα Τανάκα, η οποία «έκαιγε» ολόκληρα δίκτυα κατασκόπων, οι μόνοι που από το κομμουνιστικό κίνημα πιθανώς ενδιαφέρονταν, γιατί ο Τρότσκι θα (ή και ήδη) τους κάρφωνε (ευθέως ή εμμέσως), ήταν οι μεξικανοί και οι αμερικάνοι κομμουνιστές σε ατομικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να πάει κανείς στην Ελλάδα του 1947. Μπορεί να μείνει στο Μεξικό της εποχής και να δει ότι η επίθεση στο σπίτι του Τρότσκι από το Σικέιρος (βλ.σχετικό άρθρο) δεν επιδοκιμάστηκε από το ΚΚΜ, αφού δεν εντασσόταν σε καποιο σχεδιασμό (σε αντίθεση με την ΟΠΛΑ, η οποία εντασσόταν σε καποιο σχέδιο και άρα εντός αυτού του σχεδίου είναι δυνατό να εξηγηθεί η οποια άρνηση του Ακίνδυνου).

  3. el quinto regimiento Σεπτεμβρίου 19, 2016 στο 1:11 μμ Reply

    ρε συ, τη γνωρίζω την ιστορία του Σικέιρος. Αυτος το έκανε αυθόρμητα, ο Μερκαντέρ, όμως, όχι. Εσύ τη γνωρίζεις τη συνέχεια του Μερκαντέρ; Πήρε ττιμητική διάκριση Λένιν το 1940 (το αμφισβητείς;) και έλαβε άσυλο στη Κούβα οταν αποφυλακίστηκε. Αν ο Μερκαντέρ ήταν ενας οπαδός του Τρότσκι -οπως στηρίζει η Πράβντα- που απλώς τσακώθηκε και σκότωσε τον ηγέτη του, τότε αυτα ολα δεν θα συνέβαιναν. Φαντάζομαι το κατανοείς αυτό. Ο Αλβανός Ακίνδυνος ανέλαβε την ευθύνη της ΟΠΛΑ προσωπικά και το κράτησε ως τον τάφο. Παλικάρι. Το ΚΚΕ αρνήθηκε τότε την οποιαδήποτε συμμετοχή στην ΟΠΛΑ, την αποδέχτηκε μετά το τέλος του εμφυλίου, με την οποια κριτική στο ζήτημα χειρισμού του θέματος των αεροπόρων.
    Ο Μερκαντέρ δεν ήταν Σικέιρος. Εντάχθηκε στην οργάνωση του Τρότσκι «μεταμφιεσμένος» σε κάτι άλλο απο αυτο που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ήταν, στέλεχος του PSUC με περγαμηνές στον αντιφασιστικό αγώνα στην Ισπανία. Αυτα δεν γίνονται αυθόρμητα μεγάλε. Απο κάποιο επιτελείο πήρε εντολές για οργάνωση της επιχείρησης που κράτησε ΧΡΟΝΟ μέχρι να αποκαταστήσει την απαιτούμενη εμπιστοσύνη με τον Τρότσκι. Ηταν οι συντροφοί του ισπανοι πολιτικοι πρόσφυγες στο Μεξικό που οργάνωσαν την επιχείρηση; Σχεδόν σίγουρο και μπορώ να σου πω και ποιον υποπτεύομαι, τον βασικο οργανωτικο μυαλό του PCE, τον Pedro Fernández Checa που ήταν στο Μεξικό.
    Ο άνθρωπος που ανέλαβε πολλες τέτοιες αποστολές στην Ισπανία, ειδικά στη Μαδρίτη στην εκκαθάριση των φασιστών στις φυλακές (πηγή Ανχελ Βινιας), όταν ο Βαρέλα απειλούσε οτι θα εχει ξεμπερδέψει σε μια μέρα και ο αλλος αρχιφασίστας απο το καρλιστικό Βορρά ελεγε οτι η 5η Φαλαγγα θα τον υποδεχθεί στη Μαδρίτη.. Θα το έκαναν μονοι τους οι ισπανοι πολιτικοι πρόσφυγες, χωρις την έγκριση της ΕΣΣΔ, απ’ τη στιγμή που η εκτέλεση Τρότσκι θα λάμβανε περιπλοκές με την ΕΣΣΔ; Δεν το νομίζω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: