ΕΠΟΝ – H σπουδάζουσα νεολαία στα πλαίσια του έθνους (Οκτώβρης 1955)

Ο τριήμερος εορτασμός για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, επαναφέρει αντικειμενικά τη συζήτηση για το ρόλο και, κυρίως, την απουσία του φοιτητικού κινήματος από το ρωμαλέο αντιμνημονιακό κίνημα της τελευταίας 5ετίας. Μάλιστα, η συζήτηση έχει πάρει από κάποιους διαστάσεις συνολικής αμφισβήτησης της ύπαρξης ή του διακριτού ρόλου των φοιτητών στην πάλη ζωής ή θανάτου που δίνει αυτές τις εποχές η χώρα, είτε από μια “εργατίστικη” αφετηρία, είτε από μια μικροαστική αφετηρία- κριτική όσων “δεν καταλαβαίνουν” (“τι;”) και δεν “ξυπνάνε”.

Είχε, όμως, τέτοιες αντιλήψεις το επαναστατικό ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα για τους φοιτητές; Σαφώς όχι. Η παρακάτω μπροσούρα της ΕΠΟΝ, γράφτηκε τον Οκτώβρη του 1955: σε μια εποχή που με επικεφαλής στη δουλειά στην Ελλάδα τον κατασυκοφαντημένο από τους ρεβιζιονιστές αποστάτες Γιώργο Βοντίτσιο-Γούσια, το ζαχαριαδικό ΚΚΕ είχε ανασυντάξει πανελλαδικά τις οργανώσεις του και 11.000 μέλη του δρούσαν δυναμικά, φτάνοντας το Φλεβάρη του 1956 η πλατύτερη συμμαχία που είχε ποτέ μεταπολεμικά φτιάξει επαναστατικό κόμμα στη δυτική Ευρώπη να πάρει την πλειοψηφία των ψήφων. Σε μια εποχή που ο “Ελληνικός Συναγερμός” έδινε τη θέση του στον Καραμανλισμό και το Κυπριακό έδινε την ευκαιρία στην Αριστερά να αποκαταστήσει και στον πιο πορωμένο αντικομμουνιστή τον αναμφισβήτητο πατριωτικό της χαρακτήρα.

Στο παρακάτω κείμενο, η ΕΠΟΝ (που δεν διαλύθηκε το 1947 όπως λένε οι ρεβιζιονιστές, αλλά το 1958, και όχι από το μοναρχοφασισμό ή το κράτος της Δεξιάς, αλλά από το ρεβιζιονισμό, όπως έγινε και με όλες οι οργανώσεις του ΚΚΕ στην Ελλάδα), αναλύει τον ειδικό ρόλο που έχουν οι φοιτητές στη λαϊκή πάλη και τις δυνατότητες να παίξουν, μάλιστα, πρωτοπόρο ρόλο. Θα έλεγε, εξάλλου, κανεις πως το κείμενο, πλην μιας-δυο εκφράσεων, θα μπορούσε να έχει γραφτεί και σήμερα, αφού θίγει και τα ζητήματα που και σήμερα ακινητοποιούν τους φοιτητές: η προπαγάνδα του καριερισμού, η εξαγορά συνειδήσεων με τη μέθοδο των αμερικάνικων (τότε) υποτροφιών, προνομιούχων διορισμών και άλλες καταστάσεις, μέσα και όροι που και σήμερα χρησιμοποιούνται έτσι ακριβώς.

 Φ.Λ.008-1

ΕΠΟΝ – H σπουδάζουσα νεολαία στα πλαίσια του έθνους

Πώς θα ανέβουν οι φοιτητές στο ύψος του πρωτοπόρου ρόλου τους

Ο ρόλος της ΕΠΟΝ

Αθήνα Οκτώβρης 1955

Η έκδοση αυτή έχει σα σκοπό να βοηθήσει την επονίτικη καθοδήγηση και γενικά ολόκληρη την οργάνωση να ανταποκριθεί αποφασιστικά στον ηγετικό της ρόλο στη σπουδάζουσα νεολαία, οδηγώντας τη στην πρωτοπορία των παλλαϊκών και νεολαιΐστικων αγώνων για λεύτερη-δημοκρατική ζωή, για την ειρηνική αναδημιουργία της Ελλάδας. Μπροστά στο καινούργιο διεθνές και ελληνικό κλίμα, που στέλνει τα ελπιδοφόρα μηνύματα της λευτεριάς και της ειρήνης, η σπουδάζουσα νεολαία, με οδηγό της την ΕΠΟΝ, πρέπει να βρεθεί στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη δημοκρατική αλλαγή στη χώρα μας. Μπροστά στους καινούργιους μαχητικούς αγώνες που άρχισαν κιόλας στη χώρα μας, η φοιτητική νεοαία πρέπει να βρεθεί και πάλι όχι στην ουρά, αλλά στην κεφαλή της παλλαϊκής στρατιάς που θα σαρώσει τα μεσαιωνικά σκοτάδια της αμερικανοδουλείας και θα βγάλει την Ελλάδα στο φως της προόδους, της εθνικής και πνευματικής λευτεριάς και τον Έλληνα σπουδαστή στην κατάχτηση της λεύτερης επιστημονικής σκέψης. Με συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης και αποστολής του ερευνητή, ο σπουδαστής πρέπει να βρίσκεται πάντα κοντά στον αγωνιζόμενο λαό. Με οδηγό τους την ΕΠΟΝ, και συμβολό τους την ηρωϊκή θυσία χιλιάδων συναδέλφων τους για τη θεμελίωση της επιστημονικής σκέψης στην πολύμορφη κοινωνική ζωή, οι Έλληνες σπουδαστές σήμερα έχουν εθνικό χρέος να ανασυνδέσουν το ηρωικό τους παρελθόν με ένα για τα ίδια ιδανικά αγωνιστικό παρόν. Οι Επονίτες φοιτητές καλούνται πρώτοι αυτοί να νιώσουν την ευθύνη τους απέναντι στην ελληνική νεολαία, το λαό και το έθνος γενικότερα.

Σήμερα, δεν αμφιβάλλει πια κανείς πως στο διεθνές επίπεδο μπήκαμε σε μια καινούργια, ελπιδοφόρα πρόοδο, που σ’ αυτήν οι δυνάμεις του μίσους και του πολέμου δυσκολεύονται τρομερά στο φονικό τους έργο και που, αντίθετα, οι δυνάμεις της ειρήνης και της φιλίας ενισχύονται και δυναμώνουν καθημερινά. Και πως στη χώρα μας, ο εκδραστής των δυνάμεων του μίσους και του πολέμου, ο ξενόδουλος Συναγερμός, απομονώθηκε απ’ τα πλατιά λαϊκά στρώματα, δεν εξαπατά πια τις λαϊκές μάζες, και οι Αμερικάνοι και Άγγλοι δε μπορούν να κρύβουν πια το ληστρικό, δουλοχτητικό τους πρόσωπο. Το πατριωτικό δημοκρατικό κίνημα, στηριγμένο σ’ αυτή την καινούργια βάση που δημιουργήθηκε, μπήκε στο δρόμο των μαζικών κινητοποιήσεων και αγώνων για ζωή και δουλειά, για δημοκρατικές ελευθερίες, για ειρήνη και εθνική ανεξαρτησία. Οι καθημερινοί απεργιακοί αγώνες των εργατών για το μεροκάματο και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, τα καθημερινά ψηφίσματα και διαμαρτυρίες του λαού και των οργανώσεών του, τα αγροτικά συλλαλητήρια και πορείες, οι διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις των επαγγελματιών, εμπόρων και βιοτεχνών, οι χιλιάδες υπογραφές για την ειρήνη, οι εθνικοί αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες για τη λευτεριά της Κύπρου κτλ, αποδείχνουν πως υπάρχει μια καινούργια πραγματικότητα ζωντανής πάλης των μαζών που η συναγερμική τρομοκρατία δεν καταφέρενει να περιορίσει, αλλά, αντίθετα, καθημερινά ανεβαίνει, αχρηστεύοντας τα τρομοκρατικά αστυνομικά μέσα. Αυτή την πραγματικότητα πρέπει να τη νιώσουν οι σπουδαστές μας και να σταθούν στο ύψος της νέας αγωνιστικής περήφανης περιόδου, παρά και ενάντια στην ασφαλίτικη πανεπιστημιακή τρομοκρατία. Σήμερα, δεν πρέπει να υπάρχει Έλληνας και πολύ περισσότερο άνθρωπος του πνεύματος που να μην ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στη συναγερμική μισαλλοδοξία και πολεμοκαπηλεία, την ηθική και τρομοκρατική καταπίεση, το αστυνομικό κράτος, τον πνευματικό σκοταδισμό και τη δουλόπρεπη αντεθνική πολιτκή. Όταν πάνω στην υδρόγειο, κατά χιλιάδες, οι άνθρωποι των πιο διαφορετικών αντιλήψεων συναντιώνται και επισκέπτεται ο ένας τη χώρα του άλλου, όταν οι Σοβιετικοί και Αμερικανοί αγρότες τριγυρνούν στον “εχθρικό τόπο” σαν στο σπίτι τους, όταν οι επιστήμονες βρίσκουν τον εαυτό τους σπάζοντας το βραχνά της απομόνωσης και ερευνούν αγκαλιασμένοι τη φύση, ο Ελληνικός λαός, και πριν από όλους τα σπουδαστικά νιάτα, δε μπορούν πια να ανεχτούν το μεσαιωνικό σκοταδισμό κι απομόνωση που τους επιβάλλουν οι συναγερμικοί δουλόφρονες. Όταν και η πιο καθυστρημένη αποικιακή γωνία της γης παλεύει για να ξεφύγει απ’ την ιμπεριαλιστική περίσφιξη, ποιος Έλληνας φοιτητής συνεχιστής των πατριωτικών παραδόσεων της φοιτητικής νεολαίας θα ανεχτεί τον εθνικό εξευτελισμό της 12 Οχτώβρη της ετεροδικίας και της προδοσίας του Κυπριακού; Ποιος φοιτητής δέχεται σήμερα την απομόνωσή του από τους συναδέλφους του των άλλων χωρών και την ταπεινωτική αοπυσία του από τις διεθνείς οργανώσεις και συναντήσεις που προωθούν τη φιτητική υπόθεση και την ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στους λαούς; Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, οι φοιτητές μας καλούνται στο ρόλο του πρωτοπόρου. Η ΕΠΟΝ σπουδαστών πρέπει να πρωτοστατήσει για μια αγωνιστική αλλαγή στο σύνολο της φοιτητικής νεολαίας. Πρέπει στο πιο σύντομο χρονικό διάστημα να ξεπηδήσει ένα πλατύ κι ολόπλευρο φοιτητικό κίνημα. Ο λαός και η νεολαία του θέλουν να δουν τους φοιτητές μας φλογερούς κήρυκες και υπερασπιστές των υψηλών ιδανικών σε κάθε αγώνα, σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Η ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Πού βρίσκεται η αιτία για τον ιδιαίτερο μεγαλειώδη προοδευτικό ρόλο που ανήκει στους σπουδαστές; Κάθε χρόνο, από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, χιλιάδες νέοι και νέες φτάνουν στις αίθουσες των Πανεπιστημίων και των ανώτατων σχολών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Γιατί; Κρίνοντας ρηχά απ’ τα φαινόμενα, θα λέγαμε πως έρχονται για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, να γλυτώσουν απ’ τη σκληρή δουλειά του αγρότη και του τεχνίτη, για να ικανοποιήσουν έναν κοινωνικό “σνομπισμό” ή, για τους πιο εύπορους, να συνεχίσουν την οικογενειακή παράδοση. Αν όμως κοιτάξουμε πιο προσεχτικά στο βάθος, θα δούμε πολύ πιο διαφορετική την αλήθεια. Πραγματικά, πόσοι είναι οι σπουδαστές που γι’ αυτούς οι σπουδές είναι άνετος περίπατος; Παραπάνω από ελάχιστοι. Για τους άλλους, για τη συντριπτική πλειοψηφία, αμέτρητες είναι οι θυσίες των οικογενειών τους, σκληρές οι στερήσεις που τραβούν οι ίδιοι πέντε και έξι χρόνια, και επίμονος ο κόπος της σπουδαστικής προσπάθειας. Πόσες χιλιάδες σπουδαστές σπουδάζουν και δουλεύουν ταυτόχρονα, όταν βρίσκουν και όποια δουλειά; Πόσες εκατοντάδες είναι οι φυματικοί και προφυματικοί, πόσα είναι τα παραδείγματα παιδιών που διακόπτουν τις σπουδές τους από σκληρές, βιοποριστικές ανάγκες, κι όμως, με την παραμικρή ευκαιρία, ξαναγυρίζουν με ενθουσιασμό στα θρανία κι ας πέρασαν τα χρόνια, κι ας σημαίνει αυτό νέα βάσανα και στερήσεις..Γιατί όταν η αντίδραση διακηρύχνει ότι δε χωράει άλλους επιστήμονες η Ελλάδα, ότι εκατοντάδες επιστήμονες φυτοζωούν άνεργοι και ότι, επόμενα, χρειάζεται περιορισμός των σπουδαστών, εκδηλώνεται τέτοια αποδοκιμασία και μίσος απ’ όλα τα ελληνικά νιάτα; Κρίνοντας λοιπόν την ουσία και όχι τα φαινόμενα, βλέπουμε ότι ένα πολύ πιο ισχυρό κίνητρο σπρώχνει τα νιάτα στο δρόμο της επιστήμης. Έτσι φτάνουμε στο πρώτο και βασικό συμπέρασμα: Η σπουδάζουσα νεολαία εμπνέεται βαθιά από τη νεανική ορμή και ενθουσιασμό για τη δημιουργία κάτι ανώτερου και καλύτερου, από τη δίψα για τη μάθηση και την έρευνα, από μια συχνά ασυνείδητη πίστη στη δύναμη της επιστήμης. Αυτό το καθαρό και ορμητικό ρεύμα πηγάζει απ’ το αστείρευτο ποτάμι της λαϊκής δύναμης, τροφοδοτείται απ’ την παλιά και πρόσφατη παράδοση που όσο κι αν διώκεται, δεν μπορεί να ξεριζωθεί.

Αυτή η βάση καθορίζει και την πρωτοπόρα θέση των φοιτητών στο κίνημα της νεολαίας ειδικά, και στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα της χώρας γενικότερα. Ο φοιτητής, σα νέος, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την κατάσταση της νεολαίας σήμερα, και αύριο και σαν αυριανός επιστήμονας για την κατάσταση και την προκοπή της χώρας του. Δεν μπορεί ν’ αδιαφορήσει για την πολιτικοκοινωνική εξέλιξη της χώρας όταν απ’ αυτή καθορίζεται και η σημερινή φοιτητική του ζωή και η αυριανή επιστημονική του θέση. Η επιστήμη δεν είναι αυτοσκοπός, είναι μοχλός που οδηγεί την κοινωνία σε ανώτερες υλικές και πνευματικές καταχτήσεις. Είναι όπλο στα χέρια της κοινωνίας για να απαλλαγεί απ’ τους τυφλούς καταναγκασμούς της φύσης που φράζουν το δρόμο της υλικής του ευημερίας. Είναι κοινωνικό δημιούργημα και ανθίζει με την ολόπλευρη κοινωνική άνοδο. Γι’ αυτό ο φοιτητής, ο αυριανός επιστήμονας που πονάει την επιστήμη του, δεν μπορεί ν’ αδιαφορεί για τα κοινωνικά πράγματα, που και τη θέση της επιστήμης καθορίζουν και την αποστολή της δικαιώνουν. Έτσι, μαζί με το πρώτο βασικό μας συμπέρασμα, φτάνουμε στη γενική διαπίστωση πως η κοινωνική θέση και δράση της σπουδάζουσας νεολαίας πρέπει να’ναι ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ.

Η φοιτητική καθοδήγηση της ΕΠΟΝ πρέπει πολύ να σταθεί στη βασική αυτή διαπίστωση γιατί εδώ βρίσκεται η δύναμη και η ουσία του προοδευτικού φοιτητικού κινήματος. Το πράγμα δεν είναι πολύ εύκολο, γιατί επίσημα καλλιλεργείται η αντίθετη άποψη. Κάτω απ’ την πίεση του διεφθαρμένου κλίματος της αμερικανοκρατίας και των μπίζνεσμεν, πολλοί νέοι ντρέποντια να ομολογήσουν ακόμα και στον εαυτό τους πως διψάνε να ερευνήσουν και να μάθουν, ότι έχουν τον πόθο της οικοδόμησης μιας ευτυχισμένης πατρίδας, πιο ψηλά απ’τον “καριερισμό”, την τυχοδιωκτική επιχείρηση, το συμφερτικό γάμο κτλ. Καθήκον δικό μας είναι να δούμε καθαρά την αλήθεια που κρύβεται στο βάθος, ν’ αποκαλύψουμε σ’ αυτούς τους νέους τον πραγματικό τους εαυτό και να βγάλουμε στο φως της μέρας την προοδευτική νεανική τους φλόγα. Στο βαθμό που η δουλειά μας θα ψυχωθεί μ’ αυτή την πεποίθηση, θα δούμε τη ζωντανή προοδευτική σκέψη και δράση να ξεπηδά όχι μόνο από νέους που το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον τους είναι λαϊκό-προοδευτικό, αλλά και από νέους δεξιών πλουσίων οικογενειών. Το φως της επιστήμης και η φλόγα της νιότης θα τους δείξουν το φως.

Την αμετάτρεπτη αυτή αλήθεια κατανοεί – και συχνά καλύτερα από εμάς – η ξεσκολισμένη αντίδραση. Οι σημερινοί ιμπεριαλιστές, μη μπορώντας να στερηθούν την επιστημονική εργασία για τα ευεργετήματα που τους παρέχει, προσπαθούν να σκοτώσουν την επιστημονική ψυχή και φυσικά συγκεντρώνουν τις προσπέθειές τους, στο επιστημονικό φυτώριο, στους φοιτητές – όχι μόνο για να πνίξουν το σημερινό φοιτητικό κίνημα, μα και για να φτιάξουν τους αυριανούς επιστήμονες όπως αυτοί θέλουν. Τα κυριότερα μέσα που χρησιμοποιούν είναι τα παρακάτω:

Σ’ ορισμένες σχολές περιορίζει τον αριθμό των σπουδαστών όσο μπορεί, δηλαδή, όσο της επιτρέπουν οι πρακτικές της ανάγκες και η πίεση του λαού, με τα υπέρογκα δίδακτρα, την ουσιαστική απουσία προστατευτικών μέσων κτλ, κλείνουν το δρόμο των ανώτατων σπουδών στα πιο φτωχά στρώματα και πρώτα από όλα στη νεολαία της εργατιάς και της φτωχής αγροτιάς. Ωστόσο, τα δύο αυτά μέτρα που έχουν ανυπολόγιστες βλαβερές συνέπειες για την εθνική ζωή, δεν τους αρκούν. Σήμερα, το λαϊκό κίνημα αγκαλιάζει πιο πλατιά στρώματα. Έτσι, η φοιτητική νεολαία στερείται βέβαια το πολύτιμο αγροτοεργατικό στοιχείο, αλλά συγκεντρώνει χιλιάδες πατριώτες απ’ τα μικροαστικά και αστικά στρώματα, που με τη βοήθεια και της επιστημονικής έρευνας μπορούν να μετατραπούν όλοι σε λαϊκούς αγωνιστές. Γι’ αυτό εφαρμόζεται και το μέτρο των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων. Το βρωμερό αυτό μέτρο δεν αποβλέπει μονάχα στον αποκλεισμό των αριστερών νέων, αποβλέπει κυρίως στην καλλιέργεια του πνεύματος της υποταγής, του αστυνομικού δέους στο σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας και πρέπει να πύμε πως δεν είναι προς τιμή της φοιτητικής νεολαίας που αφήνει και ανέχεται το θεσμό αυτό μέχρι σήμερα. Κι ακόμα οργανώνει και συστηματοποιεί την ανώτατη εκπαίδευση με τις παρακάτω βασικές αρχές: Καμιά φοιτητική αυτενέργεια, εκφυλισμός και διάλυση των φοιτητικών σωματείων, της αυτοδιοίκησης κτλ. Εξαφάνιση της επιστημονικής έρευνας, της φροντιστηριακής συζήτησης, των διαλέξεων, ανταλλαγής απόψεων, ελεύθερων φοιτητικών εντύπων κτλ. Επιλογή των καθηγητών ανάμεσα στους πιο αντιδραστικούς και συχνά ανίκανους αμερικανολάτρες, περιορισμός των σπουδών σε μετάδοση τυποποιημένων τεχνικών γνώσεων μ’ εξοστράκιση κάθε προοδευτικής θεωρίας, κάθε πρωτοποριακής ερευνητικής σκέψης. Διαποτισμός όλων των κλάδων και μαθημάτων με την πιο αηδιαστική μονόπλευρη, δουλική αμερικανολατρία, με ταυτόχρονη απόλυτη σιωπή ή ξέφρενη συκοφαντία και μίσος για τις καταχτήσεις του σοσιαλιστικού κόσμου.

Απομονώνει τους σπουδαστές μας απ’ το παγκόσμιο φοιτητικό κίνημα για να στενέψει τον ιδεολογικό τους ορίζοντα και να περιορίσει το φιλειρηνικό προοδευτικό τους ρόλο. Παράλληλα, ενώ, απ’ τη μια, αφήνει το φοιτητή χωρίς καμία υποστήριξη και τους επιστήμονες κατά εκατοντάδες να φυτοζωούν, η αντίδραση καλλιεργεί τον εγωισμό των φοιτητών, τον ατομισμό, τον καριερισμό, προσπαθώντας ν’ ανοίξει χάσμα ανάμεσα σ’ αυτούς και το λαό. Τέλος, ξέροντας απ’ την ίδια τους την πείρα πως όλα τα παραπάνω δεν αρκούν, ρίχνει όλο το βάρος του αστυνομικού κράτους ενάντια στους σπουδαστές. Γεμίζει με χαφιέδες τους ακαδημαϊκούς χώρους, ιδρύει φασιστικές οργανώσεις, εξαγοράζει συνειδήσεις με τη μέθοδο των αμερικάνικων υποτροφιών, προνομιούχων διορισμών κτλ. Συλλαμβάνει, εκτοπίζει και φυλακίζει τους πιο ζωντανούς προοδευτικούς φοιτητές κτλ.

Ποια είναι τ’ αποτελέσματα της ολομέτωπης αυτής επίθεσης; Είναι γεγονός πως η αντίδραση δεν κατάφερε να κερδίσει τους φοιτητές, να τους ρομποτοποιήσει και να τους στρέψει ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό και τη νεολαία του. Το μαχητικό ξεσήκωμα για τη λευτεριά της Κύπρου, η φοιτητική στάση απέναντι στα έξαλλα πολεμικά και αντιδημοκρατικά μέτρα κτλ. μαρτυρούν, ίσα-ίσα, το αντίθετο.

Ωστόσο, κατόρθωσε με την ανοιχτή τρομοκρατία και βία, να καθυστερήσει την ορμητική ανάπτυξη του φοιτητικού προοδευτικού κινήματος και να περιορίσει προσωρινά τον κοινωνικό του ρόλο. Αυτές οι βασικές διαπιστώσεις θα μας δείξουν καθαρά τα καθήκοντά μας, αυτές μας λέγουν πως η αντικειμενική βάση της σπουδάζουσας νεολαίας είναι προοδευτική αλλά χρειάζεται σκληρή δουλειά για ν’ αποτύχουν ολοκληρωτικά τα υποδουλωτικά σχέδια της αντίδρασης και η σπουδαστική γενιά να παίζει το ρόλο της. Αυτή είναι η αποστολή της φοιτητικής ΕΠΟΝ.

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥΣ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

Χωρίς οργάνωση, δεν μπορεί κανένας μαζικός αγώνας να πραγματοποιηθεί και να πετύχει. Χρειάζεται συνειδητή και φωτισμένη πρωτοπορία με ξεκαθαρισμένο γενικό προσανατολισμό και προοπτική που θα φωτίζει κάθε φορά τα προβλήματα, τα μερικά και τα γενικότερα, για να γίνονται συνείδηση στα πιο πλατιά στρώματα, θ’ αναπτύσσει, θα συντονίζει και θα κατευθύνει τη δραστηριότητα της μάζας προς τον επιδιωκόμενο κάθε φορά σκοπό. Αυτός ο τιμητικός ρόλος του συνειδητού και φωτισμένου πρωτοπόρου και οδηγητή για τη φοιτητική νεολαία ανήκει στην ΕΠΟΝ σπουδαστών. Και τα ιδανικά της και η πολύχρονη πείρα της και η ιστορία της και οι θυσίες των καλύτερων παιδιών της για τη φοιτητική υπόθεση και για την προκοπή της νεολαίας και του Έθνους γενικότερα, και η σημερινή της δράση την ανεβάζουν καθημερινά στον ηγετικό της ρόλο. Κλείνει μέσα της τους πιο πρωτοπόρους συνειδητούς και φωτισμένους φοιτητές – μαχητές και γι’ αυτό περήφανα κρατάει την ηγετική της θέση.

κατάλογοςΑπό προκήρυξη για τα 13 χρόνια της ΕΠΟΝ, στις 23 Φλεβάρη 1956, λίγο πριν την 6η «Πλατιά Ολομέλεια» της ΚΕ του ΚΚΕ η οποία σήμανε την έναρξη του τέλους (και) της ΕΠΟΝ

Μια γερή επονίτικη οργάνωση στους σπουδαστές, με πρωτοπόρο ηγετικό ρόλο, πρέπει να έχει ξεκαθαρισμένο πολιτικό και οργανωτικό προσανατολισμό που πηγάζει απ’ το πρόγραμμα και τις επιδιώξεις της ΕΠΟΝ και που βασικά συνίσταται:

1.ΣΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ, για τα καθημερινά εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας (Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία, Ειρήνη, Γενική Αμνηστία, Προοδευτική αλλαγή κτλ.) έτσι που να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην κοινωνική τους αποστολή σήμερα και αύριο. Για’ αυτό προέχουσα θέση πρέπει να πάρει η ιδεολογική διαφωτιστική μας δουλειά. Ένα γερό ιδεολογικό-διαφωτιστικό μέτωπο πρέπει ν’ αναπτυχθεί στα πιο πλατιά στρώματα των φοιτητών, με κύρια και βασική επιδίωξη να τους τοποθετήσει σωστά και ενεργά μαχητικά απέναντι στα σημερινά εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Να συνδέσει τη σπουδαστική νεολαία με τη λαϊκή πρωτοπορία, με τις πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου, με ολόκληρο το λαό που αγωνίζεται να σωθεί απ’ την καταστροφή που τον σπρώχνουν οι αμερικανολάτρες. Μια έντονη και πολύπλευρη διαφωτιστική δουλειά που, στηριγμένη σε συγκεκριμένα γεγονότα της καθημερινής ζωής, θα ξεσκεπάζει το ανελεύθερο και αστυνομικό κράτος μέσα κι έξω απ’ τις σχολές, θα ξεσκεπάζει και θα στιγματίζει την αντεθνική πολιτική της συναγερμικής κυβέρνησης σ’ όλους τους τομείς της εθνικής δραστηριότητας, θα πείθει για τα καταστροφικά αποτελέσματα της αμερικανοκρατίας και πολεμοκαπηλείας και θα δείχνει τον εθνοσωτήριο δρόμο της εσωτερικής ειρήνευσης και της εξωτερικής φιλειρηνικής πολιτικής βασισμένης στην αρχή της ίσης φιλίας και συνύπαρξης ανάμεσα στα έθνη. Μια ιδεολογική δουλειά, βασισμένη στα επιστημονικά δεδομένα, που θα απωθήσει την αντιεπιστημονική και αντιδραστική ιδεολογία από τα πλατιά στρώματα των σπουδαστών και θα τους ανοίξει τον ορίζοντα του σοσιαλιστικού προσανατολισμού. Η διαφωτιστική μας δουλειά α αποβλέπει πάντα στη δραστηριοποίηση των φοιτητών, στη μαζική πολύπλευρη κινητοποίησή τους για συγκεκριμένα κάθε φορά προβλήματα μέσα στα πλαίσια της γενικής παλλαϊκής κινητοποίησης και πάλης. Ξεχωριστή προσπάθεια θα καταβληθεί για να γίνει γνωστή η αγωνιστική παράδοση της σπουδάζουσας νεολαίας στην όλη εθνική ζωή. Να συνδέσουμε το σημερινό φοιτητικό κίνημα με το χτεσινό και το παλιότερο, κι όχι μονάχα της χώρας μας, αλλά και με το διεθνές φοιτητικό προοδευτικό κίνημα.

2.ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΣΤΕΡΕΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΙΕΣ ΜΑΖΕΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ και με κύριο στόχο μας τις μαζικές οργανώσεις τους, πάνω στη βάση της μαζικής και δραστήριας κινητοποίησης και πάλης για τα καθημερινά μικρά και μεγάλα οικονομικά, πνευματικά, πολιτιστικά προβλήματα των σπουδαστών και γενικότερα της χώρας. Οι φοιτητές, σα νέοι και σα σπουδαστές, έχου τα ιδιαίτερά τους προβλήματα και ενδιαφέροντα και είναι αναπόσπαστα δεμένοι μ’ αυτά. Τα προβλήματα αυτά πληθαίνουν και οξύνονται απ’ την αντιφοιτητική πολιτική του επίσημου κράτους που κάνει το κάθε τι για να δυσκολέψει ή και να κλείσει το δρόμο των ανώτερων σπουδών στους νέους. Η ΕΠΟΝ πρέπει να κάνει ολοκληρωτική στροφή προς την κατεύθυνση αυτή, να ρίξει όλο το βάρος και τη φροντίδα της στα καθημερινά μικρά και μεγάλα οικονομικά-μορφωτικά-πολιτιστικά προβλήματα των σπουδαστών, γιατί αν θελήσει να δει το φοιτητή έξω και ξεκομμένο από τα προβλήματά του και θα απομονωθεί και λόγο ύπαρξης δεν έχει. Όποιος δε βλέπει τον άνθρωπο μέσα από το πλήθος των προβλημάτων και ενδιαφερόντων του, δεν βλέπει κι αυτό τον ίδιο τον άνθρωπο. Τα προβλήματα αυτά πιέζουν το φοιτητή, τον απασχολούν και λαχταρά τη λύση τους. Χωρίς τη λύση τους κινδυνεύει να μείνει στη μέση του δρόμου που τον οδηγεί στην κατάχτηση της επιστήμης, γι’ αυτό είναι αποφασισμένος να ριχθεί και στον πιο σκληρό αγώνα προκειμένου να διευκολύνει το δρόμο των σπουδών του. Εδώ βρίσκεται το ξεχωριστό καθήκον και ο αποφασιστικός ρόλος της οργάνωσης. Να δει αυτά τα προβλήματα, να τα μελετήσει και έτονα να τα προβάλλει με το γραφτό και τον προφορικό λόγο στην πλατιά μάζα των φοιτητών, να τ’ ανεβάσει στο προσκήνιο της πάλης και να δείξει την ανάγκη, τη δυνατότητα και το δρόμο της λύσης τους: να δείξει στους φοιτητές, καταφεύγοντας στην πρόσφατη και την παλιότερη πείρα τους, πως απ’ το αντιλαϊκό, αντιπροοδευτικό κράτος, δεν πρέπει να περιμένουν καμία φροντίδα και πως μονάχα η αποφασιστική, μαζική κινητοποίησή τους, παρά και ενάντια στην κυβερνητική άρνηση και αστοργία θα εξασφαλίσει τη λύση των προβλημάτων τους. Να δείξει πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ’ το δρόμο της μαζικής αποφασιστικής πάλης και να σταθούν οι Επονίτες μας στην πρώτη γραμμή αυτής της πάλης. Η φοιτητική κινητοποίηση και πάλη για τα ξεχωριστά φοιτητικά προβλήματα, πρέπει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ να συνδέεται με τα γενικά εθνικά-κοινωνικά-πολιτικά ζητήματα του τόπου, γιατί άμεσα συνδέονται και εξαρτιώνται απ’ αυτά.

Π.χ. τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων που ζητούνται απ’ τους φοιτητές, είναι αποτέλεσμα του αστυνομικού κράτους και της κατάλυσης και των τελευταίων λειψάνων δημοκρατίας και συνταγματικών ελευθεριών απ’ τη συναγερμική κυβέρνηση. Επομένως, το ζήτημα της κατάργησης των Π.Κ. Φρονημάτων πρέπει να συνδεθεί με την πάλη για την κατάργηση του αστυνομικού κράτους, την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών και τη γενική αμνηστία. Το πρόβλημα του συσσιτίου, των υπέρογκων διδάκτρων κι άλλων οικονομικών αιτημάτων συνδέεται άμεσα με τον κρατικό προϋπολογισμό που καταθλιπτικά πιέζεται απ’ τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες για την εξυπηρέτηση των επιθετικών σχεδίων του ΝΑΤΟ. Η πάλη για τη δημιουργία σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τους σπουδαστές των άλλων χωρών έχει άμεση σχέση με την όλη εξωτερική πολιτική της χώρας μας που μονόπλευρα και αμερικανόδουλα την άσκησαν και την ασκούν οι δουλόφρονες κυβερνήσεις. Ο εθνικός μας αγώνας για την ένωση της Κύπρου θα μείνει χωρίς αποτέλεσμα, αν δεν συνδεθεί με τον αγώνα για να φύγει η συναγερμική κυβέρνηση που τον καταπροδίνει και για να απαγκιστρωθεί η χώρα μας απ’ τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων με μια ανεξάρτητη, ουδέτερη εξωτερική πολιτική ίσης φιλίας με όλες τις χώρες κτλ, όλα αυτά πείθουν πως η φοιτητική πάλη για τα μερικά ζητήματα πρέπει ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ να συνδεθεί με τα γενικότερα της χώρας για να βρει την ολοκλήρωσή της μέσα στην παλλαϊκή πάλη.

Η οργάνωση και η διεξαγωγή της φοιτητικής πάλης πρέπει να στηριχτεί στα όργανα της αυτοδιοίκησης των σχολών και στους φοιτητικούς συλλόγους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε θα υπάρχουν περιπτώσεις που θα χρειαστεί να τα αγνοήσουμε ή και να πάμε ενάντιά τους, καταγγέλνοντας τον αντιφοιτητικό τους ρόλο όπου αυτός εκδηλώνεται. (Η τελευταία μαχητική εκδήλωση ενάντια στην προδοτική στάση της κυβέρνησης και των προστατών της στο Κυπριακό έγινε ανεξάρτητα και παρά τη θέληση των διοικήσεων των φοιτητικών συλλόγων που φρόντισαν, οι πιο πολλοί με εντολή της ασφάλειας, να λάμψουν δια της απουσία των, σ’ αυτό το σοβαρό ζήτημα η στάση τους αυτή πρέπει να γίνει όπλο στα χέρια μας για να τους γκρεμίσουμε απ’ τις διοικήσεις στις επόμενες εκλογές σαν πράχτορες της ασφάλειας). Γι’ αυτό, κύριος στόχος της ΕΠΟΝ κι επιδίωξη όλων των φοιτητών πρέπει να γίνει η ανάδειξη στις διοικήσεις των συλλόγων και στα όργανα της αυτοδιοίκησης των πιο ζωντανών και δραστήριων φοιτητών, των πιο προοδευτικών, που πραγματικά να πονάνε τη φοιτητική υπόθεση σ’ όλη της την έκταση, αυτών των φοιτητών που ξεχωρίζουν μέσα στη μαζική πάλη για την υπεράσπιση των φοιτητικών συμφερόντων και ν’ αποκλείσουμε τους πράχτορες της ασφάλειας και όλους τους “φοιτητοπατέρες”. Παράλληλα, η έντονη και μαζική διαφώτιση πρέπει να γίνει το κύριο όλπλο μας για να πείσουμε και να δείξουμε στα πιο πλατιά στρώματα των φοιτητών πως η εξασφάλιση των συμφερόντων τους γίνεται με την κινητοποίηση και πάλη που διεξάγεται απ’ όλους του φοιτητές, με επικεφαλής τους πιο τίμιους, δραστήριους και ανιδιοτελείς συναδέλφους τους. Στο Πανεπιστήμιο και στις σχολές πρέπει σύντομα ν’ αρχίσει μια περίοδος μαζικού αγώνα που θ’ ανεβάσει τη σπουδαστική νεολαία στην πρωτοπορία της παλλαϊκής πατριωτικής πάλης.

3.ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΝ, με τη στρατολογία των πιο ζωντανών, των πιο τίμιων και των πιο προοδευτικών σπουδαστών.

Το πρόβλημα της στρατολογίας είναι από τα πιο σοβαρά της Επονίτικης οργάνωσης σπουδαστών και πρέπει να το λύσει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Η ΕΠΟΝ είναι η πολιτικά οργανωμένη και συνειδητή πρωτοπορία της νεολαίας. Οι δεσμοί της με τα πιο πλατιά στρώματα των νέων πραγματοποιούνται με τα μέλη της που ζουν και δρουν μέσα σ’ αυτά. Όσο μαζικοποιείται η ΕΠΟΝ, τόσο οι δεσμοί της με τους νέους αναπτύσσονται σ’ έχταση και βάθος. Όσο πιο πολύ μαζικοποιείται η ΕΠΟΝ, τόσο πιο πολύ μαχητικοποιείται και ολόκληρη η νεολαία και πλησιάζει στο ύψος της πρωτοπορίας. Όσο πιο μαζική γίνεται η ΕΠΟΝ, τόσο πιο αποφασιστικός και αποτελεσματικός γίνεται ο αγώνας της νεολαίας. Όσο μαζικοποιείται η ΕΠΟΝ, τόσο πιο πολύ δυναμώνει, γκρεμίζει τα τείχη της απομόνωσης που της έχει ορθώσει το αστυνομικό κράτος, επιβάλλεται σαν αποφασιστική πολιτική δύναμη στη ζωή της χώρας και προβάλλεται στο φως της νομιμότητας. Η διαφωτιστική δουλειά, μαζί με την ανάπτυξη των μαζικών αγώνων, θα δώσει τη δυνατότητα στην ΕΠΟΝ σπουδαστών για καθημερινή μαζική στρατολογία, καινούργιων μελών, απ’ τους καλύτερους μαχητές που θ’ αναδείχνει η μαζική δράση. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε την ανάγκη να ξεκόψουμε μια για πάντα απ’ το σεχταρισμό, τη φοβία και τη δυσπιστία απέναντι στους φοιτητές που για τα καλά έχει κυριαρχήσει στην ΕΠΟΝ σπουδαστών. Πρέπει να ανοίξουμε τις πόρτες της ΕΠΟΝ στα πιο πλατιά στρώματα των σπουδαστών, με μια τολμηρή στρατολογία.

4.Στην ανάπτυξη κι εξασφάλιση ΓΕΡΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ. Η ΕΠΟΝ σπουδαστών, για να τα βγάλει πέρα στις δύσκολες συνθήκες της παρανομίας που είναι αναγκασμένη να κινείται και ν’ ανταποκριθεί στον ηγετικό της ρόλο, χρειάζεται να λύσει δύο βασικά προβλήματα: α) Το πρόβλημα των στελεχών. Χρειάζεται να εφαρμόσει μια φωτισμένη και θαρραλέα στελεχική πολιτική για να πλαισιώσει με ικανά, δραστήρια και αφοσιωμένα στελέχη τα καθοδηγητικά όργανα και όλες τις καθοδηγητικές θέσεις. Για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται έρευνα επίμονη μέσα σ’ όλη την οργάνωση για να βρει τους φοιτητές που σκέφτονται κι ενεργούν, τους αφοσιωμένους, και θαρραλέα να τους αναδείχνει. Παράλληλα, καθημερινή βοήθεια πραχτική και θεωρητική για να τους κάνει αυτοδύναμους, δημιουργικούς και πρωτόβουλους. Ακόμα, να μη διστάζει να αντικαθιστά αυτούς που έδειξαν ανεπάρκεια στη δουλειά τους και ιδιαίτερα στελέχη που δε βλέπουν με σιγουριά μπροστά, που δεν έχουν εμπιστοσύνη στην αγωνιστική πνοή της φοιτητικής νεολαίας, τα μεμψίμοιρα που μένουν ουρά στις τρομαχτικές αλλαγές και διαφοροποιήσεις του καιρού μας, τα άτολμα που πιέζουν το φοιτητικό κίνημα προς τα πίσω. β) Ανάπτυξη κι εξασφάλιση παράνομου τεχνικού και εκδοτικού μηχανισμού. Για να κινηθεί και εξασφαλιστεί όλη η οργανωτική και τεχνική δουλειά, χρειάζονται τεχνικά και οικονομικά μέσα, χρειάζεται τεχνική και οικονομική επάρκεια της ΕΠΟΝ σπουδαστών. Σπίτια για τα παράνομα στελέχη, σπίτια για τις συναντήσεις και συνεργασίες, σπίτια και άνθρωποι για τον εκδοτικό μηχανισμό και την όλη διαφωτιστική δουλειά κτλ. κτλ. Όλα αυτά, με τη σειρά τους, απαιτούν οικονομικά που θα εξασφαλιστούν απ’ τις συνδρομές και τις ενισχύσεις των μελών της ΕΠΟΝ και των φίλων της νεολαίας. Χωρίς όλα αυτά, δε θα μπορέσουμε να κάνουμε ούτε ένα σίγουρο βήμα μπροστά.

***

Αυτοί οι τέσσερις βασικοί τομείς αποτελούν το βασικό πολιτικό και οργανωτικό προσανατολισμό της ΕΠΟΝ σπουδαστών και, στο βαθμό που σωστά τους αντιμετωπίσει, θα λύσει το βασικό πρόβλημα της δημιουργίας γερής Επονίτικης καθοδηγητικής οργάνωσης, απαραίτητης για να οδηγηθεί η φοιτητική νεολαία στην πρωτοπορία του παλλαϊκού πατριωτικού κινήματος.

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: