Μάχερ Α’Σαρίφ: Οι άραβες κομμουνιστές & η πάλη ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό (1935-1945)

Ήδη από την εμφάνιση του φασισμού και, έπειτα, του ναζισμού στο προσκήνιο στην Ευρώπη, τα κομμουνιστικά κόμματα των αραβικών χωρών τέθηκαν σε επιφυλακή ενάντια στον επιθετικό και καταστροφικό χαρακτήρα αυτών των πολιτικών. Αυτή η τοποθέτηση τα έφερε σε σύγκρουση με διάφορα τμήματα της κοινής γνώμης τα οποία έβλεπαν πρωτίστως την Ιταλία, αλλά και τη Γερμανία, ως πιθανούς συμμάχους στην πάλη ενάντια στον αποικιακό ιμπεριαλισμό του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας.

Η στάση των αράβων κομμουνιστών απέναντι στο φασισμό και το ναζισμό δεν ήταν διαφορετική από αυτή που υιοθετήθηκε από το σύνολο των κομμουνιστικών κομμάτων παγκοσμίως, τα οποία ήταν συσπειρωμένα, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’20, γύρω από την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ). Το 7ο συνέδριο της ΚΔ στη Μόσχα (25/07-20/08/1935) αποτέλεσε ένα καθοριστικό σημείο στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Παρουσία εκπροσώπων σε αυτό το συνέδριο, μεταξύ των οποίων και ενός αριθμού αράβων, ο βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Ντιμιτρόφ παρουσίασε μια λεπτομερή εισήγηση με τίτλο “Η επίθεση του φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην πάλη για την ενότητα της εργατικής τάξης απέναντι στο φασισμό”(1). Σε αυτή, καλούσε τα κομμουνιστικά κόμματα όλων των χωρών να δημιουργήσουν ένα ενιαίο αντιφασιστικό λαϊκό μέτωπο, το οποίο να συμπεριλαμβάνει τη μεγάλη πλειοψηφία των μαζών των χωρών τους.

Ο ιταλός κομμουνιστής ηγέτης Παλμίρο Τολιάτι (Έρκολι) παρουσίασε, από την πλευρά του, μία εισήγηση για την πάλη ενάντια στην προετοιμασία ενός “νέου παγκόσμιου πολέμου από τους ιμπεριαλιστές”(2). Σε αυτή, κατήγγειλε το φασισμό ως “την κύρια δύναμη” που υπέθαλπτε τον πόλεμο και υπογράμμιζε την αναγκαιότητα να συνδεθεί η πάλη ενάντια στον πόλεμο με την πάλη ενάντια στο φασισμό και τα κινήματα που εμπνέονταν από το φασισμό.

Αλληλεγγύη με την Αιθιοπία και τη Δημοκρατική Ισπανία

Η πρώτη καμπάνια που οργάνωσαν οι άραβες κομμουνιστές ενάντια στο φασισμό και τις πολιτικές πολέμου και αποικιοποίησης στις οποίες προέβαινε, είχε να κάνει με την υποστήριξη της μάχης των Αιθιόπων ενάντια στην ιταλική επίθεση. Σε πολλές αραβικές χώρες είδαμε να δημιουργούνται, με πρωτοβουλία των κομμουνιστών, ομάδες αλληλεγγύης με τον αιθιοπικό λαό. Προς τις αρχές του Οκτώβρη του 1935, το Κομμουνιστικό Κόμμα Παλαιστίνης δημοσίευσε, με τη βοήθεια των κομμουνιστικών κομμάτων των αραβικών και αφρικανικών χωρών, όπως και αυτού της Ιταλίας, μία διακήρυξη, η οποία καλούσε στην οργάνωση μιας διεθνούς εκστρατείας για να σταματήσει η φασιστική επίθεση ενάντια στην Αιθιοπία. Σε αυτή, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων:

Εμείς, παιδιά των καταπιεσμένων λαών της Αφρικής και των αραβικών χωρών, εμείς, οι εργαζόμενοι της Ιταλίας, (…), έχουμε πλήρη συνείδηση του γεγονότος ότι, με την υποστήριξή μας προς τον αιθιοπικό λαό, απέναντι στο φασιστικό τυχοδιωκτισμό, θα έχουμε αντιμετωπίσει τον επικείμενο κίνδυνο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος κινδυνεύει να ρίξει ολόκληρο τον κόσμο, ιδίως τις χώρες μας, σε μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή”(3).

Η δεύτερη καμπάνια που οργανώθηκε από τους άραβες κομμουνιστές ενάντια στο φασισμό και τις συνωμοσίες του ήταν η καμπάνια αλληλεγγύης με τους ισπανούς δημοκράτες. Με κάλεσμα της ΚΔ, οι άραβες κομμουνιστές προσχώρησαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες που θα πήγαιναν να πολεμήσουν στην Ισπανία στο πλευρό των ισπανών δημοκρατών. Ανάμεσά τους βρίσκονταν άραβες και εβραίοι μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Παλαιστίνης, όπως ο Αλί Άμπντελ Χάλεκ Α’Τζιμπάουι, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ο οποίος σκοτώθηκε στην Ισπανία, και ο Νατζάτι Σίντκι, μέλος της Γραμματείας του Κόμματος, στον οποίο η ηγεσία της ΚΔ είχε αναθέσει να οργανώσει τις καμπάνιες πληροφόρησης προς τους Μαροκινούς οι οποίοι πάλευαν στις τάξεις των στασιαστών υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο.

Το 1936, το Κομμουνιστικό Κόμμα Παλαιστίνης, αφιέρωσε πολλές σελίδες στο παράνομο εβδομαδιαίο έντυπό του, “Α’ Τζάμπχα Α’ Σααμπία” (“Το Λαϊκό Μέτωπο”), για να γνωστοποιήσει στην παλαιστινιακή κοινή γνώμη την αλήθεια για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και τη φύση των εμπλεκομένων σε αυτόν δυνάμεων. Στο φύλλο 17 της 25ης Σεπτέμβρη 1936, υπό τον τίτλο “Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία: ένας πόλεμος της φασιστικής αντίδρασης ενάντια στην ελευθερία και τη δημοκρατία”, η εφημερίδα έγραφε: “Η προσοχή του αραβικού μας λαού στρέφεται, μετά την αγαπημένη μας Παλαιστίνη, σε αυτό τον χωρίς έλεος εμφύλιο πόλεμο ο οποιος διεξάγεται στην Ισπανία, εδώ και δύο μήνες”. Μετά την παράθεση των βασικών στοιχείων για αυτόν τον πόλεμο, ο συγγραφέας συνεχίζει: “Το κίνημα του στρατηγού Φράνκο είναι ένας φασιστικός πόλεμος ενάντια στην ελευθερία και τη δημοκρατία. Αυτό το κίνημα δεν είναι μόνο εχθρικό στον ισπανικό λαό· πλήττει εξίσου σοβαρά τον αραβικό λαό, ιδίως τους Άραβες του Μαρόκου, οι οποίοι ανακαλύπτουν τη σοβαρότητα του σφάλματος που διέπραξαν με το να βοηθούν τους ισπανούς φασίστες”(σ.4).

Το ίδιο όργανο του κόμματος υπογράμμιζε, σε άλλο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο φ. 12 της 21ης Αυγούστου 1936, ότι οι επικεφαλής του φασιστικού κινήματος στην Ισπανία εξεγέρθηκαν και πολεμούσαν ενάντια στη λαϊκή κυβέρνηση “αφότου έλαβαν την εντολή, την ενθάρρυνση και την υλική βοήθεια των ιταλών και χιτλερικών φασιστών”(σ.3).

Αντιφασιστικές οργανώσεις και κινήματα

Ήδη από το 1937, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται τα κινήματα και οι οργανώσεις που αντιτίθονταν στο φασισμό και το ναζισμό. Το Μάη της ίδιας χρονιάς, μία ομάδα κομμουνιστών διανοούμενων και δημοκρατών δημιούργησε, στο Λίβανο και τη Συρία, το Σύνδεσμο Αγώνα Ενάντια στο Φασισμό. Αυτή η οργάνωση διεξήγε στη Βηρυτό, στις 6 και 7 Μάη 1939, το 1ο Συρο-Λιβανέζικο Συνέδριο για την Πάλη ενάντια στο Φασισμό, στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 200 αντιπρόσωποι από τη Συρία και το Λίβανο, οι οποίοι εκπροσωπούσαν 32 οργανώσεις, χωρίς να λάβουμε υπόψη τους δεκάδες βουλευτών που παρουσιάστηκαν σε προσωπική βάση ή απηύθυναν μηνύματα χαιρετισμού και υλικής υποστήριξης στο συνέδριο.

5185512096_5a92618289Ο Χάλεντ Μπακντάς, γενικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του Κ.Κ. Συρίας

Στο Ιράκ, το Κομμουνιστικό Κόμμα διεξήγε μια καμπάνια για την προσέγγιση και ενοποίηση του συνόλου των εθνικών δυνάμεων που αντιτίθονταν στο φασισμό. Με πρωτοβουλία του, δημιουργήθηκε η Ένωση Αγώνα Ενάντια στο Φασισμό και το Ναζισμό. Το κεντρικό δημοσιογραφικό όργανο του κόμματος, “Αλ Κάιντα” (“Ο Πυρήνας”), έφερε ως υπότιτλο το σύνθημα: “Ενωθείτε ενάντια στο φασισμό, για το ψωμί και τις δημοκρατικές ελευθερίες, σε ένα ενιαίο εθνικό μέτωπο”.

Στην Αίγυπτο, η έντονη δράση των φασιστών προκάλεσε μια ένθερμη ανταπάντηση από το στρατόπεδο των κομμουνιστών και των δημοκρατών όπου οι αντιτιθέμενοι στο φασισμό και τον αντισημιτισμό συσπειρώθηκαν σε πολλές οργανώσεις και ενώσεις. Το 1933, με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, δημιουργήθηκε η Επιτροπή Αγώνα ενάντια στον Αντισημιτισμό, για να ξεκινήσει καμπάνιες ενάντια στο ναζισμό και να οργανώσει μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων. Αυτή η ίδια επιτροπή καλούσε τους εβραίους να συμμετέχουν στον αγώνα ενάντια στο φασισμό στις χώρες τους, αντί να μεταναστεύουν στην Παλαιστίνη. Το 1934, δημιουργήθηκε ο Σύνδεσμος Οπαδών της Ειρήνης, ο οποίος διεξήγε πολλές καμπάνιες για την καταδίκη της ιταλικής επίθεσης στην Αιθιοπία και για την υποστήριξη του αγώνα των δημοκρατών στην Ισπανία.

Αντίκρουση της ιταλικής και γερμανικής προπαγάνδας

Οι άραβες κομμουνιστές προχώρησαν, χωρίς καθυστέρηση, στην καταγγελία της προπαγάνδας που διεξήγαν οι ιταλοί φασίστες και οι γερμανοί ναζί στις αραβικές χώρες. Αυτή η προπαγάνδα συναντούσε μια ευνοϊκή υποδοχή από κάποια τμήματα της κοινής γνώμης, ιδίως στις τάξεις της νεολαίας.

raΟ λιβανέζος κομμουνιστής συγγραφέας Ραΐφ Χούρι (1913-1967)

Ο λιβανέζος κομμουνιστής συγγραφέας Ραΐφ Χούρι κατακεραύνωνε τις ιδέες που παρέσυραν τις νέες γενιές και τις έκαναν επιδεκτικές στο φασισμό. Σε άρθρο του στο περιοδικό “Α’Ταλίεα” (“Η Πρώτη Γραμμή”), απέρριπτε την ιδέα ότι ο φασισμός ήθελε να απελευθερώσει τους Άραβες από το βρετανικό και γαλλικό αποικιακό ζυγό. Υποστήριζε ότι ο φασισμός “πίστευε σταθερά στην αποικιοποίηση και προετοιμαζόταν για την κατάκτηση” (4).

Σε μια ομιλία στη Βηρυτό το Μάη του 1939 ενώπιον του 1ου Συρο-Λιβανέζικου Συνεδρίου για τον Αγώνα ενάντια στο Φασισμό, ο γενικός γραμματέας του Συρο-Λιβανέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος Χάλεντ Μπακντάς ισχυριζόταν ότι ο κύριος στόχος του Χίτλερ και του Μπενίτο Μουσολίνι ήταν “να κατακτήσει αποικίες στην Ασία και την Αφρική”. Οι προσπάθειές τους για την εδραίωση της κυριαρχίας τους στην καρδιά της Ευρώπης και στις χώρες της Μεσογειακής λεκάνης δεν ήταν “παρά ένα προοίμιο στρατηγικά απαραίτητο για την υλοποίηση των ονείρων τους για διαμοιρασμό των περιοχών της Ανατολής, με πρώτη από όλες την αραβική Μέση Ανατολή”. Απαντώντας σε όσους Άραβες καλούσαν στην υιοθέτηση μιας ουδέτερης πολιτικής στη σύγκρουση μεταξύ “δημοκρατικών χωρών” και “φασιστικών χωρών” στην Ευρώπη, ο Μπακντάς υποστήριζε ότι αν οι οπαδοί της ουδετερότητας αγνοούσαν το γεγονός πως αν η Ιταλία και η Γερμανία κέρδιζαν τον πόλεμο, τα νεαρά αραβικά κράτη, από τη Βαγδάτη ως το Ριάντ και από κει ως το Κάιρο, θα έχαναν την υπό εκκόλαψη αυτονομία τους και θα μετατρέπονταν, κατά το παράδειγμα της Λιβύης και της Αιθιοπίας, σε ιταλικές και γερμανικές επαρχίες…Αναφορικά με τα νέα εθνικοαπελευθερωτικά κνήματα, στη Συρία και την Παλαιστίνη, αυτά θα πνίγοντας στο αίμα “συντριβόμενα από τα χτυπήματα των βασανιστών από τη Ρώμη και το Βερολίνο” (5).

Το Συρο-Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα αφιέρωσε ένα μεγάλο τμήμα των συζητήσεών του κατά το 4ο Συνέδριό του, το Νοέμβρη του 1941, για να αντικρούσει τη φασιστική προπαγάνδα που διαδιδόταν στις αραβικές χώρες. Στην ανακοίνωση στο τέλος του συνεδρίου (6), απευθύνθηκε στους σύριους και τους λιβανέζους πολίτες, καλώντας τους να απορρίψουν τα ψέματα των πρακτόρων των ναζί που ισχυρίζονταν τάχα ότι “ο Χίτλερ θα νικούσε, και θα προετοίμαζε τη ρεβάνς, εκ μέρους των Αράβων, ενάντια στην ξένη αποικιοκρατία και τους πράκτορές της”. Αυτοί έπρεπε να γνωρίζουν ότι, στην πραγματικότητα, ο χιτλερισμός είναι “η πιο θηριώδης αποικιοκρατία που έχει γνωρίσει ποτέ η ιστορία”.

Στο Ιράκ, το Κομμουνιστικό Κόμμα προειδοποίησε για τους εθνικιστές αξιωματικούς, αυτουργούς του πραξικοπήματος του 1941, και ενάντια στην πολιτική τους που ήταν επιδεκτική σε μια συνεννόηση με τη ναζιστική Γερμανία στη βάση της αρχής ότι “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”. Σε επιστολή με ημερομηνία 17 Μάη 1941, η οποία απευθυνόταν στο Ρασίντ Αλί Κιλάνι, επικεφαλής των στασιαστών αξιωματικών, ο Γιουσούφ Σαλμάν (επαναστατικό ψευδώνυμο: Φαχντ), γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, ισχυριζόταν ότι οι στρατοί των χωρών του Αξονα δεν ήταν λιγότερο ιμπεριαλιστικοί από αυτον του Ηνωμένου Βασιλείου και, συνεπώς, “το να υπολογίζει κανείς στη βοήθεια ενός ιμπεριαλιστικοού κράτους, οποιοδήποτε και να είναι αυτό, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά πτώση του εθνικού κινήματος στα χέρια ενός άλλου ιμπεριαλισμού” (7).

20140921121108_32188

Ο Γιουσούφ Σαλμάν (Φαχντ), γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιράκ, δεμένος χειροπόδαρα. Κρεμάστηκε στις 14/02/1949, μαζί με άλλα δύο στελέχη του ΚΚΙ, το Μουχάμαντ Χουσάιν Σαμπίμπι (αριστερή φωτό δεξιά) και το Ζάκι Μπάσιμ (δεξιά φωτό αριστερά)  με την κατηγορία ότι συνέχιζαν τη δράση τους από τη φυλακή στην οποία βρίσκονταν από το 1947.

Στην Παλαιστίνη, η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αναγνώριζε το 1939 ότι διάφοροι ηγέτες του παλαιστινιακού αραβικού εθνικού κινήματος “είχαν διευκολύνει την εισαγωγή της φασιστικής προπαγάνδας όχι μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, και αυτό, με την προπαγάνδιση της ιδέας ότι οι γερμανοί φασίστες θα βοηθούσαν τους Άραβες στον αγώνα τους για ανεξαρτησία” (8).

Η Τυνησία είδε τις γερμανικές δυνάμεις να διεισδύουν, το Νοέμβρη του 1940, στη χώρα. Ως απάντηση στην στάση μεγάλου μέρους μελών του Συνταγματικού Κόμματος, τα οποία είχαν επιλέξει τη συνεργασία με τους Γερμανούς, το Κομμουνιστικό Κόμμα Τυνησίας κάλεσε το λαό να “αντιμετωπίσει, πάση θυσία, το χιτλερικό κατακτητή και να ενωθεί στη μάχη για τη δημοκρατία και την ειρήνη” (9).

Προστασία του “μόνου σοσιαλιστικού κράτους”

Μετά την υπογραφή της συνθήκης του Μονάχου από τις δυτικές δημοκρατίες με τη Γερμανία, στα τέλη Σεπτέμβρη του 1938, η σοβιετική εξουσία, φοβούμενη την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στο έδαφός της, έδωσε τη συγκατάθεσή της στις 23 Αυγούστου 1939 για ένα σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία. Παρά την αμηχανία που αυτή η ξαφνική απόφαση της ΕΣΣΔ προκάλεσε στις τάξεις των αράβων κομμουνιστών, αυτοί την υποστήριξαν, πεπεισμένοι ότι έπρεπε πάση θυσία να διατηρηθεί το “μόνο σοσιαλιστικό κράτος”.

Η γερμανική επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ τον Ιούνη του 1941 οδήγησε, ωστόσο, τους κομμουνιστές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των αράβων κομμουνιστών, να θεωρήσουν την υποστήριξη προς την ΕΣΣΔ βασικό καθήκον. Έτσι λοιπόν προσανατολίστηκαν στη διοργάνωση καμπανιών αλληλεγγύης με τους σοβιετικούς λαούς και στη δημιουργία ad hoc επιτροπών για τη βοήθεια προς αυτούς.

Σε μια διακήρυξη στο τέλος του 4ου πανεθνικού Συνεδρίου το Νοέμβρη του 1941, το Συρο- Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα θεωρούσε ότι το σύνθημα “Βοηθήστε την ΕΣΣΔ” έπρεπε να αποτελεί σύνθημα όλων των ελεύθερων ανθρώπων του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του αραβικού. Η ιδέα ήταν ότι η μοίρα των πατρίδων τους και η ανεξαρτησία τους συνδεόταν με “τη νίκη του σοβιετικού κράτους και των ελεύθερων λαών ενάντια στη ναζιστική Γερμανία”.

Οι άραβες κομμουνιστές επέμεναν για την αναγκαιότητα της σύνδεσης του αγώνα των αραβικών λαών για τη χειραφέτηση από τη γαλλοβρετανική αποικιοκρατία με τον οικουμενικό αγώνα ενάντια στο φασισμό. Σε άρθρο με τίτλο “Το Κομμουνιστικό Κόμμα και η εξουσία”, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Σάουτ Α’ Σάαμπ” (“Φωνή του Λαού”) στις 22 Ιούνη 1944, ο Νικόλα Α’ Σάουι, επιφανής λιβανέζος κομμουνιστής ηγέτης, υποστήριζε ότι η πραγματική και επιδιωκόμενη ανεξαρτησία “δεν θα διευκολυνθεί να υπάρξει και δεν θα υπάρξει παρά μόνο στο βαθμό που η γενική νίκη απέναντι στο χιτλερισμό και γενικά το φασισμό, θα είναι πλήρης, στέρεη και ριζωμένη”.

Διεθνής διάσταση του Παλαιστινιακού ζητήματος

Παράλληλα με τη σταθερή θέση απέναντι στο σιωνιστικό κίνημα και τις βλέψεις του στην Παλαιστίνη, οι άραβες κομμουνιστές καταδίκαζαν την πολιτική δίωξης των εβραίων από τους ναζί στην Ευρώπη. Ο Φάρατζαλλαχ Αλ Χαλού, ένας από τους ηγέτες του Λιβανέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος, σε λόγο του στη Βηρυτό στις 5 Οκτώβρη 1944, ισχυριζόταν ότι η μάχη που διεξήγαγαν οι Άραβες, συμπεριλαμβανομένων των λιβανέζων, ενάντια στο σιωνισμό δεν προέκυπτε “από θρησκευτικούς λόγους ή ρατσιστικό μίσος, όπως ισχυρίζονταν οι σιωνιστές”, γιατί είναι αδιαμφισβήτητο ότι “οι Άραβες ποτέ δεν είχαν παρασυρθεί από οποιοδήποτε φανατισμό” (10).

7208_11304233885Ο Φάρατζαλλαχ Αλ Χαλού, ιδρυτικό μέλος του Κ.Κ. Συρίας – Λιβάνου

Στην πρότασή του για δημοκρατική λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα, ο Σύνδεσμος Εθνικής Απελευθέρωσης, ο οποίος συσπείρωνε ήδη από τις αρχές του 1944 τους άραβες κομμουνιστές, ήταν η μόνη πολιτική δύναμη, στο αραβικό στρατόπεδο, η οποία προσπάθησε να δώσει μια διεθνή διάσταση στον αγώνα που διεξήγαγε ο αραβικός λαός της Παλαιστίνης. Απ’ αυτή την άποψη, θεωρούσε το παλαιστινιακό ζήτημα πρόβλημα εθνικής απελευθέρωσης, και επίσης έβλεπε σε αυτό “ένα συστατικό τμήμα της παγκόσμια υπόθεσης για την εξαφάνιση των ρατσιστικών καθεστώτων, για την ανεξαρτησία όλων των λαών στις πατρίδες τους, και για την αδελφότητα και ισότητα μεταξύ των λαών” (“Ο Σύνδεσμος Εθνικής Απελευθέρωσης στην Παλαιστίνη, το εθνικό κίνημά μας και οι διεθνείς απελευθερωτικές δυνάμεις”, 12 Απρίλη 1944, σ.σ.1-3).

Ο Σύνδεσμος Εθνικής Απελευθερώσης επεδίωξε εξ αρχής τη χάραξη μιας ξεκάθαρης διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο σιωνισμό, από τη μια, και τον εβραϊκό πληθυσμό στην Παλαιστίνη, από την άλλη. Καλούσε το αραβικό εθνικό κίνημα να συμβάλλει, με την υιοθέτηση μιας ρεαλιστικής και δημοκρατικής πολιτικής “στην αποδυνάμωση της σιωνιστικής δυναμικής εντός των εβραϊκών μαζών”, υπογραμμίζοντας ότι τα συμφέροντα των τελευταίων, “συνδέονταν άμεσα με την επιτυχία του αγώνα του αραβικού λαού ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό” (11).

Από αυτή τη σκοπιά, επέκρινε τις θέσεις των παραδοσιακών εθνικιστών ηγετών που δεν σταματούσαν να δηλώνουν ότι τους ήταν εντελώς αδύνατο να ζήσουν ειρηνικά με την εβραϊκή κοινότητα στην Παλαιστίνη, πολλώ δε μάλλον να της παραχωρήσουν το παραμικρό δημοκρατικό δικαίωμα. Για το Σύνδεσμο, στην πραγματικότητα, η υιοθέτηση μιας πολιτικής ειρήνης απέναντι στον εβραϊκό λαό, όπως και η παραχώρηση δημοκρατικών δικαιωμάτων σε αυτό, δε σήμαινε, επ’ ουδενί, την αποκήρυξη των εθνικών δικαιωμάτων των αράβων Παλαιστινίων.

Ο Μάχερ Α’Σαρίφ είναι παλαιστίνιος ιστορικός, ερευνητής στο Ινστιτούτο Παλαιστινιακών Μελετών στη Βηρυτό

Σημειώσεις

(1) βλ. “Διαλεχτά Έργα”, τόμος 2, Σόφια – Πρες, 1972, σ.σ. 5-94.

(2) “Τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς σε σχέση με τις προετοιμασίες ενός νέου παγκόσμιου πολέμου από τους ιμπεριαλιστές”, στο “Ψηφίσματα και αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Παρίσι, Bureau d’Editions, χ.ημ., σ.σ. 24-32.

(3) La Correspondance Internationale (σ.parapoda: η εβδομαδιαία εφημερίδα της ΚΔ στα γαλλικά), 5 Οκτώβρη 1935, σ.1309.

(4) “Εμείς και ο Φασισμός”, Πρώτη Γραμμή, Δεκέμβρης 1936, σ.840-844.

(5) “Ο Φασισμός και οι Αραβικοί λαοί”, στο “Ο Φασισμός και οι κίνδυνοι για τις αραβικές χώρες”, σ.σ.360-370.

(6) Ανακοίνωση του 4ου Πανεθνικού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας και Λιβάνου, Δαμασκός, Νοέμβρης 1941, κομματικές εκδόσεις, σ.σ.47-54.

(7) Χαΐρι, Μελέτες για την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιράκ, τ. 1, σ.σ.60-61.

(8) Ανωνύμου “Μάχες στην Παλαιστίνη”, Κομμουνιστική Διεθνής, ν.1, 1939, Μόσχα, σ.σ.58-62.

(9) στο ίδιο, σ.σ.239-241.

(10) Φάρατζαλλαχ Αλ Χαλού, Διαλεχτά Έργα, Βηρυτός, εκδόσεις Ντάρ Αλ Φάραμπι, 1974, σ.σ.115-121

(11) “Ο Σύνδεσμος Εθνικής Απελευθέρωσης Παλαιστίνης, η παλαιστινιακή κρίση και ο δρόμος για τη λύση της”, 10 Οκτώβρη 1945, σ.σ.8-21.

Το κείμενο στα γαλλικά, στα ιταλικά και τα αραβικά

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: