Ajith (ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό)): για τον πραγματικό χαρακτήρα του επαναστατικού κινήματος στην Ινδία

 

Ο Ajith (K Muralidharan) είχε συλληφθεί το Μάη του 2015. Στο παρακάτω άρθρο-απάντηση σε κείμενο πολιτικών επιστημόνων, απορρίπτει το χαρακτήρα «οικολογικού» ή «ιθαγενικού» κινήματος που διάφοροι, ακόμα και συμπαθούντες, αποδίδουν στο επαναστατικό κίνημα της Ινδίας.

 LWE_conflictmap2015

Ajith (K Muralidharan)- Μια αναμφισβήτητα ταξική πάλη

Οι Feyzi Ismail και Alpa Shah σωστά εφιστούν την προσοχή στους κινδύνους που ελλοχεύουν με την υπερβολική έμφαση στις πολιτικές ταυτότητας (identity politics), επικαλούμενοι τρέχουσες εμπειρίες (στο άρθρο «Ταξική Πάλη, οι μαοϊστές και το ζήτημα των αυτοχθόνων στο Νεπάλ και την Ινδία», EPW, 29 Αυγούστου 2015). Ωστόσο, η αναφορά τους σε «έλλειψη σαφήνειας» για το ζήτημα των αυτοχθόνων από πλευράς του κινήματος των μαοϊστών στην Ινδία δεν βοηθά πολύ να προχωρήσει η συζήτηση.

Παρότι είναι αλήθεια ότι καθυστερημένα αποδόθηκε η δέουσα προσοχή στην ιδιαίτερη φύση των διακρίσεων με βάση την κάστα και το έθνος, κάτι τέτοιο δεν ισχύει πλέον, τουλάχιστον για τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Η προγραμματική θέση του κινήματος για αυτονομία (αντί για δικαίωμα στην αυτοδιάθεση) στις περιοχές των Αντίβασι στην ηπειρωτική Ινδία είναι δεδομένη – θεμελιωμένη στην άποψη ότι οι άνθρωποι των φυλών που κατοικούν σε αυτές δεν είναι ακόμα πολίτες της χώρας, ενώ παράλληλα αποδέχεται την αναγκαιότητα ορθής αντιμετώπισης των ιδιαιτεροτήτων της κοινωνικο-οικονομικο-πολιτιστικής τους ύπαρξης.march

Αυτό έχει και θεωρητική τεκμηρίωση, στην οποία μπορεί κανείς να αντιταχθεί. Όμως, επ’ουδενί δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «έλλειψη σαφήνειας». Εξάλλου, ενώ κάποιοι Τζαντζάντι (σ.parapoda: πλήρως αποκομμένες από το σύγχρονο πολιτισμό κοινότητες αυτοχθόνων) του Νεπάλ (οι Τάρου και οι Ταμάνγκ, για να αναφέρουμε δύο κοινότητες) θα έπρεπε να χαρακτηριστούν ως πολίτες, η αδιάκριτη κατηγοριοποίηση όλων τους ως τέτοιων είναι αμφισβητήσιμη. Η έλλειψη θεωρητικής αυστηρότητας που επιδεικνύεται σε τέτοιες σαρωτικές γενικεύσεις και οι συνέπειές τους σε επίπεδο προγράμματος θα μπορούσαν επίσης να αποτελούν έναν παράγοντα για διαστρεβλώσεις αργότερα, όπως επισημαίνουν οι συγγραφείς.

Επανερχόμενοι στην Ινδία, υπάρχει, περαιτέρω, το ερώτημα του πόσο κατάλληλο θα ήταν για έναν κριτικό να θεωρεί την παρουσίαση ενός κινήματος, ακόμα και αν αυτή δίνεται από κάποιους που το συμπαθούν, ως την πραγματικότητα του κινήματος αυτού. Ούτε θεωρητικά, ούτε στην πράξη, με τη συνεκτικότητα των διαφόρων δράσεων στις περιοχές των Αντίβασι, δεν έχει το κίνημα χαρακτηρίσει εαυτόν ως κίνημα Αντίβασι. Με σαφήνεια έχει επιμείνει στον ταξικό του χαρακτήρα και έχει εμβαθύνει περαιτέρω στην κατανόηση της ταξικής διαφοροποίησης που υπάρχει εντός των Γκοντ, των Μούντα και άλλων αυτόχθονων λαών, ακόμα κι αν παλεύει για να πετύχει μια διακριτότητα των κοινωνιών τους συνολικά.

_45995118_lalgarthmaoistsafp466

Το πρόγραμμα και οι κανόνες των εμβρυωδών μορφών εξουσίας που οικοδομούνται εκεί βασίζονται στις τοπικές παραδόσεις των αυτοχθόνων. Επίσης, θεσπίζουν νέους κανόνες και δημιουργούν νέες αξίες, αντίθετες με τις παραδοσιακές που είναι εχθρικές προς το λαό. Οι εγγυήσεις που δίνονται στις γυναίκες, με το να χειραφετούνται από τη βάρβαρη πατριαρχία, και οι δημοκρατικές μορφές εξουσίας που επιβλέπονται από τις μάζες, ώστε να αντικαταστήσουν την αυθαίρετη εξουσία των γηραιών, είναι μερικά παραδείγματα. (Παρεμπιπτόντως, αυτό θα πρέπει να προκαλεί την αντίδραση ενάντια σε απόψεις ότι μπορεί να προκύψει «εξισωτισμός» από τις κοινότητες των Αντίβασι. Το να θεωρούνται οι παραδόσεις τους ισότητας ως πηγή βοήθειας των σύγχρονων κινημάτων υπέρ του εξισωτισμού, στις οποίες πράγματι ο Μαριατέγκι επέστησε την προσοχή, είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα).

Τέλος, περισσότερο από τις παραπλανητικές παρουσιάσεις του κινήματος ως κινήματος Αντίβασι, το να θεωρείται ότι επικεντρώνει κυρίως στην υπεράσπιση των φυσικών πόρων από την επιχειρηματική λεηλασία θα πρέπει να εφιστά την προσοχή σε όσους είναι υπέρ της υπεροχής της ταξικής πολιτικής. Ενώ το κίνητρο για εύρεση πλουτοπαραγωγικών πόρων συνιστά μια βασική πτυχή που καθοδηγεί την πολιτική του κράτους, η πρόκληση που δημιουργείται με την ανάδυση μιας αντιεξουσίας, μιας νέας κοινωνίας, είναι ο κύριος παράγοντας που προκαλεί την ολόπλευρη προσπάθειά του για ανάκτηση ελέγχου. Το ότι οι Αντίβασι, που χαρακτηρίζονται ως «καθυστερημένοι» από τους αυτοαποκαλούμενους «προχωρημένους», στέκονται ως οι συνειδητοί φορείς της κοινωνικής δημιουργίας στην πρωτοπορία της μαρτυρά τόσο τη ρηχότητα μιας τέτοιας πολιτισμικής ρετσινιάς, όσο και τη δυναμική της «ιδέας» όταν αυτή κερδίζει τη σκέψη.

 

K Muralidharan

Κεντρικές φυλακές Γερουάντα, Πούνε

Economic and Poltical Weekly, Τόμος – L No. 40, 3 Οκτώβρη 2015

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: