Η κριτική και η αυτοκριτική, νόμος της ανάπτυξης των κομμουνιστικών κομμάτων

Οι έλληνες αριστεροί (πλην ΣΥΡΙΖΑ) και αναρχικοί αυτές τις μέρες είναι μάλλον οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στη χώρα: έχουν “επιβεβαιωθεί” στις εκτιμήσεις τους, “τα’λεγαν”, και, γενικώς, κοιτούν το λαό αφ’υψηλού, αφού “αποδείχτηκε’ ότι ο λαός “είναι κορόιδο, κοιμάται” (συνεπάγεται, βέβαια, από αυτή την έλλειψη πίστης στο λαό πως δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά «δε βαριέσαι»)..

Σε πλήρη αντίθεση με αυτές τις (αντιπαραγωγικές, το λιγότερο) αντιλήψεις, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, έδινε τεράστια σημασία στο να μην υψώνεται ο δείκτης και η φωνή στο λαό. Φυσικά, αναγνώριζε την έννοια της “πρωτοπορίας”, όμως όχι για να φουσκώνουν από περηφάνεια τα στήθια τους κάποιοι αυτοαναγορευόμενοι ως πρωτοπορία, αλλά γιατί ο όρος αυτός ενείχε 1) συγκεκριμένα καθήκοντα (μετάδοση της γνώσης και της μαχητικότητας και αύξησή τους για την ανταπόκριση στο ολοένα αυξανόμενο επίπεδο του εχθρού), και φυσικά, 2) προϋποθέσεις: Μία από αυτές ήταν η αδιάσπαστη σύνδεση με τις μάζες. Μία δεύτερη ήταν ότι δεν αρκούσε η εμπειρία των μαζών για την αναγνώριση της ορθότητας της (πρωτοπόρας) γραμμής του κόμματος, μα έπρεπε και οι μάζες να αναγνωρίζουν οι ίδιες το κόμμα ως πρωτοπορία, να αποδέχονται την καθοδήγησή του. Συγκεκριμένα, ο Στάλιν έλεγε: «το Κόμμα δεν μπορεί απλώς να είναι ένα πρωτοπόρο απόσπασμα. Πρέπει ταυτόχρονα να είναι ένα ταξικό απόσπασμα, ένα τμήμα της εργατικής τάξης, στενά συνδεδεμένο με αυτή, από κάθε άποψη. Η διάκριση μεταξύ πρωτοπόρου αποσπάσματος και του συνόλου της εργατικής τάξης, μεταξύ μελών του Κόμματων και μη μελών δεν μπορεί να εξαφανιστεί πριν την εξαφάνιση των τάξεων…Όμως το Κόμμα θα έπαυε να είναι ένα κόμμα αν αυτή η διάκριση γινόταν διάσπαση, αν το Κόμμα αναδιπλωνόταν, και απομονωνόταν από τις μη κομματικές μάζες. Το Κόμμα δεν μπορεί να καθοδηγήσει την εργατική τάξη αν δεν είναι συνδεδεμένο με τις μάζες των μη κομματικών, αν δεν υπάρχουν δεσμοί μεταξύ του Κόμματος και των μη κομματικών μαζών, αν αυτές οι μάζες δεν αποδέχονται την καθοδήγησή του».

Πόσοι αριστεροί σήμερα δίνουν σημασία στα παραπάνω; Μάλλον ελάχιστοι. Θυμόμαστε όλοι το υψωμένο δάχτυλο των περισσότερων αριστερών οργανώσεων έναντι των Πλατειών το 2011, κίνηση την οποία εξακολουθούν να υποστηρίζουν έναντι των “υποκλινόμενων στο αυθόρμητο” κομμουνιστών που έλεγαν ό,τι και ο λαός, με τον τρόπο που το έλεγε ο λαός: “Ουστ”. Όπως κάποτε, μετεμφυλιακά, το επαναστατικό ΚΚΕ έλεγε (“λαϊκιστικά”, σύμφωνα με τα αριστερόμετρα που διαθέτουν πολλοί έλληνες…επαναστάτες): “Αμερικάνοι, Ξεκουμπιστείτε”…

Οι σημερινοί έλληνες αριστεροί, στην πλειοψηφία τους, ενίοτε ενοχλούνται ακόμα και από το ύφος, ή τον τρόπο άσκησης της κριτικής, όταν μπει στον κόπο κανένας “απλός” άνθρωπος και ασχοληθεί μαζί τους. Σε αντίθεση όμως με αυτούς, ο Στάλιν έλεγε:«Αν η κριτική περιέχει έστω κι ένα 5-10% αλήθεια, πρέπει κι αυτού του είδους την κριτική να τη χαιρετούμε, να την ακούμε προεχτικά και να πάρουμε υπόψη μας τον υγιή πυρήνα της. Σ’ αντίθετη περίπτωση, το ξαναλέω, θα κλείσετε το στόμα των εκτατοντάδων και χιλιάδων εκείνων ανθρώπων που είναι αφοσιωμένοι στην υπόθεση των Σοβιέτ, που δεν είναι ακόμα τεχνίτες στη δουλιά της κριτικής, μα που με το στόμα τους μιλά η ίδια η αλήθεια» (Στάλιν, τ.11, σ.40).

Το ζήτημα, φυσικά, ξεφεύγει από τα πλαίσια μιας συζήτησης για το σημερινό επίπεδο της ελληνικής αριστεράς. Είναι πολύ πιο σημαντικό, όσο περίπου και η εύρεση της σωστής πολιτικής γραμμής. Δεν είναι οργανωτικό ζήτημα, ένα θέμα marketing. Αν θεωρούμε υποκείμενο των μεγάλων αλλαγών και δημιουργό της ιστορίας το λαό, αν θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε εμείς που θα “παίρνουμε γραμμή” από το λαό, αν θεωρούμε όπως και ο Στάλιν ότι «Η τέχνη της μπολσεβίκικης πολιτικής δεν συνίσταται καθόλου στο να βάζουμε χωρίς διάκριση με όλα τα κανόνια σε όλα τα μέτωπα, χωρίς να παίρνουμε υπόψη μας τόπο και χρόνο, χωρίς να λογαριάζουμε αν οι μάζες είναι πρόθυμες να υποστηρίξουν αυτές ή εκείνες της ενέργειες της καθοδήγησης» (Στάλιν, τ.11, σ.60), τότε πρέπει να υπάρχει ένας αγωγός, ένα μέσο σύνδεσης με το λαό (πέραν του ότι θα είμαστε πραγματικά μέλη του, έχοντας μια ζωή με τα ίδια βάσανα και αγωνίες που έχει και αυτός). Στον 20ό αιώνα, το μέσο αυτό βρέθηκε από τους κομμουνιστές: και ήταν η Κριτική και η Αυτοκριτική. Ασχέτως, αν οι δομές για τη χρησιμοποίηση του μέσου δεν ήταν τόσο ισχυρές, και εν τέλει, τα κόμματα-σε γενικές γραμμές- αποσπάστηκαν από το λαό, σταμάτησαν να βλέπουν τα πράγματα καθαρότερα και σταμάτησαν να είναι τα πιο μαχητικά τμήματα της τάξης. Σε κάθε περίπτωση, αν θέλουμε να είμαστε κομμουνιστές, πρέπει να πασχίσουμε θεωρητικά και πρακτικά για να βρούμε και νέα μέσα σύνδεσης με το λαό (πέραν της κριτικής-αυτοκριτικής), και σίγουρα ισχυρότερες δομές για να αξιοποιούνται αυτά τα μέσα.

Το παρακάτω κείμενο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Κομινφόρμ, αναλύει τη σημασία της κριτικής και της αυτοκριτικής και αφιερώνεται, με την καλή έννοια, σε όσους, καλοπροαίρετα, έχουν παρεξηγήσει τη θέση τους και νιώθουν περίπου ως “θεόσταλτοι”, λόγω της “ειδικής”, “υψηλής ιστορικής” αποστολής τους.

Το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό, ειδικά αυτή την περίοδο όπου χρειάζεται ένας απολογισμός, τώρα που στη χώρα κλείνει μια φάση και περνάμε σε μια άλλη, οπότε, το parapoda θα επανέλθει επ’ αυτού..

Η κριτική και η αυτοκριτική, νόμος της ανάπτυξης των κομμουνιστικών κομμάτων

Η δράση των μαρξιστικών επαναστατικών κομμάτων για τη μετατροπή της κοινωνίας στηρίζεται στη βαθιά επιστημονική γνώση των νόμων της ιστορικής ανάπτυξης. Ο μαρξισμός-λενινισμός είναι το μεγάλο επαναστατικό όπλο των προλεταριακών κομμάτων.

Η στρατηγική και η ταχτική των μαρξιστικών κομμάτων είναι μια επαναστατική στρατηγική, μια επαναστατική ταχτική, απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο τυχοδιωχτισμού και ανευθυνότητας μπροστά στις μάζες.

Τα προλεταριακά επαναστατικά κόμματα που ανέλαβαν αυτό τον ιστορικό ρόλο: την ανατροπή του καπιταλισμού και τη δημιουργία μιας νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, έχουν μιαν απεριόριστη εμπιστοσύνη στην ακατανίκητη δύναμη των λαϊκών μαζών. Οι μεγαλοφυείς αρχηγοί του προλεταριάτου, Λένιν και Στάλιν, βάζουν πάνω απ’ όλα την εμπιστοσύνη στο λαό, την τίμια και ανιδιοτελή δράση στην υπηρεσία του λαού.

Μόνο τα κόμματα που έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό και που ο λαός τους έχει μιαν απεριόριστη εμπιστοσύνη, μπορούν να τραβήξουν τις λαϊκές μάζες, τα εκατομμύρια των ανθρώπων σε μιαν επανάσταση που αναμφισβήτητα απαιτεί μεγάλες θυσίες.

Να γιατί τα μαρξιστικά κόμματα υποβάλλουν σε μιαν αλύπητη κριτική και αυτοκριτική, με επαναστατική τόλμη, κάθε τι που οδηγεί σε εξασθένιση των δεσμών τους με το λαό.

Η κριτική και η αυτοκριτική είναι το επαναστατικό όπλο, η δοκιμασμένη μέθοδος που με τη βοήθειά της τα μαρξιστικά κόμματα διώχνουν αλύπητα από τις γραμμές τους κάθε τι το ξένο, το αστικό που μπορεί να έχει εισχωρήσει σ’ αυτές.

Η κριτική και η αυτοκριτική δεν ανήκουν παρά στα επαναστατικά κόμματα, στα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα. Τα κομμουνιστικά κόμματα διακρίνονται ακριβώς από τα ρεφορμιστικά, σοσιαλδημοκρατικά, δεξιά σοσιαλιστικά κόμματα, από το ότι δεν αφήνουν ποτέ κατά μέρος τα νευραλγικά ζητήματα, δεν τα σκεπάζουν αλλά ανακαλύπτουν και κριτικάρουν πάντα, ανοιχτά, με μελετημένο τρόπο και πνεύμα προσήλωσης στις αρχές, τα λάθη που έκαναν, αντλώντας από την κριτική και την αυτοκριτική νέες δυνάμεις, μια νέα ενεργητικότητα για να καλυτερεύσουν τη δράση τους, για να αναπτυχθούν.

Τα αστικά, τα δεξιά σοσιαλιστικά κόμματα, στηρίζουν όλη τους τη δράση στην ψευτιά απέναντι στο λαό και στην εξαπάτηση των λαϊκών μαζών. Γι’ αυτό φοβούνται το λαό σαν τη φωτιά, γι’ αυτό δεν τολμούν να παρουσιάσουν στο φως τη δράση τους και να την υποβάλλουν τίμια στην κρίση του λαού.

Είναι ολοφάνερο ότι τα κομμουνιστικά κόμματα θα έπαυαν να είναι επαναστατικά κόμματα, αν άφηναν να ξεχαστεί, αν παραβίαζαν μια από τις βασικές αρχές της ύπαρξής τους: την κριτική και την αυτοκριτική. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι κόβεται η σύνδεση με τις μάζες, δηλαδή ότι οδηγείται το κόμμα στο χαμό.

Η στάση ενός πολιτικού κόμματος απέναντι στα λάθη του, λέει ο Λένιν, είναι από τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για να κρίνει κανείς αν αυτό το κόμμα είναι σοβαρό και αν εκπληρώνει πραγματικά τις υποχρεώσεις του απέναντι στην τάξη του και απέναντι στις εργαζόμενες μάζες. Το ν’ αναγνωρίσει ανοιχτά το λάθος του, ν’ ανακαλύψει τα αίτιά του, ν’ αναλύσει την κατάσταση που το γέννησε, να εξετάσει προσεχτικά τα μέτρα για την επανόρθωση αυτού του λάθους-να το σημάδι ενός σοβαρού κόμματος, να τι ονομάζετα εκπλήρωση των υποχρεώσεών του, μόρφωση και διαπαιδαγώγηση της τάξης και ύστερα των μαζών”.

Ξεχωριστή ευθύνη πέφτει στα κόμματα που βρίσκονται επικεφαλής κρατών όπου ασκείται η διχτατορία του προλεταριάτου, όπου χτίζεται ο σοσιαλισμός. Το σύνθημα της αυτοκριτικής, υπέδειξε ο σύντροφος Στάλιν, βρίσκεται στη βάση του καθεστώτος της διχτατορίας του προλεταριάτου. Το καθεστώς της λαϊκής δημοκρατίας είναι μια μορφή της διχτατορίας του προλεταριάτου. Σ’ αυτές τις χώρες, όλα, απολύτως όλα, εξαρτώνται από τη σωστή πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος που είναι η κυριότερη καθοδηγητική δύναμη του κράτους.

Η κριτική και η αυτοκριτική καλούνται να βοηθήσουν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα των χωρών της λαϊκής δημοκρατίας να προχωρήσουν ακατάσχετα στο δρόμο των ριζικών οικονομικών και κοινωνικών μετατροπών, να έχουν πάντοτε καινούργιες επιτυχίες σε όλους τους τομείς της οικονομικής και εκπολιτιστικής ανοικοδόμησης, στον αγώνα ενάντια στις επιβιώσεις του καταστραμένου αστικού καθεστώτος, ενάντια στις εκδηλώσεις εθνικισμού, κοσμοπολιτισμού και άλλων αποσυνθετικών επιδράσεων της αστικής ιδεολογίας, ενάντια στις ραδιουργίες των κατασκόπων του ιμπεριαλισμού με οποιαδήποτε μάσκα και αν σκεπάζονται. Η κριτική και η αυτοκριτική οφείλουν να βοηθούν στη διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων μεσα σ’ ένα πνεύμα απόλυτης αφοσίωσης στην υπόθεση του σοσιαλισμού.

Η έπαρση, η αλαζονεία, η υπεροψία, η γραφειοκρατία, η καυχησιολογεία, η κολακεία, η αυτοϊκανοποίηση, η απόσπαση από τις μάζες, είναι απόλυτα ξένα προς τους κομμουνιστές, τους μαρξιστές-λενινιστές, από το γεγονός και μόνο ότι είναι μαρξιστές-λενινιστές. Μολαταύτα, υπάρχει ένας αριθμός κομμουνιστών που τους αρέσουν τα εγκώμια των υποτιθέμενων ή επίπλαστων αρετών τους. Μέσα στο κύμα των εγκωμίων και των υπερβολικών επαίνων, αυτοί οι κομμουνιστές χάνουν το αίσθημα της ευθύνης τους, δημιουργούν χοντροκομμένες αυταπάτες για την “ειδική” αποστολή τους, για την “υψηλή ιστορική” τους αποστολή. Η ατμόσφαιρα αυτή είναι από τις πιο ευνοϊκές για τον εχθρό. Οι εχθροί είναι πάντα έτοιμοι να γλιστρήσουν κοντά σ’ έναν αγωνιστή που του αρέσουν οι κολακείες και να επωφεληθούν από τη ματαιοδοξία του για να εκπληρώσουν το αντιλαϊκό τους έργο.

Το πιο σίγουρο μέσο για να ξεκαθαρίσουν ολόκληρες οργανώσεις και μερικοί κομμουνιστές απ’ αυτά τα ελαττώματα που είναι ξένα προς τον κομμουνισμό, είναι η κριτική και η αυτοκριτική.

Η κριτική και η αυτοκριτική καλούνται να προστατεύσουν τα στελέχη των κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας, από την επανάπαυση και την αυτοϊκανοποίηση, από την έπαρση, την αλαζονεία, την υπεροψία και να τα βοηθήσουν να πλησιάσουν βαθύτερα και σοβαρότερα τα προβλήματα που βάζει η διεύθυνση της οικονομικής και εκπολιτιστικής ανοικοδόμησης, να περιφρουρήσουν άγρυπνα τις λαϊκές καταχτήσεις. Η κριτική και η αυτοκριτική αποτελούν τη σπουδαιότερη μέθοδο για να διαπαιδαγωγηθούν τα στελέχη του κόμματος και να τους δοθεί ένας επαναστατικός χαρακτήρας. Χωρίς κριτική και αυτοκριτική, η στασιμότητα και η αποσύνθεση είναι αναπόφευχτες.

Η πείρα του ΚΚ(Μπ.) της ΕΣΣΔ, που δίνει το παράδειγμα μιας πραγματικής μπολσεβίκικης κριτικής και αυτοκριτικής, οι ένδοξες παραδόσεις του, η ηρωική του ιστορία, διδάσκουν ότι ένα μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα μπορεί να γίνει ένα πραγματικό μαζικό κόμμα, ικανό να παρασύρει εκατομμύρια την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, αν δεν κλεισθεί στο στενό κομματικό του κέλυφος, αν δεν αποκοπεί από τις μάζες, αν είναι προσεχτικό στη φωνή τους. Δε μπορεί να υπάρχει σωστή καθοδήγηση εκεί όπου δε θέλουν όχι μονάχα να μορφώσουν τις μάζες, αλλά και να μάθουν απ’ αυτές, εκεί που δεν ξαίρουν να συμπληρώσουν την πείρα των ηγετών με την πείρα των μαζών.

Αν εμείς οι μπολσεβίκοι, που κριτικέρνουμε ολάκερο τον κόσμο, που, σύμφωνα με τα λόγια του Μαρξ, πάμε να καταλάβουμε τον ουρανό, αν αρνηθούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας από φόβο μη τυχόν ταράξουμε την ησυχία του τάδε ή του δείνα συντρόφου, είναι καθαρό ότι δε μπορεί να προκύψει παρά ο χαμός της μεγάλης υπόθεσής μας” (Ι. Στάλιν).

Στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας, η ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού συνεχίζεται μέσα σε συνθήκες μιας ταξικής πάλης που δυναμώνει. Αστικά στοιχεία, τυχοδιώχτες και απατεώνες κάθε είδους, πράχτορες των ιμπεριαλιστικών κατασκοπευτικών υπηρεσιών, τρυπώνουν και εισχωρούν προ παντός στα κόμματα που βρίσκονται επικεφαλής κρατών για να κρύψουν την ολέθρια δράση τους κάτω από το όνομα του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας χάθηκε, αν έπαψε νάναι το κόμμα της εργατικής τάξης της Γιουγκοσλαβίας, οφείλεται ιδιαίτερα στο ότι οι πράχτορες των ιμπεριαλιστών κατασκοπευτικών υπηρεσιών, οι κατάσκοποι και δολοφόνοι της κλίκας του Τίτο που άρπαξαν την καθοδήγησή του, μετάτρεψαν αυτό το κόμμα σε αστυνομικό μηχανισμό, κατάπνιξαν με την αιματηρή τρομοκρατία και τη βία τη φωνή των αληθινών κομμουνιστών, δημιούργησαν μέσα στο κόμμα μια σιχαμερή ατμόσφαιρα δουλικότητας μπροστά στους “αλάνθαστους αρχηγούς” που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ορκισμένοι εχθροί του γιουγκοσλαβικού λαού.

Συνεπούμενα, κάθε μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα πρέπει να έχει μια ξεχωριστή επαγρύπνηση, να είναι αυστηρό και απαιτητικό απέναντι στα μέλη του, να χρησιμοποιεί διαρκώς, με ξεχωριστή δύναμη, την κριτική και την αυτοκριτική.

Για τα κομμουνιστικά κόμματα των καπιταλιστικών χωρών, η κριτική και η αυτοκριτική αποτελούν ένα αναντικατάστατο όπλο, που πρέπει να βοηθήσει στο να διαπαιδαγωγηθούν τα στελέχη αυτών των κομμάτων μέσα στο πνεύμα της επαναστατικής ανάπτυξης, να τα προστατεύει απ’ την εισχώρηση εχθρικών πραχτόρων, από την αποσυνθετική επίδραση της αστικής ιδεολογίας, του οππορτουνισμού και της έλλειψης αρχών των λακέδων του ιμπεριαλισμού δεξιών σοσιαλιστών, να τα εξοπλίσει με καθαρή κατανόηση των νόμων της κοινωνικής εξέλιξης και της ταξικής πάλης του προλεταριάτου, να τους εμπνεύσει μιαν αλύγιστη εμπιστοσύνη στην τελική νίκη της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Μόνο μια θαρραλέα και ειλικρινής αυτοκριτική μπορεί να προφυλάγει τα στελέχη των επαναστατικών κομμάτων των καπιταλιστικών εχθρών από την υπερεκτίμηση των δυνάμεων του εχθρού και την υποτίμηση των δυνάμεων και αδυναμιών τους. “Όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα που χάθηκαν μέχρι τώρα, διδάσκει ο Β.Ι.Λένιν, χάθηκαν γιατί παρασύρονταν από την έπαρση, δεν ήξαιραν να δουν πού βρίσκονταν η δύναμή τους, και φοβούνταν να μιλήσουν για τις αδυναμίες τους…”.

Η αυτοκριτική είναι σημάδι δύναμης του κόμματος και όχι αδυναμία. Μια απεριόριστη αφοσίωση στην εργατική τάξη, μια αλύγιστη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, η αδάμαστη θέληση να αγωνιστούν, η απόφαση να ξεπεράσουν θαρραλέα κάθε δυσκολία και να σπάσουν όλα τα εμπόδια που μπαίνουν μπροστά στο σκοπό- τέτιες είναι οι ιδιότητες που διακρίνουν τους επαναστάτες μαχητές, που είναι διαπαιδαγωγημένοι από τα μαρξιστικά κόμματα στη βάση της κριτικής και της αυτοκριτικής.

Πάρθηκε από το περιοδικό της Κομινφόρμ “Για σταθερή ειρήνη, για τη λαϊκή δημοκρατία”, αρ. 65/3-2-1950

Μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Νέος Κόσμος”, Φλεβάρης 1950 Χρονιά Β’ Αριθμός 2(20), σ.σ.81-83

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

2 thoughts on “Η κριτική και η αυτοκριτική, νόμος της ανάπτυξης των κομμουνιστικών κομμάτων

  1. giorgos Αύγουστος 9, 2015 στο 8:35 μμ Reply

    πολιτικη πορνεια αλλα και θρασος.
    Αμαρτισα για … τη συνδεση με τις μαζες.
    Πουλισα ψυχη και σωμα, βοηθισα μ ολες μου τιςδυναμεις για ναφτασουμεως εδω. Ομως ολα αυτα γιατι διαθετω τη πιο βαθεια γνωση του μαρξισμου.
    Βρε ουστ πουλημενοι

    • parapoda Αύγουστος 9, 2015 στο 8:45 μμ Reply

      Παρακαλείσαι να το αναλύσεις περισσότερο. Όπως βλέπεις, δεν υπάρχει πρόβλημα με τη μορφή της κριτικής σου,αλλά με την έκταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: