2016: χρονιά όξυνσης των δευτερευουσών αντιθέσεων στη διεθνή σκηνή

Το 2015 ήταν η χρονιά που σφραγίστηκε από την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ “Διεθνούς Κοινότητας” (Δυτικών Ιμπεριαλιστών) και Ιράν. Έκλεισε έτσι ένας τριετής κύκλος που χαρακτηρίστηκε από την επικράτηση της σχολής εκείνης στις ΗΠΑ που πρόκρινε μια άτυπη συνεννόηση με τη Ρωσία, προκειμένου να “καταστείλουν”, πρώτον, την ΕΕ, εγκλωβίζοντάς την στην οικονομική κρίση και σε διεθνή μέτωπα, όπως το Ουκρανικό, στα οποία αποπειράθηκε αυτόνομα από τις ΗΠΑ να ξαναδοκιμάσει την τύχη της (μετά το Γιουγκοσλαβικό), αλλά και, δεύτερον, ανερχόμενες περιφερειακές (Σ.Αραβία – Τουρκία – Κατάρ), αποσπώμενες από την αμερικανική ηγεμονία, οι οποίες, μάλιστα, βρίσκονταν σε φάση δημιουργίας μπλοκ για τη λύση από αυτές (και, άρα, με μειωμένο το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων) των γειτονικών τους ζητημάτων, όπως το Συριακό. Η συνεννόηση αυτή, φυσικά, δεν πρέπει να νοείται ως παραίτηση των ΗΠΑ από την πρωτοκαθεδρία της, αλλά ως μέσο διαχείρισης της στρατηγικής της εξασθένισης και δεδομένης της χαλάρωσης του στρατοπέδου της.

www.usnews.com

Αν, όμως, η χαλάρωση του στρατοπέδου των ΗΠΑ ήταν πιο ορατή, δεν ήταν λιγότερο σημαντική η χαλάρωση και του αντίστοιχου στρατοπέδου που έχει επικεφαλής τη Ρωσία. Πολλές ενδείξεις, μάλιστα, από το “ρωσικό” στρατόπεδο, οδηγούν στο συμπέρασμα πως από τη φάση της χαλάρωσης των στρατοπέδων, περνάμε πια σε φάση όξυνσης των δευτερευουσών αντιθέσεων εντός των στρατοπέδων.

images

Η περιφερειακή αναβάθμιση του Ιράν, με την παρουσία του σε Ιράκ – Συρία – Λίβανο – Υεμένη, δεν υποχρέωνε μόνο τους δυτικούς ιμπεριαλιστές να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα αυτή και να άρουν τις αναχρονιστικές κυρώσεις, αλλά και τη Ρωσία να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, καθώς έβλεπε την Τεχεράνη να συνεννοείται απ’ευθείας πια, χωρίς ρωσική ανάμειξη, με τη “Δύση”. Για παράδειγμα, η άμεση ρωσική πολεμική εμπλοκή στο Συριακό, δεν προκάλεσε μόνο τις προφανείς κύριες επιπτώσεις, αλλά και άλλες: η φημολογία για ιρανική βάση στη Συρία ατόνησε, ενώ και οι ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Τα “προληπτικά” ρωσικά μέτρα, φυσικά, δεν σηματοδοτούν καποια.. εχθρική στάση μεταξύ Ρωσίας και Ιράν. Αντίθετα, σε μια περίοδο που δεν σταματούν να καταφθάνουν δυτικοί αξιωματούχοι στην Τεχεράνη για συνομιλίες και κατοχύρωση θέσεων στην “υπό άνοιγμα” αγορά, σημαίνει περαιτέρω ρωσική επίθεση φιλίας: δεν είναι τυχαίο ότι η Ρωσία τέλη Νοέμβρη άρχισε να στέλνει στο Ιράν τους S-300 που από το 2007 είχε συμφωνήσει να πουλήσει, αλλά μόνη της ενέταξε στον κατάλογο των “απαγορευμένων”, και είχε αναγκάσει την Τεχεράνη να προσφύγει το 2011 ως και σε διεθνή διαιτησία. 81935824-70471338

Ακόμα και το ΡΚΚ, που είχε φτάσει -με τη σχεδόν αμαχητί υποχώρηση του Άσαντ από την περιοχή μεταξύ τουρκοσυριακών και ιρακινοσυριακών συνόρων και την αντίστοιχη επέλαση του αμερικανόθρεφτου Ισλαμικού Κράτους- να αλλάξει, με τον ηρωισμό των μαχητών του, τους εσωκουρδικούς συσχετισμούς επί το φιλορωσικότερο (αφού το ίδιο έσωσε την παρτίδα ακόμα και στο δυτικόφιλο Ιρακινό Κουρδιστάν), είναι πλέον σε θέση να συνεννοείται αυτόνομα με τους “Δυτικούς”, και, μάλιστα, να έχει σχηματίσει – υπό τις ευλογίες τους – έναν πολιτικοστρατιωτικό συνασπισμό όλων των εθνών του συριακού Βορρά. Έτσι, αντί να βλέπουμε, όπως η “Ελεύθερη Ώρα” και ο κάθε “νεοορθόδοξος – αντιδυτικός αριστερός” αντιγραφέας των “Επίκαιρων”, τη συζήτηση περί ίδρυσης ρωσικής βάσης στη βορειοανατολική Συρία, ως ένδειξη όξυνσης της ρωσοτουρκικής διένεξης, θα ήταν πιο χρήσιμο να τη βλέπαμε και ως κίνηση με την οποία η Ρωσία πατά πόδι στο έδαφος κουρδικού κράτους, προτού καν αυτό υπάρξει, διαλύοντας τα όνειρα καποιων για αντιιμπεριαλιστικό κουρδικό κράτος, και απαντώντας και στην ομολογημένη παρουσία αμερικάνων στρατιωτικών στην ίδια περιοχή, σε συνεννόηση με τους κούρδους.

250116_Iran_China_620

Όμως, ακόμα και η Κίνα φαίνεται πως κινείται πιο αυτόνομα από τη Ρωσία στην περιοχή (και όχι μόνο). Μπορεί καποιος να μη βλέπει κατ’ανάγκην αντιρωσική αιχμή στη (μετά σφαγών) ίδρυση της.. Chinafrique που σηματοδοτεί η κατασκευή της πρώτης κινεζικής στρατιωτικής βάσης στην Αφρική, στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή, στο Τζιμπουτί, απέναντι από την -κατά το ήμισυ ιρανόφιλη και παραδοσιακά κινεζόφιλη- Υεμένη (βλ.εδώ και εδώ). Ωστόσο, γεγονός είναι ότι από τις 17 συμφωνίες Κίνας – Ιράν που υπογράφτηκαν την περασμένη εβδομάδα, δύο έχουν πτυχές αντιρωσικές, που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η πρώτη αφορά στην κατασκευή από κινέζους εργολάβους δύο πυρηνικών εργοστασίων, ενώ η άλλη αφορά στη μακροπρόθεσμη παροχή ιρανικού πετρελαίου. 1033538256

Αξίζει να σταθεί κανείς στην ένταξη του Ιράν στο παγκόσμιο (ακόμα και το ελληνικό) “παιχνίδι” πετρελαίου: αφ’ενός, η παραγωγή ιρανικού πετρελαίου μειώνει το στρατηγικό χαρακτήρα της περσινής συμφωνίας παροχής ρωσικής ενέργειας προς την Κίνα. Αφ’ετέρου, αυξάνει τον ανταγωνισμό στις τιμές για τη Ρωσία, και μειώνει περαιτέρω την όποια διαπραγματευτική ισχύ από αυτό, τόσο για το εχθρικό Ριάντ, όσο όμως και για τη Ρωσία και τους συμμάχους της (Βενεζουέλα), που βυθίζονται σε περαιτέρω οικονομική κρίση (λόγω της πετρελαϊκής “μονοκαλλιέργειάς” τους)…αν το Ιράν το θελήσει. Και αφ’ής στιγμής το Ιράν, πρώτον, έχει πια το πολιτικό ελεύθερας για την ανάπτυξη της παραγωγής πετρελαίου (ακόμα και από τις ΗΠΑ, οι οποίες πλήττονται επίσης, λόγω αναστολής της “σχιστολιθικής επανάστασής” της), καθώς πολλοί επιθυμούν ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία (π.χ. ΕΕ) ή την “τρελή” και αυτονομούμενη Σ.Αραβία, και δεύτερον, η οικονομία του δεν στηρίζεται από τα έσοδα από αυτό, θα είναι πρωτίστως πολιτικοί οι λόγοι που θα καθορίζουν την απόφαση του Ιράν να χρησιμοποιεί ή όχι το νέο αυτό όπλο του.

1033538836

Η δε πρόθεση του Ιράν να ενταχθεί πλήρως στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, στον οποίο η Κίνα έχει το πάνω χέρι, και η οποία θέλει να του προσδώσει και το χαρακτήρα τελωνειακής ζώνης, συμπληρώνει την εικόνα πολιτικοοικονομικής αναβάθμισης των στρατηγικών συμμάχων της Ρωσίας. Αυτή η αναβάθμιση ναι μεν ευνοεί τη θέση των “Ευρωασιατικών” δυνάμεων έναντι της αμερικανικής ηγεμονίας, όμως λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από τη Ρωσία. Ανεξάρτητη παρουσία ίσως προμηνύει και η επίσκεψη Σι Τζιπίνγκ σε χώρες της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία) ως “πακέτο” με την επίσκεψή του στο Ιράν, αλλά και η πιθανή “αντικατάσταση” της “τσιγκούνας” Ρωσίας από την Κίνα, ακόμα και στην “πίσω αυλή” της, σε χώρες όπως η Κιργιζία. “Κερασάκι στην τούρτα” για τη Ρωσία η αναβάθμιση των σχέσεων του άλλου μεγάλου μέλους των BRICS, της Ινδίας, με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Γαλλία (σε θέματα ξένων επενδύσεων), αλλά και η προσπάθεια δημιουργίας ινδικού ενεργειακού αγωγού Ινδίας-Πακιστάν-Αφγανιστάν-Τουρκμενιστάν (Ταλιμπάν και Ρωσίας θελόντων) με προφανή αντιρωσική αιχμή.

Iran and China have agreed to become strategic partners

Και αν η όξυνση των δευτερευουσών αντιθέσεων στο νέο “ανατολικό μπλοκ” δεν δείχνει να είναι άμεσα απειλητική για τη διεθνή ειρήνη, μάλλον το αντίθετο ισχύει όσον αφορά τις σχέσεις ΕΕ – ΗΠΑ, και μάλιστα, σε ευρωπαϊκό έδαφος. Αλλά, για αυτό το θέμα, χρειάζεται ιδιαίτερο κείμενο.

Advertisements

One thought on “2016: χρονιά όξυνσης των δευτερευουσών αντιθέσεων στη διεθνή σκηνή

  1. Ιωάννης Τζανάκος Ιανουαρίου 28, 2016 στο 10:26 μμ Reply

    Αυτοκαθορισμός: Καλοπροαίρετη κριτική στο παρα-ποδα (α-συνέχεια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: