Το (διδακτικό) κύριο άρθρο του μετεκλογικού φύλλου της εφημερίδας “Acero Revolucionario” του ΜΛΚΚ Βενεζουέλας

 

Παρά τη μικρή του οργανωτική δύναμη, το ΜΛ ΚΚ Βενεζουέλας διδάσκει πολλά πράγματα στην ελληνική αριστερά στο σύνολό της. Πρώτον, την ανάληψη ευθυνών. Σε αντίθεση με το ΜΛΚΚΒ, όλες σχεδόν οι οργανώσεις και τα κόμματα της ελληνικής αριστεράς, μετεκλογικά δήλωναν ότι “επιβεβαιώθηκαν”. Αντίθετα, το ΜΛΚΚΒ δεν μιλά γενικώς και αορίστως περί “αντικειμενικών και υποκειμενικών αιτιών”, αλλά αναλύει συγκεκριμένα τι δεν έκανε ή αν αρκούσε αυτό που έκανε ή αντιλήφθηκε. Και, μάλιστα, στην αρχή κιόλας του κειμένου. Επίσης, δεν περιγράφει το σοσιαλισμό σαν τον παράδεισο, όπως γίνεται συνήθως, αλλά, αντίθετα, επαναφέρει το σοσιαλισμό στην πραγματική του διάσταση και θέτει εκ νέου το βασικό σύνθημα του σοσιαλισμού, το οποίο φυσικά μιλά και για υποχρεώσεις: “στον καθένα ανάλογα με την εργασία του”. Απ’ αυτή την άποψη, αξίζει να διαβαστεί το άρθρο, κι αυτό παρότι δεν “πιάνει” ζητήματα όπως τη σύγκριση των περιφερειακών προτάσεων των δύο στρατοπέδων (π.χ. στο στρατόπεδο της λατινοαμερικανικής δεξιάς υπάρχει πια η “Συμμαχία του Ειρηνικού”, μια δυνάμει “ΕΕ” με “αναπτυξιακές προοπτικές”, σε αντίθεση με τη στασιμότητα στην προώθηση της ολοκλήρωσης του “προοδευτικού” στρατοπέδου), ούτε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις εντός του εδάφους της Βενεζουέλας ή της περιοχής, ή το σημαντικό-και για την ελληνική αριστερά, αλλά από την ανάποδη- της εναλλαγής των γενεών και το ότι οι νέες γενιές δεν έχουν μνήμες από την αιμοσταγή Δεξιά, αλλά από λαϊκιστικές πολιτικές έως και πρακτικές που προκαλούν θυμηδία, και οι οποίες ταυτίζονται εσφαλμένα με το σοσιαλισμό, πλήττοντας έτσι τη φήμη του, και τη δυνατότητα να νιώσει κανείς ότι υπάρχουν καλύτερες προοπτικές με αυτόν.

A woman protest in front of national guards during a march against Venezuelan President Nicolas Maduro's government in Caracas February 12, 2015. Venezuelan troops blocked students during marches against Maduro on Thursday as pro-government supporters also rallied on the anniversary of 2014 protests that led to 43 deaths. In Caracas, troops cordoned off scores of students on an unauthorized march to a church where they planned a mass in honour of demonstrators who died. Instead, a priest came out and said brief prayers in the open-air. Also in the capital, thousands of red-clad supporters of Maduro, the successor to late socialist leader Hugo Chavez who died of cancer in 2013, held a much larger rival rally. Mindful of nearly four months of clashes last year, when thousands of protesters took to the streets demanding Maduro's resignation and protesting over the OPEC nation's faltering economy, some Caracas residents stayed at home to avoid trouble. REUTERS/Jorge Silva (VENEZUELA - Tags: POLITICS CIVIL UNREST BUSINESS)

Μια περίοδος με κινδύνους δεξιοποίησης

Αναμφίβολα, είχαμε δει την πιθανότητα θριάμβου της αντιπολίτευσης στις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση, όπως το εκφράζει η πολιτική μας γραμμή, το άρθρο του Απρίλη του 2015 στο περιοδικό “Ενότητα & Πάλη” (σ.parapoda: της Διεθνούς Διάσκεψης Μ-Λ Κομμάτων & Οργανώσεων – ICMLPO), πολλά κύρια και άλλα άρθρα στο έντυπο αυτό όπου λέγαμε: “Το Στέητ Ντιπάρτμεντ εργάζεται ώστε οι προοδευτικές δυνάμεις να χάσουν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση στις εκλογές του 2015. Μέσω πολιτικών κινήσεων και δηλώσεων επιδιώκει να δημιουργήσει τις συνθήκες για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος το 2016 για ανάκληση του Προέδρου, ενώ προβαίνει σε οικονομικό αποκλεισμό και προετοιμάζει τις δυνάμεις του για να προωθήσει το βίαιο σαμποτάζ και την ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση, αν αυτό το σενάριο δεν επιτύχει”(1). Είναι απαραίτητο, ωστόσο, να πούμε ότι δεν επιμείναμε αρκετά στην ανάπτυξη αυτού του σεναρίου, ενώ ακόμα πιο λίγο προβλέψαμε το μεγάλο βαθμό της δυναμικής με τον οποίο εκφράστηκε η απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής από την πλειοψηφία. Γιατί, παρότι δεν πρόκειται για μια ψήφο με ιδεολογική βάση, εκφράζει την απογοήτευση για τα αποτελέσματα μιας οικονομικής πολιτικής, η οποία μερικώς οφείλεται στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, όμως περισσότερο οφείλεται στη δειλία στο να υπάρξουν δραστικές ενέργειες ενάντια στους αστούς, παρά τις απειλές περί “σιδηράς πυγμής”.

Αυτοί που κυβερνούν εφάρμοσαν μια πολιτική βασισμένη στις εισαγωγές, η οποία δεν προωθεί την παραγωγή, ούτε την ατομική εργασία, και η οποία στοχεύει να διατηρήσει την αφοσίωση στις αναμνήσεις από την περίοδο Τσάβες, και βασισμένη επίσης σε έσοδα που δεν διανέμονται ανάλογα με την εργασία, και η οποία, μαζί με την ηθική αποσύνθεση λόγω νεποτισμού, διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας, δημιουργούσαν τις βάσεις για μια συντριπτική ήττα.

Η εκλογική εκστρατεία της 6ης Δεκέμβρη 2015 βασίστηκε στο συναισθηματισμό και ένα “γιορτινό” χαρακτήρα, δομήθηκε πάνω σε μικροαστικές ιδέες ψυχολόγων που επεδίωξαν να χειραγωγήσουν τη συνείδηση του λαού από το γραφείο, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες της πλειοψηφίας, η οποία έχει πληγεί από τον “οικονομικό πόλεμο”, και τη λαϊκή απαίτηση να χτυπηθούν σκληρά οι αστοί, και οι οποίες προωθούσαν το συμφιλιωτισμό, ωσάν να ήταν αυτό το συναίσθημα της πλειοψηφίας.

Επίσης, οι μαρξιστές-λενινιστές, πρέπει αυτοκριτικά να εκτιμήσουμε ότι δεν είχαμε αντιληφθεί το βάθος της κατάρρευσης, ότι δεν είχαμε προβλέψει το επίπεδο της εκλογικής ήττας που ερχόταν, τα συγκεκριμένα στοιχεία της αποχής και της εγκατάλειψης της [σ.parapoda: μπολιβαριανής] διαδικασίας από ένα σημαντικό τμήμα του λαού.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως αυτό που συνέβη μπορεί να σημαίνει μια στρατηγική ήττα και να μην είναι μόνο ένα εκλογικό φαινόμενο, αλλά και τα πρόθυρα μιας πορείας δεξιοποίησης του πληθυσμού, κατά την απόρριψη από αυτόν των εσφαλμένων κυβερνητικών πολιτικών.

Επιμένουμε στο ότι η χώρα χρειάζεται μια πραγματική επανάσταση, η οποία να αναπτύσσει ένα πρόγραμμα βασισμένο στην παραγωγική εργασία, να αποζημιώνει στη βάση της προσπάθειας με επικεφαλής την εργατική τάξη. Και, όπως έχουμε πει με προηγούμενες αφορμές, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι να πούμε την αλήθεια στο λαό, όχι να συνεχίζουμε με τη συνειδητή απάτη του ότι η κρίση δεν μας πλήττει και ότι θα συνεχίσουμε με την ίδια πολιτική παρότι η τιμή του πετρελαίου έχει καταρρεύσει. Πρέπει να καλέσουμε σε δουλειά, να καταστήσουμε εφικτό στις βιομηχανίες, τη γεωργία και την αλιεία να ωθήσουν την παραγωγή στο έπακρο, ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μας.

IMG_0351

Είναι απαραίτητο και επιτακτικό να αντιστοιχηθούμε περισσότερο με τις προσδοκίες και φιλοδοξίες των μαζών, ειδικά των πιο καθυστερημένων, προσανατολίζοντάς τες σε μορφές συγκεκριμένες για το προχώρημα στον επαναστατικό δρόμο. Πρέπει να αντιλαμβανόμαστε με καλύτερο τρόπο τα σημάδια αλλαγής στις διαθέσεις των μαζών, καλλιεργώντας την επαναστατική αντίληψη και εξουδετερώνοντας ταυτόχρονα την επίδραση της ρεφορμιστικής και αντιδραστικής προπαγάνδας. Για να προλαμβάνουμε και για να στεκόμαστε στο ύψος της κάθε φορά συγκυρίας είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε στενά, μόνιμα και αντικειμενικά την πραγματικότητα.

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η εκλογική εκστρατεία της Δεξιάς για τις 6 Δεκέμβρη ήταν ειδικού τύπου. Ως τμήμα μιας οξυμένης ταξικής πάλης, η μη συνεργάσιμη αστική τάξη χρησιμοποίησε ως κεντρικό στοιχείο την πρόκληση δυσαρέσκειας με τις ελλείψεις, τις αποκρύψεις προϊόντων και τη συνεπαγόμενη δημιουργία ουρών, κάτι που αντί να γίνει αισθητό ως προπαγανδιστική εκστρατεία εκφράστηκε ως απόρριψη της κυβέρνησης.

Παρά τα λάθη του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας, αυτό παραμένει η πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας, όμως δεν είναι ο ανίκητος μηχανισμός που ήταν, ήδη δεν έχει τον έλεγχο των εκλογών όπως στο παρελθόν, και αυτό θα προκαλέσει διάφορες πολιτικές εκφράσεις να αμφισβητήσουν την τακτική που εφάρμοσε η ηγεσία του, τις πρακτικές της, τις εσφαλμένες μεθόδους της, οι οποίες είναι μια μορφή σοσιαλδημοκρατίας. Μεταξύ άλλων στοιχείων που πρέπει να αναλυθούν είναι η παραμέληση του ρόλου της εργατικής τάξης, των αγροτών, των συνεταιριστών, όπως και η προώθηση -ως κεντρικών στοιχείων- της συμμετοχής των “κοινωνικών τομέων”, των μουσικών φεστιβάλ, των δώρων και των αναμνήσεων της περιόδου Τσάβες ως επίκεντρου της προεκλογικής εκστρατείας, την έλλειψη μιας συλλογικής ηγεσίας και την επιμονή στη διατήρηση της εξύμνησης του μονοπρόσωπου ηγέτη και όχι των δυνατοτήτων που δίνει η οργάνωση.

Οι μάζες θέλουν λύσεις στα προβλήματα, περισσότερο από ό,τι λόγια και εικόνες, θέλουν να κοιτάξουν μπροστά, προς το μέλλον, και η δεξιά διατύπωσε μια πρόταση αλλαγής, έστω και δημαγωγική. Αντίθετα, ο Τσαβισμός φάνηκε σαν κάτι βαλτωμένο, με την εκστρατεία εξύμνησης του παρελθόντος, των ομιλιών και των προτάσεων του χτες, όταν η πλειοψηφία προσδοκά να ξεπεράσει τα προβλήματα, κυρίως οικονομικά, στα οποία η κυβέρνηση δεν διατυπώνει συγκεκριμένες προτάσεις, ούτε προβαίνει σε αξιόπιστες δράσεις επίλυσης, βραχυχρόνιας ή μακροχρόνιας.

Οι λαϊκιστικές πολιτικές προκαλούν ζημιά, όχι μόνο σε αυτή τη διαδικασία, γιατί αυτό είναι η ουσία της: σοσιαλδημοκρατικός λαϊκισμός, αντί για επαναστατική ευαισθητοποίηση των μαζών ώστε αυτές να θέσουν το κεντρικό ζήτημα του σοσιαλισμού: στον καθένα ανάλογα με την εργασία του. Οι λαϊκιστικές πολιτικές προκαλούν απέναντι στην παραγωγική δουλειά απάθεια στα πιο καθυστερημένα τμήματα της κοινωνίας. Και μαζί με μια αίσθηση ότι πρόσβαση στα έσοδα από τα πετρέλαια δίνεται ακόμα και χωρίς καμία προσπάθεια, ενώθηκαν σε μια κακή ερμηνεία της “ευημερίας”, μια αντίληψη που θέτει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών, όμως χωρίς την ελάχιστη σχέση με την εργασία που δίνεται για την κοινωνία.

Η αντιμετώπιση της άμπωτης που ξεκάθαρα βαθαίνει αυτή την περίοδο, και η πιθανή διαδικασία δεξιοποίησης των μαζών αποτελούν μια πρόκληση, και η αποτροπή της φασιστικής Δεξιάς απαιτεί από τα εργαλεία και τους αγωνιστές μας να εργαστούμε ώστε τα πιο προχωρημένα στελέχη της Λαϊκής Επαναστατικής Εξουσίας να αναλάβουν ένα ρόλο πρωτοπόρο, και να παλέψουν ώστε η εργατική τάξη, οι αγρότες και οι πραγματικοί επαναστάτες κοινοτιστές ηγέτες να αναλάβουν την πολιτική ηγεσία στους τομείς δράσης τους, προετοιμαζόμενοι μέσω του Λαϊκού Μετώπου για να ηγηθούν της χώρας εν μέσω συγκρούσεων με τη Δεξιά.

Ο σοσιαλισμός οικοδομείται μόνο με την εργατοαγροτική συμμαχία στην εξουσία και το λαό στα όπλα!

Acero Revolucionario, φ. 37, Δεκέμβρης 2015

(1) Η κατάσταση στη Βενεζουέλα και η επίθεση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Περιοδικό “Ενότητα & Πάλη”, ν.30, Απρίλης 2015, σ. 141

http://pcmlv.blogspot.gr/2015/12/editorial-acero-revolucionario-n-37.html

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: