Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα & ιμπεριαλισμός (για τον οπορτουνισμό και τα συνεπαγόμενα παθήματα του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος)

Η σημερινή δεινή θέση του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, το οποίο εμφανίζεται ριγμένο από τους ιμπεριαλιστές στη Συρία, δεν είναι παρά απότοκο των λαθών του ιδίου. Στην προσπάθειά του να πετύχει πάση θυσία την αναγνώριση κουρδικού κράτους, αγνόησε τα βασικά μαθήματα της ιστορίας, αλλά και δεν ανάγνωσε σωστά τη σημερινή κατάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την αντίθεση “HΠΑ-Ρωσία”, αλλά και από την αντίθεση “ΗΠΑ και Ρωσία vs. αναδυόμενες περιφερειακές δυνάμεις (και μπλοκ)”. Τον τελευταίο καιρό το κουρδικό κίνημα (PKK) “έπαιξε” όχι απλώς με έναν ιμπεριαλιστή, αλλά και με τους δύο. Τον πρώτο καιρό στηρίχτηκε στη Ρωσία, σπάζοντας την εκεχειρία με την Τουρκία (ό,τι ήθελε η Ρωσία, η οποία επιδιώκει να θέσει τις τουρκικές περιφερειακές -“αποσχιστικές” από το δυτικό άξονα- φιλοδοξίες υπό τη δική της αιγίδα, πράγμα που πετυχαίνει). Ακολούθως, το ΡΚΚ προσπάθησε να μονοπωλήσει (δημιουργώντας προβλήματα εναντίον των υπόλοιπων- δυτικόφιλων- κουρδικών οργανώσεων) το δυτικό εξοπλισμό για την καταπολέμηση του ΙΚ, προβάλλοντας ως η πιο “αξιόμαχη” δύναμη. Κάτι το οποίο ήταν εύκολο και το πέτυχε στο κουρδικό Ιράκ (στο Σίντζαρ), αφού η εκεί δυτικόφιλη κυβέρνηση χωρίς χρήμα δεν κινείται. Έτσι, επέκτεινε και την πολιτική του επιρροή εκεί και έφτασε να συγκρούεται ως και στο κουρδικό Ιράν (για να μονοπωλήσει προφανώς την ηγεσία του κουρδικού κινήματος). Ταυτόχρονα, το ΡΚΚ ασχολήθηκε και με την εύρεση συμπαθειών από το εξωτερικό, όχι μόνο προβάλλοντας τον κοσμικό του χαρακτήρα και τον προωθημένο ρόλο των γυναικών (σε σύγκριση με τα θεοκρατικά καθεστώτα της περιοχής), αλλά και εγκαταλείποντας το μαρξισμό – λενινισμό, για να ακούγεται εύηχα στα οπορτουνιστικά ακροατήρια του δυτικού κόσμου.

Όμως, ούτε αυτά δεν έφταναν για να καταστήσουν τους Κούρδους ένα αξιόπιστο παράγοντα που μπορεί να συμμετέχει ανεξάρτητα σε διεθνείς συνδιασκέψεις για την επίλυση των προβλημάτων της περιοχής (π.χ. Συριακό), σε τέτοιο βαθμό ώστε να πειστούν οι ιμπεριαλιστές να έρθουν σε πλήρη ρήξη με τους – αποσπώμενους από αυτούς και έχοντες περιφερειακές φιλοδοξίες – δευτερεύοντες παράγοντες (π.χ. Τουρκία). Έτσι, προχώρησαν στο “τάξιμο” βάσεων στους ιμπεριαλιστές. Με αυτό, όχι μόνο “καλιμπράρισαν” τα συμφέροντα του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος με αυτά των ιμπεριαλιστών, αλλά, κάνοντας κηδεία με ξένα (συριακά) κόλυβα, έφτασαν να χάσουν και ένα βασικό στήριγμά τους: τα φιλικά μετόπισθεν (η εύρεση των οποίων αποτελεί νόμο για ένα επαναστατικό κίνημα). Έχοντας τις χείριστες των σχέσεων με όλους τους παράγοντες της περιοχής (πλην ίσως Ισραήλ), τώρα έχουν καταστεί πιόνι των ιμπεριαλιστών. Στη μεν Χάσακα ωθούνται από τους δυτικούς (και τοπικά συμφέροντα) για να στριμώξουν τον Άσαντ (εδώ παίζουν με την αντίθεση “ΗΠΑ vs. Ρωσία”). Στη δε Τζαράμπλους κυριαρχεί η δεύτερη μεγάλη αντίθεση, όπου οι ΗΠΑ δεν επιθυμουν να έρθουν σε πλήρη ρήξη με την ερντογανική Τουρκία, και – εδώ επίσης, παρά τα μεγάλα λόγια – υποτάσσονται στις ΗΠΑ. Όμως την ύπαρξη αυτής της δεύτερης αντίθεσης, οι Κούρδοι και μεγάλο τμήμα του σημερινού ελληνικού προοδευτικού κινήματος την αγνοούν και έτσι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τις σημερινές (και τόσες άλλες στο παρελθόν) εξελίξεις.

Δεν πρέπει κανένας και καμία να αφήνεται να συγκινηθεί και να διαμορφώνει άποψη μόνο με βάση τον ηρωικό χαρακτήρα του κουρδικού εθνικοαπελευθρωτικού κινήματος. Ο ηρωισμός δεν είναι μονοπώλιο αυτού του κινήματος. Εξάλλου, όταν κανείς δεν αναγνωρίζει και δεν λαμβάνει υπ’όψη όλες τις σύγχρονες αντιθέσεις, όταν ξεχνά ότι οι ιμπεριαλιστές, εκτός από την άμεση επέμβασή τους, ως επί το πλείστον πλέον προτιμούν να διεξάγουν πολέμους δι’ αντιπροσώπων (και δη η Ρωσία), και άρα μπορεί να επιδιώξουν (και να έχουν ήδη καταφέρει) να χρησιμοποιήσουν και τον ίδιο, τότε, ο ηρωισμός δεν αρκεί για να αποτρέψει την καταστροφή.

***

Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα & ιμπεριαλισμός

του Miguel Alonso

Οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες ή πόλεμοι έχουν έναν διαταξικό χαρακτήρα, δηλαδή, περιλαμβάνουν ένα σύνολο από πατριωτικές τάξεις. Αυτό το ιστορικό προτσές είναι μία ανταγωνιστική αντίθεση του λαού με τον αποικιακό ή κατοχικό ιμπεριαλισμό.

Αυτή η αντίθεση καθορίζει τις συμμαχίες στην πάλη ενάντια στον καταπιεστή, ωστόσο, δεν είναι υπεράνω της πάλης των τάξεων όπως επιθυμούν να την παρουσιάσουν οι αστικές ή μικροαστικές δυνάμεις. Το ακριβώς αντίθετο. Το ποια τάξη θα είναι η ηγέτιδα σε αυτό το προτσές, αποτελεί το κλειδί για να καθοριστεί το αν ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα θα έχει επιτυχία ή, αντιθέστως, θα επιτύχει μια τυπική μονάχα ανεξαρτησία, η οποία ωστόσο θα υπηρετεί άλλους ιμπεριαλιστές.

Ο διαμοιρασμός του κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η πάλη τους για νέα εδάφη, έχει προκαλέσει πολλά προτσές απελευθερωτικών πολέμων από πολλούς καταπιεζόμενους λαούς καθ’όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι ένα τμήμα αυτών των πολέμων μετατρέπεται σε ό,τι σήμερα αποκαλείται πόλεμοι δι’αντιπροσώπου (proxy wars), όπου οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις παρεμβαίνουν με τρόπο έμμεσο, όμως χρησιμοποιώντας αυτά τα προτσές για τα δικά τους συμφέροντα και όχι για ένα αυθεντικά πατριωτικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνηα.

Ας πάρουμε ένα ιστορικό παράδειγμα: ο πόλεμος ανεξαρτησίας της Κούβας ενάντια στην ισπανική αυτοκρατορία, η οποία διαμεσολαβήθηκε και υποτάχτηκε από την επέμβαση των ΗΠΑ στο λεγόμενο Ισπανο-Βορειοαμερικανικό πόλεμο του 1898.

Παρόμοια περίπτωση υπήρξε και στις Φιλιππίνες, τις οποίες οι γιάνκηδες κατέλαβαν και προσάρτησαν μέχρι το δεύτερο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Οι φιλιππινέζικες πατριωτικές δυνάμεις, καθοδηγούμενες από την φιλελεύθερη αστική τάξη και τον επικεφαλής τους Εμίλιο Ακγινάλντο, βασίστηκαν στον βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, στην πάλη τους ενάντια στην ισπανική αποικιακή εξουσία και κατέληξαν να δουυν το πραγματικό πρόσωπο των βορειοαμερικάνων ιμπεριαλισμό. Τότε προσπάθησαν να αντισταθούν ενόπλως σε αυτόν το 1899, όμως ηττήθηκαν και διαλύθηκαν το 1902. Με την εγκαθίδρυση, από τους εγκληματίες βορειοαμερικάνους, ενός τρομοκρατικού και γενοκτονικού καθεστώτος, όχι μόνο ενάντια στους μαχητές αλλά και την αγροτιά και το υπό εκκόλαψη προλεταριάτο, εκτιμάται ότι εξολοθρεύτηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο προσωπα. Και αυτό είναι ένα γεγονός που συστηματικά αποκρύπτουν οι βορειοαμερικάνοι ιστοριογράφοι.

Όταν οι ιάπωνες ιμπεριαλιστές εισέβαλλαν στο φιλιππινέζικο έδαφος, όπως και σε άλλες ασιατικές αποικίες, ένα τμήμα από τις δυνάμεις που αντιτίθονταν στη γιάνκικη κατοχή χαιρέτισε τον ερχομό των πρώτων, ίσως έχοντας την ελπίδα ότι θα είναι πιο καλό, όμως πάλι ήρθαν αντιμέτωποι με τις εγκληματικές επιθυμίες που υπάρχουν στο DNA του ιμπεριαλισμού. Το 1943, οι ιάπωνες εγκαθίδρυσαν ένα καθεστώς αχυρανθρώπων με επικεφαλής το Χοσέ Π. Λορέλ, έναν παλιό αστό “πατριώτη”, ο οποίος δεν δίστασε να συνεργαστεί με τους ιάπωνες κατακτητές, εκθειαζόμενος ακόμα και από τις φασιστικές κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Γερμανίας. Η πτώση της Ιαπωνίας τερμάτισε αυτό το καθεστώς αχυρανθρώπων. Περιέργως ο δοσίλογος πρόεδρος δεν δικάστηκε ποτέ για τα εγκλήματα πολέμου της κυβέρνησής του. Οι αληθινές πατριωτικές δυνάμεις δημιούργησαν ένα ενιαίο μέτωπο και έναν λαϊκό στρατό το 1942,, με επικεφαλής το ΚΚΦ των αδερφών Λέβα και του Λουίς Ταρούκ, και άρχισαν έναν πόλεμο ενάντια στον ιάπωνα εισβολέα.

Το 1946, οι ΗΠΑ έδωσαν ανεξαρτησία στις Φιλιππίνες με τη λεγόμενη “Συμφωνία της Μανίλα”, εγκαθιδρίοντας άλλη μια δημοκρατία αχυρανθρώπων, με επικεφαλής τη μεταπρατική αστική τάξη, στην οποία προήδρευε ένας παλιός συνεργάτης της φιλοϊαπωνικής κυβέρνησης: ο Μανουέλ Ρόχας.

Αυτός, υπό τις εντολές των βορειοαμερικάνων αφεντών του, εξαπέλυσε μια κατασταλτική εκστρατεία ενάντια στους κομμουνιστές και τις άλλες πατριωτικές δυνάμεις που δεν αποδέχονταν τη Συμφωνία της Μανίλα, εγκαινιάζοντας μια νέα φάση του λαϊκού πολέμου το 1949, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1959.

Αργότερα, το ΚΚΦ εκφυλίστηκε, κατρακύλησε στο ρεβιζιονισμό, μέχρι που οι μεγάλοι επαναστατικοί άνεμοι της κριτικής προς το σοβιετικό ρεβιζιονισμό, από πλευράς προέδρου Μαο Τσε Τουνγκ και της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, της οποίας την 50ή επέτειο γιορτάζουμε φέτος, οδήγησαν τους φιλιππινέζους κομμουνιστές, στη μεγάλη διόρθωση η οποία οδήγησε στη δημιουργία του σημερινού Κομμουνιστικού Κόμματος των Φιλιππίνων υπό την καθοδήγηση του συντρόφου Χ.Μ. Σισόν, το οποίο ξανάρχισε τον ένοπλο αγώνα το 1969.

Πολλοί από αυτούς τους “πατριώτες” έχουν μυθοποιηθεί από την αστική τάξη ως αρχιτέκτονες της ανεξαρτησίας, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι οι Φιλιππίνες ποτέ δεν σταμάτησαν να αποτελούν προτεκτοράτο των γιάνκηδων, των επιχειρήσεών τους ή των μεγάλων στρατιωτικών τους βάσεων και να κυβερνώνται από την ίδια γραφειοκρατική και μεταπρατική αστική τάξη που σήμερα επιδιώκει να στριμώξει τους κομμουνιστές σε αυτό που αποκαλείται ειρηνευτική συμφωνία.

Είναι προφανές ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αξιοποιούν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα τα οποία καθοδηγούνται από την αστική ή μικροαστική τάξη για να επιβάλλουν την παρουσία τους. Ο οπορτουνισμός δίνει τα χέρια με τον ιμπεριαλισμό ή το σοσιαλιμπεριαλισμό για να ενισχύσει την εξουσία της αστικής τάξης σε αυτό το προτσές, αλλάζοντας τον ένα αφέντη με τον άλλο.

Μόνο στις καταπιεζόμενες χώρες όπου η καθοδήγηση βρισκόταν στα χέρια των κομμουνιστών και που ένωσαν, σε έναν λαϊκό πόλεμο, τον πατριωτικό αγώνα με την επανάσταση υπήρξαν μεγάλες νίκες, όπως στην Κίνα, την Κορέα, την Αλβανία, την Καμπότζη ή το Βιετνάμ.

Ο οπορτουνισμός ή η έλλειψη σαφήνειας σε αυτό το ζήτημα οδηγεί τις λαϊκές δυνάμεις στην καταστροφή και στην αντικατάσταση του ενός ιμπεριαλισμού από τον άλλο. Αυτό συνέβη στην Ασία, την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική.

Σε αυτό το λαβύρινθο φαίνεται ότι έχει πέσει σήμερα το απελευθερωτικό κίνημα του κούρδικου λ αού το οποιο, επιδιώκοντας ανεξαρτησία, έχει βασιστεί σε ιμπεριαλιστικούς παράγοντες για να καθορίσει τις συμμαχίες του και τις δυνάμεις του, με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, των βομβαρδιστικών και των συμβούλων του. Για να μη μιλήσουμε για τις δεξιές και διεφθαρμένες κυβερνήσεις όπως του Μασούντ Μπαρζανί στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Τώρα βλέπουμε πως οι “ιμπεριαλιστές σύμμαχοί του” επιδιώκουν να επιλέξουν ποιον εχθρό να χτυπήσει και σε ποιες πόλεις να επιτεθεί, όπως συνέβη πρόσφατα με την τουρκική επίθεση στη συριακή πόλη της Τζαράμπλους, η οποία βρισκόταν στα χέρια των μισθοφόρων του Ισλαμικού Κράτους.

Η επίσημη εγκατάλειψη του μαρξισμού-λενινισμού από την κύρια οργάνωση του κουρδικού εθνικοαπελευθρωτικού κινήματος, το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν, και η αντικατάστασή της από μια κοινοτιστική ψευτοαναρχική, εκλεκτικιστική ιδεολογία, αποτέλεσε ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι ο οπορτουνισμός είχε κερδίσει την ηγεσία του κουρδικού επαναστατικού κινήματος.

Μία αρχή, για τους επαναστάτες, αναφορικά με τη στάση έναντι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, είναι να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να δρουν με ανεξάρτητο τρόπο και ποτέ να μην είναι πιόνι των ιμπεριαλιστών και τα συμφέροντα των τελευταίων, ποτέ, επαναλαμβάνω ποτέ δεν είναι αυτά των λαών.

Οι επαναστάτες, οι κομμουνιστές, κούρδοι και τούρκοι, θα πρέπει να ξαναπάρουν το δρόμο του λαϊκού πολέμου, ερχόμενοι σε ρήξη με τον οπορτουνισμό, οποιαδήποτε ετικέτα κι αν φέρει αυτός, ο οποίος επιδιώκει να εξαργυρώνει τον ηρωικό αγώνα των λαών για ίδιον συμφέρον.

Μόνο ο επαναστατικός λαϊκός πόλεμος, ο οποίος καθοδηγείται από ένα κομμουνιστικό κόμμα που βασίζεται στην ιδεολογία του προλεταριάτου, το μαρξισμό – λενινισμό – μαοϊσμό, μπορεί να διασφαλίσει την απελευθέρωση των λαών από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας.

Η πραγματική αυτοδιάθεση των λαών γεννάται από την επανάσταση, είναι τόσο απλό. Πρόκειται για μια αρχή, η οποία ισχύει πλήρως.

Το κείμενο στα ισπανικά εδώ: http://dazibaorojo08.blogspot.gr/2016/09/movimientos-de-liberacion-nacional-y-el.html

Advertisements

2 thoughts on “Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα & ιμπεριαλισμός (για τον οπορτουνισμό και τα συνεπαγόμενα παθήματα του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος)

  1. giorgos Οκτώβριος 24, 2016 στο 5:38 μμ Reply

    Τι ωραια που βλεπουμε τον οπορτουνισμο των αλλων.

    • parapoda Οκτώβριος 24, 2016 στο 5:45 μμ Reply

      Δεν είναι «των άλλων». Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλή αυτή την περίοδο εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, τα οποία μάλιστα «παράγουν ιδεολογία», με αποτελέσματα και στο προοδευτικό και επαναστατικό κίνημα της χώρας. Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα για τις θέσεις και πρακτικές του συγκεκριμένου κινήματος και, φυσικά, ας ασχοληθούμε με τον οπορτουνισμό όλων των «άλλων», σε κάποια άλλη όμως ήδη υπάρχουσα ή μελλοντική δημοσίευση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: