Ν. Ζαχαριάδη: Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα (1952)

ΧΙ. Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ

Εισαγωγικό σημείωμα στο 1ο τμήμα “Για μια μπολσεβίκικη πολιτική στελεχών(ανάρτηση 03/08/2016)

Οι περισσότερες προσπάθειες για δημιουργία νέων, επαναστατικών συλλογικοτήτων μετά την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις, τα τελευταία 60 χρόνια, στέφθηκαν με αποτυχία. Τα βαριά πολιτικά καθήκοντα (π.χ. απολογισμός, ανάλυση νέας διεθνούς και εγχώριας κατάστασης – λόγω και της καθυστέρησης της διαφοροποίησης από τις ρεβιζιονιστικές και εκφυλισμένες συλλογικότητες) αντικειμενικά δεν άφησαν “χώρο” στα εξίσου βαριά οργανωτικά καθήκοντα. Έτσι, αν στα πρώτα αντιστοιχίσουμε τη “θεωρία” και στα δεύτερα την “πράξη”, η αναζήτηση της σωστής “θεωρίας” δεν επέτρεψε την αναζήτηση της σωστής “πράξης”. Θα δούμε π.χ. πολλούς μαρξιστικά πιο μορφωμένους επαναστάτες- αντιρεβιζιονιστές κομμουνιστές σε σχέση με όσους έμειναν στις εκφυλισμένες- ρεβιζιονιστικές συλλογικότητες, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη των πρώτων ήταν εξίσου δυναμική όσο των ρεβιζιονιστικών συλλογικοτήτων, παρότι οι πρώτοι χρειαζόταν να καλύψουν και το “χαμένο έδαφος” λόγω της διατήρησης της “σφραγίδας” του ονόματος της (άλλοτε ενιαίας) συλλογικότητας από τους ρεβιζιονιστές.

Ειδικά στις μέρες μας, όπου το μαρξιστικό – λενινιστικό κίνημα, το οποίο ήταν ο τελευταίος (και ίσως μόνος) επαναστατικός χώρος που διατηρούσε επαφή με την τροπή των εξελίξεων σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο, από τα τέλη της δεκαετίας ’70 έχασε κι αυτό την επαφή, τα πολιτικά καθήκοντα είναι ακόμα πιο βαριά σε σχέση π.χ. με τη δεκαετία του ’60, γιατί πρέπει να ξαναπιαστεί το “νήμα” των εξελίξεων από τότε. Όμως και τα οργανωτικά καθήκοντα είναι ακόμα πιο βαριά, ειδικά αφού, καλούνται οι κομμουνιστές να οργανωθούν σε επαναστατική συλλογικότητα τη στιγμή που, με χίλια νήματα, είναι δεμένοι και αυτοί, με το μικροαστισμό και τον αντιοργανωτισμό που αυτός συνεπάγεται.

Γι’ αυτό, οποιαδήποτε νέα προσπάθεια, θα πάει και αυτή χαμένη στο βαθμό που δεν θα μελετήσει τα οργανωτικά ζητήματα της συλλογικότητας όπως και όσο και τα πολιτικά ζητήματα.

Το βιβλίο “Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ” του Νίκου Ζαχαριάδη καταπιάνεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό το ζήτημα, ειδικά στο τελευταίο κεφάλαιο (ΧΙ. Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ), από όπου και το πρώτο υποκεφάλαιο παρακάτω. Πραγματικά, σε καποια σημεία, θα μπορούσε κανείς να νομίσει ότι το κείμενο γράφτηκε το 2016. Σε πόσες συλλογικότητες μετά τη μεταπολίτευση δεν συνάντησε κανείς αρχηγίσκους βγαλμένους “από τον κομματικό σωλήνα”, με μόνο ατού την “ευφράδεια”, ή τη συμπάθεια και οικειότητα καποιου άλλου στελέχους, αλλά με προσωπικότητα του χειρότερου σατράπη, αυτού που καταπατά κάθε αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αυτού που δε δίνει λογαριασμό, αυτού που απεχθάνεται την εκλογή και προτιμά την κοοπτάτσια (γι’ αυτόν ή τους δικούς του), γι’ αυτόν που δεν ανέχεται την κριτική και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την αυτοκριτική και τα μέτρα που συνεπάγεται αυτή για τη διόρθωση της κατάστασης, γι’ αυτόν που δεν μπορεί, όπως ο μικροαστός, τη συλλογική δουλειά, και προτιμά να αυτοπροβάλλεται, λερώνοντας έτσι την ιδέα του κομμουνισμού και της οργάνωσης.

***

Στο δεύτερο υποκεφάλαιο, «Η Μπολσεβίκικη απαιτητικότητα», ο Ζαχαριάδης καταπιάνεται με την απαιτητικότητα γύρω από τα στελέχη, και συνολικά κάθε κομμουνιστή. Στέκεται σε πολλά σημεία, η σημασία των οποίων επαληθεύτηκε πρόσφατα στην Ελλάδα πολλές φορές. Αναδεικνύει, πρώτον, τη σημασία του να μη στέκεται κανείς στις δάφνες των μικροεπιτυχιών. Γιατί αυτές, πάντοτε, μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού, μικροεπιτυχίες θα είναι. Ας θυμηθούμε, π.χ., τι “στραπάτσο” υπήρξε για όσους επαναπαύτηκαν με τα “καλά” ποσοστά των εκλογών του Μάη του 2012, και, δεν προσάρμοσαν την τακτική τους, με συνέπεια ακόμα να μην έχουν συνέλθει (σε επιρροή, μαχητικότητα κλπ). Αντίστοιχο στραπάτσο υπήρξε (απλώς φάνηκε τρία χρόνια μετά) και για όσους ήταν μέσα στο Σύριζα και, μετά το “καλό” αποτέλεσμά του τον Ιούνη του 2012, αντί να “οργώσουν” την Ελλάδα, έκλεισαν το “μαγαζί” και πήγαν διακοπές, αφήνοντας να παγιωθεί το μούδιασμα που είχε αρχίσει να παρατηρείται στο λαϊκό κίνημα μετά το Φλεβάρη του ’12 (το Σεπτέμβρη, το πουλάκι είχε πια πετάξει).

Αναδεικνύει, επίσης, τη σημασία του να είναι κανείς, συνδεδεμένος με τις μάζες, με χίλια νήματα: οχι μόνο για να’ναι μπροστάρης στο κίνημά τους, αλλά και να διδάσκεται από αυτές (όχι, βέβαια, για να αποποιηθεί των ευθυνών του να καθοδηγήσει, διατυπώνοντας πολιτικές προτάσεις και όντας μπροστάρης στη μάχη και εμπνέοντας, με τη δύναμη του παραδείγματος). Είναι, άλλωστε, αυτό η βασική προϋπόθεση για να συμβάλλει κανείς στην επαναστατική-κομμουνιστική οργάνωση (κόμμα) του, ακόμα κι αν κάποια στιγμή αυτή έχει λάθος γραμμή. Είναι, μιλώντας “προβοκατόρικα”, από τις λίγες “παραβιάσεις της γραμμής” που επιβάλλονται, αν η “γραμμή” αυτή απομακρύνει (όχι για λόγους π.χ. παρανομίας) τους κομμουνιστές από τις μάζες. Γιατί αν κάποιος κινείται για καιρό με λάθος γραμμή, και είναι αποσπασμένος από τις μάζες, είναι δύσκολη η επανένταξη σε αυτές και το κίνημά τους.

Αναδεικνύει, τέλος, τη σημασία της μελέτης πάνω στα ίδια τα λάθη που διέπραξε ο κομμουνιστής και η συλλογικότητά του. Όχι μόνο γιατί η αναγνώριση του λάθους ενώπιον των μαζών είναι προϋπόθεση για ανάκτηση της αξιοπιστίας σου, αλλά και γιατί αυτή σε υποχρεώνει, πρώτον, να προβείς σε σοβαρή αυτοκριτική, αναζητώντας τα αίτια του λάθους, και δεύτερον, να το διορθώσεις στην πράξη το λάθος σου, γιατί το αυτομαστίγωμα δεν επαναφέρει τα πράγματα στην προ της διάπραξης του λάθους κατάσταση.

ΧΙ. Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ

1. Για μια μπολσεβίκικη πολιτική στελεχών

2. Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα

Η εξέταση που έγινε πιο πάνω πρέπει να μας φέρει στα παρακάτω συμπεράσματα. Πρώτο. Ότι το πρόβλημα των στελεχών στέκει πραγματικά με οξύτητα μπροστά στο ΚΚΕ. Δεύτερο. Ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού πρέπει να γίνει και γίνεται με την επάνοδο στα μπολσεβίκικα κομματικά κριτήρια, που στραπατσαρίτηκαν και αγνοήθηκαν στην πρώτη κατοχή. Το ΚΚΕ, η καθοδήγησή του, ξέφυγε τότε απ’τα κριτήρια αυτά και ξέφυγε γιατί είχαμε μια γενικά οπορτουνιστική γραμμή στην πολιτική και γιατί ο ταξικός εχθρός, με κύριό του πράχτορα μεσα στο κόμμα το Σιάντο, μας παρέσερνε σκόπιμα στην κατεύθυνση αυτή. Τρίτο. Ύστερα και απ’ την πείρα και του δεύτερου ένοπλου αγώνα και τις σημερινές ανάγκες που ‘χει το κίνημα πρέπει να προβάλλουμε αδιάλλαχτα και ανυποχώρητα τη μπολσεβίκικη απαιτητικότητα στα στελέχη μας. Η απαιτητικότητα αυτή συγκροτείται απ’τα μπολσεβίκικα εκείνα κριτήρια και γνωρίσματα που καθορίζουν το αγωνιστικό πρόσωπο του στελέχους, του μέλους μας, οξυμένη απ’ τα συγκεκριμένα δικά μας θετικά και αρνητικά διδάγματα, απ’ τις συγκεκριμένες δικές μας απαιτήσεις προς τον κουκουέ, ,όπως διαμορφώθηκαν στις δικές μας αγωνιστικές συνθήκες και όπως προβάλλουν, σήμερα, κάτω απ’ το φως της κατάστασης στη χώρα, ύστερα απ’ την υποχώρησή μας, των καθηκόντων που έβαλαν τα κομματικά σώματα απ’ την 6η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1949) και δω και όπως επιγραμματικά τα διατύπωσε η 2η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1951):

α) Κεντρικό πολιτικο-οργανωτικό καθήκον του ΚΚΕ, του κάθε μέλους και στελέχους μας είναι να πολλαπλασιάσουμε τη δουλειά και στις προσπάθειές μας για να ξεπεραστεί η σοβαρή οργανωτική και επικίνδυνη καθυστέρησή μας σχετικά με την πολιτική επιρροή μας και το μαζικό λαϊκό κίνημα στη χώρα μας. (…)

β) Το ζήτημα της ανασυγκρότησης των κομματικών μας οργανώσεων είναι πρώτ’ απ’ όλα ζήτημα στελεχών. Το ΚΚΕ χρειάζεται στελέχη που να’ναι ολόπλευρα – πολιτικά, οργανωτικά, τεχνικά – προετοιμασμένα ν’ ανταποκριθούν στι απαιτήσεις και τις δυσκολίες της παράνομης δουλειάς. Χρειάζεται στελέχη με γερό κομματικό χαραχτήρα, πρωτόβουλα και αποφασιστικά. Με αγωνιστική μονολιθικότητα και αδιαλλαξία. Ικανά να προσανατολίζονται σωστά στις περίπλοκες καταστάσεις και συνθήκες και να χαράζουν σωστή γραμμή, να οργανώνουν σωστά τη δουλειά. Στελέχη που να ξέρουν να συνδυάζουν τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά. Να εφαρμόζουν αυστηρά τους κανόνες της μπολσεβίκικης συνωμοτικής δουλειάς. Να ‘χουν ανεβασμένη την μπολσεβίκικη επαγρύπνηση. Στελέχη που να ‘χουν σίγουρο και σταθερό λόγο, να μην παρουσιάζουν διάσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα τους και που να μπορούν έτσι να οργανώνουν τον έλεγχο εκτέλεσης, ώστε η απόφαση που πάρθηκε να πραγματοποιείται και να εφαρμόζεται όχι μόνο τυπικά μα και ουσιαστικά, ολοκληρωτικά ως το τέλος. Αυτού βρίσκεται ένα απ’ τα κύρια και βασικά γνωρίσματα για τον κουκουέ, το στέλεχος, τον καθοδηγητή μας. Στελέχη και μέλη, κουκουέδες που να μη χαρίζονται σε κανένα. Που να μην υποχωρούν στις δυσκολίες και στις πιο μεγάλες. Που να ξέρουν να υπερασπίζονται το κόμμα απ’ τους φανερούς και κρυφούς εχθρούς του. Που να ξεσκεπάζουν θαρραλέα και ανειρήνευτα τους κατεργαρέους και ζεστοθεσούληδες, τους γραφειοκράτες και χαλασμένους, Στελέχη που να ‘χουν αφομοιώσει και αποκτήσει την μπολσεβίκικη αρετή ότι δίχως θαρραλέα κομματική κριτική προς τα πάνω και προς τα κάτω, που δεν τα διπλώνει μπροστά σε τίποτα όταν πρόκειται για το συμφέρον του κόμματος και του κινήματος, ότι δίχως τίμια, ειλικρινή, ολοκληρωτική αυτοκριτική, που δε γίνεται σποραδικά και τυχαία μα είναι αναπόσπαστο οργαγικό κομμάτι σ’ όλη τη ζωή, δουλειά και δράση του ΚΚΕ, ότι δίχως την τέτοια κριτική και αυτοκριτική, που μας χρειάζεται σαν νερό, αέρας και φως, δε θα ατσαλώσουμε αλώβητο το κόμμα μας. Το κόμμα μας πρέπει μέσα απ’ τα δοκιμασμένα μέλη και στελέχη του, απ’ τους άξιους λαϊκούς αγωνιστές και απ’ τους νέους και τις νέες μας να διαπλάθει στελέχη που ν’ αποκτήσουν τα βασικά στοιχεία της θεωρίας μας, να κατέχουν ζωντανά-δημιουργικά την πολιτική μας, να ‘χουν μελετήσει κι αφομοιώσει στο κύριο και βασικό περιεχόμενό της, την μπολσεβίκικη τέχνη της καθοδήγησης και να ‘ναι ικανά να την αξιοποιήσουν δημιουργικά στις δύσκολες συνθήκες της παράνομης δουλειάς στην Ελλάδα. Χωρίς αυτό, χωρίς τη δημιουργία τέτοιων στελεχών, το κόμμα δε θα μπορέσει να ξεπεράσει σύντομα και ικανοποιητικά τη σοβαρή οργανωτική καθυστέρησή του. Στον κομματικό-οργανωτικό τομέα, αυτού, στη δημιουργία, διαμόρφωση, διάπλαση, ανάδειξη τέτοιων στελεχών βρίσκεται ο βασικός κρίκος. Το κόμμα μας σήμερα έχει τη δυνατότητα να καταπιαστεί και να λύσει έγκαιρα και σωστά το καθήκον αυτό.”

Έτσι, τοποθετεί το ζήτημα που μας απασχολεί εδώ, το κόμμα μας στην απόφαση της 2ης ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ. Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα προς τα μέλη και τα στελέχη του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι απ’ τα θεμέλια στη συγκρότησή του. Στο ζήτημα αυτό οι Λένιν και Στάλιν, το Μπολσεβίκικο Κόμμα έδιναν πάντα εξαιρετική σημασία. Και το ΚΚΕ πρέπει πάντα να τείνει ν’ ανταποκρίνεται στη μπολσεβίκικη αυτή απαιτητικότητα, όπως τη διαμόρφωσαν, τη σφυρηλάτησαν και την αποκρυστάλλωσαν οι Λένιν και Στάλιν, το Μπολσεβίκικο Κόμμα.

Αν θελήσουμε τη μπολσεβίκικη αυτή απαιτητικότητα να τη δώσουμε επιγραμματικά και προσαρμοσμένη στις δικές μας συνθήκες πρέπει να πούμε: το κίνημα, το κόμμα απαιτεί απ’ τον αγωνιστή μας να’ναι κουκουές – λαϊκός ηγέτης. Να’ναι, δηλαδή, αγωνιστής που να συγκεντρώνει, να συνενώνει, να συνδυάζει, δύο πράγματα: τη μπολσεβίκικη κομματικότητα με την επαναστατική δημοφιλία, λαϊκότητα.

Στην ανάλυση, στην εξήγηση αυτού του πράγματος πρέπει να σταθούμε λίγο πιο διεξοδικά.

Το ζήτημα των στελεχών, τη σημασία που έχουν τα στελέχη μας το δίνει ο Στάλιν απλά, χτυπητά, εξαντλητικά:

Πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουμε ότι απ’ όλα τα πολύτιμα κεφάλαια, που υπάρχουν στον κόσμο, το πιο πολύτιμο και το πιο αποφασιστικό κεφάλαιο είναι οι άνθρωποι, τα στελέχη. Πρέπει να καταλάβουμε ότι, στις τωρινές δικές μας συνθήκες, “τα στελέχη αποφασίζουν το παν””. (Λόγος στο Κρεμλίνο στις 4 του Μάη 1935).

Στην έκθεσή του στο 18ο συνέδριο του Μπολσεβίκικου Κόμματος ο Στάλιν, πάνω στο ίδιο ζήτημα λέει:

Τα στελέχη του κόμματος είναι το διοικητικό σώμα του κόμματος και μια και το κόμμα μας στέκεται στην εξουσία είναι επίσης το διοικητικό σώμα των καθοδηγητικών κρατικών οργάνων. Αφού γίνει η επεξεργασία της σωστής πολιτικής γραμμής, που δοκιμάστηκε στην πράξη, τα στελέχη του κόμματος γίνονται η αποφασιστική δύναμη της κομματικής και κρατικής καθοδήγησης. Το να’ χεις σωστή πολιτική γραμμή είναι βέβαια το πρώτο και το πιο σπουδαίο ζήτημα. Μα αυτό ακόμα δε φτάνει. Η σωστή πολιτική γραμμή χρειάζεται όχι για εκδήλωση, μα για να εφαρμοστεί στη ζωή. Μα για να εφαρμόσεις στη ζωή τη σωστή πολιτική γραμμή χρειάζονται στελέχη, χρειάζονται άνθρωποι, που καταλαβαίνουν την πολιτική γραμμή του κόμματος, που την αποδέχονται, σαν ίδια δικιά τους γραμμή, που ‘ναι έτοιμα να την εφαρμόσουν στη ζωή, που ξέρουν να την πραγματοποιούν στην πράξη και που είναι ικανά να φέρνουν την ευθύνη γι’ αυτήν, να την υπερασπίζονται, να παλεύουν γι’ αυτήν. Χωρίς αυτό, η σωστή πολιτική γραμμή κινδυνεύει να μείνει στο χαρτί”.

Η πολιτική γραμμή δίνει την πορεία, την κατεύθυνση του κινήματος, είναι ο μπούσουλας για τον επαναστατικό αγώνα και η κατοχή της γραμμής αυτής είναι το βασικό μαζί με την πάλη για την εφαρμογή της, μαζί με τη δουλειά, που πραγματοποιεί τη γραμμή αυτή. Τι σημασία έχει η ικανότητα των στελεχών να κατέχουν την πολιτική γραμμή και να λύνουν τα ζητήματα καθοδήγησης μάς το λέει ο Στάλιν στη ίδια του έκθεση:

Μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι, αν πετυχαίναμε να προετοιμάσουμε ιδεολογικά τα στελέχη μας σ’ όλους τους τομείς της δουλειάς και να τ’ ατσαλώσουμε πολιτικά σε τέτοιο σημείο που να μπορούν εύτερα να προσανατολίζονται στην εσωτερική και διεθνή κατάσταση, αν πετυχαίναμε να τα κάνουμε πλέρια ώριμους μαρξιστές – λενινιστές, ικανούς να λύνουν, χωρίς σοβαρά λάθη, τα προβλήματα της καθοδήγησης της χώρας, τότε θα’χαμε κάθε βάση να θεωρούμε πια σα λυμένα τα εννιά δέκατα απ’ όλα τα ζητήματά μας”.

Και αλλού:

Πρέπει να αναγνωρίσουμε σαν αξίωμα, ότι όσο πιο ψηλά είναι το πολιτικό επίπεδο και η μαρξιστική-λενινιστική συνειδητότητα των στελεχών, σ’ όποιον να’ναι τομέα της κρατικής και της κομματικής δουλειάς, όσο πιο ψηλά και πιο γόνιμη είναι η ίδια η δουλειά, τόσο είναι πιο γόνιμα τ’ αποτελέσματα της δουλειάς και, αντίθετα, όσο πιο χαμηλά το πολιτικό επίπεδο και η μαρξιστική-λενινιστική συνειδητότητα των στελεχών, τόσο πιο πιθανές είναι οι διαλείψεις (ρήγματα, Ν.Ζ.) και οι αποτυχίες (χαλάσματα, Ν.Ζ.) στη δουλειά, τόσο πιο πιθανό είναι να ρηχεύουν και ξεπέφτουν τα ίδια τα στελε΄χη σε δουλευταράδες – ψιλικατζήδες, τόσο πιο πιθανός είναι ο εκφυλισμός τους”(Στάλιν).

Το κομμουνιστικό κόμμα είναι λεύτερη, συνειδητή ένωση αγωνιστών που τους συνδέει αγωνιστικά και πειθαρχημένα η ίδια η ιδεολογία, η θεωρία, το πρόγραμμα του μαρξισμού-λενινισμού, η ίδια πολιτική, ο ίδιος σκοπός, η ανατροπή της κυριαρχίας της κεφαλαιοκρατίας και η δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας, η κοινή δουλειά και δράση για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού. Βασική, λοιπόν, προϋπόθεση για τον αγωνιστή κομμουνιστή, για το στέλεχος του κομμουνιστικού κόμματος είναι να καταχτήσει, ν’ αφομοιώσει τη μαρξιστική επαναστατική θεωρία. Ο Στάλιν στα 1925, μιλώντας “για τις προοπτικές του ΚΚ Γερμανίας και για τη μπολσεβικοποίηση” καθόρισε μερικούς βασικούς όρους που δίχως αυτούς δεν είναι δυνατή η μπολσεβικοποίηση των ΚΚ. Ο δεύτερος όρος, όπως το διατυπώνει ο σ. Στάλιν, λέει:

Είναι αναγκαίο, όπως το κόμμα, ιδιαίτερα τα καθοδηγητικά του στοιχεία καταχτήσουν πλέρια την επαναστατική θεωρία του μαρξισμού, συνδεμένη αδιάρρηχτα με την επαναστατική πράξη”.

Ώστε το στέλεχός μας πρέπει να μελετά, να καταχτά, ν’ αφομοιώνει τη θεωρία μας, να κατέχει, να εφαρμόζει, να υπερασπίζεται τη γραμμή του κόμματος. Και όσο και αν το ιδεολογικό μέτωπο με τα προβλήματά του δεν πιάνεται άμεσα στη μελέτη αυτή, όμως πρέπει να σημειωθεί εδώ, σύντομα, ότι κατάχτηση και αφομοίωση της θεωρίας μας και της γραμμής του ΚΚΕ, σημαίνει για τον κουκουέ, πρώτ’ απ’ όλα, πάλη στο ιδεολογικό μέτωπο, μελέτη και επεξεργασία των ζητημάτων του, αδιάκοπο αγώνα, πρώτη γραμμή στον ταξικό πόλεμο, όπου και με το λόγο και με την πένα πολεμάμε το ίδιο αποτελεσματικά και τελέσφορα. Το δε μπορώ να γράψω είτε το δε μπορώ να μιλήσω, δεν υπάρχουν για τον κουκουέ. Σ’ ό,τι αφορά τον ταξικό αγώνα ο κουκουές πρέπει να παλεύει να τ’ αποχτήσει όλα, πρέπει να τα μπορεί όλα.

Ο Στάλιν στα 1923, μιλώντας σε σύσκεψη της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος, “Για την ανάπτυξη και το δυνάμωμα των μαρξιστικών στελεχών στις εθνικές δημοκρατίες και περιοχές” αναφέρθηκε στο πώς γινότανε η δουλειά αυτή στο κόμμα, στον πρώτο καιρό της ανάπτυξής του, στην προεπαναστατική εποχή και είπε:

Το βασικό καθήκον στην πρώτη περίοδο ανάπτυξης του κόμματός μας, του ρούσικου κομματιού του, ήταν η δημιουργία στελεχών, μαρξιστικών στελεχών”.

Το Μπολσεβίκικο Κόμμα, εξηγεί ο Στάλιν, διαμόρφωσε τα στελέχη του και δημιουργήθηκε σε μαζικό κόμμα εκατομμυρίων στην πάλη στα δύο μέτωπα, ενάντια στους δεξιούς και στους “αριστερούς” οπορτουνιστές που τραβούσαν το κόμμα απ’ το σωστό επαναστατικό, μαρξιστικό δρόμο και ουσιαστικά υπότασσαν το εργατικό κίνημα στην κεφαλαιοκρατία. Ο Λένιν, προσθέτει ο Στάλιν, αυτή την εικόνα έδωσε στο έργο του “Η παιδική αρρώστια του “αριστερισμού” στον κομμουνισμό”, όπου και υποστήριξε ότι τα κομμουνιστικά κόμματα στη Δύση, πάνω-κάτω θα περάσουν και περνούν τις ίδιες βαθμίδες ανάπτυξης.

Ώστε συνοψίζοντας εδώ, την πρώτη και βασική απαίτηση που η μπολσεβίκικη κομματικότητα προβάλλει στα στελέχη του κόμματος, μπορούμε να πούμε: το στέλεχος, για να’ναι πραγματικά το χρυσό απόθεμα, το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του κόμματος, πρέπει να καταχτά τη θεωρία μας, να συγχρονίζεται αδιάκοπα θεωρητικά, να μελετά, να κατέχει, ν’ αποδέχεται σα δική του την πολιτική γραμμή του κόμματος, να την εφαρμόζει στη ζωή, να την πραγματοποιεί στην πράξη, να ευθύνεται γι’ αυτήν, να την υπερασπίζεται και να παλεύει γι’ αυτήν.

Ο κουκουές στέλεχος και λαϊκός ηγέτης για ν’ ανταποκριθεί στην αποστολή του πρέπει απ’ την πείρα και τα διδάγματα του Μπολσεβίκικου Κόμματος και του ΚΚΕ να βγάλει και να χωνέψει και στο σημείο αυτό τα αναγκαία συμπεράσματα. Η ρηχή μαρξιστική νεοελληνική θεμελίωση και ανεδαφική τοποθέτηση, (όταν δεν είχαμε να κάνουμε με συνειδητούς πράχτορες του εχθρού, όπως ο Σιάντος) εκτροχίασαν την καθοδήγηση του κόμματος στην πρώτη κατοχή, απ’ τη σωστή πολιτική γραμμή. Όχι μόνο δε γινότανε πάλη στα δύο μέτωπα, μα, αντίθετα, η πολιτική γραμμή της καθοδήγησης ήταν σύμφυρμα, σύμπλεγμα από δεξιές οπορτουνιστικές και “αριστερές” σεχταριστικές απόψεις και πράξεις, που, φυσικά, δεν επέτρεπαν στο κίνημα να ακολουθεί το σωστό δρόμο. Και είναι ευκολονόητο, σε τέτοιες συνθήκες ούτε τα στελέχη του κόμματος μπορούσαν να παίρνουν το απαραίτητο μπολσεβίκικο πολιτικό ατσάλωμα, να γίνουν ικανά, δίχως μεγάλα λάθη, να λύνουν τα προβλήματα καθοδήγησης του αγώνα στον τομέα όπου δούλευαν.

Το δίδαγμα, το συμπέρασμα αυτό είναι θεμελιακό για τον κουκουέ-λαϊκό ηγέτη, για ολόκληρο το ΚΚΕ. Και τα κενά, στον τομέα αυτόν, που ακόμα υπάρχουν, πολλά και σοβαρά και σήμερα, πρέπει να δουλεύουμε ακούραστα να τα ξεπερνάμε. Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα προς τα μέλη μας (και τα μέλη μας οι κομμουνιστές, για να φέρνουν άξια αυτόν τον τίτλο, πρέπει να’ναι αξιωματούχοι και στελέχη μέσα στο λαϊκό κίνημα) και τα στελέχη κμας ξεκινά απ’ την προϋπόθεση ότι αδιάκοπα διαβάζουμε, μορφωνόμαστε, ανεβάζουμε το ιδεολογικό μας επίπεδο. Το στέλεχός μας και όσο πιο ψηλά στέκει, τόσο πιο πολύ, πρέπει να αφομοιώνει τα δοσμένα της θεωρίας μας, να κατέχει τα ζητήματα της πολιτικής του κόμματος, να παίρνει ενεργό μέρος στην επεξεργασία και την πραγματοποίησή τους, να καταχτά ολόπλευρα τη μπολσεβίκικη τέχνη καθοδήγησης. Μελέτη, επεξεργασία, βάθεμα, αδιάκοπη βελτίωση. Το στέλεχός μας, την πολιτική του κόμματος πρέπει να την κατέχει καλά όχι μόνο γενικά. Πρέπει να την κατέχει και να την εφαρμόζει δημιουργικά και στον τόπο ή στον τομέα όπου δουλεύει, όπου είναι υπεύθυνος. Και δημιουργική εφαρμογή, πραγματοποίηση της γραμμής του κόμματος σημαίνει ότι τον τομέα ή την περιοχή όπου δουλεύεις τονε μελετάς, τονε γνωρίζεις καλά, ξέρεις τις ιδιομορφίες του, τα ξεχωριστά του γνωρίσματα, τις τοπικές συνθήεκς, την κατάσταση με όλα τα ανθρώπινα και υλικά στοιχεία που τη διαμορφώνουν κάθε μέρα, και πρώτ’ απ’ όλα ξέρεις τους ανθρώπους τους δικούς σου και τον αντίπαλο. Μόνο έτσι, μόνον, όταν με βάση τη γενική γραμμή του κόμματος, μπορείς και σωστά αναλύεις τα υλικά στοιχεία και τις ζωντανές δυνάμεις, στον τομέα ή στην περιοχή όπου δουλεύεις υπεύθυνα, μόνον τότε θα μπορέσιες, με βάση αυτή την ανάλυση, να πραγματοποιήσεις δημιουργικά τη γραμμή αυτή στις συγκεκριμένες δικές σου συνθήκες, μόνο τότε θα μπορέσεις να συνθέτεις ζωντανά την πολιτική γραμμή που θα εφαρμόσεις εσύ τοπικά, σαν οργανικό κομμάτι της γενικής γραμμής του κόμματος.

Εδώ προσθέτονται ακόμα μερικά στοιχεία που η μπολσεβίκικη πείρα και πράξη προβάλλουν στο στέλεχος σαν προϋπόθεση απαραίτητη για να πετύχει. Να μερικά απ’ τα στοιχεία αυτά.

Πρώτο. Δε μπορείς να ξέρεις καλά την κατάσταση ούτε και να’χεις καλή πολιτική και, κατα συνέπεια και πιθανότητα επιτυχίας, αν δε συνδέεσαι στενά “με χίλιους δεσμούς” με τη μάζα, αν δεν ξέρεις πώς κάθε φορά σκέφτεται, τι τη συγκινάει, αν δεν ξέρεις να μαθαίνεις, να διδάσκεσαι απ’ τις μάζες. Όχι για να γίνεσαι ουρά της μάζας, μα για να δένεσαι πιο αδιάρρηχτα μαζί της, για να την οδηγάς, έτει, πιο σίγουρα, στους αγώνες, στις μπόρες, στη νίκη.

Η δύναμη των μπολσεβίκων, – λέει ο Στάλιν, – η δύναμη των κομμουνιστών συνίσταται στο ότι ξέρουν να περιβάλλουν το κόμμα μας με τα εκατομμύρια του εξωκομματικού αχτίφ. Εμείς οι μπολσεβίκοι δε θα’χαμε τις επιτυχίες που έχουμε τώρα, αν δεν ξέραμε να καταχτάμε με το μέρος του κόμματος την εμπιστοσύνη απ’ τα εκατομμύρια των εξωκομματικών εργατών και αγροτών. Και γι’ αυτό τι χρειάζεται; Γι’ αυτό χρειάζεται οι κομματικοί να μην ξεκόβουν απ’ τους εξωκομματικούς, να μην μεγαλοπιάνονται με την κομματικότητά τους, μα να βάζουν αυτί στη φωνή των εξωκομματικών, χρειάζεται όχι μόνο να διδάσκουν τους εξωκομματικούς, μα και να διδάσκονται απ’ αυτούς”.

Η απόσπαση απ’ τη μάζα, απ’ τη βάση είναι απ’ τα πιο θανάσιμα για έναν κομμουνιστή αμαρτήματα. Η πρώτη κατοχή μάς είναι και δω το πιο κλασικό παράδειγμα και δίδαγμα.

Δεύτερο. Δε μπορείς να μελετήσεις ολόπλευρα και ικανοποιητικά την κατάσταση και να καθορίσεις την πολιτική γραμμή και τα καθήκοντα της οργάνωσης χωρίς κολλεχτιβίστικη προσπάθεια και συνεισφορά των καθοδηγητικών στελεχών, του αχτίφ, τη δημιουργική συμβολή της βάσης. Η κολλεχτιβιστικότητα στην κομματική δουλειά, – το ζήτημα αυτό μπαίνει κάθε φορά συγκεκριμένα ανάλογα με τις συνθήκες νομιμότητας, μισονομιμότητας είτε παρανομίας, – είναι βασική μπολσεβίκικη απαίτηση προς το στέλεχος.

Τρίτο. Αφού μελετήσεις την κατάσταση και καταλήξεις σε συμπεράσματα και αποφάσεις, η καθοδήγηση, που πρέπει να εξασφαλίσεις στο αχτίφ σου στη βάση, στις μάζες, για να γίνουν και οι αποφάσεις που πάρθηκαν πραγματικότητα, η καθοδήγηση αυτή πρέπει να’ναι συγκεκριμένη, ζωντανή, καθημερινή, επιτελική. Το αφηρημένο, το γενικό και το καλουπιασμένο στη δουλειά είναι καταδίκη για την καθοδήγηση. Μόνο με εντολές και διαταγές απ’ τα πάνω δε μπορείς να κάνεις πραγματικό έργο.

Κομμουνιστική ξιπασιά, – λέει ο Λένιν, – σημαίνει ότι ένας άνθρωπος, όντας στο κομμουνιστικό κόμμα χωρίς να’χει ακόμα διωχτεί απ’ αυτού, φαντάζεται ότι με τα κομμουνιστικά διατάγματα μπορεί να λύσει όλα τα καθήκοντά του”(τόμος 33, σελ.53).

Την ξιπασιά αυτή ο Λένιν τη λέει “πρώτο εχθρό”. Είναι εκδήλωση της πιο αντικομματικής γραφειοκρατίας στην κομματική καθοδηγητική δουλειά. Η ξιπασιά αυτή δε δημιουργεί έργο, μα χαντακώνει τη δουλειά και ο κουκουές την πολεμά αμείλιχτα.

Τέταρτο. Μην υποτιμάς, ποτέ, το “μικρό”, το “ασήμαντο”, το δευτερεύον στη δουλειά. Μην ξεχνάς, ποτέ, ότι στην κομματική δουλειά δεν υπάρχει “μικρό” και “ασήμαντο”, ότι και το πιο μικρό πρέπει σωστά να εκτιμιέται και ν’ αξιοποιείται, ότι απ’ τα “μικρά” και “ασήμαντα” γίνονται, χτίζονται, δημιουργιένται τα μεγάλα. Ο Στάλιν, προβάλλοντας το Λένιν, παντού, σαν παράδειγμα, τονίζει και τούτο:

Ποτέ μην αρνιέσαι το μικρό στη δουλειά, γιατί απ’ το μικρό χτίζεται το μεγάλο, σ’ αυτό βρίσκεται μια απ’ τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες του Λένιν” (τόμος 7, σελ. 15).

Και η ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος στην Έκκλησή της στις 22 του Γενάρη 1924 προς όλους τους εργαζόμενους, για το θάνατο του Λένιν, λέει και τούτο:

Ο Λένιν, σαν κανένας άλλος, ήξερε να βλέπει και το μεγάλο και το μικρό, να προλέγει τις πιο τεράστιες ιστορικές καμπές και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί την κάθε μικρή λεπτομέρεια. Ήξερε, όταν χρεάζεται, να επιτίθεται με λύσσα (δαιμονισμένα, Ν.Ζ.[Σημείωση Ν.Ζ.: Σ’ όλες τις εκδόσεις στα ελληνικά της σύντομης βιογραφίας του Λένιν απ’ το κομμάτι αυτό της Έκκλησης της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ) παραλείπεται η φράση “όταν χρειάζεται να επιτίθεται λυσσασμένα”, δείγμα, κι αυτό, για το πόσο άθλια και ανεύθυνα κάνουμε πολλές φορές και τις πιο υπεύθυνες δουλειές”]) και, όταν χρειάζεται, να υποχωρεί, για να ετοιμάσει νέα επίθεση. Δε γνώριζε κανενός είδους στερεότυπες φόρμουλες. Τα σοφά του μάτια, που τα ‘βλεπαν όλα, δεν είχαν παρωπίδες. Γιατί ήταν ο γεννημένος αρχηγός του προλεταριακού στρατού, η μεγαλοφυία της εργατικής τάξης”.

Πέμπτο. Το στέλεχος πρέπει και στην κομματική του δουλειά και στην αγωνιστική του δράση και στην ατομική του ζωή να ‘ναι παράδειγμα και υπόδειγμα. Όλοι οι αγωνιστές μας και, πρώτ’ απ’ όλα, απ’ τον πόλεμο και την παράνομη δουλειά, απ’ την παραγωγή και όσοι έχουν τώρα ταμπούρι τη μόρφωση, ξέραν, ζήσαν τη δύναμη του παραδείγματος. Ο κουκουές και το στέλεχός μας, όλοι εμείς έχουμε σαν ύψιστο υπόδειγμα ολόπλευρης, φωτισμένης, αγωνιστικής ζωής τ’ανυπέρβλητα πρότυπά μας, τους δασκάλους και οδηγητές μας, τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν. Στη ζωή μας, στον αγώνα μας, στην κομματική μας δουλειά αυτούς έχουμε για σύμβολα, οδηγητές, πρότυπα. Η φιλοδοξία μας η ανώτατη είναι να φαινόμαστε, όσο μπορούμε πιο πλέρια, άξιοι μαθητές τους. Παράλληλα ο κουκουές και το στέλεχος, μόνον όταν στέκει ο ίδιος πρότυπο και παράδειγμα, όταν στον τομέα του, στο πόστο όπου τον τοποθέτησε ο λαός και το κίνημα, στέκει υποδειγματικός αγωνιστής, ζωντανό υπόδειγμα, που ολοκληρωτικά δίνεται στον αγώνα και, δίχως επίδειξη, κομπασμό και απαιτήσεις, κάνει στο ακέραιο το καθήκον του, μόνον έτσι ο κουκουές μπορεί να συσπειρώσει γύρω του τις μάζες, να δημιουργήσει γύρω του κολλεχτιβιστικό όργανο, ικανό να εμπνεύσει τις μάζες, να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, να τις οργανώσει, να τις καθοδηγήσει στην πάλη. Ο κουκουές, το στέλεχός μας ξέρουν καλά και δεν ξεχνάν ποτέ, ότι εκείνο που πείθει και καταχτά τις μάζες δεν είναι τα λόγια μα τα επαναστατικά έργα. Και όταν λέμε ότι το στέλεχός μας πρέπει να ‘ναι προσωπικό παράδειγμα, πρέπει να καταλαβαίνουμε, πάνω απ’ όλα, τούτο δω: το στέλεχος στέκει στέρεα στην κομματική γραμμή, εφαρμόζει ολοκληρωτικά και δημιουργικά την κομματική γραμμή και, πάνω σ’ αυτή τη βάση υπάρχει πλέρια σύμπτωση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα του. Ο κουκουές κάνει έργο τα λόγια που λέει. Και τα λόγια του στέκονται πάντα στο ύψος της πραγματικότητας και των δυνατοτήτων της: Χωρίς αυτό δεν αξίζει και πολλά πράγματα, όσο καλά και αν τα λέει τα λόγια. Μπορούμε ακόμα, να πούμε και τούτο: τα έργα του κουκουέ είναι πάντα περισσότερα απ’ τα λόγια του. Και αυτό αποτελεί γνώρισμα πραγματικής, κομματικής σεμνότητας. Ο κουκουές είναι ξένος προς κάθε αυτορεκλάμα, επίδειξη, κομπασμό.

Έκτο. Και αυτό είναι απ’ τα πιο βασικά και πρωταρχικά: Ο κουκουές, το στέλεχος, την απόφαση που παίρνει την περιβάλλει, απ’ την πρώτη στιγμή και σ’ όλη την πορεία της, προς την πραγματοποίησή της, με όλα τα απαραίτητα και κατάλληλα κάθε φορά οργανωτικά μέτρα, που αυτά ακριβώς θα επιτρέψουν η απόφαση που πάρθηκε να εφαρμοστεί, να γίνει πράξη, ζωή.

Και η παραμικρή απόφαση, λόγου χάρη, να οργανώσεις μια νόμιμη, κομματική συνέλευση (Κόβας) και αυτή χρειάζεται από τα πριν μια σειρά οργανωτικά μέτρα, που θα εξασφαλίσουν την επιτυχία της συνέλευσης: πρέπει να βρεθεί και να ετοιμαστεί το κατάλληλο μέρος, να καταρτιστεί η ημερήσια διάταξη και όλες οι άλλες προτάσεις, που θα γίνουν στη συνέλευση (όρια ομιλίας, προεδρείο κλπ) να δουλευτεί καλά η εισήγηση, το σχέδιο απόφασης κλπ κλπ.

Η οργανωτική δουλειά που χρειάζεται, για να πραγματοποιηθεί η κάθε απόφαση, το κάθε μέτρο, απαιτεί απ’ το στέλεχός μας πολύ μελετημένη, συστηματική, λεπτομερειακή προσπάθεια, που ν’ αγκαλιάσει όλες τις πλευρές. Και μετά πρέπει με σύστημα και επιμονή όλα αυτά να πραγματοποιούνται έγκαιρα στη ζωή. Εδώ χρειάζεται σχέδιο και πρόγραμμα.

Πολλά στραπάτσα, μικρά και μεγάλα, πολλές αποτυχίες έχουμε ακριβώς γιατί έγκαιρα δεν παίρνουμε τα κατάλληλα οργανωτικά μέτρα, ή γιατί ξεχνάμε, ή μας διαφεύγει μία “ασήμαντη” οργανωτική λεπτομέρεια. Το οργανωτικό ταλέντο, η οργανωιτκή ικανότητα να μπορείς σωστά, έγκαιρα, χωρίς σπατάλη μέσων και δυνάμεων να στήνεις οργανωτικά καλά μια ορισμένη δουλειά είναι σοβαρό πολιτικό προσόν. Αυτό το ταλέντο δουλεύεται, καλλιεργείται, αναπτύσσεται στην πράξη, πλουτίζεται με την πείρα. Και το οργανωτικό αυτό ταλέντο είναι απαραίτητο, κυρίως, στις συνθήκες της παράνομης οργάνωσης και δουλειάς. Εδώ καμιά υποτίμηση δεν επιτρέπεται, γιατί υποτίμηση σημαίνει αποτυχία, στραπάτσο, ζημιά.

Η κάθε απόφαση και η πιο καλή, το κάθε μέτρο και το πιο επείγον και αναγκαίο χρειάζονται την κατάλληλη οργανωτική προετοιμασία και δουλειά. Η οργανωτική ικανότητα συνίσταται στο να το πιάνεις αυτό το πράμα, να το βλέπεις και μετά πραχτικά να το αντιμετωπίζεις.

Χωρίς αυτό, μπορεί να χαντακωθεί και η πιο καλή, η πιο χρήσιμη και απαραίτητη απόφαση. Ο οργανωτής κουκουές, που ξέρει, αφού παρθεί η απόφαση, να διατάσσει σωστά τις δυνάμεις του, να καταλήγει στα κατάλληλα μέτρα, να τοποθετεί σωστά τα στελέχη και μετά να καθοδηγεί καλά την πραχτική δουλειά και να ελέγχει όλη την πορεία και την απόδοσή της, ο οργανωτής – κουκουές, που, μ’ αυτά όλα, εξασφαλίζει την έγκαιρη και ολοκληρωτική πραγματοποίηση της απόφασης, κάνει ακριβώς τη δουλειά του, όπως τη χρειάζεται το κόμμα.

Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα στη δουλειά τονίζει, ξεχωρίζει ιδιαίτερα, για το στέλεχος και το μέλος μας, τη συναίσθηση του χρέους, της ευθύνης στο μεγάλο και στο μικρό. Κάθε δουλειά που το μέλος και το στέλεχός μας αναλαμβάνει να κάνει, τη μελετά, τη ζυγίζει και μετά υπεύθυνα παλεύει για να την πραγματοποιήσει. Το αίσθημα της ευθύνης είναι βαθιά ριζωμένο στον κουκουέ. Και εκφυγή απ’ το χρέος του, απ’ την ευθύνη του ο κουκουές, ούτε στον εαυτό του επιτρέπει, ούτε στον άλλον αναγνωρίζει. Το κομματικό μου καθήκον, τη δουλειά που μου ανέθεσε το κόμμα την εκτελώ έγκαιρα και πλέρια. Αυτή η αρχή είναι απαραβίαστη για τον κουκουέ. Και την κομματική αυτή ευθύνη ο κουκουές την παραδέχεται και την καταλαβαίνει όχι μόνο για τη δουλειά που άμεσα προσωπικά κάνει, μα και για τον τομέα και τα πρόσωπα που καθοδηγεί, για τα έργα τους και την πολιτική τους.

Ο πολιτικός καθοδηγητής, – λέει ο Λένιν, – είναι υπεύθυνος όχι μόνο για το πώς καθοδηγεί μα και για το τι κάνουν όσοι καθοδηγούνται απ’ αυτόν. Αυτό κάποτε δεν το ξέρει, αυτό συχνά δεν το θέλει, μα η ευθύνη πέφτει πάνω του” (τόμος 32, σελ. 15).

Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα στη δουλειά ζητά απ’ τον κουκουέ να μην επαναπαύεται, ποτέ σ’ αυτό που πέτυχε, στις δάφνες. Όταν το κάνεις αυτό, τότε κόβεις μόνος σου το δρόμο για την παραπέρα πορεία και πρόοδο. Ποτέ, καμιά δουλειά, στο κόμμα μας και στον αγώνα μας, δε μπορεί να γίνεται απόλυτα τέλεια, γιατί αυτό είναι αδύνατο. Ποτέ δε μπορούν να γίνουν όλα, τόσο τέλεια και τόσο εξαντλητικά, ώστε να μη χωράει βελτίωση, παραπέρα καλυτέρεψη. Πάντα μένει κάτι, ας είναι και πολύ μικρό, που δεν έγινε, που θα μπορούσε να γίνει. Πάντα μια δουλειά θα μορούσε να γίνει καλύτερα, μια προσπάθεια ν’ αποδώσει, ποιοτικά και ποσοτικά, περισσότερα. Και η πιο καλή και τέλεια δουλειά παρουσιάζει ορισμένες ελλείψεις, ανεπάρκειες, ατέλειες. Απ’ εδώ βγαίνει το συμπέρασμα ότι ποτέ δεν πρέπει να αυτοϊκανοποιούμαστε απ’ αυτό που πετύχαμε, να επαναπαυόμαστε πάνω στις δάφνες των επιτυχιών μας. Πρέπει σωστά να βλέπουμε και να εκτιμάμε τις επιτεύξεις μας και, δίχως γκρίνιες και ένα αδικαιολόγητο ανικανοποίητο, πρέπει να μιλάμε για τις επιτυχίες μας, χωρίς όμως επανάπαυση και βλέποντας τις αδυναμίες και τις ελλείψεις που παρουσιάζουν και οι πιο σοβαρές επιτυχίες μας. Ο κουκουές δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά, ότι και η πιο καλή δουλειά και απόδοση που χτες μπορεί να ικανοποιούσε, για σήμερα είναι κιόλας ανεπαρκής, γιατί έχει κιόλας ξεπεραστεί και για αύριο οι απαιτήσεις θα’ναι ακόμα πιο μεγάλες, καινούργιες, γιατί και η κατάσταση και οι συνθήκες θα’ναι άλλες. Ακόμα και όταν η δουλειά που τελείωσε ικανοποιεί πλέρια και πρέπει να ‘ναι κανένας ευχαριστημένος για καλά και πάλι δεν επιτρέπεται αυτοϊκανοποίηση και επανάπαυση, γιατί η αυτοϊκανοποίηση και η επανάπαυση σκοτώνουν το αγωνιστικό ανικανοποίητο, την αισιόδοξη ανησυχία, αυτή που ξέρει ότι η ζωη και η πάλη δε σταματά, γι’ αυτό πρέπει, και όταν ολοκληρώνεις τη μια δουλειά με επιτυχία, να μη σταματάς, να μην επαναπαύεσαι, όπως λέει ο Στάλιν, στις δάφνες, μα να κινητοποιείσαι και να ετοιμάζεσαι για την αυριανή ημέρα, για το καινούργιο, για τους νέους αγώνες, που αναπότρεπτα θα φέρει η αυριανή, ύστερα απ’ τη σημερινή επιτυχία, μέρα. Αυτό που ψες ήταν επιτυχία, αν δεν το στερεώσεις, κατουχυρώσεις και επεκτείνεις σήμερα, αύριο θα ‘ναι πια ανεπαρκές και εμπόδιο.

Στο θαυμάσιο μυθιστόρημά του “Μπέλαγια Μπεριόζα” (“Η Άσπρη Σημύδα”), ο Μ. Μπουμπενόφ έτσι παρουσιάζει έναν απ’ τους χαραχτηριστικούς ήρωές του, τον ταγματάρχη της φρουράς Οζέροφ:

Ο Οζέροφ είχε μια αυστηρή συνήθεια, που απ’ αυτή, χωρίς καμιά πίεση πάνω του, δεν ξέφευγε ποτέ στη ζωή. Χαίροντας για την επιτυχία που πραγματοποιήθηκε σε μια κάποια δουλειά, ο Οζέροφ αμέσως άρχιζε να σκέφτεται για τις καινούργιες δουλειές που μπορούν να φέρουν καινούργιες επιτυχίες. Ήταν μια συνήθεια ενεργητικής ανησυχίας, χρήσιμου ανικανοποίητου από μόνη τη χαρά, ας είναι μάλιστα και μεγάλη, και διαρκής επιθυμία να τη συμπληρώσει με σκέψεις για την αυριανή μέρα”

Σα θετικό αγωνιστικό γνώρισμα η δημιουργική ανησυχία και το ανικανοποίητο που δεν αναγνωρίζει την αυτοϊκανοποίηση πρέπει να καλλιεργείται.

Όποιος, λοιπόν, επαναπαύεται και χάνει το νήμα της πραγματικότητας, της κίνησης, της αλλαγής, που επιβάλλει καινούργια, ανώτερη και καλύτερη προσπάθεια και απόδοση, αυτός θα αποτύχει και θα κάνει ζημιά.

Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα στη δουλειά επιβάλλει να αναλύουμε πάντα τη δουλειά μας, να τη βλέπουμε κριτικά και αυτοκριτικά και να παλεύουμε πάντα να διορθώνουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις, τα λάθη μας. Να παλεύουμε ακούραστα να κάνουμε καλύτερα τη δουλειά μας, να ξεπερνούμε και να διορθώνουμε τις ανεπάρκειες και τα λάθη μας. Η αυτοκριτική πρέπει να γίνεται στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια, και να ‘ναι όχι προσωρινό και εποχιακό, μα μόνιμο, πάντα ακονισμένο και ετοιμοπόλεμο όπλο στα χέρια μας. Ο Στάλιν διδάσκει:

Το σύνθημα της αυτοκριτικής δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν κάτι πρόσκαιρο και περαστικό. Η αυτοκριτική είναι ιδιαίτερη μέθοδος, μπολσεβίκικη μέθοδος διαπαιδαγώγησης των στελεχών, του κόμματος και της εργατικής τάξης γενικά, στο πνεύμα της επαναστατικής εξέλιξης. Ακόμα, ο Μαρξ μιλούσε για την αυτοκριτική σα γα μέθοδο δυναμώματος της προλεταριακής επανάστασης. Σχετικά με την αυτοκριτική στο κόμμα μας, η αυτοκριτική άρχισε όταν άρχισε η εμφάνιση του μπολσεβικισμού στη χώρα μας, απ’ τις πρώτες κιόλας μέρες της γέννησής του, σαν ξεχωριστού επαναστατικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα”. (τόμος 11, σελ. 127).

Χωρίς έργα, έμπραχτη αναγνώριση και διόρθωση των λαθών η αυτοκριτική καταντά κούφια φράση, που δεν έχει καμιά σχέση με τη γόνιμη και ζωογόνα μπολσεβίκικη αυτοκριτική. Και η κριτική είναι κομματική όταν είναι ζωντανή, συγκεκριμένη, αυστηρή, όχι, όμως, χωρίς σοβαρό λόγο, εκμηδενιστική. Υπάρχουν τύποι που προς τα κάτω είναι άγριοι και προς τα πάνω ξεσκονίστρες. Υπάρχουν άλλοι που τους αρέσει να κάνουν κριτική στους άλλους, όταν όμως, πρόκειται για δικές τους αδυναμίες, ελλείψεις, παραλείψεις και λάθη, τότε προσπαθούν να τα φορτώσουν στους άλλους. Ο κουκουές δεν έχει καμιά σχέση με όλα αυτά. Ο κουκουές τη γνώμη του τη λέει σταράτα, θαρραλέα, καθαρά και προς τα πάνω και προς τα κάτω. Ξέρει ότι το να μη λες τη γνώμη σου για στραπάτσα, λάθη, αδυναμίες, οικογενειακότητες, αλληλοκάλυψη και αλληλοσυγχώρια κλπ, μέσα στο κόμμα, είναι η χειρότερη μορφή δειλίας, απαράδεχτη για τον κουκουέ. Ο κουκουές παλεύει αμείλιχτα, μα πάντα κομματικά ενάντια σ’ όλα αυτά. Και όταν, ακόμα, πρόκειται και για ανώτερα στελέχη, δεν τα βάζει ποτέ κάτω. Και όταν, ακόμα, αυτά τον κατατρέχουν, επειδή κάνει κριτική, τον συκοφαντούν, τον χτυπούν, γιατί ξέρει ότι το σωστό μέσα στο κόμμα τελικά θα επιβληθεί, όσα “γερά κότσια” και πλάτες κι αν έχουν οι φταίχτες. Ο κουκουές δε φορτώνει ποτέ σ’ άλλον τις αμαρτίες τις δικές του. Τα λάθη του τα λέει ντόμπρα και ανοιχτά και τα διορθώνει γρήγορα. Και όταν αδίκησε έναν ξέρει, παστρικά και ντόμπρα, να το επανορθώνει, γιατί δεν υπάρχει πιο απαράδεχτο και ταπεινό πράμα, από το ν’ αδικείς έναν, γιατί στέκεσαι ιεραρχικά πιο ψηλά του και να μην έχεις το θάρρος και την εντιμότητα έγκαιρα και ολοκληρωτικά να διορθώνεις την αδικία. Ξέρει ο κουκουές ότι όποιος κάνει λάθος και δεν το διορθώνει, μοιάζει με κείνον που πέφτει χάμω, είτε μέσα στη λάσπη, και δε σηκώνεται.

Να διδάσκεις τα στελέχη πάνω στα ίδια τους τα λάθη είναι θεμελιακή μπολσεβίκικη αρχή. Να τι μας διδάσκουν σχετικά οι Λένιν και Στάλιν:

Τι πάει να πει να διδάσκεις τα στελέχη πάνω στα ίδια τους τα λάθη;

Ο Λένιν δίδασκε ότι να αποκαλύπτουμε ευσυνείδηα τα λάθη του κόμματος, να μελετάμε τις αιτίες που γέννησαν αυτά τα λάθη, και η χάραξη των δρόμων που είναι αναγκαία για να διορθωθούν αυτά τα λάθη, είναι ένα απ’ τα πιο σίγουρα μέσα για να διδάσκονται και διαπαιδαγωγούνται σωστά τα στελέχη του κόμματος, για να διδάσκονται και διαπαιδαγωγούνται σωστά η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες. Ο Λένιν λέει:

Η σχέση του πολιτικού κόμματος προς τα λάθη του είναι ένα απ’ τα πιο σημαντικά και σίγουρα κριτήρια για τη σοβαρότητα του κόμματος, και για την εκπλήρωση από μέρους του στην πράξη των υποχρεώσεών του προς την τάξη του και προς τις εργαζόμενες μάζες. Το να αναγνωρίζεται ανοιχτά το λάθος, να αποκαλύπτονται οι αιτίες του, το ν’ αναλύεται η κατάσταση που το γέννησε, το να συζητιένται προσεχτικά τα μέσα για να διορθωθεί το λάθος, να αυτό είναι γνώρισμα σοβαρού κόμματος, να αυτό είναι η απομέρους του εκπλήρωση των υποχρεώσεών του, να αυτό είναι διαπαιδαγώγηση και διδασκαλία της τάξης και μετά και της μάζας.”

Αυτό σημαίνει ότι υποχρέωση των μπολσεβίκων είναι όχι το σκέπασμα των λαθών τους, όχι η υπεκφυγή απ’ το ζήτημα των λαθών τους, όπως αυτό γίνεται σ’ εμάς συχνά, μα η τίμια και ανοιχτή αναγνώριση των λαθών τους, η τίμια και ανοιχτή χάραξη του δρόμου για το διόρθωμα αυτών των λαθών, το τίμιο και ανοιχτό διόρθωμα των λαθών τους.

Εγώ δε θα ‘λεγα ότι πολλοί απ’ τους συντρόφυς μ’ ευχαρίστηση κάνουν αυτή τη δουλειά. Μα οι μπολσεβίκοι αν πραγματικά θέλουν να ‘ναι μπολσεβίκοι, πρέπει να βρουν μέσα τους το θάρρος ν’ αναγνωρίσουν ανοιχτά τα λάθη τους, ν’ αποκαλύψουν τις αιτίες τους, να χαράξουν τους δρόμους για τη διόρθωσή τους κι έτσι να βοηθήσουν το κόμμα να δώσει στα στελέχη σωστή διδαχή και σωστή πολιτική διαπαιδαγώγηση. Γιατί μόνο πάνω σ’ αυτό το δρόμο, μόνο σε συνθήκες ανοιχτής και τίμιας αυτοκριτικής μπορεί να διαπαιδαγωγηθούν πραγματικά μπολσεβίκικα στελέχη, μπορεί να διαπαιδαγωγηθούν πραγματικοί μπολσεβίκοι ηγέτες…” (Για τις ανεπάρκειες στην κομματική δουλειά).

Οι κουκουέδες, αν θέλουμε να γίνουμε πραγματικά μπολσεβίκοι, πρέπει να ενστερνιστούμε και αυτό το λενινιστικό- σταλινικό δίδαγμα.

Οι Λένιν και Στάλιν, το Μπολσεβίκικο Κόμμα ποτέ δεν έκρυψαν απ’ τους εργαζόμενους τις τεράστιες δυσκολίες που έχει ο αγώνας μας. Και διαπαιδαγωγούσαν και ατσάλωναν τους κομμουνιστές και τους πρωτοπόρους εργάτες στην πάλη ενάντια στις δυσκολίες, στην πάλη για την υπερνίκηση των δυσκολιών.

Ο Στάλιν διδάσκει:

Οι δυσκολίες γι’ αυτό και υπάρχουν, για να παλεύει κανείς μ’ αυτές και να τις υπερνικά. Οι μπολσεβίκοι θα χανόντουσαν στα σίγουρα στον αγώνα τους ενάντια στην κεφαλαιοκρατία, αν δε μάθαιναν να υπερνικούν τις δυσκολίες”.

Το ζήτημα αυτό το πιάνει ο Στάλιν και στο λόγο του στους τελειόφοιτους απ’ τις Ακαδημίες του Κόκκινου Στρατού, στις 4 του Μάη 1935. Για να ‘χεις επιτυχίες πραγματικές και μεγάλες,

είναι ανάγκη να εξοπλιστείς με γερά νεύρα, με μπολσεβίκικη αντοχή και πεισματάρικη υπομονή, για να υπερνικήσεις τις πρώτες αποτυχίες και σταθερά να βαδίσεις μπροστά προς το μεγάλο σκοπό, μη επιτρέποντας ταλαντεύσεις και αβεβαιότητα στις γραμμές σου”. Και προσθέτει, όταν αναφέρεται σ’ αυτούς που αντιδρούσαν στη γραμμή του κόμματος: “εμείς οι μπολσεβίκοι είμαστε άνθρωποι ξεχωριστής φτιασιάς. Ξέχασαν ότι τους μπολσεβίκους δεν τους φοβερίζεις ούτε με τις δυσκολίες, ούτε με τις απειλές”. Και τελειώνει ο Στάλιν το λόγο του αυτόν έτσι: “Το πραγματικό ατσάλωμα των στελεχών γίνεται στη ζωντανή δουλειά έξω απ’ το σχολειό, στην πάλη με τις δυκσολίες, στην υπερνίκηση των δυσκολιών. Να θυμάστε, σύντροφοι, ότι μόνο εκείνα τα στελέχη είναι καλά, που δε φοβούνται τις δυσκολίες, που δεν κρύβονται απ’ τις δυσκολίες, μα αντίθετα, βαδίζουν σε προϋπάντηση των δυσκολιών για να τις ξεπεράσουν και να τις εξαλείψουν. Μονάχα στην πάλη με τις δυσκολίες σφυρηλατιένται τα πραγματικά στελέχη”.

Δεν υπάρχουν τέτοια φρούρια που να μη μπορούν οι μπολσεβίκοι να τα πάρουν” (Στάλιν).

Πρέπει μόνο ο κουκουές να μάθει πώς πρέπει το κάθε φρούριο να το παίρνει. Και τη μάθηση αυτή τη δίνει το μαρξιστικό – λενινιστικό σχολειό, το μπολσεβίκικο σχολειό της θεωρίας και της πράξης, της ζωής και της πάλης.

Η ενεργητικότητα, – διδάσκει ο Στάλιν, – είναι εκείνη η αδάμαστη δύναμη που δεν ξέρει και δεν παραδέχεται εμπόδια, που σαρώνει με την ενεργητική της εμμονή όλα και τα κάθε λογής εμπόδια, που δε μπορεί να μη φέρει ως το τέλος το έργο που άρχισε, και αν ακόμα είναι μικρό έργο, και που χωρίς αυτήν είναι ακατανόητη η σοβαρή δημιουργική δουλειά. Για να κινιέσαι μπροστά, διδάσκει, όπως είδαμε και στα προηγούμενα, ο Στάλιν, χρειάζεται το επαναστατικό φτερούγισμα, άνοιγμα που είναι η ζωογόνα δύναμη, που ξυπνά τη σκέψη, κινεί στα μπρος, σπάνει το παλιό, δίνει προοπτική.

Το συμπέρασμά μας εδώ πρέπει να ‘ναι ότι ο κουκουές, που βγάζει το μπολσεβίκικο σχολειό της ζωής και της πάλης, ξέρει με αλύγιστη σταθερότητα, επιμονή και ενεργητικότητα, με θέληση και ατράνταχτη πίστη να υπερνικά δυσκολίες, να σαρώνει εμπόδια και να φτάνει στο σκοπό, στη νίκη. Η νίκη δε δίνεται εύκολα. Μα ούτε και οι κουκουέδες είναι για τις εύκολες νίκες. Ο κουκουές καταχτά τη νίκη, όσο δύσκολη και αν είναι. Και πιο σκληρή και δύσκολη πάλη, απ’ τη δική μας δεν υπάρχει. Όπου, όμως, υπάρχει θέληση, εκεί υπάρχει και δρόμος. Και πιο αδάμαστη θέληση απ’ τη μπολσεβίκικη, απ’ την κουκουέδικη δεν υπάρχει.

Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα διαμορφώνεται, διαπλάθεται μέσα στις συνθήκες της πάλης του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων για την ανατροπή της κεφαλαιοκρατίας και την ανοικοδόμηση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας. Και αποβλέπει στο να διαμορφώσει αγωνιστές, στελέχη, ικανούς, ολόπλευρα ψημένους να σταθούν μπροστάρηδες, οδηγοί στον αγώνα αυτόν. Και επειδή ο αγώνας αυτός είναι ο πιο δύσκολος, πολύπλευρος και πολυμέτωπος, ο πιο καθολικός απ’ όλους όσους γνώρισε η ανθρωπότητα, ως τα σήμερα, γι’ αυτό και οι απαιτήσεις που προβάλλονται στα στελέχη, μικρά και μεγάλα του αγώνα αυτού, είναι απ’ τις πιο μεγάλες και δύσκολες, τέτοιες που ποτέ προηγούμενα δεν είχαν προβληθεί σ’ αγωνιστές του λαού και επαναστάτες. Ο λαϊκός αγωνιστής, ο κουκουές καταλαβαίνει, ξέρει πόσο δύσκολο πράμα είναι να μπορεί κανείς ν’ ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στην υψηλή αυτή μπολσεβίκικη αγωνιστική απαιτητικότητα. Μα γι’ αυτό και γίνονται κομμουνιστές, για να δαμάσουν κι αυτές τις δυσκολίες, για να καταχτήσουν κι αυτό το φρούριο, το πιο δύσκολο απ’ όλα, να γίνουν, δηλαδή, άξιοι κουκουέδες, που για πρότυπό τους έχουν τους μπολσεβίκους. Μέσα στις δυσκολίες και τις στερήσεις του αγώνα, με΄σα στο μακρόχρονο σχολειό της επαναστατικής πάλης, στο σφυροκόπημα και στο ατσάλωμα, στα διάφορα μέτωπα του ταξικού πολέμου, στη διαπαιδαγώγηση της άτεγκτης μπολσεβίκικης κομματικότητας αφομοιώνονται και αποχτιένται οι αρετές αυτές.

Όταν έρχεται στο κίνημα ο νέος τού δίνει φτερά ο αγνός ενθουσιασμός, ο αποτροπιασμός μπροστά στην αδικία, που τσακίζει τους δικούς του, το λαό, η απόφασή του να σταθεί δίπλα στο λαό, να παλέψει μαζί του. Τίμιος, φιλότιμο παλικάρι, με ακεραιότητα, επαναστατικό θάρρος και αποφασιστικότητα, με ολοκληρωτικό δόσιμο που φθάνει μέχρι την αυτοθυσία, όταν αυτό χρειάζεται. Έτσι ξεκινά, έτσι προχωρεί, έτσι ανεβαίνει ο νέος, ο αγωνιστής. Και μέσα στην πάλη ενάντια στον εχθρό ατσαλώνει και αναπτύσσει την ανώτερη κομματική ευθιξία και το κομματικό φιλότιμο, την κομματικότητά του, την άκαμπτη μπολσεβίκικη αδιαλλαξία. Σφυρηλατεί την ολόπλευρη αγωνιστική αντοχή του, που τον κάνει ικανό να τα βγάζει παλικαρήσια πέρα με όλα τα εμπόδια και τις εναντιότητες. Χτίζει το θεωρητικό του βάθρο. Μελετά, γράφει, συνοψίζει, παλεύει. Και όλα αυτά σαν ένα ενιαίο αδιάρρηχτο σύνολο. Η πάλη βοηθάει τη μελέτη, η μελέτη δυναμώνει την πάλη. Μέσα σ’ αυτό το ψήσιμο διαμορφώνεται σε πολιτικό ηγέτη, που ενστερνίστηκε, χώνεψε τη λενινιστική – σταλινική αρχή ότι η μόνη σωστή πολιτική είναι η πολιτική αρχών. Αφομοιώνει τις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές, τη μπολσεβίκικη οργανωτική πείρα. Γίνεται οργανωτής του κόμματος και των μαζών, τεχνίτης στη συνωμοτικότητα και στην επαγρύπνηση, που ξέρει να χρησιμοποιεί και να συνδυάζει κάθε φορά όλες τις μορφές οργάνωσης και όλες τις μέθοδες πάλης. Γίνεται στέλεχος που μ’εσα σ’ όλη του τη δουλειά, για βασική επιδίωξη έχει και τούτο: να δημιουργεί και να διαπλάθει νέα στελέχη, άξιους συνεχιστές, νέα βάρδια – αντικαταστάτες, γιατί ξέρει ότι δίχως αυτό η δουλειά του, όσο αποδοτική κι αν είναι στους άλλους τομείς, θα παραμείνει μισή, ασυμπλήρωτη, όχι ικανοποιητική. Μια κομματική αρχή λέει: η βάση είναι ο καθρέφτης για τον καθοδηγητή της και στο θετικό και στ’ αρνητικό. Είναι αυτό που ο λαός μας το λέει με τη γνωστή παροιμία: σ’ όποιον δάσκαλο πας, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Ώστε το να εξασφαλίζεις τη διαδοχικότητα, τη συνέχεια στην κομματική καθοδήγηση και δουλειά είναι βασικό δείγμα για την κομματική σου αξιοσύνη. Και τον εαυτό σου, την κομματική σου αξία στην πραγματικότητα τη δείχνεις στη δουλειά που δημιούργησες, στο έργο που έχτισες και πρώτα απ’ όλα στη βάση που διαπαιδαγώγησες και στα στελέχη που ανάδειξες. Σ’ αυτό σου το έργο, στη μαζικότητα και στην επαναστατική λαϊκότητά σου, στη διαδοχή σου που ετοίμασες, στα στελέχη που δημιούργησες και στη μπολσεβίκικη κομματικότητα που τα ‘ψησες, φαίνεται και αν ανταποκρίθηκες στην πρώτη και βασική απαίτηση που βάζει το κόμμα στον κουκουέ: να στέκεις αναγνωρισμένος απ’ τα κάτω και αναδειγμένος με το σπαθί σου, λαϊκός ηγέτης και μπροστάρης.

Αυτές τις μπολσεβίκικες απαιτήσεις, όπως, βασικά, εκτέθηκαν πιο πάνω, προβάλλει το ΚΚΕ στους κουκουέδες. Και κάτω απ’ αυτό το φως θα δούμε πιο καθαρά, όχι μόνο το έγκλημα που έγινε ενάντια στο κόμμα, στο κίνημα, στο λαό, με την εκφυγή, στην πρώτη κατοχή, απ’ τις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές, απ’ τη μπολσεβίκικη απαιτητικότητα προς τον αγωνιστή, μα και πόσο ξένη και απαράδεχτη για το κόμμα μας ήταν η αμνήστευση των δηλωσιών, της συνθηκολόγησης, της προδοσίας. Ο αγώνας δεν αποκλείει σε κανέναν παραστρατημένο τη δυνατότητα να δείξει έμπραχτα, ότι καταλαβαίνει το λάθος του και το διορθώνει, περνώντας απ’ την πιο σκληρή δοκιμασία. Ο αγώνας, όμως, και ο λαός δε συγχωρνάν ποτέ τους προδότες που πέρασαν, έτσι είτε αλλιώς, με το μέρος του εχθρού, κατάδωσαν αγωνιστές, πρόδωσαν μυστικά του κόμματος και κάψαν κόσμο. Αυτούς το κόμμα και ο λαός θα τους μεταχειριστεί σα σπιούνους, καταδότες, προδότες. Και αυτοί αργά ή γρήγορα θα βρουν την τιμωρία που τους αξίζει. Μπορεί ο λαός μας, το κίνημα ν’ αφήσει ατιμώρητους, για να φέρουμε ένα μόνο παράδειγμα, τους προδότες του Μπελογιάννη;

Το κίνημά μας, το κόμμα μας, στη μακρόχρονη πάλη του, γαλούχησε, έθρεψε κι ανάδειξε χιλιάδες και χιλιάδες άξιους αγωνιστές, λαϊκούς ήρωες, τιμημένους κουκουέδες. Πολλές χιλιάδες δεσμώτες- όμηροι αγωνιστές μας, απ’ τα καλύτερα παιδιά του λαού μας, ατρόμαχτοι και αλύγιστοι παλεύουν μέσα απ’ τα μοναρχοφασιστικά κάτεργα, γίνονται κάθε μέρα και πιο καλοί και πιο ικανοί για τους αυριανούς αγώνες, όπου κι αυτοί θα πάρουν μέρος. Δεκάδες χιλιάδες μαχητές και στελέχη έβγαλε ο ΕΛΑΣ, έπλασε και διαπαιδαγώγησε ο ΔΣΕ. Χιλιάδες πολλές κουκουέδες παλεύουν αντρειωμένα στο δύσκολο αγώνα της παρανομίας. Θα μοπρούσε κανένας ν’ αναφέρει ονόματα πολλά αθάνατων ηρώων. Φτάνει όμως κι ένα: Ο Νίκος Μπελογιάννης, το σεμνό παλικάρι που εμψύχωσε και προσωποποίησε το πιο καλό που έφτασε και έδωσε ο κουκουές, λαϊκός αγωνιστής και μπροστάρης. Στο παράδειγμα του Μπελογιάννη, διαπαιδαγωγούνται χιλιάδες άξιοί του επονίτες και επονίτισσες, κουκουέδες και αγωνιστές.

Ο εχθρός κι εδώ έπεσε έξω. Στην τυφλή του μανία δολοφόνησε έναν άξιο κουκουέ. Μα τη θέση του την παίρνουν εκατοντάδες χιλιάδες ισάξιοί του. Θα μετανοιώσει πικρά και θα το πληρώσει ακριβά το στυγερό του έγκλημα ο Πιουριφόι και οι προσκυνημένοι του και πρώτος και κατάπτυστος ανάμεσά τους ο ιούδας Πλαστήρας.

Σαν τον ήρωα του Γκόρκι, τον Ντάνκο, και ο Μπελογιάννης άναψε για τους ανθρώπους της πατρίδας μας και για όλον τον κόσμο την καρδιά του, την έκανε δαυλό και τους φώτισε το δρόμο. Και πέθανε χωρίς να τους ζητήσει τίποτε γι’ ανταμοιβή.

Στα χνάρια του βαδίζουν όλοι οι κουκουέδες και μαζί τους και όλη η νεολαία της Ελλάδας.

 

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: