Τσάρου Μαζουμντάρ: Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα (Νοέμβρης 1967)

Μεταφράζοντας το παρακάτω κείμενο του ιδρυτικού στελέχους του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού – Λενινιστικού), Charu Mazumdar, που μαρτύρησε στα χέρια ανθρώπων του αντιδραστικού ινδικού κράτους, και δημοσιεύοντάς το αυτή την εβδομάδα που στην Ινδία οι επαναστάτες διοργανώνουν, όπως κάθε χρόνο, την “εβδομάδα απόδοσης τιμών στους μάρτυρες” της επανάστασης, το parapoda πραγματεύεται για άλλη μια φορά ένα πολύ επίκαιρο – όπως η μνημονιακή εξαετία έχει αποδείξει – ζήτημα για την Ελλάδα: το ζήτημα της οικοδόμησης ενός επαναστατικού κόμματος στη χώρα μας. Το κείμενο του Mazumdar, αναδεικνύει πολλά σημαντικά στοιχεία τόσο για τη φάση της ρήξης με τις ρεβιζιονιστικές ηγεσίες, όσο και για τη φάση που οι επαναστάτες καταπιάνονται με το δύσκολο έργο της οικοδόμησης νέου κόμματος.

Πρώτα από όλα, αναδεικνύει ο Mazumdar ότι η επιβολή του ρεβιζιονισμού στην πολιτική ενός κομμουνιστικού κόμματος (και συλλογικότητας γενικότερα), έχει επιπτώσεις και στη θέση της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για παράδειγμα, όταν ωραιοποιείς το ρόλο ενός ιμπεριαλιστή μόνο και μόνο για να χτυπήσεις έναν άλλο, π.χ. τον κύριο δυνάστη της χώρας σου, τότε δεν αλλάζεις τη θέση της χώρας σου στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αλλά αντικειμενικά θες απλώς χαλίφη στη θέση του χαλίφη: δεν στερείς απλώς τη χώρα σου από την ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος, αλλά γίνεσαι κι εσύ λακές του ιμπεριαλισμού. Ή, όπως στην περίπτωση τότε της Ινδίας, όταν δεν βλέπει κανείς τις νέες αντιθέσεις στη διεθνή σκηνή (π.χ. ΗΠΑ-Ρωσία vs. wannabe αποσπώμενων από αυτές περιφερειακές δυνάμεις), αλλά βλέπει μόνο (και απολυτοποιεί) αντιθέσεις τύπου “Δύση vs. Ρωσία”, τότε πάλι υπερασπίζεται αντικειμενικά τον (εμφανιζόμενο ως) λιγότερο ένοχο για εγκλήματα στη χώρα του ιμπεριαλισμό.

Άλλα στοιχεία ενδείξεων ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού ηγεσιών κομμουνιστικών συλλογικοτήτων, τα οποία συχνά ξεχνούν οι επαναστάτες που βρίσκονται σε διάφορες συλλογικότητες που αποκαλούνται – ενίοτε, ακόμα και στον τίτλο τους – κομμουνιστικές, είναι: 1) ο αλαζονικός στόμφος και η επαμφοτερίζουσα γλώσσα των ηγεσιών τους, 2) η υπερτίμηση του αντιπάλου παρά την προφανή πολιτική κρίση του (ενίοτε αυτό παίρνει και τη μορφή του “ξενερώματος” των μελών και των αγωνιστών, με τη συστηματική υποτίμηση των δυνάμεων των τελευταίων), 3) η αδιαφορία για τη δημιουργία σχέσεων με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και το παράτημά τους σε έναν στείρο ακτιβισμό ή θεωρητική δουλειά, χωρίς δηλαδή τη σύνδεσή των δύο αυτών απαραίτητων για κομμουνιστές χαρακτηριστικών – καθημερινή πάλη και θεωρητική δουλειά – με τον τρίτο “κρίκο”, την άσκηση πολιτικής (προς μεγάλη χαρά της κυβέρνησης που, κατά τα λοιπά, “καταδικάζεται”), 4) ενίοτε η μη ανοιχτή αντίθεση στα μαζικά και επαναστατικά κινήματα.

Από κει και πέρα, υπάρχουν διάφορα ζητήματα για την οικοδόμηση ενός νέου κόμματος. Το ζήτημα του “timing” είναι σημαντικό να εξετάζεται, από δύο σκοπιές. Πρώτον, το ζήτημα της “συνέχειας”. Γιατί αν επί μακρόν γίνεται μια παρατεταμένη δουλειά από το οποιο εκφυλισμένο – χρεοκοπημένο καθοδηγητικό όργανο σε βάρος των μελών, τότε τα μέλη, ακόμα κι αν διακόψουν κάθε σύνδεση με αυτή την Κεντρική Επιτροπή, δεν θα μπορούν άμεσα να ανακάμψουν. Χρειάζεται, επομένως, η σταθερή μελέτη της επαναστατικής ιδεολογίας και ιστορίας, αφού, ένα από τα πολλά κακά που κάνουν οι εκφυλισμένες ηγεσίες στα μέλη είναι η αποϊδεολογικοποίησή τους και το κατέβασμα του θεωρητικού, ιδεολογικού και πολιτικού επιπέδου τους. Δεύτερον, το ζήτημα της “δημοσιοποίησης της διαφωνίας”. Χρειάζεται η ανάπτυξη δεσμών με τις μάζες, όχι μόνο τις αγωνιζόμενες: γιατί μία τακτική των ρεβιζιονιστικών ηγεσιών, προκειμένου να καλύψουν τα ίχνη τους, είναι να απομονώνουν τους αγωνιστές από τις μάζες και μετά, ακόμα κι αν αυτοί διακόψουν μαζικά τη σύνδεσή τους με αυτές τις ηγεσίες, να μην έχουν μεταξύ τους αγωνιστικούς δεσμούς, αλλά μόνο… κοινές αναμνήσεις αγώνων, να μην είναι στην πράξη σύντροφοι. Επίσης, χρειάζεται η επαναστατική ιδεολογία και γραμμή να διαδίδεται και στα μέλη και συμπαθούντες του παλαιού κόμματος, αλλά και στις πλατιές μάζες, αφού η ύπαρξη επιρροής σε αυτές μπορεί να επηρεάσει μέλη και συμπαθούντες, να είναι μεγαλύτερη η επιρροή των πλατιών μαζών σε αυτούς από ό,τι η επιρροή των εκφυλισμένων καθοδηγήσεων. Χρειάζεται, δηλαδή, να κινηθούν στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας. Γιατί μόνο όταν «παίζει» κανείς στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας είναι που μπορεί να νικήσει τους εκφυλισμένους, όχι χρησιμοποιώντας τα δικά τους μέσα, «παίζοντας» στο δικό τους πεδίο, και μικραίνοντας τον αγώνα ενάντια στον εκφυλισμό σε έναν αγώνα εντός ενός μικρόκοσμου (ηγεσίες-διαφωνούντες-μέλη και συμπαθούντες).

Τέλος, και επειδή η επιβολή του ρεβιζιονισμού σε κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις πάντοτε συνοδεύτηκε από την καταστρατήγηση όλων των αρχών που συμπυκνώνονται στη διαλεκτική έκφραση “δημοκρατικός συγκεντρωτισμός”, ώστε τα μέλη – θύματα των εκφυλισμένων καθοδηγήσεων, όταν το συνειδητοποιούν, συν τοις άλλοις, να αναπτύσσουν έναν αντι-οργανωτισμό, να σιχαίνονται συνολικά την έννοια “οργάνωση”, και να ιδιωτεύουν (ακριβώς για να μην ανοίξει ρουθούνι κανενός εκφυλισμένου), είναι ανάγκη στη νέα κομμουνιστική συλλογικότητα να αποκαθίστανται οι αρχές αυτές. Ο Mazumdar αναφέρεται χαρακτηριστικά σε αυτές και, συνεπώς, χρειάζεται εδώ να σημειωθεί μόνο ότι η εσωκομματική ζωή και διάρθρωση του κόμματος δεν είναι εσωτερικό ζήτημα, αλλά, άρρητα, είναι και η πρόταση της συλλογικότητας για τη συγκρότηση της κοινωνίας. Έτσι, όσο καλή “γραμμή” και να έχει αυτή, όταν δεν διέπεται από τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ποτέ δεν θα γίνει ελκυστική στις μάζες (παρά μόνο, στην καλύτερη, για παροχή ψήφου, όπου θα αναπαράξει δηλαδή το μοντέλο πολίτη-ψηφοφόρου και όχι οικοδόμου μιας νέας κοινωνίας).

***

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαρξιστικού) υιοθέτησε μια πολιτική γραμμή που είναι βασικά αντεπαναστατική, αντιτίθεται στη Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ και το Μαρξισμό – Λενινισμό και βασίζεται στην ιδεολογία της ταξικής συνεργασίας και του ρεβιζιονισμού. Στη συνεδρίασή της στο Μαντουράι, η Κ.Ε. προέβη σε μια δήλωση υπέρ της ειρηνικής μετάβασης στο σοσιαλισμό και επέλεξε το δρόμο της προόδου της χώρας μέσα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Παρά τις διάφορες πομπώδεις εκφράσεις στις διεθνείς ιδεολογικές διαμάχες, στην πραγματικότητα, έχει απορρίψει τις ιδεολογικές θέσες του μεγάλου κινέζικου Κόμματος και της Σκέψης του Προέδρου Μαο. Ενώ σιωπά για την αναβίωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, απέρριψε ευθέως τα όσα διατυπώνει ο σύντροφος Στάλιν στο τελευταίο κείμενό του, τα “Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ”, και ταυτόχρονα αντιτάχθηκε στη γραμμή του μεγάλου κινεζικού Κόμματος, με το να δηλώνει ανοιχτά ότι η Σοβιετική Ένωση είναι ακόμα μέλος του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι παρέχει υποστήριξη στη ρεβιζιονιστική Σοβιετική πολιτική για το ζήτημα του Βιετνάμ, στα διεθνή ζητήματα, ανακαλύπτει έναν προοδευτικό ρόλο στις σοβιετικές εμπορικές σχέσεις και οικονομική βοήθεια, και τις χαιρετίζει. Στο ζήτημα των αγροτικών αγώνων, η Κ.Ε. έχει υιοθετήσει, χωρίς κανένα πρόσχημα, τη μενσεβίκικη πολιτική γραμμή και κατέληξε να αντιτίθεται στην πάλη των αγροτών.

Φυσικά, η συνεδρίαση της Κ.Ε. στο Μαντουράι έριξε το κόμμα στο επίπεδο ενός ρεβιζιονιστικού αστικού κόμματος. Επομένως, στους πραγματικούς Μαρξιστές – Λενινιστές δεν απομένει άλλη εναλλακτική από το να αντιταχθούν σε αυτή την πολιτική. Τώρα που η Απόφαση του Μαντουράι έχει υιοθετηθεί, είναι προφανές ότι η Κεντρική Επιτροπή δεν είναι μια επαναστατική Επιτροπή. Συνεπώς, είναι επαναστατικό καθήκον κάθε Μαρξιστή – Λενινιστή να κηρύξει πόλεμο ενάντια σε αυτή την Κεντρική Επιτροπή. Απώτερος στόχος του αλαζονικού στόμφου ο οποίος διέπει όλη την Απόφαση της Κ.Ε. δεν είναι άλλος από το να εξαπατήσει το επαναστατικό τμήμα του κόμματος και, περαιτέρω, να δράσει κρυφά ως ανδρείκελο των συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και των ινδικών αντιδραστικών δυνάμεων.

Ο μόνος σκοπός που οι Μαρξιστές – Λενινιστές έχουν πίσω από όλες τις ιδεολογικές συζητήσεις είναι πώς να εφαρμόσουν την ιδεολογία στις αντικειμενικές συνθήκες που υπάρχουν στις χώρες τους. Μια αφηρημένη συζήτηση ιδεολογικών ζητημάτων αυτή καθ’εαυτή δεν έχει καμία επαναστατική σημασία, γιατί η αλήθειά της επιβεβαιώνεται μέσω της εφαρμογής της σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Η Κ.Ε. συζήτησε τα διεθνή ιδεολογικά ζητήματα ως αφηρημένες έννοιες και αυτό που έκανε συγκεκριμένα, αναφορικά με αυτό, ήταν στην πραγματικότητα να ανακηρύξει το σοβιετικό τύπο ρεβιζιονισμού ως το μόνο δρόμο για την Ινδία και, συνεπώς, να δηλώσει την αντίθεσή της στο μεγάλο κόμμα της Κίνας.

Η αστική αντίληψή της αποκαλύπτεται στο ζήτημα των πυρηνικών εξοπλισμών. Δεν εξήγησε τον πραγματικό χαρακτήρα του κοινού πυρηνικού μονοπωλίου από την Αμερική και τη Ρωσία, αλλά μόνο πέταξε κάτι που έχει την όψη μιας κριτικής, όπως το παρακάτω: “Γιατί η Σοβιετική Ένωση δεν αντάλλαξε με την Κίνα το μυστικό της πυρηνικής επιστήμης”. Το πυρηνικό όπλο χρησιμοποιείται σήερα ως το πιο τρομερό όπλο στην πάλη για εξουσία στη διεθνή αρένα. Υπ’ αυτές τις περιστάσεις, η συνεργασία μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας μετατρέπεται, στην πραγματικότητα, σε συνεργασία για παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η προφανής αλήθεια καλύφτηκε από δικολαβίες. Η Κ.Ε. αγνόησε την πιθανότητα μιας ανταλλαγής πυρηνικών μυστικών ανάμεσα στην Αμερική και τη Ρωσία και, επομένως, δεν φτάνει στο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς από αυτό. Ο μόνος λόγος είναι ότι θεωρεί ότι η διεθνής ιδεολογική διαπάλη είναι μια σύγκρουση αστικών συμφερόντων που διεξάγεται ανάμεσα σε αστικές χώρες και, επομένως, δεν κατανοεί την πραγματική της σημασία. Δηλαδή, αρνείται να δει ότι η πάλη αυτή είναι, στην πραγματικότητα, ένας αγώνας για τη διατήρηση της καθαρότητας του Μαρξισμού – Λενινισμού – ένας αγώνας μεταξύ επαναστατικής και αντεπαναστατικής ιδεολογίας.

Αρνούμενη να αναφερθεί στον αντιδραστικό χαρακτήρα της ινδικής κυβέρνησης και επισημαίνοντας ότι “το κόμμα του Κογκρέσου διατηρεί ακόμα σημαντική πολιτική επιρροή στο λαό”, προσπαθεί να καλλωπίσει την αντιδραστική ινδική κυβέρνηση στα μάτια του λαού. Σιωπώντας για τη μαζική εξέγερση σε όλη τη χώρα, αρνήθηκε να ηγηθεί αυτών των μαζικών κινημάτων και, με την πολιτική του να συνεχίζει να συμμετέχει στις κυβερνήσεις του Ενιαίου Μετώπου, έμμεσα υποστήριξε κάθε βήμα προς την καταστολή των μαζικών κινημάτων και δικαιολόγησε αυτές τις αντιλαϊκές ενέργειες. Χωρίς να κάνει την παραμικρή απόπειρα του ταξικού χαρακτήρα των διαφόρων συμμετεχόντων στις κυβερνήσεις του Ενιαίου Μετώπου, αδίστακτα έδωσε την κατεύθυνση ότι θα κερδηθούν τα διάφορα συμμετέχοντα κόμματα υπέρ του προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος δια της πειθούς. Αν αυτό δεν είναι ωμός Γκαντισμός, τότε τι άλλο είναι; Λέξεις και φράσεις όπως τάξη, ταξικά συμφέροντα, ταξική πάλη κλπ δεν έχουν θέση στην ανάλυση της Κεντρικής Επιτροπής. Δηλαδή, με την απόρριψη της μαρξιστικής σκοπιάς και με την σκόρπια χρήση λίγων μαρξιστικών όρων, η Κ.Ε. έχει, στην πραγματικότητα, απορρίψει ολόκληρο το Μαρξισμό – Λενινισμό.

Με το να μεγαλοποιεί το ότι το Κογκρέσο ακόμα έχει μαζική βάση, η Κ.Ε. προσπαθεί να μεγαλοποιήσει την ισχύ των αντιδραστικών δυνάμεων. Καλύπτει το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η οικονομική κρίση αυτής της κυβέρνησης μετατρέπεται σε πολιτική κρίση, μέσα από τις μαζικές αναταραχές και, έτσι, υποεκτιμά την ισχύ του λαού. Όταν η αδυναμία της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κογκρέσου αποκαλύπτεται ξεκάθαρα και στον πιο απλό άνθρωπο, η Κ.Ε. βάζει τα δυνατά της για να ηρεμήσει το λαό, μεγαλοποιώντας πέρα από κάθε όριο τη δύναμη της κυβέρνησης. Αυτή η ωμή ψηφοθηρία υπέρ της αντιδραστικής κυβέρνησης θα έκανε ακόμα και το Κογκρέσο να ντρέπεται. Ακόμα και όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός, παρότι έχουν δώσει όση βοήθεια μπορούν, δεν καταφέρνουν να ανανεώσουν τη λαϊκή εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση, η Κ.Ε., σαν ένας πειθήνιος λακές, προστρέχει προς υπεράσπιση αυτής της αντιδραστικής κυβέρνησης. Η Κ.Ε., έτσι, έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας σύμμαχος και φίλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και της ινδικής αντιδραστικής κυβέρνησης.

Η Κ.Ε. προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν αναγνωρίζει την ηγεσία κανενός άλλου κόμματος. Η αστική τάξη πάντοτε έλεγε ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα ακολουθούν πιστά τη γραμμή του σοβιετικού κόμματος. Η Κ.Ε. προσπαθεί να αντιδράσει στην αστική αυτή προπαγάνδα δηλώνοντας ότι δεν αποδέχεται κανενός κόμματος τις ντιρεκτίβες και αναλύσεις. Εμείς οι κομμουνιστές πιστεύουμε σε ένα ενιαίο επιστημονικό δόγμα, γνωστό ως Μαρξισμό – Λενινισμό, Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ. Αν αναγνωρίζουμε την αλήθεια μιας επιστήμης, οφείλουμε απαραίτητα να αναγνωρίσουμε το κύρος όσων την ανέπτυξαν. Όσοι επιθυμούσαν να είναι Μαρξιστές χωρίς να είναι οπαδοί του Λένιν, ρίχτηκαν τελικά στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Η Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ είναι σήμερα η ανώτατη μορφή Μαρξισμού – Λενινισμού και όσοι αντιτίθενται σε αυτόν τον διεθνή πυλώνα του μαρξισμού είναι καταδικασμένοι να προσφύγουν στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού.

Η Ινδία είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα. Επομένως, η κύρια δύναμη που μπορεί να αλλάξει την αποικιακή κατάσταση της χώρας είναι η αγροτιά και ο αντιφεουδαρχικός της αγώνας. Καμία αλλαγή δεν είναι εφικτή σε αυτή τη χώρα χωρίς την αγροτική επανάσταση. Και είναι η αγροτική επανάσταση που αποδεικνύεται ότι είναι ο μοναδικός δρόμος προς την απελευθέρωση αυτής της χώρας. Η Κ.Ε. όχι μόνο σιωπά για το ζήτημα αυτό της αγροτικής επανάστασης, αλλά με αποφασιστικότητα αντιτίθεται στους επαναστατικούς αγώνες της αγροτιάς οποτεδήποτε αυτή προσφεύγει σε αυτή. Τι έντονο μίσος για τους ένοπλους αγρότες επαναστάτες του Ναξαλμπάρι, τι χαρά για τις προσωρινές επιτυχίες της κατασταλτικής πολιτικής της αντιδραστικής κυβέρνησης του Ενιαίου Μετώπου εκφράζουν οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της Κ.Ε.! Όπως ταιριάζει σε έναν πιστό πράκτορα της αστικής τάξης, επιμένουν σε μια προϋπόθεση: πρέπει να λάβουν την εγγύηση της επιτυχίας πριν δεήσουν και παρέχουν την υποστήριξή τους στον αγώνα!

Σήμερα, είναι καθήκον καθενός και καθεμιάς από τους Μαρξιστές – Λενινιστές να εκδιώξουν την Κ.Ε. από το επαναστατικό μέτωπο. Αυτό από μόνο του μπορεί να απελευθερώσει ένα χείμαρρο στα κινήματα και να ανοίξει το δρόμο προς την τελική νίκη. Όχι μόνο δεν συμμετέχει δραστήρια, αλλά αυτή η ρεβιζιονιστική αντιδραστική Κ.Ε. είναι εχθρός κάθε είδους αντιιμπεριαλιστικού, αντιαποικιακού αγώνα. Μόνο με τη διακοπή κάθε δεσμού με αυτή την Κ.Ε. και την μοχθηρή της ιδεολογία μπορεί ένα να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί ένα επαναστατικό κόμμα. Η συντριβή αυτής της αστικής ιδεολογίας είναι η μόνη εγγύηση για την ανάπτυξη της επαναστατικής ιδεολογίας. Χωρίς το ξερίζωμα αυτής της αντιδραστικής ιδεολογίας, η ινδική επανάσταση δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε βήμα. Επομένως, για κάθε πραγματικό επαναστάτη που βρίσκεται στο κόμμα, η υποταγή σε αυτό το πολιτικό κέντρο μπορεί να σημαίνει μόνο αποδοχή της αστικής τάξης. Επομένως, η βασική προϋπόθεση, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα επαναστατικό κόμμα, είναι η αμφισβήτηση αυτού του κέντρου που αποτελεί αυτή η Κ.Ε..

Το πρώτο καθήκον για την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος είναι η προπαγάνδιση και διάδοση της επαναστατικής ιδεολογίας, δηλαδή, η προπαγάνδιση και διάδοση της Σκέψης Μαο Τσε Τουνγκ. Ο μόνος δρόμος για τη λαϊκή δημοκρατική επανάσταση είναι η οικοδόμηση επαναστατικών βάσεων στις αγροτικές περιοχές, μέσα από μια αγροτική επανάσταση η οποία θα είναι υπό προλεταριακή ηγεσία, και ακολούθως η περικύκλωση των αστικών κέντρων με την επέκταση αυτών των επαναστατικών βάσεων· η οργάνωση λαϊκών απελευθερωτικών δυνάμεων από τις τάξεις των αγροτικών αντάρτικων δυνάμεων και η ολοκλήρωση της επανάστασης με νίκη μέσα από την κατάληψη των πόλεων, δηλαδή, η θέση της τακτικής του λαϊκού πολέμου σε εφαρμογή, όπως διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο Μαο. Αυτή είναι η μόνη σωστή Μαρξιστική – Λενινιστική γραμμή για την απελευθέρωση της Ινδίας. Μία ζωντανή καμπάνια υπέρ αυτής της γραμμής πρόκειται να ξεκινήσει όχι μόνο στα μέλη και τους συμπαθούντες το κόμμα, αλλά στις πλατιές μάζες. Μόνο έτσι μπορούν οι επαναστατικές αγώνες και ένα επαναστατικό κόμμα να δημιουργηθούν και να αναπτυχθούν. Μόνο προπαγανδίζοντας αυτή τη μαζική γραμμή μπρούμε να κάνουμε το λαό να συνειδητοποιήσει την απατηλότητα των αστικών αντιδραστικών κειμένων της Κ.Ε. και να ξεπεράσει την επιρροή που έχει στις αγωνιζόμενες μάζες αυτή η αντιδραστική ηγεσία. Ο Πρόεδρος Μαο μάς διδάσκει ότι πρέπει ασταμάτητα να προπαγανδίζουμε αυτή τη μαζική γραμμή σε όλα τα μέτωπα. Αυτό το δίδαγμα έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ινδία. Το ότι μεγάλος αριθμός επαναστατών εργατών βρίσκονται στο κόμμα είναι αλήθεια, όμως επίσης αλήθεια είναι ότι το κόμμα επί πολύ καιρό τώρα έχει ριχτεί στo δρόμο του ρεβιζιονισμού και στο αστικό μοντέλο δραστηριοτήτων. Ως αποτέλεσμα, ενυπάρχουν μεταξύ των επαναστατών κομματικών εργατών παλιές ρεβιζιονιστικές συνήθειες, οι οποίες έχουν τη μορφή της τάσης του οικονομισμού σε κάθε πεδίο, στον χαρακτηριστικό όταν υπάρχει οικονομισμός τρόπο λειτουργίας και στις εκδηλώσεις μαχητικού οικονομισμού. Η εμπειρία στην περιοχή μας έχει δείξει πως, παρά την αποδοχή της επαναστατικής ιδεολογίας, τα παλιά κομματικά στελέχη στο αγροτικό μέτωπο ή στα εργατικά συνδικάτα διστάζουν να την προπαγανδίσουν στις μάζες και πώς, αντιμέτωπα με τον επαναστατικό αγώνα, πανικοβάλλονται, χάνουν κάθε εμπιστοσύνη στις μάζες και, σε πολλές περιπτώσεις, επιλέγουν το δρόμο της ανοιχτής αντίθεσης. Αυτό δεν λαμβάνει σε όλες τις περιπτώσεις τη μορφή της ανοιχτής αντίθεσης, αλλά αντανακλάται στην έλλειψη εμπιστοσύνης τους στη δύναμη του λαού και στην υπερτίμηση της δύναμης του εχθρού. Οι βλαπτικές επιπτώσεις των ενεργειών αυτών των κομματικών εργατών μπορούν αποτελεσματικά να ξεπεραστούν υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει σταθερά μια καμπάνια υπέρ αυτής της μαζικής γραμμής στο μεγαλύτερο τμήμα των αγωνιζόμενων μαζών που είναι γύρω από αυτά τα στελέχη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτοί οι εργάτες που έχουν μέσα τους μια αληθινή επαναστατική παρόρμηση μπορούν να ξεπεράσουν τις αδυναμίες τους.

Θα αντιμετωπίσουμε μια τετοια κατάσταση όπου σε κάθε περιοχή, γιατί τα κομματικά μέλη ασπάζονται πολλές ρεβιζιονιστικές ιδέες, καθώς έχουν επί μακρόν συνηθίσει στο ρεβιζιονιστικό τρόπο λειτουργίας. Δεν μπορούν να τις ξεπεράσουν σε μια ή δύο ημέρες· μόνο η συνεχής επαναστατική πρακτική μπορεί να τους φέρει σε θέση για να πετύχουν κάτι τέτοιο. Η καμπάνια υπέρ αυτής της μαζικής γραμμής του κόμματός μας θα φέρει στις τάξεις του κόμματος νέα επαναστατικά στελέχη από τις πλατιές εξωκομματικές επαναστατικές μάζες. Αυτά τα στελέχη, με τη σφριγηλή επαναστατική τους συνείδηση, θα εξαλείψουν την αδράνεια που διέπει το κόμμα και θα του προσδώσουν νέα επαναστατική ενέργεια.

Είναι μόνο μέσω παρατεταμένων και σκληρών αγώνων που η επανάσταση στην Ινδία μπορεί να ολοκληρωθεί επιτυχώς, καθώς αυτή η τεράστια χώρα των 500 εκατομμυρίων πληθυσμού συμβαίνει να είναι μία ισχυρή βάση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και στυλοβάτης του σοβιετικού ρεβιζιονισμού. Επομένως, με τη νικηφόρα ολοκλήρωση της επανάστασης στην Ινδία, το τέλος του ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού ρεβιζιονισμού θα έρθει πιο γρήγορα. Επομένως, δεν είναι καθόλου παράξενο ή αφύσικο το ότι προστρέχουν στο να αντιταχθούν στην επανάσταση την Ινδία, το προπύργιο της παγκόσμιας αντίδρασης. Σε μια τέτοια κατάσταση, το να σκέφτεται κανείς ότι η νίκη θα είναι εύκολη δεν μπορεί παρά να αποτελεί μόνο μια ευχή. Παρ’ όλα αυτά, η νίκη μας είναι βέβαιη, καθώς αυτή η χώρα καλύπτει μια τετάστια περιοχή με έναν πληθυσμό 500 εκατομμυρίων. Επομένως, όλη η ισχύς των ιμπεριαλιστών και των ρεβιζιονιστών θα σταθεί ανίκανη να ανακόψει το κύμα της επανάστασης σε αυτή τη χώρα.

Όμως η επανάσταση δεν μπορεί ποτέ να επιτύχει χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα, ένα κόμμα που σταθερά να έχει προσχωρήσει στη Σκέψη του Προέδρου Μαο Τσε Τουνγκ, ένα κόμμα που να αποτελείται από εκατομμύρια εργάτες, αγρότες και μεσοαστική νεολαία που να διέπονται από πνεύμα αυτοθυσίας· ένα κόμμα που να διασφαλίζει πλήρως το εσωκομματικό δημοκρατικό δικαίωμα στην κριτική και την αυτοκριτική, και του οποίου τα μέλη ελεύθερα και εθελοντικά να πειθαρχούν· ένα κόμμα που να επιτρέπει στα μέλη του να δρουν όχι μόνο κάτω από εντολές από τα πάνω, αλλά και τα οποία θα κρίνουν με πλήρη ελευθερία κάθε οδηγία και που θα αμφισβητούν ακόμα εσφαλμένες οδηγίες προς το συμφέρον της επανάστασης· ένα κόμμα που θα διασφαλίζει εθελοντικό καταμερισμό εργασίας σε κάθε μέλος το οποιο αποδίδει ίση σημασία σε όλων των ειδών τις δουλειές, από τα πάνω ως τα κάτω· το κόμμα του οποίου τα μέλη θα κάνουν πράξη τις ιδέες του Μαρξισμού – Λενινισμού στην καθημερινή τους ζωή και τα οποία, κάνοντας πράξη τις ιδέες αυτές τα ίδια, θα εμπνέουν τις μάζες να κάνουν μεγαλύτερες θυσίες και να αναλαμβάνουν μεγαλύτερη πρωτοβουλία στις επαναστατικές τους δραστηριότητες· το κόμμα, του οποίου τα μέλη ποτέ και σε καμία περίσταση δεν θα απελπίζονται και δεν θα δειλιάζουν σε καμία δύσκολη κατάσταση, αλλά θα κινούνται αποφασιστικά για να την υπερβούν. Μόνο ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να οικοδομήσει ένα ενιαίο μέτωπο του λαού από διαφορετικές τάξεις, οι οποίες έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για αυτή τη χώρα. Μόνο ένα τέτοιο επαναστατικό κόμμα σαν και το παραπάνω μπορεί να ηγηθεί της ινδικής επανάσταση και να την ολοκληρώσει με επιτυχία.

Τα μεγάλα ιδανικά που ο Πρόεδρος Μαο Τσε Τουνγκ θέτει ενώπιον όλων των Μαρξιστών – Λενινιστών είναι βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθούν. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα δημοκρατική Ινδία και αυτή η νέα δημοκρατική Ινδία θα βαδίσει αποφασιστικά προς το σοσιαλισμό.

Περιοδικό Liberation, όργανο της Πανινδικής Συντονιστικής Επιτροπής Κομμουνιστών Επαναστατών και μετέπειτα, από τον Απρίλη του 1969, μηνιαίο κεντρικό όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαρξιστικού – Λενινιστικού), τ.1., Νοέμβρης 1967, σ.σ. 62-69.

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: