Για την ουσιαστική κατάργηση της ΚΟΕ

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι,

με την “εισήγηση για το πανελλαδικό σώμα” (11-12/02/2017), το εδώ και καιρό τύποις “καθοδηγητικό όργανο” καταργεί και επισήμως πια την ΚΟΕ ως μια οργάνωση πολιτική, (στοιχειωδώς, έστω) δημοκρατική και ζωντανή, με την έννοια της αυθυπόστατης ύπαρξής της και της δημιουργικής παρέμβασης στον έξω κόσμο.

Με το κείμενό του, συνολικά, επιχειρεί εκ νέου μία νομιμοποίηση τετελεσμένων για πληθώρα ζητημάτων, τα οποία ποτέ δεν είχαν συζητηθεί και ψηφιστεί. Βέβαια, με το να προσφεύγει έστω και εκ των υστέρων στη νομιμοποίησή τους, έμμεσα παραδέχεται την αντιδημοκρατική του στάση όλον αυτό τον καιρό· μία στάση που δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Γιατί, αφού στο κείμενο δεν αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα η νομιμοποίηση τετελεσμένων και δεν υπάρχουν μέτρα για την αποτροπή της μελλοντικά, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι δεν θα επανεμφανιστεί.

Το κείμενο είναι γεμάτο αντιφάσεις. Για παράδειγμα, από τη μια, όταν μιλά για την (μόνο ταμπέλα πια) “ΚΟΕ”, λέει ότι “μιλάμε όποτε κρίνουμε” (νομιμοποιώντας εκ των υστέρων το φιλοτσιπρικό “υστερόγραφο” της πρώτης ανακοίνωσης μετά την άρση της αναστολής). Από την άλλη, όταν επιχειρηματολογεί για την “κεντρική” πια σημασία του “Δρόμου”, αναφέρει το απολύτως αβάσιμο και εκβιαστικό: ότι το έντυπο χρειάζεται, γιατί αλλιώς δε θα’χαμε “δυνατότητα προβολής γραμμής και τοποθέτησης σε εβδομαδιαία βάση”.

Πάνω από όλα, όμως, οι πολλές αντιφάσεις δείχνουν και την κατεύθυνση που έχει προεπιλεγεί. Για παράδειγμα, το κείμενο, ενώ κάνει αναφορά στο μαρξισμό, επιλέγει κάτι το διόλου “πρωτότυπο”: τη νόθευση-ακύρωση του μαρξισμού, αφού προκρίνει “συνομιλία με όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα σκέψης”. Προτείνει το ανέφικτο: ειρηνική συνύπαρξη ιδεών (“προϋπόθεση… όχι ο ανταγωνισμός”). Ωστόσο, συστατικό στοιχείο του μαρξισμού είναι ο ασυμφιλίωτος χαρακτήρας του με σύγχρονά του μεταφυσικά ή ιδεαλιστικά “ρεύματα σκέψης”, ενώ ο χαρακτηρισμός κάποιου ρεύματος σκέψης ως “ριζοσπαστικούείναι υποκειμενικός. Εξάλλου, η ίδια η εμπειρία μας, ως ΚΟΕ, έδειξε ότι, όποια εκεχειρία και να κηρύσσαμε σε εχθρικά προς το μαρξισμό ρεύματα και ιδεολογήματα, τα οποία προωθούσαν οι κατά καιρούς “φίλοι”, αυτή ήταν πάντοτε μονομερής, με αποτέλεσμα να εξαλλαχτούμε και ατομικά και συλλογικά. Πάνω από όλα, όμως, και μόνο το γεγονός ότι το κείμενο δεν καταπιάνεται με το ποιος και πώς θα διεξάγει αυτή τη “συνομιλία με όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα σκέψης”, αποδεικνύει ότι δεν θεωρεί προβληματικό τον άτυπο και άρα – αφού δεν απολογίζεται – αντιδημοκρατικό τρόπο με τον οποίο διεξαγόταν ως τώρα. Συνεπώς, θα συνεχίσει να διεξάγεται με αυτόν. Πρακτικά, ιδεολογικό στίγμα θα είναι ό,τι κατά καιρούς αρέσει σε λίγα ή και ένα μόλις “στέλεχος” με ολίγη από μαρξισμό.

Επίσης, η προαποφασισθείσα προνομοποίηση του εντύπου σε βάρος της οργάνωσης, και η προνομοποίηση της μορφής “ατομική υπογραφή” (δηλαδή, κυρίως αυτής των “αρθρογράφων”), όσον αφορά την εκφορά του λόγου της οργάνωσης, παγιώνει την ύπαρξη δύο κατηγοριών μελών: Από τη μια, υπάρχουν οι “προσωπικότητες”, οι οποίες μιλούν εξ ονόματος όλων (ενίοτε, με συστηματική χρήση α’ ενικού, π.χ. Ρούντι Ρινάλντι). Από την άλλη, υπάρχουν τα απλά μέλη, τα οποία περιορίζονται σε ρόλο θαυμαστή και διακινητή της άποψης των “χρυσόστομων” αρθρογράφων. Παγιώνει, βέβαια, και μια πρόταση στην κοινωνία διόλου χειραφετητική. Γιατί η ταύτιση ιδεών με μεμονωμένα άτομα δεν χειραφετεί, αλλά σπέρνει την απογοήτευση (είτε όταν τα άτομα αυτά αλλαξοπιστήσουν, είτε ακόμα κι όταν τα άτομα αυτά είναι “καλά” – όταν αποχωρήσουν και δεν έχουν αφήσει πίσω μια οργάνωση που συστηματικά δουλεύει συλλογικά). Έτσι, το κείμενο θα έπρεπε να πραγματεύεται το αν αυτή η ήδη επιβληθείσα πρακτική της μορφής “ατομική υπογραφή” (χωρίς καν την προσθήκη “εξ ονόματος”) συμβάλλει και αυτή στην απομαζικοποίηση και στην απαξίωση της έννοιας “συλλογικότητα” στην κοινωνία. Γιατί αυτή η πρακτική, αντικειμενικά, προτείνει στην κοινωνία όχι μια δομή δημοκρατικής κοινότητας, αλλά, στην καλύτερη, μια “συνομοσπονδία περσόνων” που οι υπόλοιποι καλούνται μόνο να υπηρετούν. Και αυτή η κατάσταση όχι μόνο δεν χειραφετεί τα “απλά μέλη”, αλλά αποτελεί βατήρα ανάδειξης “προσωπικοτήτων” και καλλιεργεί εκατέρωθεν εγωισμούς, καθιστώντας την οργάνωση μικρογραφία της αστικής κοινωνίας και, άρα, ουδόλως ελκυστική.

Ακόμα, ενώ το κείμενο εκφράζει αγωνία για το ότι ο δημόσιος χώρος “έχει αδειάσει από κάθε νόημα δημοκρατίας”, απαντά με τον χειρότερο τρόπο: νομιμοποιεί την ύπαρξη “πολλαπλών κέντρων” στην οργάνωση, όπως, π.χ., η συντακτική επιτροπή του “Δρόμου”, που δεν είναι εκλεγμένη. Όμως, το οργανωτικό μοντέλο που έχει κανείς στη συλλογικότητά του, είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι, είναι η πρόταση του για τη διάρθρωση της κοινωνίας. Έτσι, με μη εκλεγμένα “κέντρα” στην οργάνωση, καμία δημοκρατία δεν στηρίζουμε στην κοινωνία.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, πως, μαζί με τα “πολλαπλά κέντρα”, το κείμενο αναγνωρίζει απαθώς και τον “στρατηγικό πλουραλισμό”. Αυτό, εντός οργάνωσης, καταλύει και την ελάχιστη απαραίτητη ενότητα για έναν ζωντανό οργανισμό, ενώ, όσον αφορά τις συμμαχίες, υπονοεί ως και συνέχιση της καιροσκοπικής σύναψης συμμαχιών χωρίς αρχές (άλλο ασταθής σύμμαχος, άλλο συμμαχία άνευ αρχών).

Συνολικά, το κείμενο θέτει στόχους φαινομενικά πιο μεγαλόπνοους, οι οποίοι, όμως, στην ουσία, σκοτώνουν και το ήδη υπάρχον. Καταργεί τη “μαχητική-λαϊκή-δημοκρατική” πολιτική οργάνωση μέσω της “μετεξέλιξής” της σε κάτι πιο “πομπώδες”: σε “πολιτικό οργανισμό”. Όμως, ο “πολιτικός οργανισμός” δεν σημαίνει απαραίτητα και πρακτική παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις, δυνάμει επικίνδυνη για το υπάρχον καθεστώς. Μπορεί απλώς να σχολιάζει, να βάζει “πινελιές”, κατά φαντασίαν να “συμβάλλει”. Αντί, ωστόσο, να παρουσιάζει ως κάτι νέο την έννοια της “συμβολής”, το κείμενο θα έπρεπε να την απολογίζει, καθώς αυτή έχει προ πολλού επιβληθεί στην οργάνωση. Επίσης, θα έπρεπε να εξέταζε αν αυτή η έννοια, που τοποθετεί τον πήχη των απαιτήσεων στο πάτωμα, και μας κάνει να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι “κάναμε το καθήκον μας”, έχει και αυτή “συμβάλλει” στην πανθομολογούμενη μείωση της προσφοράς των μελών για την οργάνωση.

Ατομικά, η “συμβολή” μάς μετατρέπει σε εταίρους μιας ΕΠΕ, υπεύθυνους μόνο μέχρι το βαθμό της ατομικής μας συνεισφοράς στο κεφάλαιο της εταιρίας (εν προκειμένω, το χρόνο ή το χρήμα που διέθεσε κανείς ατομικά στην οργάνωση). Ωστόσο, δεν είναι δυνατή η μετατροπή της ΚΟΕ, συλλογικά, σε ΕΠΕ. Γιατί στην πολιτική δεν υπάρχουν ΕΠΕ: οι ζημιές επεκτείνονται και στο σώμα της κοινωνίας και αξιοποιούνται από άλλους. Στην πολιτική, το κενό που αφήνει μια οργάνωση το καλύπτει κάποιος άλλος. Και αν, κάποτε, το κενό που αφήναμε ακρωτηριάζοντας την οργάνωση (φοιτητικό, εργατικό, αυτοδιοικητικό), το κάλυπτε ο ΣΥΝ, σήμερα, το κενό που αφήνουμε με την κατάργησή μας ως πολιτικής οργάνωσης, ευνοεί την κυβέρνηση και το υπάρχον καθεστώς.

Ακόμα και η αντικατάσταση του απαραίτητου απολογισμού από μια παράθεση γεγονότων, με τη συστηματική χρήση ρημάτων μέσης και παθητικής φωνής, ωσάν όλα τα άσχημα να συνέβησαν από μόνα τους, δείχνει ότι προκρίνεται η “λήθη”, ή, ακόμα χειρότερα, ότι επιβάλλεται η λογική “μαζί τα φάγαμε” (απλώς, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας). Κάτι τέτοιο διαχέει την ευθύνη σε όλο το σώμα μιας οργάνωσης και κλονίζει την πίστη στην αξία αυτής. Όμως, πέραν αυτού, αν κοιτούμε στο μέλλον, δεν έχει νόημα να στεκόμαστε μόνο στη διαπίστωση, αλλά να αντλούμε διδάγματα: π.χ. αν κάποιοι εκπρόσωποί μας αποχώρησαν ή ξεπουλήθηκαν, χρειάζεται να ανοίξει συζήτηση για τις μεθόδους με τις οποίες αναδείχθηκαν και πρέπει να αναδεικνύονται “εκπρόσωποι” σε μια κομμουνιστική οργάνωση.

Στο κείμενο αποφεύγεται και η αναφορά σε άλλο ένα νοσηρό φαινόμενο, το οποίο συχνά αναπτύσσεται σε συλλογικότητες που, έστω και έμμεσα, επιδιώκουν μεγάλους στόχους (όπως η αλλαγή της κοινωνίας) ή, σε καιρούς κρίσης, αποτελούν προσωπικό αποκούμπι: τον ταλιμπανισμό, ο οποίος έπληξε και εμάς, ιδίως νέους συντρόφους, και ο οποίος οδήγησε ως και στη διαστρέβλωση της πολιτικής γραμμής προς τα έξω (π.χ. Τσιπρολαγνία). Όμως ο ταλιμπανισμός έχει και μια άλλη ιδιότητα: αξιοποιείται για ξεκαθάρισμα εσωτερικών λογαριασμών. Επομένως, με το να μην ανοίγεται τώρα μέτωπο με τον ταλιμπανισμό, μετά από τόση αξιοποίησή του, σημαίνει πως δεν αποκλείεται να αξιοποιηθεί ξανά.

Συναφές με το θέμα του ταλιμπανισμού είναι και το θέμα με τους διορισμούς (κοοπτάτσια) πολλών μελών στο ΚΟ και σε θέσεις – κλειδιά, εν αγνοία, μάλιστα, της οργάνωσης. Η πρακτική της κοοπτάτσιας, όχι μόνο είναι αντίθετη με τις αποφάσεις του 3ου συνεδρίου και με την ιστορία του ρεύματος από το οποίο προερχόμαστε (το οποίο γεννήθηκε στη σύγκρουση με όσους διορίστηκαν στην ηγεσία του κινήματος), αλλά και αφορά το μέλλον. Γιατί ο διορισμένος έχει μάθει να λογοδοτεί όχι στα μέλη (που δεν τον εξέλεξαν), αλλά σε αυτούς που τον διόρισαν· συνήθως δε είναι ο πιο αλαζόνας και τραμπούκος. Και όταν οι διορισμένοι είναι δυσανάλογα πολλοί, τότε, σε συνδυασμό με την κάστα “επιφανών” που μεταξύ τους υπάρχει αλληλοκάλυψη, διαμορφώνουν μία κουλτούρα μη δημοκρατική, μη λογοδοσίας. Είναι, λοιπόν, φυσιολογικό που ούτε αυτή η πρακτική απολογίζεται στο κείμενο.

Εξάλλου, το ότι η ομάδα που υπογράφει το κείμενο προβαίνει όχι τόσο σε κριτική στην αριστερά, όσο σε κριτική από αντιαριστερή σκοπιά, και δεν ασχολείται με το πόσο επιδράσαμε εμείς με τις πρακτικές (και, ακολούθως, με την απουσία) μας στην υπόλοιπη αριστερά, σε καιρούς “αποαριστεροποίησης” είναι σα να υπογράφει “δήλωση μετανοίας” και να δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται παρά για την επιβίωση της, σε οποιεσδήποτε συνθήκες, μορφή και ακροατήρια.

Βεβαίως, δεν έχουμε να κάνουμε με το απλοϊκό σχήμα: “κακά στελέχη – καλή βάση”. Γιατί και η βάση χαλάει εντός ενός πλαισίου όπου συστηματικά επιβάλλεται νομιμοποίηση τετελεσμένων και αντιδημοκρατικές πρακτικές· γιατί όλα αυτά έχουν αντίκτυπο και στο θέμα της διαπαιδαγώγησης: ακόμα κι αν τώρα ψηφιστεί κάτι που σου έχει ήδη επιβληθεί, ενίοτε, από ένα σημείο και μετά, έχεις πια “συνηθίσει” με αυτό που είναι “καθιερωμένο” και, τελικά, δε μιλάς. Όταν, μάλιστα, εξ ορισμού σε μια συλλογικότητα σε διέπει η λογική να μην προκαλείς καυγά “για το παραμικρό”, δύσκολα μπαίνεις στη λογική “να ζητήσεις λογαριασμό” για το παραμικρό. Να ποια είναι, λοιπόν, η διαπαιδαγώγηση των μελών μας· γιατί πάντα υπάρχει διαπαιδαγώγηση μέσα σε μια συλλογικότητα, είτε ασχολείται επισήμως με αυτήν η καθοδήγησή της, είτε όχι. Και επειδή η διαπαιδαγώγηση αντικειμενικά βγαίνει προς τα έξω, για αυτό και, όταν είναι απλώς αντανάκλαση της διαπαιδαγώγησης που παρέχει μια αστική κοινωνία, ούτε τα μέλη αλλάζουν τα ίδια (π.χ. αυξάνοντας την ανιδιοτελή προσφορά τους), ούτε αλλάζουν σε κάτι την (αστική) κοινωνία.

Οι παραπάνω επισημανθείσες παραλείψεις ή αντιφάσεις του κειμένου είναι ενδεικτικές· ακόμα και η εξάλειψή τους μίας προς μία δεν θα επέλυε το πρόβλημα, την ουσιαστική κατάργηση της ΚΟΕ.

Δεν έχει νόημα να εξετάζουμε αν όσοι υπέγραψαν το κείμενο “για το πανελλαδικό σώμα” έχουν συνείδηση του (αυξανόμενου) μεγέθους του εγκλήματος κατά του λαού και της χώρας στο οποίο “συμβάλαμε” να διαπραχτεί και αν προσπαθούν να ξεφύγουν προτάσσοντας άλλα ζητήματα (π.χ. σχέση ατόμου-συλλογικότητας, που μπορεί να’ναι ενδιαφέρον ζήτημα, αλλά όχι χωρίς πρόσημο, όταν τίθεται μόνο σε θεωρητικό επίπεδο και “ψυχολογίζοντα” κείμενα και δεν συνδέεται με την πολιτική).

Καθίσταται πια υποχρεωτική η μη προσχώρηση στον απολίτικο οργανισμό που ιδρύουν στη θέση της ΚΟΕ. Από κει και πέρα, εκτίμηση είναι ότι τρεις, τουλάχιστον, πρέπει να είναι οι στόχοι:

Πρώτον, μια δημόσια διαδικασία αναλυτικότατου απολογισμού των περιόδων ’12-’15 και ’15-’16 – ως ελάχιστο χρέος προς το λαό από όσους-ες ενδιαφέρονται, και φυσικά όχι ετεροκαθοριζόμενη από την πορεία προς το “πανελλαδικό σώμα”.

Δεύτερον, η ανάκτηση (ή απόκτηση) αγωνιστικών χαρακτηριστικών σε ατομικό επίπεδο, τα οποία μας στέρησε η καταστροφική επιβολή του “αντιπαρτικολαρισμού” και η συκοφάντηση των μερικών αγώνων τα τελευταία χρόνια.

Τρίτον, σύγχρονες αναλύσεις που, σε αντίθεση με ό,τι ισχύει τώρα, να μην οδηγούν σε δράση (ή αδράνεια) που να ευνοούν άλλους, είτε την όποια κυβέρνηση είτε συγκεκριμένους ιμπεριαλιστές.

Αυτές είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις, αν θέλουμε να ξαναϋπάρξει σύντομα, προτού παγιωθούν τα φαινόμενα αποστράτευσης στην κοινωνία, μία μαχητική – λαϊκή – δημοκρατική Κομμουνιστική πολιτική Οργάνωση στην Ελλάδα, με ή χωρίς εμάς συμμετέχοντες· μια πολιτική οργάνωση που να δημιουργεί μία όλο και πιο πραγματικά αντιθετική κατάσταση απέναντι στη σημερινή εξουσία, να αναζητεί τον αδύναμο κρίκο του κάθε φορά επακριβώς ορισμένου αντιπάλου και να βρίσκει έστω και ασταθείς συμμάχους για να τον σπάσει.

Η συνέχεια ενώπιον του λαού.

Πέτρος Αλ Αχμάρ

ΥΓ. Ενώ ολοκληρωνόταν η συγγραφή του κειμένου, επαληθεύτηκε η σιωπηρή και μη γνωστοποιηθείσα εντός διαδικασιών διαγραφή μου από την ηλεκτρονική λίστα των μελών της ΚΟΕ, και η μη πρόσκλησή μου σε διαδικασίες της οργάνωσης, κατά το πρότυπο της μεταχείρισης του σ. Μάκη Μαντά πριν από δύο μήνες.

Βλ. τη συνέχεια:

Non-paper κλιμακίου Αθήνας ΚΟ ΚΟΕ για τον απολογισμό που … “έγινε”

Advertisements

Tagged: , , , ,

5 thoughts on “Για την ουσιαστική κατάργηση της ΚΟΕ

  1. Πανος Σερετης Δεκέμβριος 3, 2016 στο 6:17 πμ Reply

    Αυτα που αναφερεις, ειχαν φανει προ πολλου, οπως και τα σημαδια διαλυσης . Οταν αρχισα να «τσιναω» μου, με πλησιασαν για πολιτικο ραντεβου, οπου εκει αυτολεξει μου ειπαν οτι απεχουμε πολυ απο το να ειμαστε κουμουνιστες. Μπορει να ηταν η συγκεκριμενη αποψη ενος/μιας συντροφου, αλλα παντως με τρομαξε, να πω την αληθεια.

    Θα ηθελα επισης να θεσω ενα ερωτημα που με ταλαιπωρει καιρο τωρα:

    Η εφημεριδα δεν βγαζει κερδος… Υπαρχουν ενας σκασμος επαγγελματικα στελεχοι…
    Ποιος λοιπον ειναι απο πισω και τα «χωνει»;

    Πιστευω οτι οτι αυτος (δεν ειναι απαραιτητα φυσικο προσωπο) περναει αυτην την γραμμη. Την γραμμη της πολιτικης διαλυσης.

    Το γεγονος οτι η διαλυση της ΚΟΕ εγινε σε ενα resistance με διαταση χειρος δειχνει επισης τον βαθμο ασοβαροτητας των πολιτικων προισταμενων… (σικ).

    Το συμπερασμα μου ειναι οτι πλεων η ΚΟΕ εχει γινει μια λεσχη φιλων οπου κυριαρχει το συνασθηματικο και οχι το πολιτικο γιγνεσθαι…

    Μακαρι να κανω λαθος.

    ΠΣ

  2. Κωστής Δεκέμβριος 9, 2016 στο 2:35 μμ Reply

    Αγαπητέ Πέτρο, ξέροντας τις απόψεις σου από την εποχή του indymedia (είμαι ο Κ.Π.) η απορία μου ήταν γιατί βρέθηκες στην ΚΟΕ, και όχι γιατί τώρα έφυγες.

    Αυτά που γράφεις σαν κριτική στην κατάσταση της ΚΟΕ, είναι ενδιαφέροντα αλλά:

    Πρώτον είναι γνωστά από πολλά χρόνια και επιπλέον αυτές οι αντιδημοκρατικές εγωκεντρικές συμπεριφορές που επισημαίνεις έχουν γίνει κοινός τόπος (για όλες τις αριστερές διαλύσεις που παριστάνουν τις οργανώσεις) και δεν συγκινεί κανέναν η επισήμανσή τους.

    Δεύτερον παραμένουν στην επιφάνεια του τακτικισμού (της αναγωγής της τακτικής σε στρατηγική) που είναι ρητή διακήρυξη της ΚΟΕ από τότε που ιδρύθηκε και έτσι το ζήτημα είναι γιατί επιβλήθηκε αυτή η «στρατηγική» στον κόσμο που ακολούθησε τον Ρινάλντι.

    Τρίτον όταν λέγονται σαν κριτική με κριτήριο την παλιά επαναστατική πολιτική (πριν από την Πολιτιστική Επανάσταση) και χωρίς αναφορά στην σημερινή κατάσταση και στην επαναστατική πολιτική που ταιριάζει σ’ αυτήν, δεν λειτουργούν εναντίον της κατάστασης στην οποία έχει οδηγηθεί σήμερα η Αριστερά αλλά βοηθούν κάποια παλιόμουτρα που έχουν πρωταγωνιστήσει στο πογκρόμ εναντίον της επαναστατικής πολιτικής να ξαναβρεθούν στο προσκήνιο μιας νέας οπορτουνιστικής πολιτικής.

    (να σκεφτείς πως εγώ είδα το κείμενό σου αναρτημένο στο προφίλ του Νίκου Νούλα, ενός από αυτούς που πρωταγωνίστησαν κατά τον πιο γελοίο τρόπο στην δημιουργία της ΚΟΕτζίδικης «κουλτούρας» και τώρα το παίζει μετανοούσα παρθένος)

    Βεβαίως όταν γράφεις ένα κείμενο ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πως θα χρησιμοποιηθεί. Θα βοηθούσε όμως αν απαντούσες ρητά σε ένα ερώτημα:

    Νομίζεις πως μπορεί να υπάρξει σήμερα επαναστατικό κίνημα κατ’ εικόνα και ομοίωση του Μπολσεβικισμού τόσο από ιδεολογική άποψη όσο και κυρίως από οργανωτική άποψη;

  3. Πέτρος Δεκέμβριος 11, 2016 στο 11:01 πμ Reply

    Αγαπητέ Κωστή,
    η ΚΟΕ ήταν η μόνη οργάνωση, μετά από πολλές δεκαετίες, που βρέθηκε κοντά στο να αλλάξει τους συσχετισμούς στην αριστερά, αλλά και κατ’επέκταση στην κοινωνία και τη χώρα (για την ακρίβεια, σχεδόν ταυτόχρονα γίνονται αυτά, αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν). Είχε, τέλος πάντων, τη δυνατότητα, γιατί είχε συγκεντρώσει πολλές προϋποθέσεις για αυτό: ποσοτικές και ποιοτικές· τόσες και τέτοιες που οι ιδιοτροπίες του καθενός, οι οποίες, όσο πιο πολύ μικρός είναι ο αριθμός των μελών, τόσο περισσότερο βαραίνουν (μεταξύ άλλων, και στην εκτίμησή σου για την ΚΟΕ), βρέθηκαν κοντά στο να υποσκελιστούν.
    Όσον αφορά την επισήμανση “αντιδημοκρατικών εγωκεντρικών συμπεριφορών”, πράγματι, γνωστές είναι, αλλά πάντοτε από όσους επιθυμούν τη διάλυση, τη διάχυση, τη δεξιά στροφή, την “ανανέωση”.
    Όσον αφορά την κριτική σου για αναφορές στο κείμενο μόνο στον τακτικισμό, η διαπαιδαγώγηση μελών ή η συμβολή στη διατήρηση των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο αυτή τη στιγμή (όπου συκοφαντείται η έννοια της αριστεράς από την κυβέρνηση), έχουν στρατηγικές επιπτώσεις.
    Όσον αφορά την επισήμανσή σου ότι το κείμενο δεν έχει “αναφορά στην σημερινή κατάσταση και στην επαναστατική πολιτική που ταιριάζει σ’ αυτήν”, κρίθηκε ότι μια τέτοια αναφορά θα έδινε “προσωπικό χαρακτήρα” στη “διαφορά”. Όμως, δεν είναι σημαντική η διαγραφή της “πολιτικώς διαφωνούσας τελευταίας τρύπας του ζουρνά”, αλλά η εξαφάνιση μιας συλλογικότητας προς μεγάλη χάρη της κυβέρνησης. Υπάρχουν, πάντως, κείμενα ήδη από το 2012, η δημοσίευση των οποίων την περασμένη εβδομάδα δεν κρίθηκε σκόπιμη: αφ’ενός, γιατί μπορεί να αξιοποιούταν από τους καταργούντες την ΚΟΕ, προσάπτοντας “προσπάθεια για προσωπική δικαίωση” (αβάσιμη βέβαια, θα ήταν μια τέτοια κατηγορία καθώς, πρώτον, μπροστά στη “συμβολή” στο έγκλημα να’ρθει ο Τσίπρας δεν υπάρχει χώρος για δικαίωση, και, δεύτερον, οι “συνταξιοδοτηθέντες” είναι που επιθυμούν δικαιώσεις). Αφ’ετέρου γιατί, πιθανώς, λόγω της έκτασης των διαφορών με την κυρίαρχη γραμμή της ΚΟΕ, μπορεί να δώσουν μια εικόνα εσωτερικής ζύμωσης και πλούσιου διαλόγου για το εσωτερικό της ΚΟΕ της τελευταίας τετραετίας, που μπορεί να μην υπήρξε (δεν υπάρχει πλήρης εικόνα). Θα δημοσιευτούν σύντομα, αλλά με τις δύο αυτές επισημάνσεις. Προς το παρόν, υπάρχουν οι πρόλογοι πολλών αναρτήσεων σε αυτό το ιστολόγιο.
    Εξάλλου, όσον αφορά το ερώτημα αν “μπορεί να υπάρξει σήμερα επαναστατικό κίνημα κατ’ εικόνα και ομοίωση του Μπολσεβικισμού τόσο από ιδεολογική άποψη όσο και κυρίως από οργανωτική άποψη”, πρέπει να δούμε δύο πράγματα: πρώτον, το “από οργανωτική άποψη” συμπεριλαμβάνει μορφές και αρχές. Οι μορφές αλλάζουν, ανάλογα και με την εξωτερική πίεση του “εχθρού”. Οι αρχές, όμως, γιατί να αλλάξουν; Έχει βρεθεί κάτι καλύτερο από το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, όχι απλά τυπικά δημοκρατικότερο αλλά που να μειώνει τις διαφορές στη γνώση και την εμπειρία (προϋπόθεση για τη δημιουργία άτυπων ηγεσιών); Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι “μοντέλο” αλλά είναι ένα σύνολο οργανωτικών αρχών, το οποίο, έστω και με την παράλειψη μιας εξ αυτών, παύει να υπάρχει. Οι οργανωτικές αυτές αρχές, μεταξύ άλλων είναι: η εκλογιμότητα, η συλλογική δουλειά και η προσωποποιημένη ευθύνη, ο τακτικός απολογισμός και η επεξήγηση κάθε απόφασης που για αντικειμενικούς λόγους δεν ελήφθη δημοκρατικά, και άλλες τέτοιες αρχές που δίνουν την έμφαση στις υποχρεώσεις των στελεχών και όχι απλώς στα “δικαιώματα των μελών”.
    Δεύτερον, αν και ασαφές τι εννοείς “από ιδεολογική άποψη”, δεν έχει αλλάξει η κεντρικότητα της παραγωγής, ή το ποια τάξη αντικειμενικά θα φέρει το βάρος της προώθησης της αλλαγής της κοινωνίας. Όμως έχουν βαθύνει οι αντιθέσεις και μέσα σε αυτή την τάξη και στις “σύμμαχές” της, δεν υπάρχουν τα δύο στρατόπεδα στον κόσμο, τα όποια στρατόπεδα είναι ακόμα πιο χαλαρά, στις διεθνείς σχέσεις αρχίζει να επικρατεί η τάση για “διπλό ταμπλό” κ.α..
    Τέλος, καθένας κρίνεται όχι μόνο από τα λάθη ή τις παραλείψεις του, αλλά και από το αν και πώς φέρεται για να τα διορθώσει και να εξαλείψει τις επιπτώσεις που υπήρξαν από αυτά τα λάθη και τις παραλείψεις. Όταν, λοιπόν, ακόμα κι εσύ δίνεις στον φίλο σου ΡΡ δυνάμει συγχωροχάρτι, δεν υπάρχει βάση να μιλάς έτσι για έναν άνθρωπο (ΝΝ) που, αν μη τι άλλο, στέκεται στην πλευρά της επανάστασης και δέχτηκε να υποστεί συγκεκριμένο κόστος από τις πολιτικές επιλογές του.

  4. Κωστής Δεκέμβριος 12, 2016 στο 2:00 πμ Reply

    Αγαπητέ Πέτρο,

    σ’ ευχαριστώ για την απάντησή σου. Είχα πολύ καιρό να πάρω μια απάντηση από κάποιον που πήρε υπ’ όψη του τα λεγόμενά μου και μου απαντάει πάνω σ’ αυτά που είπα και όχι με «κριτική» για την κατά την γνώμη του προσωπικότητά μου (περί καναπέδων, εμπάθειας κλπ.) ή με δικαιολογίες για την δική του στάση. Ασχέτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε σε ευχαριστώ και πάλι.

    Για να αρχίσουμε από το τέλος. Δεν είναι αλήθεια πως δίνω συγχωροχάρτι στον Ρ.Ρ. ούτε τώρα ούτε εν δυνάμει, για τον απλούστατο λόγο πως είναι ο μόνος άνθρωπος που γνώρισα στην πολιτική ζωή μου που έχω λόγους ηθικής να τον κατηγορήσω. Ακόμα και την πολιτική πατροκτονία μπορώ να την συγχωρήσω, την πολιτική τυμβωρυχία όμως όχι.

    Ακόμα κι αν τελικά η ιδιοτέλεια της πράξης έγινε ωφέλιμη γενικά η προσπάθεια να αναρριχηθεί πατώντας πάνω στο φέρετρο του Χοντζέα δεν συγχωρείται. Φυσικά δεν έχω κανένα μίσος για τον άνθρωπο, τον θεωρώ αξιολύπητο και ήδη τιμωρημένο, και αντίθετα τον θεωρώ ακόμα και αξιοποιήσιμο από το κίνημα, αν το κίνημα γίνει ικανό να τον αξιοποιήσει.

    Για τον Ν.Ν. απλά διαφωνούμε. Πίστεψα και εγώ στην αρχή πως μετάνοιωσε (αν και μερικά πράγματα δεν μετανοιώνονται παρά μόνο υποκριτικά) αλλά πολύ γρήγορα έδειξε πως το μόνο που έκανε με τις μετάνοιες ήταν να προσθέσει στην προηγούμενη συμπεριφορά του και μια αλαζονεία που δεν την είχε, ή τουλάχιστον δεν ήξερα εγώ πως την είχε.
    Αυτά όμως είναι εκτιμήσεις, που ο καιρός δείχνει αν είναι σωστές ή όχι, και για τους δύο που συζητάμε νομίζω πως ο καιρός ήδη έχει δείξει.

    Αυτά που σου έγραψα όμως είναι αποκλειστικά και μόνο για να καταλήξω στο ερώτημα που έθεσα στο τέλος. Η εκτίμησή μας για την ΚΟΕ δεν είναι η ίδια. Εσύ λες πως «βρέθηκε κοντά στο να αλλάξει τους συσχετισμούς στην αριστερά» και εγώ νομίζω πως εκμεταλλεύτηκε την εξέλιξη των συσχετισμών στην κοινωνική βάση για να προωθήσει τα συμφέροντα μιας λυκοσυμμαχίας επιτελών στην κορυφή. Αλλά ουσιαστικά συμφωνούμε πως οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει και η ΚΟΕ συνέβαλε σ’ αυτό, ή τουλάχιστον αποδείχτηκε, μέσα από την πολιτική της ΚΟΕ, ότι μπορούν να αλλάξουν.

    Σε κάθε περίπτωση εγώ θεωρώ πως χωρίς την ΚΟΕ και ειδικά χωρίς τον Ρινάλντι ο Τσίπρας θα παρακαλούσε ακόμα για το 3% των ψήφων συν μία ακόμη για να ακούγεται στην βουλή η φωνή του συνασπισμού. Φυσικά αν δεν ήταν ο Ρινάλντι θα ήταν κάποιος άλλος αλλά αν ψάξεις στον χώρο του μ.λ. κινήματος άλλος με τα «προσόντα» του δεν υπάρχει. Όταν είπα πως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί «επιβλήθηκε αυτή η «στρατηγική» στον κόσμο που ακολούθησε τον Ρινάλντι.» αυτό δεν ήταν μομφή γι αυτούς που ακολούθησαν τον Ρινάλντι αλλά μια θετική επισήμανση πως κάτι χρήσιμο τους πρόσφερε αυτός ο κύριος που καλώς ή κακός δεν το είχαν οι ίδιοι. Και αυτό που τους πρόσφερε νομίζω πως ήταν μια εξαιρετική ικανότητα (που την έχουν όλοι οι σοβαροί απατεώνες) να συλλαμβάνει την επικαιρότητα και φυσικά να την αντιστρέφει από άποψη ανταπόκρισης για να επωφεληθεί ο ίδιος.

    Θα σου φανεί παράξενο αλλά νομίζω και τώρα πως ο Ρινάλντι την έπιασε την επικαιρότητα και η διάλυση της ΚΟΕ είναι στην σωστή κατεύθυνση. Βεβαίως όπως πολύ σωστά γράφεις ο Ρινάλντι θέλει να μετατρέψει την ΚΟΕ σε μια ΕΠΕ και πρακτικά το επιτελείο της σε συντακτική επιτροπή και την βάση σε προσωπικό της εφημερίδας του, (ήδη παρουσιάζεται σαν εκδότης) κάτι ολέθριο και γελοίο.

    Η ιδέα όμως της διάχυσης της επαναστατικής οργάνωσης μέσα στην κοινωνία και της ιδεολογικής της έκφρασης αποκεντρωμένης και εξατομικευμένης μέσα από τα μέσα επικοινωνίας την θεωρώ μονόδρομο αλλά μονόδρομο όχι μόνο για έναν νέο μπολσεβικισμό αλλά και για τον νέο φασισμό που ήδη έχει προλάβει να τον υιοθετήσει.

    Κατά την γνώμη μου ο Ρινάλντι οδηγεί την ΚΟΕ στον φασισμό και βεβαίως και αυτή η ιδέα του αν καταφέρει να την εφαρμόσει θα καταλήξει σε φιάσκο. Δυστυχώς δεν ξέρω τι κόσμος υπάρχει αυτή την στιγμή στην ΚΟΕ και επομένως δεν μπορώ να πω αν μπορεί να αποτραπεί η επιχείρηση του Ρινάλντι, από τα παιδιά που ξέρω και που μου είναι συμπαθή, νομίζω πως όχι. Φαντάζομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την διάλυση της ΚΟΕ σαν «δεξιά στροφή» όπως και εσύ, αλλά αυτοί είμαι σίγουρος πως φαντάζονται σαν θεραπεία μια αλλαγή της «ηγεσίας» που θα είχε σαν σημαία την επιστροφή στον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» και θεωρώ ότι αυτή η ιδέα παρόλο που μου φαίνεται λογικό ότι εμφανίζεται τελικά είναι αδιέξοδη.

    Ρωτάς και πολύ σωστά: «Έχει βρεθεί κάτι καλύτερο από το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό;» εγώ θα ρωτούσα αν έχει ψάξει κανείς να βρει κάτι καλύτερο από τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό; Κι από την άλλη μεριά αν έχει κανείς αναρωτηθεί γιατί ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός έχει χρησιμοποιηθεί σχεδόν κατά κανόνα μέχρι σήμερα για την προστασία των ηγεσιών από την κριτική; Και νομίζω πως η απάντηση είναι φανερή και για τις δύο ερωτήσεις, γιατί απλούστατα ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι αναχρονιστικός τόσο ως προς την πλευρά της δημοκρατίας όσο και ως προς την πλευρά του συγκεντρωτισμού.

    Ωστόσο το πρόβλημα της οργάνωσης είναι πολύ σοβαρό. Το πρόβλημα όμως δεν είναι να απορρίψουμε τον δ.σ. για να καταργήσουμε την οργάνωση αλλά να βρούμε την σύγχρονη μορφή οργάνωσης για να καταργήσουμε τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Και για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τί ήταν ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός όταν και όπου λειτουργούσε εποικοδομητικά.

    Εδώ έχω μια σοβαρή διαφωνία και νομίζω πως είναι και η μόνη διαφωνία που έχουμε ασχέτως αν οι διαθέσεις μας είναι διαφορετικές. Δεν συμφωνώ πως η οργάνωση είναι μορφές και αρχές. Η οργάνωση είναι μόνο μορφή … αλλά είναι η μορφή που υπηρετεί τις αρχές και οι αρχές είναι ιδέες που κι αυτές προσαρμόζονται στην πραγματικότητα και επομένως αλλάζουν με την εξέλιξη της κοινωνίας αν θέλουν να παραμείνουν επαναστατικές. Η μόνη επαναστατική αρχή που παραμένει αναλλοίωτη σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας είναι η αρχή της επαναστατικής αλλαγής ακόμα και στην συνείδηση του επαναστάτη ώστε αυτή να προσαρμόζεται στην εξέλιξη της κοινωνίας.

    Αυτή είναι η συζήτηση που με ενδιαφέρει αλλά αυτή δεν τελειώνει με μια τόσο σύντομη ανταλλαγή απόψεων. Θα ήθελα να μου υποδείξεις δικά σου κείμενα αν υπάρχουν και αν θέλεις διάβασε και σύ τα δικά μου. Και αν σε ενδιαφέρει και σένα συζητάμε τα ζητήματα που μας απασχολούν και τους δύο και ειδικά το καίριο ζήτημα της οργάνωσης.

  5. giorgos Δεκέμβριος 13, 2016 στο 8:29 μμ Reply

    Πετρο,
    Ποιους συσχετισμους εφτασε πολυ κοντα για να αλλαξει η ΚΟΕ;
    Τι θες να πεις; Νομιζω οτι προσπαθεις απλα να πιαστεις απο καπου για να δικαιολογηθεις.
    Ποτε δεν μπορεσα να καταλαβω τη ψυχολογια ανθρωπων σαν εσενα. Πως ειναι δυνατον να διυλιζεις τοσο επιδεξια τον κονωπα κι απο την αλλη να καταπινεις τη καμηλο;
    Τι σχεση εχει το νεπαλ και οι ναξαλιτες με την πολιτικη του τσιπρα; Τι διεργασιες μπορει να γινονται στο μυαλο ενος ανθρωπου ωστε να παλευει και για τα δυο; Σαν να κλωτσας με το δεξι ποδι το αριστερο και τουμπαλι. Για να ειμαι ειλικρινης, υπεθετα οτι η περιπτωση σου ηταν ενταγμενη στις εξυπναδες του ρ.ρ. Μια προσπαθεια δηλαδη να φανει οτι δεν αποκοβομαι απο τις αριστερες μου ριζες και ετσι να ειναι πιο αποτελεσματικος ο οπορτουνισμος μου. Η συνηθης τακτικη δηλαδη.
    Τωρα δεν καταλαβαινω. Ταβλεπες, αλλα τοτε πως τα στηριζες; Για την αγνοια και τη βλακεια υπαρχει κατανοηση. Ολοι μπορει να το παθουμε. Ομως εδω συμβαινει κατι αλλο. Μπορεις να μου εξηγησεις;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: