Α/συνέχεια: Εθνικισμός και αναδιάρθρωση (07/06/1991)

Η νέα τάξη πραγμάτων και η αναδιάρθρωση δεν αποκλείουν αλλά αντίθετα προϋποθέτουν την εθνικιστική αναζωπύρωση

Κάνουν ένα σημαντικό λάθος όσοι προσπαθούν να εντοπίσουν τον σύγχρονο εθνικιστικό παροξυσµό μόνο στις περιοχές όπου επιχειρήθηκαν απόπειρες μεταβατικών κοινωνιών. Ακόµα μεγαλύτερο λάθος κάνουν όταν προσπαθούν να διαδόσουν την πρόληψη ότι η εθνικιστική έξαρση οφείλεται ακριβώς στον κομµουνιστικό εξισωτισμό που δεν σέβεται εθνικές ιδιοµορφίες και στη σοσιαλιστική βαρβαρότητα που επαναστατικώ δικαίω, στο όνοµα μιας ασύλληπτης και παιδαριώδικης ουτοπίας, καταπάτησε δικαιώµατα και ελευθερίες.

Η πρόληψη ετούτη αποκτά επίφαση αδιαφιλονίκητης αλήθειας µέσα από δύο κυρίως διαδικασίες/γεγονότα: τη διάδοσή της μέσα από ένα πανίσχυρο και διαρκώς αναπτυσσόμενο σε παγκόσμια κλίμακα δίκτυο Μέσων Μαζικής Ενηµέρωσης· τον δυτικό άνεµο στις ανατολικές χώρες και τις διεργασίες της περεστρόικα.

Πρόκειται για έναν εύκολο και µονοσήµαντο τρόπο ερµηνείας των κοινωνικών φαινοµένων, που ταιριάζει µια χαρά µε τους επιδιωκόµενους σκοπούς διαφόρων αστικών και νεοαστικών στρωµάτων, για να µην ξεχάσουµε όλους τους ξεπεσµένους βασιλιάδες, τσιφλικάδες, πρίγκηπες, που τρέχουν μπας και ξαναβρούν δουλειά…19920612 pliroforiako deltio asynechia n.1.p.3d

Ο µαρξισµός και το κοµµουνιστικό κίνηµα αντιπαρατεθηκαν θεωρητικά και πραχτικά µε την αστική τάξη γύρω από το εθνικό ζήτημα. Ο απολογισµός αυτής της αναπαράθέσης σχετίζεται με τον γενικότερο απολογισµό της δράσης του κομμουνιστικού κινήµατος τα τελευταία 100 χρόνια. Με καθαρά πραγµατιστικά κριτήρια, η αστική και ρεφορμιστική θεωρητική σκέψη αποφαίνονται πως ο απολογισμός αυτός είναι αρνητικός.

Δεν πρόκειται φυσικά στα πλαίσια ενός σηµειώµατος να αναφερθούμε και στην ουσία αυτού του θέµατος. Θα περιοριστούμε σε µια µονάχα παρατήρηση: Πολύ σύντοµα, δευτερεύουσες αστικές δυνάµεις άρχισαν να νοσταλγούν την “χτεσινή όποια ταχτοποίηση”, τρομάζοντας στην κυριολεξία µπροστά στο νέο τοπίο της Νέας Τάξης Πραγµάτων και του εθνικού παροξυσμού που μεσουρανούν ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία απουσιάζει κραυγαλέα από τον παγκόσμιο στίβο το κοµμουνιστικό κίνηµα. Χωρίς την τεράστια υποχώρηση του κοµμουνιστικού κινήµατος που συντελέστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 κι όχι τώρα που οι Τσαουσέσκου, Μπρέζνιεφ, Ζίβκωφ, Χόνεκερ κλπ αναθεµατίζονται και άλλοι µεταλλάσσονται σε σοσιαλιστές… – δεν θαέχουν ήταν νοητή η Νέα Τάξη Πραγμάτων και η εθνικιστική υστερία.

Δεν χωρά αµφιβολία πως το εθνικό ζήτηµα, ή καλύτερα το πρόβλημα του εθνικισµού ή πρόβλημα των εθνοτήτων, θα απασχολήσει θεωρητικά και κυρίως πραχτικά για μεγάλο διάστημα. Οποιος θέλει να αναµετρηθεί με την αστική τάξη πραγµάτων γενικά, και με την Νέα Τάξη Πραγµάτων ειδικότερα, θα βρεθεί αντιµέτωπος και µε το ζήτημα αυτό. Οι µαρξιστές ξεκινούσαν πάντα από δύο βασικές παραδοχές όταν εξέταζαν το εθνικό ζήτημα:

-Το εθνικό ζήτημα δεν πρέπει να θεωρείται σαν κάτι ανεξάρτητο, δοσμένο µια για πάντα. Καθορίζεται ολοκληρωτικά από τις συνθήκες της κοινωνικής κατάστασης και γενικά από όλη την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης.

-Το έθνος είναι η ιστορικά διαµορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, που εµφανίστηκε πάνω στη βάση τηςκοινής γλώσσας, του κοινού εδάφους, της κοινής οικονοµικής ζωής και της κοινής ψυχοσύνθεσης που εκδηλώνεταιστην κοινή κουλτούρα.

Από τη σηµερινή συζήτηση ή καλύτερα από τον αστικό µονόλογο λείπει παντελώς η σύνδεση του εθνικού ζητήµατος με τις συνθήκες της κοινωνικής εξέλιξης (όπως και του συσχετισμού δυνάµεων ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις), και ειδικότερα η αξιολόγηση και οι επιπτώσεις της οικονοµικής ζωής πάνω στις κοινωνικές συνθήκες. Ο αστικός στραβισµός μπορεί να δεχτεί και να δανειστεί τα πάντα από τον μαρξιστικό ορισµό του έθνους, εκτός από την κοινότητα της οικονομικής ζωής που για τον µαρξισµό είναι καθοριστική και άρα ότι το εθνικό ζήτηµα είναι ένα σχετικά σύγχρονο κι όχι αιώνιο πρόβληµα (για την ακρίβεια εµφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο σαν αποτέλεσµα της γενίκευσης των εμπορευματικών σχέσεων και της ανάγκης να διαρρηχθούν οι περιορισμένα φεουδαρχικοί ορίζοντες). Γι’ αυτό αποτελούν κενά ουσιαστικού περιεχόµενου αφαιρέσεις του τύπου «ευρωπαϊκό έθνος», «αραβικό έθνος» κλπ, κλπ. Εποµένως, µια σωστή τοποθέτηση απέναντι στην υπαρκτή αναζωπύρωση του εθνικού προβλήµατος θα σηµαίνει επιβεβαίωση απλά του ορθού µαρξιστικού ορισμού για το έθνος αλλά, κυρίως, κατάδειξη τηςσχέσης που έχει το «εθνικό ζήτημα» με τη σύγχρονη οικονομική βάση και την πορεία της ταξικής πάλης.

Στο σημείο αυτό γίνεται συχνά µια σύγχυση: Συγχέεται η οικονομική ουσία του σύγχρονου ιμπεριαλισµού µε τις πολιτικές του τάσεις, και αποµονώνονται τα φαινόµενο της διεθνοποίησης και αλληλεξάρτησης για να εµφανιστεί εντελώς παράλογη και ίσως µη επιθυµητή από τον ιμπεριαλισμό ή εθνικιστική έξαρση. Δεν πρόκειται καθόλου για παραλογισμό και ούτε υπάρχει σοβαρή απόκλιση από τις πλέον σύγχρονες διαδικασίες και µέθοδες καπιταλιστικής εκμετάλλευσης σε παγκόσµιο επίπεδο.

19920612 pliroforiako deltio asynechia n.1.p.3a

Η σύγχρονη αποβλάκωση που θέλησαν να προωθήσουν τα διάφορα επιτελεία ρίχνοντας τόσο ανάθεμα στην ανάλυση του ιµπεριαλισμού που έγινε από τον Λένιν και το κομμουνιστικό κίνημα προωθήθηκε µέσα από την προβολή σχετικά ουδέτερων κατηγοριών όπως: «διεθνής καταµερισµός εργασίας», «ανάπτυξη». Αποσιωπήθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν κλασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού (πρόσφερε αρκετές υπηρεσίες και ο μπρεζνιεφισμός σ’ αυτό) και τώρα όταν αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από τις ιμπεριαλιστικές σταυροφορίες τύπου Περσικού κόλπου πως ο ιµπεριαλισμός σηµαίνει εθνική καταπίεση τεραστίων διαστάσεων, αρχίζουν και ανησυχούν για την πορεία των υπερεθνικών ολοκληρώσεων, ενσωµατώσεων κλπ κλπ.

Αλλά ας πάµε στο «έδαφός» τους: Τι σηµαίνει πολιτικά ελεύθερη αγορά και ελεύθερος ανταγωνισµός; Δεν είναι µια πρώτη συνέπεια η ανάπτυξη στη βάση της αγοράς και του ανταγωνισµού όπου μπορούν να τροφοδοτηθούν και εθνικιστικές φιλοδοξίες; Ποιος μπορεί να αποκλείσει πως η ανάγκη κάλυψης «ζωτικών χώρων» από ιμπεριαλιστικές δυνάµεις δεν προωθείται – πέρα από την εξαγορά και την άμεση οικονομική παρέμβαση – και με την υποδαύλιση εθνικιστικών, φυλετικών κλπ διακρίσεων;

Η Νέα Τάξη πραγμάτων ενώ θα διατείνεται πως οικοδομεί µέσα από όλους τους διεθνείς µηχανισμούς έναν κόσµο απαλλαγμένο από «αναχρονισμούς», την ίδια στιγμήδηµιουργεί υποθάλπει «αναχρονισµούς» σε πολύ µεγαλύτερη κλίμακα. Η νέα οικονομική βάση επιτρέπει µια πλουσιότερη γκάµα παραλλαγών των πολιτικών µορφών και κρατικών οντοτήτων.

Οι εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές, αντιπαραθέσεις και διενέξεις παίρνουν απίστευτα µεγάλες διαστάσεις σ’όλα τα μήκη και πλάτη της γης, κι όχι μονάχα στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, αφήνοντας γυμνούς όσους καταριούνται τις ιδεολογίες και φωνασκούν για το τέλος των ιδεολογιών. Η αναζωπύρωση αυτών των προβλημάτων αποδεικνύει πως η διαχείριση της εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ευκολότερη για αποτελεσματικότερη μέσα από τον κατακερµατισµό, τη γκετοποίηση, το ρατσισµό, την ξενοφοβία, την εθνικιστική υστερία. Ο διεθνισµός και η αλληλεγγύη του κεφάλαιου µέσα από τη διάχυση και σφαιρικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας σήµερα εµφανίζονται και είναι δυνατότερο από το διεθνισμό και την αλληλεγγύη της ζωντανής εργασίας. Είναι δε αυτό ο κύριος λόγος, κι όχι κάποια ουδέτερη ανάγκη των παραγωγικών δυνάμεων και κάποιες επιτυχίες της ουδέτερης επιστημονοτεχνικής επανάστασης που επιτρέπει στις δυνάμεις του κεφάλαιου να «διεθνοποιούν τα κέρδη και να εθνικοποιούν τις ζημιές». Στην πραγµατικότητα, παρά τα αντίθετα διακηρυσσόµενα, το κεφάλαιο δεν ενοχλείται από τους «αναχρονισµούς» της εθνικιστικής υστερίας και µάλιστα τους τροφοδοτεί κατά καιρούς. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη είναι ζήτηµα αν τα εθνικά, φυλετικά, θρησκευτικά, προβλήματα θα είχαν την έκταση και την ένταση που εμφανίζουν χωρίς την ενεργό συμµετοχή του σύγχρονου Διευθυντηρίου.

Η ουσία του εθνικισμού (και όλου του παραλογισμού του) δεν βρίσκεται πλέον στην ιδέα της εθνικής συνένωσης. Το βάρος σήµερα δίνεται στην ιδεολογία και στην πολιτική που συνδαυλίζει τη δυσπιστία, τη διχόνοια, την εχθρότητα και το μίσος ανάμεσα στους λαούς. Αυτή η ιδεολογία και πολιτική εκφράζει τα συμφέροντα των εκµεταλλευτριών τάξεων, που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την κυριαρχία και τα ταξικά τους συμφέροντα µε την αρχή του διαίρει και βασίλευε».

Ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριµένοι με ορισµένες αναφορές: Οι εθνικές μειονότητες και οι εθνικιστικές φιλοδοξίες έγιναν ο δούρειος ίππος για την επίτευξη αλλαγών σε όλη την ανατολική Ευρώπη και από τις πρώτες φάσεις της περεστρόικα. Η εθνικιστική έξαρση δεν ήταν απλά μια παρέκλιση… στην οικοδόμηση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, αλλά ένα εργαλείο για την επιβολή ορισµένων µέτρων και συµφωνιών. Οι κοινωνικές δυνάµεις που γεννήθηκαν μέσα στις συνθήκες των µεταβατικών κοινωνιών και ήθελαν να απαλλαγούν από τα «δεσµά» υπολείµματα της επανάστασης και των κοινωνικών µεταρρυθμίσεων, χρησιµοποίησαν τον εθνικιστικό δρόμο µε πολλαπλούς τρόπους.

Αν «η αγορά είναι το πρώτο σχολείο που η αστική τάξη μαθαίνει τον εθνικισμό», οι νέες αστικές δυνάμεις (και οι παλιές) είχαν κάθε λόγο να χρησιμοποιούν το εθνικιστικό παραλήρημα για να απελευθερωθεί η αγορά. Η συζήτηση εντός των ρεβιζιονιστικών κοµµάτων (που μετασχηµατίστηκαν κι αυτά σε κάτι άλλο) για τη σχέση αγοράς και σχεδιοποιηµένης οικονομίας ήταν ένα μεταβατικό στάδιο που περιέπεσε σήμερα σε αχρηστία. Σήµερα η συζήτηση αγκαλιάζει άλλα θέματα: απόδοση περιουσιών, αγοραπωλησία της γης κλπ κλπ.

19920630 pliroforiako deltio asynechia n.2.p.2

Τα σύγχρονα µεταναστευτικά ρεύματα από την νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική και την ανατολική και κεντρική Ευρώπη, γεννήθηκαν µέσα σε συνθήκες διεθνούς κρίσης και νέων εργασιακών σχέσεων για τη διαχείριση της εργατικής δύναμης. Το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύµα δεν συντελείται σε συνθήκες ανόδου γενικά, όπως το προηγούµενο µεγάλο ρεύμα των αρχών της δεκαετίας του 60. Συντελείται σε συνθήκες συρρίκνωσης γενικά της παραγωγικής δραστηριότητας, έντονης στασιµότητας του εµπορίου και αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων. Η διαβάθμιση της εργατικής δύναµης σύµφωνα µε φυλετικά ή εθνικιστικά κριτήρια συνδέεται µε την ολοµέτωπη επίθεση ενάντια στη ζωντανή εργασία και στις καταχτήσεις «αναχρονισμούς». Ο εφεδρικός στρατός εργασίας παίρνει διαστάσεις πρωτόγνωρες και η απόλυτη εξαθλίωση κερδίζει έδαφος σε σχέση µε τη σχετική εξαθλίωση. Πάνω σ’ αυτή την άθλια βάση ο εθνικισµός γίνεται μια συμφέρουσα επιχείρηση για το κεφάλαιο μέσα κι έξω από τις ιμπεριαλιστικές µητροπόλεις.

Αλλά και µέσα στα εθνικά κινήµατα αντανακλούνται οιαναµίξεις και τα χωσίµατα των «μεγάλων». Καθόλου σύγχρονο φαινόμενο, αλλά αρκετά χαρακτηριστικό στην ανοιχτή συνεργασία εθνικών κινημάτων και δυνάμεων του Διευθυντηρίου στην προώθηση διαφόρων ρυθµίσεων.

Η αντιπαλαιστινιακή υστερία δεν αφορά καθόλου την ηγεσία της ΡLO, αλλά την κάμψη κάθε αντίστασης στο παλαιοτινιακό κίνημα. Τα δείγµατα γραφής από την ηγεσία της ΡLO είναι ενδεικτικά.

Η τραγωδία του κουρδικού λαού σχετίζεται άμεσα κι αυτή µε την ανάµειξη των δυνάμεων του Διευθυντήριου: ξεσηκώθηκαν όταν χρειάστηκε, και πουλήθηκαν όταν έγινε κατανοητό πως ήταν βολικότερη μια συνεργασία με τον Σαντάµ Χουσεΐν παρά η ανατροπή του. Πρόκειται για μια χρησιµοποίηση ενός εθνικού κινήματος μια ορισμένη στιγµή που οδηγεί ακριβώς σε μια ακόμα γενοκτονία του κουρδικού λαού από όλους όσους επανειληµμένα τον έχουν μακελέψει.

Ακόμα πιο πρόσφατα, έχουμε τις απευθείας συνεννοήσεις ανάµεσα στους δυτικούς και σε κινήσεις της Αιθιοπίας που ανέλαβαν με την ανοχή (ή µήπως παρότρυνση) τωνΗΠΑ να διαφυλάξουν τον ενιαίο χαρακτήρα της Αιθιοπίας, δολοφονώντας αντιαµερικάνους διαδηλωτές.

Θα ήταν λάθος να μην υποσημειώσουμε µια ακόµα διάσταση. Το πρόβληµα παρουσιάζεται και στις αναπτυγμένες χώρες, δηµιουργώντας πολλές σκοτούρες στις ιθύνουσες τάξεις. Δεν πρόκειται µονάχα για την περίπτωση της Ιρλανδίας, των Βάσκων, της Κορσικής ή της Σαρδηνίας. Είναι το Κεµπέκ στον Καναδά, η διαμάχη Φλαμανδών και Βαλόνων στο Βέλγιο, ο σύγχρονος γερμανικός εθνικισµός, ή άλλα φαινόµενα όπως η διαφοροποίηση Ιταλικού Βορρά και Ιταλικού Νότου και άλλες κινήσεις εθνικού τοπικισμού. Αυτές οι πλευρές οξύνονται σήμερα. Ο μολυβένιος µανδύας της ιστορίας και των προβληµάτων αντιθέσεων που συγκαλύφθηκαν μέσα σε μια αυξητική περίοδο, ξανατροφοδοτούνται από την οικονοµική διαφοροποίηση και κρίση, δηµιουργώντας πολλές φυγοκεντρες δυνάμεις.

Η ιστορία έχει γεννήσει πολλά παράδοξα και στο εθνικό ζήτηµα. Και μόνο η ίδια η ύπαρξη του ζητήµατος και η έξαρση των φαινοµένων που το συνοδεύουν συντελούνται σε µια στιγµή που όσο ποτέ άλλοτε έχουν συσσωρευτεί οι υλικοί όροι για το πέρασµα σε ένα άλλο σύστημα. Οι συζητήσεις κι όχι μόνο αυτές για τη διεθνοποίηση, την αλληλεξάρτηση, τις νέες τεχνολογίες κλπ, υποσημειώνουν αν μη τι άλλο το προχώρημα της κοινωνικοποίησης της εργασίας σε πρωτοφανή κλίµακα σε σχέση µε το παρελθόν. Ο γενικότερος ταξικός συσχετισμός επιτρέπει σήμερα το προχώρημα αυτής της διαδικασίας να παίρνει έναν εντελώς παράλογο χαρακτήρα για την εξυπηρέτηση των στενών αστικών οριζόντων και πλαισίων (της σύγχρονης ατοµικής ιδιοποίησης). Ο εθνικιστικός παροξυσμός τροφοδοτείται απ’ αυτήν ακριβώς την υλική βάση και αποδεικνύεται συνολικά κερδοφόρος για τις δυνάµεις του κεφάλαιου.

Τα παράδοξα όµως δεν σταµατούν ούτε στην περίπτωση του Ισραήλ (πχ αν εφαρµοστεί ο μαρξιστικός ορισµός πριν και μετά το 1948 κλπ), ούτε στις πολυεθνικές κραπκές οντότητες (Ελβετία, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ). Εχουν κι άλλες εκφάνσεις: Ο µεγαλύτερος εθνικός και φυλετικός καταπιεστής της ιστορίας, οι ΗΠΑ, ένα έθνος με 200 χρόνια ιστορία (τρανή απόδειξη του μαρξιστικού ορισμού της ιστορίας, αφού τόσο σύντοµα χωνεύτηκαν σ’ ένα ενιαίο έθνος τόσες εθνότητες και φύλα) και µε έντονα διαφοροποιηµένη δηµογραφική σύνθεση (σε λίγα χρόνια οι έγχρωµοι και οι ισπανόφωνοι θα είναι πλειοψηφία σε σχέση με τους αγγλοσαξωνες), πολιτεύεται σήµερα µε σημαία την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των απανταχού εθνικών μειονοτήτων.

Η Νέα Τάξη Πραγµάτων και η αναδιάρθρωση επομένως δεν αποκλείουν αλλά αντίθετα προύποθέτουν την εθνικιστική αναζωπύρωση. Κι ακόμα βρισκόµαστε στην αρχή, στα πρώτα στάδια. Η σύγχυση είναι μεγάλη σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, σε όλες τις τάξεις. Ξεσκονίζονται σιγά σιγά παλιά εργαλεία, παλιές κατασκευές και επιχειρήματα για να ριχτούν στη νέα περιπλάνηση. Πολλά «λήμματα» του εθνικού προβλήματος θα παρουσιαστούν. Για παράδειγμα, η τελευταία ταινία του Θ. Αγγελόπουλου, που ακόµα δεν είδαµε, προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις τόσο κατά το γύρισμά της όσο και µετά, και ίσως αυτό να καθιστά επίκαιρη και πετυχημένη την παρέμβαση του σκηνοθέτη. Ο κ. Κωνσταντίνου στο άρθρο του: «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και τα όρια των εθνών» (Ελευθεροτυπία, 26-5-91) υποστηρίζει ότι είναι σαφώς καλύτερη η αµιγής εθνική συγκρότηση κρατικών οντοτήτων, γιατί πολλαπλασιάζεται η ποικιλία και η διαφορετικότητα η οποία συνθλίβεται μέσα από τις υπερεθνικές ολοκληρώσεις και τα πολυεθνικά κράτη, χωρίς φυσικά να πολυνοιάζεται για το τι σηµαίνει στην πράξη κάτι τέτοιο ή ποιον εξυπηρετεί σήµερα πχ η εφαρµογή της «διαφορετικότητας» στα Βαλκάνια για παράδειγμα. Είναι τόσο σύνθετη η πραγµατικότητα που η επιχειρηματολογία θα κυµαίνεται από ανοιχτά εθνικιστικές και εθνικοσοσιαλιστικές απόψεις, μέχρι τα δάνεια από τη σχολήτου αυστρομαρξισμού, την ανώτερη βαθµίδα αστικής στηνουσία σκέψης για το εθνικό ζήτημα, η οποία επιχειρήµατολογεί για την ανωτερότητα της πολυεθνικής κρατικής συγκρότησης, αναγνωρίζει το δικαίωμα της «πολιτιστικής αυτονομίας» των διαφόρων εθνοτήτων και περιορίζει το εθνικό ζήτηµα. (Η εθνικιστική και κρατικιστική παρέκλιση στο κοµµουνιστικό κίνηµα έγινε µε δάνεια ή μάλλον με την εκλεκτική εφαρμογή σύµφωνα με τις περιστάσεις της «πολιτιστικής αυτονομίας» του αυστροµαρξισµού).

19920612 pliroforiako deltio asynechia n.1.p.3b

Επιβάλλεται λοιπόν να διευκρινιστούν τα σημεία εκκίνησης κάθε άποψης και πλατφόρμας σχετικά με το εθνικό ζήτηµα. Οι βάσεις δηλαδή. Κι αυτές δεν µπορεί να είναι άλλες από τις ακόλουθες:

-Καθιέρωση εθνικής και φυλετικής ισοτιμίας σε όλους τους τοµείς της κοινωνικής ζωής: πολιτικής, οικονομικήςκαι πολιτιστικής.

-Δικαίωµα των εθνών για αυτοδιάθεση μέχρι και αποχωρισµό ανεξάρτητου κράτους.

-Διεθνιστική ταξική συσπείρωση των εργατών όλων των εθνοτήτων μιας χώρας, δημιουργία οργανώσεων του προλεταριάτου (πολιτικού κόµµατος, συνδικάτων, συνεταιρισµών κλπ) ενιαίων για όλη τη χώρα. Διαπαιδαγώγηση των εργαζοµένων στο πνεύμα του διεθνισµού και της φιλίας των λαών.

Κι αυτές οι βάσεις συµπυκνώνονται και πρέπει να επικαιροποιούνται στην πρώτη γραμμή αντιπαράθεσης στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Πηγή: Περιοδικό Α/συνέχεια, Μηνιαίο Πολιτικό Δελτίο, 7 Ιουνίου 1991, φύλλο 20-21, σ.σ.19-21

Η Α/συνέχεια μετεξελίχτηκε το Γενάρη του 2003 στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ)

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: