Στάλιν: Τοποθέτηση στη συνεδρίαση του Γραφείου του Προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ (27/10/1952)

Όπως υποδεικνύει η τελευταία ομιλία του Στάλιν στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ στις 16 Οκτώβρη 1952, όπου για άλλη μια φορά είχε ζητήσει την απαλλαγή του από τα καθήκοντα του επικεφαλής της σοβιετικής κυβέρνησης και του κομμουνιστικού κόμματος, αλλά και η έκδοση δύο βιβλίων του, μέσα σε ένα χρόνο (Μαρξισμός & Γλωσσολογία, Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ), ο Στάλιν, τον τελευταίο καιρό της ζωής του, ήθελε να ασχοληθεί με τα ιδεολογικά ζητήματα που είχαν ανακύψει στην ΕΣΣΔ και γενικότερα το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής, όπου, μεταπολεμικά, είχαν αρχίσει να κάνουν ζημιά, μεταξύ άλλων, ο δογματισμός και οι ειρηνιστικές αυταπάτες, λόγω και της σχετικά ειρηνικής επίτευξης της ίδρυσης των λαϊκών δημοκρατιών στην Ευρώπη. Σε αυτό συνηγορεί, μεταξύ άλλων, και το ότι ο Στάλιν είχε γράψει (με ψευδώνυμο) για τις υποθέσεις του γιουγκοσλαβικού κόμματος και του ιαπωνικού (βλ.εδώ). Ταυτόχρονα, νέα θεωρητικά ζητήματα ανέκυπταν με την άνοδο του κομμουνιστικού κινήματος στην Ασία και τον “τρίτο κόσμο”, όπου και εκεί ο Στάλιν τοποθετείται με ανοιχτό πνεύμα (βλ. συζητήσεις με αργεντίνο πρέσβη και με τους κινέζους, εδώ). Στην τοποθέτησή του, επομένως, στο γραφείο του Προεδρείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ στις 27 Οκτώβρη 1952, τον τόνο δίνουν ζητήματα προπαγάνδας και ιδεολογικής διαπάλης, με ιδιαίτερη έμφαση στον “εξορθολογισμό”, την αποκατάσταση του ρόλου και τον συγχρονισμό της κομματικής προπαγάνδας με τις πιο σύνθετες απαιτήσεις της εποχής, αλλά και η ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού. Ανάμεσα στα άλλα, υπάρχει και η «σπόντα», χωρίς να επεκταθεί περισσότερο, στο ότι δίνεται μεγάλη έμφαση στην «ενότητα των αντιθέτων».

***

Η προπαγάνδα μας διεξάγεται άσχημα, όπως είναι, δεν είναι προπαγάνδα. Όλοι είναι δυσαρεστημένοι με την οργάνωση των θεμάτων προπαγάνδας. Ούτε ένα μέλος του Πολιτικού Γραφείου δεν υπάρχει, το οποίο να ήταν ευχαριστημένο με το έργο του Τμήματος Προπαγάνδας (σ.parapoda: το Π.Γ. της ΚΕ είχε καταργηθεί και είχε αντικατασταθεί από προεδρείο, με απόφαση της 1ης Ολομέλειας της ΚΕ μετά το 19ο συνέδριο του κόμματος που πλέον ονομαζόταν ΚΚΣΕ). Τα στελέχη που έχουμε, ειδικά τα νέα, δεν έχουν βαθιά γνώση του μαρξισμού. Η παλιά γενιά ήταν τόσο δυνατή, γνωρίζαμε καλά το μαρξισμό, την πολιτική οικονομία. Ιδιαίτερα φτωχά διεξάγεται η προπαγάνδα στις εφημερίδες και ειδικά στην “Πράβντα”. Ο αρχισυντάκτης της “Πράβντα” Ιλιτσόφ είναι αδύναμος (σ.parapoda: Λεονίντ Φιόντοροβιτς Ιλιτσόφ, 2(15)/03/1906-18/08/1990. Μέλος του κόμματος από το 1924. Μεταξύ άλλων, αρχισυντάκτης του Μπολσεβίκ (1938 – ’44), της Ιζβέστια (1944 – ’48), της Πράβντα (1951 -’52), Επικεφαλής του εκδοτικού τμήματος του σοβιετικού Υπ.Εξ. (1953-1958), συνέχισε ως το τέλος σε υψηλά αξιώματα, περισσότερα, εδώ). Είναι απλώς λίγος για μια τέτοια υπόθεση. Θα χρειαζόταν να ορίσουμε αρχισυντάκτη της “Πράβντα” καποιον ισχυρότερο από αυτόν, και αυτόν να τον αφήσουμε να μάθει.

Η “Πράβντα” είναι η εφημερίδα των εφημερίδων. Πρέπει να συνοψίζει την εμπειρία όλων των εφημερίδων. Πρέπει να αναδημοσιεύει καλά άρθρα και αποσπάσματα από άλλες εφημερίδες. Η “Πράβντα” πρέπει να είναι η κύρια βάση για το έργο του Τμήματος Προπαγάνδας. Άρα, ποιον προτείνετε για να αναλάβει αρχισυντάκτης της “Πράβντα”; Δεν επιτρέπεται να το αναβάλλουμε για εκατό χρόνια. (Όλοι σιωπηλοί). Ναι, δεν γνωρίζετε ανθρώπους.

Χρειάζεται, επίσης, να σκεφτούμε για τους καλύτερους επικεφαλής της βιομηχανίας. Πρέπει να έχουμε ένα ενιαίο Τμήμα Βιομηχανίας & Μεταφορών και να θέσουμε επικεφαλής του έναν μεγάλο άνθρωπο. Χρειάζεται να ελέγχουμε τα στελέχη, να μελετούν και έγκαιρα να προωθούνται νεότεροι στις ανώτερες θέσεις της δουλειάς. Έχουμε πολλούς ικανούς νέους, όμως δεν γνωρίζουμε καλά τα νέα στελέχη. Όμως αν αναδεικνύαμε έναν άνθρωπο σε οποιαδήποτε δουλειά και τον αφήναμε σε αυτή τη δουλειά επί 10 χρόνια χωρίς περαιτέρω προαγωγή, αυτός θα σταματούσε να αναπτύσσεται και θα χανόταν ως στέλεχος. Πόσοι άνθρωποι χάθηκαν από αυτό, από το ότι δεν προωθήθηκαν εγκαίρως.

Άσχημα πάνε τα πράγματα στην αγροτική οικονομία. Οι αξιωματούχοι του κόμματος δεν γνωρίζουν την ιστορία της αγροτικής οικονομίας στην Ευρώπη, δεν γνωρίζουν πώς διεξάγεται η παραγωγή ζωντανών στις ΗΠΑ. Μόνο χαρτιά υπογράφουν και με αυτό καταστρέφουν την υπόθεση.

Τα νέα μας στελέχη αδύναμα προετοιμάζονται στα θεωρητικά ζητήματα, χρειάζεται να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν. Οι διαλέξεις, φυσικά, είναι χρήσιμο πράγμα, όμως τον κύριο ρόλο στην ανάπτυξη των στελεχών πρέπει να παίζει η έντυπη προπαγάνδα.

Για την καθοδήγηση της όλης ιδεολογικής δουλειάς του κόμματος χρειάζεται να δημιουργήσουμε στο Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής μια μόνιμη επιτροπή για ιδεολογικά ζητήματα (σ.parapoda: Το προεδρείο πήρε απόφαση και δημιούργησε την επιτροπή, η οποία αποτελέστηκε από τους Α. Ι. Ρουμιάντσεφ, μέλος της ΚΕ, Μ.Α. Σουσλόφ, μέλος του Προεδρείου της ΚΕ, Ντ. Ι. Τσέσνοκοφ, ομοίως, Ντ.Τ. Σεπίλοφ, μέλος της ΚΕ, και Π.Φ. Γιούντιν, υποψήφιο μέλος του προεδρείου της ΚΕ, με πρόεδρο ως τις 18/11/1952 το Σεπίλοφ, και έπειτα, το Ρουμιάντσεφ). Στην επιτροπή πρέπει να συγκεντρώσουμε 10-20 ικανά στελέχη – ως μηχανισμό της επιτροπής. Χρειάζεται να έχουμε εκεί ανθρώπους με γνώση ξένων γλωσσών – της αγγλικής, της γερμανικής, της γαλλικής (τώρα λιγότερο διαδεδομένη), της ισπανικής (την ισπανική μιλούν πάνω από 120 εκατομμύρια άνθρωποι). Χρειάζεται να βρούμε έναν καλό γνώστη της κινεζικής γλώσσας. Ίσως, να πάρουμε το Φεντορένκο; Χρειάζεται σε όλους αυτούς να δίνουμε καλές απολαβές.

Η επιτροπή για τα ιδεολογικά ζητήματα πρέπει να βοηθήσει στην απογείωση της έντυπης προπαγάνδισης του μαρξισμού. Βάση για τη δουλειά αυτής της επιτροπής πρέπει να γίνει το περιοδικό “Μπολσεβίκ”. Το περιοδικό τα πηγαίνει άσχημα, φτωχά. Χρειάζεται να το κάνουμε έτσι ώστε άλλα περιοδικά να το παίρνουν ως παράδειγμα. Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τη σύνθεση της συντακτικής ομάδας του εντύπου. Γιατί πάλι ο Ιλιτσόφ; Μπορούμε κάλλιστα να έχουμε δύο αρχισυντάκτες.

Στο “Μπολσεβίκ” μπορούμε να έχουμε παρουσιάσεις και κριτικά άρθρα σε τοπικά έντυπα, να τα “βομβαρδίζουμε”, να τα βοηθούμε να καλυτερεύουν το έργο τους. Η επιτροπή πρέπει να πάρει υπό την επίβλεψή της το έργο των περιοδικών “Ζητήματα Φιλοσοφίας”, “Ζητήματα Οικονομίας”, “Ζητήματα Ιστορίας”, και ίσως και άλλων περιοδικών. Είναι ώρα να ταλειώνουμε με την ντροπιαστική πρακτική της ανατύπωσης σε θεωρητικά έντυπα διαφόρων αποφάσεων του κόμματος και της κυβέρνησης, γιατί αυτό, στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στην ουρά των γεγονότων.

Χρειάζεται σοβαρά να ασχοληθούμε με την προπαγάνδιση της πολιτικής οικονομίας και της φιλοσοφίας. Να μην παθιαζόμαστε μόνο με την ενότητα των αντιθέτων, αυτό είναι Χεγκελιανή ορολογία.

Οι αμερικάνοι απορρίπτουν το μαρξισμό, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας υποτιμήσουν. Εμείς πρέπει να τους αποκαλύψουμε. Χρειάζεται να κάνουμε στους ανθρώπους γνωστή την ιδεολογία του εχθρού, να κριτικάρουμε αυτή την ιδεολογία, και αυτό θα εξοπλίσει τα στελέχη μας.

Εμείς σήμερα δεν κάνουμε μόνο εγχώρια, αλλά παγκόσμια πολιτική.

Οι αμερικάνοι θέλουν όλους να είναι υποταγμένοι σε αυτούς. Όμως σε καμία πρωτεύουσα δεν σέβονται την Αμερική.

Χρειάζεται στην “Πράβντα” και στα κομματικά έντυπα να διευρύνουμε τον ορίζοντα των ανθρώπων μας, πλατύτερο ορίζοντα να έχουμε εμείς, μια παγκόσμια δύναμη. Δεν πρέπει να βαλτώνουμε στα μικρά ζητήματα. Φοβόμαστε να γράψουμε για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, περιμένουμε, πότε από τα πάνω θα μας διατάξουν.

Χρειαζόμαστε εκλαϊκευτικές μπροσούρες σε διάφορα θέματα. Εδώ παλαιότερα υπήρχαν μπροσούρες: “Ποιος ζει με τι;”, ή “Τι χρειάζεται να γνωρίζει κάθε εργάτης”. Με αυτές τις μπροσούρες άρχισαν την κατάρτισή τους σε θέματα πολιτικής και οικονομίας πολλοί εργάτες. Τώρα χρειαζόμαστε μπροσούρες ακόμα πιο σοβαρές, που να εισέρχονται βαθύτερα στα ζητήματα, τέτοιες εκλαϊκευτικές μπροσούρες χρειαζόμαστε.

Στις διαλέξεις μας χρειάζεται περισσότερο βάθος, αυτές να δίνουν κάτι. Χρειάζεται, για τις διαλέξεις, ενίοτε, να πηγαίνουμε επί τόπου να διαπιστώνουμε την κατάσταση. Γενικά, για την ιδεολογική δουλειά, χρειάζεται να γίνεται έλεγχος επί τόπου, μια φορά στις δυο εβδομάδες.

Πηγή: Ζητήματα Ιστορίας (Βαπρόσι Ιστόριι, 1998, τ.7, σ.σ.33-34. Αναπαράχθηκε στο “Στάλιν, Άπαντα, τόμος 18”, Τβερ, Ενημερωτικό – Εκδοτικό Κέντρο “Σαγιούζ”, 2006, σ.σ.588-590 http://grachev62.narod.ru/stalin/t18/t18_263.htm

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: