Miguel Alonso: Σημεία για τη λεγόμενη θεωρία του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού

Να μην ξεχνούμε ποτέ την πάλη των τάξεων” (Μαο Τσε Τουνγκ)

Θεωρούμε απαραίτητο να πραγματευτούμε ορισμένα ζητήματα της θεωρίας του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού, η οποία παρουσιάζεται ότι υπερβαίνει τη Δικτατορία του Προλεταριάτου καθώς, εσχάτως, φαίνεται ότι αυξάνεται η σύγχυση επί αυτού του ζητήματος, από την πλευρά των αναρχικών ή ψευτοαναρχικών οι οποίοι ασπάζονται αυτή τη θεωρία, η οποία έχει κύριους υποστηρικτές τους οπαδούς του κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και την οποία αυτός προωθεί στην Τουρκία και τη συριακή Ροζάβα.

Ελπίζουμε πως αυτά τα σημεία θα χρησιμεύσουν για μια σε βάθος κριτική της παραπάνω θεωρίας, παρότι υποθέτουμε ότι ήδη το έχουν κάνει οι τούρκοι και κούρδοι μαοϊστές σύντροφοι.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι αυτή η κριτική επ’ ουδενί δεν αμφισβητεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του κουρδικού λαού, τον ηρωικό αγώνα του και το διεθνιστικό καθήκον να τον στηρίξουμε.

Δεν γνωρίζουμε, πραγματικά, αν ο Οτσαλάν ήταν κάποτε μαρξιστής ή απλώς στηρίχτηκε σε ένα περιβάλλον το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως μαρξισμός – λενινισμός για την ανάπτυξη του ΡΚΚ, όμως είναι προφανής στο βιβλίο του, η πλήρης εγκατάλειψή του. Το κείμενο που εκδόθηκε το 2012 είναι μια εκλεκτικίστικη και συγκεχυμένη αντανάκλαση της ιδεολογίας η οποία αρνείται ότι η πάλη των τάξεων είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας και η οποία βασίζει την αφήγησή της στον πολιτισμό, τις εθνότητες, ακόμα και τις αυτοκρατορίες του παρελθόντος για να θέσει ως στόχους του παραδείγματος αυτού τον εκδημοκρατισμό και τη συνομοσπονδιακή αποκέντρωση.

Στο βιβλίο – βάση αυτής της θεωρίας, “Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός”, που γράφτηκε από τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, διατυπώνεται ο ακόλουθος ισχυρισμός:

Αν το έθνος – κράτος είναι η ραχοκοκαλιά της καπιταλιστικής νωτερικότητας, σίγουρα αποτελεί επίσης και το κλουβί της φυσικής κοινωνίας”. Και λίγο πιο κάτω λέει: “Το έθνος-κράτος εξημερώνει την κοινωνία στο όνομα του καπιταλισμού και αποξενώνει την κοινότητα από τα φυσικά της θεμέλια”(1).

Το κείμενο του Οτσαλάν επιτίθεται επανειλημμένα στο έθνος-κράτος ταυτίζοντάς το με τον καπιταλισμό. Όπως βλέπουμε, το θέτει στη ρίζα όλων των δεινών, όπως οι αναρχικοί. Δεν κάνει λόγο, ούτε μία φορά, για την πάλη των τάξεων και τις αντιθέσεις τους ή τον χαρακτήρα τους. Όμως, αντίθετα, κάνει λόγο για φυσική κοινότητα και τα θεμέλιά της. Κατ’ αυτόν, η φυσική κοινότητα είναι ένα υποκείμενο υπεράνω της ιστορίας και της πάλης των τάξεων. Πρόκειται για ένα ιδεολόγημα που βασίζεται σε φυλές και πολιτισμικούς κώδικες των πρωτόγονων εθνικών ομάδων. Φαίνεται πως ο συγγραφέας ξεχνά ότι οποιοσδήποτε ανθρώπινος σχηματισμός λαμβάνει την ιδιαίτερη μορφή του από την πάλη των τάξεων, ακόμα κι αν αυτή λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε σκλάβους και αφέντες. Δεν ήταν ο καπιταλισμός που επινόησε την πάλη των τάξεων. Ούτε το έκανε αυτό ο Μαρξ, ο οποίος μόνο την έθεσε στο επίκεντρο και ως κινητήρια δύναμη της ιστορίας, επισημαίνοντας ότι η αντίθεση ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο θα οδηγούσε στην καταστροφή του καπιταλισμού και σε μια σοσιαλιστική μεταβατική κοινωνία, η οποία θα έχει τη μορφή της επαναστατικής δικτατορίας του προλεταριάτου.

Το κείμενο του Οτσαλάν ορίζει το Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό ως εξής: “Αυτός ο τύπος αρχής ή διοίκησης μπορεί να ονομαστεί μη κρατική πολιτική διοίκηση ή δημοκρατία χωρίς κράτος. Οι δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων δεν πρέπει να συγχέονται με τις διαδικασίες που γνωρίζουμε από τη δημόσια διοίκηση. Τα κράτη μόνο διοικούν, ενώ οι δημοκρατίες κυβερνούν. Τα κράτη βασίζονται στην εξουσία, οι δημοκρατίες στη συλλογική συναίνεση. Η διακυβέρνηση σε ένα κράτος καθορίζεται μέσω διαταγμάτων, ακόμη κι αν αυτή μπορεί, μερικώς, να νομιμοποιηθεί με εκλογές. Οι δημοκρατίες χρησιμοποιούν άμεσες εκλογές. Το κράτος χρησιμοποιεί τον εξαναγκασμό ως νόμιμο μέσο. Οι δημοκρατίες βασίζονται στην εθελοντική συμμετοχή.

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι ανοιχτός προς άλλες πολιτικές ομάδες και παρατάξεις. Είναι ευέλικτος, πολυπολιτισμικός, αντιμονοπωλιακός και προσανατολισμένος στη συναίνεση. Η οικολογία και ο φεμινισμός αποτελούν κεντρικούς πυλώνες του. Στο πλαίσιο αυτού του είδους αυτοδιοίκησης, καθίσταται απαραίτητη μια εναλλακτική οικονομία που θα αυξάνει τους πόρους της κοινωνίας αντί να τους εκμεταλλεύεται, κι έτσι καλύπτει τις πολλαπλές ανάγκες της κοινωνίας”(1).

Η πάλη είναι μόνιμη και η ειρήνη προσωρινή

Είναι προφανής ο εκλεκτικισμός που φτάνει να αρνείται ότι η δική του “αυτοδιοίκηση” που προτείνει, είναι μια μορφή αποκεντρωμένης κρατικής εξουσίας. Όμως αυτή καθίσταται ακόμα περισσότερο συγκεχυμένη όταν διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι, με αυτη τη μορφή, γεννιέται μια νέα εναλλακτική οικονομία, καθώς δεν πραγματεύεται καθόλου το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής ή αυτό της διανομής του πλούτου. Ας μην ξεχνούμε ότι και αυτή η νέα εξουσία έχει απαραίτητα ταξικό και μεροληπτικό χαρακτήρα.

Θα ηταν σημαντικό να μας εξηγούσε την αντίληψή του περί “συναίνεσης”, γιατί θεωρούμε προφανές ότι οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις ή αυτές εντός του λαού, ανάμεσα σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους, δεν επιλύονται χωρίς την κυριαρχία του ενός από τα δύο αντίθετα.

Η αρμονία και οι υπερασπιστές του “βασιλείου της αρμονίας” όπως ο Κομφούκιος, κήρυσσαν τη διατήρηση του στάτους κβο. Η “φυσική αρμονία” είναι η επιστροφή στις τελετές που έθεταν τους αφέντες πάνω από τους υπηρέτες, τους μανδαρίνους πάνω από τους αγρότες. Η αρμονία και η ειρήνη φέρουν πάντοτε το στίγμα μιας δικτατορίας μίας τάξης, όσο κι αν οι οπορτουνιστές θεωρητικοί επιμένουν να αρνούνται. Οι κοινωνίες αναπτύσσονται με την πάλη, οι περίοδοι “συναίνεσης” είναι πάντοτε προσωρινές.

Οι αντιθέσεις είναι πάντοτε ασυμφιλίωτες και επιλύονται με τρόπο που αντιστοιχεί στο χαρακτήρα τους. Ο Μαο Τσε Τουνγκ έλεγε σχετικά: “Όλες οι αντιθέσεις είναι ασυμφιλίωτες. Πού υπάρχουν αντιθέσεις συμφιλιώσιμες; Μερικές αντιθέσεις είναι ανταγωνιστικές, άλλες όχι. Όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν αντιθέσεις ασυμφιλίωτες και αντιθέσεις συμφιλιώσιμες”(2)

Η λύση της ανταγωνιστικής αντίθεσης “αστική τάξη – προλεταριάτο”, ανάμεσα σε εμάς και τον εχθρό, είναι η σοσιαλιστική επανάσταση και η απαράλλαχτη μορφή της είναι η Διχτατορία του Προλεταριάτου.

Η παραμέληση του ταξικού χαρακτήρα μιας δημοκρατίας, θέτει αυτή τη θεωρία στο επίπεδο ενός αστικού μεταφυσικού τσαρλατανισμού, στον οποίο οι όροι χρησιμοποιούνται αφηρημένα, ως οικουμενικές “αξίες”.

Άρνηση της αναγκαιότητας της επανάστασης

Όμως, εκεί που φτάνει στο αποκορύφωμά του το κείμενο είναι όταν γράφεται ότι: “Τα οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά και στρατιωτικά μονοπώλια είναι κατασκευάσματα που έρχονται σε αντίθεση με τη φύση της κοινωνίας, επειδή απλώς πασχίζουν για επίτευξη πλεονάσματος. Δεν δημιουργούν αξίες. Ούτε μπορεί μια επανάσταση να δημιουργήσει μια νέα κοινωνία. Μπορεί μόνο να επηρεάσει τον ηθικό και πολιτικό ιστό μιας κοινωνίας”(1).

Δεν επιθυμούμε να σχολιάσουμε ένα τόσο προφανές ανόητο σχόλιο όπως την άρνηση της Επανάστασης και της αναγκαιότητάς της για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, καθώς, ο ισχυρισμός ότι η αστική ιδεολογία μπορεί να νικηθεί έξω από μια επανάσταση η οποία να καταστρέψει την αστική εξουσία, είναι τουλάχιστον αφελής, αν όχι κακοπροαίρετη ανοησία.

Η άγνοια ή η παραμέληση ότι επίσης στην ιδεολογική διαπάλη το ζήτημα της Εξουσίας είναι κεντρικό, οδηγεί μόνο στη χρεοκοπία. Η ιδεολογία η οποία κυριαρχεί βρίσκεται πάντοτε στην υπηρεσία μίας συγκεκριμένης τάξης, και δεν είναι μια μορφή πέραν της πολιτικής, όπως ισχυρίζονται όσοι επιδιώκουν να την παρουσιάσουν ως ένα ζήτημα απλών “ευαισθησιών” ή δοκιμάζουν μεταμοντέρνους τρόπους ερμηνείας της. Οι καθημερινές σκέψεις και συμπεριφορά μας, χαρακτηρίζονται από την ιδεολογία μας, από την ταξική μας θέση, είτε το συνειδητοποιούμε αυτό είτε όχι.

Η πάλη ενάντια στην αστική ιδεολογία συνεχίζεται ακόμα και μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, όντας η ανάληψη της εξουσίας η απαράγραπτη βάση για αυτή την πάλη. Είναι ένας μακρύς, βασανιστικός και παρατεταμένος δρόμος γιατί, ακόμα και με τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, έχουμε δει τη λυσσαλέα αντίσταση της αστικής σκέψης η οποία είναι ικανή να επιτύχει την αποκατάσταση της χαμένης εξουσίας.

Μόνο στον επαναστατικό δρόμο της Δικτατορίας του Προλεταριάτου μπορούμε να πετύχουμε τη νίκη, με διαδοχικές πολιτιστικές επαναστάσεις ενάντια στην αστική και καπιταλιστική ιδεολογία και την επίμονη αντίστασή της.

Η γυναίκα το μισό του ουρανού

Οι Μαρξ και Ένγκελς επεσήμαιναν: “η ανάπτυξη μιας κοινωνίας μετριέται από τη θέση που η γυναίκα καταλαμβάνει σε αυτή”.

Στην αστική εξουσία, η καταπίεση της γυναίκας, των δικαιωμάτων της, υπακούει σε κώδικες αντιδραστικούς, είτε θρησκευτικούς, μαγείας ή χυδαίας φαλλοκρατίας (ανωτερότητας του άνδρα) που αυτή γεννά. Πρόκειται για μισοφεουδαρχικά κατάλοιπα στο αστικό ιδεολογικό εποικοδόμημα.

Προφανώς ποτέ δεν αποτελούσαν μέρος της επαναστατικής μαρξιστικής σκέψης, η οποία είναι μία σκέψη για την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπινου όντος.

Στη σοσιαλιστική κοινωνία, η αντίθεση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα επιλύεται με πλήρη ισότητα και σεξουαλική ελευθερία, με οποιονδήποτε τύπο διάκρισης ή καταπίεσης στη γυναίκα να αποτελούν εκδηλώσεις της αστικής σκέψης.

Φυσικά, τίποτε δεν επιλύεται απλώς με διατάγματα και διακηρύξεις, αποτελεί κεντρικό τμήμα της επίμονης ιδεολογικής διαπάλης που πρέπει να διεξάγει το επαναστατικό προλεταριάτο ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης για λόγους φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Όμως, ας επιστρέψουμε στο ΡΚΚ, για να δούμε ότι η εγκατάλειψη της προλεταριακής ιδεολογίας του μαρξισμού-λενινισμού και της πάλης για το σοσιαλισμό, άρχισε κατά τη δεκαετία του ’90, με την αποκήρυξή του με τέτοιες εκπληκτικές αναλύσεις για την ΕΣΣΔ όπως την ακόλουθη, η οποία πάρθηκε από ένα κείμενο οπαδών του (σ.parapoda: βλ.εδώ): “Ιδεολογικά, προκλήθηκε μια παρέκκλιση προς το δογματισμό, προς το χυδαίο υλισμό και τον πανρωσικό σοβινισμό· πολιτικά, ήταν η δημιουργία ένος ακραίου συγκεντρωτισμού, μία διακοπή της δημοκρατικής πάλης των τάξεων και μία εξύψωση των κρατικών συμφερόντων στο επίπεδο του καθοριστικού παράγοντα· κοινωνικά, περιορίζστηκε η ελεύθερη και δημοκρατική ζωή της κοινωνίας και των μελών της· οικονομικά, ο κρατικός τομέας ήταν κυρίαρχος και απέτυχε η απόπειρα υπέρβασης μίας καταναλωτικής κοινωνίας που προωθούταν στο εξωτερικό…”.

Προφανώς, ούτε μια έστω κριτική προς το ρεβιζιονισμο ούτε τον οπορτουνισμό, ή την εγκατάλειψη της Δικτατορίας του Προλεταριάτου προς χάριν του “κράτους όλου του λαού” από τον αποστάτη Χρουσόφ, δεν υπάρχει ως αιτία για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Αυτό δείχνει την ακρίβεια των οπορτουνιστικών – δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις χαρακτηρίσουμε – αναλύσεων, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι δεν είναι λόγω άγνοιας που δεν αναφέρεται η κριτική προς το σοβιετικό ρεβιζιονισμό, το σημαντικότερο γεγονός που βίωσε η αριστερά, μαζί με τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Έτσι είναι που γεμίζονται οι γραμμές με κατηγορίες όπως: “διακοπή της δημοκρατικής πάλης των τάξεων”. Σε τι συμπέρασμα καταλήγουν αυτοί οι οπορτουνιστές που πέφτουν στο επίπεδο της αστικής ιδεαλιστικής σκέψης!

Ο επικίνδυνος δρόμος της άρνησης της πραγματικότητας οδηγεί στη συνθηκολόγηση απέναντι στην αστική εξουσία

Άλλη μια φορά ο Μπακούνιν ξεπηδά στα όνειρα καποιων περί λαού χωρίς κράτος, χωρίς κυβέρνηση, με την τοποθέτηση του κράτους και την εξαφάνισή του στο επίκεντρο της πάλης, ξεχνώντας τον πολιτικό χαρακτήρα της πάλης των τάξεων και την ύπαρξή τους μέχρι την επίτευξη μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.

Όμηροι του φόβου για τις έννοιες αυτές, οι αντιεξουσιαστές και οι ελευθεριακοί επιτίθενται στις οργανωτικές δομές της προλεταριακής εξουσίας, χαρακτηρίζοντάς τες εξουσιαστικές ή πατριαρχικές. Γίνεται αυτό τυχαία; Η απάντηση είναι αναμφίβολα όχι.

Οι μηχανισμοί εξουσίας δημιουργούνται για να ασκείται η ίδια, δίνοντας λύση σε διάφορους τύπους αντιθέσεων. Αυτό ισχύει σε όλες τις οργανώσεις των ανθρώπων.

Έτσι, όταν μιλάμε για εξουσία, κάνουμε λόγο για το ποια τάξη κυριαρχεί στις υπόλοιπες και ποια συμφέροντα υπερασπίζεται. Η πολιτική εξουσία στο επίπεδο του κοινωνικού εποικοδομήματος προκύπτει από ένα συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής. Είναι σημαντικό αυτό το ζήτημα, γιατί δεν πρόκειται για αμετάβλητες αξίες, καθώς ο τρόπος παραγωγής τις καθορίζει.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι η Διχτατορία του Προλεταριάτου ή η Λαϊκοδημοκρατική Διχτατορία είναι η εξουσία των λαϊκών τάξεων, υπό την καθοδήγηση του προλεταριάτου και της πολιτικής πρωτοπορίας του, επί της αστικής τάξης, των μεγαλοκτηματιών και των αντιδραστικών. Είναι μια δομή κυριαρχίας επί αυτών, τιμωρητική, ικανή να εμποδίσει την αναπόφευκτη αστική αντεπίθεση σε τρία επίπεδα: το οικονομικό, το ιδεολογικό και το πολιτικό.

Για να ολοκληρώνουμε αυτά τα κριτικά σημεία, υπογραμμίζουμε ότι βασικά όργανα της Διχτατορίας του Προλεταριάτου είναι οι Λαϊκές Κομμούνες και οι Επαναστατικές Επιτροπές, είναι η μορφή με την οποία η ίδια ασκεί την εξουσία της και οργανώνει τη συλλογική ιδιοκτησία, δίνοντας λύση στις αντιθέσεις εντός του λαού, όντας η οργανωτική βάση του ευρισκόμενου στα όπλα λαού. Οι κομμούνες δεν είναι συνελεύσεις τσαρλατάνων και βυζαντινών συζητήσεων, οι κομμούνες είναι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που κάνουν δική τους την εξουσία της ταξικής διχτατορίας, είναι η συμμέτοχη στην πραγματική δημοκρατία, είναι το πολιτικό και οργανωτικό κέντρο για την εκπλήρωση των πολλαπλών καθηκόντων, οι οποίες βασίζονται στην αυτάρκεια (αποκέντρωση) και τη σκληρή δουλειά.

Σημειώσεις

(1) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός, 2012 (σημ. parapoda: βλ.εδώ)

(2) Μαο Τσε Τουνγκ, Για την Οικοδόμηση του Σοσιαλισμού, 1973

Το κείμενο στα ισπανικά: http://dazibaorojo08.blogspot.gr/2016/09/apuntes-sobre-la-llamada-teoria-del.html

Advertisements

Tagged: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: