Στρατηγικό και τακτικό λάθος η ανακήρυξη ομοσπονδίας (αυτονομίας) στη βόρεια Συρία

Η ανακήρυξη ομοσπονδίας (δηλαδή, αυτονομίας) στη βόρεια Συρία στις 17 Μάρτη, από πλειάδα στελεχών των εθνικών κοινοτήτων της περιοχής, αποτελεί στρατηγικό και τακτικό λάθος για πάρα πολλούς λόγους.

Πρώτον, δεν αποτελεί “απλώς” αποσχιστική κίνηση, αλλά ταυτόχρονα πρόταση για το υπόλοιπο της Συρίας (βλ.σημείο 1 της ανακοίνωσης). Όμως, το γεγονός ότι φέρνει προ τετελεσμένων όλη την υπόλοιπη Συρία, έχει αντιδημοκρατικό χαρακτήρα, αφού για την πολιτειακή δομή της χώρας, δεν ρωτήθηκε, ούτε συμμετείχε σε καποιο διάλογο, η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας.

_88807893_88807889

Δεύτερον, ενώ η κίνηση αυτή αφορά στη Συρία, όπου μεγάλο τμήμα του πληθυσμού εσφαλμένα, άλλοι θετικά και άλλοι αρνητικά, έχουν ταυτίσει το σοσιαλισμό με το κυβερνών…Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ, έρχεται τώρα αυτή η κίνηση για να ταυτίσει στα μάτια πολλών τη δημοκρατία με την πολυδιάσπαση της χώρας (γιατί ως τέτοια ειδώνεται αυτή τη στιγμή, δηλαδή, μετά από μια πενταετή υπόθαλψη των εθνοθρησκευτικών διαφορών, η πρόταση για μετατροπή της Συρίας των ανάμεικτων 28 εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων σε ομοσπονδία).

Τρίτον, και σε συνέχεια του δεύτερου, αφήνει μόνους όλους τους πραγματικά δημοκράτες του υπόλοιπου (και μεγαλύτερου) τμήματος της Συρίας από μια ισχυρή εφεδρεία και βάση όπου δύναται να αποδεικνύεται στην πραγματικότητα η υπεροχή της δημοκρατίας (ας μην επεκταθούμε εδώ στην επαλήθευση των καταγγελιών για όχι και τόσο πραγματικό δημοκρατικό καθεστώς στη Βόρεια Συρία). Έτσι, όλοι αυτοί δεν έχουν πλέον μόνο ως καθήκον να πρέπει να αποδεικνύουν ότι οι ειρηνικές κινητοποιήσεις του 2011 για εκδημοκρατισμό δεν είναι συνδεδεμένες με την καταστροφή των υποδομών της χώρας και το θάνατο. Συνολικά, το (οργανωτικά ανύπαρκτο ως πανεθνικό πολιτικό κίνημα) δημοκρατικό κίνημα στη Συρία πάει πίσω. Cxb8fLn

Τέταρτον, η αυτονόμηση γίνεται με όρους “τζάμπα μαγκιάς” (και παρά τις ηρωικές προσπάθειες καταπολέμησης των τεράτων του ISIS). Συγκεκριμένα, ως τώρα το Συριακό κράτος ήταν που ενίσχυε πρακτικά τις περιοχές εκείνες και είναι επίσης παρόν σε μεγάλες περιοχές της αυτονομημένης περιοχής. Δεν είναι βέβαιο, λοιπόν, ότι υπάρχουν ισχυρές υλικές προϋποθέσεις για αυτή την αυτόνομη οντότητα.

Πέμπτον, η αυτονόμηση, δεδομένης της κουρδικής πρωτοκαθεδρίας στην κίνηση αυτή, δεν είναι βέβαιο ότι λαμβάνει υπ’όψη τις πραγματικές πληθυσμιακές πραγματικότητες: είναι αλήθεια ότι η κουρδική μειονότητα δεν είχε πλήρη δικαιώματα (ασχέτως αν ως και στο ανώτατο αξίωμα, μέχρι και ως δικτάτορες, έχουν αναρριχηθεί Κούρδοι), όμως είναι επίσης αλήθεια ότι οι εδώ και δεκαετίες μετακινήσεις πληθυσμών από το Ιράκ διαμορφώνουν μια εικόνα που ζήτημα είναι αν είναι η πραγματική. Ένα δημοψήφισμα θα ήταν καλύτερο, παρότι το προηγούμενο της Αντιόχειας, δεν εγγυάται καποια αντανάκλαση της πραγματικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κίνηση αυτονόμησης καταγγέλλεται ακόμα και από αντιπολιτευόμενες προς τον Άσαντ ένοπλες δυνάμεις ως συνέχεια ρατσιστικών (και Iσλαμικο-Κρατικών) πολιτικών των Κούρδων.

Έκτον, είναι προφανές ότι η κίνηση αυτή αποτελεί συνέχεια των λαθών του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος να προσπαθεί να αποσπάσει την εύνοια των μεγάλων δυνάμεων για την επίτευξη των στόχων του. Εν προκειμένω, το όλο συμβούλιο που αποφάσισε την αυτονόμηση, είναι γνωστό ότι ενθαρρύνεται και από την πτέρυγα των ΗΠΑ που προνομοποιούν την άτυπη συνεννόηση με τη Ρωσία για την ανάσχεση των φιλοδοξιών των βασικά αυτονομούμενων περιφερειακών παραγόντων, τύπου Τουρκίας ή Σαουδικής Αραβίας. Έχουν καλωσορίσει οι Κούρδοι εκεί την ύπαρξη αμερικανών στην περιοχή, φτιάχνοντάς τους ως και διάδρομο προσγείωσης. Είναι ευνόητο ότι αυτή η αμερικανική ενθάρρυνση γίνεται για την πίεση της Τουρκίας. Είναι επίσης μία κίνηση ενθαρρυμένη από τη Ρωσία (πρόσφατα ο Αναπλ. Υπουργός Εξωτερικών Ριάμπκοφ είχε πει ότι η ομοσπονδία θα μπορούσε να είναι μοντέλο για τη Συρία). Έτσι, η Ρωσία, ασκεί πίεση να πέσει ολοκληρωτικά στα δίχτυα της όχι μόνο στο καθεστώς Μπάαθ (κι όχι απλά Άσαντ), αλλά και στο κουρδικό κίνημα εκείνο που έχει επικεφαλής το ΡΚΚ. Όμως, η Ρωσία την ίδια περίοδο, πριν καν κι από τις ΗΠΑ, προβαίνει επισήμως και σε εξοπλισμό των δυτικόφιλων Πεσμεργκά, δηλαδή των ανταγωνιστών του ΡΚΚ που βρίσκονται στο ιρακινό Κουρδιστάν, προσπαθώντας να τους “ρίξουν” και αυτούς. Έτσι, η προοδευτική παράταξη των Κούρδων, παρότι δημιουργεί μια οντότητα ανταγωνιστική προς το κρατίδιο του ιρακινού Κουρδιστάν, φιλοδοξώντας αυτή να αποτελέσει το κέντρο των απανταχού Κούρδων, στην ουσία, το μόνο που κάνει είναι να πέφτει και αυτή, και ο αντίπαλός της στον ενδοκουρδικό ανταγωνισμό, όλο και πιο βαθιά στην παγίδα των ρώσων ιμπεριαλιστών.

Στο σημείο αυτό, ας γίνει ένας παραλληλισμός με το ζήτημα των Σλαβομακεδόνων της Ελλάδας και ας θυμηθούμε ποιον υπηρετούσαν οι αυτονομιστικές κινήσεις εντός της κοινότητάς τους και ποιος τις υπέθαλπτε στα τέλη της δεκαετίας του ’40, όταν οι δημοκράτες της Ελλάδας, με το ΔΣΕ επικεφαλής, αγωνίζονταν για την κατοχύρωση της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας της χώρας. Κατ’αρχάς, υπήρχε το αντικειμενικό γεγονός ότι, με τη δημιουργία της (αναγνωρισμένης από το κράτος της Αθήνας) Λ.Δ. Μακεδονίας, το σλαβομακεδονικό έθνος σε όλες τις χώρες της Βαλκανικής ψυχικά “έβλεπε” προς αυτό, το θεωρούσε κατάκτηση του έθνους τους συνολικά, μιας και για πρώτη φορά μπορούσε ανεμπόδιστο να αναπτυχθεί πολιτιστικά. Ταυτόχρονα, όμως, το ότι η ΛΔΜ ήταν υπό τον έλεγχο του Τίτο, ο οποίος ήταν συνεργάτης της Δύσης σε βάρος του δημοκρατικού-αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου της ανατολικής Ευρώπης, αποτελούσε αρνητική επιρροή προς τους Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας. Ο Τίτο, πέραν του ΝΟΦ (στο οποίο από ένα σημείο και μετά, και όχι εξαρχής, στα πλαίσια της ενωτικής παρέμβασής του ήταν που συμμετείχε το ΚΚΕ), προέβαινε ως και στην ίδρυση οργανώσεων βάσης του ΚΚ Μακεδονίας εντός της ελληνικής Μακεδονίας σε βάρος του ΚΚΕ. Επίσης, υπήρχε η βρετανική επιρροή το 1945-’46 με τον άγγλο υποπρόξενο Χιλλ να προπαγανδίζει (με τη βοήθεια ελληνοκυπρίων βρετανών υπηκόων) την αυτονόμηση. Ακόμα, υπήρχε το αντικειμενικό γεγονός της σοβινιστικής πολιτικής διώξεων σε βάρος των σλαβομακεδόνων από πλευράς του κράτους της Αθήνας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η αυτονόμηση θα ήταν ένα λάθος. Θα διέσπαγε την απαραίτητη Ενότητα-Αδελφότητα Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων, (σύνθημα) που εκείνη την περίοδο προπαγάνδιζε το ΚΚΕ, [το οποίο, μπροστά σε τόσο αρνητικούς συσχετισμούς για την επιδιωκόμενη ενότητα-αδελφότητα Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων Ελλάδας (τους οποίους είχαν δημιουργήσει σε συνεργασία οι Αγγλοαμερικάνοι, ο Τίτο και το κράτος της Αθήνας), το μόνο που μπορούσε να κάνει για να πείθει τους σλαβομακεδόνες της Ελλάδας για την ειλικρίνεια των προθέσεών του για ισότιμη αντιμετώπισή τους ήταν η υπόσχεση για μελλοντική αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσής τους].

Τα χαμόγελα των ηρωίδων κούρδισσων μαχητριών και η αισιοδοξία που αναβλύζουν δεν μπορούν να μας αποσπούν από το καθήκον της μελέτης των τελικά κερδισμένων από την αυτονόμηση της βόρειας Συρίας, αυτή τουλάχιστον τη στιγμή. Συνολικά, οι λαοί και η δημοκρατία “ριγμένοι”, ο ιμπεριαλισμός κερδισμένος.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , ,

3 thoughts on “Στρατηγικό και τακτικό λάθος η ανακήρυξη ομοσπονδίας (αυτονομίας) στη βόρεια Συρία

  1. Ιωάννης Τζανάκος Μαρτίου 20, 2016 στο 8:41 πμ Reply

    Αυτοκαθορισμός: Τρία ορθά-αξιόλογα και ταυτόχρονα λανθασμένα-στρεβλωτικά άρθρα για το εθνικό λαϊκό αίτημα και την επανάσταση

    • parapoda Μαρτίου 20, 2016 στο 11:25 πμ Reply

      H κριτική είναι πάντοτε καλοδεχούμενη. Είναι σαν το οξυγόνο για έναν οργανισμό το οποίο έρχεται απ’έξω και κάνει καλό σε αυτόν. Ωστόσο, ας γίνεται μια προσπάθεια παραπάνω, όσον αφορά στη μελέτη του αντικειμένου κριτικής.
      Πρώτον, το χαρακτηρισμό περί “ρατσιστικών πολιτικών” για τον οποίο εγκαλεί το parapoda ο “Αυτοκαθορισμός” (που θεωρεί για το ISIS υπεύθυνο και τον τουρκικό λαό “που ψήφισε τον Ερντογάν”) δεν τον χρησιμοποίησαν “όχι και τόσο αξιόπιστα δημοσιογραφικά κέντρα της δύσης”, αλλά αντιπολιτευόμενες ομάδες της Συρίας (ένοπλοι συνεργάτες των κούρδων μαχητών). Το αν αυτές είναι αξιόπιστες ή όχι είναι ένα πράγμα, αλλά αν ισχύει η κατηγορία, αυτομάτως ακυρώνεται το επιχείρημα ότι εκπροσωπούνται όλες οι κοινότητες πραγματικά στην ομοσπονδία.
      Έπειτα, η “αναπαραγωγή” δεν σημαίνει αυτομάτως “υιοθέτηση”. Αλλά, το ότι διατυπώνεται τέτοια κατηγορία είναι γεγονός και δεν μπορεί να μη λαμβάνεται υπ’όψη το ότι έχει διατυπωθεί, κυκλοφορεί και πιθανώς έχει πείσει περισσότερους (με ό,τι συνεπάγεται αυτό), γιατί αλλιώς θα ήταν σαν να περιοριζόμασταν οικειοθελώς σε μια δική μας, ευχάριστη πραγματικότητα.
      Άλλωστε, δεν λέει κάτι από μόνο του η αναφορά για κέντρα “της δύσης”, εκτός αν το άρθρο του “Αυτοκαθορισμού” απευθύνεται στη μαθημένη στον (φιλορωσικό) “αντιαμερικανισμό” πιάτσα, όπου είναι ιδιώνυμο το να είναι κάτι “δυτικό”. Όμως, στις μέρες μας, και αυτή η πιάτσα (που εκτείνεται από τμήμα της αναρχίας, περνά από τη ΛΑΕ και φτάνει ως τους σοσιαλεθνικιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές, και η οποία ενώνεται πολιτικά στην ανάλυση του σύγχρονου κόσμου) καλείται να ξεσυνηθίσει, όπως όλοι μας.
      Ακόμα, δεν θα ήταν άσχετη εδώ η επισήμανση πως η παραπάνω κατηγορία (δίωξη των Αράβων) στο ιρακινό Κουρδιστάν ευσταθεί. Αυτό αποτελεί ένα στίγμα στο “βιογραφικό” του κουρδικού έθνους και δεν δικαιολογείται ακόμα κι αν θεωρηθεί “αντεκδίκηση”. Και δεν είναι στίγμα επειδή τέτοιο το θεωρούν καποιοι στην Ελλάδα, αλλά επειδή ως τέτοιο το βλέπουν οι υπόλοιπες κοινότητες που καλούνται να ζήσουν υπό κουρδική διοίκηση. Και αυτές οι διαθέσεις των κοινοτήτων αυτών διαμορφώνουν μια πραγματικότητα, την οποία δεν μπορούμε να αγνοούμε, ασχέτως αν είμαστε υπέρ ή “κατά” των Κούρδων (στο parapoda επιδιώκεται να αναρτώνται αναλύσεις που δεν κρίνουν τα πράγματα με βάση προσωπικές προτιμήσεις ή το βαθμό συγκίνησης και ηρωισμού).
      Επιπροσθέτως, θα ήταν σημαντικό να σταθεί κανείς και στην άλλη κατηγορία περί εκδίωξης (και βασανισμού δημοσιογράφων) του Rudaw ή κουρδικών κομμάτων που δεν συμφωνούν με το PYD. Δυτικόφιλων ή όχι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το ότι, αν ευσταθεί μια τέτοια κατηγορία, τότε το δημοκρατικό πείραμα της Ροζάβα μάλλον δεν έχει προχωρήσει σε διαφορετική διαχείριση των αντιθέσεων εντός του λαού από αυτή που υπήρξε στα σοσιαλιστικά πειράματα του 20ού αιώνα.
      Εξάλλου, δεν μπορεί να κριθεί σχετική η σωτήρια και ηρωική επέμβαση του ΡΚΚ στο Σίντζαρ με το θέμα της ανακήρυξης αυτονομίας στη Συρία. Εκτός κι αν κανείς θεωρεί ότι επειδή έκαναν τέτοια επέμβαση, δικαιούνται αυτονομίας σε άλλη χώρα.. Το σημαντικό (ή πιο σχετικό) από την επέμβαση στο Σίντζαρ, πέρα από τη σωτηρία ζωών, είναι ότι (χάρη στο.. ISIS) άλλαξαν οι ενδοκουρδικοί συσχετισμοί υπέρ του ΡΚΚ και εντός του ιρακινού Κουρδιστάν, και επιπλέον αναδείχτηκε το ζήτημα του εξοπλισμού των Πεσμεργκά. Άνοιξε ο δρόμος για παρέμβαση της Ρωσίας και στο ιρακινό Κουρδιστάν.
      Και δύο παρατηρήσεις για το τέλος. Πρώτον, είναι υπερβολή ο όρος “καθαροταξική σκοπιά”. Μάλλον για το αντίθετο θα έπρεπε να κατηγορηθεί η ανάλυση του parapoda. Όμως σίγουρα δεν διέπεται από εθνικιστικές ή υποκειμενικές προτιμήσεις, ιδίως από τις πρώτες. Γιατί και αυτή η ανάλυση προσπάθησε έμμεσα να δείξει ότι η εθνικιστική παρέκκλιση, πέραν των ιδεολογικών προεκτάσεών της, έχει και πολιτικά αποτελέσματα στην περιοχή μας (και στην Ελλάδα): είναι φιλορωσική, δεν είναι πολιτικά “αθώα”.
      Δεύτερον, είναι υπεροπτική η χρήση του όρου “α-συνέχεια” (με μικρό και παύλα). Δείχνει καποιον “παλιό” που “έτσι τους έμαθε”. Λοιπόν, α-συνέχεια ή Α/συνέχεια δεν υπάρχει. Υπάρχει η ΚΟΕ. Και δεν θα χρεώνεται η ΚΟΕ οποιαδήποτε πρόταση γράφεται στο όποιο parapoda. Μια τέτοια επιχειρούμενη αυτόματη σύνδεση είναι ένα αρρωστημένο πράγμα, το οποίο δεν υπήρξε ποτέ σε καμία περίοδο του κομμουνιστικού κινήματος, παρά μόνο σε πολιτικούς μικρόκοσμους. Ένα ελάχιστο, επομένως, επίπεδο, σεβασμού προς το άλλο μέρος της συζήτησης, θα ήταν ευκταίο, έστω και μόνο επειδή η έλλειψη σεβασμού ακουμπά και μη συμμετέχοντες στη συζήτηση.

  2. Ιωάννης Τζανάκος Μαρτίου 20, 2016 στο 10:29 μμ Reply

    Δεκτές από μέρους μου οι ορθολογικές αιτιάσεις για τις όποιες προκαταλήψεις μου (πιθανές προκαταλήψεις) απέναντι στην Α-συνέχεια ή την ΚΟΕ, δεν θα τα «χαλάσουμε» εκεί.
    Επίσης ίσως ξενίζει η σφοδρότητα των λόγων μου, ίσως και λόγω της γενικότερης σύμβασης περί «συντροφικότητας» στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς κ.λπ
    Δέχομαι ωστόσο την κριτική, η οποία απευθύνεται σε άτομο και όχι οργάνωση, όμως θα έπρεπε να περιέχει αυτή την επίγνωση (της ατομικότητας του φορέα της άποψης).
    Πάμε στα ουσιώδη:
    1) θεωρώ ως κάπως άσχημο να μην λέγονται τα πράγματα απόλυτα ευθέως. Στην περίπτωσή μας θα μπορούσατε να μου εξαπολύσετε την αιτίαση του εθνικισμού χωρίς περιστροφές, αν και οφείλω να παραδεχτώ πως δεν δομείτε τα πάντα σε ένα έμμεσο πλαίσιο. Παρ΄όλα αυτά όλο αυτό το νεφέλωμα περί «εθνικισμού» σε συνάφεια με έναν υποτιθέμενο φιλορωσισμό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κανένας φιλορωσισμός, ούτε καν σε επίπεδο μιας ας πούμε μιας ψυχρής γεωπολιτικής αντίληψης δεν διέπει τις απόψεις μου, παρά το γεγονος πως είναι προφανές πως δεν εξομοιώνω την πολιτική της μεγαλορωσσίας του Πούτιν με την δύση. Αν αυτό είναι φιλορωσισμός που συνέχει απόψεις σαν και την δική μου με απόψεις αριστερών, εθνικιστών, ακόμα και φασιστών, αυτό θα το δείξει η πράξη και το μέλλον και όχι η γενική κατηγοριοποίηση. Γενικές κατηγοριοποιήσεις κάνουν διάφοροι φιλελεύθεροι και πρόσωπα του «θεάματος», όπως ο Μπογδάνος του ΣΚΑΙ, για κάποιο «ρωσσικό» κόμμα κ.λπ. Αυτό που υπάρχει είναι μια φαντασιακή κοινότητα «φιλορώσσων» που εξάπτει τους φιλελευθερους και ίσως και μερικούς πολιτικους απατεώνες που ίσως ανάγουν τον φαντασιακό και καθόλου πραγματικό ή υλοποιήσιμο «φιλορωσσισμό» τους στον χώρο του «πραγματικού».
    2) και βέβαια θεωρώ πως ο τουρκικός λαός, όπως όλοι εξάλλου, έχουν κάποια συλλογική ευθύνη όταν στηρίζουν μαζικά καθεστώτα βίας και εξόντωσης άλλων λαών. Αν οι εαμίτες σε κάποια συνθήματά τους, ή οι απλοί πολίτες ο λαός κάποιες φορές μιλούσε συλληβδην για τους «γερμανούς» αυτό δεν σημαίνει πως ήταν ρατσιστές. Αυτά τα λένε με το συμπάθειο κάτι αριστεριστές ούτε καν οι παραδοσιακοί τροτσκιστές, Από την άλλη, όντως η γενίκευση που διενεργεί ένας λαός έχει και τα όριά της.Δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη και «τελειώσαμε». Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα αρκεί να συμπεριλάβει κανείς και το δίκαιον ακόμα και μερικών γενικεύσεων σε ειδικές συνθήκες.
    3) Η γενοκτονία στο Σενγκάλ ήταν Γενοκτονία και τελεία και παύλα. Η μη ανάδειξη της γενοκτονίας αυτής ως μιας αυτόνομης πραγματικότητας πέραν των όποιων ειδικών αποτελεσμάτων της είναι ένα όνειδος της ελληνικής αριστεράς. Συμφωνώ πως υπάρχει μυθοποίηση και εξιδανίκευση του αγώνα στο Κομπάνι κ.λπ αλλά αυτή συνυφαίνεται με την μη ανάδειξη της γενοκτονίας των Γεζίντι. Υπήρξε και με την γενικότερη έννοια ομοϊδεάτης σας του πρωην μαοΙκού χώρου (δεν έχετε την ευθύνη βέβαια) που όταν αναφέρθηκε στα βάσανα των Κούρδων του Ιράκ χρησιμοποίησε την έκφραση «εδρεψαν τους καρπούς» του φιλοαμερικανισμού τους κ.λπ
    Όνειδος να χρησιμοποιεί κανείς τέτοια έκφραση και ένδειξη απάθειας και ηθικής σκληρότητας, Συνηθισμένα πράγματα στην έλλογη αριστερά της ελλάδας, Περισσεύει ο κυνισμός.
    3) δεν υπάρχει «αλλη» χώρα για τους Κούρδους. Κάθε χώρα είναι για αυτούς άλλη χώρα, άρα δεν είναι μια εθνική μειονότητα απλώς, αλλά ένα έθνος που είναι παντού εθνική μειονότητα, άρα έχουν το δικαίωμα να αμφισβητήσουν την εθνική κυριαρχία όλων των εθνών-κρατών (ή των απομειναριών τους) στα οποία έχουν «ενταχθεί» με το ζόρι και το στανιό.
    4) Δεν υπάρχουν ιερά σύνορα ενός ιερούς διεθνούς στάτους κβο κυρίαρχων κρατών, αλλά συγκεκριμένες πολιτικές, ταξικο-πολιτικές και κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες που «νομιμοποιούν» από την όποια αριστερή σκοπιά τα όποια σύνορα. Πότε η αριστερά ο κομμουνισμος και ο λενινισμός μίλησε εν γένει για απαραβίαστο των συνόρων ως καθολικής και απόλυτης αρχής; Δεν ξέρω, διαφωτίστε με. Αν λόγου χάριν, για να φέρω ένα ακραίο παράδειγμα, εγώ ο «εθνικιστής», πάρει την εξουσία μια χρυσή αυγή και θελήσει ας πούμε να εξοντώσει τους Τούρκους της θράκης, ακόμα και τα σύνορα ή η εθνική κυριαρχία της «Ελληνικής Δημοκρατίας» θα είναι απαραβίαστα και μάλιστα ιερά; Μάλλον δεν θα γίνει αυτό, ο ελληνικος λαός έχει δημοκρατικές παραδόσεις, οπότε και στο αναμενόμενο αυτό πλαίσιο και με δεδομένη την εξαρτημένη «φύση» του κοινωνικού συστήματος (την μη ιμπεριαλιστική) στην ελληνικη επικράτεια, θα πρέπει να υπερασπιστούμε τα σύνορα σε περίπτωση επιβουλής από το τουρκικό κράτος, τον ιμπεριαλισμό κ.λπ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: