Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη;, 04-06/05/1917)

Στο όγδοο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής, με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχουν δύο κείμενα του Στάλιν, παρμένα από τον 3ο τόμο των Άπαντών του (περίοδος Μάρτη – Οκτώβρη 1917), επίκαιρα για το σήμερα. Το πρώτο έχει να κάνει με το ζήτημα της ταχύτητας προσαρμογής στις εξελίξεις, κάτι που προϋποθέτει και την αναγνώριση της αλλαγής της κατάστασης. Με αφορμή το ότι η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ συγκρατούσε το επαναστατικό κίνημα, και όσον αφορά τη συναδέλφωση των εργατών των αντίπαλων στρατοπέδων στο μέτωπο του πολέμου, και όσον αφορά την κατάληψη γης, ο Στάλιν αναδεικνύει ότι ακόμα και στο μέτωπο της επανάστασης μπορεί να αλλάξει ο επικεφαλής του κατά καιρούς, ως αποτέλεσμα της αλλαγής της ταξικής του σύνθεσης: εν προκειμένω, ενώ στην αρχή της επανάστασης η Πετρούπολη, η πόλη, με τους εργάτες, τους μικροαστούς και την φιλελεύθερη (εξαρτημένη από τους Αγγλογάλλους) αστική τάξη ήταν στο αντιτσαρικό μέτωπο, αργότερα, με δεδομένη την αποχώρηση της φιλελεύθερης αστικής τάξης από το μέτωπο της επανάστασης, και το ότι τα σοβιέτ των δύο μεγάλων πόλεων έμεναν δέσμια από τις μικροαστικές ηγεσίες (υπό την επιρροή των Σοσιαλεπαναστατών και των Μενσεβίκων), η επαρχία άνοιγε το δρόμο, με την απαλλοτρίωση γης για την επίλυση έμπρακτων ζητημάτων. Εδώ ο Στάλιν αναδεικνύει και το ότι, σε επαναστατικούς καιρούς, χωρίς όμως να έχει έρθει ήδη η εξουσία στα χέρια των σοβιέτ, κινήσεις όπως η κατάληψη της γης, χωρίς φυσικά να απολυτοποιείται ως κίνηση, ανοίγουν το δρόμο για την επανάσταση και, συνεπώς, επ’ουδενί δεν πρέπει να τις κοιτούμε με μισό μάτι (βλ. Ελλάδα, 2011 – 12) αφού, παράλληλα, λύνουν συγκεκριμένα ζητήματα του λαού, καθιστώντας του πιο απτή, οικεία και ελκυστική την επανάσταση.

Στο δεύτερο κείμενο ο Στάλιν αναδεικνύει την αξία των ανώτατων σωμάτων των διαφόρων οργανώσεων. Τι αξία έχουν αυτά αν δεν απαντούν σε πρακτικά, συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά αμπελοφιλοσοφούν; Όπως έχουμε δει και στην Ελλάδα, η αμπελοφιλοσοφία αντί για τον απολογισμό πράξεων και παραλείψεων – μίας προς μία – και αντί για τον προγραμματισμό συγκεκριμένων βημάτων για τη μεγαλύτερη σύνδεση με το λαό, όχι μόνο δεν έχει σχέση με την αριστερά και τον κομμουνισμό, ούτε του 20ού, ούτε του 21ου αιώνα, ούτε της Ρωσίας, ούτε καμίας χώρας, αλλά αντίθετα, συγκαλύπτει ευθύνες, βολεύει “ηγεσίες” και τους αντιπάλους και καθηλώνει το πολιτικό επίπεδο των μελών, αλλά και του λαού.

***

Έμειναν πίσω από την επανάσταση

Η επανάσταση προχωρεί. Η επανάσταση αναπτύσσεται καθημερινά σε βάθος και πλάτος, περνά από τη μια σφαίρα της ζωής στην άλλη και επαναστατικοποιεί έτσι όλη την κοινωνικο-οικονομική ζωή της χώρας από τη μια άκρη ως την άλλη.

Η επανάσταση εισορμά στη βιομηχανία και βάζει ζήτημα ελέγχου και ρύθμισης της παραγωγής από τους εργάτες (λεκανοπέδιο του Ντονέτς).

Η επανάσταση επεκτείνεται και στην αγροτική οικονομία και σπρώχνει στην ομαδική καλλιέργεια των εκτάσεων, που εγκατέλειψαν ακαλλιέργητες οι τσιφλικάδες, στον εφοδιασμό των αγροτών με εργαλεία και ζώα (νομός Σλίσελμπουργκ)(18).

Η επανάσταση αποκαλύπτει τις πληγές του πολέμου και την οικονομική καταστροφή που μεγάλωσε με τον πόλεμο, εισορμά στη σφαίρα της διανομής και βάζει από το ένα μέρος ζήτημα εφοδιασμού των πόλεων με τρόφιμα (επισιτιστική κρίση) και από το άλλο μέρος εφοδιασμού της υπαίθρου με βιομηχανικά είδη (εμπορευματική κρίση).

Για να λυθούν όλα αυτά και άλλα παρόμοια προβλήματα που έχουν ωριμάσει απαιτείται η μεγαλύτερη πρωτοβουλία των επαναστατημένων μαζών, η ενεργητική επέμβαση των Σοβιέτ των εργατών βουλευτών στο έργο της ανοικοδόμησης της νέας ζωής και τέλος το ολοκληρωτικό πέρασμα της εξουσίας στα χέρια της νέας τάξης, που είναι ικανή να βγάλει τη χώρα στην πλατιά λεωφόρο της επανάστασης.

Οι επαναστατημένες μάζες ακολουθούν κιόλας στις επαρχίες αυτό το δρόμο. Οι επαναστατικές οργανώσεις σε ορισμένα μέρη πήραν κιόλας την εξουσία στα χέρια τους (Ουράλια, Σλίσελμπουργκ), περνώντας πάνω από τα κεφάλια των επιτροπών κοινής σωτηρίας, όπως τις λένε.

Στο μεταξύ, η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ των βουλευτών της Πετρούπολης, που έχει για αποστολή να καθοδηγήσει την επανάσταση, κάνει, ανίσχυρη, βήμα σημειωτό, μένει πίσω, απομακρύνεται από τις μάζες και υποκαθιστά το κεφαλαιώδες ζήτημα της ανάληψης όλης της εξουσίας με το ασήμαντο ζήτημα των “υποψηφιοτήτων” στην Προσωρινή κυβέρνηση. Μένοντας όμως πίσω από τις μάζες, η Εκτελεστική Επιτροπή μένει πίσω και από την επανάσταση και δυσκολεύει την προχωρητική της κίνηση.

Έχουμε μπροστά μας δυο ντοκουμέντα της Εκτελεστικής Επιτροπής: τις “Σύντομες οδηγίες για τους απεσταλμένους των εργατών”, που πάνε δώρα στους φαντάρους στο μέτωπο, και την “Έκκληση προς τους φαντάρους του μετώπου”. Τι δείχνουν αυτά τα ντοκουμέντα; Δείχνουν και πάλι ότι η Εκτελεστική Επιτροπή μένει πίσω από τα γεγονότα, γιατί στα σπουδαιότερα ζητήματα της εποχής μας δίνει με τα ντοκουμέντα αυτά τις πιο απαράδεχτες, τις πιο αντεπαναστατικές λύσεις!

Το ζήτημα του πολέμου

Τον καιρό που η Εκτελεστική Επιτροπή λογομαχούσε με την Προσωρινή κυβέρνηση για προσαρτήσεις και επανορθώσεις, τον καιρό που η Προσωρινή κυβέρνηση σκάρωνε “διακοινώσεις” και η Εκτελεστική Επιτροπή εντρυφούσε στο ρόλο της του “νικητή”, ενώ στο μεταξύ ο καταχτητικός πόλεμος συνεχιζόταν όπως και πριν, η ζωή στα χαρακώματα, η πραγματική ζωή του φαντάρου, προώθησε ένα καινούργιο μέσο πάλης – τη μαζική συναδέλφωση. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η συναδέλφωση αυτή καθαυτή αποτελεί απλώς μια αυθόρμητη μορφή του πόθου για ειρήνη. Ωστόσο, όταν η συναδέλφωση γίνεται οργανωμένα και συνειδητά μπορεί, στα χέρια της εργατικής τάξης, να μετατραπεί σε ισχυρό όπλο, που θα επαναστατικοποιήσει την κατάσταση στις εμπόλεμες χώρες.

Και ποια είναι η στάση της Εκτελεστικής Επιτροπής απέναντι στη συναδέλφωση;

Ακούστε:

Σύντροφοι φαντάροι! Την ειρήνη δε θα την πετύχετε με τη συναδέλφωση… Οι άνθρωποι που σας διαβεβαιώνουν ότι η συναδέλφωση είναι ο δρόμος προς την ειρήνη, σας οδηγούν στο χαμό κι εσάς τους ίδιους και την ελευθερία της Ρωσίας. Μην τους πιστεύετε” (βλ. “Έκκληση”)

Αντί της συναδέλφωσης, η Εκτελεστική Επιτροπή προτείνει στους φαντάρους “να μην αρνούνται να διεξάγουν τις επιθετικές ενέργειες, που μπορεί να απαιτήσει η πολεμική κατάσταση” (βλ. “Έκκληση”). Η ουσία του ζητήματος, όπως φαίνεται, είναι ότι η “άμυνα με την πολιτική έννοια της λέξης δεν αποκλείει καθόλου τις στρατηγικές επιθέσεις, την κατάληψη νέων εδαφών κλπ. Προς το συμφέρον της άμυνας… είναι απόλυτα απαραίτητο να αναλάβουμε επιθέσεις, να καταλάβουμε καινούργιες θέσεις” (βλ. “Σύντομες οδηγίες”).

Με λίγα λόγια: για να πετύχουμε ειρήνη, πρέπει να κάνουμε επιθέσεις και να καταχτήσουμε ξένα “εδάφη”.

Αυτά είναι τα επιχειρήματα της Εκτελεστικής Επιτροπής.

Κατά τι διαφέρουν όμως οι ιμπεριαλιστικές αυτές απόψεις της Εκτελεστικής Επιτροπής από την αντεπαναστατική “διαταγή” του στρατηγού Αλεξέγιεφ, που χαραχτηρίζει τη συναδέλφωση στο μέτωπο “προδοσία” και διατάζει τους φαντάρους “να διεξάγουν ανελέητο αγώνα ενάντια στον εχθρό”;

Ή ακόμα: κατά τι διαφέρουν οι απόψεις αυτές από τον αντεπαναστατικό λόγο του Μιλιουκόφ στη σύσκεψη των αναχτόρων της αυτοκράτειρας Μαρίας, όπου ο Μιλιουκόφ ζητούσε από τους φαντάρους “επιθετικές ενέργειες” και πειθαρχία προς το συμφέρον της “ενότητας του μετώπου”;…

Το ζήτημα της γης

Όλος ο κόσμος ξέρει σχετικά με τη σύγκρουση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους αγρότες και την Προσωρινή κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούν να καλλιεργήσουν αμέσως τις εκτάσεις που εγκαταλείπουν οι τσιφλικάδες, γιατί έχουν τη γνώμη ότι αυτό είναι το μοναδικό μέσο για να εξασφαλιστεί ψωμί όχι μόνο για τον πληθυσμό των μετόπισθεν, αλλά και για το μέτωπο. Απαντώντας στην απαίτηση αυτή, η Προσωρινή κυβέρνηση κήρυξε αποφασιστικό πόλεμο στους αγρότες και έθεσε εκτός “νόμου” το αγροτικό κίνημα, κι ακόμα έστειλε επιτόπου επιτρόπους, για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα των τσιφλικάδων από τις “απόπειρες” των αγροτών που ενεργούν “αυθαίρετα”. Η Προσωρινή κυβέρνηση πρότεινε στους αγρότες να απέχουν από την κατάληψη της γης, ώσπου να συνέλθει η Συνταχτική συνέλευση: αυτή δα, λέει, θα λύσει όλα τα ζητήματα.

Και ποια είναι η στάση της Εκτελεστικής Επιτροπής σ’ αυτό το ζήτημα; Ποιον υποστηρίζει, τους αγρότες ή την Προσωρινή κυβέρνηση;

Ακούστε:

Η επαναστατική δημοκρατία στη μελλοντική Συνταχτική συνέλευση θα υποστηρίξει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο… την απαλλοτρίωση της γης των τσιφλικάδων χωρίς αποζημίωση… Σήμερα όμως, ξεκινώντας από το γεγονός ότι η άμεση δήμευση της γης των τσιφλικάδων θα μπορούσε να προκαλέσει… σοβαρό κλονισμό στην οικονομία της χώρας… η επαναστατική δημοκρατία κάνει προσεχτικούς τους αγρότες και τους καλεί να αποφεύγουν κάθε αυθαίρετη λύση του ζητήματος της γης, γιατί οι αγροτικές ταραχές δε θα ωφελήσουν την αγροτιά, αλλά την αντεπανάσταση” και γι’ αυτό τους προτείνει “να μην καταλαμβάνουν αυθαίρετα τα χτήματα των τσιφλικάδων, πριν ν’ αποφασίσει η Συνταχτική συνέλευση” (βλ. “Σύντομες οδηγίες”).

Αυτά λέει η Εκτελεστική Επιτροπή.

Είναι φανερό ότι η Εκτελεστική Επιτροπή δεν υποστηρίζει τους αγρότες αλλά την Προσωρινή κυβέρνηση.

Δεν είναι ολοφάνερό ότι, παίρνοντας τέτια θέση, η Εκτελεστική Επιτροπή κατρακύλησε ως το αντεπαναστατικό σύνθημα του Σινγκαριόφ: “Περάστε χαλινάρι στους αγρότες!”;

Και γενικά, από πότε τα αγροτικά κινήματα έγιναν “αγροτικές ταραχές” και από πότε οι “αυθαίρετες λύσεις” των ζητημάτων θεωρούνται απαράδεχτες; Τι άλλο είναι τα Σοβιέτ, και μαζί τους και το Σοβιέτ της Πετρούπολης, παρά οργανώσεις που εμφανίστηκαν αυτόβουλα; Δε νομίζει η Εκτελεστική Επιτροπή ότι πέρασε πια ο καιρός που μπορούσε να ονομάζει κανείς “αυθαίρετες” τις οργανώσεις και τις αποφάσεις τους;

Η Εκτελεστική Επιτροπή μάς φοβερίζει με την “παράλυση του συστήματος εφοδιασμού σε τρόφιμα” που θα μπορούσε να φέρει η αυτόβουλη καλλιέργεια της γης των τσιφλικάδων. Να όμως που η “αυθαίρετα” δημιουργημένη επαναστατική επιτροπή του νομού Σλίσελμπουργκ, για να ενισχύσει την επισιτιστική δυναμικότητα του πληθυσμού, αποφάσισε τα παρακάτω:

Για να εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη ποσότητα προϊόντων αρτοποιίας που η ανάγκη τους είναι πραγματικά πολύ αισθητή, οι κοινότητες πρέπει ν’ αρχίσουν να καλλιεργούν τις ελεύθερες εκτάσεις γης, που ανήκουν στις εκκλισίες και στα μοναστήρια, τις εκτάσεις που ανήκουν στην τσαρική οικογένεια, καθώς κι εκείνες που ανήκουν σε ιδιώτες”.

Τι αντίρρηση μπορεί να φέρει η Εκτελεστική Επιτροπή σ’ αυτή την “αυθαίρετη” απόφαση;

Τι άλλο μπορεί ν’ αντιπαραθέσει στη σοφή αυτή απόφαση εξόν από κούφιες φράσεις για “αυθαίρετες ενέργειες”, “αγροτικές ταραχές”, “αυθαίρετες λύσεις” κλπ παρμένες από τα διατάγματα του κ. Σινγκαριόφ;

Δεν είναι ολοφάνερο ότι η Εκτελεστική Επιτροπή έμεινε πίσω από το επαναστατικό κίνημα της επαρχίας και ότι μένοντας πίσω ήρθε σε αντίθεση με το κίνημα αυτό;…

Έτσι μπροστά μας ξετυλίγεται μια καινούργια εικόνα. Η επανάσταση αναπτύσσεται σε πλάτος και βάθος, αγκαλιάζει όλο και καινούργιες σφαίρες, εισχωρεί στη βιομηχανία, στην αγροτική οικονομία, στη σφαίρα της διανομής και βάζει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της κατάληψης ολόκληρης της εξουσίας. Επικεφαλής του κινήματος βαδίζει η επαρχία. Ενώ τις πρώτες μέρες της επανάστασης η Πετρούπολη βάδιζε μπροστά, τώρα αρχίζει να μένει πίσω. Και δω δημιουργείται η εντύπωση ότι η Εκτελεστική Επιτροπή της Πετρούπολης επιχειρεί να σταματήσει στο σημείο που έχει φτάσει.

Σε επαναστατική όμως εποχή δεν είναι δυνατό να παραμείνει κανείς σ’ ένα σημείο, μπορεί μόνο να κινείται είτε μπροστά είτε πίσω. Γι’ αυτό, όποιος στον καιρό της επανάστασης επιχειρεί να σταματήσει, θα μείνει αναπότρεπτα πίσω, και για όποιον έχει μείνει πίσω δεν υπάρχει έλεος: η επανάσταση θα τον σπρώξει στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης.

Πράβντα”, αρ. 48, 4 του Μάη 1917

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

***

Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη;

Το κόμμα μας είναι η οργάνωση των σοσιαλδημοκρατών όλης της Ρωσίας, από την Πετρούπολη ως τον Καύκασο και από τη Ρίγα ως τη Σιβηρία.

Η οργάνωση αυτή δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τους εργαζόμενους να διεξάγουν με επιτυχία τον αγώνα ενάντια στους πλουτοκράτες, ενάντια στους εργοστασιάρχες και τους τσιφλικάδες, για μια καλύτερη μοίρα στον κόσμο, για το σοσιαλισμό.

Ο αγώνας όμως μπορεί να έχει επιτυχία μόνο όταν το κόμμα μας θα είναι ενιαίο και σφιχτοδεμένο, μόνο όταν θα έχει μια ψυχή και μια θέληση, μόνο όταν θα βαράει παντού, σε όλα τα μέρη της Ρωσίας, τον ίδιο στόχο.

Πώς όμως θα πετύχουμε την ενότητα και τη συσπείρωση του κόμματος;

Για να το πετύχουμε αυτό, υπάρχει μόνος ένας δρόμος, και συγκεκριμένα: να συγκεντρωθούν σ’ ένα μέρος όλοι εκείνοι που θα τους εκλέξουν οι συνειδητοί εργάτες όλης της Ρωσίας, να μελετήσουν από κοινού τα βασικά προβλήματα της επανάστασής μας, να επεξεργαστούν μια κοινή άποψη και έπειτα, γυρίζοντας στα μέρη τους, να κατεβούνε στο λαό και να τον οδηγήσουν σ’ ένα κοινό σκοπό, από ένα κοινό δρόμο.

Μια τέτια σύναξη ονομάζεται ακριβώς συνδιάσκεψη.

Να γιατί όλοι μας περιμέναμε με ανυπομονησία να συνέλθει η Πανρωσική συνδιάσκεψη του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας.

Πριν από την επανάσταση το κόμμα μας ζούσε σε παρανομία, ήταν κόμμα απαγορευμένο, τα μέλη του τα συλλαμβάνανε και τα στέλνανε στα κάτεργα. Γι’ αυτό το λόγο η οργάνωσή του ήταν προσαρμοσμένη στις συνθήκες της παρανομίας, ήταν κόμμα “μυστικό”.

Τώρα οι συνθήκες άλλαξαν, η επανάσταση έδοσε ελευθερία, η παρανομία εξαφανίστηκε και το κόμμα έπρεπε να βγει στο φανερό, έπρεπε να οργανωθεί με καινούργιο τρόπο.

Μπροστά μας μπαίνει το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης. Ο πόλεμος δημιουργεί και θα δημιουργήσει κι άλλα εκατομμύρια θύματα. Ο πόλεμος ρημάζει εκατομμύρια οικογένειες. Έφερε στις πόλεις την πείνα και την εξάντληση. Στέρησε το χωριό από τα πιο απαραίτητα εμπορεύματα. Ο πόλεμος συμφέρει μόνο στους πλούσιους που θησαυρίζουν από τις παραγγελίες του δημοσίου. Ο πόλεμος συμφέρει μόνο στις κυβερνήσεις που ληστεύουν ξένους λαούς. Για μια τέτια ληστεία γίνεται ακριβώς ο πόλεμος. Κι έτσι μπαίνει το ερώτημα: τι θα γίνει με τον πόλεμο, θα τον σταματήσουμε ή θα τον συνεχίσουμε παραπέρα, θα αφήσουμε να μας σφίξει πιο πολύ η θηλιά το λαιμό ή θα την κόψουμε τελειωτικά;

Η συνδιάσκεψη έπρεπε να δόσει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα.

Παρακάτω. Η Ρωσία βρίσκεται μπροστά σε λιμό, τόσο τα μετόπισθέν της όσο και το μέτωπο. Ο λιμός όμως θα είναι τρεις φορές πιο άγριος, αν δεν καλλιεργηθούν αμέσως όλες οι “ελευθερες” εκτάσεις. Στο αναμεταξύ, οι τσιφλικάδες εγκαταλείπουν τη γη, δεν τη σπέρνουν και η Προσωρινή κυβέρνηση δεν αφήνει τους αγρότες να καταλάβουν τη γη των τσιφλικάδων και να την καλλιεργήσουν… Τι πρέπει να γίνει με την Προσωρινή κυβέρνηση, που υποστηρίζει με κάθε τρόπο τους τσιφλικάδες; Τι πρέπει να γίνει με τους ίδιους τους τσιφλικάδες, να τους αφήσουμε τη γη ή να την κάνουμε ιδιοχτησία του λαού;

Σ’ όλα αυτά τα ερωτήματα η συνδιάσκεψη έπρεπε να δόσει σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις.

Γιατί μόνο τέτιες απαντήσεις κάνουν το κόμμα ενιαίο και σφιχτοδεμένο.

Και μόνο ένα σφιχτοδεμένο κόμμα μπορεί να οδηγήσει το λαό στη νίκη.

Η συνδιάσκεψη δικαίωσε τις ελπίδες μας;

Έδοσε σαφείς και ξεκάθαρες επαντήσεις; Αυτό ας το κρίνουν μόνοι τους οι σύντροφοι, μελετώντας τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης, που δημοσιεύτηκαν σαν παράρτημα στο φύλλο αρ. 13 (19) της εφημερίδας μας.

Σολντάτσκαγια Πράβντα”, αρ. 16, 6 του Μάη 1917.

Κύριο άρθρο.

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

Σημειώσεις

(18)Η Νομαρχιακή Επαναστατική Λαϊκή Επιτροπή που έβγαλε το συνέδριο των αντιπροσώπων από τους δήμους και τα χωριά του νομού Σλίσελμπουργκ πήρε μέτρα για τη λύση του ζητήματος της γης. Η υποεπιτροπή της για τα ζητήματα της γης αποφάσισε: 1) Να οργανώσει την κοινοτική καλλιέργεια των ελεύθερων εκτάσεων που ανήκαν στις εκκλησίες, τα μοναστήρια, στην τσαρική οικογένεια και σε ατομικούς ιδιοχτήτες. 2) Να πάρει τα απαραίτητα εργαλεία και ζώα από τα ιδιωτικά χτήματα και τις ιδιωτικές αποθήκες κλπ, καθορίζοντας την τιμή στο ελάχιστο όριο κλπ. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, οι επιτροπές των δήμων πήραν κάτω από τον έλεγχό τους όλο το απόθεμα της γης του νομού, έκαναν καταγραφή των γεωργικών μηχανών και ζώων, πήραν μέτρα για τη φύλαξη των δασών, οργάνωσαν την καλλιέργεια των εγκαταλειμμένων χωραφιών κλπ.

(19)Στο παράρτημα της “Σολντάτσκαγια Πράβντα”, αρ. 13, στις 3 του Μάη 1917 δημοσιεύτηκαν οι αποφάσεις της 7ης Πανρωσικής συνδιάσκεψης (του Απρίλη) του ΣΔΕΚΡ (Μπ.)

***

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: