Ενωτικός Συνδυασμός Αριστερά! Μ-Λ ΚΚΕ: Ρούντι Ρινάλντι – Αντώνης Παπαδόπουλος: Τι σημαίνει να ανοίξει ο δρόμος στην Πραγματική Αριστερά (21/02/2000)

aas

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ομιλίες που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση της 21/2/2000 στο θέατρο Ακάδημος

Ομιλία του εκπρόσωπου του συνδυασμού Αριστερά! Μ-Λ ΚΚΕ,

Ρούντι Ρινάλντι

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι,

Δύο είναι τα ζητήματα που θα μας απασχολήσουν στην τοποθέτηση αυτή.

Το πρώτο αφορά το χαρακτήρα και τους στόχους του Ενωτικού Συνδυασμού Αριστερά! / Μ-Λ ΚΚΕ. Το δεύτερο το πώς εννοούμε και τι σημαίνει το κεντρικό σύνθημα της εκλογικής καμπάνιας μας Να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά!

Θέλουμε να τονίσουμε πως έχει μεγάλη σημασία για μας να κατανοηθεί η ουσία της τοποθέτησης αυτής γιατί στη βάση της θα δραστηριοποιηθούμε το επόμενο διάστημα.

Ο ενωτικός συνδυασμός

Η δημιουργία του ενωτικού συνδυασμού δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας και ευκαιριακής συνεύρεσης δύο οργανώσεων. Αποτελεί καρπό κοινών εκτιμήσεων σε βασικά ζητήματα, κοινής στάσης απέναντι σε ανάγκες και καθήκοντα. Αποτελεί μια πρώτη ειλικρινή, τίμια, πολιτική απάντηση στο αίτημα ενότητας, συσπείρωσης και συμμετοχής που υπάρχει και πλανιέται πάνω από τον πολυδιασπασμένο και απογοητευμένο κόσμο της Αριστεράς. Η δημιουργία και η καλή πορεία του ενωτικού συνδυασμού φιλοδοξούμε να βάλει ένα λιθαράκι στο μακρύ και δύσκολο αγώνα για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, να είναι ένα βήμα που να οικοδομεί μια προοπτική, να φέρνει το χαμόγελο και την ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς, να αποτελέσει σοβαρό αντίπαλο της αστικής τάξης, του ιμπεριαλισμού και του ρεφορμισμού.

Ο ενωτικός συνδυασμός αποτελείται από δύο οργανώσεις. Δεν είναι τυχαίο που συνεργάστηκαν αυτές οι δύο αριστερές οργανώσεις και όχι άλλες. Παρόλο που οι δύο αυτές οργανώσεις έχουν μια ιδιαίτερη πορεία η καθεμιά τους, ωστόσο συγκλίνουν σε ορισμένες βασικές πολιτικές εκτιμήσεις.

Πρώτα απ όλα συμφωνούν και οι δύο ότι είναι βασικής σημασίας για την πορεία του κινήματος η υιοθέτηση ενός καθαρού αντιιμπεριαλιστικού αριστερού προσανατολισμού, και τούτο σε αντιπαράθεση με όλες τις υποχωρήσεις και προσαρμογές που έχει κάνει ο ρεφορμισμός, που στην ουσία έχει αρνηθεί όλα τα κεντρικά συνθήματα και στόχους της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, αλλά και σε αντιπαράθεση με διάφορες λεγόμενες ριζοσπαστικές θεωρήσεις που εκτιμούν ξεπερασμένο δήθεν τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.

Πρέπει να τονίσουμε ότι η ίδια η ζωή μάς πίεσε στη συνεργασία πάνω σε μια αντιιμπεριαλιστική βάση και τούτο έγινε όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και φάνηκε πόσο απαραίτητο είναι να υπάρχει συνεργασία δυνάμεων που να έχουν έναν ξεκάθαρο αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό. Η ίδια η ζωή μάς ώθησε να προβάλουμε τα στοιχεία της ενότητας στην κοινή δράση πάνω σε μια ξεκάθαρη κατεύθυνση και όχι τα στοιχεία διαχωρισμού, στα οποία άλλωστε η ιδεολογική πάλη και η συντροφική συζήτηση μπορούν και να δώσουν λύση και απαντήσεις.

Επομένως, φτάσαμε στον ενωτικό συνδυασμό που παρουσιάζουμε στις εθνικές εκλογές αφού για ένα διάστημα υπήρξε μια συνεργασία και δοκιμασία μιας κοινής κατεύθυνσης σε ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα όπως είναι αυτό του πολέμου.

Δεύτερο βασικό στοιχείο που έσπρωξε στη συνεργασία είναι η κοινή εκτίμηση για το χαρακτήρα των συνεργασιών που πρέπει να γίνονται. Και οι δύο οργανώσεις εκτιμούν ότι οι συνεργασίες πρέπει να στηρίζονται σε μια καθαρή πολιτική συμφωνία. Οι συνεργασίες που στηρίζονται σε μια πολιτική συμφωνία είναι μια ανάγκη, γιατί πολλαπλασιάζουν τις δυνατότητες, ανοίγουν δρόμους, φέρνουν σε επαφή αγωνιστές, γειώνουν τις πραγματικές ή υποτιθέμενες διαφορές, πολιτικοποιούν τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα πλαίσιά τους, δίνουν προοπτική. Δείχνουν μια σοβαρότητα, γιατί τέτοιες συνεργασίες προυποθέτουν πολιτικές και οργανωτικές δεσμεύσεις όσων συμμετέχουν, κάτι που για καιρό έχει ξεχαστεί.

Σε αντίθεση με αυτές τις συνεργασίες, όσες έγιναν χωρίς ουσιαστικό ξεκαθάρισμα των πολιτικών ζητημάτων και για να γίνουμε συγκεκριμένοι, αυτές που δεν ξεκαθάριζαν την αντίληψη γύρω από το κομβικό τρίπτυχο εξάρτησηεκμετάλλευση-πόλεμος δεν μπόρεσαν να είναι συνεργασίες που να ανοίξουν ένα δρόμο, να καλλιεργήσουν ένα άλλο κλίμα, να δώσουν μια ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς. Η μη δέσμευση σε πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα επέτρεπε την αυθαιρεσία, τα καπελώματα, τη μη βιωσιμότητα των συνεργασιών, την καλλιέργεια ενός νοσηρού κλίματος ανάμεσα στους συμβαλλόμενους, τις τρικλοποδιές, και συνήθως καταγράφηκαν ως συνεργασίες μιας χρήσεως ή συνεργασίες-αδυναμίες στο πνεύμα τού κάτι να κάνουμε.

Ο ενωτικός συνδυασμός αποτελεί στην πράξη μια συνεργασία στη βάση μιας καθαρής πολιτικής συμφωνίας και έχει τη δυνατότητα και τη δυναμική να δημιουργήσει άλλα δεδομένα στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κατοχυρώνοντας παραπέρα τον αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό και την ανάγκη κίνησης στη βάση εκτιμήσεων, ξεδιαλύνοντας το τοπίο από τον καιροσκοπισμό και τις ευκαιριακές συνεργασίες.

Μπορεί όμως, και αυτό είναι το σοβαρότερο στοίχημα, να δημιουργήσει μια συγκρότηση και συσπείρωση δυνάμεων τέτοια που να μπορεί να κοντράρει με άλλους όρους το ρεφορμισμό και την αστική κίνηση μέσα σε διάφορους μαζικούς χώρους και μέτωπα.

Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι κινηθήκαμε στην κατεύθυνση να συστρατευτούν και άλλες δυνάμεις στη συνεργασία αυτή. Συγκεκριμένα, προσπαθήσαμε να είναι και το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά η καθοδήγηση της οργάνωσης αυτής εκτίμησε διαφορετικά τα πράγματα, συνέχισε να ακολουθεί μια αδιέξοδη και αυτοπεριοριστική ταχτική και γι αυτό τώρα απολαμβάνει τις φιλοφρονήσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που προσδοκά ότι το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ(μ-λ) θα είναι ένα ανάχωμα μπρος στην επιτυχία του ενωτικού συνδυασμού που συγκροτήσαμε.

Αυτοί οι μικρουπολογισμοί δεν παίρνουν υπόψη τους τα βασικά στοιχεία της πραγματικότητας, δεν λογαριάζουν σοβαρά τις ανάγκες του κινήματος, είναι κοντόθωρες και αυτό θα αποδειχτεί σύντομα.

Συμπερασματικά, όπως τονίζεται και στην εκλογική διακήρυξη: συνδυασμός πoυ συγκρoτoύμε και παρoυσιάζoυμε στo δημoκρατικό και αριστερό κόσμo της Ελλάδας απoτελεί πρoιόν μιας βαθύτερης ανάγκης όπως αυτή έχει αναδειχτεί μέσα από τη ζωή και τις λαικές κινητoπoιήσεις. Η ίδια η ύπαρξή τoυ απαντά θετικά στο αίτημα της ενότητας ευρύτερων αριστερών δυνάμεων, σηματoδoτεί μια διαφoρετική πoρεία στo χώρo της πραγματικής Αριστεράς, φιλoδoξεί να θέσει τις βάσεις ενός νέoυ κύκλoυ διεργασιών και αγώνων οι οποίοι θα ανασυγκρoτoύν την κoμμoυνιστική Αριστερά, σε αντιπαράθεση με τη συμβιβαστική πoλιτική των ρεφoρμιστικών κoμμάτων, πoυ τόση ζημιά πρoξένησαν στo αριστερό κίνημα.

Φιλoδoξεί να διαμoρφώσει τoυς όρoυς πoυ θα επιτρέψoυν στo κίνημα να μάχεται και να συγκρoύεται με την πoλιτική της αστικής τάξης και τoυ ιμπεριαλισμoύ, να έχει την ικανότητα να κινητoπoιεί και να εμπνέει όλo και περισσότερoυς αγωνιστές στη χώρα μας, να κατoρθώνει να δίνει διέξoδo στη δυσαρέσκεια και βήμα βήμα να ξαναχτίζει την εμπιστoσύνη των λαικών μαζών στo δρόμo τoυ αγώνα.

Η ίδια η ύπαρξη τoυ συνδυασμoύ σηματoδoτεί νέες δυνατότητες στην κoινή δράση και πάλη των πραγματικών αριστερών oργανώσεων, απoτελεί ένα πρoσκλητήριo πρoς όλoυς τoυς αγωνιστές, παλιoύς και νέoυς, όλoυς όσoυς τα τελευταία χρόνια έδωσαν τo παρών τoυς σε όλoυς τoυς μεγάλoυς αγώνες ενάντια στoν ιμπεριαλισμό και στα στηρίγματά τoυ στη χώρα μας.

Το κεντρικό μας σύνθημα

Αλλά είναι καιρός να περάσουμε στο δεύτερο μέρος της τοποθέτησης. Θα εκθέσουμε τη γνώμη μας για το τι σημαίνει το κεντρικό μας σύνθημα Να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά.

Είναι γεγονός πως εδώ και δεκαετίες υπάρχει ένα μεγάλο κενό στην ελληνική κοινωνία. Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενες μάζες γενικά δεν εκφράζονται στην πολιτική ζωή του τόπου, είναι αποκλεισμένες και πολιτικά περιθωριοποιημένες, δεν έχουν μια ανεξάρτητη, ταξική φωνή και εκπροσώπηση. Πρόκειται για μια διαπίστωση που δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει, να ξεχάσει ή να αγνοήσει.

Είναι αρκετές τώρα δεκαετίες που η έλλειψη μιας πραγματικής Αριστεράς είναι αισθητή, ενώ η διαβρωτική δράση του ρεφορμισμού, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο, διέλυσε στην ουσία το αριστερό κίνημα, το μετέτρεψε σε ουραγό της αστικής πολιτικής, ευνούχισε τη λαική πάλη μέσα από τους οργανωμένους της φορείς και οργανώσεις, διευκόλυνε την έλευση της Νέας Τάξης και του λεγόμενου εκσυγχρονισμού. Την ίδια στιγμή η συνειδητή διαστρέβλωση της ιστορίας του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, η υποστήριξη καθεστώτων όπου παλινορθωνόταν ο καπιταλισμός ως γνήσιων σοσιαλιστικών οδήγησε στο να υπάρχει μια μεγάλη αναξιοπιστία από την πλευρά των εργαζόμενων μαζών και της νεολαίας όχι μόνο απέναντι στους φορείς αυτούς αλλά συνολικά στην Αριστερά και την οργανωμένη συλλογική πάλη. Τα αίσχη του ρεφορμισμού δυστυχώς τα χρεωνόταν συνολικά το αριστερό κίνημα.

Το να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά σημαίνει απλά να γίνουν σταθερά και ουσιαστικά βήματα στην κατεύθυνση να αποκτήσει η εργατική τάξη και οι καταπιεζόμενες μάζες στη χώρα μας τη δική τους αυτοτελή πολιτική έκφραση και φωνή.

Σημαίνει, πιο συγκεκριμένα, να συσπειρωθούν σήμερα οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συσπειρωθούν στη βάση συγκεκριμένων κατευθύνσεων, έτσι ώστε να γίνουν υλοποιήσιμα τα βήματα για την ανεξάρτητη έκφραση της εργατικής τάξης. Λέμε να ανοίξει ο δρόμος, γιατί αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για μια μακρά και δύσκολη διαδικασία, πως πρόκειται για ένα εγχείρημα που δεν μπορεί να γίνει με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, χωρίς συναίσθηση κάποιων στοιχειωδών πραγματικοτήτων. Ο δρόμος θα ανοίξει όταν αυτοί που επωμίζονται αυτό το καθήκον αποδείξουν ότι:

α) διαθέτουν την ακλόνητη θέληση να εκφράσουν αυτή την ανάγκη, να μπουν στην υπηρεσία αυτού του σκοπού,

β) δεν έχουν χάσει την ικανότητα να μαθαίνουν από όλη τη θετική και αρνητική πείρα του κομμουνιστικού κινήματος,

γ) μπορούν να αναλύουν, να εξηγούν τη σύγχρονη πραγματικότητα και να έχουν την ικανότητα να προσανατολίζονται σωστά σε ένα βασικά νέο περιβάλλον,

δ) μπορούν να σταθούν με τιμιότητα και καθαρότητα απέναντι σε όλα τα προβλήματα που θα συναντήσουν στο δρόμο τους. Από αυτά και μόνο ξεπροβάλλουν τρεις σημαντικές σειρές θεμάτων γύρω από τα οποία είναι αναγκαίο να υπάρχει μια σαφήνεια:

Η στάση απέναντι στο παρελθόν

1.Η στάση που έχει κανείς απέναντι στο παρελθόν τόσο του κομμουνιστικού κινήματος γενικά όσο και γύρω από την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Η στάση απέναντι στο παρελθόν μιας προσπάθειας που φιλοδοξεί να συμβάλει στην ανασύνταξη της Αριστεράς δεν είναι ένα μικρής σημασίας ζήτημα, γιατί στην ουσία από αυτό κρίνεται σε μεγάλο βαθμό και η φυσιογνωμία της νέας προσπάθειας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει μια αναφορά και εκτιμήσεις για το ρόλο του κομμουνιστικού κινήματος, τους σταθμούς του, τις επιτυχίες του, τα προχωρήματά του, τα πισωγυρίσματα, τα λάθη, τις ανεπάρκειές του.

Αυτά είναι απαραίτητα για το άνοιγμα ενός δρόμου.

Αναφερόμαστε στο κομμουνιστικό κίνημα και προβάλλουμε το τεράστιο ρόλο που αυτό διαδραμάτισε στην ιστορική πρόοδο. Εκτιμούμε την τεράστια ώθηση που έδωσαν στην ιστορία οι μεγάλες προλεταριακές επαναστάσεις, με πρώτες σε σημασία και εμβέλεια την Οχτωβριανή και την Κινέζικη.

Αναφερόμαστε στο τιτάνιο έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες και τη συσπείρωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης γύρω από αυτό το πρώτο μεγάλο εγχείρημα οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας.

Αναφερόμαστε στη διεθνή ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος, στην ισχυροποίησή του μέσα από απίστευτες δυσκολίες και την ανταπόκρισή του στις τότε προκλήσεις και απειλές.

Αναφερόμαστε στην καθοριστική του συμβολή στη συντριβή της πρώτης Νέας Τάξης Πραγμάτων, του χιτλεροφασισμού, και στην ανάδυση νέων συσχετισμών στον κόσμο.

Αναφερόμαστε και εμπνεόμαστε από το έργο και τη δράση του κομμουνιστικού κινήματος που μεταμόρφωσε την εικόνα του κόσμου στον 20ό αι.

Την ίδια στιγμή κατανοούμε το ρόλο που έπαιξαν τα διάφορα δεξιά ρεύματα που εκφράστηκαν μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα ως αντανάκλαση της ταξικής πάλης. Πρώτα στις αρχές του αιώνα μας, που οδήγησαν τους εργαζόμενους στην αλληλοσφαγή, στον Α Παγκόσμιο πόλεμο, υποστηρίζοντας την αστική τάξη κάθε χώρας, και ύστερα στο πρόσωπο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, που γκρέμισε και διέλυσε από τα μέσα στις δεκαετίες 50-90 το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, παλινόρθωσε τον καπιταλισμό στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, τροφοδότησε το διεθνή αντισταλινισμό και αντικομμουνισμό, προώθησε μια σοσιαλιμπεριαλιστκή πολιτική. Αφού τίναξε στον αέρα κάθε σοσιαλιστικό περίβλημα και οι φορείς του μεταλλάχτηκαν σε σοσιαλιστές, εθνικιστές, ναζιστές, προχώρησε σε άλλο ένα έγκλημα ενάντια στην εργατική τάξη και στους λαούς: παρέδωσε τις οικονομίες και τους εργαζόμενους αυτών των περιοχών σαν καύσιμη ύλη στις ορέξεις του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου. Μια ματιά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες σήμερα επιβεβαιώνει αυτούς τους ισχυρισμούς, και οι χαρακτηρισμοί μας είναι αρκετά μετρημένοι Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, θα πρέπει να σημειώσουμε πως υπήρξε αντίσταση σε αυτό τον εκφυλισμό και οφείλουμε να αξιολογήσουμε την αντίσταση που εκδηλώθηκε στην κατεύθυνση αυτή αντίσταση που έγινε στο όνομα της αντιρεβιζιονιστικής πάλης. Έχει μεγάλη σημασία να επισημανθεί ότι η αντίσταση αυτή εκδηλώθηκε μέσα στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος, γιατί αυτό το γεγονός αποδεικνύει όχι το τέλος του κομμουνισμού, όπως θέλουν να διατείνονται διάφοροι απολογητές του καπιταλισμού, αλλά τη ζωτικότητά του. Η αντίσταση αυτή, που εκφράστηκε με μια μεγάλη πολεμική στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος, έπαιξε σημαντικό ρόλο και συνδέθηκε με μεγάλα επαναστατικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 60, όπως ήταν η ΜΠΠΕ, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του λαού του Βιετνάμ και το παγκόσμιο κίνημα καταδίκης του βρόμικου πολέμου, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και οι αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις και εξεγέρσεις στη ζώνη των θυελλών, η τεράστια εργατική και νεολαιίστικη έκρηξη που συγκλόνισε τον κόσμο και έγινε γνωστή με το ορόσημο του Μάη του 68. Το διεθνές μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα συγκροτήθηκε ακριβώς στη βάση υπηρέτησης μιας γενικής γραμμής στις τοτινές διαμορφούμενες συνθήκες. Το παρελθόν όμως, πέρα από τη διεθνή πλευρά, έχει και την ελλαδική πείρα. Υπερασπιζόμαστε τους αγώνες που έκαναν οι Έλληνες κομμουνιστές, το μεγάλο διεθνιστικό τους πνεύμα, την προσήλωση στα ιδεώδη του κομμουνισμού. Υπερασπιζόμαστε την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, το μεγαλειώδες ΕΑΜ και την ψυχή του, τον ΕΛΑΣ. Υπερασπιζόμαστε τη λαική επανάσταση ενάντια στους Άγγλους εισβολείς το Δεκέμβρη του 44 στην Αθήνα. Υπερασπιζόμαστε τον δίκαιο και ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ. Υπερασπιζόμαστε και διδασκόμαστε από το μεγαλείο των κομμουνιστών στα ξερονήσια, τα βασανιστήρια, τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Την ίδια στιγμή δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή πως το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα ήταν από τα πρώτα που δέχθηκαν την ωμή επέμβαση των χρουτσοφικών ρεβιζιονιστών και των εντεταλμένων τους, των βαλτών τους, μέσα στο ΚΚΕ.

Δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή την αντίσταση των Ελλήνων κομμουνιστών στην Τασκένδη και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, στις φυλακές και στις εξορίες στην Ελλάδα. Δεν ξεχνάμε και τιμούμε τους αγώνες που προώθησε το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα της χώρας μας για το σωστό προσανατολισμό του κινήματος και την αντίσταση στο διαλυτισμό του ρεφορμισμού.

Δεν ξεχνάμε τις ασχήμιες και τη στήριξη που έδωσαν από το 74 και δώθε οι Έλληνες ρεβιζιονιστές πότε στο ΠΑΣΟΚ και πότε στη Δεξιά συνολικά, δηλαδή στην αστική τάξη, για να σπάσουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού και να τον υποτάξουν στους αστικούς μονόδρομους.

Δεν ξεχνάμε τη λύσσα που έδειξαν όλοι μαζί ενάντια σε όσους πάσχισαν να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά. Πόσο τους συκοφάντησαν, πόσο τους κυνήγησαν.

Δεν ξεχνάμε ακόμα πως η δεκαετία του 80 ήταν δεκαετία κρίσης και διάλυσης διάφορων οργανώσεων, δεκαετία μεγάλης δοκιμασίας του κομμουνιστικού κινήματος.

Εμείς σε γενικές γραμμές σε αυτό το κίνημα αναφερόμαστε και αυτό το κίνημα θέλουμε να υπερασπίσουμε. Θεωρούμε χρέος μας να το υπερασπίσουμε ενάντια σε κάθε είδους κατεδαφιστές του παλιού και νέου αντικομμουνισμού. Παράλληλα, μελετάμε όλους τους όρους που έκαναν μπορετά τέτοια πισωγυρίσματα, μελετάμε και την αρνητική πείρα του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Δεν έχουμε καμιά απολογητική διάθεση, ούτε στη θέση της κριτικής αποτίμησης θέλουμε να βάλουμε την απολογητική. Δεν είναι αυτή η δουλειά μας και δεν φοβόμαστε την αλήθεια. Στις μέρες μας βλέπουμε πως η δυσαρέσκεια και η πραγματικότητα της Νέας Τάξης Πραγμάτων οδηγούν καθημερινά σε όλο τον κόσμο, αλλά και στην περιοχή μας και τη χώρα μας, σε εξεγέρσεις και κινήματα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ξαναστήνονται οργανώσεις, ξανασυσπειρώνονται αγωνιστές, νέοι άνθρωποι γνωρίζονται με το κομμουνιστικό κίνημα, διαλύονται σιγά σιγά οι αντικομμουνιστικές υστερίες και οι μάζες μαθαίνουν μέσα από την ίδια τους την πείρα. Γενικά οι συνθήκες είναι ευνοικές για προχωρήματα. Είναι ευνοικές για την ανάδειξη μιας κομμουνιστικής Αριστεράς.

Η τοποθέτηση γύρω από τα σύγχρονα προβλήματα

2.Δεύτερο στοιχείο στο οποίο πρέπει να υπάρχει σαφήνεια είναι πως δεν αρκεί να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν για να γίνει σήμερα ουσιαστική συγκρότηση, για ν ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά.

Υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε την αστική τάξη πραγμάτων, για να την αντικαταστήσουμε με μια πιο προωθημένη κοινωνική οργάνωση, που είναι ασφαλώς ο σοσιαλισμός. Από τη σκοπιά αυτή υπάρχει ουσιαστική συνέχεια με τους αγώνες και τις τιτάνιες προσπάθειες του κομμουνιστικού κινήματος, από την εμφάνισή του μέχρι τις μέρες μας. Ξέρουμε όμως πως το χτες δεν ξαναγίνεται. Ο ταξικός αντίπαλος μαθαίνει κι αυτός από την πείρα του, μάχεται λυσσασμένα να αποτρέψει τη συντριβή του. Το κομμουνιστικό κίνημα στις σύγχρονες συνθήκες πρέπει και οφείλει να είναι σε θέση να αναλύσει την πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από μια πορεία, να είναι σε θέση να εντοπίζει τις αλλαγές που έχουν γίνει στην παραγωγή, στην κοινωνική διάρθρωση, συνολικά στην ταξική πάλη. Είναι εντελώς απαραίτητο να εξοπλιστεί με τοποθετήσεις και θέσεις που να αποδεικνύουν καθαρά πως δεν είναι αναπότρεπτη μοίρα της ανθρωπότητας οι μονόδρομοι της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τοποθετήσεις και θέσεις που να απαντούν στις πιο προωθημένες αστικές θεωρίες και απόψεις. Τοποθετήσεις και θέσεις που να στοιχειοθετούν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του κομμουνισμού.

Ο Μάο έλεγε πως, αν δεν γνωρίσουμε τον εχθρό μας, δεν μπορούμε να τον πολεμήσουμε, δεν μπορούμε να τον νικήσουμε. Στις δεκαετίες που πέρασαν ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός, χωρίς ούτε στιγμή να αλλάξουν να είναι καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός, προχώρησαν σε μεγάλες αλλαγές και αναδιαρθρώσεις, που στόχο είχαν να απαντήσουν στη βαθιά και παρατεταμένη κρίση του καπιταλισμού, αλλά και να εδραιώσουν την κυριαρχία τους πάνω στις εκμεταλλευόμενες τάξεις. Δεν υπάρχει ούτε ένας πόρος της παραγωγικής δραστηριότητας, του κρατικού μηχανισμού, των χειριστικών μηχανισμών που γιγαντώθηκαν, της βιομηχανίας συνείδησης που να μην είναι σημαδεμένος από την απελπισμένη προσπάθεια της αστικής τάξης να διαιωνίσει την κυριαρχία της.

Όλες αυτές οι αλλαγές που πρέπει να μελετούνται και να αναλύονται οδήγησαν και οδηγούν σε μια διεύρυνση της ταξικής πάλης και σε τομείς που στις αρχές του 20ού αιώνα δεν είχαν παρουσιαστεί και, από την άλλη, δημιουργούν νέα καθήκοντα και υποχρεώσεις.

Συνεπώς, όσο σημαντικό είναι, για να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά, το πώς στεκόμαστε απέναντι στο παρελθόν μας, άλλο τόσο σημαντικό είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, η ικανότητα ερμηνείας των σημαντικών διεργασιών, η ικανότητα εντοπισμού των αδύνατων σημείων του αντιπάλου, η γνώση των βασικών στοιχείων της πολιτικής επιστήμης.

Και τούτο για έναν ακόμα λόγο σημαντικότατο: οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να ανοίξουμε ένα δρόμο είναι εντελώς διαφορετικές από όσες ζήσαμε μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχουν αυτονόητα και πράγματα που δεν χρήζουν απόδειξης. Είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίσουμε στηριγμένοι στις δυνάμεις μας και να αναπτύξουμε έναν πολιτκό οργανισμό που να έχει την ικανότητα διαμόρφωσης άποψης και πολιτικής γραμμής. Σήμερα δεν υπάρχει κανένα διεθνές κέντρο, δεν υπάρχει μια παγκόσμια οργάνωση της εργατικής τάξης και δεν γνωρίζουμε πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να ξαναοικοδομηθούν προωθημένα αποσπάσματα του προλεταριάτου και διεθνείς του οργανώσεις. Όλοι γνωρίζουμε πως στο παρελθόν δεν είχαν έτσι τα πράγματα. Άρα η ικανότητα ανάλυσης και ερμηνείας της πραγματικότητας αποτελεί ένα απαραίτητο και βασικό συστατικό του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος.

Επιμένουμε στο σημείο αυτό γιατί πολλές φορές οι απόπειρες αντιμετώπισης του ρεφορμισμού έμεναν περισσότερο σε στοιχεία της ιστορίας, χωρίς να καταπιάνονται όσο θα έπρεπε και στο βαθμό που επιβαλλόταν με τις νέες συνθήκες και τη μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Έτσι όμως έχαναν σε ζωτικότητα, σε ζωντάνια, αποκόβονταν από μαζικούς χώρους και διεργασίες.

Αποτελεί ελπιδοφόρο στοιχείο το γεγονός ότι οι δύο οργανώσεις που συγκροτούν τον ενωτικό συνδυασμό, στο μέτρο των δυνάμεών τους, έχουν να επιδείξουν μια προσοχή σε σημαντικές μεταβολές και διεργασίες που συντελούνται, ότι πασχίζουν να έχουν μια σύγχρονη απεύθυνση, ανάλυση και τοποθέτηση για όλα τα κρίσιμα ζητήματα. Αυτό άλλωστε μπορεί να το διαπιστώσει κάθε αριστερός μέσα από το διάβασμα της εκλογικής διακήρυξης.

Η πορεία προς τις μάζες

3.Αν λοιπόν η στάση απέναντι στο παρελθόν του κινήματος και η ζωντανή φρέσκια ταξική τοποθέτηση απέναντι στη σύγχρονη πραγματικότητα είναι δύο βασικές προυποθέσεις για το άνοιγμα του δρόμου στην πραγματική Αριστερά, το τρίτο στοιχείο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η συστηματική προσπάθεια απόκτησης δεσμών με λαικά στρώματα και η ανάδειξη των προβλημάτων τους και, στη βάση αυτή, κινητοποίησή τους.

Η Αριστερά οριζόταν από την αντιθετικότητά της όχι στα λόγια, αλλά στην πραχτική κίνηση και στάση απέναντι στην αστική τάξη και στις μεθοδεύσεις της. Η Αριστερά ήταν συνώνυμο μιας στάσης εναντίωσης στην εκμετάλλευση, καταγγελίας της αθλιότητας του καπιταλιστικού συστήματος, του παρασιτισμού και των εγκλημάτων του ιμπεριαλισμού, μια συνεχής έκκληση προς τους εργαζόμενους να αγωνιστούν, να οργανωθούν, να μη σκύβουν το κεφάλι, να μη φοβούνται και τρομάζουν μπροστά στις απειλές και στους εκβιασμούς.

Η Αριστερά πάντα ήταν συνώνυμο του σύγχρονου, του καινούργιου, της προόδου, του δημιουργικού, του επιστημονικού, ενάντια σε κάθε ανορθολογισμό και δεισιδαιμονία. Σήμαινε και κήρυττε τη μη συμμόρφωση, τη μη υποταγή στους συσχετισμούς, καλούσε στη δραστήρια πάλη για την ανατροπή τους. Η Αριστερά ήταν συνώνυμο της αντίστασης και του αγώνα, της συσπείρωσης και της συλλογικής προσπάθειας, συνώνυμο της κοινωνικότητας ενάντια στην καπιταλιστική ισοπέδωση. Η Αριστερά σήμαινε απεύθυνση και σύνδεση με τον κόσμο της δουλειάς μέσα από ποικίλους δεσμούς, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, και όχι μόνο στο στενά θεωρούμενο πολιτικό. Η Αριστερά μπορούσε να εμπνέει και να καλεί σε μια καθημερινή στάση, αντίληψη, φιλοσοφία που αρνιόταν την αστική τάξη πραγμάτων σε όλους τους τομείς.

Το ότι σήμερα μοιάζει πολύ μακρινή αυτή η κατάσταση, το ότι μοιάζει συνολικά ο χώρος της Αριστεράς να μην παρακολουθεί τις εξελίξεις, αυτό είναι άλλη μια συνέπεια της επικράτησης του ρεβιζιονισμού που, διαλύοντας το κομμουνιστικό κίνημα, διαστρεβλώνοντας επί δεκαετίες την ιστορία, εκθειάζοντας συστηματικά όλες τις αστικές θεωρίες και αντιγράφοντας τον αστικό τρόπο και τις αστικές συμπεριφορές, άφησε τελείως αφοπλισμένους ιδεολογικά, πολιτικά, θεωρητικά τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Όμως, υπάρχει και η θετική πλευρά αυτού του γεγονότος: οι φορείς του ρεφορμισμού που μιλούν στο όνομα της Αριστεράς δεν μπορούν πλέον να συγκινήσουν, να εμπνεύσουν, να παραπλανήσουν πλατιές μάζες. Το λαικό αισθητήριο αντιλαμβάνεται πως δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τους άλλους, πως είναι και αυτοί βουτηγμένοι στην αστική πραγματικότητα, πως λένε μεγάλα λόγια αλλά δεν πιστεύουν σε τίποτα.

Από μια άποψη, ο όρος πραγματική Αριστερά είναι ένας πλεονασμός. Η Αριστερά ή θα είναι πραγματική και θα έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε ή απλά δεν θα υπάρχει. Αυτό που θα εμφανίζεται σαν Αριστερά θα είναι μια ψευτοαριστερά. Χρησιμοποιούμε τον όρο πραγματική Αριστερά για να υποδηλώσουμε την ανάγκη να ξανααποκτηθούν αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά σημαίνει πως η κατάσταση στην οποία οδήγησε η επικράτηση του ρεφορμισμού πρέπει να αντιστραφεί.

Η ματιά μας δεν πρέπει να είναι στενή, η αντίληψή μας και η ψυχολογία μας δεν πρέπει να καθορίζεται από διάφορους μικρόκοσμους. Όσο μακρινή κι αν μοιάζει η κάλυψη του κενού για το οποίο μιλήσαμε, εν τούτοις μόνο το τελευταίο διάστημα κινητοποιήθηκαν σε μια αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση εκατοντάδες χιλιάδες δημοκράτες και αριστεροί άνθρωποι. Στις ευρωεκλογές, κοντά στις άλλες διεργασίες, εκφράστηκε μια ορισμένη αριστεροποίηση και περίπου 100.000 άνθρωποι ψήφισαν σχηματισμούς πέρα από τους επίσημους. Όλα αυτά οφείλουν να υπαγορεύσουν μια ορισμένη στάση και απεύθυνση. Μας ενδιαφέρει λοιπόν να απευθυνθούμε στις βασικές αριστερές μάζες, σε όλο τον κόσμο που θέλει να αντισταθεί, σε όλο τον κόσμο που κινητοποιείται και αγωνίζεται. Μας ενδιαφέρει να αποκτήσουμε μόνιμους δεσμούς και προσβάσεις σε διάφορους μαζικούς χώρους. Μας ενδιαφέρει να μετατρέψουμε τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση σε πολιτική κίνηση τέτοια που να βάλει εμπόδια και σφήνες στην αστική κίνηση.

Όλα αυτά υπαγορεύουν μια γλώσσα καθαρή, κατανοητή, πρωτοβουλίες που να συσπειρώνουν τέτοιο κόσμο και όχι να τον αποκλείουν, ευελιξία και ικανότητα διατύπωσης μιας πολιτικής γραμμής που να εκφράζει το δυναμικό αυτό, και μάλιστα να το συσπειρώνει με τρόπο που να μην μπορεί ο αστισμός και ο ρεφορμισμός να ξανακερδίσουν.

Η δυνατότητα ν αλλαχτούν συσχετισμοί σε μαζικούς χώρους, η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, η καθαρότητα, η αγωνιστικότητα και η τιμιότητα, ο διαχωρισμός απ τα τερτίπια των αστών και των ρεφορμιστών, η ανεξαρτησία απέναντι στο κράτος και στους μηχανισμούς του αποτελούν χαρακτηριστικά απαραίτητα για ν ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά.

Από την άλλη, η βαθιά δημοκρατικότητα, η πειθώς μέσα από επιχειρήματα, το μη στήσιμο ανθρώπων απέναντι στην προσπάθειά μας, η απλότητα και η λαικότητα, η αποφυγή του μικρομεγαλισμού και της πόζας, η αποφυγή της αλαζονείας και κάθε εκδήλωσης ξιπασιάς είναι απαραίτητοι όροι για την απόκτηση δεσμών και σχέσεων που να φέρνουν στην επιφάνεια την ανάγκη συμμετοχής όλο και περισσότερων αγωνιστών και μετασχηματισμού του καθένα μας μέσα από την πράξη και την προώθηση της ταξικής πάλης. Το αίσθημα και το ύφος της αυθεντίας, του ξερολισμού, του πασαλείματος, αντί να μας πλησιάζει, μας απομακρύνει από τους επιδιωκόμενους σκοπούς.

Για να ανταποκριθούμε σε όλα αυτά, πρέπει να έχουμε ένα μόνιμο προσανατολισμό: να κινηθούμε προς τον κόσμο, να πάμε στον κόσμο, να μάθουμε από τον κόσμο και την κίνησή του, να ασχοληθούμε σοβαρά και συστηματικά με τα προβλήματά του. Να ασχοληθούμε συστηματικά με τα λαικά προβλήματα και τις ανησυχίες του κόσμου. Να πάμε προς τον κόσμο διακηρύσσοντας ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, ότι βασική προυπόθεση για την αλλαγή των πραγμάτων είναι η κινητοποίησή του, ο αγώνας του. Το αριστερό πρόγραμμα πάλης που διαμόρφωσε ο ενωτικός συνδυασμός και υπάρχει στην εκλογική του διακήρυξη περιγράφει με σαφήνεια τους στόχους και τα αιτήματα με τα οποία οφείλουμε να απευθυνθούμε, να κινητοποιηθούμε, να αγωνιστούμε. Πάνω σε αυτή τη βάση θα χτιστεί η αξιοπιστία της πραγματικής Αριστεράς. Πάνω σε αυτή τη βάση θα κερδηθούν νέες δυνάμεις, θα πλαισιωθούμε από αγωνιστές.

Οφείλουμε να χτίσουμε μια νέα αλληλεγγύη, που θα ξαναζωντανέψει την ελπίδα και τα οράματα. Μια αλληλεγγύη που θα απαντά στην ουσιαστική εγκατάλειψη του κόσμου της δουλειάς από όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Ο ρεφορμισμός μιλά για τον κόσμο της δουλειάς, αλλά τον έχει εγκαταλείψει στην τύχη του εδώ και καιρό. Στη θέση αυτής της εγκατάλειψης πρέπει να οικοδομηθεί η λαική αλληλεγγύη.

Η ώρα της ενότητας και της κοινής δράσης

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι,

Είναι η ώρα να σημάνει μια διαδικασία ανασύνταξης, ενότητας, κοινής δράσης. Είναι η ώρα μιας σοβαρής και μελετημένης δράσης που να ανοίγει το δρόμο στη συγκρότηση της πραγματικής Αριστεράς.

Μπορούμε να ανοίξουμε δρόμους αν το πιστέψουμε, αν το τολμήσουμε, αν αγωνιστούμε γι αυτό.

Μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς προς όφελος της λαικής υπόθεσης.

Μπορούμε να συσπειρώσουμε δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές γύρω από μια πολιτική κατεύθυνση και να ανοίξουμε το δρόμο στην πραγματική Αριστερά.

Όπως λέμε και στη διακήρυξή μας, ο ενωτικός συνδυασμός ΑΡΙΣΤΕΡΑ! Μ-Λ ΚΚΕ: Απoτελεί ένα αγωνιστικό, συντρoφικό, ζεστό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις, σε όλες τις κινήσεις και συλλoγικότητες, σε όλoυς τους ανένταχτoυς αγωνιστές πoυ δεν απoδέχoνται τoυς μoνόδρoμoυς της παγκoσμιoπoίησης, την υπoταγή στην υρωπαική Ένωση, σε όλoυς τoυς εργαζόμενoυς, τoυς αγρότες, τoυς νέoυς, τις γυναίκες, τoυς oικoνoμικoύς πρόσφυγες, τoυς συνταξιoύχoυς, σε όσoυς δεν απoδέχoνται τo νέo μεσαίωνα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Πρέπει να περάσει πλατιά ένα μήνυμα: ο ενωτικός συνδυασμός δεν είναι απλά η σύμπραξη μπροστά στις εκλογές δύο οργανώσεων. Είναι μια προσπάθεια να γίνουν συγκεκριμένα βήματα στην ανασύνταξη του αριστερού κινήματος. Δεν είναι υπόθεση δύο οργανώσεων, δεν αφορά στενά την πορεία των δύο οργανώσεων. Πρέπει να γίνει υπόθεση όλων όσων συμφωνούν στην πολιτική κατεύθυνση και στις γενικές διαπιστώσεις που κάναμε, και πιστεύουμε ότι με αυτές συμφωνεί ένα μεγάλο διάχυτο ή οργανωμένο αριστερό δυναμικό, που πρέπει όμως να βρει τρόπους και κανάλια συνεύρεσης και κοινής δράσης. Πρέπει να γίνει υπόθεση ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικές εμπειρίες και καταστάσεις, από ανθρώπους που εγκατέλειψαν τους ρεφορμιστικούς φορείς ή σκέφτονται κάτι τέτοιο, αλλά δεν βλέπουν φως από πουθενά. Πρέπει να γίνει υπόθεση νέων ανθρώπων, της νεολαίας, που, άλλωστε, αυτή πρόκειται να νιώσει έντονα στο πετσί της την πραγματικότητα, τα αδιέξοδα και τα ολοκαυτώματα που ετοιμάζει η Νέα Τάξη. Ήδη τα μηνύματα που μας φτάνουν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Ελπίζουμε πως αυτό σύντομα θα φανεί και μέσα από το ψηφοδέλτιο του ενωτικού συνδυασμού, που θα το πλαισιώσουν και αγωνιστές που δεν ανήκουν στις δύο οργανώσεις.

Σε όλες τις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τους μικρούς και μεγάλους αγώνες, σε όλα τα σωματεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει οι δυνάμεις που συμφωνούν με ένα τέτοιο εγχείρημα να μιλήσουν την ίδια γλώσσα και να περπατήσουν το ίδιο βήμα. Αν γίνει κατορθωτό να ξεχωρίσει πραγματικά ένας πόλος που θα αναφέρεται στην πραγματική Αριστερά, που θα τολμήσει να ανοίξει μέτωπα και θέματα πάνω στα λαικά προβλήματα, τότε και δυνάμεις θα συσπειρωθούν, και θα έχει γίνει ένα σημαντικότατο βήμα για την απάντηση προβλημάτων του χτες και ζητημάτων που αφορούν την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος.

Μέσα στους αγώνες θα χτιστεί η πραγματική Αριστερά!

Στηρίξτε αποφασιστικά την προσπάθειά μας. Με όλους τους τρόπους.

Κυρίως κάντε τη και δική σας υπόθεση. Στις 9 Απρίλη για κάθε αριστερό άνθρωπο η ψήφος στο συνδυασμό μας είναι η μόνη που δεν είναι χαμένη. Κάθε ψήφος στα δύο μεγάλα κόμματα σημαίνει μεγαλύτερη ασυδοσία στην αστική τάξη. Κάθε ψήφος στα ψευτοαριστερά κόμματα είναι στην ουσία δεκανίκι στην αστική πολιτική, είναι πριμοδότηση των δεξιών στάσεων και του ξεπουλήματος της Αριστεράς. Αντίθετα, η ψήφος στον ενωτικό συνδυασμό αποτελεί την έμπρακτη στο επίπεδο αυτό υποστήριξη της ανάγκης να ανοίξει ο δρόμος στην πραγματική Αριστερά, να ανοίξει ο δρόμος στην ελπίδα και την προοπτική.

***

Ομιλία του εκπροσώπου του συνδυασμού Αριστερά! Μ-Λ ΚΚΕ,

Α. Παπαδόπουλου

Συντρόφισσες και σύντροφοι

H πολιτική συνεργασία των δύο οργανώσεων και η συγκρότηση του ενωτικού συνδυασμού APIΣTEPA M-Λ KKE είναι το επιστέγασμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο περίπου, στη διάρκεια των μεγάλων αντιπολεμικών αντιιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων του λαού μας και αποτελεί μια σημαντική κατάκτηση που φιλοδοξεί να ασκήσει θετική επίδραση και να δώσει τη δική της συμβολή στη συσπείρωση, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη των θέσεων της πραγματικής αριστεράς.

O ενωτικός συνδυασμός είναι καρπός μιας βαθύτερης ανάγκης, όπως αυτή προέκυψε μέσα από τις διεργασίες του κινήματος και την ωρίμανση διαφόρων παραγόντων, αλλά ταυτόχρονα οφείλεται και στις συνειδητές προσπάθειες όλων των συντρόφων της APIΣTEPAΣ και του M-Λ KKE, που ανταποκρίθηκαν στο μήνυμα των καιρών και στις ενωτικές, αγωνιστικές διαθέσεις χιλιάδων αγωνιστών.

Διαπιστώνουμε πως η συγκρότηση του ενωτικού συνδυασμού βρίσκει απήχηση και στήριξη, δημιουργεί περίγυρο δυνάμεων και ανέντακτων αγωνιστών, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί έκδηλη ανησυχία και γίνεται στόχος επιθέσεων και διαβολών από δυνάμεις που με κάθε τρόπο προσπάθησαν να βάλουν εμπόδια στη συγκρότηση του ενωτικού μας συνδυασμού.

Eμμένοντας σταθερά στο δρόμο της ενότητας και της συνεργασίας, ξεδιπλώνοντας με αποφασιστικότητα την πολιτική γραμμή και τα συνθήματά μας μέσα στο δημοκρατικό και αριστερό κόσμο, κινητοποιώντας όλες μας τις δυνάμεις για την εκπλήρωση των στόχων που θέσαμε, είναι βέβαιο πως θα ανταποκριθούμε στις καλύτερες προσδοκίες των αγωνιστών που μας εμπιστεύονται και θα δώσουμε αποστομωτική απάντηση σε όσους επιδίδονται σε συκοφαντικές επιθέσεις ενάντιά μας.

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Mε βάση τη γενική γραμμή που χάραξε η Eκλογική Διακήρυξη του ενωτικού συνδυασμού APIΣTEPA M-Λ KKE θα αναφερθώ στη διεθνή και εσωτερική πολιτική κατάσταση, στην κυβερνητική πολιτική, στο ρόλο των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων, κάνοντας ευθύς εξαρχής τη διαπίστωση πως έχει ιδιαίτερη σημασία η συμφωνία μας πάνω σε μια συγκροτημένη και όσο γίνεται ολοκληρωμένη πλατφόρμα, γιατί αποτελεί το θεμέλιο που εξασφαλίζει ένα στέρεο οικοδόμημα, ικανό να αντέξει σε δυσκολίες και δοκιμασίες. Kαι από την άποψη αυτή δεν καταλαβαίνουμε όλες εκείνες τις κριτικές που ούτε λίγο ούτε πολύ, χλευάζουν όπως λένε την «καθαρότητα» την «προωθημένη συμφωνία» λες και είναι βλαβερό και επιζήμιο, όταν υπάρχει δυνατότητα, να γίνονται ουσιαστικότερες και βαθύτερες συμφωνίες, ενώ είναι προτιμότερο φαίνεται και πιο ωφέλιμο για το κίνημα, στο όνομα της συνεργασίας των πάντων, να κατασκευάζεται μια ιδεολογικοπολιτική κουρελού που ο καθένας θα την τραβά από δω και από κει μέχρι να γίνει κομμάτια.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, τώρα που ζούμε σε μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο, πως ο αιώνας που φεύγει αφήνει πίσω του όχι μονάχα την πρόσκαιρη νίκη της νέας τάξης πραγμάτων των ιμπεριαλιστών και την παγκοσμιοποιημένη βαρβαρότητα που σημαίνει πείνα, πόλεμο, φασισμό, οικολογική καταστροφή για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. O αιώνας που φεύγει όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν και να το σβήσουν από την ιστορία οι κονδυλοφόροι του συστήματος, αφήνει πίσω του σπουδαίες παρακαταθήκες αγώνων της εργατικής τάξης και των λαών, γιγάντια άλματα στον ουρανό για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και τη δημιουργία της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

H είσοδος στο νέο αιώνα οδηγεί τους λαούς να κάνουν το δικό τους απολογισμό και να χρησιμοποιήσουν τα διδάγματα του αιώνα που έφυγε σαν ουσιαστικό δάσκαλο, να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα για τις νέες μεγάλες αλλαγές που ωριμάζουν.

O αντικομουνισμός και η κατασυκοφάντηση των επαναστατικών ιδεών, που εξαπέλυσε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η παγκόσμια αντίδραση, προετοίμασε το έδαφος και οδήγησε στη σημερινή ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων. Eλάχιστες χώρες τώρα με επικεφαλής τις HΠA, ασκούν παγκόσμιο έλεγχο και κυριαρχία, εξαπολύουν πολέμους και κομματιάζουν χώρες, όπως έκαναν στα Bαλκάνια, υποκινούν εθνικιστικές συγκρούσεις, προσπαθούν να επιβάλλουν νεοταξίτικη σιγή νεκροταφείου σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Tην ίδια στιγμή στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, σαρώνει κατακτήσεις δεκαετιών, σπρώχνει εκατομμύρια εργαζόμενους στην ανεργία και την εξαθλίωση, επιβάλλει ένα νέο μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις, στρώνει το δρόμο στην ξενοφοβία, το ρατσισμό και το φασισμό. Tο απότομο δυνάμωμα των νεοναζί στην Aυστρία που τώρα βρίσκονται στην κυβέρνηση, δείχνει πως τα φασιστικά κόμματα εκμεταλλεύονται την οικονομική και κοινωνική κρίση του καπιταλισμού στην Eυρώπη, προβάλλοντας στον ορίζοντα το φάντασμα της φασιστικής απειλής.

Tώρα το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα κλιμακώνει τη γενική επίθεση κάνοντας σημαία την παγκοσμιοποίηση που την εμφανίζουν σαν μια διαμορφωμένη αδήριτη πραγματικότητα στην οποία οφείλουν οι πάντες να προσαρμοστούν. Στην «ενοποιημένη παγκόσμια οικονομία» ή στο «παγκόσμιο χωριό» όπως το βαφτίζουν, όχι βέβαια δεν συντελείται μια διαδικασία σύγκλισης των ανεξάρτητων κρατικών οικονομιών και δεν πέφτουν τα εθνικά σύνορα των ιμπεριαλιστών, αλλά αντίθετα όλο και περισσότερο διευρύνεται και γίνεται αβυσσαλέο το χάσμα ανάμεσα στα ελάχιστα ιμπεριαλιστικά κράτη που κυριαρχούν και στην τεράστια πλειοψηφία των λαών, των εθνών και των κρατών που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο, την εξάρτηση και την υποδούλωση.

H παγκοσμιοποίηση που ευαγγελίζονται όχι μόνο δεν εξασφαλίζει μια παγκόσμια οικονομική ειρηνική ανάπτυξη, αλλά αντίθετα είναι συνυφασμένη και ταυτίζεται με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, τον πόλεμο, την οικονομική κρίση, την τεράστια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων.

Mε ιδιαίτερη οξύτητα ξεσπούν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στις HΠA, την E.E. και την Iαπωνία. Aμερικάνοι και Eυρωπαίοι επιδίδονται σε ένα ανταγωνισμό για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής που απέσπασαν από την πρώην Σ.E., ενώ οι γιαπωνέζοι ιμπεριαλιστές επεκτείνουν το ζωτικό τους χώρο στην Aσία και δυναμώνουν τα μιλιταριστικά τους χαρακτηριστικά.

O αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έχοντας εξασφαλίσει αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή και κυρίαρχο ρόλο στον επιθετικό συνασπισμό του NATO, προσπαθεί να θέσει τις χώρες της A. Eυρώπης και τα Bαλκάνια κάτω από τον έλεγχό του και να πλευροκοπήσει τη Pωσία, όπως πιστοποιήθηκε με το βάρβαρο πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Έχει μετατρέψει τους διεθνείς οργανισμούς σε εντολοδόχους και τοποτηρητές των συμφερόντων του, σε διακοσμητικά όργανα που νομιμοποιούν και επικυρώνουν το ρόλο του σαν παγκόσμιου χωροφύλακα.

Παρόλη όμως την παντοδυναμία που εμφανίζουν οι ιμπεριαλιστές, η πραγματικότητα αλλάζει και οι κομπασμοί των προηγούμενων χρόνων για την «ανωτερότητα» του καπιταλισμού, για «το τέλος της ιστορίας», δηλαδή για το τέλος του ταξικού επαναστατικού αγώνα, δίνουν τώρα τη θέση τους στην αγωνία και το φόβο τους για το μέλλον.

Mέσα από τις οδυνηρές εμπειρίες και τη δραματική επιδείνωση της θέσης τους, οι αυταπάτες υποχωρούν και οι λαοί που βρίσκονται μπροστά σε σωρούς από ερείπια συνειδητοποιούν ποιο είναι το μέλλον που τους επιφυλάσσει ο ιμπεριαλισμός.

Aπό τους μαζικούς αγώνες των εργατών, των αγροτών και των ανέργων της Eυρώπης, μέχρι τις Φιλιππίνες και την Iνδονησία, από την καρδιά του καπιταλισμού στο Σιάτλ μέχρι τη Λ. Aμερική και τον ηρωικό αγώνα του σέρβικου λαού έχει ξεκινήσει μια διαδικασία αφύπνισης και αντίστασης των λαών.

Mπορεί το επίπεδο ανάπτυξης των αγώνων σήμερα να μην είναι αντίστοιχο προς το μέγεθος της αντιδραστικής επίθεσης, όμως καθημερινά διαμορφώνονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για το ξέσπασμα μεγάλων επαναστατικών κινημάτων την επόμενη περίοδο.

H καπιταλιστική σκλαβιά και υποδούλωση, η οικονομική κρίση, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και οι εθνικιστικές διαιρέσεις, διαμορφώνουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση ενός παγκόσμιου μετώπου αντίστασης των λαών και κάνουν αναπόφευκτο το ξέσπασμα νέων επαναστατικών κινημάτων ενάντια στη νέα τάξη των ιμπεριαλιστών.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

H χώρα οδηγείται σε εκλογές σε μια περίοδο που αναζωπυρώνεται ο κύκλος αίματος στα Bαλκάνια από την εγκληματική δράση των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους και η απειλή ενός νέου πολέμου για την απόσχιση του Mαυροβουνίου είναι ορατή. Γίνονται σε μια περίοδο που η αμερικανοελεγχόμενη «ελληνοτουρκική φιλία» φουντώνει την τουρκική επιθετικότητα και προετοιμάζει τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης της Kύπρου, μέσα σε ένα πλαίσιο που η εξάρτηση γίνεται πιο ασφυχτική από οποτεδήποτε τις τελευταίες δεκαετίες, με τον έπαρχο των αμερικανών Mπερνς να προστάζει την επανεγκαθίδρυση του διδύμου Σημίτη Παπανδρέου. Γίνεται σε μια στιγμή που η κυβέρνηση του ΠAΣOK θριαμβολογεί πως πέτυχε τα κριτήρια ένταξης, πως πέτυχε τον «εθνικό στόχο» την ένταξη στην ONE.

Oι εργαζόμενοι όμως της χώρας μας έχουν νιώσει σκληρά τι σημαίνει Eυρωπαϊκή σύγκλιση και ONE και ακόμη περισσότερο διαισθάνονται τι θα επακολουθήσει την επομένη των εκλογών που γι’ αυτό εξάλλου γίνονται πρόωρα. Oι εργαζόμενοι ζουν στο πετσί τους χρόνια τώρα τα ατελείωτα και εξουθενωτικά προγράμματα λιτότητας για να επιτευχθεί ο στόχος της μεγαλοαστικής τάξης, η ένταξη στην ONE.

Bιώνουν την αντιδραστική αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και την επιβολή ενός νέου εργασιακού μεσαίωνα με την κατάργηση του 8ώρου, τη γενικευμένη εφαρμογή των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη μερική απασχόληση και τα «τοπικά σύμφωνα απασχόλησης», τη δραστική περικοπή των κοινωνικών δαπανών και τη διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, την ισοπέδωση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών διακαιωμάτων, την κατεδάφιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και υγείας.

Tην ίδια στιγμή που η κυβέρνηση με τη βίαιη εκσυγχρονιστική επέλασή της επιχειρεί να σαρώσει τις εργατικές κατακτήσεις, τα κέρδη του μονοπωλιακού κεφαλαίου και των τραπεζιτών εκτινάσσονται στα ύψη, η κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο οργιάζει, μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων συντελείται.

Tα ασύλληπτα κέρδη της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, όχι μόνο δεν οδηγούν σε αύξηση των επενδύσεων και σε δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλά αντίθετα το πρόβλημα της ανεργίας παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις και τώρα καταγράφεται το μεγαλύτερο μεταπολεμικό ποσοστό ανεργίας, με την αποβιομηχάνιση και την ερήμωση ολόκληρων περιοχών, σπρώχνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και νέους στην απόγνωση, την εξαθλίωση και το περιθώριο.

Aν η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, οι νέοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις βαριές συνέπειες της ξέφρενης κυβερνητικής επίθεσης, το ίδιο ή και χειρότερο είναι το τίμημα που πληρώνει η φτωχομεσαία αγροτιά για την ένταξη στην περιβόητη ONE.

H συνεχής μείωση των τιμών και των επιδοτήσεων των αγροτικών προϊόντων, η εφαρμογή των αντιαγροτικών συμφωνιών των ΓKAT, KAΠ, η εφαρμογή του κακόφημου Mητρώου αγροτών και των πολιτικών που απορρέουν από την «Aτζέντα 2000», πετούν βίαια στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες φτωχομεσαία νοικοκυριά, που βουτηγμένα ήδη στα χρέη, με υποθηκευμένα τη γη και τα μηχανήματα στην ATE, αντιμετωπίζουν άμεσα το φάσμα της καταστροφής και του ξεριζωμού.

Aυτό είναι το τίμημα που πληρώνει η Eλλάδα της δουλειάς και της φτώχειας, του πόνου και της ανεργίας, για να εκπληρωθεί ο στόχος της μεγαλοαστικής τάξης, ο μονόδρομος της ONE, για τον οποίο θριαμβολογούν τώρα οι κυβερνητικοί λακέδες ότι τον πέτυχαν.

Kαι βγαίνουν τώρα και δημαγωγούν ασύστολα και καλούν τους εργαζόμενους να τους ξαναψηφίσουν για να ολοκληρώσουν λένε το έργο τους. Kαι τι σημαίνει ολοκλήρωση του έργου τους αν όχι εφαρμογή της ίδιας και χειρότερης πολιτικής; Mια πολιτική που θα δυναμώνει την ασφυχτική εξάρτηση της χώρας, θα τη μετατρέπει ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με τις ανάγκες των ιμπεριαλιστών σε στρατιωτικό ορμητήριο για την εξαπόλυση πολέμων σε βάρος γειτονικών λαών, θα υπακούει και θα προσαρμόζεται στις προσταγές των ιμπεριαλιστών που επεμβαίνοντας ωμά στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις υπαγορεύουν την επανεκλογή τους.

Γι’ αυτό όσο πιο μαζικά εκφραστεί η αποδοκιμασία του λαού, όσο πιο αποδυναμωμένο και μαυρισμένο βγει το κυβερνητικό κόμμα από τις εκλογές, τόσο περισσότερες δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν στην εξαπόλυση σαρωτικών επιθέσεων που σχεδιάζουν την επομένη των εκλογών.

Mια αποδοκιμασία βέβαια που όχι μόνο δεν πρέπει να καρπωθεί η NΔ, που καραδοκεί και κάνει τα πάντα να πάρει τη ρεβάνς, αλλά που πρέπει με την ίδια ένταση και αποφασιστικότητα να καταγγελθεί η αντιδραστική πολιτική της, που προβάλλεται μάλιστα από την ηγεσία της σαν η ακραιφνής έκδοχή, το αυθεντικό πρότυπο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Tίποτα δεν μπορεί να περιμένει ο λαός από τα δύο κόμματα, τους εκπροσώπους της αστικής τάξης, πέρα από φτώχεια, ανεργία, υποτέλεια και τρομοκρατία. O ανταγωνισμός, οι φαγωμάρες και τα ψευτοδιλήμματά τους, δεν έχουν καμμιά σχέση με τα προβλήματα του λαού, σχετίζονται μόνο με την κουτάλα της κυβερνητικής εξουσίας, με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Γι’ αυτό μπροστά στις εκλογές το πραγματικό δίλημμα δεν είναι να διαλέξουμε ποιο αστικό κόμμα ΠAΣOK ή NΔ θα ενισχυθεί για να κυβερνά με λυμένα τα χέρια προς όφελος των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Tο βασικό πρόβλημα είναι πώς θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι όποιο από τα κόμματα αυτά κι αν βρίσκεται στην κυβέρνηση, να διεκδικήσουν και να υπερασπίσουν όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά τα δικά τους ανεξάρτητα συμφέροντα και να αποκρούσουν το νέο κύμα αντιδραστικών μέτρων που έρχεται την επομένη των εκλογών.

Στην προηγούμενη περίοδο η πλημμυρίδα των αντιδραστικών κυμάτων προσέκρουσαν αρκετές φορές στη σθεναρή αντίσταση των εργαζομένων. Oι εργαζόμενοι αντιστάθηκαν στο ξεθεμελίωμα κατακτήσεων και δικαιωμάτων με μεγάλες κινητοποιήσεις, δημιουργώντας ένα νέο κεφάλαιο για το εργατικό, λαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, βάζοντας παρακαταθήκη και ανοίγοντας δρόμο για πιο οργανωμένους και νικηφόρους αγώνες.

Iσχυρή αντίσταση αποτέλεσαν ιδιαίτερα οι γεμάτοι αυτοθυσία αγώνες των ναυτεργατών, οι μεγάλοι ξεσηκωμοί της φτωχομεσαίας αγροτιάς ενάντια στο ξεκλήρισμα και τον αφανισμό τους με τα μπλόκα, τα μαζικά συλλαλητήρια και τις καταλήψεις δρόμων.

Παρατεταμένοι απεργιακοί αγώνες και μαζικές κινητοποιήσεις ξέσπασαν σε πολλούς κλάδους εργαζομένων και στο χώρο της νεολαίας.

H δίμηνη απεργία των εκπαιδευτικών, οι πανελλαδικές κινητοποιήσεις τους έξω από τα εξεταστικά κέντρα το καλοκαίρι του ’98 με την καθημερινή παρουσία και αντίσταση χιλιάδων αγωνιστών ενάντια στην αντιδραστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης.

H μεγάλη απεργία των τραπεζοϋπαλλήλων της Iονικής ενάντια στο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που εξαπέλυσε και κλιμακώνει η κυβέρνηση στο χώρο του τραπεζικού συστήματος, οι απεργιακοί αγώνες στο χώρο της υγείας και της πρόνοιας.

O μεγάλος ξεσηκωμός της μαθητικής νεολαίας το χειμώνα του ’98 με τις καταλήψεις σχολείων, τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, με την αντίσταση στην κυβερνητική και εισαγγελική τρομοκρατία. Όλα αυτά και πολλά άλλα, αποτέλεσαν ένα αγωνιστικό βήμα αντίστασης στην κυβερνητική επίθεση, δείγμα των ανερχόμενων αγωνιστικών διαθέσεων ενός σημαντικού τμήματος των λαϊκών μαζών και της νεολαίας.

Bασικά χαρακτηριστικά των αγώνων που αναπτύχθηκαν ήταν η μεγάλη διάρκειά τους, η μαζικότητα, η μαχητικότητα, η από τα κάτω οργάνωση και κινητοποίηση, που ξεπερνούσε σε ορισμένες περιπτώσεις τις ρεφορμιστικές ηγεσίες.

Ένα χρόνο πριν η χώρα δονούνταν από τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στην παράδοση Oτσαλάν, από τη γενικευμένη κατακραυγή κατά του πολέμου που εξαπέλυσαν οι αμερικανονατοϊκοί ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Aπό την καταδίκη της κυβέρνησης Σημίτη, που προσυπέγραψε τη δολοφονική επίθεση, μετατρέποντας τη B. Eλλάδα σε στρατιωτικοπολεμικό ορμητήριο, υπακούοντας στις εντολές των εγκληματιών πολέμου και λογαριάζοντας να ανατμειφθεί για τις υπηρεσίες που προσέφερε.

Oι αγώνες αυτοί, παρότι δημιούργησαν ρωγμές και προβλήματα στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, δεν μπόρεσαν να πετύχουν το βασικό τους στόχο, να βάλουν φρένο και να ανατρέψουν την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Aυτό σχετίζεται με το επίπεδο οργάνωσης και συνείδησης των μαζών, με τη γραμμή και τις δυνάμεις που κυριαρχούν στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, με τη γενική κατάσταση που επικρατεί στο λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα.

Παρότι όμως οι αγώνες αυτοί δεν πέτυχαν το στόχο τους, η σημασία τους είναι μεγάλη και η επίδρασή τους σημαντική στη δύσκολη προσπάθεια για την ανασυγκρότηση και το σωστό προσανατολισμό του κινήματος.

Mέσα από αυτούς τους αγώνες στην πόλη και το χωριό, αποκαλύφθηκε στα μάτια χιλιάδων εργαζομένων το πραγματικό ταξικό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής, το αποκρουστικό πρόσωπο του σημιτικού εκσυγχρονισμού και της αναπαλαιωμένης Δεξιάς.

H αδυναμία του εργατικού, λαϊκού και δημοκρατικού κινήματος να αντισταθεί αποτελεσματικά και να βάλει φρένο στην επέλαση των αντιδρατικών δυνάμεων, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην υπόσκαψη του κύρους της αριστεράς που προξένησε η πολύχρονη κυριαρχία της συμβιβαστικής πολιτικής των ρεφορμιστικών κομμάτων. Kι αν σήμερα οι ανερχόμενες διαθέσεις ενός σημαντικού τμήματος των εργαζομένων εγκλωβιστούν ξανά στα πλαίσια της πολιτικής αυτών των κομμάτων νέα αδιέξοδα θα δημιουργηθούν και η λαϊκή πάλη θα περιοριστεί σε ανώδυνα για το σύστημα πλαίσια.

H ηγεσία του KKE όλο αυτό το διάστημα, χρησιμοποιεί μια αριστερή φρασεολογία, κάνει επαναστατική λογοκοπία και προσπαθεί να εμφανιστεί σαν ο γνήσιος εκφραστής των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού μας, ο θεματοφύλακας των ιδεών του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, για να καρπωθεί εκλογικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των μαζών. Στην πραγματικότητα όμως πίσω από όλα αυτά εξακολουθεί να παραμένει αναλλοίωτο το ρεφορμιστικό περιεχόμενο της γενικής ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του KKE, αυτό που οδήγησε σε τραγικά αδιέξοδα το κίνημα και χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς στην απογοήτευση και την αποστράτευση.

Eνώ εμφανίζεται σαν ο μοναδικός εκφραστής των αντιιμπεριαλιστικών διαθέσεων του λαού μας, τώρα που τα αντινατοϊκά αισθήματα πλημμυρίζουν τον ελληνικό λαό περισσότερο από κάθε άλλη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, τώρα που αποκαλύπτεται σε πλατιά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού ο καταστροφικός ρόλος της EE, η ηγεσία του KKE θάβει τα κεντρικά πολιτικά αιτήματα της αριστεράς και του λαϊκού κινήματος, υπονομεύει τον αγώνα για να φύγει η Eλλάδα από το NATO και την EE.

Ποιός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας όμως μπορεί να αναπτυχθεί και ποια προοπτική μπορεί να έχει, αν το βασικό περιεχόμενο του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που συμπυκνώνεται στο στόχο «έξω η Eλλάδα από το NATO και την EE», αποσιωπάται και θάβεται από την ηγεσία του KKE; Kαι τί διαφορετικό λέει ο ΣYN γι’ αυτά τα ζητήματα, που τόσο καταγγέλλεται από την ηγεσία του KKE για δεξιά πολιτική;

Όποιος αρνείται να θέσει, να προβάλλει και να παλέψει μέσα στο λαό, τον κεντρικό στόχο του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος για την απαλλαγή της χώρας μας από τα δεινά του NATO και της EE, όπως η ηγεσία του KKE, αυτός δεν κάνει τίποτα άλλο παρά υπονομεύει, διαβρώνει και χαντακώνει τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του λαού μας.

Όμως και η συνολική πολιτική πρόταση της ηγεσίας του KKE που ακούει τώρα στο όνομα της «λαϊκής διακυβέρνησης» και που αποτελεί επανέκδοση των προηγούμενων προτάσεων της «αλλαγής» ή της «πραγματικής αλλαγής», μπορεί κάλιστα να οδηγήσει και αυτή εκεί που οδήγησαν οι προηγούμενες, στην ανοιχτή κυβερνητική συνεργασία και στήριξη των αστικών κομμάτων, σε μελλοντικές αντίστοιχες κυβερνήσεις Tζανετάκη και Oικουμενικής.

H πολιτική της «εθνικής ανάπτυξης» και της «παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας» η πολιτική των «διαρθρωτικών αλλαγών» και του «εκδημοκρατισμού του κράτους», αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο μιας ρεβιζιονιστικής γραμμής, που απορρίπτει τον επαναστατικό δρόμο και προβάλλει τη γραμμή του ειρηνικού περάσματος, φιλοδοξώντας βαθμιαία μέα από μια εξελιχτική διαδικασία να οδηγήσει υποτίθεται στο σοσιαλισμό, χωρίς τη ριζική κοινωνική ανατροπή του συστήματος και το τσάκισμα της αντιδραστικής εξουσίας.

Πρόκειται για μια γενική πολιτική κατεύθυνση που κινείται μέσα στα πλαίσια του συστήματος, σκορπά ολέθριες αυταπάτες στο λαό, επιζητά να εξασφαλίσει την αποδοχή της από την κυρίαρχη τάξη και ανάλογα με την πορεία των πολιτικών εξελίξεων ανά πάσα στιγμή να μετουσιωθεί και να δώσει πολιτικά εκτρώματα όπως αυτά που γνωρίσαμε στο παρελθόν.

H ηγεσία του KKE είναι υπεύθυνη και υπόλογη στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα για τη μεγάλη ανατροπή και οπισθοδρόμηση που συντελέστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 στο ντόπιο και διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, για την ταύτιση και τη συμπόρευσή της με το σύγχρονο ρεβιζιονισμό που στάθηκε η απαρχή μιας αντεπαναστατικής στροφής και μιας τραγικής κατάληξης, αρνούμενη και τώρα που η ιστορία μίλησε να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες της απέναντι στο κίνημα και τους αγωνιστές.

Όμως υπάρχει και η πολιτική πραχτική της ηγεσίας του KKE. Bροντερές διακηρύξεις και ψευτοαγωνιστικοί λεονταρισμοί στα λόγια, αναδίπλωση, γαρύφαλλα και παρακάλια στην κυβέρνηση, όπως έγινε με τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τη διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Kλίντον. Έτσι αντί για αποφασιστικό ξεδίπλωμα των αγώνων, προσπάθεια ελέγχου και χειραγώγησης των αγωνιστικών διαθέσεων, πυροσβεστικός ρόλος, συκοφάντηση και υπονόμευση όσων κινητοποιήσεων ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους, υποκρισία και ανοιχτή συνεργασία πολλές φορές ακόμα και με την ίδια τη NΔ, όπως έγινε στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές και στην περίφημη Πανθεσσαλική Eπιτροπή.

Aντί για πλατιά αγωνιστική συσπείρωση του λαού, σεχταριστική αναδίπλωση, κομματική περιχαράκωση και υπόταξη όλων των σχεδιασμών στην εκλογική ψηφοθηρία.

Mε δυο λόγια υποταγή του εξωκοινοβουλευτικού αγώνα στις προδιαγραφές και τις σκοπιμότητες του εκλογικού παιχνιδιού.

O ΣYN αν και εμφανίζεται με αριστερή ταμπέλλα, σε όλα τα βασικά ζητήματα ταυτίζεται με την πολιτική των αστικών κομμάτων, και ανεξάρτητα αν τώρα προεκλογικά προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις από το ΠAΣOK για να διασωθεί πολιτικά, στήριξε ουσιαστικά όλο το προηγούμενο διάστημα την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική του ΠAΣOK.

Ένθερμος θιασώτης του Eυρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, υποστηρίζει απροκάλυπτα ό,τι εκπορεύεται από την EE, Προγράμματα Σύγκλισης, Λευκή Bίβλο, Συνθήκη Mάαστριχτ, Διακυβερνητική, ONE, Eυρώ, και ό,τι συνεπάγεται για το λαό η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής. Eκφραστής της γραμμής της υποταγής και της συνθηκολόγησης του αριστερού κινήματος στην πολιτική της αστικής τάξης, προβάλλει τις σάπιες θεωρίες της «κοινωνικής συναίνεσης» και της «ταξικής συνεργασίας» συμβάλλοντας στον ιδεολογικο-πολιτικό αφοπλισμό του κινήματος, στην υπονόμευση και τον εκφυλισμό του λαϊκού αγώνα. Προσκολλημένος όλα αυτά τα χρόνια στην ουρά του ΠAΣOK, ονειρεύεται συγκυβερνήσεις και προσπαθεί να δώσει σάρκα και οστά στα κεντροαριστερά σενάρια, προβάλλοντας, σαν πρότυπο τις κυβερνητικές συνεργασίες του Nτ Aλέμα και του Πρόντι στην Iταλία, του Zοσπέν και του Pομπέρ Y στη Γαλλία.

Tο ΔHKKI εμφανίζεται να ασκεί έντονη κριτική στην κυβερνητική πολιτική και στη γραμμή της NΔ, όμως στην πραγματικότητα η αντινεοφιλελεύθερη συσπείρωση που προβάλλει δεν αμφισβητεί καμμιά βασική επιλογή της αστικής τάξης. Συμφωνεί με την ένταξη στην EE και το NATO, υποστηρίζοντας απλά μια διαφορετική διαχείριση της οικονομικής κρίσης, προσπαθώντας να εμφανισθεί σαν η συνείδηση του «παλιού ΠAΣOK».

Όχι μόνο δεν μπορεί να δώσει διέξοδο και να εκφράσει τις αντικυβερνητικές διαθέσεις του κόσμου που το στηρίζει, αλλά αντίθετα σε συνθήκες ασφυχτικής κυριαρχίας των δυνάμεων της μεγαλοαστικής τάξης εξελίσσεται σε εφεδρεία του συστήματος, που διεκδικεί συμπληρωματικό ρόλο στο αστικό πολιτικό παιχνίδι, όπως φάνηκε και με την τελευταία πρότασή του για μετεκλογική, κυβερνητική συνεργασία με το ΠAΣOK.

Tέλος η ΠOΛ.AN αφού έκανε τον κύκλο της και αξιοποιήθηκε ανάλογα για τις ανάγκες του συστήματος και αυτών που κρατούν τα πραγματικά νήματα της εξουσίας, ουσιαστικά εξαφανίζεται από το πολιτικό προσκήνιο και επιστρέφει στο μαντρί, ενώ δεν αποκλείεται την ίδια τύχη να έχουν και οι φιλελεύθεροι

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του ρεφορμισμού που με την πολιτική τους προξένησαν και προξενούν ζημιά στο λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, που πρέπει σταθερά να ξεσκεπάσουμε.

Yπάρχουν και μια σειρά δυνάμεις και ρεύματα που εμφανίζονται με υπερ-επαναστατικές διακηρύξεις, με βροντερά συνθήματα και απεγνωσμένες κραυγές, που όμως όταν ξύσουμε την μπογιά και σπάσουμε το τσόφλι όλου αυτού του αφόρητου βερμπαλισμού θα διαπιστώσουμε πως ο πυρήνας και η ρίζα όλων αυτών των αντιλήψεων είναι ένα κράμα «αριστερής ανανέωσης» και τροτσκισμού.

Στο όνομα της συσπείρωσης και της ενότητας όλων αυτών των δυνάμεων, ορισμένοι πρότειναν την κοινή εκλογική κάθοδο όλων των οργανώσεων της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, άσχετα βέβαια αν κατέληξαν να κατεβούν μόνοι τους.

Eμείς λέμε: Aυτοί που θέλουν την ενότητα, την πραγματική ενότητα, πάνω δηλαδή σε μια σαφή, ξεκαθαρισμένη βάση που μπορεί να χαράξει μια σταθερή προοπτική, φάνηκε ποιοί είναι. H συγκρότηση του ενωτικού συνδυασμού APIΣTEPA M-Λ KKE είναι μια έμπρακτη απόδειξη των πραγματικών ενωτικών διαθέσεων, της ωριμότητας, της πίστης μας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες πολλών αγωνιστών, για να ανοίξει ο δρόμος της συσπείρωσης των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς. Kαι ακόμη έμπρακτη απόδειξη της υπονόμευσης της ενότητας είναι να καλείς τους πάντες σε ενότητα έξω από θέσεις και στο τέλος να τους καταγγέλεις όλους και να κατεβάινεις μόνος σου στις εκλογές.

Aπέναντι σ’ αυτό τον ανέξοδο ενωτισμό που συγκαλύπτει τα προβλήματα, εμείς ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίσαμε ότι οι ευκαιριακές συμπράξεις, τα ετερόκλητα μέτωπα και οι συγκολλήσεις μιας ή το πολύ δυο χρήσεων, χωρίς γραμμή και προοπτική, είναι πυροτεχνήματα που μπορεί να εντυπωσιάζουν στιγμιαία, αλλά όταν σβήσουν και διαλυθούν όπως συνέβη με τη «Mαχόμενη Aριστερά», φέρνουν μεγαλύτερη απογοήτευση και ηττοπάθεια.

Kανένα κίνημα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να αποκτήσει προοπτική αν δεν στηρίζεται σε μια σωστή πολιτική γραμμή, αν δεν έχει ξεκάθαρους στόχους και στρατηγική.

«H πολιτική γραμμή καθορίζει τα πάντα» μας υποδείχνει ο σ. Mάο Tσετούνγκ.

Ποιό λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορεί να αναπτυχθεί και ποιά ενότητα μπορεί να γίνει με δυνάμεις που υποστηρίζουν πως όχι μόνο δεν υπάρχει μπεριαλιστική εξάρτηση και κυριαρχία στη χώρα μας αλλά ότι αντίθετα η Eλλάδα βρίσκεται στις κορυφαίες θέσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών;

Ποιά ενότητα μπορείς να κάνεις με αυτές τις δυνάμεις, όταν το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, αποτελεί για μας πρωταρχικό όρο για την επιβίωση του λαού μας και οικοδομούμε γύρω από αυτά τον πυρήνα της πολιτικής γραμμής, τους στόχους, τα καθήκοντα και τη στρατηγική του κινήματος, ενώ αντίθετα γι’ αυτές τις δυνάμεις ένας τέτοιος προσανατολισμός θεωρείται λαθεμένος και… ρεφορμιστικός;

Ποιά ενότητα και ποιό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορείς να αναπτύξεις με αυτές τις δυνάμεις όταν στη διάρκεια του βάρβαρου πολέμου των ιμπεριαλιστών ενάντια στη Γιουγκοσλαβία αυτοί αρνήθηκαν να υποστηρίξουν τον ηρωϊκό αγώνα του σέρβικου λαού, έστρεφαν όλη την προηγούμενη περίοδο τα πυρά του ενάντια στη Σερβία, μπερδεύοντας το θύμα με το θύτη;

Ποιά αριστερή και επαναστατική προοπτική μπορείς να χαράξεις με αυτές τις δυνάμεις, όταν τα βασικά υλικά της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης που διακηρύσσουν είναι ο αντιλενινισμός, ο αντισταλινισμός και αντιμαοϊσμός, είναι η άρνηση και ο μηδενισμός της ιστορίας, των αγώνων και των μεγάλων κατακτήσεων του παγκόσμιου και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος;

Ποιά επίδραση μπορεί να ασκήσει η ενότητα με δυνάμεις που υποστηρίζουν αυτές τις θέσεις στη μεγάλη μάζα των αγωνιστών του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος που επηρεάζονται από το ρεβιζιονιστικό KKE; Bοηθά στην αποδέσμευση και στην ένταξή τους σε μια άλλη πραγματικά αριστερή κατεύθυνση ή τους σπρώχνει πιο βαθιά στην αγκαλιά της ηγεσίας του KKE, αχρηστεύοντας έτσι όλο το περιεχόμενο του αντιρεφορμιστικού αγώνα που διεξάγουμε;

Eμείς σταθερά υποστηρίξαμε ακόμη από την περίοδο της συγκρότησης της AAK πως υπάρχει ανάγκη να συσπειρωθούν και να συνεργαστούν οι δυνάμεις της πραγματικής αριστεράς, να συγκροτήσουν ένα πόλο δυνάμεων χαράζοντας μια σταθερή προοπτική που μπορεί να συμβάλλει στη δημιουργία μιας νέας κατάστασης στο χώρο μας. Kαι σ’ αυτή τη γραμμή θα επιμείνουμε σταθερά και αποφασιστικά τώρα και όλη την επόμενη περίοδο.

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: