Νίκου Ζαχαριάδη: Πραγματικότητα & Αυταπάτες (05/06/1948) (με αφορμή το άρθρο του Χίτη Ν.Φαρμάκη «Εμφύλιος & Συμμοριτοπόλεμος»)

Με άρθρο του στη χτεσινή Εστία, με τίτλο “Εμφύλιος και Συμμοριτοπόλεμος”, ο Νικόλαος Φαρμάκης αποφαίνεται ότι πρέπει να “διδάξει” τη “νέα γενεά” διάφορα μοναρχοφασιστικά στερεότυπα, τα οποία μόνο την ασχετοσύνη και την εθνική επικινδυνότητα των εμφορούμενων από αυτά μπορούν να αποκαλύπτουν. Όμως, επειδή αναπαράγονται εκ νέου από ακροδεξιούς, νεοναζί δολοφόνους (Χρυσαυγίτες), τη ναυαρχίδα των μνημονιακών “Καθημερινή” και καθηγητές τύπου Μαραντζίδη, αξίζει να ασχοληθεί κανείς.

farmakis4545

Ο Νικόλαος Φαρμάκης ποζάρει με φόντο την ανφάν γκατέ της κλίκας που υπονόμευσε την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία στην Ελλάδα

Κατ’αρχάς, μπορεί ο Νικόλαος Φαρμάκης να υπογράφει ως “τέως βουλευτής”, και πράγματι ήταν τέτοιος, εκλεγμένος με την ΕΡΕ, ωστόσο, το κύριο στοιχείο στο “βιογραφικό” του, είναι η ιδιότητα του μέλους της τρομοκρατικής και δωσίλογης οργάνωσης “Χ”. Στο βίντεο βλέπουμε το Ν.Φαρμάκη να εξιστορεί πώς ο ίδιος συμμετείχε στην ένοπλη επίθεση κατά αόπλων Ελλήνων πολιτών στη μεγάλη διαδήλωση της 3ης του Δεκέμβρη του 1944 (επ’ ευκαιρία της επετείου της οποίας, προφανώς, δημοσίευσε το άρθρο του).

Έπειτα, ο Ν.Φαρμάκης, προσπαθεί να δώσει “νομική” τεκμηρίωση στον όρο “συμμοριτοπόλεμος”, επικαλούμενος “απόφαση του ΟΗΕ το 1947”. Όμως, δεν υπάρχουν “αποφάσεις” του ΟΗΕ γενικώς και αορίστως, αλλά ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που δεν έχουν υποχρεωτική εφαρμογή, και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι οποίες ωστόσο, για να υιοθετηθούν, χρειάζονται υπερψήφιση από όλα τα μόνιμα μέλη του Σ.Α., δηλαδή και τη Σοβιετική Ένωση.

Εξάλλου, ο Φαρμάκης αποκρύπτει ότι ο ΟΗΕ, την περίοδο εκείνη, δεν ήταν ακόμα ένας κοινά αποδεκτός και με κύρος διεθνής οργανισμός όπως σήμερα, αλλά πρακτικά όπλο του στρατοπέδου των πολέμων και της επίθεσης στη δημοκρατία, δηλαδή, του στρατοπέδου των Δυτικών, οι οποίοι και συστηματικά μπλόκαραν την ένταξη λαϊκοδημοκρατικών και τριτοκοσμικών χωρών στον ΟΗΕ, για να τα καταφέρνουν στις ψηφοφορίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία έγιναν δεκτές από τους ιμπεριαλιστές στον ΟΗΕ μόλις το 1955, και μόνο η Τσεχοσλοβακία (που δεν είχε σοβιετικό στρατό), η (κατοχυρωμένη από το αντάρτικό της) Γιουγκοσλαβία και η Πολωνία (επί χρόνια σύμμαχος -έστω και υπό την εξόριστη κυβέρνηση του Λονδίνου) είχαν μπει από το 1945 στον ΟΗΕ (βλ.εδώ) (η Πολωνία το 1946-47 ήταν και μέλος του ΣΑ, βλ.εδώ).

Όσον αφορά το Συμβούλιο Ασφαλείας, δεν έχει παρά να δει κανείς το “γαϊτανάκι” των σχεδίων απόφασης του Σ.Α. του ΟΗΕ εδώ, για να διαπιστώσει την πολιτική χρήση του ΟΗΕ από τους ιμπεριαλιστές εκείνη την περίοδο.

Όσον αφορά τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Φαρμάκης ίσως αναφέρεται στο ψήφισμα 109 (ΙΙ) της 21ης Οκτώβρη 1947. Όμως, σε αυτό, δεν υπάρχει το απόσπασμα που επικαλείται, περί βοήθειας των γειτόνων σε “συμμορίτες” “δια την απόσπαση των βορείων εδαφών”. Αντίθετα, το ψήφισμα αναγνωρίζει “συνοριακές διαφορές”, κι αυτό είναι λόγος για να μην το επικαλείται ο εθνικά ανησυ-χούντας Φαρμάκης. Και ούτε καν αναφέρεται σε “συμμορίτες” το ψήφισμα αυτό, αλλά σε “guerrilas” και “francs-tireurs”(αγγλικά και γαλλικά, αντίστοιχα). Η δε “Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Βαλκάνια (UNSCOB)” εμπίπτει σε αυτό και δεν χρίζει ιδιαίτερης συζήτησης.

Συνεπώς, και νομικά και πολιτικά, είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός του Φαρμάκη ότι “αποφάσεις του ΟΗΕ δεν καταργούνται με εσωτερικό νόμο” (που ψήφισε η κυβέρνηση “Λαϊκού Μετώπου”, όπως “υποτιμητικά” αποκαλεί την οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ο Φαρμάκης). Μάλιστα, ο Φαρμάκης, με το να ισχυρίζεται ότι έχει αποφασιστική ισχύ ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης, και συγκεκριμένα σήμερα, παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά, αφού το εν λόγω ψήφισμα δεν κάνει λόγο μόνο για “συνοριακές διαφορές”, αλλά προνοεί για εθελοντική επιστροφή προσφύγων (παρ.5.3), κάτι που θα μπορούσε να επικαλεστεί η αλβανική πλευρά για να πάρει πίσω τις περιουσίες των ομοεθνών της Ελλήνων υπηκόων που ομοϊδεάτες του Φαρμάκη σφετερίστηκαν στην Ήπειρο, ή ακόμα και, αφού το ψήφισμα προτείνει και την εξέταση της δυνατότητας εθελοντικής ανταλλαγής πληθυσμών (παρ.5.4), για να θέσει ζήτημα αποχώρησης της ελληνικής μειονότητας από την Αλβανία.

Ακολούθως, ο Φαρμάκης αναγνωρίζει ότι υπήρχε εμφύλιος πόλεμος, όμως τον μεταθέτει χρονικά στα έτη 1943-1944, δηλαδή, στην περίοδο της κατοχής. Έτσι, προσπαθεί, όπως και ο Μαραντζίδης τελευταία, να «ξεπλύνει» τη συνεργασία τμημάτων του ΕΔΕΣ, της Χ και άλλων τέτοιων οργανώσεων με τους κατακτητές, περιορίζοντάς τη σε μια “συμπτωματική” συνεργασία, στα πλαίσια της τακτικής, αφού το “κύριο” ήταν τάχα ο “εμφύλιος”, η “στρατηγική” ήταν η “αντιμετώπισις του ερυθρού κινδύνου”.

Στην εισαγωγή, ωστόσο, του άρθρου, ο Φαρμάκης, “τρυπώνει” άλλο ένα ψέμα: λέει ότι η “ένοπλος παράταξις “Δημοκρατικός Στρατός” “ήθελε-ως έλεγε και η 5η ολομέλεια του ΚΚΕ- και την αυτονόμησιν της Μακεδονίας”. Για άλλη μια φορά ψεύδεται: η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1949 αυτό που έκανε ήταν ότι αναγνώρισε ότι η σλαβομακεδονική μειονότητα έχει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Δεν “ήθελε”, δηλαδή, δεν πήρε θέση υπέρ της αυτοδιάθεσης. Όταν μάλιστα λίγο μετά η απόφαση αναφέρει πως «ο σλαβομακεδονικός και ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν να νικήσουν. Διασπασμένοι μόνον ήττες μπορούν να πάθουν», αν καποια θέση παίρνει η ΚΕ του ΚΚΕ, είναι μάλλον διαφορετική από αυτή που υπονοεί ο Φαρμάκης. Αυτός, βέβαια, νοιάζεται να πετάξει λάσπη, και δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί καν με το γιατί πήρε συγκεκριμένα τότε τη συγκεκριμένη απόφαση το ΚΚΕ. Ας του υπενθυμιστεί: Είναι γιατί οι ιμπεριαλιστές, δηλαδή, οι υποστηρικτές ομάδων στις οποίες ανήκε ο Φαρμάκης, τρομοκρατικές ομάδες όπως αυτές που συμμετείχε νωρίτερα ο ίδιος, αλλά και κυβερνήσεις σαν αυτές που υποστήριζε ο ίδιος, προέβαιναν σε συστηματική σωματική βία και διωγμούς κατά της μειονότητας, με αποτέλεσμα αυτή να στρέφεται ψυχικά και πολιτικά προς τη νεοϊδρυθείσα Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας (που με αυτό το όνομα αναγνώρισε η κυβέρνηση που υποστήριζε ο Φαρμάκης το 1946). Εκεί δηλαδή, όπου ο Τίτο συμπλήρωνε το έργο των συνεργατών του (ιμπεριαλιστών και της κυβέρνησης που υποστήριζε ο Φαρμάκης) με ιδεολογική-διαβρωτική-αποσχιστική δουλειά.

Άλλωστε, το ότι η παράταξη που υποστήριζε ο Φαρμάκης είχε τέτοια προβοκατόρικη επιθετική στάση έναντι της σλαβομακεδονικής μειονότητας, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Φαρμάκης αποκαλεί στο άρθρο του υποτιμητικά, μέλος της μειονότητας αυτής και Έλληνα πολίτη “Βούλγαρο”, τον Πασχάλη Κεραμιτζή, υπουργό στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Μάλιστα, ο Φαρμάκης είναι τόσο άσχετος, που αγνοεί ότι ο Κεραμιτζής όχι μόνο δεν είχε σχέσεις με τη Βουλγαρία, αλλά ο ίδιος έκανε δουλειά για την εχθρική προς τη Βουλγαρία Γιουγκοσλαβία.

Με την αναφορά στο άρθρο του Φαρμάκη, επ’ευκαιρία της επετείου των Δεκεμβριανών, δεν υπάρχει επ’ουδενί πρόθεση να κριθούν οι απόγονοι των Ελλήνων υποστηρικτών των βρετανικών αποικιακών στρατευμάτων στην Ελλάδα το 1944, με βάση την τοποθέτηση των προγόνων τους. Αντίθετα, καθένας κρίνεται αποκλειστικά με βάση τις πράξεις τις δικές του. Καθένας, ωστόσο, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εσφαλμένη την προσωπική στάση του κάθε Φαρμάκη, και να αναδεικνύει τα ψέματα του κάθε Φαρμάκη, όπως και τις αιτίες αυτών: ο Φαρμάκης θέλει να καθαρίσει την υστεροφημία του. Όμως, όπως λέει και ο τίτλος του παρακάτω άρθρου, άλλο η πραγματικότητα και άλλο ο κόσμος που ο κάθε Φαρμάκης πλάθει. Να κοιτάξουμε μαζί το μέλλον, όμως, η πρόταση αυτή ας μην εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Μονά-ζυγά δικά μας, δεν γίνεται.

Πραγματικότητα & Αυταπάτες

Η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της λεύτερης Ελλάδας, στη συνεδρίασή της της 30 του Μάη, συζήτησε την εσωτερική κατάσταση στη χώρα, και έχοντας υπ’όψη της και τις τελευταίες διεθνείς ζυμώσεις για τη σταθεροποίηση της ειρήνης, θεώρησε χρέος της να συντελέσει και αυτή όσο μπορεί στο να πετύχουν οι προσπάθειες αυτές. Περισσότερο ίσως από κάθε άλλο λαό, ο δικός μας, που παλεύει συνέχεις τώρα 8 χρόνια, θέλει με την ψυχή του να ησυχάσει ο τόπος του, για να μπορέσει κι αυτός να προχωρήσει στη λεύτερη δημοκρατική ανασυγκρότηση και περισυλλογή.

Ανταποκρινόμενη στη βαθιά αυτή επιθυμία του λαού, η Κυβέρνηση της λεύτερης Ελλάδας δήλωσε ανοιχτά και καθαρά ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε πρωτοβουλία από οποιαδήποτε πλευρά που θα απέβλεπε ν’ αποκαταστήσει την ειρήνη, τη δημοκρατική τάξη και την εθνική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία στη χώρα μας. Η δήλωση αυτή που κάνει η κυβέρνησή μας, ανταποκρίνεται όχι μόνο στον πιο βαθύ πόθο του λαού. Είναι μια γενική επιθυμία της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Η πρόταση αυτή έχει και την προϊστορία της. Εδώ και πολλούς μήνες, σε ορισμένους πολιτικούς δυτικοευρωπαϊκούς κύκλους, δουλεύεται η σκέψη αυτή. Ακόμα και η κλίκα της Αθήνας, από καιρό σε καιρό, εξωτερικεύεται πάνω στο ίδιο ζήτημα, λέγοντας ότι γίνονται κινήσεις που η πρωτοβουλία τους προέρχεται, όπως λέει, από το δημοκρατικό στρατόπεδο, για κάποια συνεννόηση και συμβιβασμό. Πρέπει ακόμα να πούμε ότι ορισμένοι πολιτικοί παράγοντες, που συνδέονται με την κλίκα της Αθήνας, έκαναν κιόλας προς την κατεύθυνσή μας συγκεκριμένες βολιδοσκοπήσεις, ζήτησαν να’ρθουν σ’ επαφή με την κυβέρνησή μας, να βρουν έδαφος για διαπραγματεύσεις και συνεννόηση.

Αν θελήσουμε να βρούμε τους λόγους για όλες αυτές τις κινήσεις, θα δούμε ότι τις επιβάλλει η κρίσιμη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα τόσο για το μοναρχοφασισμό όσο και για τους πάτρωνές του. Η οικονομική, πολιτική και στρατιωτικοπολεμική κρίση που περνά ο μοναρχοφασισμός, φθάνει σήμερα πια τα όρια της ηθικής αποσύνθεσης. Οι τελευταίοι μήνες, με τις δραστήριες πολεμικές επιχειρήσεις των αντιπάλων μας, δείξαν τη φορά τούτη, ακόμα πιο έκδηλα και χειροπιαστά, ότι ο μοναρχοφασισμός δεν μπορεί να επιβληθεί με τη βία, με τα όπλα.

Διαλύονται έτσι όλες οι αυταπάτες που οι αμερικανογάλλοι και οι τσαλδαροσοφούληδες τόσο έντονα καλλιέργησαν απ’ τα τέλη του περασμένου χρόνου ότι η συντριβή του ΔΣΕ είναι ζήτημα λίγων μηνών. Οι επιχειρήσεις στη Ρούμελη ξετίναξαν και τις τελευταίες ελπίδες στον τομέα αυτόν.

Η ηθική κρίση στο μοναρχοφασιστικό στρατόπεδο φουντώνει. Δεν πρόκειται εδώ τόσο για την κατάπτωση, τη ρεμούλα, το ξεφάντωμα του πλιάτσικου, το ξεζούμισμα του λαού, όπου ο μοναρχοφασισμός ξεγυμνώθηκε μέχρι το μεδούλι, ούτε για τις εσωτερικές φαγωμάρες του, που φωτίζονται με καινούργιο φως απ’ τις αποκαλύψεις που έγιναν στην Αθήνα για καινούργια στρατιωτικά κινήματα και πραξικοπήματα, που για υποκινητή τους έχουν το γνωστό Παπάγο, πρωτοπαλίκαρο του Γκλύξμπουργκ.

Το αδιέξοδο βρίσκεται αλλού. Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο έντονα και μαζικά, μέσα στον όγκο των στρατιωτών και μέσα στους εθνοφρουρίτες, εκδηλώνεται η αμφιβολία και η αποθάρρυνση. Αυτό έμμεσα το ομολογεί και ο αρχιδολοφόνος Τσακαλώτος όταν, χωρίς να τον ρωτήσει κανείς, δηλώνει με στόμφο ότι το ηθικό του στρατού είναι ανώτερο από κάθε άλλη φορά. Ο Τσακαλώτος εδώ, πάει να διορθώσει το στρατηγό Μανιδάκη που έχιε αντίθετη γνώμη. Όμως τους φαντάρους και τους εθνοφρουρίτες ένα ζήτημα τους απασχολεί σήμερα: “γιατί πολεμάμε, γιατί χύνουμε το αίμα μας;”. Και όλο πιο καθαρή η απάντηση ξεπετιέται αυθόρμητα μέσα απ’ την ίδια την πείρα που στρατιώτες και εθνοφρουρίτες αποχτάν μέσα απ’ τη ζωή και απ’ το αίμα τους, που τόσο άδιξα χύνεται “Πολεμάμε για ξένα συμφέροντα, γιατί το θέλουν οι ξένοι και οι πλουτοκράτες της Αθήνας”. Το αίμα τους χύνεται για να κλέβουν και ρημάζουν οι αφέντες της Αθήνας.

Ο μοναρχοφασισμός και οι ξένοι πάτρωνές του, για ν’ αντιμετωπίσουν την κατάσταση αυτή που βρωμά αποσύνθεση και διάλυση, δύο μέσα διαθέτουν, και δεν μπορούν να συντρίψουν το ΔΣΕ στον πόλεμο. Το ένα είναι η τρομοκρατία. Ρημάζουν, εξοντώνουν, δολοφονούν, ατιμάζουν, καίνε, βιάζουν, αφανίζουν γέρους, παιδιά, γυναίκες, περιουσίες, χωριά. Μα η τρομοκρατία αυτή, που ξεπερνά και τα πιο ανατριχιαστικά φασιστικά πρότυπα, επειδή ακριβώς δεν συνοδεύεται και από πραγματικές νίκες, επιδρά ακόμα πιο διαλυτικά μέσα στους στρατιώτες και εθνοφρουρίτες, που τους πνίγει το μέγεθος της ατιμίας και της εγκληματικότητας και τους ξεσηκώνει το αίμα, που τόσο άσκοπα χύνεται. Το τρομοκρατικό ξεφάντωμα δείχνει όχι δύναμη, μα αδυναμία του μοναρχοφασισμού. Το πολύ αίμα που χύνει, ξυπνά και ξεσηκώνει τους δικούς του φαντάρους και εθνοφρουρίτες.

Επειδή το μέσα αυτό δεν του αποδίδει όσα θέλει και στο τέλος στρέφεται και ενάντιά του, καταφεύγει στο άλλο, το δεύτερο: Την απάτη και την ψευτιά.

Μήνες τώρα ο μοναρχοφασισμός, τόσο μέσα στις ένοπλες μονάδες του, όσο και μέσα στον άμαχο πληθυσμό, σπέρνει και καλλιεργεί συστηματικά τέτοιες διαδόσεις: “Θα γίνει ειρήνη. Θα παύσει ο πόλεμος. Οι αντάρτες δεν αντέχουν πια. Τρώγονται αναμεταξύ τους. Ο Μάρκος είναι δυσαρεστημένος από το Ζαχαριάδη. Οι εαμοκομμουνιστές ζητάν συμβιβασμό. Θέλουν να συνθηκολογήσουν. Έτσι, θα ησυχάσουμε και σε λίγους μήνες θα κάνουμε εκλογές!”

Να γιατί η κλίκα της Αθήνας, από καιρό σε καιρό, μιλά για συνεννοήσεις και προτάσεις για συμβιβασμό, και να γιατί κάνει βολιδοσκοπήσεις προς την κυβέρνησή μας. Με την απάτη αυτή θέλει να κρατήσει το ηθικό μέσα στις γραμμές της, που ξεφτίζει προοδευτικά μέχρι αποσύνθεση. Και να γιατί, τώρα που η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της λεύτερης Ελλάδας, ανταποκρινόμενη στον πόθο ολόκληρου του λαού και στην επιθυμία ολόκληρης της ανθρωπότητας, δηλώνει ότι θα δεχτεί κάθε πρωτοβουλία που θα συντελέσει ν’ αποκατασταθεί η ειρήνη στην Ελλάδα, ο μοναρχοφασισμός, επειδή φοβάται τον αντίχτυπο που θα’χει η πρόταση αυτή, πρώτα απ’ όλα μέσα στους στρατιώτες και τους εθνοφρουρίτες του, αρχίζει υστερικά να ξεφωνίζει: “Πρόκειται για τέχνασμα, πρόκειται για αδυναμία του ΔΣΕ” και τα ξεφωνητά αυτά τα επαναλαμβάνουν, με τον τρόπο τους, το Λονδίνο και η Φωνή της Αμερικής.

Εδώ, φυσικά, ο μοναρχοφασισμός δεν εξαπατά μόνο, μα παθαίνει και σύγχυση. Συγχέει την πραγματικότητα με τις αυταπάτες του. Η Π.Δ.Κ. Διακήρυξε ότι είναι έτοιμη να δεχτεί κάθε πρωτοβουλία που θα έτεινε να βοηθήσει στο να βρει η Ελλάδα τον εαυτό της και την ησυχία της, με μια μόνο προϋπόθεση. Ότι θα εξασφαλιστεί ανεπιφύλακτα η δημοκρατική ζωή του λαού, ότι θα κατοχυρωθεί, χωρίς οποιαδήποτε ξενική ανάμειξη, η εθνική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία, ότι ο λαός της Ελλάδας, μόνος και λεύτερος, θα αποφασίσει για τις τύχες του.

Πιο τίμια και πατριωτική χειρονομία δεν μπορούσε να γίνει. Γιατί δεν υπάρχει άλλο πράγμα, που ν’ ανταποκρίνεται σήμερα περισσότερο στο συμφέρον του λαού και του τόπου, και να συντελεί απ’ την πλευρά της Ελλάδας πιο σημαντικά στην εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης που είναι πόθος όλων των λαών.

Περισσότερο από κάθε άλλον στη χώρα μας, την ανάγκη για ειρήνη και ησυχία τη νιώθει και την καταλαβαίνει ο στρατιώτης και ο εθνοφρουρίτης, που υπηρετεί σήμερα στο μοναρχοφασισμό. Και αυτό, περισσότερο από όλα τα άλλα, το φοβάται, το τρέμει ο μοναρχοφασισμός. Και κάνει όσα περνούν απ’ το χέρι του, για να συγκρατήσει την αποσύνθεση.

Απ’ τη μια, θέλει να παραστήσει το δυνατό. Και επειδή δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με το ΔΣΕ, σφάζει τα γυναικόπαιδα και τους γέρους, που τους βαφτίζει όλους Αυτοαμυνίτες. Και απ’ την άλλη, εξαπατά: “Οι αντάρτες γρήγορα θα διαλυθούν”. Ακόμα και ο Γκλύξμπουργκ δήλωσε χτες ότι “η σπονδυλική στήλη του ΔΣΕ θα σπάσει”. Εφ’ όσον φυσικά θα κρατήσει η δική τους. “Ύστερα θα κάνουμε εκλογές και όλα θα πάνε καλά”. Όσο για την ειρήνη που θέλει η Δημοκρατική Κυβέρνηση της λεύτερης Ελλάδας, μην τους ακούτε, πρόκειται για τέχνασμα.

Μα τα τέτοια ψέμματα δεν πιάνουν εύκολα. Η προσήλωση που δείχνει η Π.Δ.Κ. στην υπόθεση της ειρήνης, της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας, και η δήλωσή τςη ότι μόνο ο λαός μπορεί και πρέπει να καθορίσει, όπως αυτός θέλει, το εσωτερικό μας ζήτημα, δείχνουν τη δύναμη και την πίστη της στο λαό.

Εδώ δεν πρόκειται ούτε για τέχνασμα, ούτε για αδυναμία. Πρόκειται για το πιο υψηλό εθνικό συμφέρον. Και ο ΔΣΕ, που τόσο αποτελεσματικά αντιμετωπίζει τα μοναρχοφασιστικά μπουλούκια και όλοι οι πατριώτες, που παλεύουν τους εχθρούς του λαού, αποδείχνουν ότι έχουν όλη τη δύναμη να επιβάλλουν το δίκιο τους.

Αν προτείνουμε την ειρήνη, είναι γιατι αυτό συμφέρει στο λαό. Αυτή την ειρήνη τη θέλει όλος ο λαός και πρώτα απ’ όλα οι φαντάροι, οι εθνοφρουρίτες, οι οικογένειές τους. Και σ’ αυτούς πριν απ’ όλα την προτείνουμε.

Ο μοναρχοφασισμός και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, στην πραγματικότητα, δεν θέλουν καμμία ειρήνη. Αν δημαγωγούν σήμερα για εκλογές κ λπ, είναι για να κερδίσουν χρόνο. Θέλουν να τραβήξουν τα πράγματα ως το Νοέμβρη, ως τις αμερικάνικες εκλογές, γιατί ελπίζουν ότι ύστερα απ’ αυτές, οι αμερικάνοι θα στείλουν στρατό να τους ξελασπώσουν.

Μα κάθε στάλα αίμα ελληνικό που χύνεται παραπάνω χύνεται τζάμπα. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν αυτό οι στρατιώτες και οι εθνοφρουρίτες, τόσο πιο γρήγορα η κλίκα της Αθήνας θ’ αναγκαστεί να υπολογίσει τη λαϊκή θέληση. Και τόσο πιο γρήγορα θα γίνει αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα ξυπνήσουν οι στρατιώτες και οι εθνοφρουρίτες, όσο πιο συντριφτικά πολεμήσει ο ΔΣΕ το μοναρχοφασισμό.

Όταν μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα διαλύσουμε τις μοναρχοφασιστικές αυταπάτες, διαφωτίσουμε τους στρατιώτες και φαντάρους για το ποιο είναι σήμερα το μοναδικό συμφέρον του τόπου, τότε θα’χουμε προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά, προς την ησυχία και την ειρήνη. Μα για να πετύχουμε, πρέπει να είμαστε δυνατοί.

Για αυτό, και περισσότερο παρά ποτέ, το σύνθημά μας παραμένει: “Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!”

Άρθρο του συναγ.Νίκου Ζαχαριάδη που εκφωνήθηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό “Ελεύθερη Ελλάδα”, αρ.δ.754/ 5-6-48

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: