Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική, 28/03/1917)

Στο τέταρτο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής,με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχει ένα άρθρο το οποίο πραγματεύεται το ζήτημα της διάρθρωσης του νέου κράτους, το οποίο δημιουργήθηκε μετά την πτώση του Τσάρου, για το οποίο οι μπολσεβίκοι άλλαξαν στάση σταδιακά. Το θέμα λοιπόν δεν αφορά τόσο την ομοσπονδιοποίηση ή όχι ενός κράτους, όσο τη δυνατότητα να αλλάζουμε στάση σε θέματα αρχών χωρίς, ωστόσο, να χάνεται ούτε ο σκοπός. Και πράγματι, όπως αναδεικνύει ο Στάλιν με την αυτοκριτική που προσθέτει στο άρθρο κατά την έκδοσή του στα Άπαντά του το 1924, μπορούμε να αλλάζουμε στάση σε θέματα αρχών, 1) όταν αλλάζουν τα δεδομένα (εν προκειμένω, αμέσως μετά την επανάσταση ολόκληρες περιοχές και εθνότητες είχαν βρεθεί αποκομμένες, άρα, το σύνθημα για “ομοσπονδία” είχε αντιστραφεί και δεν σήμαινε πια τάση για απομάκρυνση, αλλά για ενοποίηση), 2) όταν η ίδια η πείρα δείχνει ότι δεν έρχεται η αλλαγή αυτή σε αντίθεση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς (εν προκειμένω, οικονομική προσέγγιση των εργαζόμενων μαζών των διαφόρων εθνοτήτων), 3) όταν το ειδικό βάρος ενός ζητήματος (εν προκειμένω, το εθνικό) αποδεικνύεται διαφορετικό από ό,τι μπορούσε κανείς να εκτιμά στη θεωρία και προτού αυτό το ζήτημα και η επίλυσή του ανοίξουν στις νέες συνθήκες.

Το α’μέρος: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το β’μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το γ’μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

***

Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση

Στη “Ντιέλο Ναρόντα”(7), αρ. Φύλλου 5, δημοσιεύτηκε ένα αρθρίδιο με τον τίτλο: “Η Ρωσία – ένωση περιοχών”. Το αρθρίδιο αυτό προτείνει, ούτε λίγο – ούτε πολύ, να μετατραπεί η Ρωσία σε “ένωση περιοχών”, σε “ομοσπονδιακό κράτος”. Ακούστε:

Το ομοσπονδιακό κράτος της Ρωσίας ας πάρει από την κάθε χωριστή περιοχή (Μικρορωσία, Γεωργία, Σιβηρία, Τουρκεστάν κλπ) την ιδιότητα της ανώτατης κυριαρχίας…Ας δόσει όμως στην κάθε χωριστή περιοχή την εσωτερική κυριαρχία. Η επικείμενη Συνταχτική συνέλευση ας δημιουργήσει την ένωση των περιοχών της Ρωσίας”.

Τα λόγια αυτά ο συγγραφέας του αρθρίδιου Ιωσ. Οκούλιτς, τα εξηγεί ως εξής:

Ας υπάρχει ενιαίος ρωσικός στρατός, ενιαίο νόμισμα, ενιαία εξωτερική πολιτική και ενιαίο ανώτατο δικαστήριο. Οι ξεχωριστές όμως περιοχές του ενιαίου κράτους ας είναι ελεύθερες να δημιουργήσουν εντελώς ανεξάρτητα μια καινούργια ζωή. Αν οι αμερικανοί από το 1776 ακόμα..δημιούργησαν με σύμφωνο τις “Ενωμένες Πολιτείες”, γιατί να μη μπορούμε κι εμείς στα 1917 να δημιουργήσουμε μια σταθερή ένωση περιοχών;”.

Αυτά λέει η “Ντιέλο Ναρόντα”.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι το αρθρίδιο είναι από πολλές απόψεις ενδιαφέρον και πάντως πρωτότυπο. Ενδιαφέρον έχει επίσης και ο τόνος του, που είναι πολύ πομπώδης και μοιάζει, σα να λέμε, με “διακήρυξη” (“ας δόσει”, “ας υπάρχει”!).

Σ’ όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε ότι σε γενικές γραμμές αποτελεί και μια περίεργη παρεξήγηση, που οφείλεται στον περισσότερο από επιπόλαιο τρόπο, που αντικρίζει τα διάφορα γεγονότα της ιστορίας της κρατικής συγκρότησης των Ενωμένων Πολιτειών της Βόρειας Αμερικής (καθώς και της Ελβετίας και του Καναδά).

Τι μας δείχνει η ιστορία;

Το 1776 οι Ενωμένες Πολιτείες δεν αποτελούσαν ομοσπονδία, αλλά συμπολιτεία από αποικίες ή πολιτείες ως τότε ανεξάρτητες η μια από την άλλη. Δηλαδή υπήρχαν ανεξάρτητες αποικίες, αργότερα όμως, για να περιφρουρήσουν τα κοινά τους συμφέροντα κυρίως από τους εξωτερικούς εχθρούς, οι αποικίες αυτές δημιούργησαν μεταξύ τους συμμαχία (συμπολιτεία), χωρίς να πάψουν να είναι πέρα για πέρα ανεξάρτητες κρατικές μονάδες. Στην έβδομη δεκαετία του 19ου αιώνα γίνεται μια στροφή στην πολιτική ζωή της χώρας: οι βόρειες πολιτείες ζητούν πιο σταθερή πολιτική προσέγγιση των πολιτειών, αντίθετα από τις νότιες πολιτείες που διαμαρτύρονται ενάντια στο “συγκεντρωτισμό” και μάχονται για το παλιό καθεστώς. Ανάβει ο “εμφύλιος πόλεμος”, που το αποτέλεσμά του ήταν να επικρατήσουν οι βόρειες πολιτείες. Στην Αμερική εγκαθιδρύεται ομοσπονδιακό καθεστώς, δηλαδή, μια ένωση κυρίαρχων πολιτειών, που μοιράζονται την εξουσία με την ομοσπονδιακή (κεντρική) κυβέρνηση. Το καθεστώς αυτό όμως δε διαρκεί και πολύ. Η ομοσπονδία αποδείχνεται εξίσου μεταβατικό μέτρο όπως και η συμπολιτεία. Ο αγώνας ανάμεσα στις πολιτείες και την κεντρική κυβέρνηση δε σταματάει καθόλου, η δυαδική εξουσία καταντά αφόρητη και το αποτέλεσμα της παραπέρα εξέλιξης των Ενωμένων Πολιτειών είναι ότι από ομοσπονδία μετατρέπονται σε ενιαίο (συμπαγές) κράτος, με ενιαίες συνταγματικές διατάξεις και με περιορισμένη αυτονομία (όχι κρατική, μα διοικητική – πολιτική) των πολιτειών, που επιτρέπουν αυτές οι διατάξεις. Η ονομασία “ομοσπονδία” καταντάει έτσι, σχετικά με τις Ενωμένες Πολιτείες, κούφια λέξη, υπόλειμμα του παρελθόντος, που από καιρό έπαψε πια να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες.

Το ίδιο πρέπει να πούμε και για την Ελβετία και τον Καναδά όπου αναφέρεται ο συντάχτης του παραπάνω αρθρίδιου. Κι εδώ έχουμε στην αρχή τις ίδιες ανεξάρτητες πολιτείες (καντόνια), τον ίδιο αγώνα για μια σταθερότερη ένωσή τους (πόλεμος ενάντια στο Ζόντερμπουντ(8) στην Ελβετία, αγώνας των άγγλων ενάντια στους γάλλους στον Καναδά) και αργότερα πάλι έχουμε την ίδια μετατροπή της ομοσπονδίας σε ενιαίο κράτος.

Τι μας δείχνουν αυτά τα γεγονότα;

Μας δείχνουν μόνο ότι στην Αμερική, όπως και στον Καναδά και στην Ελβετία, η εξέλιξη τράβηκε από τις ανεξάρτητες περιοχές, μέσω της ομοσπονδίας τους, προς το ενιαίο κράτος, ότι η τάση της εξέλιξης δεν είναι υπέρ της ομοσπονδίας, μα εναντίον της. Η ομοσπονδία είναι μορφή μεταβατική.

Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί η εξέλιξη του καπιταλισμού στις ανώτερες μορφές του και η διεύρυνση των ορίων κάθε οικονομικής περιοχής με τις συγκεντρωτικές της τάσεις, που συνδέεται μ’ αυτή την εξέλιξη, απαιτούν ενιαία μορφή της κρατικής ζωής κι όχι ομοσπονδιακή.

Την τάση αυτή είμαστε υποχρεωμένοι να την παρουμε υπόψη, αν φυσικά δεν έχουμε για σκοπό μας να γυρίσουμε τον τροχό της ιστορίας προς τα πίσω.

Από δω όμως βγαίνει το συμπέρασμα ότι είναι παράλογο να ζητάμε ομοσπονδία για τη Ρωσία, γιατί η ομοσπονδία είναι από την ίδια τη ζωή καταδικασμένη να εξαφανιστεί.

Η εφημερίδα “Ντιέλο Ναρόντα” προτείνει να επαναλάβουμε στη Ρωσία το πείραμα των Ενωμένων Πολιτειών του 1776. Υπάρχει όμως έστω και η πιο μακρινή αναλογία ανάμεσα στις Ενωμένες Πολιτείες του 1776 και τη Ρωσία των ημερών μας;

Οι Ενωμένες Πολιτείες αποτελούσαν τότε μια ομάδα από ανεξάρτητες αποικίες, που δε συνδέονταν μεταξύ τους και που επιθυμούσαν να συνδεθούν τουλάχιστο σε μια συμπολιτεία. Κι η επιθυμία τους αυτή ήταν ευνόητη. Η σημερινή Ρωσία παρουσιάζει κάτι το παρόμοιο; Ασφαλώς όχι! Όλοι ξέρουν πολύ καλά ότι οι περιοχές της Ρωσίας (οι παραμεθόριες περιοχές) συνδέονται με την κεντρική Ρωσία με οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς και ότι όσο πιο δημοκρατική θα ‘ναι η Ρωσία, τόσο πιο στέρεοι θα είναι και οι δεσμοί αυτοί.

Παρακάτω. Για να εγκαθιδρυθεί στην Αμερική συμπολιτεία ή ομοσπονδία ήταν απαραίτητο να ενωθούν οι αποικίες που ως τότε δε συνδέονταν μεταξύ τους. Κι αυτό ανταποκρινόταν στα συμφέροντα της οικονομικής ανάπτυξης των Ενωμένων Πολιτειών. Για να μετατραπεί όμως η Ρωσία σε ομοσπονδία, θα έπρεπε να σπάσουν οι οικονομικοί και πολιτικοί δεσμοί που υπάρχουν σήμερα και που συνδέουν μεταξύ τους τις περιοχές, πράγμα εντελώς παράλογο και αντιδραστικό.

Τέλος, η Αμερική (όπως κι ο Καναδάς και η Ελβετία) είναι χωρισμένη σε πολιτείες (καντόνια) με βάση όχι τα εθνικά αλλά τα γεωγραφικά γνωρίσματα. Εκεί οι πολιτείες ξεπετάχτηκαν από τις αποικίες – κοινότητες, ανεξάρτητα από την εθνική τους σύνθεση. Στις Ενωμένες Πολιτείες υπάρχουν αρκετές δεκάδες πολιτείες, ενώ υπάρχουν μόνο 7-8 εθνικές ομάδες. Στην Ελβετία υπάρχουν 25 καντόνια (περιοχές), ενώ υπάρχουν 3 εθνικές ομάδες όλο – όλο. Δε συμβαίνει το ίδιο πράγμα και στη Ρωσία. Κείνο που στη Ρωσία συνήθισαν να το λένε περιοχή που έχει ας πούμε ανάγκη από αυτονομία (Ουκρανία, Υπερκαυκασία, Σιβηρία, Τουρκεστάν κλπ) δεν είναι μια απλή γεωγραφική ενότητα σαν τα Ουράλια ή την περιοχή του Βόλγα, αλλά ορισμένο τμήμα της Ρωσίας με ορισμένο τρόπο ζωής και ορισμένη (όχι ρωσική) εθνική σύνθεση του πληθυσμού. Γι’ αυτό ακριβώς η αυτονομία (ή ομοσπονδία) των πολιτειών της Αμερικής ή της Ελβετίας όχι μόνο δε λύνει το εθνικό ζήτημα (δεν αποβλέπει καν σ’ αυτό το σκοπό!), μα ούτε και το θέτει. Εν τω μεταξύ, την αυτονομία (ή την ομοσπονδία) των περιοχών της Ρωσίας την προτείνουν ακριβώς για να θέσει και να λύσει το εθνικό ζήτημα της Ρωσίας, γιατί βάση του χωρισμού της Ρωσίας σε περιοχές είναι τα εθνικά γνωρίσματα.

Δεν είναι ολοφάνερο ότι η σύγκριση ανάμεσα στις Ενωμένες Πολιτείες του 1776 και τη Ρωσία των ημερών μας είναι τεχνητή και παράλογη;

Δεν είναι ολοφάνερο ότι στη Ρωσία η αρχή της ομοσπονδιακής οργάνωσης δε λύνει και δε μπορεί να λύσει το εθνικό ζήτημα, ότι μονάχα το μπερδεύει και το κάνει πιο περίπλοκο με τις δονκιχοτικές προσπάθειές της να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας προς τα πίσω;

Όχι, η πρόταση να επαναλάβουμε στη Ρωσία το πείραμα της Αμερικής του 1776 είναι εντελώς απαράδεχτη. Η ομοσπονδία, η μεσοβέζικη και μεταβατική αυτή μορφή, δεν ικανοποιεί και δε μπορεί να ικανοποιήσει τα συμφέροντα της δημοκρατίας.

Η λύση του εθνικού ζητήματος πρέπει να είναι βιώσιμη όσο και ριζοσπαστική και οριστική, πρέπει δηλαδή να περιλάβει:

1)το δικαίωμα αποχωρισμού για τα έθνη που κατοικούν ορισμένες περιοχές της Ρωσίας και που δε μπορούν και δε θέλουν να παραμέινουν στα πλαίσια του συνόλου

2)την πολιτική αυτονομία μέσα στα πλαίσια ενός ενιαίου (συμπαγούς) κράτους με ενιαίες συνταγματικές διατάξεις για τις περιοχές που τις διακρίνει μια ορισμένη εθνική σύνθεση και που παραμένουν στα πλαίσια του συνόλου.

Έτσι και μόνο έτσι πρέπει να λυθεί το ζήτημα των περιοχών της Ρωσίας*

Πράβντα”, αρ. 19, 28 του Μάρτη 1917

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Το άρθρο αυτό εκφράζει την αρνητική στάση απέναντι στην ομοσπονδιακή οργάνωση του κράτους, στάση που επικρατούσε τότε μέσα στο κόμμα μας. Η αρνητική αυτή στάση απέναντι στην ομοσπονδιακή οργάνωση του κράτους εκφράστηκε με πολλή δριμύτητα στο γνωστό γράμμα του Λένιν προς το Σαουμιάν, το Νοέμβρη του 1913.

Εμείς – λέει ο Λένιν σ’ αυτό το γράμμα – είμαστε απόλυτα υπέρ του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Είμαστε κατά της ομοσπονδίας…Είμαστε από άποψη αρχών ενάντια στην ομοσπονδία, γιατί η ομοσπονδία εξασθενίζει την οικονομική σύνδεση και είναι ακατάλληλος τύπος κράτους. Θέλεις να χωρίσεις; Δεν πας να κουρεύεσαι, στην περίπτωση που μπορείς να σπάσεις την οικονομική σύνδεση, ή πιο σωστά, όταν η καταπίεση και οι προστριβές εξαιτίας της “συμβίωσης” είναι τέτοιες που χαλάν και χαντακώνουν το έργο της οικονομικής σύνδεσης. Αν όμως δε θέλεις να χωρίσεις, τότε να με συγχωρείς, μην αποφασίζεις για λογαριασμό μου, μη νομίζεις πως έχεις το “δικαίωμα” να φτιάσεις ομοσπονδία” (βλ.τόμος 17, σελ. 90).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόφαση για το εθνικό ζήτημα, που ψήφισε η συνδιάσκεψη του Απρίλη 1917 (9) του κόμματός μας δε θίγει καθόλου το ζήτημα της ομοσπονδιακής συγκρότησης του κράτους. Η απόφαση μιλάει για το δικαίωμα αποχωρισμού των εθνών, για την αυτονομία των εθνικών περιοχών μέσα στα πλαίσια ενός ενιαίου κράτος, τέλος για τη θέσπιση ενός θεμελιακού νόμου ενάντια σε οποιαδήποτε εθνικά προνόμια, δε λέει όμως ούτε λέξη για την αποδοχή της αρχής της ομοσπονδιακής οργάνωσης του κράτους.

Στο βιβλίο του Λένιν “Κράτος και επανάσταση”(Αύγουστος 1917) το κόμμα, με εκπρόσωπό του το Λένιν, κάνει το πρώτο σοβαρό βήμα προς την αναγνώριση της αρχής ότι μπορεί να γίνει αποδεχτή η ομοσπονδιακή συγκρότηση σα μεταβατική μορφή προς τη “συγκεντρωτική δημοκρατία”. Την αναγνώριση όμως αυτή τη συνοδεύει με μια σειρά σοβαρές επιφυλάξεις:

Ο Ένγκελς, όπως κι ο Μαρξ – λέει ο Λένιν σ’ αυτό το βιβλίο – υπερασπίζει από την άποψη του προλεταριάτου και της προλεταριακής επανάστασης το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, την ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία. Την ομοσπονδιακή δημοκρατία τη θεωρεί είτε εξαίρεση και εμπόδιο για την ανάπτυξη, είτε πέρασμα από τη μοναρχία στη συγκεντρωτική δημοκρατία, “ένα βήμα προς τα μπρος” μέσα σε ορισμένες ιδιαίτερες συνθήκες. Και ανάμεσα σ’ αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες προβάλλει και το εθνικό ζήτημα…Ακόμα και στην Αγγλία, όπου και οι γεωγραφικοί όροι και η κοινότητα της γλώσσας και η ιστορία πολλών αιώνων θα’λεγε κανείς ότι “έβαλε τέρμα” στο εθνικό ζήτημα ορισμένων μικρών τμημάτων της Αγγλίας, ακόμα και δω ο Ένγκελς παίρνει υπόψη του το ξεκάθαρο γεγονός ότι το εθνικό ζήτημα δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί και γι’ αυτό παραδέχεται την ομοσπονδιακή δημοκρατία σαν “ένα βήμα προς τα μπρος”. Εννοείται ότι δε βλέπουμε εδώ ούτε την παραμικρότερη παραίτηση από την κριτική των ελαττωμάτων της ομοσπονδιακής δημοκρατίας, την παραίτηση από την πιο αποφασιστική προπαγάνδα και πάλι για μια ενιαία, συγκεντρωτική – λαοκρατική δημοκρατία” (βλ. τόμος 21ος, σελ. 419).

Μονάχα ύστερα από την επανάσταση του Οχτώβρη το κόμμα μας τάσσεται σταθερά και οριστικά με την άποψη της κρατικής ομοσπονδιακής οργάνωσης και την προβάλλει σα δικό του σχέδιο για την κρατική οργάνωση των Σοβιετικών δημοκρατιών στη μεταβατική περίοδο. Η άποψη αυτή βρήκε για πρώτη φορά την έφκρασή της στη γνωστή “διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού” το Γενάρη του 1918, διακήρυξη που γράφτηκε από το Λένιν και επικυρώθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Η διακήρυξη αυτή λέει: “Η Σοβιετική Δημοκρατία της Ρωσίας ιδρύεται με βάση την ελεύθερη ένωση των ελεύθερων εθνών, σαν ομοσπονδία των Σοβιετικών εθνικών δημοκρατιών” (βλ. τόμος 22ος, σελ. 174).

Επίσημα το κόμμα επικύρωσε αυτή την άποψη στο 8ο συνέδριο του (του 1919)(10). Όπως είναι γνωστό, στο συνέδριο αυτό ψηφίστηκε το πρόγραμμα του ΚΚ της Ρωσίας. Το πρόγραμμα αυτό αναφέρει: “Σα μια από τις μεταβατικές μορφές στο δρόμο προς την πλήρη ενότητα, το κόμμα προβάλλει την ομοσπονδιακή ένωση των κρατών, οργανωμένων σύμφωνα με το σοβιετικό τύπο κράτους”(βλ. “Πρόγραμμα του ΚΚΡ”).

Αυτός είναι ο δρόμος που διέτρεξε το κόμμα από την άρνηση της ομοσπονδίας ως την αναγνώρισή της σα “μεταβατικής μορφής προς την πλήρη ενότητα των εργαζόμενων των διαφόρων εθνών” (βλ. “Θέσεις για το εθνικό ζήτημα”(11) που ψηφίστηκαν στο 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς).

Αυτή η εξέλιξη των απόψεων του κόμματός μας όσον αφορά το ζήτημα της ομοσπονδιακής οργάνωσης του κράτους, πρέπει να αποδοθεί σε τρεις αιτίες.

Πρώτο, πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι τον καιρό της επανάστασης του Οχτώβρη ολόκληρες εθνότητες της Ρωσίας βρέθηκαν στην πράξη τελείως χωρισμένες και τελείως αποσπασμένες η μία από την άλλη και γι’ αυτό το λόγο η ομοσπονδία παρουσιάστηκε σε βήμα προς τα μπρος: από τη διασπορά των εργαζόμενων μαζών αυτών των εθνοτήτων προς την προσέγγισή τους, προς την ένωσή τους.

Δεύτερο, πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι ίδιες οι μορφές της ομοσπονδίας, όπως διαγράφηκαν μόνες τους στην πορεία της δημιουργίας του σοβιετικού κράτους, αποδείχτηκαν ότι δεν έρχονται και τόσο σε αντίθεση με τους σκοπούς της οικονομικής προσέγγισης των εργαζόμενων μαζών των εθνοτήτων της Ρωσίας, όπως θα μπορούσε να νομίσει κανείς προηγούμενα ή και ότι δεν είναι καθόλου αντίθετες με τους σκοπούς αυτούς, όπως το έδειξε αργότερα η πείρα.

Τρίτο, πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι το ειδικό βάρος του εθνικού κινήματος αποδείχτηκε πολύ πιο σοβαρό κι ο δρόμος της ένωσης των εθνών πολύ πιο περίπλοκος απ’ ό,τι μπορούσε να νομιστεί πρωτύτερα, στην προπολεμική περίοδο, ή στην περίοδο πριν από την επανάσταση του Οχτώβρη.

                                                                                                                   Ι.Στ.

Δεκέμβρης 1924

Σημειώσεις

7.“Ντιέλο Ναρόντα” (“Υπόθεση του λαού”): εφημερίδα των εσέρων, έβγαινε στην Πετρούπολη από τις 15 του Μάρτη 1917 ως το Γενάρη του 1918.

8.Ζόντερμπουντ: αντιδραστική ένωση 7 καθολικών καντονίων της Ελβετίας, που ιδρύθηκε το 1845 και υποστήριζε τον πολιτικό διαμελισμό της χώρας. Το 1847 ξέσπασε ένοπλη πάλη ανάμεσα στο Ζόντερμπουντ και τα υπόλοιπα καντόνια, που ήταν υπέρ της ενιαίας κεντρικής εξουσίας στην Ελβετία. Ο πόλεμος τελείωσε με την ήττα του Ζόντερμπουντ και τη μετατροπή της Ελβετίας από ένωση κρατών σε ενωσιακό κράτος.

9.Η 7η Πανρωσική συνδιάσκεψη (του Απρίλη) του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) συνήλθε στις 24-29 του Απρίλη 1917 στην Πετρούπολη. Ήταν η πρώτη νόμιμη συνδιάσκεψη των μπολσεβίκων. Στη ζωή του κόμματος έπαιξε το ρόλο συνεδρίου. Ο Β. Ι. Λένιν στην εισηγητική του έκθεση πάνω στην τρέχουσα κατάσταση ανάπτυξε την πολιτική θέση που είχε διατυπώσει προηγούμενα στις θέσεις του Απρίλη. Ο Ι.Β. Στάλιν στο λόγο του στη συνδιάσκεψη υπεράσπισε το σχέδιο απόφασης που πρότεινε ο Β. Ι. Λένιν σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση. Επίσης ο Ι.Β.Στάλιν έκανε εισήγηση για το εθνικό ζήτημα. Η συνδιάσκεψη καταδίκασε την οπορτουνιστική, συνθηκόλογη θέση των Κάμενεφ, Ρίκοφ, Ζηνόβιεφ, Μπουχάριν και Πιατακόφ, που τάχθηκαν ενάντια στη σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία και υπεράσπισαν στο εθνικό ζήτημα εθνικιστικές σωβινιστικές θέσεις. Η συνδιάσκεψη του Απρίλη προσανατόλισε το κόμμα των μπολσεβίκων στην πάλη για το πέρασμα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική. Βλ. την απόφαση της συνδιάσκεψης του Απρίλη πάνω στο εθνικό ζήτημα στο βιβλίο “Το ΚΚΣΕ (Μπ.) και οι αποφάσεις των συνεδρίων, συνδιασκέψεων και ολομελειών της ΚΕ”, μέρος 1, έκδ. 6η, 1940, σελ. 233.

10.Το 8ο συνέδριο του ΚΚΡ(Μπ.) έγινε στη Μόσχα από τις 18 ως τις 23 του Μάρτη 1919. Το συνέδριο απόκρουσε κατηγορηματικά τις μεγαλορώσικες σωβινιστικές απόψεις του Μπουχάριν και του Πιατακόφ στο εθνικό ζήτημα. Σχετικά με το “Πρόγραμμα του ΚΚΡ(Μπ.)” που ψήφισε το Συνέδριο βλ.“Το ΚΚΣΕ (Μπ.) και οι αποφάσεις των συνεδρίων, συνδιασκέψεων και ολομελειών της ΚΕ”, μέρος 1, έκδ. 6η, 1940, σελ. 281- 295.

11.Βλ. “Το 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνμούς, Ιούλης – Αύγουστος 1920”, Μόσχα, 1934, σελ. 492.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: