Η επιβολή του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα της Καταλωνίας – Η καθαίρεση του Joan Comorera (1949)

Συμπληρώθηκαν χτες 60 χρόνια από την ολοκλήρωση του 20ού συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο άλλαξε τον προσανατολισμό του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, καθώς το κομμουνιστικό κίνημα στην πλειοψηφία του υιοθέτησε μια ρεβιζιονιστική γραμμή, με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό του και τη συκοφάντηση των ιδεών του κομμουνισμού. Τα αποτελέσματα του 20ού συνεδρίου είναι πια γνωστά. Οι αιτίες όμως που οδήγησαν στην επικράτηση τέτοιων αντεπαναστατικών ιδεών, όπως και το προκάλυμμά τους (ο αντισταλινισμός), δεν είναι εξίσου μελετημένες σε βάθος. Με αποτέλεσμα, 60 χρόνια μετά, να μην είναι εφικτή ούτε η άρση των επιπτώσεων στο κομμουνιστικό κίνημα. Σε κάτι τέτοιο, θα συνέβαλε, κατ’αρχάς, ο χρονικός εντοπισμός της έναρξης της επικράτησης του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα. Φυσικά, η χρονική στιγμή επικράτησης του ρεβιζιονισμού δεν είναι ίδια, όπως δεν είναι και η μορφή επιβολής του ενιαία: σε καποια κόμματα αποτέλεσε μια ομαλή, σύμφωνη με το καταστατικό, εξέλιξη, μια ποιοτική αναβάθμιση της σειράς δεξιών και “αριστερών” οπορτουνιστικών λαθών. Σε άλλα, ωστόσο, όπως για παράδειγμα στο ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, η επικράτηση του ρεβιζιονισμού ήταν καθαρά αντικαταστατική, πραξικοπηματική. Ενίοτε, μάλιστα, η επικράτηση του ρεβιζιονισμού συνοδευόταν και από απομακρύνσεις ηγετικών στελεχών (ή και της πλειοψηφίας της βάσης, όπως στο ΚΚΕ, το 1956-58). Οι απομακρύνσεις αυτές ήταν απαραίτητες, καθώς ένα στελεχιακό δυναμικό, όχι μόνο πολιτικά δοκιμασμένο, αλλά και θεωρητικά καταρτισμένο, ήταν πολύ εύκολο να αποδείξει τη διαμετρικά αντίθετη ιδεολογική-πολιτική-οργανωτική γραμμή που το ΚΚΣΕ, μετά το 20ό συνέδριο, επιχειρούσε με κάθε τρόπο να επιβάλει στο κομμουνιστικό αλλά και εθνικοαπελευθερωτικό και προοδευτικό κίνημα κάθε χώρας, με την ως τότε πορεία και πρακτικές του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Τα στελέχη αυτά έπρεπε να καταστεί αδύνατο να αποτελέσουν πόλο συσπείρωσης των κομμουνιστών. Έτσι, έπρεπε να σπιλωθούν με ένα σωρό κατηγορίες, ακόμα και αντιφατικές. Όμως, καθίσταται σιγά-σιγά γνωστό, ότι αυτή η απομάκρυνση στελεχών είχε αρχίσει να λαμβάνει χώρα ζώντος του Στάλιν. Η περίπτωση της Άνα Πάουκερ και του Βασίλε Λούκα στη Ρουμανία, όπου και οι δυο τους απομακρύνθηκαν για… “δεξιά παρέκκλιση”, έλαβε χώρα το 1952. Ομοίως, η περίπτωση του Νίκου Ζαχαριάδη είναι γνωστή στο ελληνικό προοδευτικό κίνημα. Όπως και ο Γιώργης Βοντίτσος – Γούσιας αναφέρει στο βιβλίο του, οι προσπάθειες υπονόμευσής του με τη συμμετοχή σοβιετικών είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1949, όταν και οι πρώτοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες πατούσαν το πόδι τους στη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Γεωργίας. Ήταν τότε που άρχισε το “ψηστήρι” στον Παρτσαλίδη να αρχίσει να υποσκάπτει την επαναστατική ηγεσία και γραμμή του ΚΚΕ.

Τον ίδιο καιρό, το 1949, στο κομμουνιστικό κίνημα Καταλωνίας, παρόμοιες εξελίξεις λάμβαναν χώρα. Έχοντας κατηγορηθεί με πλήθος αντιφατικών συκοφαντιών, καθαιρείται ο Joan Comorera, Γενικός Γραμματέας του μπολσεβικικού Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας, το οποίο είχε αποφύγει ως τότε να καταντήσει κόμμα εμιγκρέδων, αλλά διατηρούσε το μαχητικό του χαρακτήρα. Ο Joan Comorera θα καταφέρει να γνωστοποιήσει στα μέλη του κόμματος μια επιστολή, η οποία δημοσιεύεται μεταφρασμένη παρακάτω, και θα μπει στο έδαφος της Καταλωνίας για να ιδρύσει νέο μπολσεβικικό κόμμα. Συλλαμβάνεται, ωστόσο, το 1954 (σύμφωνα με καταγγελία του τότε ηγετικού στελέχους του ΚΚΙ Enrique Lister, κατόπιν κατάδοσης της παρουσίας του Comorera στη Βαρκελώνη από τον Καρίγιο) και πεθαίνει στη φυλακή το 1958 από βρογχοπνευμονία, χωρίς ιατρική περίθαλψη.

Τα διδάγματα, τόσο από την εκστρατεία συκοφάντησης του Comorera, όσο και από την προσπάθεια απαλλαγής από το ρεβιζιονισμό, παραμένουν επίκαιρα.

***

    joan-comorera-solc3a9

Δήλωση Χοάν Κομορέρα: Γενικού Γραμματέα του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας

Αγαπητοί σύντροφοι,

τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας (1) έχουν δημοσιοποιήσει το πολιτικό μας πρόβλημα. Από τα έμμεσα υπονοούμενα στη “Λλουίτα” (σ.parapoda: η εφημερίδα του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας) και τις προφορικές ενημερώσεις σε εξωκομματικά πρόσωπα, πέρασαν σε δημόσιες “κατηγορίες” εναντίον του Γενικού Γραμματέα. Η ευθύνη που ανέλαβαν είναι τεράστια, δεδομένου μάλιστα ότι υπάρχει μια συζήτηση καθοριστικής σημασίας που εκκρεμεί και πρέπει να την ολοκληρώσουμε, και την οποία προσπαθούν να την εμποδίσουν μέσω του σκανδάλου και των “οριστικών” μέτρων.

Παρά τους ψευδείς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς της “Διακήρυξης” που δημοσιεύτηκε στη “Λλουίτα”, παρότι τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας έχουν ξεπεράσει τα όρια της επαναστατικής αξιοπρέπειας, ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος δεν θα τους ακολουθήσει σε αυτό το δρόμο και, όπως μέχρι τώρα, θα περιοριστεί στην αποσαφήνιση των ζητημάτων, στην αποκατάσταση της αλήθειας, αποκλειστικά εσωκομματικά. Έχουν κάνει τα πάντα, από την πολιτική πίεση ως τον εκφοβισμό συγγενών και τις πιο τερατώδεις συκοφαντίες, με σκοπό να προκαλέσουν μια αρνητική αντίδραση, μια προσωπική εξύμνησή μου για την υπεράσπιση της τιμής μου ως κομμουνιστή επαναστάτη ηγέτη της εργατικής τάξης και του λαού της Καταλωνίας. Δεν έχουν και δεν θα πετύχουν κάτι τέτοιο, γιατί ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος έχει κατ’επιλογήν γερά νεύρα, ατσαλωμένα στα πάνω από 30 χρόνια επαναστατικής πάλης, γιατί έχει δίκιο και τη λογική μαζί του.

Η “Διακήρυξη” των διορισμένων μελών της πρώην Γραμματείας αναδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως αυτό που διακυβεύεται είναι η ύπαρξη του κόμματος. Όταν κανείς υπερασπίζεται μια σωστή πολιτική γραμμή δεν ψεύδεται, δεν αποκρύπτει την ιστορική αλήθεια, δεν συκοφαντεί, δεν εμποδίζει την ελεύθερη συζήτηση, τη φυσιολογική άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων εντός του κόμματος, ούτε πετά λάσπη εντός του κόμματος ή καθίσταται μια αιμοσταγής καρικατούρα με το πρόσχημα της διεξαγωγής μιας “πολιτικής δίκης” του Γενικού Γραμματέα του. Όμως, μπορεί κανείς να φανταστεί ότι το κόμμα θα καθίστατο, με μια ταχύτητα ίσως μοναδική στην ιστορία της Καταλωνίας, σε ηγέτιδα δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού, κατά την αιματηρή πάλη εναντια στο φρανκοφαλαγγισμό, κατά τον πόλεμο και ως τώρα, αν όλα όσα αναφέρονται ενάντια στο Γενικό Γραμματέας ήταν αλήθεια; Πώς έγινε αυτό εφικτό, αν τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, αν η πρώτη Πανεθνικκή Συνδιάσκεψη του 1937, οι διάφορες Εκτελεστικές Επιτροπές και Γραμματείες, αν τα στελέχη και οι αγωνιστές του κόμματος κινητοποιούνταν συνεχώς, όχι ενάντια στον εχθρό, αλλά ενάντια στο Γενικό Γραμματέα προκειμένου να “διορθώσουν” τα λάθη του, να “εξαλείψουν” τα ελαττώματά του, να “αποκαλύψουν” τις “εθνικιστικές” ή “αστικές” “ομοιότητές” του, ή τον “τιτοϊσμό” του, πριν καν μάλιστα εμφανιστεί ο προδότης Τίτο, να “πείσουν” τους εργάτες της CNT και τους αγωνιστές της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς, το ότι τα σχέδια “εξολόθρευσης” ήταν προσωπικά και όχι του ΕΣΚΚ, το οποίο ηταν ενάντιο σε έναν Γενικό Γραμματέα που παρουσιάζεται ως ένας άνδρας πανίσχυρος, “μεγαλομανής” και “επίμονος στην αδιάλλακτη υπεράσπιση των πολιτικών θέσεων και απόψεών του”;

Πώς μπορέσαμε να σημειώσουμε τόσες ουσιαστικές προόδους στη διαδικασία μπολσεβικοποίησης του κόμματός μας, αν ο Γενικός Γραμματέας ήταν αυτό που λέγεται και έκανε όλα όσα λέγονται στη “Διακήρυξη”(2); Ποιος, αν όχι ο Γενικός Γραμματέας, έθεσε τους κανόνες αυτής της διαδικασίας μπολσεβικοποίησης στις 9 Σεπτέμβρη 1940; Ποιος, αν όχι ο Γενικός Γραμματέας, ανέλαβε την ευθύνη να καθαρίσει το κόμμα, το Δεκέμβρη του 1940, από τους λιγότερο ή περισσότερο κρυφούς τροτσκιστές και τους αστούς εθνικιστές που επεδίωκαν να κάνουν το ΕΣΚΚ ένα είδος αντισοβιετικής και αντικομμουνιστικής “Λίγκας” και, το 1942, το Μπάρριο και τους φίλους του (3), οι οποίοι ήθελαν να μετατρέψουν το κόμμα σε κάτι “λίγο πιο αριστερό της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς” και να το κάνουν να βρίσκεται σε έντονη και συστηματική πάλη ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας; Ποιος, αν όχι ο Γενικός Γραμματέας, για να διαφυλάξει το κόμμα από τους κινδύνους της εξορίας, τους κινδύνους του κοσμοπολιτισμού και της απώλειας του ταξικού χαρακτήρα, έδωσε στις 2 Μάη 1939, τη μπολσεβικική οδηγία: “δεν θα γίνουμε ποτέ ένα κόμμα εμιγκρέδων, θα είμαστε πάντοτε ένα κόμμα μαχητών”; Ποιος, αν όχι ο Γενικός Γραμματέας, με επιτυχίες και με λάθη, τροφοδότησε το κόμμα με υλικά τα οποία, ως συμπλήρωμα των βιβλίων και των πράξεων των δασκάλων μας, βοήθησαν τους αγωνιστές μας να διατηρήσουν την αποφασιστικότητά τους στην πάλη και να αφομοιώσουν τις διάφορες αλλαγές και τις καμπές της πάλης, τους υπέδειξε τις προοπτικές της πάλης, να μην υποχωρήσουν από τη θέλησή τους να είναι κάθε μέρα όλο και πιο πολύ κομμουνιστές, όλο και πιο πολύ μπολσεβίκοι, όλο και πιο αποτελεσματικοί στο καθήκον της οικοδόμησης ενός ομογενοποιημένου κόμματος, ενός μαρξιστικού-λενινιστικού-σταλινικού κόμματος;

Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το ότι στην πλατειά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής, στις τριμηνιαίες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, στις εβδομαδιαίες συνεδριάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής και στις καθημερινές της Γραμματείας, δεν υπήρχαν καθόλου αντιρρήσεις οποιουδήποτε τύπου ή διαμαρτυρίες ενάντια στις ανύπαρκτες “ανεξέλεγκτες” πράξεις και λόγια του Γενικού Γραμματέα, ούτε συζητιόταν ή επιπλήττονταν, ευθέως ή εμμέσως, η πολιτική συμπεριφορά του Γενικού Γραμματέα, την οποία η πρώτη Πανεθνική Συνδιάσκεψη ενέκρινε δια βοής, ή το ότι η Κεντρική Επιτροπή τον επανεξέλεξε δια βοής, η Κεντρική Επιτροπή της Ανβέρς το 1939, η τελευταία, και υπό τις πλέον τραγικές συνθήκες, ενέκρινε δια βοής την πολιτική του συμπεριφορά και ότι η νέα Εκτελεστική Επιτροπή, η πρώτη στην εξορία, του εμπιστεύτηκε την μεταβατική αποστολή να παρουσιαστεί με το απαραίτητο πληρεξούσιο στην Κομιντέρν και του έδωσε έκτακτες εξουσίες αν η αναμενόμενη επιδεινωση της διεθνούς κατάστασης δημιουργούσε μια εξίσου εξαιρετική κατάσταση για το κόμμα και για την πάλη μας ενάντια στον φρανκοφαλαγγισμό, πώς μπορεί να εξηγηθούν, επαναλαμβάνω, όλα αυτά, αν είναι αλήθεια έστω και το ένα χιλιοστό από αυτές τις τερατολογίες που διατυπώνουν τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας στα τέλη του 1949;

Πώς θα μπορούσε να υπάρχει ένα αίσθημα αδελφότητας προς το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, εκτίμησης και θαυμασμού προς το Χοσέ Ντίας και τη Ντολόρες Ιμπαρούρι, στο κόμμα μας και στην καρδιά των μαχητών, αν ο Γενικός Γραμματέας διεξήγε μια “μεθοδική και συνωμοτική πάλη” ενάντια στο αδελφό κόμμα και τους επικεφαλής του, αν, αντίθετα με τις ανοησίες της “Διακήρυξης”, ο Γενικός Γραμματέας συστηματικά δεν ισχυριζόταν ότι η λυδία λίθος της μπολσεβικοποίησης ενός αγωνιστή μας ήταν ο βαθμός κατανόησης του χαρακτήρα των σχέσεων των δύο κομμάτων και της οργανικής ενότητάς τους στην ιστορική προοπτική;

UGT i el PSUC al teatre Gran Price de Barcelona 18 de desembre de 1936

18/12/1936. Κοινή εκδήλωση της UGT και του ΕΣΚΚ στο θέατρο Gran Price της Βαρκελώνης.

Πώς είναι δυνατό να γίνει κατανοητό, αν πράγματι ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος σαμποτάριζε την πολεμική προσπάθεια, υποτιμούσε τον ηρωισμό της εργατικής τάξης και του λαού μας, πρότεινε την εξολόθρευση των εργατών της CNT, και προκάλεσε τη στρατιωτική ήττα της Δημοκρατίας, συνωμότησε ενάντια στην εργατική ενότητα και την εργατοαγροτική συμμαχία, λεηλάτησε την αγροτιά συναγωνιζόμενος τις τροτσκιστικές και τις FAIστικές ομάδες, εργάστηκε για να κάνει το κόμμα μας ένα κομματίδιο, ή ένα χαλαρό κόμμα λίγο πιο αριστερό της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και θανάσιμα εχθρικό προς το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, για να υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της αστικής τάξης, της αντίδρασης και των ιμπεριαλιστών, πώς μπορεί να γίνει κατανοητό, επαναλαμβάνω, το ότι η Κομιντέρν, μετά τη συζήτηση – παρουσία εμού και με την παρέμβασή μου και των μελών του Πολιτικού Γραφείου Χοσέ Ντίας, Ντολόρες Ιμπαρούρι, Βιθέντε Ουρίμπε, Πέδρο Τσέκα και Χεσούς Χερνάντες, των στρατηγών Χουάν Μοδέστο και Ενρίκε Λίστερ, των μελών της Κομιντέρν Αλφρέδο [Παλμίρο Τολιάτι], Πέδρο [Έρνε Γκέρε] και Μορένο [Στογιάν Μίνεφ] – των εμπειριών του πολέμου μας, των αιτιών των επιτυχιών και των λαθών μας, αποδέχτηκε το κόμμα μας, ως το Καταλανικό Τμήμα της, επικυρώνοντας την εμπιστοσύνη της στο Γενικό Γραμματέα και δίνοντάς του έκτακτες αρμοδιότητες, αντίστοιχες της έκτακτης κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, και την εντολή να τις ασκήσει, σε περίπτωση που διέτρεχαν κίνδυνο η ακεραιότητα, η ενότητα και η ιστορική αποστολή του κόμματος; · το ότι η Κομιντέρν ισχυρίστηκε ότι το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλωνίας αποτελούσε την πρώτη υλοποίηση της γραμμής που εγκρίθηκε στο 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν, το ότι το ΕΣΚΚ ήταν ένας θησαυρός στα χέρια της, το ότι η καταλανική εργατική τάξη είχε τεθεί επικεφαλής του διεθνούς προλεταριάτου στον καπιταλιστικό κόσμο; · το ότι η Ολομέλεια της Κομιντέρν ενέκρινε το κείμενο συμπερασμάτων από τη συζήτηση που αφορούσε το ΕΣΚΚ, κείμενο που εγώ ο ίδιος συνέταξα και για το οποίο ήμουν υπόλογος; · το ότι η Κομιντέρν συνέστησε ως την καλύτερη μέθοδο για τη διασφάλιση της ενότητας δράσης και της πολιτικής γραμμής των δύο κομμάτων, τη μόνιμη επαφή των δύο Γενικών Γραμματέων; · το ότι η Κομιντέρν διατηρούσε το ΕΣΚΚ μας ως το Καταλανικό Τμήμα της μέχρι την τελευταία της στιγμή, δηλαδή, μέχρι στη σύνταξη και δημοσίευση της πράξης διάλυσης της ιδίας το 1943;

Επομένως, πώς μπορεί να γίνει κατανοητό, αν πράγματι ο Γενικός Γραμματέας είχε δείξει μια αθεράπευτη εχθρότητα προς το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, μια σταθερή πολιτική δηλητηρίασης των σχέσεων μεταξύ των δύο κομμάτων, μια πολιτική διαχωρισμού, δύο γραμμών αντιτιθέμενων, δύο ηγεσιών εχθρικών, μια γραμμή αντεπαναστατικού σεχταρισμού και όλα αυτά με τη συνειδητή πρόθεση να μετατρέψει το ΕΣΚΚ μας σε ένα “εθνικιστικό μικροαστικό” κόμμα, στην υπηρεσία της αστικής τάξης, πώς μπορεί να εξηγηθεί, επαναλαμβάνω, το ότι μετά από 12 χρόνια “καταστροφικής” εμπειρίας, εντάχθηκα, με πρωτοβουλία της συντρόφισσας Ντολόρες Ιμπαρούρι, τον Οκτώβρη του 1948, και για τα προσωπικά μου χαρακτηριστικά, στο Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (4);

Λοιπόν, είτε αρέσει είτε όχι, η ιστορική πραγματικότητα επιβάλλει το ότι δεν μπορεί να διαχωριστεί η “πολιτική δίκη του Γενικού Γραμματέα” από αυτή του ΕΣΚΚ. Κανείς, εντός ή εκτός κόμματος, δεν μπορεί να κάνει τέτοια διάκριση. Γι’ αυτό, ισχυριζόμαστε ότι ο πραγματικός στόχος της “Διακήρυξης” είναι η διάλυση του κόμματος ως μιας δύναμης αρνητικής και αντίθετης προς τα γενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και της επανάστασης στο πρόσωπο του Γενικού Γραμματέα και των μελών που ασπάζονται την πολιτική του θέση και ότι, συνεπώς, πρέπει να απαρνηθούμε την ιστορία μας και την πολιτική γραμμή ενοποίησης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων της Καταλωνίας, πρέπει να εγκαταλείψουμε τη φιλοδοξία να δημιουργήσουμε ενωμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, το μαρξιστικό-λενινιστικό-σταλινικό Ενιαίο Κόμμα των λαών της Ισπανίας. Παρότι στις προηγούμενες γραμμές αποσαφηνίζεται επαρκώς ο χαρακτήρας και ο σκοπός της “Διακήρυξης” των διορισμένων μελών της πρώην Γραμματείας, θα πρέπει να τους αναλύσουμε λεπτομερώς. Με αυτή την αποσαφήνιση, οι αγωνιστές του κόμματος θα καταλάβουν σε ποιο βαθμό εκφυλισμού φτάνει καποιος, όταν υπερασπίζεται και θέλει να επιβάλλει με κάθε μέσο μια άδικη και αντιδραστική υπόθεση.

Ας τα δούμε αναλυτικά, λοιπόν.

1)Λέγεται ότι είχα κάνει “πραξικόπημα”. Πριν από τη “Διακήρυξη”, στις συνεδριάσεις του κόμματος, οι οποίες ήταν “προετοιμασμένες”, όπως ήδη γνωρίζουμε, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονταν ότι το πρόβλημα δεν συνίστατο στο ότι θέλω να επιβάλω, με έναν παράνομο τρόπο, την ενσωμάτωση, δηλαδή, τη μετατροπή του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας (ΕΣΣΚ) σε Καταλανικό Τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (ΚΚΙ), αλλά ότι, ωθούμενος από την περηφάνειά μου, λόγω της δικτατορικής ψυχοσύνθεσής μου, τα κατέστρεψα όλα μόλις κατάλαβα ότι «διαφωνούσα» με όλα τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, με την προηγούμενη Γραμματεία και με τους Βάσκους επικεφαλής, όσον αφορά στον αστικό ή μη αστικό χαρακτήρα της επανάστασης την παρούσα περίοδο. Στη “Διακήρυξη” αυτό το ζήτημα, το οποίο ήταν ο “πολιορκητικός κριός” στις συνελεύσεις, εξαφανίζεται και αντικαθίσταται από την “πολιτική δίκη”. Τι συνέβη; Στην πραγματικότητα, στην πλατιά ολομέλεια που καλέστηκε μετά από αίτημά μου, είχα την ακόλουθη θέση: πως αν διατηρούσαμε – εγώ θεωρούσα πως ναι – το πρόγραμμα της συντρόφισσας Ντολόρες Ιμπαρούρι, δεν θα μπορούσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι παλεύουμε για την αστικοδημοκρατική επανάσταση, γιατί αυτό το πρόγραμμα πάει παραπέρα, καθώς ζητούσε να αποκεφαλίσουμε την αστική τάξη από την ηγέτιδα δύναμή της · έλεγα ότι το να διατηρήσουμε το πρόγραμμα της συντρόφισσας Ντολόρες Ιμπαρούρι και, ταυτόχρονα, να χρησιμοποιούμε τη διατύπωση “αστικοδημοκρατική επανάσταση” ήταν οπορτουνισμός · ότι το να επιδιώκουμε να καθησυχάζουμε την αστική τάξη και έτσι να λέμε ότι αυτή θα προσχωρήσει στη μαχητική εθνική ενότητα ενάντια στον φρανκοφαλαγγισμό ήταν κάτι το θεωρητικά και πρακτικά παράλογο πάντα και, ακόμα περισσότερο, στην σημερινή περίοδο της ύπαρξης των δύο στρατοπέδων και της όξυνσης της πάλης των τάξεων · και ότι, βαδίζοντας σε αυτό το δρόμο, θα απομακρυνόμασταν από την εργατική τάξη και θα διευκολύναμε τη δημαγωγία των FAIστικών, τροτσκιστικών και σοσιαλδημοκρατικών στοιχείων · ότι το πρόγραμμα της Ντολόρες Ιμπαρούρι ανταποκρινόταν στην πρώτη περίοδο των λαϊκών δημοκρατιών · και ότι, αν δεν θεωρούσαμε κατάλληλο τον όρο “λαϊκοδημοκρατική επανάσταση”, αφού, θεωρητικά είχε οριστεί πως αυτή ασκεί τις λειτουργίες της δικτατορίας του προλεταριάτου, πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο “ισπανική δημοκρατική επανάσταση” και εξέλιξή της μέχρι το σοσιαλισμό · ότι πρέπει να διατηρήσουμε το πρόγραμμα της συντρόφισσας Ντολόρες Ιμπαρούρι, γιατί ανταποκρίνεται στη σημερινή κατάσταση της πάλης ενάντια στο φρανκοφαλαγγισμό και υπέρ της Δημοκρατίας και, επιπλέον, γιατί περιλαμβάνει τα απαραίτητα στοιχεία για να ενώσουμε και να καθοδηγήσουμε την εργατική τάξη, για να ενώσουμε και να καθοδηγήσουμε τη φτωχή και μεσαία αγροτιά και να την κάνουμε να συμμαχήσει με την εργατική τάξη, ώστε να ενσωματώσουμε στη μαχητική εθνική ενότητα τους βιοτέχνες και τη μικροαστική τάξη, τους διανοούμενους και τα πολυάριθμα στοιχεία της μεσαίας ή εθνικής αστικής τάξης και της πλούσιας αγροτιάς που είναι σε θέση να αντιδράσουν προσωπικά για εθνικούς, δημοκρατικούς, αντιμοναρχικούς και πατριωτικούς λόγους, γιατί θα μας επιτρέψει να πετύχουμε στην πραγματικότητα, και όχι μόνο στη θεωρία, η εργατική τάξη να μετατραπεί σε καθοδηγήτρια τάξη των ισπανικών λαών για την ανάκτηση και ανάπτυξη του δημοκρατικού καθεστώτος (5).

f20

Με μαχητές στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Είναι αλήθεια ότι βρέθηκα μόνος, όμως όχι γιατί είχα “διαφωνίες”, γιατί στην περίοδο των συζητήσεων δεν υπάρχουν “διαφωνίες”, αλλά μόνο γνώμες. Δεν είναι η πρώτη φορά που βρέθηκα μόνος σε μια συζήτηση, ούτε θα είναι, ασφαλώς, η τελευταία. Επομένως, αυτή η αντίθεση γνωμών, δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αρνητική αντίδραση εναντίον μου, πρώτον, γιατί αυτή θα είχε εκδηλωθεί περισσότερες φορές και, δεύτερον, γιατί ήμουν πεπεισμένος πως η καλή προαίρεση θα επικρατούσε. Και έτσι έγινε, ήδη γιατί, από τη δημοσίευση του τελευταίου άρθρου του σ. Βιθέντε Ουρίμπε, η συσκοτιστική έκφραση “αστικοδημοκρατική επανάσταση” είχε εξαφανιστεί. Επομένως, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι το περιβόητο ζήτημα περί αστικοδημοκρατικής επανάστασης δεν είχε καμία σημασία στο κακόφημο αυτό “πραξικόπημα”.

Για να αποδείξουν ότι εγώ είχα κάνει “πραξικόπημα”, ισχυρίζονται ότι είχα επιτεθεί στην εφημερίδα “Λλουίτα”, ότι είχα “κλέψει” – λένε στις συνελεύσεις – και ότι είχα “παρακρατήσει” – λένε στη “Δήλωση”- τα χρηματικά διαθέσιμα του κόμματος, ότι είχα τεθεί εκτός κόμματος και έκανα “φραξιονιστική” δουλειά. Είναι δυνατό να συζητιέται το δικαίωμα του Γενικού Γραμματέα του κόμματος, και υπεύθυνου της Επιτροπής Προπαγάνδας, να παρεμβαίνει στη “Λλουίτα”, να ελέγχει τη “Λλουίτα”, πολλώ δε μάλλον όταν δημιουργούνται σοβαρές πολιτικές παρεκκλίσεις και αχαρακτήριστες παραποιήσεις της Ιστορίας; Αυτό έκανα και έπρεπε να κάνω κατά την άσκηση ενός αναμφισβήτητου δικαιώματος, και μάλιστα επιτακτικά, καθώς ο αρχισυντάκτης ήταν απών και ο υπεύθυνος να τον αντικαταστήσει, ο Πέρε Αρδιάκα, ήταν ο αυτουργός της λικβινταριστικής επίθεσης ενάντια στο κόμμα, μέσα από τις σελίδες της “Λλουίτα”.

Σίγουρα, το 1946 συμφώνησα να δημιουργηθεί ένα εφεδρικό αποθεματικό ταμείο και μου ανατέθηκε η διαφύλαξή του. Είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι αυτό το ταμείο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παρά για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων. Αυτό το ταμείο βρίσκεται σε χέρια σίγουρα και δεν παραδόθηκε ούτε θα παραδοθεί στα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας που το εποφθαλμιούν για να το διασπαθίσουν και να προχωρήσουν περαιτέρω και γρηγορότερα στο καθήκον της διάλυσης του κόμματος.

Ποιος κάνει φραξιονιστική δουλειά; Τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας μιλάνε ωσάν να ήταν αυτά το κόμμα από την ίδρυσή του και μιλάνε ωσάν να έχουν ένα θεϊκό δικαίωμα, όταν δεν είναι τίποτε άλλο από μια ντε φάκτο εξουσία. Έχουν πάρει δια της βίας τον κομματικό μηχανισμό και επιδιώκουν να επιβάλλουν την παράνομη εξουσία τους στο κόμμα. Ο Φράνκο πήρε δια της βίας το ισπανικό κράτος και φυλακίζει, δικάζει, βασανίζει και δολοφονεί ως υπεύθυνους της “στρατιωτικής εξέγερσης” τους πατριώτες που υπερασπίσαμε και υπερασπίζουμε τη νομιμότητα της Δημοκρατίας. Ο προδότης Τίτο κατέλαβε δια της βίας το κράτος και το μηχανισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας και φυλακίζει, δικάζει, βασανίζει και δολοφονεί τους ηρωικούς κομμουνιστές αγωνιστές που παλεύουν για την αναδιοργάνωση του πραγματικού Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας και για την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας από την τρομοκρατική κυριαρχία της τιτοϊκής κλίκας και για επανένταξη της χώρας στο αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού: στο στρατόπεδο της ειρήνης, το οποίο έχει επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση. Όταν μια εγκληματική κατάσταση πραγμάτων επιβάλλεται στο σώμα του έθνους ή στον κομματικό οργανισμό, οι πραγματικοί πατριώτες, οι πραγματικοί επαναστάτες, οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν θέτουν το ζήτημα πλειοψηφιών ή μειοψηφιών, δεν θέτουν το ζήτημα της αποσαφήνισης του ποια είναι η “κανονική συμπεριφορά”: περνούν στη δράση, στη μάχη, με την αλύγιστη θέληση να σώσουν την Πατρίδα από τους τυράννους και το κόμμα από κάθε είδος λικβινταριστή. Μήπως τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας θα περίμεναν ότι ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος να υπακούσει φραξιονιστικές διαταγές και να παραιτηθεί για να παρακολουθεί και να θρηνεί την καταστροφή ενός έργου που αποτελεί την τιμή και την περηφάνεια της εργατικής τάξης και των εργαζομένων της Καταλωνίας, η οποία είναι η επικεφαλής πρωτοπορία των αγώνων του σήμερα ενάντια στο φρανκοφαλαγγισμό και θα είναι και αύριο, μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, η μεγαλύτερη εγγύηση για μια γνήσια δημοκρατία στο δρόμο προς το σοσιαλισμό; Αν ο Γενικός Γραμματέας έκανε κάτι τέτοιο, θα ήταν για πάντα ατιμασμένος, θα άξιζε την κριτική, την περιφρόνηση από πλευράς εργατών, εργαζομένων, όλου του λαού μας.

2)Για να αποδείξουν ότι ο Γενικός Γραμματέας είναι ένας “σάπιος” “αστός εθνικιστής”, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας παραποιούν την ιστορία του κόμματος, δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι το κόμμα, κατόπιν αιτήματος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν, έγινε δεκτό σε αυτήν ως το Καταλανικό Τμήμα της, και προβαίνουν σε κάθε είδους προσπάθεια, διαπράττουν κάθε είδους αυθαίρετη και δια της βίας ενέργεια για να εμποδίσουν τα μέλη να αναγνωρίσουν αυτή τη στοιχειοθετημένη αλήθεια. Δεν θέλουν να παραδεχτούν πως αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα που εκθειάζει το κόμμα και την εργατική τάξη της χώρας μας, γιατί η Κομιντέρν επικύρωσε πομπωδώς την ιστορική, ενοποιητική αποστολή του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας (ΕΣΚΚ) και γιατί η Κομιντέρν μας έδωσε, με τη λήψη ενός τέτοιου μέτρου έκτακτου χαρακτήρα, την εντολή να διατηρήσουμε -μέχρι να πετύχουμε- την πλήρη ενότητα: το μαρξιστικό-λενινιστικό-σταλινικό Ενιαίο Κόμμα και το Ενιαίο Κεντρικό Συνδικάτο. Γιατί ψεύδονται, γιατί κρύβουν την αλήθεια; Μόνο όσοι κατρακυλούν στον οπορτουνισμό είναι σε θέση να χρησιμοποιούν τετοιες αντικομμουνιστικές μεθόδους. Το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλωνίας δεν ήταν ένας αυτοσχεδιασμός. Οι ιδρυτές του ΕΣΚΚ έκαναν πράξη τις υποδείξεις της απόφασης του 7ου συνεδρίου της Κομιντέρν του 1935 (6). Με πρωτοβουλία μου, λίγες μέρες μετά την 6η Οκτώβρη 1934, άρχισαν οι πρώτες επαφές για την ένωση των μαρξιστικών και εργατικών κομμάτων της Καταλωνίας. Η βασική ιδέα υπήρχε τότε ήταν πως η ήττα του Οκτώβρη του 1934 οφειλόταν, βασικά, στη διάσπαση, στο θρυμματισμό της εργατικής τάξης. Στα μέσα του 1935, δημιουργήθηκε η Επιτροπή Σύνδεσης και, συνέταξε, μέσα στη φυλακή του Πουέρτο δε Σάντα Μαρία, τη διακήρυξη αρχών, η οποία εγκρίθηκε χωρίς τροποποιήσεις από την προαναφερθείσα Επιτροπή Σύνδεσης. Η διακήρυξη αρχών επιβεβαίωνε την ένωση των τεσσάρων κομμάτων στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού. Προτεινόταν η προσχώρηση στην Κομιντέρν, η οργάνωση πάνω στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και ο αδιάλλακτος αποκλεισμός των τροτσκιστών. Της εκλογικής καμπάνιας τέθηκε επικεφαλής η Επιτροπή Σύνδεσης με προεδρεύοντα προσωπικά εμένα, πραγματοποίησε μια εντατικότατη καμπάνια στη Βαρκελώνη και τις περιφέρειες για τη διάδοση του μελλοντικού μαρξιστικού-λενινιστικού Ενιαίου Κόμματος της εργατικής τάξης της Καταλωνίας. Το Μάρτη του 1936, ένα Έκτακτο Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Ένωσης Καταλωνίας ενέκρινε, κατόπιν πρότασής μου, την ενοποίηση, και λίγες μέρες μετά, με πρόταση του συντρόφου Μιγκέλ Βαλδέθ, η Ολομέλεια του Κομμουνιστικού Κόμματος Καταλωνίας έκανε το ίδιο. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (PSOE) και οι Προλετάριοι Καταλανοί είχαν ήδη διεξάγει τα συνέδριά τους με τον ίδιο σκοπό. Και συστάθηκε μια Επιτροπή με επικεφαλής εμένα με την αποστολή να προετοιμάσει την έκδοση της εφημερίδας “Treball”(“Εργασία”), όργανο του ενοποιημένου κόμματος, την 1η Αυγούστου 1936. Παράλληλα, ενοποιήθηκαν οι Νεολαίες και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ενώθηκαν στις τάξεις της Γενικής Ένωσης Εργασίας (UGT). Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό γιατί, έχοντας προηγουμένως υπάρξει μια τέτοια μεγάλη δουλειά, στις 23 Ιούλη 1936 η Επιτροπή Σύνδεσης αποφάσισε την άμεση ίδρυση του κόμματος, παραλείποντας το τελευταίο βήμα που απέμενε: το Έκτακτο Συνέδριο των τεσσάρων κομμάτων που θα επικύρωνε πομπωδώς τη δημιουργία του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας. Αμέσως μετά την ίδρυσή του, η Εκτελεστική Επιτροπή απευθύνθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (ΚΚΙ) και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (PSOE), χαιρετίζοντας τα αδελφικά και ζητώντας να εντάξουν από ένα στέλεχός του το καθένα στην Κεντρική Επιτροπή μας, κάτι που θα συμβόλιζε το χαρακτήρα του νέου κόμματος: την ένωση των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού, μια “δογματική” θέση που υλοποιήθηκε με την προσχώρηση στην Κομιντέρν. Αυτό δεν θα μπορούσε να γινόταν με άλλο τρόπο, γιατί κάθε κίνηση ή εκδήλωση σεχταριστικού χαρακτήρα, θα διέσπαγε άμεσα το κόμμα.

f17

Με τους Μπάριο, Ντολόρες Ιμπαρούρι και Χοσέ Ντίας.

Έτσι νοήθηκε και γεννήθηκε το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλωνίας, κόμμα ανεξάρτητο, εθνικό, το οποίο ενοποιούσε την εργατική τάξη, ένα κόμμα που έθεσε ως ιστορική αποστολή του την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης, των εργαζομένων της Καταλωνίας στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα της Ισπανίας, στο Ενιαίο Κόμμα και το Ενιαίο Κεντρικό Συνδικάτο. Τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας, παραποίησαν συνειδητά την ιστορική αλήθεια, δύο φορές: πρώτον στο ότι το ΕΣΚΚ δεν ήταν έργο των μαρξιστών της Καταλωνίας και, δεύτερον, ότι το ΕΣΚΚ ήταν, εξαρχής, το Καταλανικό τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας. Αν δεν ήταν έτσι, γιατί δεν θέλουν το κόμμα να γνωρίζει ή να θυμάται ότι είχε την υψηλότατη τιμή να γίνει δεκτό στην Κομιντέρν ως το καταλανικό της τμήμα; Ήταν αυτή η εξύψωση του ΕΣΚΚ μια προσβολή στα μέλη του κόμματος, για την εργατική τάξη και για το διεθνές επαναστατικό προλεταριάτο; Υπάρχει μια ξεκάθαρη και κατηγορηματική απάντηση, η οποία εξηγεί στο κόμμα τους λόγους που προκάλεσαν την κατάληψη της “Λλουίτα” και την αχαρακτήριστη επίθεση της “Διακήρυξης”. Η αλήθεια, αναμφισβήτητα, νικά πάντα και οι λαθροχειρίες που βασίζονται στο ψέμμα καταρρίπτονται πάντοτε.

3) Για να τεκμηριώσουν τον “σάπιο” “αστικό εθνικισμό” του Γενικού Γραμματέα, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται ότι αυτός είχε προτείνει την προσάρτηση του νησιού της Μαγιόρκα στην Καταλωνία. Και γιατί όχι τα νησιά Βαλεαρίδες; Στην Καταλωνία αυτή η γελοιότητα και ανοησία συνάμα απαντιέται με μια απλή διάψευση. Όμως, όπως θέλετε, ας μιλήσουμε για αυτό το ζήτημα. Πρώτον, οι σύντροφοι που θυμούνται τον Αύγουστο του 1936, όταν το κόμμα και οι ηγέτες του πάλευαν για τη ζωή, θα αποδεχτούν χωρίς δυσκολία πως ο Γενικός Γραμματέας είχε άλλες ανησυχίες πέρα από το να μετατραπεί σε ένα είδος μετενσάρκωσης του Ιάκωβου του Α’ της Αραγονίας. Δεύτερον, τι συνέβη; Σαφώς, μαζί με τον κομαντάντε Αλμπέρτο Βάγιο, ήμουν ένας από τους πρωτεργάτες και εκτελεστές της αποστολής στη Μαγιόρκα, με σκοπό όχι να την προσαρτήσουμε, αλλά να την απελευθερώσουμε από τους φασίστες και να παραδώσουμε στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας μια βάση εξαιρετικής σημασίας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να συζητάμε αν οι πρωτεργάτες και εκτελεστές της αποστολής διέπραξαν ή όχι λάθος, αν ο Ινδαλέθιο Πρέτο είχε δίκιο ή όχι όταν τη διέλυσε με τη βαρβαρότητα που όλοι θυμόμαστε. Η ήδη μεγάλη εμπειρία από τον πόλεμο ξεκάθαρα δείχνει ότι είχαμε δίκιο, ότι το κόμμα μπορεί να θεωρεί ως μια από τις μεγαλύτερες κινήσεις του την αποστολή στη Μαγιόρκα, το ότι εμείς καταλαβαίναμε, καλύτερα και γρηγορότερα από κάθε άλλο, το διεθνή χαρακτήρα του πολέμου μας και τη ζωτική σημασία που είχε στην πορεία του η κατοχή των θαλάσσιων διαδρόμων. Με την εμπειρία του πολέμου, μπορούμε να θέσουμε ένα ερώτημα: με την απελευθέρωση της Μαγιόρκα, δηλαδή με όλες τις Βαλεαρίδες στα χέρια της Δημορκατίας, δεν άλλαξε η πορεία των εξελίξεων; Η Βαρκελώνη και η Βαλένθια, σταθερά βομβαρδιζόμενες από την ιταλική αεροπορία από τις βάσεις της Μαγιόρκα, τα πλοία της Δημοκρατίας και των φιλικών χωρών να δέχονται επίθεση και να βυθίζονται από τα ιταλικά και γερμανικά υποβρύχια από τη βάση της Μαγιόρκα, αποτελούν μια μερική απάντηση στο ερώτημα αυτό. Η αποστολή στη Μαγιόρκα αποτέλεσε μια επιτυχία και, καθ’ όσο με αφορά, είμαι περήφανος, ως μέλος του κόμματος, καθώς οι καλύτεροι αγωνιστές έγραψαν αθάνατες σελίδες ηρωισμού στις ακτές αυτού του αδελφικού νησιού. Πόσο καταστροφική ήταν η διαταγή του συνθηκόλογου Ινδαλέθιο Πρέτο να το εγκαταλείψουμε..

4)Για να αποδίξουν το “ανεξέλεκτο” και τον “αντιδραστικό ντεφαιτισμό” του Γενικού Γραμματέα, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας λένε ότι αντιτάχθηκα στην εφαρμογή στην Καταλωνία του διατάγματος του συντρόφου Βιθέντε Ουρίμπε για τη γη, ότι, ενώ οι αγρότες της Ισπανίας διένειμαν τη γη και ξεχύνονταν ενάντια στους φασιστικούς στρατούς, οι δυστυχείς αγρότες της Καταλωνίας είχαν εγκαταλειφθεί στην εκμετάλλευση από τους τσιφλικάδες και στη λεηλασία από μια Ομοσπονδία Αγροτικών Συνδικάτων Καταλωνίας (FESAC) που υπάκουγε στις εντολές των τελευταίων. Αυτό το μέρος της “Δήλωσης” είναι τόσο τερατώδες που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι είναι δυνατό να το σκέφτηκε και το έγραψε ένας Καταλανός. Όχι γιατί μεταξύ των Καταλανών δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν κακά άτομα, που τα έχουμε, αλλά γιατί δεν είναι δυνατό ένας δήθεν ηγέτης της Καταλωνίας να μπορεί να αγνοεί την πιο πρόσφατη και τόσο πυκνή σε περιεχόμενο ιστορία, να μπορεί να ξεχνά ότι η Καταλωνία είχε μια Διοίκηση (Ζενεραλιτάτ), ένα Κοινοβούλιο που νομοθετούσε και μια Κυβέρνηση που ασκούσε εκτελεστική εξουσία.

Ας κάνουμε, λοιπόν, ένα μικρό μάθημα Ιστορίας. Η Καταλωνία είχε ένα Σύνταγμα: με όλο το συμπάθειο προς τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας. Και, χάρη στο Σύνταγμα αυτό, η Καταλωνία μπορούσε να νομοθετεί για τα αγροτικά ζητήματα, και το έκανε. Χάρη στο ίδιο Σύνταγμα, οι αγροτικοί νόμοι των νομοθετικών σωμάτων της Ισπανικής Δημοκρατίας δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν στην Καταλωνία. Χάρη σε αυτές τις πρόνοιες, η Ζενεραλιτάτ εξέδωσε και εφάρμοσε το Νόμο περί Συμβάσεων Καλλιέργειας, παρά την αντίθεση της καταλανικής και κεντρικής αντίδρασης, παρά τα 30 χρόνια φυλακής στην οποία είχε καταδικαστεί η καταλανική κυβέρνηση. Χάρη σε αυτές τις πρόνοιες, η κυβέρνησή μας ενέκρινε και εφάρμοσε τα αγροτικά διατάγματα του πολέμου προτού καν η κυβέρνηση της Δημοκρατίας εγκρίνει το διάταγμα του συντρόφου Βιθέντε Ουρίμπε.

Σε τι συνίσταντο αυτά τα διατάγματα του Αυγούστου του 1936 που παρουσιάστηκαν από το Σύμβουλο Γεωργίας Χοσέπ Καλβέτ εξ ονόματος της Ένωσης των Ιδιοκτητών Γης; Στην ακύρωση της υποθήκης, των χρεών κάθε είδους, των συμβολαίων και της πληρωμής ενοικίων σε καρπούς ή χρήμα, και την απαγόρευση των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων αγοραπωλησίας των εκτάσεων. Εγκαθιδρύθηκαν τρεις τύποι καλλιέργειας: η οικογενιακή ενότητα, η συνεργατική ενότητα και η συλλογική ενότητα. Η συλλογική εργασία ήταν εθελοντική, και η Ζενεραλιτάτ ανέλαβε να την ενθαρρύνει, να δώσει κίνητρα για αυτή την εργασία, με πιστώσεις και μέσω της παράδοσης, με καλούς όρους, εργαλείων, λιπασμάτων, σπόρων κλπ. Τα αγροτικά νοικοκυριά – πάνω από 5.000 – μετασχηματίστηκαν σε συνεταιριστικές παραγωγικές μονάδες. Οι υπόλοιπες εκτάσεις αποτελούσαν αποθέματα για αναδιανομή, ώστε κάθε αγροτική οικογένεια να έχει γη που θα μπορούσε να δουλέψει και να διασφαλίσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, υπό τη ρητή προϋπόθεση του να κρατιούνται οι καλύτερες εκτάσεις για τις οικογένειες των μαχητών και για τους μαχητές χωρίς οικογένεια. Για τη διασφάλιση της αυστηρής εφαρμογής των διαταγμάτων, δημιουργήθηκαν οι Τοπικές Αγροτικές Επιτροπές, με επικεφαλής το δήμαρχο και αποτελούμενες από εκπροσώπους τριών συνδικάτων: της Ένωσης Ιδιοκτητών & Άλλων Καλλιεργητών Γης της Καταλωνίας, την Ομοσπονδία Εργαζομένων Γης της Γενικής Ένωσης Εργαζομένων (UGT) και την Οργάνωση της CNT, ως το μόνο θεσμό για να επιλύει τις αντιδικίες που θα μπορούσαν να ανακύψουν, με επικεφαλής το Σύμβουλο και αποτελούμενο από τους ίδιους τους εκπροσώπους των Τοπικών Αγροτικών Επιτροπών. Και με ένα άλλο διάταγμα, οργανώθηκε η Ομοσπονδία Αγροτικών Συνδικάτων Καταλωνίας (FESAC), το τέρας αυτό που δεν αφήνει τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας του ΕΣΚΚ να κοιμηθούν.

Liouis Kompanys

Με τον πρόεδρο της Καταλωνίας Λιουίς Κονπάνς την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.

Τι ήταν η FESAC; Εδώ και πολλά χρόνια η καταλανική αγροτιά είχε αποδεχτεί και προέβαινε στην κοινή πώληση της σοδειάς και την κοινή αγορά των εργαλείων, των λιπασμάτων και των σπόρων, μέσω του Τοπικού ή των Τοπικών Συνδικάτων. Η FESAC έδωσε ένα πανεθνικό χαρακτήρα σε αυτή την παραδοσιακή πρακτική των αγροτών μας και, στηριζόμενη στις δευτεροβάθμιες τοπικές διοικήσεις (Secciones Comarcales), υλοποιούσε αυτές τις δράσεις που προηγουμένως έκαναν τα τοπικά συνδικάτα, κάτι που οδήγησε στην εξάλειψη των βλαπτικών ανταγωνισμών, των μεσαζόντων και άλλου τύπου κερδοσκόπων. Η FESAC επεδίωκε, επίσης, να δώσει έναν πανεθνικό χαρακτήρα στο μετασχηματισμό των προϊόντων όπως συνέβαινε ήδη πριν, αλλά με έναν απομονωμένο τρόπο, ειδικότερα στον τομέα των συνεταιρισμών οινοπαραγωγής και αλιείας. Η FESAC διοικούνταν από ένα Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου εκλέγονταν δημοκρατικά από καλλιεργητές και αποτελούταν από διάφορους τεχνικούς τομείς.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν διαπράχθηκαν λάθη; Διαπράχθηκαν και μάλιστα δύο σοβαρά. Ένα μεγάλο σφάλμα ήταν το διάταγμα για την υποχρεωτική ένταξη στα συνδικάτα και η υποχρεωτική αγοραπωλησία στα Συνδικάτα. Άλλο σοβαρό λάθος ήταν η επιδίωξη μετατροπής της FESAC σε έναν οργανισμό αυτόνομο ο οποίος, αν είχε πράγματι συμβεί αυτό, θα μπορούσε να αντιπαραθέσει την αγροτιά στην εργατική τάξη.

Το ΕΣΚΚ δεν είδε και δεν καταπολέμησε αυτά τα λάθη; Το κόμμα τα είδε και τα καταπολέμησε εντός και εκτός Κυβέρνησης. Ήταν με τη σταθερή δράση του κόμματος που η υποχρεωτική ένταξη στα συνδικάτα κατέληξε γράμμα κενό. Ήμουν εγώ, εκ μέρους του κόμματος, που κατείχα τη θέση του Συμβούλου Οικονομίας, που δημιούργησα τη Γενική Διοίκηση των Διατροφικών Βιομηχανιών, η οποία είχε μοναδική αποστολή το να περιορίσει τη FESAC σε ρόλο αυστηρά οργανισμού αγροτικού οικονομικού.

Μήπως αυτό σημαίνει πως δεν υπήρξαν ακρότητες; Υπήρξαν σε καποιες περιοχές από τη FESAC, ειδικά όπου, λόγω έλλειψης επαγρύπνησης, οι πιο πλούσιοι αγρότες καταλάμβαναν τη διοίκησή της. Αυτά τα λάθη, αναμφίβολα, δεν μειώνουν τη σε βάθος δουλειά της, παρότι λάθη αναπόφευκτα διαπράττονται σε κάθε μετασχηματισμό, τα οποία πρέπει να διορθώνονται στην πορεία.

Είναι βέβαιο ότι η αγροτιά υπέστη δύο περιόδους επιθέσεων και ληστειών: στην αρχή του πολέμου και στο τέλος του. Η πρώτη περίοδος ήταν εκείνη με τη βίαια κολεκτιβοποίηση που επέβαλαν οι FAIστες και οι τροτσκιστές (7). Η δεύτερη περίοδος ήταν οι βίαιες κατασχέσεις σε σταθερές τιμές, αγνοώντας πλήρως τα δικαιώματα και τους οργανισμούς της Ζενεραλιτάτ, οι οποίες έλαβαν χώρα από την αστυνομία και άλλες ένοπλες δυνάμεις εξ ονόματος διαφόρων οργανισμών της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας.

Σε αυτές και τις προηγούμενες συνθήκες, είναι δυνατό να ήμουν εγώ αυτός που “λεηλατούσε” τους αγρότες, ο άνθρωπος που “τους απομάκρυνε από τον πόλεμο με τις τρομοκρατικές του ενέργειες”, ο οποίος κατέστησε “ανέφικτη την εργατοαγροτική συμμαχία”, συμμαχία που, όπως λένε, εγώ υπονόμευα συστηματικά; Και σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι δυνατό να γίνει πιστευτό πως αυτή την κατηγορία την διατύπωσαν στοιχεία που θεωρούνται ότι είναι ηγετικά. Γιατί αν μια αλήθεια είναι γνωστή, αυτή είναι ότι εγώ προ και έπειτα εξ ονόματος του κόμματος, εκπροσωπούσα μια αντίθετη αγροτική πολιτική γραμμή η οποία εφαρμοζόταν με πολλή συνέπεια. Αντίθετα με ό,τι ισχυρίζονται, η εργατοαγροτική συμμαχία ήταν μια πραγματικότητα στην Καταλωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου, όχι μόνο γιατί η Ομοσπονδία Εργαζομένων Γης της Γενικής Ένωσης Εργαζομένων (UGT) καθοδηγούταν πλήρως από μέλη του κόμματος, αλλά γιατί επίσης, η διοίκηση της Ένωσης Εκμισθωτών, και συγκεκριμένα οι Πάου Παδρό και Χοσέπ Καλβέτ στέκονταν με το κόμμα, την Κυβέρνηση και το Λαϊκό Μέτωπο, όποτε παρουσιαζόταν μια κατάσταση κρίσης. Η εργατοαγροτική συμμαχία ήταν πολύ στέρεα, γιατί είχε γίνει αποδεκτή η γραμμή της συγχώνευσης της Ένωσης Εκμισθωτών και της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Γης της UGT και η προσχώρηση του ενοποιημένου Κεντρικού Συνδικάτου στην Γενική Ένωση Εργαζομένων (UGT). Και είναι χάρη σε αυτή τη στέρεα εργατοαγροτική συμμαχία που το κόμμα κατείχε την πλειοψηφία στις σημαντικές οργανώσεις της αγροτιάς και σε αναρίθμητους τοπικούς οργανισμούς.

Πραγματικά πρόκειται για μια χωρίς προηγούμενο ατιμία το ότι τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας, στην προσπάθειά τους να “εξαλείψουν” το Γενικό Γραμματέα του κόμματος, αποπειράθηκαν να “αποδείξουν” ότι η καταλανική αγροτιά ήταν και είναι εχθρός του ΕΣΚΚ. Ευτυχώς για την Καταλωνία και για το ΕΣΚΚ, η καταλανική αγροτιά είδε σε εμάς την πιο αγαπητή ηγέτιδα δύναμη. Και αυτό το αίσθημα βαθιάς συμπάθειας, ακλόνητης εμπιστοσύνης στο Ενιαίο Κόμμα της εργατικής τάξης της Καταλωνίας, είναι τώρα ολοζώντανο και μας δίνει τη βεβαιότητα ότι η εργατοαγροτική συμμαχία ενάντια στο φρανκισμό υπάρχει και θα γίνει ισχυρότερη παρά ποτέ στις αποφασιστικές μάχες για την ανάκτηση της Δημοκρατίας και των εθνικών μας ελευθεριών.

5)Τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας αποκαλύπτουν στο κόμμα τη μεγαλειώδη αμαρτία του “σάπιου”, “αστού εθνικιστή”, του Γενικού Γραμματέα: το Μέτωπο της Πατρίδας. Μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε, πρώτα από όλα, ότι αυτό το ζήτημα του Μετώπου της Πατρίδας ποτέ δεν είχε συζητηθεί ούτε στη Γραμματεία του ΕΣΚΚ ούτε στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΙ. Δεν υπήρξε, επομένως, καμία ηρωική μάχη και κανένας δεν μπορεί να κορδώνεται σαν παγώνι για τη μάχη αυτή. Είναι βέβαιο ότι εγώ είχα την ιδέα για το Μέτωπο της Πατρίδας και είναι βέβαιο, επίσης, πως έδωσα ένα προσχέδιο ή ένα περίγραμμα στη σ. Ντολόρες Ιμπαρούρι. Είναι βέβαιο, επίσης, αναμφίβολα, πως το αρχειοθέτησα και δεν μίλησα άλλο για αυτό όταν η σ. Ντολόρες Ιμπαρούρι, σε μια σύντομη ανταλλαγή απόψεων, μου επεσήμανε ότι, δεδομένης της εμπειρίας της Εθνικής Ένωσης, θα μπορούσαμε να διατρέξουμε τον κίνδυνο να κάνουμε βήματα πίσω. Με αυτό τελείωσε η διάσημη “ιστορία” του Μετώπου της Πατρίδας.

1945 gallia

Το 1945, με καταλανούς κομμουνιστές, στη Γαλλία.

Γιατί πήρα μια τέτοια πρωτοβουλία;

Στα τέλη του 1946, συζητήσαμε σε μεγάλο βάθος την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Παρατηρήσαμε ότι, ενώ κατά τη διάρκεια της χρονιάς η εργατική τάξη είχε εκδηλώσει μεγάλη μαχητικότητα, στην καταλανική επαρχία οι δράσεις πάλης ήταν σποραδικές, μεμονωμένες. Επισημάναμε, επίσης, ότι το αντάρτικο κίνημα στην επαρχία, πρακτικά, δεν υπήρχε. Και, όπως είναι φυσικό, προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε τις αιτίες αυτής της ανωμαλίας που δεν μπορούσε να αποδοθεί σε μια αγροτιά που πάντοτε αποδείκνυε τη μαχητικότητά της, τη σταθερή αφοσίωσή της στη Δημοκρατία, το θανάσιμο μίσος της για το φρανκοφαλλαγισμό. Στο τέλος των συνεδριάσεων είχε συμφωνηθεί ότι καθένας από εμάς θα κάνει μια προσπάθεια για να βρούμε μια διέξοδο από αυτή την τόσο βλαπτική κατάσταση. Αυτή τη συμφωνία μόνο εγώ την τήρησα, με το να παρουσιάσω το περίγραμμα ενός Μετώπου της Πατρίδας, κατά το πρότυπο του Πατριωτικού Μετώπου (8) που είχε δημιουργηθεί από το σ. Γκεόργκι Δημητρόφ και του τύπου πολιτικής και μαχητικής οργάνωσης των Ελλήνων κομμουνιστών.

Σε αυτό το περίγραμμα αναφερόταν ότι για τη δημιουργία κλίματος αποδοχής του αντάρτικου κινήματος από τους αγρότες, για την προσχώρηση των ίδιων των αγροτών στις αντάρτικες μονάδες πρέπει να βασιζόμαστε στην οικονομική κατάσταση των αγροτών και στο εθνικό τους συναίσθημα. Διατυπωνόταν ο ισχυρισμός ότι με το σωστό συνδυασμό των δύο αυτών στοιχείων, προϊόν μεθοδικού και ακούραστου τρόπου, το κόμμα θα άλλαζε την κατάσταση στην επαρχία, θα μπορούσε να απορρίψει οριστικά την τεχνική γραμμή του να αφήσουμε μικρούς πυρήνες απομονωμένους από τις μεγάλες μάζες, οι οποίοι ήταν εύκολα εντοπίσιμοι και υποβαλλόμενοι σε ακραίους κινδύνους διάλυσης, και θα πετύχαινε το μαζικό αντάρτικο κίνημα να είναι καρπός της συνειδητής θέλησης της αγροτιάς και της καταλανικής νεολαίας συνολικά. Είπα ότι, στο βαθμό κατά τον οποίο η δουλειά θα προωθούταν, θα έπρεπε να διαδώσουμε την ατομική προσχώρηση των πατριωτών στο Μέτωπο της Πατρίδας, στο οποίο, αφού θα επρόκειτο για μια οντότητα μαχητών, θα έπρεπε να του δώσουμε μια στρατιωτική πειθαρχεία και ότι, αφού το κίνημα θα είχε ανασυσταθεί, θα έπρεπε να διασφαλίσουμε στο κόμμα και, εκπροσωπώντας αυτό, στο Γενικό Γραμματέα, την ανώτατη διοίκηση. Είναι σαφές πως, διατυπώνοντας την τελευταία πρόταση, δεν εκκινούμουν από ατομιστικές θέσεις, αλλά λόγω της εύλογης ανησυχίας να μην προωθήσουμε σύμμαχες προσωπικότητες που αργότερα θα μπορούσαν να γίνουν εχθροί μας.

Διέπραξα καποιο λάθος; Αλλά και να διέπραξα, και τι με αυτό; Είναι έγκλημα να σφάλλει κανείς μια στο τόσο; Εξάλλου, όσον αφορά τα λάθη, ποιος μπορεί να ρίξει πρώτος το λίθο; Αναμφίβολα, δεν είναι δίκαιο να θέλει κανείς να κάνει δίκη “προθέσεων”, βασισμένος σε ένα σχέδιο που θα μπορούσε να ήταν λάθος ή σωστό. Ο ισχυρισμός ότι επιχείρησα να “διαχύσω” το κόμμα στο Μέτωπο της Πατρίδας είναι μια ηλιθιότητα, γιατί ο στόχος ήταν ακριβώς το αντίθετο: να διατηρηθεί το ΕΣΚΚ ως κόμμα, ως οντότητα που μεγάλωνε, και η οποία διηύθυνε μια μαχητική δύναμη εθνικής ενότητας, συμπλήρωμα της εθνικής ενότητας γενικού πολιτικού τύπου που το κόμμα είχε και έχει το καθήκον να οργανώσει. Ο ισχυρισμός ότι με το Μέτωπο της Πατρίδας είχα πρόθεση να διαμορφώσω μια δύναμη αποσπασμένη και αντίθετη προς αυτό που θα μπορούσε να υπάρχει στην Ισπανία είναι μια απαράδεκτη ατιμία. Γιατί, στην τελική, δεν θα μπορούσα να επιδιώκω άλλο πράγμα, με διαφορετικό όνομα, πέρα από την υλοποίηση αυτού που τώρα προτείνουμε με το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης, το οποίο είναι συνδεδεμένο οργανωτικά με το Κεντρικό Συμβούλιο.

6)Για να αποδείξουν το “αστικό βάθος” του Γενικού Γραμματέα, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας λένε πως όταν ξέσπασε το Πραξικόπημα του Μάη του 1937, πρότεινα την “εξολόθρευση” των μελών της CNT και ότι τώρα επανήλθα σε αυτό με την Ανοιχτή Επιστολή προς μια ομάδα CNTιστών της Βαρκελώνης, προτείνοντας την “εξάλειψη” των CNTίστικων ομάδων. Το ψέμα είναι τόσο χονδροειδές που μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν παραδεχτούμε την ερμηνεία περί μιας δημόσιας παρακίνησης για απόπειρα ενάντια στο Γενικό Γραμματέα του κόμματος.

Είναι εύκολο πράγμα να ελεγχθεί οποιοδήποτε από τα υλικά μου, πώς, με τρόπο συστηματικό, διαχώριζα την Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (CNT) από την Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία (FAI), και ότι ποτέ δεν έχω ζητήσει την “εξολόθρευση” των FAIστών. Αυτός ο διαχωρισμός είχε ενταθεί εκείνα τα χρόνια στη Γαλλία και οι σύντροφοι που αφήνονταν να επηρεάζονται από τα “συνθήματα” της βολικότητας και της πνευματικής ρουτίνας είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Αυτός ο διαχωρισμός είναι ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Ανοιχτής Επιστολής προς τους CNTιστές της Βαρκελώνης, στην οποία τίθεται, όχι η “διάλυση” των CNTιστικών ομάδων, αλλά το ξεσκέπασμα των συγκεκριμένων FAIστικών ομάδων εντός της εργατικής τάξης, μέσω της αποκάλυψης μιας δράσης που ήταν στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών και μέσω της θεωρητικής τεκμηρίωσης του αντιδραστικού χαρακτήρα της αναρχικής φιλοσοφίας (9). Δηλαδή, μιλάμε για το ακριβώς αντίθετο από αυτό που τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται.

Παίρνοντας αφορμή από μια χονδροειδή παραποίηση των γεγονότων, ισχυρίζονται ότι ο Γενικός Γραμματέας είναι ένας “κρυφός εχθρός” της εργατικής ενότητας. Δεν δίνουν κανένα αποδεικτικό στοιχείο, γιατί ούτε η παραποίηση ούτε το ψέμα είναι τέτοια. Ακριβώς εγώ ήμουν στο κέντρο των εργασιών που είχαν οδηγήσει στις δύο ενσαρκώσεις ενότητας με τη CNT: το Σεπτέμβρη του 1936, όταν ο άτυχος σύντροφος Αντόνιο Σεσέ και εγώ πήγαμε στις συνεδριάσεις της Περιφερειακής Επιτροπής της CNT που έδωσαν ως καρπό τη δημιουργία της Επιτροπής Σύνδεσης ΕΣΚΚ – UGT – CNT – FAI, ένα ενωτικό αποτέλεσμα που μας επέτρεψε να διαλύσουμε την Επιτροπή Πολιτοφυλακών και να ανοίξουμε το δρόμο για την πρώτη Κυβέρνηση μεγάλης συμμαχίας. Και, το 1942, στο Μεξικό, όταν ο σ. Χοσέπ Μαρλές και εγώ συζητήσαμε και δημιουργήσαμε την Εθνική Συμμαχία Καταλωνίας με την UGT, την Ένωση Εκμισθωτών και τη CNT, η οποία εκπροσωπούταν τότε από το σ. Χουάν Γκαρθία Όλιβερ.

Αυτό ήταν και είναι η πολιτική του κόμματος και του Γενικού Γραμματέα του: η ακούραστη εργασία για την επίτευξη της πλήρους ενότητας της εργατικής τάξης: του μαρξιστικού – λενινιστικού – σταλινικού Ενιαίου Κόμματος και του Ενιαίου Κεντρικού Συνδικάτου. Και, στην πραγματικότητα είναι επειδή δεν πρόδωσε ούτε προδίδει τον ενοποιητικό ρόλο του κόμματός μας που στο Γενικό Γραμματέα εκτοξεύεται λάσπη και σχεδιάζεται να αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο μερικών εκθειασμένων.

7)Για να αποδείξουν τον “εθνικιστικό εκφυλισμό” του Γενικού Γραμματέα, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας λένε ότι εμπόδισαν να δημοσιευτούν στη Λλουίτα τα υλικά που αποκάλυπταν τις προδοσίες των Τίτο και Κοστόφ – η εντελώς δίκαιη δίκη Κοστόφ ξεκινά τώρα.

Αυτό είναι κάτι παραπάνω από ψέμα, είναι μια προβοκάτσια. Γιατί ήμουν εγώ που έδωσα εντολή να δημοσιευτεί σε μπροσούρα εσωκομματική η Απόφαση της Κομινφόρμ: “Για την κατάσταση στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας”, και ο οποίος πρότεινα αυτό το βασικό ντοκουμέντο να αποτελέσει υλικό μόνιμης μελέτης για το κόμμα. Ήμουν εγώ, ως υπεύθυνος της Επιτροπής Προπαγάνδας, αυτός που παρέδωσε στη “Λλουίτα” τα πολλά υλικά που είχαν δημοσιευτεί, κάτι πολύ εύκολα αποδείξιμο (10).

Josep Planas Valls

Με αυτή την εμφάνιση ξαναμπήκε ο Comorera στην Καταλωνία το 1951.

Όμως, σύντροφοι, έχω μια ερώτηση: Γιατί, αφού είχα απαγορεύσει τη δημοσίευση των υλικών που κατήγγειλαν την προδοσία του Τίτο, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας, αυτοί οι άντρες που κινούνται με καθυστέρηση, δεν με καθαίρεσαν από το “θρόνο”; Γιατί το ανέχτηκαν, δεν με καθαίρεσαν και συνέχισαν να με αποκαλούν “μακρόθωρο και αγαπητό ηγέτη της εργατικής τάξης και του λαού της Καταλωνίας”; Ένα από τα δύο: ή ό,τι λένε είναι αλήθεια και, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν αξίζουν να διευθύνουν ούτε έναν πυρήνα του κόμματος, ή είναι ψέμα – σίγουρα είναι ψέμα – και, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι απαραίτητο να προετοιμαστούν να απαντήσουν και να το πληρώσουν αργά ή γρήγορα.

8)Για να αποδείξουν τη “δειλία και την ηθική διαφθορά” του Γενικού Γραμματέα, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται ότι αυτός έχει αρνηθεί την πάλη του κόμματος στη διάρκεια του πολέμου, την πάλη των αγωνιστών του κόμματος στη Γαλλία, και οι οποίοι υφίστανται τους χιτλερικούς. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από ψέμα, είναι μια προβοκάτσια. Γιατί κανένας άλλος δεν έχει εκθειάσει τόσο στα υλικά όσο και στην προσωπική δράση την πάλη του κόμματος και της εργατικής τάξης του λαού μας συνολικά, κατά τη διάρκεια του πολέμου, και μετά, όπως και τώρα, κάτω από το φρανκοφαλαγγίστικο ζυγό. Κανένας δεν έχει δουλέψει τόσο για να κάνουμε την 27η Μεραρχία και αργότερα το 18ο Σώμα Στρατού υποδειγματικές μονάδες, και κανένας δεν επέμεινε τόσο να δηλώνει ότι η 27η Μεραρχία ήταν για την Καταλωνία ό,τι και το 5ο Σύνταγμα για τη Μαδρίτη. Κανένας δεν θυμόταν με τόση συγκίνηση και αναγνώριση την αυταπάρνηση και τον ηρωισμό των αγωνιστών στη Γαλλία, η οποία συμβολιζόταν από το μεγάλο άτυχό μας Χοσέπ Μίρετ ι Μουστέ, ήρωα πρώτης ποιότητας, ξεχασμένος – δεν ξέρω γιατί – από τόσο κόσμο.

Αγαπητοί σύντροφοι: όταν ο κρετινισμός ξεπερνά όλα τα όρια καθίσταται πολύ δύσκολη η απάντηση. Η καλύτερη απάντηση είναι το παράδειγμα ενός επαναστάτη ηγέτη που πάλευε πάντα στις πρώτες γραμμές. Την καλύτερη απάντηση την έχουν δώσει οι τέσσερις ήρωες του κόμματος, οι αθάνατοι Ángel Carrero Sancho, Pedro Valverde Fuentes, Joaquim Puig-Pidemunt και Numen Mestre i Ferrando – για να τους σώσουμε κάναμε τόσες προσπάθειες σε μια καμπάνια μιας χωρίς προηγούμενο έντασης και της οποίας ηγήθηκα εγώ – και που την ώρα της ανώτατης θυσίας φώναξαν: “Ζήτω ο Γενικός Γραμματέας του ΕΣΚΚ!”, “Ζήτω ο Κομορέρα!”.

Αγαπητοί σύντροφοι: Είναι δυνατό οι ήρωες του κόμματος να αναφώνησαν μια κραυγή, η οποία έμεινε για πάντα στις καρδιές μας, προς τιμήν ενός δειλού, ενός υπονομευτή της πολεμικής προσπάθειας, ενός φουκαρά που έφτασε να αρνηθεί το πιο ένδοξο και πιο λαμπρό: τον ηρωισμό του κόμματός μας, των εργατών μας, του λαού μας;

9)Για να αποδείξουν ότι ο Γενικός Γραμματέας διακατεχόταν από “μεγαλομανία”, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται δύο αντιφατικά πράγματα: ότι είχαν κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες για να με “συγκρατήσουν” και να με “διορθώσουν” και ότι τους είχα επιβάλει ένα είδος καθεστώτος πολιτικής τρομοκρατίας. Παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα ωσάν οι φουκαράδες, αφότου άνοιγαν το στόμα, να παρέλυαν από την οργή των κινήσεών μου και της σεχταριστικής βίας των αντιλήψεών μου. Και οι κακόμοιροι, είχαν αποδεχτεί αυτό το καθεστώς μόνιμης τρομοκρατίας για χρόνια: που τους έκανε καλούς κλαψιάρηδες.

Η Ανοιχτή Επιστολή προς τους CNTίστες εργάτες της Βαρκελώνης – που τη συνέταξα με την υλική συνεργασία του Pere Ardiaca – διανεμήθηκε σε κάθε μέλος της πρώην Γραμματείας για να συζητηθεί, συζητήθηκε συλλογικά, φράση τη φράση, παράγραφο την παράγραφο, ήταν καρπός μιας προηγούμενης εισήγησής μου, η οποία είχε χαρακτηριστεί “μεγαλειώδης” από τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και της πρώην Γραμματείας, ήταν να σταλεί εσωκομματικά και να κάνει παρατηρήσεις όλο το κόμμα ως μόνιμο υλικό μελέτης πρώτης ποιότητας: την είχαν εκθιάσει με τέτοιους χαρακτηρισμούς – ίσως υπέρμετρους – στα άρθρα που δημοσίευσαν οι πρώην επικεφαλής στη “Λλουίτα” και οι οποίοι λένε τώρα ότι είχε “επιβληθεί”, ότι τους είχε απαγορευτεί “μια περαιτέρω σε βάθος μελέτη”: τι παράδειγμα ανευθυνότητας! Ευτυχώς, σχεδόν όλα τα μέλη έχουν ένα αντίγραφο της Ανοιχτής Επιστολής και στα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας δεν θα είναι τόσο εύκολο να τα κάψουν, όπως έκαναν με την καταλανική εσωκομματική έκδοση του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου” (11). Να πώς τα μέλη μπορούν να δουν μόνα τους ότι στην Ανοιχτή Επιστολή δεν ζητώ την εξολόθρευση των “CNTίστικων ομάδων”, όπως λένε τώρα.

Φυσικά, καποιες φορές στις συνεδριάσεις της πρώην Γραμματείας είχαμε δύσκολες, βίαιες, καταστάσεις, όμως όχι αυθόρμητες αλλά δι’αντιπροσώπου. Έτσι συνέβη όταν δώσαμε τέλος στην τραγική περιπέτεια του Κανάλ. Έτσι συνέβη όταν ο τυχοδιώκτης Ραμόν Σολίβα, ο οποίος εκδιώχθηκε από το κόμμα στις αρχές του χρόνου, έγινε επικεφαλής διαφόρων λικβινταριστικών επιθέσεων εντός της ηγεσίας. Για την ενημέρωση των συντρόφων, αναφέρω ένα επεισόδιο που θυμάμαι.

Με τη διάλυση της κυβέρνησης της Ζενεραλιτάτ, δημοσιεύσαμε ένα Μανιφέστο το Φλεβάρη του 1948. Αναλύαμε τις αιτίες και τις συνέπειες της διάλυσης, αναδεικνύαμε τις ευθύνες του Προέδρου και, αναφερόμενοι στη Ρεπουμπλικανική Αριστερά, το κάναμε με έναν μη προσωποποιημένο τρόπο. Αυτό μπορεί να ειδωθεί στο ίδιο το μανιφέστο, το οποίο είχε δημοσιευτεί στη “Λλουίτα”. Ως συνήθως, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται ότι εγώ είχα συντάξει ένα “μεγαλειώδες” κείμενο. Λίγο αργότερα, όμως, δημιουργήθηκε μια δι’ αντιπροσώπων πολύ βίαιη κατάσταση και το κείμενο βρέθηκε γεμάτο από λάθη, συγχύσεις και αντιφάσεις. Ξεπεράσαμε πολύ επίπονα εκείνη την κρίση και, αντίθετα με τη γνώμη μου, η μη προσωποποιημένη αναφορά στη Ρεπουμπλικανική Αριστερά μετασχηματίστηκε σε μια διατύπωση για τους “Ταραντέλα, Πι ι Σούνιερ, Χούμπερτ Τόρες και άλλους”, η οποία γέμιζε τις σελίδες της “Λλουίτα” επί ένα χρόνο. Και, το πιο παράδοξο, εγώ ο “ανεξέλεγκτος”, ο “αδιάλλακτος”, ο “δικτάτορας”, λόγω καθήκοντος να πειθαρχήσω, προσωποποίησα και το κείμενο της Ανοιχτής Επιστολής προς τους Ναβάρο – Κοσταμπέλα: άλλο ένα “μεγαλειώδες” κείμενο που μετατράπηκε επίσης δι’ αντιπροσώπων σε “μη χρήσιμο”. Ευτυχώς, ούτε αυτό μπόρεσαν να το κάψουν όπως έκαναν με την καταλανική έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου.

10)Για να αποδείξουν την “περηφάνειά” μου η οποία μου καθιστούσε ανέφικτο να ξεπεράσω τις “αστικές”, “εθνικιστικές”, “τιτοϊκές” πριν κι από τον Τίτο ακόμα (12) αντιλήψεις μου, τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας ισχυρίζονται ότι αρνούμαι τη βοήθεια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (ΚΚΙ) προς το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλωνίας (ΕΣΚΚ) και ότι δεν εκτίμησα τις “τεράστιες” προσπάθειες που οι επικεφαλής του ΚΚΙ έχουν κάνει για να με “βοηθήσουν” να μετατραπώ σε καλό μπολσεβίκο κλπ (13).

Εγώ δεν έχω αρνηθεί τη συλλογική βοήθεια, ούτε την προσωπική βοήθεια. Αυτό που δεν έχω κάνει, ούτε μπορώ, είναι να υπερβάλλω στις αντιλήψεις, να παραποιώ την ιστορική αλήθεια, να αρνούμαι τα πιο προφανή γεγονότα για λόγους δουλοπρέπειας, καθώς μια τέτοια συμπεριφορά δεν αξίζει να λέγεται κομμουνιστική.

Ferran Canyameras Joan Comorera i Rosa Santacana Josep Benet Rosa Santacana

Ο Κομορέρα στη δίκη του, έχοντας δεξιά τον Ferran Canyameras και αριστερά τη Rosa Santacana. Στο βάθος, ο Josep Benet, δικηγόρος της Santacana.

Ισχυρίζομαι ότι το ΕΣΚΚ είναι έργο βασικά δικό μας, των μαρξιστών – λενινιστών της Καταλωνίας, ανεκτίμητος καρπός της ενωτικής θέλησης της εργατικής τάξης, των εργαζομένων της Καταλωνίας. Ισχυρίζομαι ότι η αποφασιστική βοήθεια που θα μας επέτρεπε να ξεπεράσουμε όλες τις κρίσεις, να στερεώσουμε το κόμμα και να το βάλουμε στο δρόμο της μπολσεβικοποίησης, θα μας την παρείχε η Κομιντέρν.

Ισχυρίζομαι ότι προσωπικά η βοήθεια που μου επέτρεψε να ξεπεράσω θετικά τις ελλείψεις μου, να αφομοιώσω τις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού και να προχωρήσω με επιτυχία, που καθένας μπορεί να εκτιμήσει, στο δρόμο της μπολσεβικοποίησης, μου την παρείχε, πρώτα ο αξέχαστος σύντροφος Πέδρο [Έρνε Γκέρε] και, επίσης, πολύ ουσιαστικά, οι σύντροφοι Γκεόργκι Ντιμιτρόφ και Ντμίτρι Μανουίλσκι.

Αυτη είναι η αλήθεια και ένας κομμουνιστής έχει το καθήκον να την πει. Σημαίνει, μήπως, αυτό πως οι σύντροφοι του ΚΚΙ δεν μας βοήθησαν; Προφανώς, μας βοήθησαν, και όχι μόνο με το γεγονός ότι ενέκριναν και μας ενθάρρυναν όταν αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε το ΕΣΚΚ. Μας βοήθησαν τα υλικά και οι συμβουλές του Χοσέ Ντίας και η σταθερή συνέπεια με την οποία το ΚΚΙ εκπόνησε και εφάρμοσε την πολιτική γραμμή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όμως η αλήθεια είναι επίσης πως και εμείς συμβάλλαμε στη δημιουργία του κόμματός μας και στη μετατροπή της Καταλωνίας, στη βάση των δικών μας προσπαθειών, σε σημαντική βάση της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας. Μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων η βοήθεια είναι πάντοτε αμοιβαία και είναι φυσιολογικό και υποχρεωτικό κανένας να μην αποπειράται να θέσει ένα άλλο κόμμα σε κατάσταση μικρότερου κόμματος, το οποίο να χρειάζεται μονίμως μια καποια κηδεμονία. Σε μια τέτοια περίπτωση η βοήθεια θα μετατρεπόταν σε αρνητική, γιατί αν εκείνο το κόμμα αποδεχόταν μια τέτοια κατάσταση, τα στελέχη και τα μέλη του θα έχαναν κάθε αίσθηση ευθύνης και πρωτοβουλίας: αυτό το κόμμα θα ήταν στο χείλος του γκρεμού.

Αυτό σημαίνει μια επιθετική στάση έναντι του ΚΚΙ, όπως ισχυρίζονται τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας; Εγώ πιστεύω πως του προσφέραμε υπηρεσίες. Σε καθε περίπτωση, μια αντικειμενική άποψη επ’ουδενί δεν συνιστά επίθεση. Έχω την άποψη ότι οι καταλανοί κομμουνιστές θα παρείχαμε τη μεγαλύτερη υπηρεσία στους κομμουνιστές της Ισπανίας αν απαλλασσόμασταν μια και καλή από το παραλυτικό κόμπλεξ κατωτερότητας, ένα πολύ χαρακτηριστικό εθνικό ψυχολογικό στοιχείο. Έχω την άποψη ότι οι ισπανοί κομμουνιστές θα προσέφεραν καλύτερες υπηρεσίες στους κομμουνιστές της Καταλωνίας αν μια και καλή απαλλαχτούν από το αποπροσανατολιστικό κόμπλεξ ανωτερότητας, εθνικό ψυχολογικό στοιχείο, επίσης πολύ χαρακτηριστικό. Έχω την άποψη ότι υπηρετούμε το ΚΚΙ με το να μην παραιτούμαστε από την ενοποιητική ιστορική αποστολή του κόμματός μας, επιβεβαιώνοντας κάθε μέρα τη θέληση του να φέρουμε το Ενιαίο Κόμμα και το Ενιαίο Κεντρικό Συνδικάτο των εργατών και των εργαζομένων της Καταλωνίας στο μαρξιστικό – λενινιστικό – σταλινικό κόμμα των λαών της Ισπανίας. Έχω την άποψη ότι αυτή είναι η πρακτική του προλεταριακού διεθνισμού και, υιοθετώντας την χωρίς υποτροπές, θα είμαστε καλοί αγωνιστές κομμουνιστές και θα ενδυναμώσουμε, στο βαθμό των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων μας, το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, το στρατόπεδο της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού και της ειρήνης, το οποίο έχει επικεφαλής την ένδοξη Σοβιετική Ένωση.

Λοιπόν, αγαπητοί σύντροφοι. Τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας έχουν πάει πολύ μακριά με αυτή τους τη “Διακήρυξη”. Ικανοί να γράψουν ένα κείμενο όπως αυτό είναι μόνο όσοι, με έναν τρόπο αποφασιστικό και οριστικό, έχουν αποφασίσει να διαλύσουν το κόμμα. Ο Γενικός Γραμματέας, με ηρεμία, αντικειμενικότητα και επιμονή, θα είναι πιστός στο καθήκον της αποσαφήνισης, της αποκατάστασης της αλήθειας. Ο Γενικός Γραμματέας είναι πεπεισμένος ότι οι αγωνιστές του κόμματος θα διαλύσουν τα σύννεφα και τον καπνό και θα καταλάβουν το χαρακτήρα αυτής της λικβινταριστικής μανούβρας, θα εντοπίσουν και θα τιμωρήσουν τους υπεύθυνους μιας πολιτικής καταστρεπτικής για την εργατική τάξη και τον κομμουνισμό στους λαούς της Ισπανίας. Τα διορισμένα μέλη της πρώην Γραμματείας πήγαν τόσο μακριά και διέπραξαν το χειρότερο έγκλημα: είπαν ψέματα στο κόμμα, εξαπάτησαν τα μέλη του. Απέναντι σε αυτή την επιδείνωση της κατάστασης, ο Γενικός Γραμματέας απευθύνθηκε εκ νέου στο μεγάλο αδελφό κόμμα και επανέφερε την πρόταση συζήτησης που είχε διατυπώσει στις 3 Σεπτέμβρη, σε μια επιστολή της οποίας τις ακόλουθες παραγράφους καθιστώ γνωστές στα μέλη:

Έπειτα από πολλά χρόνια συζητήσεων και δυσκολιών, έχει ξεσπάσει η κρίση και ….έχει ξεσπάσει εναντίον μου μια βίαια καμπάνια ψεμάτων και συκοφαντιών προσωπικού και πολιτικού τύπου, με την προφανή πρόθεση να με εξευτελίσουν ως επαναστάτη, κομμουνιστή ηγέτη της εργατικής τάξης και του λαού της Καταλωνίας. Έχουν περάσει πάνω από δύο μήνες από το αίτημά μου και αισθάνομαι υποχρεωμένος να το ξαναθέσω, με τη θερμή παράκληση να εισακουστεί το συντομότερο δυνατό γιατί…έχει αναληφθεί η ευθύνη να καταστεί γνωστό το ζήτημα. Αυτή η πρωτοβουλία προκαλεί τεράστια ζημιά στην πάλη μας ενάντια στο φρανκοφαλλαγισμό, ζημιά στο Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλωνίας και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, στην ιερή υπόθεση του κομμουνισμού και του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχει υπάρξει μια τέτοια χυδαία καμπάνια χωρίς την παρουσία προβοκατόρων ανάμεσά μας. Ζητώ, επομένως, πριν ή μετά τη συζήτηση – ό,τι θεωρείτε καλύτερο – να υπάρξει μια σε βάθος έρευνα. Η πολιτική και ιδιωτική, προσωπική και οικογενειακή ζωή μου, τίθεται πλήρως στη διάθεσή σας. Δεν έχω να κρύψω τίποτε και δεν θα κρύψω τίποτα. Νομίζω πως έχω το δικαίωμα να ζητήσω, και μάλιστα να απαιτήσω μια τέτοια διερεύνηση, γιατί δεν μπορείτε να επιτρέπετε να συκοφαντείται ένας τίμιος κομμουνιστής ηγέτης, ούτε να βλάπτεται περαιτέρω μια πάλη η οποία μας έχει κοστίσει τόσες πολύτιμες ζωές” (Χοάν Κομορέρα: Επιστολή στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, 3 Σεπτέμβρη 1949).

Αγαπητοί σύντροφοι: Να σώσουμε το μαρξιστικό – λενινιστικό – σταλινικό Ενιαίο Κόμμα της εργατικής τάξης, των εργαζομένων της Καταλωνίας!


Χοάν Κομορέρα

Γενικός Γραμματέας του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλωνίας

Παρίσι, 14 Νοέμβρη 1949

πηγή: http://bitacoramarxistaleninista.blogspot.gr/2015/09/declaracion-de-joan-comorera-secretario.html από όπου και μεταφράστηκαν συντομευμένες και οι σημειώσεις (με εξαίρεση τις δύο τελευταίες, που απαλείφονται -όχι και από το κείμενο- για λόγους επίσης συντομίας)


Σημειώσεις

1.Ως διορισμένα μέλη χαρακτηρίζει τους Margarida Abril, Josep Serradell «Roman» και Pere Ardiaca. Φανατικοί καριγικοί, αργότερα ίδρυσαν το μπρεζνιεφικό Κόμμα Κομμονιστών Καταλωνίας. Ο Κομορέρα σε άλλα κείμενα συμπεριλαμβάνει στους διορισμένους και τους Wenceslao Colomer, Josep Moix και Rafael Vidiella.

2.Πέραν της πασιφανούς μπολσεβικοποίησης του κόμματος, επήλθε και μετεωρική αριθμητική ανάπτυξη, καθώς, ενώ κατά την ίδρυσή του, μέσω της συγχώνευσης τεσσέρων κομμάτων, είχε 6.000 μέλη, εντός 18 μηνών είχε δεκαπλασιαστεί.

3.Υπήρξε το 1943 “εκκαθάριση” των γραμμών του κόμματος από την επιρροή του Josep del Barrio η οποία συμβόλιζε τα αναρχοσυνδικαλιστικά, εθνικιστικά και ρεφορμιστικά υπολείμματα στο κόμμα.

4.Ο Κομορέρα, σύμφωνα με επιστολη του στον Ουρίμπε (26/8/1949) θα αναφέρει την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το ΠΓ του ΚΚΙ ώστε τα ζητήματά του ΕΣΚΚ να συζητούνται μόνο εντός αυτού.

5.Σε πολλές περιστάσεις ο Κομορέρα είχε, προφανώς, αντιληφθεί το σπεκουλάρισμα διαφόρων με τα στάδια, τις φάσεις κλπ της επανάστασης και ξεκαθάριζε πως ανεξαρτήτως στόχων, επικεφαλής έπρεπε να είναι η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες (βλ. επιστολή του προς J.Navarro I Costabella, Νοέμβρης 1948 με τίτλο “Το πρόβλημα μας δεν αρχίζει και τελειώνει στο πρόσωπο του Φράνκο).

6.Πράγματι, το ΕΣΚΚ αποτέλεσε έμπρακτη υλοποίηση των αποφάσεων της Κομιντέρν. Βλ.εισήγηση Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν, 2 Αυγούστου 1935, με τίτλο “Η Εργατική Τάξη Ενάντια στο Φασισμό”: “Ώστόσο, αν για τη δημιουργία του ενιαίου μετώπου του κομμουνιστικού και των σοσιαλδημοκρατικών αρκεί να φτάσουμε σε μια συμφωνία για την πάλη ενάντια στο φασισμό, την επίθεση του κεφαλαίου και ενάντια στον πόλεμο, η δημιουργία της πολιτικής ενότητας είναι εφικτή μόνο στη βάση μιας σειράς συγκεκριμένων προϋποθέσεων, οι οποίες έχουν χαρακτήρα αρχών. Αυτή η ενοποίηση είναι εφικτή μόνο: πρώτον, με την προϋπόθεση της πλήρους ανεξαρητοποίησης από την αστική τάξη και με την πλήρη διάσπαση του μετώπου της σοσιαλδημοκρατίας με την αστική τάξη. Δεύτερον, με την προϋπόθεση ότι προηγουμένως να υλοποιείται η ενότητα δράσης. Τρίτον, με την προϋπόθεση ότι αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα της επαναστατικής ανατροπής της κυριαρχίας της αστικής τάξης και της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου με τη μορφή των σοβιέτ. Τέταρτον, με τη προϋπόθεση ότι αποκυρήσσεται η στήριξη της “δικής μας” αστικής τάξης σε έναν πιθανό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Πέμπτον, με την προϋπόθεση ότι το κόμμα οικοδομείται στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ο οποίος διασφαλίζει την ενότητα θέλησης και δράσης και το οποίο έχει διαπιστωθεί ήδη από την εμπειρία που έδωσαν οι ρώσοι μπολσεβίκοι. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στους σοσιαλδημοκράτες εργάτες, με υπομονή και συντροφικότητα, γιατί η πολιτική ενότητα της εργατικής τάξης είναι ανέφικτη χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις. Με αυτούς πρέπει να αποσαφηνίσουμε το νόημα και τη σημασία αυτών των προϋποθέσεων.

7.Τέτοιες ακρότητες είχαν οδηγήσει στις σφαγές στη La Fatallera.

8.Πέραν του ότι το βουλγάρικο κόμμα χρησιμοποιούσε αυτό το είδος μετώπου πρώτον ως ένα μέτωπο αντιφασιστικό και έπειτα αντικαπιταλιστικό και σοσιαλιστικής οικοδόμησης, και το οποίο συσπείρωνε τις μαζικές οργανώσεις γύρω από την εργατική τάξη και το κόμμα της, αποσαφήνιζε ταυτόχρονα και τη διάκριση μεταξύ κόμματος και μετώπου. Βλ. Βίλκο Τσερβενκόφ: Ο ηγετικός ρόλος του Εργατικού (Κομμουνιστικού) Κόμματος Βουλγαρίας στην οικοδόμηση της λαϊκής δημοκρατίας, Ιούνης 1948: “Το κόμμα δεν μπορεί να ταυτιστεί, ταυτόχρονα, με το μέτωπο, καθώς το κόμμα, ως πρωτοπορία της εργαζόμενης τάξης, είναι επικεφαλής του Πατριωτικού Μετώπου, το πρόγραμμά του πάει πιο πέρα από το πρόγραμμα του μετώπου, και ο ηγετικός του ρόλος είναι απολύτως βασικός για την περαιτέρω πρόοδο και καρποφόρα δουλειά του μετώπου. Οι βούλγαροι κομμουνιστές αντιλαμβάνονται ότι το Πατριωτικό Μέτωπο είναι μια ειδική μορφή οργάνωσης, μια ειδική μορφή μαχητικής συμμαχίας των βιομηχανικών εργατών, των αγροτών, των βιοτεχνών και των διανοουμένων η οποία μπορεί να παίξει το ρόλο της μόνο κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και του επικεφαλής της τελευταίας, του Εργατικού (Κομμουνιστικού) Κόμματος Βουλγαρίας”.

9.Βλ. Εδώ

10.Η “παρεμπόδιση” της δημοσίευσης των κειμένων της Κομινφόρμ για τον Τίτο από τον Κομορέρα ήταν άλλο ένα ψέμα, το οποίο αποδεικνύεται εύκολα: στη Λλουίτα της 30/06/1948 και στην Treball της 01/07/1948, δημοσιεύεται πλήρως η απόφαση της 2ης Συνδιάσκεψης της Κομινφόρμ της 28/06/1948 “για την Κατάσταση στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας”. Επίσης στην Treball εκείνης της ημέρας, υπάρχει και η σχετική ανακοίνωση της Γραμματείας του ΕΣΚΚ: “Η Γραμματεία του ΕΣΚΚ, σίγουρη ότι εκφράζει τα αισθήματα όλων των μελών, ενέκρινε ομόφωνα την αναφερόμενη απόφαση. Η Γραμματεία του ΕΣΚΚ χαιρετίζει την πρωτοβουλία του μεγάλου Κομμουνιστικού Κόμματος (μπ.) της Σοβιετικής Ένωσης για την αποκήρυξη της εσφαλμένης πολιτικής της Κεντρκής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβιας. Με αυτό τον τρόπο, έδωσε στα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου ένα πολύτιμο δίδαγμα το οποίο θα βοηθήσει στην ορθή εφαρμογή του μαρξιστικού-λενινιστικού-σταλινικού δόγματος στο να μη διαπράττονται εθνικιστικές παρεκκλίσεις, στο να εφαρμόζονται με συνέπεια οι μέθοδοι του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και στο να κατανοείται ορθά ο χαρακτήρας και η αποστολή του κόμματος που καθοδηγεί την εργατική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες”.

11.Το έργο είχε μεταφραστεί από τον Amadeu Bernadó, όμως στελέχη του ΕΣΚΚ, το έκαψαν, ακριβώς για να κατηγορήσουν το Bernadó και κατ’ επέκταση τον Κομορέρα, του οποίου ο πρώτος ήταν έμπιστος, για την παρεμπόδιση της κατάρτισης των μελών, κάτι που είχε οδηγήσει σε ξέσπασμα του Κομορέρα τον Ιούλη του 1949.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: