Ομιλία του εκπροσώπου του Κ.Κ. Συρίας στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (31/07/1935)

Ο μεγάλος απών από τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο και την περιοχή μας, γενικότερα, είναι αναμφισβήτητα το κομμουνιστικό κίνημα. Ένας παράγοντας ο οποίος καθόριζε τη στάση των ιμπεριαλιστών, οι οποίοι προέβαιναν και σε “προληπτικά χτυπήματα” (π.χ. πραξικόπημα στη Συρία το 1957) μόνο και μόνο για να ανακόψουν την προέλασή του σε χώρες όπου η εθνική αστική τάξη έφερνε χαλίφη στη θέση του χαλίφη και έχανε το κύρος της στα μάτια των μαζών, λείπει ως ανεξάρτητος δρων εδώ και δεκαετίες. Στη Συρία, μάλιστα, μοιάζει να δείχνει όμηρος της συμμαχίας του με την εθνική αστική τάξη που εκφράζει το Μπάαθ και των διεθνών συμμαχιών που αυτό επέλεξε (Ρωσία). Κι όμως, παρά το πλασάρισμα διαφόρων ιδεολογημάτων (μπααθισμός, ισλαμισμός) οι ρίζες του κομμουνιστικού κινήματος στις μάζες παραμένουν ισχυρές. Για την αναζήτηση, επομένως, των αιτιών της απώλειας της ανεξαρτησίας και της οργανωμένης έκφρασης του κομμουνιστικού κινήματος στον αραβικό κόσμο (βλ. και εδώ), αξίζει να δει κανείς και τις διαστάσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που αυτό (όπως και ο ίδιος ο αραβικός κόσμος) είχε (καμία σχέση με τις εικόνες που μας δείχνουν τα ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ), αλλά και πώς εντασσόταν στις προσπάθειες του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος για χειραφέτηση της ανθρωπότητας.

***

Στενογραφημένα πρακτικά με διορθώσεις από τον ομιλητή κατά τη 10η συνεδρίαση του συνεδρίου

Ομιλία του σ. Νάντιρ

Σύντροφοι,

η κατάσταση στη Συρία αναθέτει βαριά καθήκοντα και μεγάλες ευθύνες στο κόμμα μας. Η Συρία, λόγω της θέσης της ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία και στη Μεσόγειο, είναι ένα στρατηγικό κέντρο θεμελιακής σημασίας για ολόκληρο το σύστημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού. [Και είναι ιδιαίτερα για την Εγγύς Ανατολή, καθώς του παρέχει το μερίδιό του από τα πετρέλαια της Μοσούλης, τη ναυτική και αεροπορική του βάση και είναι ένα σημείο συγκέντρωσης των στρατιωτικών του δυνάμεων, του οποίου η ισχύς ή η αδυναμία μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να καθορίσει την ήττα ή τη νίκη στη Μεσόγειο και, συνεπώς, την καλή ή αδύναμη λειτουργία του αποικιακού του μηχανισμού. Δηλαδή, η Συρία αποτελεί την πιο βολική οδό προμήθειας της Ευρώπης με πετρέλαιο που παράγεται κοντά στη Μοσούλη.] Η χώρα μας είναι επίσης η πιο κοντινή γαλλική στρατιωτική βάση προς τη σοσιαλιστική μας πατρίδα – τη Σοβιετική Ένωση.

Με άλλα λόγια, όπως λένε οι Άραβες, η Συρία είναι η καρδιά του αραβικού κόσμου. [Η πολιτική και οικονομική ανάπτυξη αυτής της χώρας, γενικά, και η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ιδιαίτερα, βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής όλων των αραβικών χωρών.] Η Συρία είναι, τεν τέλει, η μόνη αραβική χώρα όπου η οικοδόμηση ενός κομμουνιστικού κόμματος έχει προχωρήσει επιτυχώς.

Όλα τα παραπάνω δίνουν μια σημασία παναραβικής κλίμακας στο επαναστατικό κίνημα στη Συρία και στη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος [ειδικά η περαιτέρω ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος σε αυτή τη χώρα και μια μεγάλη σημασία σε περίπτωση διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης](1).

Ο γαλικός ιμπεριαλισμός, κατανοώντας τη σημασία της Συρίας, έχει εξαπολύσει μια θηριώδη τρομοκρατία για να καταστρέψει το επαναστατικό κίνημα στη χώρα και έχει κατευθύνει τα ισχυρότερα πλήγματά του ενάντια στην εργατική τάξη και την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο έχει πέσει σε μια κατάσταση βαθιάς παρανομίας.

Μετά την ένοπλη εξέγερση του 1925 – 1927 κατά την οποία, επί δύο χρόνια οι άραβες αγρότες, εργάτες, και εργαζόμενοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να πολεμήσουν το γαλλικό ιμπεριαλισμό, αυτοί οι γάλλοι ιμπεριαλιστές προχώρησαν στον τεμαχισμό της χώρας, με νέο πνεύμα, δίνοντας διαφορετικές μορφές στον καταπιεστικό τους μηχανισμό σε κάθε περιφέρεια ξεχωριστά. Στις περιφέρειες όπου επικρατούσε η φεουδαρχική εκμετάλλευση, όπου δεν υπάρχει ακόμα βιομηχανική ανάπτυξη, όπου η επιρροή του εθνικομεταρρυθμισμού είναι πολύ αδύναμη, εγκαθίδρυσαν μια άμεση και ανοιχτή δικτατορία των γάλλων στρατιωτικών κυβερνητών (στην περιοχή του Βουνού των Δρούζων και την περιοχή των Αλαουιτών). Στις άλλες περιφέρειες, όπου η βιομηχανία έχει περισσότερο ή λιγότερο αναπτυχθεί, όπου υπάρχει ένα αυξανόμενο αριθμητικά προλεταριάτο, όπου η επιρροή του εθνικομεταρρυθμισμού είναι κυρίαρχη, ο ιμπεριαλισμός προσπάθησε, χωρίς πολύ επιτυχία, να κρυφτεί πίσω από μορφές δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Επομένως, επί του παρόντος, στη μικρή Συρία, υπάρχουν πέντε κυβερνήσεις, ανάμεσα στις οποίες δύο δημοκρατίες με “συντάγματα, κοινοβούλια και υπουργούς”, δύο ανεξάρτητες πολιτείες, και μια αυτόνομη επαρχία. Αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική πάσχισε να αξιοποιήσει την όλη κατάσταση ώστε, από τη μια, να διασπάσει τις δυνάμεις του εθνικού αγώνα των αραβικών μαζών και, από την άλλη, να ενισχύσει την κυριαρχία του, κρυπτόμενη πίσω από μία συνθήκη, όπως η Αγγλο-Ιρακινή συνθήκη, μιας συμμαχίας με την εθνική μεταρρυθμιστική αστική τάξη. Όμως αυτή η πολιτική δεν έχει ως τώρα δώσει τα ικανοποιητικά αποτελέσματα που ανέμενε. Οι νέοι σχεδιασμοί για τους οποίους πρόσφατα έκανε λόγο ο γαλλικός ιμπεριαλιστικός Τύπος που δείχνουν την πρόθεση να δοθεί στη Συρία μία ομοσπονδιακή κυβέρνηση επισημαίνουν απλώς τα παραπάνω γεγονότα.

Αυτό που η ιμπεριαλιστική πολιτική τελικά πέτυχε είναι να ενισχύσει τη στρατιωτική και στρατηγική της βάση και να εκμεταλλεύεται και να κάνει τις μεγάλες μάζες του εργαζόμενου λαού στη χώρα να πεινούν. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός ευθέως μονοπωλεί όλους τους δασμούς και τους έμμεσους φόρους στα αγαθά μαζικής κατανάλωσης που πρέπει, όπως λένε, να χρησιμεύουν για τη διατήρηση των στρατιωτικών δυνάμεων και για την αποζημίωση για τα ελλείμματα των ξένων μονοπολιστών. Ταυτόχρονα, επιβάλλει καταστροφικούς φόρους στις εργαζόμενες μάζες για τη διατήρηση της γραφειοκρατίας και του αστυνομικού μηχανισμού των πέντε κυβερνήσεων της Συρίας.

Η πολιτική της “δασμολογικής προστασίας” έχει στερήση τη Συρία από τις αγορές της, έχει καταστρέψει τους βιοτέχνες με τον ξένο ανταγωνισμό, έχει οξύνει την πάλη ανάμεσα στους διάφορους ιμπεριαλιστές για τις συριακές αγορές [και] αυτό έχει μόνο συμβάλλει στο να βαθύνει την οικονομική και αγροτική κρίση. Η αγροτική πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού έχει καταστρέψει τις πλατιές μάζες των αγροτών και των βεδουίνων, έχει επιταχύνει την απώλεια της γης των φτωχότερων αγροτών, έχει αυξήσει την υποδούλωση των φτωχών αγροτών και των καλλιεργητών και, τέλος, έχει επιδεινώσει την κατάσταση ιδιαίτερα πλατιών στρωμάτων από πλουσιότερους αγρότες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα χωριά, όπου η ιμπεριαλιστική δικτατορία είναι ακόμα πιο ειδεχθής. Ο αγρότης καταστρέφεται από τους φόρους στην παραγωγή, στη γη, τα ζωντανά, και στο ατομικό εισόδημα, από τα ενοίκια και το φεουδαρχικό δεσποτισμό και, ξαφνικά, επίσης από την απάνθρωπη καταπίεση και εξευτελισμό από τους γάλλους αξιωματούχους, την αστυνομία και μονάδες Κιρκάσιων και Αρμένιων εθελοντών.

Το όλο βάρος της ιμπεριαλιστικής πολιτικής στη Συρία αυξήθηκε ιδιαίτερα κατά την τελευταία περίοδο και όλα τα σημάδια δείχνουν πως αυτή θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος ωθεί τον ιμπεριαλισμό να πάρει όλα τα δυνατά μέτρα καταστολής και τρομοκρατίας. [Πέρα από τους βάρβαρους νόμους ενάντια στην ελευθεροτυπία, την ελευθερία του λόγου, της συνάθροισης, της ένωσης σε οργανώσεις, και στο δικαίωμα της απεργίας, πέρα από το νόμο περί πρόληψης των εγκλημάτων, ο οποίος τιμωρεί μέχρι και με δύο χρόνια φυλακή, ακόμα και μία χειρονομία η οποία θα μπορούσε να παρακινήσει τους “πολίτες”, πέρα από όλα αυτά, ο ιμπεριαλισμός επιβάλλει νέους καταπιεστικούς νόμους ειδικά σε βάρος του προλεταριάτου. Ένα προσχέδιο νόμου το οποίο θα επιτρέπει τη νόμιμη διάλυση συνδικάτων, τα οποία δεν μπορούσαν να διαλυθούν ούτε επί της οθωμανικής νομοθεσίας, πέρασε στη Συρία.] Μη όντας ικανοποιημένος με τις προσπάθειές του να στρέψει τις εθνικές μειονότητες, ιδιαίτερα τους Αρμένιους, ενάντια στις αραβικές μάζες, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός άρχισε να ανοίγει τις πόρτες της Συρίας στη σιωνιστική μετανάστευση η οποία, με την ισχύ της, μαζί με το παγκόσμιο εβραϊκό κεφάλαιο, παίζει έναν ισχυρότερο ρόλο στην καταστολή του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Με άλλα λόγια, οι προετοιμασίες για τον πόλεμο, η επίθεση και η τρομοκρατία εναντίον του εργαζόμενου πληθυσμού σχετίζονται άμεσα με τις αντιθέσεις ανάμεσα στους βρετανούς, τους γάλλους, τους ιταλούς, τους ιάπωνες και τους χιτλερικούς ιμπεριαλιστές οι οποίοι προσπαθούν να επεκτείνουν την επιρροή τους στις αραβικές χώρες.

Η ιταλική φασιστική προπαγάνδα έχει αυξηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Κάθε χρόνο οι πράκτορες του Μουσολίνι οργανώνουν δωρεάν ταξίδια στην Ιταλία για νέους άραβες. Ο σταθμός Ράδιο Μπάρι εκπέμπει αραβόφωνο πρόγραμμα τρεις φορές την εβδομάδα για την “Ιταλο-Αραβική φιλία” και τη “φασιστική ευημερία στην Ιταλία”. Το ίδιο συμβαίνει και με το γερμανικό φασισμό. Ο Χίτλερ έχει αγοράσει τις μεγαλύτερες αστικές εφημερίδες στη Συρία, οι οποίες καθημερινά είναι γεμάτες φωτογραφίες και άρθρα για το χιτλερισμό, και τον παρουσιάζουν ως το “σωτήρα του γερμανικού λαού”. Ναζί πράκτορες προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το εθνικό μίσος που τρέφει ο αραβικός λαός ενάντια στο γαλλικό ιμπεριαλισμό για να πετύχουν τους φασιστικούς τους στόχους. Αναφορικά με την Ιαπωνία, της οποίας το ντάμπινγκ χρεοκόπησε τους βιοτέχνες, πρόσπατα προώθησε δύο σχέδια για την αποστολή, με έξοδά της, Αράβων διανοουμένων για την ολοκλήρωση της ανώτατης εκπαίδευσής τους στα πανεπιστήμια του Τόκιο.

[Μετά την εξέγερση του 1925-1927, η υπόσχεση των γάλλων ιμπεριαλιστών για να δώσουν στην χώρα που βρισκόταν υπό την “εντολή” τους ένα νέο πνεύμα φιλελευθερισμού ώθησε όχι μόνο τους αστούς και τους μεγαλοκτηματίες και τους φιλελεύθερους, αλλά ακόμα και κάποια στρώματα αστών διανοουμένων να τους ακολουθήσουν. Επομένως, τα κόμματα της εθνικής μεταρρυθμιστικής αστικής τάξης, του Εθνικού Μπλοκ (Κούτλα Αλ Ουατανία), μετά την εξέγερση, επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στο αίτημα για ένα “δημοκρατικό – συνταγματικό” καθεστώς, το οποίο θα τους διασφάλιζε ένα περισσότερο ή λιγότερο μεγάλο μερίδιο εξουσίας και μια κάποια ελευθερία κίνησης στο εγχώριο κεφάλαιο. Αυτό το μέτωπο προσπαθεί να στρέψει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε έναν αγώνα για κοινοβουλευτισμό και για σύναψη μιας Γαλλο – Συριακής συνθήκης.]

Ωστόσο, καμία δύναμη δεν είναι σε θέση να αντιταχθεί στην ταχύτατη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζόμενων μαζών της χώρας. [Στη Συρία βιώνουμε την ανάπτυξη ενός λαϊκού επαναστατικού κινήματος, το οποιο περιλαμβάνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα των αραβικών μαζών και το οποίο έχει συχνά εκφραστεί με ευθέως και βίαιες επαναστατικές δράσεις ενάντια στις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού]. Αν η εθνική μεταρρυθμιστική αστική τάξη άντλησε από την εξέγερση του 1925-1927 το οπορτουνιστικό και ηττοπαθές δίδαγμα ότι είναι αδύνατο να πολεμήσουμε το γαλλικό ιμπεριαλισμό και να αποκτήσουμε εθνική ανεξαρτησία με τα όπλα, αλλά [μόνο] με “διπλωματικές” μεθόδους, οι άραβες εργάτες, από την άλλη, έχουν αποδείξει αυτά τα εφτά χρόνια ότι έχουν πάρει την ηρωική κληρονομιά και παραδόσεις αυτής της επανάστασης και ότι συνεχίζουν να βαδίζουν στον [επαναστατικό] δρόμο της.

Κατά τη διάρκεια των μεγάλων και αιματηρών διαδηλώσεων στην πορεία προς τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1933, μερικοί άραβες εργάτες ηρωικά αντιστάθηκαν ακόμα και ενάντια στα πυροβόλα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος άνοιξε πυρ ελεύθερα ενάντια στις άοπλες μάζες και επέβαλε ένα καθεστώς πολιορκίας που διήρκεσε εβδομάδες. [Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Δαμασκό δεκάδων χιλιάδων ενάντια στη Γαλλο – Συριακή συνθήκη που ο ιμπεριαλισμός ήθελε να επιβάλλει στη Συρία το 1933, και επίσης κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στο σιωνισμό την ίδια χρονιά, οι μάζες είχαν επιτεθεί στα αστυνομικά τμήματα και είχαν απελευθερώσει τους φυλακισμένους διαδηλωτές, θυσιάζοντας πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Σε αυτές τις δράσεις, οι κομμουνιστές αγορευτές, έχοντας σχηματίσει ενιαίο μέτωπο με τους επαναστάτες εθνικιστές, είχαν καταφέρει να ακυρώσουν τις αστυνομικές απόπειρες να εκτρέψουν το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε μια επίθεση ενάντια στην εβραϊκή γειτονιά.] Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας που ξέσπασε το Γενάρη του 1935 στη Ζάχλα, ένα μεγάλο αγροτικό κέντρο, ενάντια στους φόρους και το δεσποτισμό των διοικητικών αρχών, πάνω από 15.000 διαδηλωτές συμμετείχαν στις οδομαχίες επί πέντε ημέρες και αφόπλισαν την αστυνομία και κράτησαν την πόλη και την κατοικία του κυβερνήτη της πόλης επί μία ολόκληρη ημέρα. Οι σύντροφί μας ήταν στις πρώτες γραμμές της μάχης, καθοδήγησαν τις διαδηλώσεις με υποδειγματικό θάρρος, και μεταξύ των 30 συλληφθέντων, οι 17 ήταν κομμουνιστές. Θα πρέπει κανείς να προσθέσει σε αυτό τον αγώνα των αγροτών ενάντια στους φόρους, τη βίαιη αντίστασή τους, ενίοτε κατά μεγάλες ομάδες, ενάντια στην αστυνομία και στις δικαστικές κατασχέσεις, τις ενέργειες της μικροαστικής τάξης και τις συχνές βίαιες συγκρούσεις της με την αστυνομία, τις περιστασιακές επιθέσεις από ομάδες αγροτών με την υποστήριξη ολόκληρων χωριών ενάντια στα αυτοκίνητα τουριστών και γάλλων δημοσίων υπαλλήλων. Όλα αυτά μαρτυρούν την ανάπτυξη ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των αραβικών μαζών.

Το επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα στη Συρία αυξάνει γοργά και μπορεί να καθοδηγήσει αποφασιστικές μάχες και μη αναμενόμενες εκρήξεις ενάντια στο γαλλικό ιμπεριαλισμό, κάτι το οποίο θα πρέπει να μας ωθήσει να πρετοιμαστούμε για τη μάχη που έρχεται. [Ένα αρκετά κοινό χαρακτηριστικό της πρόσφατης αντιιμπεριαλιστικής δράσης των μεσαίων τάξεων είναι η ανάπτυξη παράνομων επαναστατικών ομάδων που αποτελούνται από διανοούμενες και μικροαστικά στοιχεία που έχουν τερροριστικούς και πραξικοπηματικούς σκοπούς, και βρίσκονται σχεδόν σε κάθε πόλη και σε πολλά χωριά.]

Η σημαντικότερη πτυχή σε αυτό το λαϊκό ξεσηκωμό είναι η ανάπτυξη της δράσης του αραβικού προλεταριάτου.

Οι απεργίες και οι δράσεις των εργατών που πριν από πέντε χρόνια ήταν σπάνιες και περνούσαν σχεδόν απαρατήρητες, έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της χώρας, λόγω της διάρκειάς τους, του μαζικού πολιτικού τους χαρακτήρα, και της βίας τους. Οι απεργίες των πρωτοπόρων σύριων εργατών για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, ενάντια στην ιμπεριαλιστική δασμολογική πολιτική, ενάντια στην τρομοκρατία, ενάντια στο μονοπώλιο του καπνού, η συμμετοχή τους για πρώτη φορά στην Εγγύς Ανατολή σε κοινοβουλευτικές εκλογές το 1934, με την ιδιαίτερη πλατφόρμα τους για εθνική απελευθέρωση, και οι προλετάριοι υποψήφιοι που απέσπασαν έναν καλό αριθμόο από ψήφους, όλα αυτά δείχνουν ότι το συριακό προλεταριάτο έχει μπει στον πρακτικό και άμεσο αγώνα για τη διασφάλιση της ηγεμονίας του στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Οι δράσεις των πρωτοπόρων στοιχείων του συριακού προλεταριάτου έχουν όχι μόνο αφυπνίσει τα πιο καθυστερημένα στρώματα εργατών και τα έχουν οδηγήσει στην αρένα του οικονομικού και πολιτικού αγώνα, αλλά όλες αυτές οι ενέργειες έχουν συχνά πυροδοτήσει πολύ δραστήρια λαϊκά κινήματα. Διάφορες απεργίες από χιλιάδες οδηγούς ταξί ενάντια στη δασμολογική πολιτική και τα προνόμια των ξένων μονοπωλιστών που οδηγούν τις μεγάλες μάζες των καταστηματαρχών και των μικρών επιχειρηματιών στον αγώνα ενάντια στους φόρους έβαλαν ολόκληρες περιφέρειες της χώρας σε μια κατάσταση εξέγερσης και σχεδόν σε μια κατάσταση πολιορκίας.

Βλέπουμε σε όλα όσα ειπώθηκαν ότι η ιμπεριαλιστική κυριαρχία στη Συρία έχει σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει στη δημιουργία των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων που είναι απαραίτητες για την επαναστατική ανατροπή αυτής της κυριαρχίας. Οι αντικειμενικές συνθήκες για αυτή την πρώτη φάση της συριακής επανάστασης, τη φάση του γενικού επαναστατικού εθνικού ξεσηκωμού των πλατιών μαζών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, προετοιμάζονται πυρετωδώς. Ταυτόχρονα, ο υποκειμενικός όρος που είναι απαραίτητος για τη νίκη αυτού του ξεσηκωμού προετοιμάζεται επίσης, με την γρήγορη στερέωση της πρωτοπορίας του προλεταριάτου, του Κομμουνιστικού Κόμματός μας.

Syrian_Demonstration_against_French_Mandate

Απο αντιιμπεριαλιστική (ενάντια στη γαλλική  κατοχή) διαδήλωση στις αρχές της δεκαετίας του ’40. Ο σταυρός, η ημισέλινος και το άστρο του Δαβίδ διαδηλώνουν μαζί. «Η Συρία στους Σύριους».

Το κόμμα μας, το οποίο δημιουργήθηκε λίγο πριν από το 6ο Συνέδριο της Κομιντέρν, υποχρεώθηκε μέχρι το 1930 να παλέψει ενάντια στον οπορτουνισμό και στο πνεύμα λέσχης, που όχι μόνο δεν ήθελαν να πάμε να δουλέψουμε στις μάζες, αλλά δεν ήθελαν ούτε να παρουσιαστούν στις μάζες. Σε μια στιγμή όπου η πορεία προς τις μάζες είχε μόλις αρχίσει, η κομματική ηγεσία κυριαρχήθηκε από στοιχεία που προέρχονταν από ένα εχθρικό στρατόπεδο, από το στρατόπεδο του αντεπαναστατικού σιωνισμού. Αυτά τα στοιχεία, τα οποία δεν ήταν ικανοποιημένα με το το ότι είχαν εμποδίσει την ανάπτυξη ενός αδελφού κόμματος στην Παλαιστίνη, παρείσφρυσαν επίσης στην Αίγυπτο και τη Συρία, για να αποτρέψουν την ανάπτυξη ενός κομμουνιστικού κινήματος εκεί. Πάσχοντας από τη γάγγραινα της σιωνιστικής ιδεολογίας και του σωβινισμού της φυλετικής ανωτερότητας, αυτά τα στοιχεία εισήγαγαν μια γραμμή στο κόμμα μας, η οποία εμπόδισε το μετασχηματισμό του σε κόμμα μαζών, σε κόμμα που να έχει βάση στις μάζες του αραβικού προλεταριάτου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς της αραβικές μάζες, προς τις επαναστατικές δυνατότητες του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τα εμπόδισε να δουν τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της συριακής επανάστασης και τα προσανατόλισε προς την αρμενική εθνική μειονότητα (2). Αρνήθηκαν, υπό το πρόσχημα ενός ψεύτικου διεθνισμού, τον ιδιαίτερο ρόλο αυτής της μειονότητας στις συνθήκες της Συρίας, στις οποίες αυτή η μειονότητα αντιτιθόταν στις αραβικές μάζες πολιτικά. Δεν έβλεπαν ότι ο ιμπεριαλισμός, με τη βοήθεια τις αρμένικης αστικής τάξης και με καποια ασήμαντα προνόμια, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτή τη μειονότητα ενάντια στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των αραβικών μαζών. Αυτά τα ημι-σιωνιστικά στοιχεία, υποστηριζόμενα από τους αρμένιους συντρόφους τους, έπεσαν υπό μια ισχυρή Ντασνάκικη (σ.μετ: Αρμενικό Επαναστατικό Κίνημα, αστική δεξιά σοσιαλδημοκρατική εθνικιστική οργάνωση) σωβινιστική επιρροή και υπονόμευσαν την αραβοποίηση του κόμματος. Υπονόμευσαν το μετασχηματισμό του σε μαζικό κόμμα, το οποίο με την εθνική και κοινωνική σύνθεσή του, με τη ορθή πολιτική του για το εθνικοαπελευθερωτικό και το εργατικό κίνημα θα ήταν σε θέση να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Αράβων εργατών και να πετύχει και αναλάβει την προλεταριακή ηγεσία στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Ήταν μόλις το 1933, στην 4η διευρυμένη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του, που το κόμμα μας μπόρεσε να υιοθετήσει μια σωστή γραμμή, θέτοντας τη γραμμή της αραβοποίησής του ως τη βάση της πολιτικής του. Προώθησε αυτή τη γραμμή στο εθνικό κίνημα, υιοθέτησε μια σωστή γραμμή έναντι των εθνικών μειονοτήτων των οποίων οι εργαζόμενες μάζες είχαν άμεσο συμφέρον από την εθνική και αγροτική αραβική επανάσταση. Εξάλειψε τις αντικομματικές ομάδες και έδιωξε τα σιωνιστικά και ντασνάκικα στοιχεία από την ηγεσία. Έκτοτε το κόμμα κατήγε μερικές σοβαρές επιτυχίες. Κέρδισε μερικές σημαντικές θέσεις στην εργατική τάξη και απέκτησε μια στέρεα βάση στην καρδιά του αραβικού προλεταριάτου. Κέρδισε την εμπιστοσύνη των πλατιών αραβικών μαζών που αρχίζουν να βλέπουν τους κομμουνιστές ως τους πιο θαρραλέους, τους πιο ειλικρινείς, και τους πιο συνεπείς στη μεγάλη υπόθεση όλων των αραβικών λαών, στην υπόθεση της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας, και της απαλλαγής από τον ειδεχθή ιμπεριαλιστικό ζυγό.

Είναι ιδίως στο συνδικαλιστικό κίνημα, στον απεργιακό αγώνα της εργατικής τάξης, που το κόμμα μας πέτυχε σοβαρά κέρδη. Έχοντας θέσει ως βάση της δράσης μας την είσοδο στους καθημερινούς αγώνες των εργατών, μπορέσαμε να τους δείξουμε με τη δική τους εμπειρία ότι το κόμμα μας είναι ο πραγματικός μαχητής, ακόμα και για τα μικρότερα αιτήματά τους. Με αυτό τον τρόπο μπορέσαμε σε μεγάλο βαθμό να πάρουμε στα χέρια μας και να ωθήσουμε προς την οργάνωση της εργατικής τάξης και να τη βοηθήσουμε να βρει καποιες μορφές οργάνωσης και μεθόδους αγώνα που είναι αποτελεσματικές σε συνθήκες αυξημένης ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας. Μόνο κατά το 1933 και το 1934, στις 45 απεργίες που υπήρξαν και όπου συμμετείχαν 50.000 απεργοί, μπορέσαμε πλήρως να καθοδηγήσουμε τις 15 πιο σημαντικές απεργίες, ενώ συμμετείχαμε σε όλες τις άλλες με τους προπαγανδιστές, τα μέλη μας και τις συνδικαλιστικές μας παρατάξεις. Βοηθώντας τις απεργίες (των τυπογράφων, των κλωστοϋφαντουργών, των υποδηματοποιών κλπ), διαμορφώνοντας τις πλατφόρμες τους, οργανώνοντας παράνομες και ημιπαράνομες συγκεντρώσεις, δημιουργώντας και καθοδηγώντας τις απεργιακές συγκεντρώσεις, κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των μαζών ως οργανωτές και επιεφαλής των αγώνων τους. Το 1933 οργανώσαμε και καθοδηγήσαμε την απεργία των τυπογράφων για συνδικαλιστικά δικαιώματα, η οποία είχε ισχυρή απήχηση σε όλες τις αραβικές χώρες και η οποία όχι μόνο αύξησε το κύρος του κόμματος, αλλά και ανέβασε το ηθικό όλης της αραβικής εργατικής τάξης. Επί 10 ημέρες η χώρα στερήθηκε τις μεγαλύτερες ημερήσιες εφημερίδες της, και με αυτό τον τρόπο όλη η δημόσια προσοχή επικεντρώθηκε στην απεργία. Η καταστροφή του τυπογραφείου της εφημερίδας “Η Ανατολή” από τους απεργούς, μία εφημερίδα που ήθελε να σπάσει την απεργία και που, εξαιτίας αυτού, δεν μπόρεσε να βγει επί 15 ημέρες, αποτελούν ένα λαμπρό παράδειγμα του επαναστατικού τρόπου με τον οποίο το πρωτοπόρο προλεταριάτο υπερασπίζει τις δράσεις του ενέργιεα στους απεργοσπάστες. Οι απεργίες αλληλεγγύης προς τους τυπογράφους που ξέσπασαν σε διάφορα μέρη, η άρνηση των εφημεριδοπωλών να διανέμουν εφημερίδες εταιτριών που ήταν σε θέση να λειτουργήσουν χάρη στην αστυνομική προστασία, η αποστολή τσιγάρων από τους καπνεργάτες στους απεργούς, τα τηλεγραφήματα αλληλεγγύης από διάφορα χωριά, όλα αυτά απέδειξαν τη λαϊκή υποστήριξη που υπήρξε προς την απεργία αυτή που είχε καθοδηγήσει το κόμμα μας.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης απεργίας 10.000 οδηγών ταξί τον Απρίλη του 1935, η οποία διήρκεσε 13 ημέρες και πήρε τέτοιο βίαιο χαρακτήρα που η χώρα βρέθηκε σχεδόν σε κατάσταση πολιορκίας και κατά την οποία οι οδηγοί έκαψαν και κατέστρεψαν δεκάδες ταξί απεργοσπαστών, συμμετείχαμε πολύ ενεργά στις δράσεις που ξεδιπλώθηκαν σχεδόν υπό την επιρροή μας. Στην πορεία των αγώνων ενάντια στους απεργοσπάστες είχαμε ένα θάνατο, ενός κομμουνιστή οδηγού ταξί, στου οποίου την κηδεία οδηγοί ήρθαν από διάφορες μακρινές περιοχές με τα πόδια ώστε να μην σπάσουν την απεργία. Η κηδεία μετατράπηκε σε μια μεγάλη διαδήλωση και σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία. Παρά την προδοσία από την πλευρά της απεργιακής επιτροπής, η οποία αποτελούταν κυρίως από ιδιοκτήτες γκαράζ και ρεφορμιστικών στοιχείων, τα οποία θέλησαν να σταματήσουν την απεργία την 11η ημέρα, η απεργία συνέχισε αμείωτη επί δύο ακόμα ημέρες υπό την επιρροή μας, και δεν τελείωσε, παρά μόνο μετά την επαναλειτουργία του συνδικάτου των οδηγών ταξί, το οποίο είχαν κλείσει οι αρχές κατά τη διάρκεια της απεργίας, και την αποδοχή μεγάλου μέρους των αιτημάτων τους.

Κατά τη διάρκεια όλων των δράσεών μας, εργαστήκαμε ειδικά για να ενισχύσουμε την οργανωμένη βάση μας στην εργατική τάξη. Το κόμμα μας δημιούργησε νέους πυρήνες σε επιχειρήσεις και συνδικάτα. Δημιούργησε νέα συνδικάτα εκεί όπου δεν υπήρχαν, όπως σε αυτά που υπήρχαν λιγότερο ή περισσότερες μεγάλες αντιπολιτεύσεις στα εθνικά μεταρρυθμιστικά συνδικάτα, και οργανώσαμε μερικές παράνομες ή ημιπαράνομες συνδικαλιστικές ομάδες σε διάφορα επαγγέλματα που δεν είχαν ακόμα συνδικάτα και οι οποίες εργάστηκαν για τη δημιουργία αυτών. Το 1934 διοργανώσαμε μια συνδικαλιστική συνδιάσκεψη στη Δαμασκό, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από 14 συνδικάτα, και μια ακόμα μεγαλύτερη στη Βυρηττό. Ως αποτέλεσμα του έργου αυτών των δύο συνδιασκέψεων, δημοσιεύτηκε μια διακήρυξη η οποία περιλάμβανε την πλατφόρμα των γενικών αιτημάτων της εργατικής τάξης και εκλέχτηκε ένα συνδικαλιστικό συμβούλιο για να καθοδηγήσει τη συνδικαλιστική δουλειά σε όλη τη Συρία.

Το 1933 είχαμε παρουσία σε μόλις 2-3 χωριά και σε μερικά άλλα πολύ αδύναμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πετύχαμε να δημιουργήσουμε οργανώσεις σε πάνω από 25 χωριά, μερικές συνδέσεις και μερικές ομάδες συμπαθούντων σε δεκάδες χωριά. Αρχίσαμε να μπαίνουμε στη ζωή της αγροτιάς και να οργανώνουμε την αντίστασή της στην ιμπεριαλιστική λεηλασία και καταστολή. Το 1934, με πολλή ζύμωση, οργανώσαμε μια αντιπροσωπεία από 14 χωριά, η οποία εκλέχτηκε από συγκεντρώσεις 15 ως 60 αγροτών. Αυτή η αντιπροσωπεία παρουσίασε τα αιτήματα της περιφέρειας στις αρχές, τα σημαντικότερα από τα οποία ήταν: μηδενισμός του φόρου γης και κληρονομιάς, εβδομαδιαίες πληρωμές στους άκληρους αγρότες και παύση της αποπληρωμής των χρεών για τέσσερα χρόνια. Αν οι σύντροφοί μας που καθοδηγούσαν τις περιφερειακές οργανώσεις δεν είχαν διαπράξει το σεχταριστικό λάθος να αγνοήσουν τα στρώματα των λιγότερο ή περισσότερο πλούσιων αγροτών που ήταν έτοιμοι για δράση, αυτή η καμπάνια θα έκανε να συμμετέχουν δεκάδες χωριά.

Στο αντιιμπεριαλιστικό λαϊκό κίνημα, το κόμμα μας έχει πετύχει μερικές επιτυχίες. Συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις και δράσεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ηγήθηκαν και ξεκίνησαν οι εθνικομεταρρυθμιστές, και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση αυτών των δράσεων, με την παρέμβαση των μελών και των προπαγανδιστών μας. Τον Ιούλη του 1934, στην επέτειο του ένοπλου αγώνα ενάντια στη γαλλική κατοχή, οργανώσαμε μια επιτυχή δράση στα πεδία των μαζών του 1920 και συζητήσαμε τις ηρωικές παραδόσεις του αγώνα με τους εθνικομεταρρυθμιστές.

damascus national-demonstration 1936Αντικατοχική διαδήλωση στη Δαμασκό το 1936

Πετύχαμε να οργανώσουμε έναν κομματικό Τύπο και να εκδίδουμε ένα κεντρικό όργανο του οποίου η κυκλοφορία αυξάνεται καθημερινά και έχουμε δημιουργήσει ένα νόμιμο θεωρητικό όργανο, το οποίο έχει πετύχει να προσελκύσει έναν αυξανόμενο αριθμό επαναστατών διανοούμενων σε όλες τις αραβικές χώρες.

Το κόμμα μας συμμετείχε στις διεθνείς δράσεις για το Δημητρόφ και τον Τέλμαν που έγιναν πολύ δημοφιλείς στις αραβικές μάζες. Δραστηριοποιηθήκαμε πολύ ενεργά στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν υπήρξε σχεδόν εκστρατεία που ηγήθηκε το κόμμα μας και να μην έλαβε χώρα με αυτή την τακτική. Με αφορμή την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στην Κοινωνία των Εθνών, το κόμμα εξήγησε με ανακοινώσεις και μπροσούρες την προλεταριακή πολιτική της σοβιετικής μας κυβέρνησης και ξεσκέπασε τις συκοφαντίες του αστικού Τύπου και των αποστατών του κομμουνιστικού κινήματος στις αραβικές χώρες που φώναζαν “Προδοσία!” της ΕΣΣΔ στις αρχές της Τρίτης Διεθνούς.

Η πιο σημαντική πρόοδος που πέτυχε το κόμμα μας είναι ότι, κατά την τελευταία περίοδο, έθεσε ως βάση όλης της της δράσης, και ειδικά στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, την τακτική του ενιαίου μετώπου. Κατάφερε να τραβήξει την προσοχή όλων των μελών του, να προσανατολίσει τη δουλειά όλης της οργάνωσης προς τη μελέτη της βάσης των μορφών και των μεθόδων εφαρμογής αυτής της τακτικής και την εφαρμογή της στην πράξη της καθημερινής τους δουλειάς. Έχει ήδη κάνει καποια μικρά πρακτικά βήματα στν τομέα αυτόν. Συμμετείχε στις λαϊκές αντιιμπεριαλιστικές δράσεις σε συμμαχία με τα εθνικοεπαναστατικά στοιχεία και ομάδες. Σε διάφορες επαρχίες μπόρεσε να οργανώσει μερικές λαϊκές επιτροπές: την επιτροπή για τον αγώνα ενάντια στο σιωνισμό, ενάντια στον πόλεμο και για την υπεράσπιση της Αβυσσηνίας, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αγροτών. Σε σχέση με τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό για την εγκαθίδρυση μονοπωλίου καπνού και τη λαϊκή αγανάκτηση που αυτός προκάλεσε, η Κεντρική Επιτροπή εξέδωσε την οδηγία να εργαστούμε στη βάση του ενιαίου μετώπου, ακόμα και με τους άραβες βιομήχανους που δυσαρεστούνταν με το μονοπώλιο, με την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιούσαν μερικά από τα αιτήματα των καπνεργατών. Στη δουλειά στις μάζες της αρμένικης εθνικής μειονότητας όπου μετά την αραβοποίηση, η επιρροή μας γρήγορα μεγάλωσε, η εφαρμογή της τακτικής του ενιαίου μετώπου επίσης κατέγραψε μερικές επιτυχίες. Οι σύντροφοί μας συνδέθηκαν με το Χιντσάκ (Αρμενικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) και δημιούργησε μαζί του μια επιτροπή ενάντια στο φασιστικό Ντασνάκικο Κόμμα της αρμενικής αστικής τάξης, το οποίο ήταν δραστήριο στη συνεργασία με την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι έχουμε ήδη κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την πλήρη εγκατάλειψη του σεχταρισμού του παρελθόντος, όπου παρόμοιες απόπειρες για κοινή δράση θεωρούνταν καθαρός οπορτουνισμός και αραβικός εθνικισμός. Σε εκείνη την περίοδο το κόμμα μας διατύπωνε τα συνθήματά του χωρίς να νοιάζεται αν οι μάζες τα υποστήριζαν ή όχι. Ενίοτε, μάλιστα, προσπάθησε και να επιβάλλει τα συνθήματά του στις μάζες. Το 1934, η κατάσταση ήταν πολύ ευνοϊκή για τη σύγκληση ενός λαϊκού συνεδρίου για την εθνική απελευθέρωση. Αντί να βασίσουμε αυτή τη δράση στα συνθήματα που αποδέχονταν οι πλατιές μάζες, οι οποίες ήταν ακόμα υπό εθνικομεταρρυθμιστική επιρροή, αποφασίσαμε ότι ήταν σημαντικό να συγκαλέσουμε ένα συνέδριο όπου όλη η πλατφόρμα μας, ειδικά στο αγροτικό, να γινόταν αποδεκτή, χωρίς να λάβουμε υπόψη το γενικό χαρακτήρα της μάζας αυτού του συνεδρίου. Έτσι πετύχαμε να συσπειρώσουμε στο συνέδριο μικρό αριθμό εργατών και διανοουμένων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν συμπαθούντες μας.

Προετοιμάζοντας την απεργία των τυπογράφων το 1933, προσπαθήσαμε να στείλουμε έναν κατάλογο 15 αιτημάτων, ενώ μόλις τρία αιτήματα ήταν που ενδιέφεραν τους εργάτες: ελευθερία για το απαγορευμένο συνδικάτο τους, 8ωρη εργσασία και τακτική καταβολή των μισθών. Είναι αλήθεια ότι πετύχαμε να υποβάλλουμε τη λίστα μας σε ψηφοφορία κατά τις απεργιακές συγκεντρώσεις, όμως στην πράξη, ήταν μόνο στη βάση των τριών αιτημάτων που οι εργάτες αγωνίστηκαν επί 10 ημέρες. Εργαζόμενοι στα εθνικομεταρρυθμιστικά συνδικάτα, προσπαθήσαμε μόνο να δημιουργήσουμε κόκκινες αντιπολιτεύσεις που θα έπρεπε να έχουν ως πρωταρχικό όρο ύπαρξής τους τον αγώνα για την αλλαγή της εθνικομεταρρυθμιστικής τους ηγεσίας ή την επίθεση στα αφεντικά και τους εργολάβους, όπου τα συνδικάτα ήταν μικτά. Στη δουλειά της δημιουργίας νέων συνδικάτων, προσπαθήσαμε να εξασφαλίσουμε ότι από την αρχή θα ήταν καθαρά ταξικά συνδικάτα και ακόμα και ολόκληρη η ηγεσία να είναι στα χέρια οπαδών μας. Το 1933, προσπαθήσαμε να οργανώσουμε ένα συνδικάτο φορτοεκφορτωτών πλοίων της Βυρηττού. Οι εργάτες ήθελαν να βάλουν έναν εργολάβο, τον οποίο εκτιμούσαν ιδιαίτερα, ως επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής. Κινητοποιώντας τους οπαδούς μας ενάντια σε τέτοιες απόπειρες, προκαλέσαμε μια οξεία διάσπαση, και ως αποτέλεσμα είχαμε την αποτυχία αυτής της απόπειρας οργάνωσης. Αυτό, συγκρινόμενο με μια παρόμοια κατάσταση όπου είχαμε προσφάτως επιτυχία, έχει μια πολύ μεγάλη σημασία.

Επί του παρόντος, το καθήκον μας είναι να καταγάγουμε και να διευρύνουμε τις επιτυχίες μας στο να κερδίσουμε πρακτικά τις πλατιές μάζες, οι οποίες ακόμα βρίσκονται υπό την επιρροή συμφιλιωτιστών ή αντιδραστικών, να περάσουμε γρήγορα στη δημιουργία ενός μετώπου του προλεταριάτου με την επαναστατική αστική τάξη, αυτό το καθήκον που έχουμε εμείς οι κομμουνιστές των αποκιών, όπως είπε 10 χρόνια πριν ο σύντροφος Στάλιν στην ομιλία του στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής.

[Το κόμμα μας, σε σύγκριση με το 1929, μετά την αραβοποίησή του, έχει αυξηθεί σε μέλη κατά 600%, εκ των οποίων το 80% είναι Άραβες, το 60% εργάτες και το 25% αγρότες.]

Έχουμε ένα στελεχιακό δυναμικό δοκιμασμένων αγωνιστών και επαγγελματιών επαναστατών, το οποίο είναι εξοπλισμένο με την επαναστατική θεωρία των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, και το οποίο έχει δοθεί οριστικά στην υπόθεση της επανάστασης και είναι ικανό να στεριώσει την πρόοδό μας, να την πάρει ως ισχυρή βάση για περαιτέρω επιτυχίες, για μια πραγματική μπολσεβικική επιτυχία. Αυτή η ελίτ του στελεχιακού μας δυναμικού υψώνει τη σημαία του κομμουνισμού όχι μόνο σε δράσεις και μάχες στους δρόμους, αλλά και στα δικαστήρια και τις ιμπεριαλιστικές φυλακές. Οι 35 φυλακισμένοι σύντροφοί μας διεξάγουν τώρα έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στα δεινά των ιμπεριαλιστικών φυλακών και κινητοποιούν τις μάζες των φυλακισμένων στον αγώνα. Στις φυλακές της Δαμασκού, οι σύντροφοί μας οργάνωσαν μια απεργία πείνας ενάντια στην τυρρανία και την κακομεταχείριση από το γάλλο διευθυντή των φυλακών, στην οποία κέρδισαν μερικοί από τους φυλακισμένους της εξέγερσης του 1925 και όλοι οι 1.200 ποινικοί κρατούμενοι. Επί τρεις ημέρες οι φυλακές ήταν πλήρως σε εξέγερση. Η απομόνωση, στην οποία στάλθηκαν οι σύντροφοί μας, δεν σταμάτησε τη δράση των φυλακισμένων, οι οποίοι έθεσαν ως πρώτο όρο για τον τερματισμό της απεργίας την επιστροφή των συγκρατούμενών τους στο κανονικό καθεστώς, και να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματά τους. Πραγματικά υπό την ηγεσία των κομμουνιστών, οι φυλακισμένοι πέτυχαν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Με μια σωστή γραμμή και υπό την ηγεσία της Διεθνούς μας, αυτό το στελεχιακό δυναμικό θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επαναστατημένων μαζών και να εκπληρώσει τα καθήκοντα που τους ανατίθενται από την κατάσταση της χώρας, να κινητοποιήσουν όλες τις δυνάμεις που είναι σε θέση να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό, τον απαίσιο εχθρό του συριακού λαού, το γαλλικό ιμπεριαλισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές, είμαστε οι πιο συνεπείς μαχητές στη Συρία, μαχητές μέχρι τέλους ενάντια σε αυτό τον εχθρό. Είμαστε οι πιο αφοσιωμένοι μαχητές για την ανεξαρτησία της χώρας μας, για την απελευθέρωση του λαού μας από την καταπίεση, το σκοταδισμό και τη φτώχεια. Για να πολεμήσουμε αυτό τον εχθρό, για να τερματίσουμε την κυριαρχία του γαλλικού ιμπεριαλισμού, είμαστε έτοιμοι να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με όλους όσους θέλουν μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Συρία. Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στην καθοδήγηση από τη Διεθνή μας. Είναι υπό την ηγεσία της και την αποτελεσματική της βοήθεια που έχουμε καταγάγει τις επιτυχίες μας, και είναι με την αποτελεσματική βοήθεια και την ηγεσία της που βαδίζουμε προς την αποφασιστική νίκη [του προλεταριάτου]. Ελπίζουμε ότι με έναν επίμονο και μπολσεβικικό αγώνα, θα κρατούμε πάντα ψηλά τη σημαία της ένδοξης Κομμουνιστικής Διεθνούς μας.

Σημειώσεις: (1) Οι αρχικές παράγραφοι του γαλλικού κειμένου της εισήγησης τροποποιήθηκαν με το χέρι και μεγάλο τμήμα σβήστηκε. Η ρωσική εκδοχή του κειμένου ωστόσο αναδιατύπωσε και επανέφερε μεγάλο τμήμα από αυτό το υλικό. Το αρχικό τμήμα της εισήγησης στα ρωσικά βρέθηκε στο κιβώτιο 494, κεφάλαιο 1 τμήμα 1, σελ.1, του αρχείου, όπου υπάρχει σε δύο παραγράφους έχει ως εξής:

Σύντροφοι! Η Συρία, ούσα η μόνη αποικία του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Εγγύς Ανατολή, μεταξύ Ευρώπης και Ασίας στο δρόμο προς το ιρακινό πετρέλαιο, βολικά τοποθετημένη στη Μεσόγειο, έχει μεγάλη στρατιωτική-στρατηγική σημασία για την διεξαγωγή αποικιακών αγώνων.

Από την άλλη, η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη Συρία τραβά την προσοχή όλων των αραβικών μαζών. Τέλος, η Συρία, μόνη, σε όλες τις αραβικές χώρες, είναι όπου η οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος προχώρησε επιτυχώς. Έσι, η ανάπτυξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας έχει μεγάλη σημασία για την περαιτέρω ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις αραβικές χώρες.

(2) Οι αρχικές προτάσεις αυτής της παραγράφουν διαφέρουν λίγο στη ρωσική μετάφραση που βρέθηκε στο κιβώτιο 494, κεφάλαιο 1 τμήμα 1, σ.σ.5-6 του αρχείου, όπου η φράση περί “σιωνιστικής ιδεολογίας σωβινισμού και φυλετικής ανωτερότητας έχει απαλειφθεί” και έχει ως εξής: “Το κόμμα μας, το οποίο δημιουργήθηκε λίγο πριν από το 6ο Συνέδριο της Κομιντέρν, υποχρεώθηκε μέχρι το 1930 να παλέψει ενάντια στον οπορτουνισμό και στο πνεύμα μικρόκοσμου, ενάντια σε μια απροθυμία όχι μόνο να πάμε να δουλέψουμε στις μάζες, αλλά έστω και να παρουσιαστούμε στις μάζες. Σε μια στιγμή όπου η πορεία προς τις μάζες είχε μόλις αρχίσει, η κομματική ηγεσία κυριαρχήθηκε από στοιχεία που προέρχονταν από ένα εχθρικό στρατόπεδο, από το στρατόπεδο του αντεπαναστατικού σιωνισμού. Αυτά τα στοιχεία, τα οποία δεν ήταν ικανοποιημένα με το το ότι είχαν εμποδίσει την ανάπτυξη ενός αδελφού κόμματος στην Παλαιστίνη, παρείσφρυσαν επίσης στην Αίγυπτο και τη Συρία, για να βάλουν φρένο στην ανάπτυξη των κομμουνιστικών κομμάτων. Αυτά τα στοιχεία εισήγαγαν μια γραμμή στο κόμμα μας, η οποία εμπόδισε το μετασχηματισμό του σε κόμμα μαζών, σε κόμμα που να έχει βάση στις μάζες του αραβικού προλεταριάτου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς της αραβικές μάζες, προς τις επαναστατικές δυνατότητες του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τα εμπόδισε να κατανοήσουν τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της συριακής επανάστασης, εξαναγκάζοντάς τα να προσανατολιστούν προς την αρμενική εθνική μειονότητα”.

(3) Σημείωση parapoda: Περίληψη της ομιλίας υπάρχει και στο φύλλο του εβδομαδιαίου οργάνου της Κομιντέρν, La Correspondance Internationale, γαλλική έκδοση, 27/10/1935, φ.100, σ.1

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: