Non-paper κλιμακίου Αθήνας ΚΟ ΚΟΕ για τον απολογισμό που … “έγινε”

 

Tη στιγμή που ολόκληρη η οργάνωση έχει αρχίσει τις διαδικασίες για το πανελλαδικό σώμα, μερικοί πρώην σύντροφοι προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποια φασαρία ή σύγχυση για την κατάσταση της ΚΟΕ, κυκλοφορώντας στο διαδίκτυο ή ετοιμάζοντας κείμενα.

Μάλιστα, κάποια μέλη που πρόσφατα έχουν αποχωρήσει (Π.ΑΑ., Ε.Γ., Μ.Γ., Μ.Μ.) προτίθενται να κυκλοφορήσουν ένα σημείωμα-κάλεσμα σε όσους ενδιαφέρονται τάχα για έναν «πλήρη, σαφή, ειλικρινή και ανθρώπινο απολογισμό της περιόδου 2012-2015», να βρεθούν και να τα πούνε ώστε να δούνε και τι θα κάνουν παραπέρα.

Στην πρωτοβουλία αυτή, παίρνουν μέρος και ορισμένοι (πολύ λίγοι) που είναι ακόμα μέλη της οργάνωσης ή εν πάσει περιπτώσει, δεν έχουν αποσαφηνίσει οριστικά την σχέση τους με την ΚΟΕ. Εδώ προκύπτει, βέβαια, ένα πρόβλημα ξεκαθαρίσματος των σχέσεών τους με την συλλογικότητα, γιατί η διπλότητα δεν αποτελεί στοιχείο της ιδιότητας του μέλους της ΚΟΕ.

Όσο αφορά την ουσία αυτής της «πρωτοβουλίας», δεν χρειάζονται πολλά, αφού το ετερόκλητο του χαρακτήρα της, τα λέει όλα. Άλλοι που καταγγέλλουν δημόσια την οργάνωση, άλλοι που λένε ότι δεν διαφωνούν με τη γραμμή της, άλλοι που δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για αυτήν και άλλοι όχι, χωρίς καμιά κοινή πολιτική βάση. Μόνο κοινό σημείο, το αίτημα κάποιου «απολογισμού» που ούτε για αυτόν έχουν ποτέ καταθέσει κάποια σοβαρή άποψη (*), αλλά τον χρησιμοποιούν προσχηματικά. Στην πραγματικότητα, έχουν προδιαγράψει την αδιαφορία τους για το μέλλον αυτής της συλλογικότητας και προσπαθούν απλά να «ψαρέψουν σε θολά νερά» για τις νέες προσωπικές επιλογές που κάνουν. Κοινή είναι επίσης η ψυχολογία να πλήξουν κάπως την ΚΟΕ και συνδυάζεται με τους, γνωστούς σε αυτές τις περιπτώσεις, ψίθυρους για ανθρώπους, την εφημερίδα, τον «μηχανισμό» κ.λπ. Τέλος, δεν πρέπει να λησμονείται πως ορισμένοι έχουν ήδη άμεσες σχέσεις με κύκλους που ενδιαφέρονται για εκλογικά κατεβάσματα και έχουν βγει στην άγρα οπαδών και προθύμων.

Επειδή έχουμε κουραστεί από τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις, δεν έχουμε ενδιαφέρον να ασχοληθούμε περαιτέρω. Θεωρούμε πιο γόνιμο κάποιος να διατύπωνε μια πολιτική άποψη επί της ουσίας, τα υπόλοιπα δεν τα θεωρούμε άξια λόγου. Τα όρια, όμως, εντός/εκτός ΚΟΕ δεν μπορούν να συγχέονται, άρα όποιοι δεν έχουν ξεκαθαρίσει τη σχέση τους με την συλλογικότητα, οφείλουν να το πράξουν και έπειτα ας κάνουν ό,τι θέλουν.

Απέναντι σε όλα αυτά και όσα άλλα διαδίδονται, δεν χρειάζονται άλλες «απατήσεις», πιο σημαντική είναι η επιτυχία του πανελλαδικού σώματος της ΚΟΕ και η όσο το δυνατόν πιο πλούσια και ουσιαστική συζήτηση στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, η ανοικτότητα και η τόλμη, η εκπλήρωση των προδιαγραφών που έχουμε θέσει.

Θεωρήσαμε αναγκαίο να είναι όλοι ενήμεροι για τα παραπάνω, ώστε να μην υπάρχουν παρερμηνείες. Για να γνωρίζουμε όλοι τι συμβαίνει, γνωστοποιούμε παρακάτω και το κείμενο που προετοιμάζει η εν λόγω «πρωτοβουλία».

(*) Για τα ζητήματα του απολογισμού, τα σημεία 1-9 του δεύτερου μέρους της εισήγησης προς το πανελλαδικό σώμα συμπυκνώνουν ορισμένα συμπεράσματα που θεωρούμε ουσιαστικά. Δεν ακούσαμε ως τώρα (π.χ. στις περιφερειακές συνδιασκέψεις του περσινού Δεκεμβρίου ή με άλλη αφορμή) κάποια πιο προωθημένη άποψη για το θέμα.

Δεκέμβριος 2016

Κλιμάκιο Αθήνας

***

Οι περισσότερες δημόσιες κριτικές μεμονωμένων ατόμων προς τις ηγεσίες των πρώην πολιτικών οργανώσεών τους, έχουμε συνηθίσει να γίνονται από “ανανεωτική”, δεξιά, “αμεσοδημοκρατική”-λικβινταριστική σκοπιά. Ως εκ τούτου, αντικειμενικά χτυπούν την ίδια την έννοια και την αξία της οργάνωσης, ενίοτε και το πολιτικό πρόταγμα των οργανώσεων αυτών. Εδώ όμως έχουμε το αντίστροφο: μία ηγεσία καταργεί στα κουτουρού όλα τα χαρακτηριστικά της έννοιας “πολιτική οργάνωση”, αφού πρώτα συνέβαλλε στη διάπραξη εγκλημάτων κατά της χώρας, και, τελικά, συκοφαντεί το (έστω και στα χαρτιά) πολιτικό της πρόταγμα (“κομμουνισμός”), αφού επιτίθεται σε όσους ζητούν (ή νομίζει ότι της ζητούν) πολιτικό απολογισμό γιατί αυτός αποτελεί προϋπόθεση για να ξαναβγούν στην κοινωνία ως άνθρωποι, αγωνιστές και πολιτικά οργανωμένοι.

Όπως και άλλα κείμενα του “κλιμακίου (πρώην ΚΟ) Αθήνας”, και αυτό διέπεται από τρομερές αντιφάσεις.

Κατ’αρχάς, το κείμενο του “κλιμακίου” κατονομάζει κάποιους που θεωρεί “πρωτεργάτες” του πολιτικού απολογισμού, και με βάση όποιους το ίδιο επέλεξε ως “πρωτεργάτες”, προσάπτει στην “ομάδα των πρωτεργατών” “ετερόκλητο χαρακτήρα” που, και μόνο αυτός, “τα λέει όλα”.

Βεβαίως, το “ετερόκλητο” δεν είναι κάτι το κατ’ανάγκη επιλήψιμο: πριν απ’ όλα, είναι κάτι που πρέπει να ερμηνευτεί. Αν ως “ετερόκλητες” χαρακτηρίζουμε τις νυν ή πρώην πολιτικές απόψεις ή τις πρακτικές των πρώην μελών, τότε πρέπει να δούμε πώς αυτές διαμορφώθηκαν: και μιας και το “κλιμάκιο” κατονομάζει άτομα που ήταν μέχρι πρότινος μέλη, τότε είναι προφανές πως αυτές οι απόψεις και πρακτικές διαμορφώθηκαν εντός της οργάνωσης στην οποία ως και πριν λίγο καιρό συνυπήρχαν. Δεν είναι, λοιπόν, πρόβλημα των πρώην μελών, αλλά της οργάνωσης που καλλιεργεί (συνειδητά ή ασυνείδητα, λίγο νοιάζει) στα μέλη της διαφορετικές πολιτικές απόψεις ή πρακτικές.

Έπειτα, αν τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν (κατά το κλιμάκιο) και καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα πολιτικού απολογισμού ως χρέος προς το λαό και προς τον εαυτό τους, και είναι τόσο “ανοιχτοί” σε ό,τι ήταν διαφορετικό στο παρελθόν και μπορεί και διαφορετικό στο μέλλον (αφού κοινός πολιτικός απολογισμός δεν υποχρεώνει σε μελλοντική συμπόρευση), αυτό αντικειμενικά είναι σε βάρος της ομάδας που διοργανώνει το “πανελλαδικό σώμα”, και η οποία διέγραψε ή έδιωξε, παρά τα περί “ανοιχτού”, όσους ήθελαν, π.χ., πρωτίστως, πολιτικό απολογισμό και, γενικά, κάτι διαφορετικό από τη “μετεξέλιξη” της ΚΟΕ σε απολίτικο οργανισμό.

Εδώ, υπάρχει άλλη μια αντίφαση: αν απολογισμός υπάρχει (όπως ψευδώς ισχυρίζεται το “κλιμάκιο”), αναφύεται το ερώτημα γιατί διέγραψαν και έδιωξαν κάποιους που τον ζητούσαν, αντί απλώς να τους τον επιδείξουν. Φυσικά, απολογισμός πολιτικής οργάνωσης (δηλαδή, λεπτομερής, για κάθε πολιτική πράξη και παράλειψη που – μην ξεχνάμε – τη “φορτώθηκε” ο λαός μας) δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι κάποιες αναφορές, ένας “απολογισμός” επιφανειακός και γενικόλογος, ακριβώς γιατί τέτοιος αντιστοιχεί στο μη πολιτικό χαρακτήρα της “συλλογικότητας” στην οποία η ΚΟΕ “μετεξελίσσεται” (καταργείται).

Όσον αφορά τον “απολογισμό” που επικαλείται το “κλιμάκιο”, τα “σημεία 1-9 του δεύτερου μέρους της εισήγησης”, είναι χαρακτηριστικό ότι τα αποκαλεί “συμπεράσματα”. Μάλιστα, αναφέρει ότι “δεν ακούσαμε ως τώρα (π.χ. στις περιφερειακές συνδιασκέψεις του περσινού Δεκεμβρίου ή με άλλη αφορμή) κάποια πιο προωθημένη άποψη για το θέμα”. Όμως, όποιος έχει στοιχειώδη τσίπα επάνω του, θα παραδεχόταν ότι, προ των περιφερειακών συσκέψεων του περσινού Δεκέμβρη (που ακόμα παραμένει το ερώτημα γιατί δεν έγινε ενιαίο πανελλαδικό σώμα τότε), αναφερόταν από τα ίδια τα μέλη του “κλιμακίου” ότι αυτές δεν θα είναι τα σώματα που θα γίνει ο απολογισμός. Ενδεικτικό είναι, άλλωστε, πως η τότε εισήγηση περιείχε μία μόλις φράση απολογισμού (αφού “ο απολογισμός θα ξεκινήσει μετά”, με το διορισμό μιας κλειστής επιτροπής – φάντασμα για τον απολογισμό). Και τώρα, έχουν ήδη καταλήξει στα συμπεράσματα…Δεν μεσολάβησε όμως κάποια διαδικασία απολογισμού. Το μόνο που μεσολάβησε είναι το άρθρο του ΡΡ “Ναι, ήμασταν εκεί” (σε διάλογο με τους “συνέλληνες” του “Άρδην”) και το βιβλίο του ΡΡ (που τα μέλη των “κλιμακίων” και κάποιοι καλοπροαίρετοι σ., έστω και στην προσπάθειά τους να πιαστούν από κάπου, τα παρουσίαζαν ως “απολογισμό”). Ακολούθησαν μήνες, όπου όποιος σ. ζητούσε πολιτικό απολογισμό, άκουγε τα εξ αμάξης. Συμβαίνει, δηλαδή, το σύνηθες: το “Κ.Ο.” κλείνει μια “συζήτηση” που δεν άνοιξε ποτέ.

Άλλη μια αντίφαση είναι ότι επιλέχτηκαν να κατονομαστούν “πρωτεργάτες” κάποιοι που αποτελούν “ζευγαράκια”, ώστε να υποτιμηθεί το αίτημα για πολιτικό απολογισμό ως μια “οικογενειακή υπόθεση”. Αν όμως το αίτημα για πολιτικό απολογισμό είναι μια οικογενειακή υπόθεση, τότε σίγουρα η όλη σκόνη που σηκώνει το “κλιμάκιο” είναι δυσανάλογη. Φυσικά, αυτή η επιλογή δείχνει ότι τα όρια εντός/εκτός πλαισίων στοιχειώδους ηθικής συγχέονται, ιδίως αφού κάποιοι από τους κατονομαζόμενους “πρωτεργάτες” εκδιώχτηκαν ή διαγράφτηκαν στη βάση της “οικογενειακής ευθύνης”, κάτι που, έχουμε δει ιστορικά, δεν προάγει το πρόταγμα του κομμουνισμού.

Εξάλλου, κατηγορούνται κάποιοι από τους (κατά τη φαντασία του “κλιμακίου”) “πρωτεργάτες” ότι “έχουν ήδη άμεσες σχέσεις με κύκλους που ενδιαφέρονται για εκλογικά κατεβάσματα και έχουν βγει στην άγρα οπαδών και προθύμων”. Μάλιστα. Όποιος ζητά πολιτικό απολογισμό γιατί αυτό είναι προϋπόθεση για να μπορεί (αφού το θέλει) να σταθεί στην κοινωνία ως άτομο, να (ξανα-)γίνει αγωνιστής ή να ξανασχοληθεί με την πολιτική οργανωμένα, συνδέεται, έστω εμμέσως, (δηλαδή, εξαρτάται-υποκινείται) από την…Κωνσταντοπούλου. Πρώτα από όλα, αξίζει να αναφερθεί ότι αυτές οι “άμεσες (διαπροσωπικές) σχέσεις” ήταν χρόνια γνωστές και, μάλιστα, αξιοποιούνταν από την οργάνωση προς όφελός της. Το ότι τώρα είναι μεμπτές δείχνει μια αντίφαση. Δεύτερον, αν τόσο καιρό είχαμε “ανθρώπους της Κωνσταντοπούλου” στην ΚΟΕ, αντικειμενικά έχουν ευθύνη όσοι τους κρατούσαν επί χρόνια σε θέσεις-κλειδιά.

Είναι προφανές ότι πολιτικός απολογισμός δεν μπορεί να γίνει από αυτή τη “συλλογικότητα”, γιατί αυτή δεν (θα) έχει πολιτικό χαρακτήρα πια. Έτσι, το κείμενο του “κλιμακίου” δεν γράφτηκε για να σπιλώσει όσους π.χ. “καταγγέλουν δημόσια την οργάνωση” (άλλο ψέμα, ότι κατήγγειλα “την οργάνωση”). Δείχνει την πόρτα της εξόδου σε όποιο άλλο μέλος ζητήσει πολιτικό απολογισμό και ακόμα δεν κατάλαβε ότι τέτοιος δεν θα γίνει (γιατί..έγινε). Φυσικά, υπόθεση των νυν μελών είναι αν θέλουν να έχουν καθοδήγηση που τους απειλεί και δεν πέφτει λόγος σε κανένα πρώην μέλος για αυτό.

Οι κατηγορίες, όμως, για διπλότητα που εξαπολύει το “κλιμάκιο” σε νυν μέλη της “συλλογικότητάς” του, αποκαλύπτουν ότι αυτό απαιτεί να έχει λόγο και στο τι θα κάνουν τα μέλη τους ακόμα και αφού φύγουν/εκδιωχτούν από τη “συλλογικότητά” του. Γιατί, η αποστολή ενός τέτοιου καλέσματος από νυν μέλος, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, θα ήταν ενα αποχαιρετιστήριο γράμμα (ασχέτως αν το περιεχόμενο ενός καλέσματος για πολιτικό απολογισμό με συμμετοχή ακόμα και πρώην μελών, στην πραγματικότητα, θα συνέβαλε στην αναγέννηση της ΚΟΕ ως πολιτικής οργάνωσης). Η τελευταία πρόταση, πάντως, που διατυπώνει κάποιος που φεύγει/εκδιώκεται, αφού εφ’εξής δεν θα είναι μέλος, δεν νοείται ως “εισοδισμός”. Ένα τέτοιο κάλεσμα θα ήταν, παράλληλα, η άμεση-απτή πολιτική πρόταση των (προς έξοδο) μελών. Αυτό ακριβώς επιδιώκει, λοιπόν, το “κλιμάκιο”, υποτιμώντας-συκοφαντώντας τον πολιτικό απολογισμό: να κάνει όσους φεύγουν από την ΚΟΕ όχι μόνο να φεύγουν σιωπηλά, αλλά και να ιδιωτεύουν (ό,τι από την αναστολή του ’13 και μετά συστηματικά προσάπτει σε όσους φεύγουν). Γιατί, η μη ιδιώτευση προϋποθέτει πολιτικό απολογισμό. Και, μάλιστα, δημόσιο.

Τέλος, λίγα λόγια για το “κάλεσμα”, την προετοιμασία του οποίου “αποκαλύπτει” το “κλιμάκιο”. Πρώτον, τα πολλά κενά (άγνωστος συγγραφέας, άγνωστοι υπογράφοντες, άγνωστοι παραλήπτες, άγνωστο το τελικό περιεχόμενο του κειμένου), είναι προφανές πως επιτρέπουν την κατασκευή οποιουδήποτε “μίγματος” επιθυμεί κανείς (το οποίο μελλοντικά μπορεί να αλλάξει κατά το δοκούν), για να σερβίρει σε ανθρώπους που υποτιμά. Έπειτα, αν πραγματικά το ένοιαζε το κάλεσμα (και όχι το περιεχόμενό του: πολιτικός απολογισμός), δεν χρειαζόταν να κατασκευάσει “ομάδα” που ετοιμάζει κάλεσμα. Εγώ ο ίδιος καλούσα στο κείμενό μου “Για την ουσιαστική κατάργηση της ΚΟΕ”, όπως και στο εισαγωγικό μήνυμα που έγραψα σε κάποια μέηλ που είχα, να γράψουν “έστω και μια σελίδα” από σκέψεις για την προηγούμενη τετραετία, ανεξαρτήτως του αν συμμετέχουν στη διαδικασία πολιτικού απολογισμού (τη διεξαγωγή του οποίου κανένα “κλιμάκιο” δεν μπορεί να σταματήσει), συν τοις άλλοις, γιατί ο χρόνος περνά και η μνήμη αδυνατίζει.

Πάνω από όλα, όμως, αντί να αποπροσανατολίζεται κανείς με “αποκαλύψεις” καλεσμάτων για πολιτικό απολογισμό, και να στέκεται σε “τεκμήρια” (που αποδεικνύουν άγνωστο τι), θα έπρεπε να αναρωτιέται για τις αιτίες που “καλούν” σε απολογισμό: γιατί δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στο δρόμο ούτε ως κοινωνικός αγωνιστής ούτε καν ως άτομο χωρίς να έχεις κάνει απολογισμό, και δεν μπορείς να συνεχίσεις ως πολιτική οργάνωση στο λαό, αν δεν έχεις κάνει πολιτικό απολογισμό μετά από τόσα εγκλήματα στα οποία, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, συνέβαλες. Μπορείς, φυσικά, να κατασκευάζεις εικονικές πραγματικότητες, εχθρούς, και απολίτικες “συλλογικότητες” και να περνάς καλά ως χομπίστας. Για λίγο, όμως… Γιατί η πραγματική πραγματικότητα θα σε συντρίψει.

Πέτρος Αλ Αχμάρ

ΥΓ. Αν και τιμητική η θέση του “πρωτεργάτη των πρωτεργατών” και το ότι αισίως έφτασα τις τρεις φορές “υπόδικος” εντός του 2016, ας τελειώνει το ψέμα πως αποχώρησα. Η αλήθεια είναι ότι, όταν αποφάσισαν να κάνουν απολογισμό… 30ετίας (δηλαδή, να υποτιμήσουν τον πολιτικό απολογισμό της τετραετίας), και να ξαναπιάσουν τον οργανωτικό μετασχηματισμό της οργάνωσης (συλλογικότητας), σε συνεδρίαση ΟΒ των 5 ατόμων τον Ιούλη, η διορισμένη στο ΚΟ και παντού Μαρίνα Μπρ. φαντασιώθηκε ότι αποκάλεσα “προβοκάτορες” τα μέλη του ΚΟ (λες και, ακόμα και να το πίστευε κανείς, έχει νόημα να τους το πει κατάμουτρα και μπροστά σε λίγα άτομα). Φώναζε με τρόπο που μπούκαραν στο χώρο της συνεδρίασης τα μέλη του “οργανωτικού σχεδιασμού”. Ο πιο τραμπούκος εξ αυτών, ο Νίκος Τ. πλησίασε προς το μέρος μου (στην άλλη γωνιά του τραπεζιού) και αντικομμουνιστικά φώναζε: “στο κόμμα της φαντασίας σου και στο κομμουνιστικό κίνημα που σου αρέσει, όποιοι μιλούσαν για προβοκάτορες και ασφαλίτες έτρωγαν φάπες και έφευγαν”. Η συνεδρίαση διεκόπη (με “απόφασή του”). Ξανασυνεδριάσαμε μετά 3μήνου με αποκλειστικό θέμα (ανακοινώθηκε τότε)… εμένα, παρά τα αιτήματα για συζήτηση των πολιτικών και διεθνών εξελίξεων. Στη “συνεδρίαση” (πάλι 5 ατόμων) παρουσιάστηκε ξαφνικά ότι υπήρχε “εισήγηση”, όπως είπε η Μπρ., για “να ξεκαθαρίσω τη σχέση μου με την οργάνωση”. Όταν ζήτησα την εισήγηση γραπτώς, ποιο είναι το όργανο αυτό, και ποια η πρόταση του οργάνου αυτού, η Μπρ. ανέφερε “σ’τη γράφω τώρα, άμα θες”. Καθ’ όλη τη διάρκεια της “συνεδρίασης” (των 5 ατόμων), τη συνεπικουρία του ψευδομάρτυρα Γιώργου Γκ. και του μη μέλους της ΟΒ Βασίλη Γρ., ακούγονταν εκφράσεις όπως “έλα, μην κάνεις τον κινέζο τώρα”. Οι κατηγορίες που προσάπταν ήταν επιπέδου π.χ. ότι “δεν μιλάω σε κανέναν” (ενώ το σύνηθες είναι ότι, αν εκφράζεις πολιτικές ή οργανωτικές διαφωνίες, το αντίθετο συμβαίνει). Στο μεταξύ, με την υποτιμητική προς την Εύα Γ. συμπεριφορά τους που “επηρεάζεται από τον Πέτρο”, την εκδίωξαν από την οργάνωση. Τελικά, παρότι δεν υπήρχε στοιχειώδης απαρτία, η Μπρ. επέμενε “να ξεκαθαρίσει τώρα η κατάσταση”, δηλαδή, να ψηφίσουμε τότε την πρότασή της για διαγραφή (και του Γιώργου Γκ. για “ειδική σχέση”). Ευτυχώς, τηρήθηκαν τα προσχήματα και αποφεύχθηκε μία παρωδία ψηφοφορίας. Όμως, εκτός διαδικασίας με διέγραψαν και εκτός διαδικασίας ήθελαν να μου το ανακοινώσουν (“μα, αφού σε έπαιρνε τηλ. ο Γιώργος Γκ.”, λένε). Αν αυτό λέγεται αποχώρηση, τότε η “συλλογικότητα” είναι κομμουνιστική.

Advertisements

2 thoughts on “Non-paper κλιμακίου Αθήνας ΚΟ ΚΟΕ για τον απολογισμό που … “έγινε”

  1. Δ. Δεκέμβριος 30, 2016 στο 9:01 πμ Reply

    Πέτρο, το «παραμύθι» έχει πολύ άσχημο τέλος, για όσους το πίστεψαν, όπως εσύ, εγώ και μερικές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) άλλοι ανιδοτελείς σύντροφοι, αλλά αυτό είχε γίνει απόλυτα προβλέψιμο πολύ καιρό πριν,
    Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως αυτό που απομένει είναι μερικοί ανήθικοι ή/και ανίδεοι καραγκιόζηδες που εξακολουθούν να παριστάνουν τα «κλιμάκια» του ΤΙΠΟΤΑ και μια ανεπανόρθωτη δυσφήμιση της ανάγκης οικοδόμησης μιας συλλογικότητας που θα στοχεύει στην ανατροπή της βαρβαρότητας.
    Τα συμπεράσματα ίσως μας βοηθήσουν να μην ανεχτούμε ξανά τα ίδια ή αντίστοιχα ανοσιουργήματα στο -δυστυχώς, μη ορατό, για μένα- μέλλον.

    Καλή χρονιά και καλή δύναμη!

    • Πέτρος Δεκέμβριος 31, 2016 στο 8:07 πμ Reply

      Δ.,
      δεν θα συμφωνούσα με τη χρήση του όρου «παραμύθι», γιατί αποθαρρύνει.
      Ας σταθούμε στο πώς κάποιος μπορεί να γίνει ανήθικος, ανίδεος, τίποτα κλπ, εντός μάλιστα μιας πολιτικής οργάνωσης που επαγγέλεται αλλαγή κοινωνίας και μελών της. Ή στο πώς είναι δυνατό (εξαρχής) ανήθικοι, ανίδεοι κλπ να παρεισφρύουν σε θέσεις-κλειδιά σε τέτοιες οργανώσεις. Ή στο αν όλες αυτές οι «ιδιότητες» είναι επίκτητες (π.χ.από συμμαχίες, από την κρίση κοκ.). Ή στο πώς είναι δυνατό να γράφονται κείμενα παραίτησης (από το στόχο της κομμ.οργάνωσης), και να μην ανοίγει ρουθούνι.
      Επίσης, ας δούμε και ποιος ευνοείται πολιτικά από την εξαφάνιση μίας πολιτικής οργάνωσης. Ας μη μείνουμε, δηλαδή, στα πιο «θεωρητικά» ζητήματα που προανέφερα. Τότε, ίσως να μπορούμε να αποσαφηνίσουμε και πόσα πράγματα είναι απόλυτα προβλέψιμα αλλά και να κάνουμε ορατό το μέλλον στο οποίο τέτοια πράγματα δεν θα ξανασυμβούν.
      Καλή χρονιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: