Η Λαϊκή Κίνα για το Κυπριακό (1974) & οι ομοιότητες ανάμεσα στη μπρεζνιεφική και τη σημερινή ρωσική εξωτερική πολιτική (1ο μέρος)

42 χρόνια συμπληρώθηκαν από την επέμβαση του τουρκικού στρατού στην Κύπρου της οποίας προηγήθηκε η επέμβαση του ελλαδικού στρατού και η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με το στρατιωτικό πραξικόπημα Σαμψών. Η απόφαση 353 της 20ης Ιούλη 1974 του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν διαχωρίζει την τουρκική εισβολή από την ελλαδική επέμβαση, αφού “1. Καλεί ΟΛΑ τα κράτη να σεβαστούν την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου, 2. Καλεί ΟΛΑ τα εμπλεκόμενα στη σημερινή ένοπλη διαμάχη ως πρώτο βήμα να σταματήσουν κάθε πυρ και ζητά από ΟΛΑ τα κράτη να επιδείξουν τη μέγιστη συγκράτηση και να απέχουν από κάθε ενέργεια που μπορεί να επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση. 3. Ζητά έναν άμεσο τερματισμό της ΞΕΝΗΣ (σ.parapoda: όχι συγκεκριμένα τουρκικής) στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία που αντίκειται στις πρόνοιες της παραγράφου 1, 4. Ζητά την χωρίς καθυστέρηση απόσυρση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ΞΕΝΟΥ στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται και δεν προβλέπεται από ΔΙΕΘΝΕΙΣ (σ.parapoda: και όχι διμερείς, όπως η ελλαδο-κυπριακή συμφωνία του ’64), ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ εκείνου την απόσυρση του οποίου ζήτησε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στην επιστολή του της 2ας Ιούλη 1974 (σ.parapoda: του ελλαδικού) (…)”.

Η παραπάνω απόφαση (όπως και πολλές που ακολούθησαν) δεν αναφέρεται για να αναδείξει την ούτως ή άλλως αυτονόητη ευθύνη των ελλαδιτών ακροδεξιών και φασιστών, ούτε να εξισώσει ευθύνες, αλλά μόνο για να αναδείξει το πώς βλέπει τα πράγματα η διεθνής κοινότητα. Κι αν πιστεύουμε ότι είναι άδικη η γνώμη που έχει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να την γνωρίζουμε, ώστε να παλέψουμε να την αλλάξουμε.

Δεν σημαίνει όμως ότι επειδή αναδεικνύει το Σ.Α. του ΟΗΕ τις ευθύνες Ελλάδας – Τουρκίας, ότι φταίνε μόνο αυτοί οι παράγοντες και “ας αφήσουμε τις δύο κοινότητες να τα βρουν”, όπως λένε διάφοροι αφελείς. Το Σ.Α. του ΟΗΕ, όπως είναι προφανές, δεν αναδεικνύει τις ευθύνες ή τα κίνητρα των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που οδήγησαν στις τραγικές εξελίξεις του 1974. Αυτό είναι καθήκον του επαναστατικού – κομμουνιστικού κινήματος να το κάνει. Και ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός πια μόνο ο ρόλος των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, λόγω της υποχώρησης (ή και διάλυσης) του μ-λ κινήματος, το οποίο ήταν το τελευταίο (μόνο) αριστερό ρεύμα που παρακολουθούσε τις διεθνείς εξελίξεις με εύστοχο τρόπο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, έχει ξεχαστεί η στάση του Μπρέζνιεφ στο Κυπριακό το 1974, στα πλαίσια της γενικότερης εξωτερικής του πολιτικής.

Το ζήτημα δεν είναι ιστορικό, αλλά εξαιρετικά επίκαιρο. Πολλοί (και δη, αριστεροί) είναι αυτοί που υπονοούν ή ανοιχτά λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να στραφεί στη Ρωσία. Όμως, προϋπόθεση για να το κάνει αυτό κανείς (υποθέτοντας ότι συμφωνεί), είναι να έχει μελετήσει την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, ειδικά αφού ο ελληνικός λαός έχει κουραστεί να ακούει επί 6 χρόνια εύκολες λύσεις. Παρακολουθώντας τη ρωσική εξωτερική πολιτική μέσα από την κριτική αλλά και επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική σκοπιά της Λαϊκής Κίνας της δεκαετίας του ’70, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν και σήμερα η ρωσική εξωτερική πολιτική χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα. Όπως είδαμε και στο ζήτημα των “μικτών επιχειρήσεων” που προτείνει σήμερα σε χώρες της ΕΕ η Ρωσία για την έμμεση άρση των συνεπειών του ρωσικού εμπάργκο, έτσι και σε ζητήματα όπως το κυπριακό, βλέπει κανείς ομοιότητες με την τότε πολιτική του Μπρέζνιεφ: μεταξύ άλλων, τι σημαίνει “διεθνοποίηση” ενός ζητήματος (εκτός διαδικασιών ΟΗΕ), τι ρόλο μπορούν να παίξουν οι στρατιωτικές αποστολές του ΟΗΕ, τι σημαίνει να κατατίθεται ένα προσχέδιο απόφασης στο Σ.Α.του ΟΗΕ ή σε άλλα διεθνή φόρα για λογαριασμό τρίτης (μεγάλης) χώρας.

Το αφιέρωμα ξεκινά με την ανταπόκριση από την επίσκεψη του τούρκου υπουργού εξωτερικών στο Πεκίνο μία ημέρα πριν το πραξικόπημα Σαμψών. Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα έθεσε στην Κίνα (μέλος του Σ.Α.) το ζήτημα της Κύπρου, όμως, και από στάση αρχών, και λόγω Ταϊβάν, η Κίνα δεν έδωσε κανένα πράσινο φως. Αυτό φαίνεται και από τα αποσπάσματα της σχετικής ομιλίας του κινέζου υπουργού εξωτερικών. Σε αντίθεση, θα πρέπει να αναρωτιέται κανείς, γιατί η στάση του Μπρέζνιεφ το 1974, δεν ήταν η ίδια με αυτή που είχε τηρήσει η ΕΣΣΔ το 1964 στην αντίστοιχη κρίση στο Κυπριακό. Το 1964 ήταν τόσο αποφασιστική, ώστε είχε αποτρέψει τουρκική απόβαση. Το 1974, ο χαρακτήρας του σοβιετικού κράτους είχε αλλάξει: το αποδεικνύουν και οι κινήσεις του Μπρέζνιεφ επί του ζητήματος, όπως θα δούμε παρακάτω.

H Λαϊκή Κίνα για το Κυπριακό

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές στο Πεκίνο

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκικής Δημοκρατίας Τουράν Γκιουρέν με τη σύζυγό του και συνοδεία προέβησαν σε μια φιλική επίσκεψη στην Κίνα από τις 14 ως τις 17 Ιούλη.

Ο Κινέζος Υπουργός Εξωτερικών Τσι Πενγκ Φέι διοργάνωσε προς τιμήν τους μια δεξίωση στις 15 Ιούλη. Οι δύο υπουργοί εξωτερικών μίλησαν στη δεξίωση η οποία έλαβε χώρα σε μια φιλική ατμόσφαιρα.

Αναφερόμενος στη διεθνή κατάσταση, ο Υπουργός Εξωτερικών Τσι είπε: Ο αγώνας των χωρών και των λαών του Τρίτου Κόσμου ενάντια στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τον ηγεμονισμό και υπέρ της κατάκτησης και υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας εντείνεται πυρετωδώς σε όλη την υφήλιο και πετυχαίνει τη μια μεγάλη νίκη μετά την άλλη.

Επεσήμανε: Στη Μέση Ανατολή και την περιοχή της Μεσογείου, οι υπερδυνάμεις προβαίνουν σε διαδοχικές κινήσεις ανταγωνισμού με αυξανόμενη σφοδρότητα. Η επίθεση και η αντιπαλόττά τους παραμένει η αιτία της πολύχρονης έντασης και αναταραχής στην περιοχή αυτή, και συναντούν μια όσο ποτέ άλλοτε ισχυρή αντίσταση από τους λαούς της Μέσης Ανατολής και των Μεσογειακών χωρών. Ανεξαρτήτως του πώς παλεύουν και προκαλούν αναταραχή, οι υπερδυνάμεις δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από τη δύσκολη κατάσταση- όπως λέει το ρητό, “τα φύλλα πέφτουν ό,τι και να κάνει κανείς”. Πέρασαν οι μέρες όπου μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν.

Ο Τσι Πενγκ Φέι είπε: Η Κίνα είναι μια αναπτυσσόμενη σοσιαλιστική χώρα. Σταθερά θεωρούμε ότι οι σχέσεις μεταξύ χωρών, είτε έχουν παρόμοια είτε διαφορετικά κοινωνικά συστήματα, θα πρέπει όλες να εγκαθιδρύονται στη βάση των πέντε αρχών του αμοιβαίου σεβασμού στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα, την αμοιβαία μη-επίθεση, τη μη ανάμειξη στα εσωτερικά ζητήματα του άλλου, την ισότητα και το αμοιβαίο όφελος, όπως και την ειρηνική συνύπαρξη. Οι χώρες θα πρέπει να μεταχειρίζονται η μία την άλλη ως ίση και να σέβονται η μία την άλλη.

Καταλήγοντας, είπε: Σταθερά υποστηρίζουμε τον επαναστατικό αγώνα που διεξάγουν όλοι οι καταπιεσμένοι λαοί και έθνη του κόσμου, και αποφασιστικά αντιτιθόμαστε στον επεκτατισμό και τον ηγεμονισμό των υπερδυνάμεων. Η Κίνα δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ μια υπερδύναμη.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές μίλησε θερμά για την πολύχρονη φιλική σχέση μεταξύ του τουρκικού και του κινεζικού λαού. Είπε ότι ο τουρκικός λαός ήταν από τους πρώτους που κατάλαβαν τον ένδοξο αρχαίο πολιτισμό του κινέζικου λαού. Για πολλούς αιώνες, συνέχισε, ο Δρόμος του Μεταξιού κατέστησε εφικτό για την Τουρκία να διατηρεί συνεχείς επαφές με τη μεγάλη Κινα. Επεσήμανε ότι ήταν το πιο ευχάριστο το ότι η σημερινή πραγματικότητα αποκατέστησε τις σχέσεις πολλών αιώνων.

Είπε: Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο μεγάλων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μετασχηματισμών. Ο κόσμος μας ζει ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα, το οποίο καθίσταται εφικτό με την πρόοδο της τεχνικής και ταυτόχρονα ζει υπό το φόβο ενός γενικευμένου πολέμου, ο οποίος είναι πάντοτε εφικτός. Αυτοί οι μετασχηματισμοί έχουν καταστήσει το σημερινό πλέγμα πολιτικών σχέσεων εξαιρετικά σύνθετο, απαιτεί μεγάλους ηγέτες που να επαγρυπνούν, χωρίς ελαττώματα, μια υποχρέωση και καθήκον να διαβουλεύονται μεταξύ τους συνεχώς ώστε να εξερευνούν το δρόμο προς την ειρήνη.

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών είπε: Εμπνευσμένη από την πολιτική σκέψη του ηγέτη της, η Τουρκία εγκρίνει τις προσπάθειες που στοχεύουν στην εξάλειψη της αποικιοκρατίας η οποία συνεχίζει σε πολλά μέρη του κόσμου. Επομένως, η Τουρκία σθεναρά υποστηρίζει το μεγάλο κίνημα που καλεί τους λαούς να απελευθερωθούν από αυτή τη μορφή καταπίεσης. Επίσης αντιτίθεται στις φυλετικές διακρίσεις. Η Τουρκία εκφράζει την αλληλεγγύη της με τις προσπάθειες των αναπτυσσόμενων χωρών στον αγώνα τους να απαλλαγούν από την καθυστέρηση και να αντισταθούν σε όλες τις απόπειρες εκμετάλλευσης.

Peking Review ν.30, 26 Ιούλη 1974, σ.σ.5-6

***

O κυπριακός λαός είναι προικισμένος με μια ένδοξη επαναστατική παράδοση ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Στη σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που συνήλθε στις 19 Ιουλίου για να εξετάσει την κατάσταση στην Κύπρο, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, πρόεδρος της Κύπρου, ανέλυσε το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Κύπρο. Καταδικάζοντάς το, κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει ό,τι μπορεί για να θέσει τέρμα στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από το πραξικόπημα.

Επεμβαίνοντας μ’ αυτή την ευκαιρία, ο Κινέζος αντιπρόσωπος Τσιουάν Γιέν παρατήρησε: “Η Κύπρος είναι μια χώρα του τρίτου κόσμου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου. Την κυβέρνηση και τον κινέζικο λαό απασχολεί σοβαρά η σημερινή κατάσταση στην Κύπρο”.

Και πρόσθεσε: “Ο κυπριακός λαός, προικισμένος με μια ένδοξη επαναστατική παράδοση αγώνων ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ανέλαβε ένα μακρύ ηρωικό αγώνα για να κερδίσει την εθνική ανεξαρτησία, να διαφυλάξει την κρατική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα, να πολεμήσει την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό και τελικά πέτυχε την ανεξαρτησία. Σ’ αυτό τον αγώνα, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος έπαιξε έναν εξέχοντα ρόλο που εμείς εκτιμούμε πολύ. Μετά την ανεξαρτησία, κάτω από την καθοδήγηση του προέδρου Μακαρίου, η Κύπρος ακολούθησε μια αδέσμευτη πολιτική, αντιτάχθηκε αποφασιστικά στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, συμβάλλοντας θετικά στον δίκαιο αγώνα των χωρών και λαών του τρίτου κόσμου”.

Και υπογράμμισε: “Η κινέζικη κυβέρνηση υποστήριξε πάντοτε ότι η ανεξαρτησία, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου πρέπει να είναι σεβαστές απ’ όλες τις χώρες. Είμαστε σταθερά αντίθετοι στην επίθεση και την ανατροπή που επιχειρεί οποιαδήποτε εξωτερκή δύναμη ενάντια σ’ ένα κυρίαρχο κράτος. Το πρόβλημα της Κύπρου πρέπει να διευθετηθεί από τον κυπριακό λαό. Στην παρούσα στιγμή πρέπει να επαγρυπνούμε ιδιαίτερα απέναντι στις υπερδυνάμεις που θα επωφεληθούν από την κατάσταση στην Κύπρο για να επέμβουν και να ψαρέψουν στα θολά νερά. Η κυβέρνηση και ο κινέζικος λαός υποστηρίζουν τις χώρες και τους λαούς του τρίτου κόσμου στην αλληλεγγύη τους με το δίκαιο αγώνα του κυπριακού λαού”.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε το απόγευμα της 20ής Ιουλίου μιαν απόφαση με την οποία ζητά απ’ όλα τα κράτη να σεβαστούν την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου.

Η απόφαση ζητά απ’ όλες τις πλευρές την κατάπαυση του πυρός σαν πρώτο μέτρο.

Απαιτεί τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο και ζητά την χωρίς καθυστέρηση αποχώρηση από το νησία όλου του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί με άλλο τρόπο και όχι με εξουσιοδότηση διεθνών συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένου και του στρατιωτικού προσωπικού του οποίου την αποχώρηση εζήτησε ο πρόεδρος Μακάριος στο γράμμα του της 2ας Ιουλίου 1974.

Η απόφαση ζητά επίσης από την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία να αναλάβουν αμέσως συνομιλίες “για την εγκαθίδρυση της ειρήνης στην περιοχή και της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο”.

Η απόφαση έγινε ομόφωνα δεχτή από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Εξηγώντας την ψήφο του για την απόφαση, ο Κινέζος αντιπρόσωπος Τσιουάν Γιέν δήλωσε: “Η κυβέρνηση και ο κινέζικος λαός υποστηρίζουν σταθερά τον δίκαιο αγώνα που διεξάγει ο κυπριακός λαός κάτω από την καθοδήγηση του προέδρου Μακαρίου, νόμιμου αρχηγού του κυπριακού κράτους και αντιτίθενται αποφασιστικά στην επίθεση και την ανατροπή ενάντια στην Κύπρο από τις ξένες δυνάμεις, και στην παραβίαση της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου. Αυτό που πρέπει ιδιαίτερα να υπογραμμιστεί είναι ότι οι δύο υπερδυνάμεις που ανησυχούν όταν υπάρχει ησυχία στον όσμο, αποκομίζουν κέρδη από τέτοια κατάσταση, εξαπολύοντας έναν απαίσιο άνεμο σπέρνοντας τη διχόνοια, με σκοπό να ψαρέψουν στα θολά νερά, να λεηλατήσουν το σπίτι που καίγεται και να διεκδικήσουν η μια από την άλλη την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Όλες οι χώρες και οι λαοί του κόσμου που αγαπούν το δίκαιο, οφείλουν να διατηρούν μεγάλη επαγρύπνηση και να αντιτίθεται σταθερά στις αξιοκαταφρόνητες ενέργειες που αναφέραμε.

Η κινέζικη αντιπροσωπεία ψήφισε για την απόφαση που μόλις πάρθηκε, είπε. Όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι η 7η παράγραφος στον πρόλογο και η 6η παράγραφος του κειμένου της απόφασης αυτής, κάνουν λόγο για το θέμα των δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. “Όσον αφορά την αποστολή αυτής της δύναμης, η κινέζικη κυβέρνηση ήταν πάντα πιστή στηνα ρχική της θέση που όλος ο κόσμος γνωρίζει. Κατά συνέπεια, η κινέζικη αντοπροσωπεία εκφράζει επιφυλάξεις πάνω στις δύο αυτές παραγράφους”.

Αναδημοσίευση στο “Λαϊκό Δρόμο” (9/1974) από το Peking Review ν.30, 26 Ιούλη 1974, σ.6

***

Η ομιλία του εκπροσώπου της Κίνας στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Κυπριακό (01/08/1974)

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συγκλήθηκε την 1η Αυγούστου για να συζητήσει την κατάσταση την Κύπρο.

Στην ομιλία του, ο μόνιμος εκπρόσωπος της Κίνας, Χουάνγκ Χούα, ανέφερε: “Το Κυπριακό ζήτημα είναι, πρώτα από όλα, ένα ζήτημα που έχει αφήσει η ιμπεριαλιστική εξουσία. Το κυπριακό ζήτημα παρέμεινε χωρίς διευθέτηση επί μια μακρά περίοδο κυρίως εξαιτίας της επέμβασης από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικά του έντονου ανταγωνισμού τα τελευταία χρόνια μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων για την Κύπρο, η οποία αποτελεί ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο στην Ανατολική Μεσόγειο. Όπως είναι γνωστό σε όλους, η Ευρώπη συνεχώς αποτελεί το επίκεντρο της διαπάληςμεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ενώ η Ανατολική Μεσόγειος και η Κύπρος βρίσκονται στη νότια πλευρά της Ευρώπης. Οι δύο υπερδυνάμεις δεν σταματούν σε τίποτα, για την επέκταση των εκατέρωθεν σφαιρών επιρροής. Η δράση της μιας υπερδύναμης είναι εντελώς προφανής. Η άλλη υπερδύναμη, δηλαδή, η Σοβιετική Ένωση, έχει κάνει τις πιο αποκαλυπτικές κινήσεις αναφορικά με το ζήτημα της Κύπρου αυτές τις ημέρες. Ο κόσμος μπορεί να το δει περισσότερο από ποτέ ξεκάθαρα: Υποθάλπτοντας ολέθρια κίνητρα από την αρχή, προσπάθησε να σύρει τον κ. Α ενάντια στον κ. Β τη μια μέρα, και να σύρει τον κ. Β ενάντια στον κ. Α την επόμενη ημέρα. Υποδαυλίζει τις φλόγες και σπέρνει τη διχόνοια παντού. Ενώ επιδεικτικά φλυαρεί υπέρ της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεριότητας της Κύπρου, στην πραγματικότητα αποσκοπεί στον ανταγωνισμό με την άλλη υπερδύναμη για να ελέγξει την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Κάνει τα πάντα για να επωφεληθεί από τους διάφορους σύνθετους παράγοντες και αντιθέσεις που προκύπτουν από την κατάσταση στην Κύπρο για να ψαρέψει σε θολά νερά και να πάρει το πάνω χέρι στο ζήτημα ώστε να αυξήσει περαιτέρω την ισχύ της”.

Ανέφερε επίσης: “Έχουμε ακόμα μπροστά μας το προσχέδιο απόφασης που έθεσε η Σοβιετική Ένωση. Σε αυτό το προσχέδιο έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά για την αάγκη αποστολής μιας λεγόμενης “ειδικής στρατιωτικής αποστολής των Ηνωμένων Εθνών” στην Κύπρο, και, εκεί, η Σοβιετική Ένωση, αυτοπροτεινόμενη, βιαστικά υπέδειξε σε πολλές αντιπροσωπείες ότι είναι έτοιμη να συμμετάσχει στην προαναφερθείσα “Ειδική Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών”. Δεν αποκαλύπτει κάτι τέτοιο πλήρως τις πραγματικές της προθέσεις; Δεν καθιστά φανερή μια και καλή την υποκρισία από τις πομπώδεις λέξεις που επανειλημμένα χρησιμοποιεί η Σοβιετική Ένωση αυτές τις ημέρες; Δεν δίνει τροφή για βαθιά σκέψη, αν καποιος κοιτάξει τα διάφορα κόλπα που κάνει εντός και εκτός του Συμβουλίου Ασφαλείας για το Κυπριακό ζήτημα σε σχέση με το καταγεγραμμένο γεγονός της άτιμης επέκτασής της στη Νοτιοασιατική υποήπειρο και τη Μέση Ανατολή; Οι δύο υπερδυνάμεις διαγκωνίζονται για να στείλουν τους παρατηρητές τους στις τριμερείς συνομιλίες στη Γενεύη. Δεν είναι αυτό μια εκδήλωση του έντονου ανταγωνισμού τους;”.

Ο Χουάνγκ Χούα κατέληξε, λέγοντας: “Τα γεγονότα μας διδάσκουν: Όπου υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, δεν θα υπάρχει ηρεμία και το ζήτημα θα καθίσταται περαιτέρω σύνθετο. Επομένως, αναφορικά με το κυπριακό, πρέπει σταθερά να υποστηρίξουμε τις αρχές της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου και αποφασιστικά να αντιταχθούμε σε όλους τους σχεδιασμούς όλων των εξωτερικών δυνάμεων, ειδικά αυτούς των δύο υπερδυνάμεων.”

Πριν από τη συνεδρίαση της 1ης Αυγούστου, το Συμβούλιο Ασφαλείας είχε συνεδριάσει στις 28, 29 και 31 Ιούλη για να συζητήσει το Κυπριακό ζήτημα.

Peking Review ν.32, 9 Αυγούστου 1974, σ.10

***

Προσοχή στους Σοβιετικούς Ρεβιζιονιστές: Ληστεύουν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού ενώ αυτό έχει πάρει φωτιά

Είναι γνωστό σε όλους πως, όπου υπάρχει αναταραχή στη διεθνή κατάσταση, ο σοβιετικός ρεβιζιονιστικός σοσιαλιμπεριαλισμός συνηθίζει να “ληστεύει τον ιδιοκτήτη του σπιτιού ενώ αυτό έχει πάρει φωτιά”. Εσχάτως, επωφελείται από την τεταμένη κατάσταση στην Κύπρο, ξαναχώνει τη μύτη του και ψαρεύει σε θολά νερά εκεί, σε μια απόπειρα να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής του στην περιοχή της Μεσογείου.

Αποτέλεσμα του ανταγωνισμού μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων

Το στρατιωτικό πραξικόπημα στα μέσα Ιούλη στην Κύπρο προέκυψε απ’ευθείας από τον παρατεταμένο και εντατικοποιημένο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στο σοβιετικό ρεβιζιονισμό στη Μεσόγειο, και από τις πολιτικές τους της επίθεσης και του ηεμονισμού. Οι ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μετά το πραξικόπημα είναι ξεκάθαρες σε όλους. Από την πλευρά της, η ηγετική ομάδα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών πίστευε ότι είχε βρει μία θύελλα για να καθαριστεί από τη λάσπη που είχε συγκεντρώσει πρόσφατα στη Μέση Ανατολή. Η μία μετά την άλλη δημοσιεύονταν οι δηλώσεις, οι Μπρέζνιεφ και Ποντγκόρνι μπήκαν στον αγώνα, και η σοβιετική προπαγανδιστική μηχανή μπήκε μπρος σε πλήρη ισχύ – όλα για τη δημιουργία ενός προσχήματος για την ανάμειξη στο Κυπριακό και την προώθηση της σοβιετικής επέκτασης. Ισχυρίστηκαν ότι “η Μεσόγειος είναι μία περιοχή που εφάπτεται στο νότιο τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης” και ότι η Σοβιετική Ένωση “δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια” στις εξελίξεις στην Κύπρο και ότι “πρέπει να τις παρακολουθεί στενά”. Ισχυρίστηκαν ότι “η κατάσταση τώρα απαιτεί γρήγορα και αποτελεσματικά μέτρα” από τη Σοβιετική Ένωση.

Πράγματι, λήφθησαν “γρήγορα και αποτελεσματικά μέτρα” πολύ γρήγορα το ένα μετά το άλλο. Εντός 24 ωρών αφότου αναζωπυρώθηκε το Κυπριακό, ένας αριθμός από “ρωσικά θωρηκτά και αντιτορπιλικά” αναφέρεται ότι άρχισαν να “στρέφονται ανατολικά” με κατεύθυνση την Κύπρο. Λίγο μετά, “7 αερομεταφερόμενες μεραρχίες συνολικά περίπου 50.000 τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού στη Δυτική και Νότια Ρωσία”. Η Σοβιετική Ένωση έτσι, εμφανίστηκε έτοιμη να πάει εκεί με μεγάλη αντιπροσωπεία.

Ψαρεύοντας σε θολά νερά

Στο μεταξύ, η ηγετική ομάδα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών άρχισε επίσης έντονη διπλωματική δραστηριότητα για την κατάσταση που εξελισσόταν στην Κύπρο. Προσπάθησε να καλοπιάσει καποιες χώρες επιτιθέμενη σε άλλες, υποδαυλίζοντας τη φωτιά και σπέρνοντας τη διχόνοια παντού, οξύνοντας τις αντιθέσεις μεταξύ των εθνοτήτων της Κύπρου και μεταξύ των σχετιζόμενων χωρών, συνειδητά επιδεινώνοντας την κατάσταση, με σκοπό να επωφεληθεί από αυτή.

Είναι ακόμα φρέσκο στη μνήμη των λαών ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή τον περασμένο Οκτώβρη, ο Σοβιετικός ρεβιζιονισμός, για να βάλει το δάχτυλο στο μέλι, είχε στείλει μεγάλο αριθμό στρατιωτών της, με διάφορους ρόλους, στη Μέση Ανατολή και προσπάθησε σκληρά για να θέσει τα στρατεύματα του Συμφώνου της Βαρσοβίας στη στρατιωτική δύναμη έκτακτης ανάγκης του ΟΗΕ, ώστε η Σοβιετική Ένωση να χρησιμοποιήσει την τελευταία ως εργαλείο για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές χρησιμοποιούν το ίδιο κόλπο στο ζήτημα του κυπριακού. Στις 29 Ιούλη, ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός επιτακτικά ζήτησε μια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στην οποία μαγείρεψε ένα προσχέδιο απόφασης που καλούσε σε “άμεση αποστολή μιας ειδικής αποστολής στην Κύπρο για να επιβλέπει την κατάσταση στη νήσο”. Αναφέρθηκε ότι, από φόβο ότι θα αποκαλυφθεί, πρώτα δεν τόλμησε να υποβάλει αυτό το προσχέδιο η ίδια, αλλά μυστικά ενθάρρυνε καποιες Αδέσμευτες χώρες να το κάνουν. Ακολούθως, όταν αυτό απορρίφθηκε, δεν είχε άλλη εναλλακτική από το αναλάβει αυτό το καθήκον η ίδια. Όμως, δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτιέται: Γιατί οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές είναι τόσο αποφασισμένοι για αυτό το προσχέδιο; Αποδεικνύεται πως το βασικό στοιχείο του προσχεδίου έγκειται στη δημιουργία μιας “ειδικής αποστολής του ΟΗΕ” που να σταλεί στην Κύπρο και το σοβιετικό σχέδιο να γίνει η ίδια μέλος της ώστε να ψαρέψει σε θολά νερά. Μερικά μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας διείδαν τα σκοτεινά κίνητρα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών και επεσήμαναν ότι “το ψήφισμα αποτελεί τμήμα της σοβιετικής καμπάνιας να αποκτήσει λόγο σε οποιαδήποτε διευθέτηση του Κυπριακού”. Το προσχέδιο για αυτό το λόγο το μποϊκόταραν και απέτυχε.

Οι επεκτατικοί σχεδιασμοί καθίστανται ξεκάθαροι

Η Ελλάδα, η Τουρκία και η Βρετανία άρχισαν να συνεδριάζουν στη Γενεύη στις 25 Ιούλη για να συζητήσουν περαιτέρω τρόπους για την επίλυση του Κυπριακού. Νιώθοντας άβολα και μη συμφιλιωμένοι με το ότι έμειναν απ’ έξω, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές προσπάθησαν σκληρά για να παρέμβουν. Ο Βίκτορ Μίνιν, επικεφαλής του Τμήματος Μέσης Ανατολής του σοβιετικού Υπουργείου Εξωτερικών εσπευσμένα στάλθηκε στη Γενεύη, έχοντας καθήκον το να αναμειχθεί στη συνδιάσκεψη υπό το πρόσχημα της παρατήρησης της εξέλιξής της. Σχολιάζοντας την κίνηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, η παγκόσμια γνώμη επεσήμανε ότι αυτό αποκάλυψε τη σοβιετική απόπειρα να παρέμβει στα γεγονότα της Κύπρου ώστε να “κατοχυρώσει εαυτόν ως πιθανό εγγυητή της ανεξαρτησίας του νησιού” και ότι “η σοβιετική διπλωματική ανάμειξη στην κυπριακή κρίση έχει καταστήσει τη δύσκολη κατάσταση ακόμα πιο σύνθετη”.

Μετά από έξι ημέρες διαβουλεύσεων, η Ελλάδα και οι άλλες δύο χώρες κατέληξαν σε συμφωνία για το Κυπριακό, “καλώντας όλες τις δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένες εκείνες των ατάκτων, να απέχουν από κάθε επιθετική ή εχθρική ενέργεια”. Αυτό σφόδρα ενόχλησε τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλιμπεριαλιστές οι οποίοι, πασχίζοντας να υποδαυλίσουν την αναταραχή στην Κύπρο, εξέφρασαν “την πιο έντονη δυσαρέσκεια” για τη συμφωνία”. Στις 31 Ιούλη, όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε για να συζητήσει τα καθήκοντα της δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο σε αντιστοιχία με την τριμερή συμφωνία της Γενεύης, η Σοβιετική Ένωση έβαλε βέτο στην απόφαση για το ρόλο της δύναμης του ΟΗΕ, γιατί η με δυτική υποστήριξη απόφαση εμπόδιζε τη σοβιετική ανάμειξη στο Κυπριακό. Ο Δυτικός Τύπος θεώρησε κάτι τέτοιο ως μια κίνηση των σοβιετικών για να κερδίσουν χρόνο ώστε να εξαναγκάσουν στη συμπερίληψη στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στη δύναμη του ΟΗΕ καθώς “η Μόσχα υπονόησε ότι θα επιθυμούσε να δει τη δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο να διευρύνεται, περιλαμβάνοντας ευρωπαϊκά κομμουνιστικά στρατεύματα”. Οι επεκτατικοί σχεδιασμοί των σοβιετικών ρεβιζιονιστών αποκαλύφτηκαν ακόμα μια φορά μπροστα σε όλο τον κόσμο.

Όπως είναι γνωστό σε όλους, οι έντονες προσπάθειες των σοβιετικών ρεβιζιονιστών να αναμειχθούν στο Κυπριακό, πηγάζουν από τον αντεπαναστατικό στρατηγικό στόχο τους να εντείνουν τον ανταγωνισμό με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στη Μεσόγειο. Η Κύπρος είναι ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Οι δύο υπερδυνάμεις από καιρό τη θεωρούσαν ως ένα “αεροπλανοφόρο άπειρης στρατηγικής σημασίας” και έχουν εμπλακεί σε μια έντονη διαπάλη για αυτή. Η Κύπρος φυσικά αποτελεί ένα σημαντικό σημείο κατά τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ταυτόχρονα, από καιρό την εποφθαλμιούνοι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, οι οποιοι χρησιμοποιούν διάφορα κανάλια για να επεκταθούν και να παρεισφρύσουν. Επί του παρόντος, 50-60 πολεμικά πλοία βρίσκονται στη Μεσόγειο, ένας αριθμός πολλαπλάσιος σε σχέση με την περίοδο πριν από το 1967. Ο Δυτικός Τύπος επεσήμαινε, “οι σοβιετικοί, προσπαθώντας πάση θυσία να διατηρήσουν την παρουσία τους στην Ανατολική Μεσόγειο”, “ποντάρουν τώρα στην Κύπρο” σε μια προσπάθεια να “κατακτήσουν αυτό το σημαντικό στρατηγικό σημείο”, προκειμένου “να κρατηθούν στη Μεσόγειο και να ανοίξουν το δρόμο μέσα στο Αιγαίο, αφότου μπήκαν στον Ινδικό και προετοιμάζοναι για το εκ νέου άνοιγμα του Σουέζ”.

Η φανερή δραστηριότητα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών αναφορικά με την κατάσταση στην Κύπρο πλήρως αποκαλύπτει τα σκοτεινά κίνητρά τους. Παρά τα προσεκτικά λόγια, δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να επωφεληθούν από τους διάφορους σύνθετους παράγοντες και να παρεισφρύσουν περαιτέρω στην Κύπρο. Επί του παρόντος, η κατάσταση στην Κύπρο παραμένει εξαιρετικά ρευστή. Οι δύο υπερδυνάμεις ανακατεύονται ενεργά σε αυτό. Θα πρέπει κανείς να επαγρυπνεί ιδιαίτερα ενάντια στο σοβιετικό ρεβιζιονιστικό σοσιαλιμπεριαλισμό ο οποίος προσπαθεί να ληστέψει τον ιδιοκτήτη ενός σπιτιού ενώ αυτό έχει πάρει φωτιά.

Σχόλιο ανταποκριτή του Χσινχουά (σ.parapoda: του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της Κίνας)

Peking Review ν.32, 9 Αυγούστου 1974, σ.11-12

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: