Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης, 21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Στο ένατο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής, με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχουν δύο κείμενα του Στάλιν, παρμένα από τον 3ο τόμο των Άπαντών του (περίοδος Μάρτη – Οκτώβρη 1917), σχετικά με τις δημοτικές εκλογές στην Πετρούπολη. “Μα συμμετοχή στις εκλογές σε επαναστατικούς καιρούς;”, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Αν είναι πρόσφορη, αυτό είναι κάτι που πρέπει να εξετάζεται κάθε φορά συγκεκριμένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η επανάσταση, μετά το πρώτο ξέσπασμα, έμπαινε σε μία υποπερίοδο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και άμπωτη. Συνεπώς, όπως λέει και ο Λένιν στον 34ο τόμο (που καλύπτει την περίοδο αμέσως πριν την επανάσταση και απολογίζει ή διερευνά τη μπολσεβίκικη συμμετοχή στα διάφορα “προκοινοβούλια” και “δημοκρατικές συσκέψεις”), είχε νόημα η συμμετοχή. Ούτως ή άλλως, θα ήταν η πρώτη καταγραφή δυνάμεων μετά την επανάσταση του Φλεβάρη και οι μπολσεβίκοι δεν είχαν ακόμα πλήρως ξεκαθαρίσει στις τάξεις τους, παρά τα κομματικά σώματα του Απρίλη, ούτε το ότι παγκοσμίως θα βαδίσουν μόνοι τελικά, ούτε το πότε και αν πρέπει να προχωρήσουν σε επανάσταση.

Το σημαντικό, όμως, σε αυτά τα κείμενα είναι η δυναμική ταξική ανάλυση στην οποία προβαίνει ο Στάλιν, κάτι το οποίο έλειψε στο ελληνικό αριστερό ή και κομμουνιστικό κίνημα τα τελευταία 7 χρόνια ιδιαίτερα. Λίγοι στάθηκαν π.χ. στο πώς θα κινηθούν οι διάφορες τάξεις και στρώματα στην Ελλάδα από το 2010 και μετά, ή ποια είναι τα στρώματα που δεν αντέχουν άλλο να αγωνίζονται και επιδιώκουν συμβιβασμό (μετά το 2012), ή ποια στάση κρατάνε τα στρώματα που ανέδειξαν το Σύριζα το Γενάρη του ’15 στην κυβέρνηση ή οι ανακατατάξεις στη βάση των υποστηρικτών του Σύριζα και μία εκτίμηση για την κίνηση των διαφόρων στρωμάτων.

***

Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές (20)

Πλησιάζουν οι εκλογές για τα συμβούλια των διαμερισμάτων της Πετρούπολης. Οι κατάλογοι των υποψηφίων έχουν εγκριθεί και δημοσιεύτηκαν. Η εκλογική καμπάνια βρίσκεται σ’ όλη την έντασή της.

Υποβάλλουν υποψήφιους τα πιο διαφορετικά “κόμματα”: κόμματα πραγματικά και πλασματικά, παλιά και νεοξεφουρνισμένα, κόμματα σοβαρά και ψευτοκόμματα. Δίπλα στο κόμμα των καντέτων κάνει την εμφάνισή του το “κόμμα της τιμιότητας, της υπευθυνότητας και της δικαιοσύνης”· δίπλα στους μενσεβίκους και τους εσέρους οπαδούς της πολιτικής της άμυνας – οι κάθελογής “ανεξάρτητες” και “υπερκομματικές” ομάδες. Η ποικιλία των προγραμμάτων είναι κάτι το αφάνταστο.

Οι πρώτες προεκλογικές συγκεντρώσεις έδειξαν κιόλας ότι στο κέντρο της καμπάνιας βρίσκεται όχι η δημοτική “μεταρρύθμιση” αυτή καθαυτή, αλλά η γενική πολιτική κατάσταση της χώρας. Η δημοτική μεταρρύθμιση είναι απλώς ο καμβάς που πάνω του πλέκονται φυσιολογικά οι βασικές πολιτικές θέσεις των κομμάτων.

Κι αυτό είναι ευνόητο. Τώρα που ο πόλεμος έφερε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, τώρα που τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού απαιτούν την επαναστατική επέμβαση σε όλη την οικονομική ζωή της χώρας και που η Προσωρινή κυβέρνηση είναι, πράγμα φανερό, ανίκανη να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, κάθε τοπικό ζήτημα, μαζί και το ζήτημα των δήμων, μπορεί να γίνει κατανοητό και να βρει τη λύση του μόνο σε αδιάρηχτη σύνδεση με τα γενικά ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, της επανάστασης και της αντεπανάστασης. Χωρίς μια τέτια σύνδεση με τη γενική πολιτική κατάσταση, η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές θα εκφυλιζόταν σε φλυαρία χωρίς περιεχόμενο για το γάνωμα των νιπτήρων και το “χτίσιμο καλών αποχωρητηρίων” (βλ. το πρόγραμμα των οπαδών της άμυνας – μενσεβίκων).

Γι’ αυτό, μέσα από τον κυκεώνα των πολυάριθμων κομματικών συνθημάτων, θα ξεπροβάλουν στην πορεία της καμπάνιας αναπότρεπτα οι δύο πολιτικές γραμμές, τόσο λιγότερο ανεχτή θα είναι η θέση των ενδιάμεσων ομάδων που θα προσπαθήσουν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, τόσο πιο ξεκάθαρα θα φανεί μπροστά σ’ όλο τον κόσμο ότι η μερίδα των μενσεβίκων και των εσέρων που είναι οπαδοί της άμυνας, και που στέκονται ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση, στην πράξη φρενάρουν την επανάσταση και διευκολύνουν το έργο της αντεπανάστασης.

***

Το κόμμα της «Λαϊκής Ελευθερίας»

Από την ημέρα που ανατράπηκε ο τσαρισμός, τα δεξιά κόμματα έγιναν σκορποχώρι. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι δεν τους συμφέρει πια να υπάρχουν με την παλιά μορφή. Και πού πήγαν; Συγκεντρώθηκαν γύρω από το κόμμα της λεγόμενης «Λαϊκής Ελευθερίας», γύρω από το κόμμα του Μιλιουκόφ και συντροφίας. Το κόμμα του Μιλιουκόφ είναι τώρα το πιο δεξιό κόμμα. Αυτό είναι γεγονός που δε μπορεί να το διαμφισβητήσει κανείς. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο το κόμμα του Μιλιουκόφ αποτελεί σήμερα σημείο έλξης όλων των αντεπαναστατικών δυνάμεων.

Το κόμμα του Μιλιουκόφ θέλει να περάσει χαλινάρι στους εργάτες, γιατί αυτό το κόμμα είναι ενάντια στις «υπερβολικές» διεκδικήσεις των εργατών, χαρακτηρίζοντας όλες τις σοβαρές διεκδικήσεις τους «υπερβολικές».

Το κόμμα του Μιλιουκόφ θέλει να περάσει χαλινάρι στους φαντάρους, γιατί αυτό το κόμμα είναι υπέρ της «σιδερένιας πειθαρχίας», δηλαδή, θέλει να αποκαταστήσει την ισχή του σώματος των αξιωματικών πάνω στους φαντάρους.

Το κόμμα του Μιλιουκόφ είναι υπέρ του ληστρικού πολέμου, που έφερε τη χώρα μπροστά στην καταστροφή και την ερήμωση.

Το κόμμα του Μιλιουκόφ είναι υπέρ των «αποφασιστικών μέτρων» ενάντια στην επανάσταση και τάσσεται «κατηγορηματικά» ενάντια στη λαϊκή ελευθερία, παρ’ όλο που αυτοτιτλοφορείται κόμμα της «Λαϊκής Ελευθερίας»

Μπορεί να ελπίζει κανείς πως ένα τέτιο κόμμα θα εξυγιάνει τα οικονομικά του δήμου της Πετρούπολης προς το συμφέρον των πιο φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού;

Μπορεί να του εμπιστευτεί κανείς την τύχη της πόλης;

Ποτέ! Σε καμιά περίπτωση!

Το σύνθημά μας είναι: καμιά εμπιστοσύνη στο κόμμα του Μιλιουκόφ, καμιά ψήφο στο κόμμα της «Λαϊκής Ελευθερίας»!

***

Το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Ρωσίας (μπολσεβίκοι)

Το κόμμα μας είναι διαμετρικά αντίθετο με το κόμμα των καντέτων. Οι καντέτοι είναι το κόμμα των αντεπαναστατώ κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων. Αντίθετα, το κόμμα μας είναι το κόμμα των επαναστατών εργατών της πόλης και του χωριού. Είναι δυο κόμματα αδιάλλαχτα εχθρικά, η νίκη του ενός σημαίνει την ήττα του άλλου. Οι διεκδικήσεις μας είναι γνωστές. Ο δρόμος μας ξεκάθαρος.

Είμαστε ενάντια στο σημερινό πόλεμο, γιατί είναι πόλεμος ληστρικός, καταχτητικός.

Είμαστε υπέρ της ειρήνης, ειρήνης γενικής και δημοκρατικής, γιατί μια τέτια ειιρήνη είναι η πιο σίγουρη διέξοδος από την οικονομική και επισιτιστική καταστροφή.

Παραπονιούνται για την έλλειψη ψωμιού στις πόλεις. Ψωμί όμως δεν υπάρχει γιατί οι σπαρμένες εκτάσεις περιορίστηκαν από έλλειψη εργατικών χεριών, γιατί τα εργατικά χέρια στάλθηκαν στον πόλεμο. Δεν υπάρχει ψωμί γιατί και τα σημερινά αποθέματα δεν υπάρχει τρόπος να μεταφερθούν, επειδή οι σιδηρόδρομοι είναι απασχολημένοι με τις πολεμικές μεταφορές. Σταματήστε τον πόλεμο και θα υπάρχει ψωμί.

Παραπονιούνται για την έλλειψη εμπορευμάτων στο χωριό. Μα εμπορεύματα δεν υπάρχουν γιατί στο μεγαλύτερό τους μέρος οι φάμπρικες και τα εργοστάσια δουλεύουν για την εξυπηρέτηση του πολέμου. Σταματήστε τον πόλεμο και θα υπάρχουν εμπορεύματα.

Είμαστε ενάντια στη σημερινή  κυβέρνηση γιατί ζητά να διενεργήσουμε επίθεση κι έτσι παρατείνει τον πόλεμο και επιδεινώνει την καταστροφή και την πείνα.

Είμαστε ενάντια στη σημερινή κυβέρνηση γιατί, περιφρουρώντας τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, τορπιλίζει το έργο της επαναστατικής επέμβασης των εργατών στην οικονομική ζωή της χώρας.

Είμαστε ενάντια στη σημερινή κυβέρνηση γιατί, εμποδίζοντας τις επιτροπές αγροτών να διαθέσουν τη γη των τσιφλικάδων, τορπιλίζει το έργο της απελευθέρωσης του χωριού από την εξουσία του τσιφλικά.

Είμαστε ενάντια στη σημερινή κυβέρνηση γιατί, αρχίζοντας τη «δουλειά» της με την απομάκρυνση των επαναστατικών στρατευμάτων από την Πετρούπολη και περνώντας σήμερα στην απομάκρυνση των επαναστατών εργατών (αποσυμφόρηση της Πετρούπολης!), καταδικάζει σε αδυναμία την επανάσταση.

Είμαστε ενάντια στη σημερινή κυβέρνηση γιατί γενικά δεν είναι ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Θέλουμε να περάσει όλη η εξουσία στα χέρια των επαναστατών εργατών, των φαντάρων και των αγροτών.

Μόνο μια τέτια εξουσία θα είναι ικανή να βάλει τέρμα στο ληστρικό πόλεμο που παρατείνεται. Μόνο μια τέτια εξουσία θα είναι ικανή να βάλει χέρι στα κέρδη των κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων για να σπρώξει την επανάσταση μπροστά και να σώσει τη χώρα από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Τέλος, είμαστε ενάντια στην επανασύσταση της αστυνομίας, της παλιάς μισητής αστυνομίας που είναι αποσπασμένη από το λαό και υποταγμένη στους «αξιωματούχους» που διορίζονται από τα πάνω.

Θέλουμε ενιαία, αιρετή και ανακλητή πολιτοφυλακή, γιατί μόνο μια τέτια πολιτοφυλακή μπορεί να αποτελέσει προμαχώνα για τα συμφέροντα του λαού.

Αυτές είναι οι άμεσες διεκδικήσεις μας.

Εμείς υποστηρίζουμε ότι χωρίς να ικανοποιηθούν αυτές οι διεκδικήσεις, χωρίς αγώνα γι’ αυτές τις διεκδικήσεις, δε μπορεί να νοηθεί καμιά σοβαρή δημοτική μεταρρύθμιση, κανένας εκδημοκρατισμός της διαχείρισης του Δήμου.

Όποιος θέλει να εξασφαλιστεί ψωμί για τον πληθυσμό, όποιος θέλει να λείψει η κρίση κατοικίας, όποιος θ έλει οι δημοτικοί φόροι να βαραίνουν μόνο τους πλούσιους, όποιος επιδιώκει να γίνουν πράξη όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις κι όχι να μείνουν λόγια – αυτός πρέπει να δώσει την ψήφο του σε κείνους που είνα ενάντια στον καταχτητικό πόλεμο, ενάντια στην κυβέρνηση των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών, ενάντια στην επανασύσταση της αστυνομίας, για δημοκρατική ειρήνη, για το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια του ίδιου του λαού, για λαϊκή πολιτοφυλακή, για έναν πραγματικό εκδημοκρατισμό της διαχείρισης του Δήμου.

Χωρίς αυτούς τους όρους η «ριζική δημοτική μεταρρύθμιση» είναι κούφια λόγια.

***

Ο συνασπισμός των οπαδών της πολιτικής της άμυνας

Ανάμεσα στους καντέτους και το κόμμα μας βρίσκονται μια σειρά ενδιάμεσες ομάδες, που ταλαντεύονται ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση. Αυτές είναι: η «Γεντίνστβο», το Μπουντ, η μερίδα των μενσεβίκων και των εσέρων οπαδών της πολιτικής της άμυνας, οι τρουντόβικοι (21), οι λαϊκοί «σοσιαλιστές»(22). Σε ορισμένες περιφέρειες υποβάλλουν χωριστές υποψηφιότητες, σε άλλες πάλι σχηματίζουν κοινό συνασπισμό,  παρουσιάζουν κοινό ψηφοδέλτιο. Ενάντια σε ποιον συνασπίζονται; Στα λόγια ενάντια στους καντέτους. Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα;

Πρώτ’ απ’ όλα χτυπάει στο μάτι η έλλειψη αρχών του συνασπισμού τους. Τι το κοινό υπάρχει, λόγου χάρη, ανάμεσα στη ριζοσπαστική – αστική ομάδα των τρουντοβίκων και την ομάδα των μενσεβίκων – οπαδών της άμυνας που θεωρούν τον εαυτό τους «μαρξιστή» και «σοσιαλιστή»; Από πότε οι τρουντοβίκοι, που κηρύχνουν τον πόλεμο ως τη νίκη, έγιναν συνεργάτες των μενσεβίκων και των  οπαδών του Μπουντ, που αυτοτιτλοφορούνται «άνθρωποι που αποκρούουν τον πόλεμο» και «τσιμερβαλντικοί»; Και η «Γιεντίνστβο» του Πλεχάνοφ, του ίδιου αυτού Πλεχάνοφ που ακόμα από την εποχή του τσαρισμού δίπλωσε τη σημαία της Διεθνούς και τάχτηκε οριστικά κάτω από ξένη σημαία, κάτω από την κίτρινη σημαία του ιμπεριαλισμού – τι το κοινό λοιπόν υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτόν το λυσσασμένο σωβινιστή και, ας πούμε, τον «τσιμερβαλντικό» Τσερετέλι, επίτιμο πρόεδρο της συνδιάσκεψης των μενσεβίκων – οπαδών της άμυνας; Πέρασε μήπως πολύ καιρός από τότε που ο Πλεχάνοφ καλούσε να υποστηρίξουμε την τσαρική κυβέρνηση στον  πόλεμο κατά της Γερμανίας και ο «τσιμερβαλντικός» Τσερετέλι «κατακεραύνωνε» το σωβινιστή Πλεχάνοφ γι’ αυτό το πράμα; Ο πόλεμος ανάμεσα στη «Γιεντίνστβο» και τη «Ραμπότσαγια Γκαζέτα»(23) βρίσκεται στο αποκορύφωμά του και όμως οι κύριοι αυτοί καμώνονται πως δε βλέπουν τίποτα κι άρχισαν κιόλας τη «συναδέλφωση»…

Η αλήθεια είναι ότι από αυτά τα ανομοιογενή στοιχεία μπορούσε να δημιουργηθεί μονάχα ένας τυχαίος και χωρίς αρχές συνασπισμός, ότι δηλαδή σχηματίζοντας έναν τέτιο συνασπισμό οι ομάδες αυτές δεν καθοδηγούνταν από αρχές, αλλά από το φόβο της αποτυχίας τους.

Παρακάτω, χτυπάει στο μάτι το γεγονός ότι σε δυο περιφέρειες, στην περιφέρεια Καζάν και στην περιφέρεια Σπασκ (βλ. «Κατάλογοι υποψηφίων») η «Γιεντίντσβο», το Μπουντ και η μερίδα των μενσεβίκων και εσέρων οπαδών της πολιτικής της άμυνας, δεν παρουσιάζουν η καθεμιά τους δικό τους ψηφοδέλτιο αλλά στις ίδιες περιφέρειες, και μόνο σ’ αυτές παρουσιάζεται το περιφερειακό Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών με δικό του ψηφοδέλτιο, παρά την αντίθετη απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής. Είναι φανερό ότι τα παλικάρια μας, οι οπαδοί του συνασπισμού, από φόβο μην αποτύχουν στις εκλογές, προτίμησαν να κρυφτούν πίσω από το περιφερειακό Σοβιέτ, αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν το κύρος του. Είναι διασκεδαστικό ότι οι τζέντλεμαν αυτοί από σόι, ενώ τόσο πολύ κορδώνονται για το αίσθημα της «ευθύνης» τους, δεν είχαν τον ανδρισμό να κατέβουν ανοιχτά, αλλά προτίμησαν να ξεφύγουν δειλά τις «ευθύνες» τους…

Τι είναι όμως εκείνο που συνένωσε όλες αυτές τις ανομοιογενείς ομάδες;

Το γεγοννόις ακριβώς ότι όλες τους σέρνονται δισταχτικά αλλά αδιάκοπα πίσω απότ ους καντέτους, ότι δε χωνεύουν όλες τους στον ίδιο βαθμό το κόμμα μας.

Όλες αυτές οι ομάδες θέλουν, όπως κι οι καντέτοι, τον πόλεμο, μα δεν το θέλουν για καταχτήσεις (θεός φυλάξει!) αλλά για την… «ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και επανορθώσεις». Πόλεμος για την ειρήνη…

Όλες αυτές οι ομάδες θέλουν, όπως κι οι καντέτοι, μια «σιδερένια πειθαρχία», όχι όμως για να περάσουν χαλινάρι στους φαντάρους (όχι βέβαια!) αλλά για το συμφέρον… των ίδιων των φαντάρων.

Όλες αυτές οι ομάδες θέλουν, όπως κι οι καντέτοι, να γίνει επίθεση, όχι όμως για τα συμφέροντα των αγγλογάλλων τραπεζιτών (θεός φυλάξει!) αλλά για τα συμφέροντα… της «νεαρής μας ελευθερίας».

Όλες αυτές οι ομάδες είναι, όπως κι οι καντέτοι, ενάντια στις «αναρχικές απόπειρες τνω εργατών να καταλάβουν τις φάμπρικες και τα εργοστάσια» (βλ. «Ραμπότσαγια Γκαζέτα» της 21 του Μάη) όχι όμως γιατί υπερασπίζουν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών (τι φρίκη!) αλλά για να μην τρομάξουν τους κεφαλαιοκράτες και απομακρυνθούν από την επανάσταση, δηλαδή για το συμφέρον… της επανάστασης.

Γενικά, όλες αυτές οι ομάδες θέλουν την επανάσταση, αλλά στο βαθμό (στο βαθμό!) που δεν αποτελεί κίνδυνο για τους κεφαλαιοκράτες και τους τσιφλικάδες, στο βαθμό που δεν έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων.

Με λίγα λόγια: όλες αυτές οι ομάδες θέλουν τα ίδια πραχτικά μέτρα που θέλουν κι οι καντέτοι, όμως με τις μικροεπιφυλάξεις τους και τα ευφυολογήματά τους για «ελευθερία», «επανάσταση» κλπ.

Κι επειδή τα λόγια τους και τα ευφυολογήματά τους παραμένουν λόγια και τίποτε παραπάνω, βγαίνει το συμπέρασμα ότι στην  πράξη εφαρμόζουν την ίδια γραμμή με τους καντέτους.

Οι φλυαρίες για ελευθερία και σοσιαλισμό καλύπτουν απλώς την καντέτικη ουσία τους.

Και γι’ αυτό ακριβώς ο συνασπισμός τους δε στρέφεται ενάντια στους αντεπαναστάτες καντέτους, αλλά ενάντια στους επαναστάτες εργάτες, ενάντια στο συνασπισμό του κόμματός μας με την ομάδα «Μεζραγιόνκα»(24) και τους επαναστάτες μενσεβίκους.

Ύστερα απ’ όλα αυτά, μπορεί κανείς, να βασίζεται πως αυτοί οι σχεδόν καντέτοι τζέντλεμαν είναι σε θέση να ανακαινίσουν και να αναδιοργανώσουν τα ξεχαρβαλωμένα οικονομικά του δήμου;

Πώς μπορεί να τους εμπιστευτούμε την τύχη των πιο φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού, όταν καταπατούν κάθε ώρα και στιγμή τα συμφέροντα αυτών των στρωμάτων, ενώ από το άλλο μέρος υποστηρίζουν το ληστρικό πόλεμο και την κυβέρνηση των  κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων;

Για να εκδημοκρατιστεί η διαχείριση του δήμου, για να εξασφαλιστούν τρόφιμα και στέγη για τον πληθυσμό, για να απαλλαγεί η φτωχολογιά από τους δημοτικούς φόρους και να μεταφερθούν όλα τα φορολογικά βάρη στους πλούσιους, είναι απαραίτητο να μπει τέρμα στην πολιτική των συμβιβασμών, να μπει χέρι στα κέρδη των κεφαλαιοκρατών και των ιδιοχτητών σπιτιών… Δεν είναι μήπως ολοφάνερο ότι οι μετριοπαθείς τζέντλεμαν του συνασπισμού των οπαδών της άμυνας, που φοβούνται μην εξερεθίσουν την κεφαλαιοκρατία, δεν είναι ικανοί να πάρουν τέτια επαναστατικά μέτρα;…

Στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο της Πετρούπολης υπάρχει η λεγόμενη «σοσιαλιστική δημοτική ομάδα», που αποτελείται κυρίως από οπαδούς της πολιτικής της άμυνας – εσέρους και μενσεβίκους. Η ομάδα αυτή σχημάτισε από μέλη της μια «οικονομική επιτροπή» για να επεξεργαστεί «επείγοντα μέτρα» για την εξυγίανση της διαχείρισης του δήμου. Και γι έγινε; Οι «αναγκαινιστές» αυτοί βρήκαν πως για τον εκδημορκατισμό της διαχείρισης του δήμου χρειάζεται: 1) «να αυξηθεί η τιμή του νερού», 2) «να αυξηθεί η τιμή των εισιτηρίων των τραμ». Και «σχετικά με το ζήτημα της πληρωμής των εισιτηρίων από τους φαντάρους που χρησιμοποιούν τραμ, αποφασίστηκε να συνεννοηθούν με το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών» (βλ. «Νόβαγια Ζιζν»(25), αρ.26). Είναι ολοφάνερο πως τα μέλη της επιτροπής σκέφτονταν να βάλουν τους φαντάρους να πληρώνουν εισιτήρια στα τραμ, δεν τόλμησαν όμως να το κάνουν χωρίς τη συγκατάθεση των φαντάρων.

Αντί να καταργήσουν τους φόρους που πληρώνει η φτωχολογιά, τα αξιότιμα μέλη της επιτροπής αποφάσισαν να τους αυξήσουν, χωρίς να λυπηθούν ούτε και τους φαντάρους!

Αυτή είναι η υποδειγματική πραχτική δουλιά, που κάνουν στο δήμο οι οπαδοί της πολιτικής της άμυνας εσέροι και μενσεβίκοι.

Είναι φανερό ότι τα παχιά λόγια και οι όλο υποσχέσεις «δημοτικές πλατφόρμες» έχουν σκοπό να καλύψουν την αξιοθρήνητη πραχτική δουλιά των οπαδών της άμυνας μέσα στο δήμο.

Έτσι ήταν κι έτσι θαναι και στο μέλλον..

Κι όσο πιο έντεχνα κρύβονται με φράσεις για «ελευθερία» και «επανάσταση», τόσο πιο αποφασιστικός κι αμείλιχτος πρέπει να είναι ο αγώνας εναντίον τους.

Ένα από τα άμεσα καθήκοντα της σημερινής μας καμπάνιας είναι να ξεσκίσουμε τη σοσιαλιστική μάσκα του συνασπισμού των οπαδών της πολιτικής της άμυνας και να βγάλουμε στα φόρα την αστική – καντέτικη ουσία αυτού του συνασπισμού.

Καμιά υποστήριξη στο συνασπισμό των οπαδών της άμυνας, καμιά εμπιστοσύνη στους κυρίους αυτού του συνασπισμού!

Οι εργάτες πρέπει να καταλάβουν πως όποιος δεν είναι μαζί τους είναι εναντίον τους, πως ο συνασπισμός των οπαδών της άμυνας δεν είναι μαζί τους και ότι συνεπώς είναι εναντίον τους.

***

«Οι εκτός κομμάτων»

Απ’ όλες τις αστικές ομάδες που υπόβαλαν δικούς τους υποψήφιους, την πιο ακαθόριστη θέση την παίρνουν οι ομάδες εκτός κομμάτων. Αυτές οι ομάδες δεν είναι λίγες, είναι πάρα πολλές, σχεδόν 30. Και ποιος δε βρίσκεται ανάμεσά τους! Οι «ενωμένες επιτροπές κατοικίας» και η «ομάδα υπαλλήλων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα», η «ανεξάρτητη ομάδα των ανθρώπων της δουλιάς» και η «ομάδα ανεξάρτητων εκλογέων», η «ομάδα διαχείρισης των σπιτιών» και ο «σύλλογος ιδιοχτητών», η «υπεράνω κομμάτων δημοκρατική ομάδα» και ο «σύνδεσμος για την ισοτιμία των γυναικών», η «ομάδα της ένωσης μηχανικών» και η «εμποροβιομηχανική ένωση», η «ομάδα της τιμιότητας, της υπευθυνότητας και της δικαιοσύνης» και η «ομάδα της δημοκρατικής ανοικοδόμησης», η «ομάδα ελευθερία και τάξη» και άλλες ομάδες – να η πολύχρωμη εικόνα του κυκεώνα που παρουσιάζουν οι εκτός κομμάτων ομάδες.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί, από πού προέρχονται και ποιος είναι ο σκοπός τους;

Είναι όλες τους ομάδες αστικές. Στην πλειοψηφία τους αυτοί που τις αποτελούν είναι έμποροι, βιομήχανοι, ιδιοχτήτες σπιτιών, άνθρωποι «ελεύθερων επαγγελμάτων», διανοούμενοι.

Οι ομάδες αυτές δεν έχουν προγράμματα που να στηρίζονται σε αρχές. Και οι εκλογείς δε θα πληροφορηθούν ποτέ τι πραγματικά επιδιώκουν οι ομάδες αυτές που καλούν τους μικροαστούς να τις ψηφίσουν.

Οι ομάδες αυτές δεν έχουν δημοτικά προγράμματα. Και οι εκλογείς δε θα πληροφορηθούν ποτέ τι μεταρρυθμίσεις ζητούν στον τομέα των οικονομικών του δήμου και για ποιο λόγο, συνεπώς, να τους ψηφίσουν.

Οι ομάδες αυτές δεν έχουν παρελθόν, γιατί δεν υπήρχαν στο παρελθόν.

Δεν έχουν ούτε και μέλλον, γιατί μετά τις εκλογές θα εξαφανιστούν, όπως την άνοιξη λιώνουν τα χιόνια.

Εμφανίστηκαν μονάχα τις μέρες των εκλογών και ζουν μονάχα γι’ αυτή τη στιγμή, όσο υπάρχουν οι εκλογές: για να μπορέσουν να τρυπώσουν κάπου στα συμβούλια των διαμερισμάτων κι ύστερα τσιμέντο να γίνει.

Είναι ομάδες της κεφαλαιοκρατίας χωρίς πρόγραμμα, που φοβούνται το φως και την αλήθεια και που προσπαθούν να μπάσουν λαθραία τους υποψήφιούς τους στα συμούλια των διαμερισμάτων της πόλης.

Σκοτεινοί οι σκοποί τους. Σκοτεινός κι ο δρόμος τους.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί η ύπαρξη αυτών των ομάδων;

Μπορεί επιτέλους να καταλάβει κανείς την ύπαρξη ανεξάρτητων ομάδων στο παρελθόν, τον καιρό του τσαρισμού, όταν η συμμετοχή σ’ ένα κόμμα, η συμμετοχή σε αριστερό κόμμα, τιμωρούνταν αμείλιχτα με «νόμο», όταν πολλοί ήταν υποχρεωμένοι να εμφανίζονται σαν ανεξάρτητοι για να αποφεύγουν τις συλλήψεις και τα κυνηγητά, όταν η ακομματικότητα χρησίμευε για ασπίδα που προφύλασσε από τους φύλακες των νόμων του τσάρου. Τώρα όμως που υπάρχουν οι  μεγαλύτερες ελευθερίες, τώρα που κάθε κόμμα μπορεί να εμφανίζεται ανοιχτά κι ελεύθερα χωρίς να διακινδυνεύει να υποστεί διώξεις, τώρα που η κομματική τοποθέτηση κι ο ανοιχτός αγώνας των πολιτικών κομμάτων αποτελούν επιταγή και προϋπόθεση για την πολιτική διαπαιδαγώγηση των μαζών – πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η ύπαρξη ανεξάρτητων ομάδων; Τι φοβούνται και από ποιον κρύβουν στ’ αλήθεια το πραγματικό τους πρόσωπο;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί εκλογείς από τις μάζες δε διαμόρφωσαν ακόμα γνώμη σχετικά με τα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων, και ότι η πολιτική αδράνεια και καθυστέρηση, που μας άφησε κληρονομιά ο τσαρισμός, εμποδίζουν το γρήγορο ξεκαθάρισμα των αντιλήψεών τους. Είναι όμως επίσης φανερό ότι η ακομματικότητα και η έλλειψη προγράμματος δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να δυναμώνουν και να νομιμοποιούν αυτή την καθυστέρηση και την αδράνεια. Ποιος θα τολμήσει ν’ αρνηθεί ότι ο ανοιχτός και τίμιος αγώνας των πολιτικών κομμάτων είναι το σπουδαιότερο μέσο για να ξυπνήσουν οι μάζες και να ανέβει η πολιτικής τους δραστηριότητα;

Ακόμα μια φορά: τι φοβούνται οι ανεξάρτητες ομάδες, γιατί αποφεύγουν το φως και από ποιον ακριβώς κρύβονται; Πού βρίσκεται το μυστικό;

Το γεγονός είναι ότι στις σημερινές συνθήκες της Ρωσίας, τώρα που η επανάσταση εξελίσσεται γοργά, τώρα που υπάρχουν οι μεγαλύτερες δυνατές ελευθρίες, τώρα που οι μάζες αναπτύσσονται πολιτικά μέρα με την ημέρα και μάλιστα ώρα με την ώρα, η ανοιχτή εμφάνιση της κεφαλαιοκρατίας είναι γι’ αυτήν πολύ επικίνδυνη. Η εμφάνισή της κάτω από τέτιες συνθήκες με ανοιχτή αστική πλατφόρμα ισοδυναμεί με τη γρήγορη χρεωκοπία της μπροστά στα μάτια των μαζών. Το μοναδικό μέσο για να «σωθεί η κατάσταση», είναι να φορέσει τη μάσκα της ακομματικότητας και να παραστήσει την άκακη ομάδα, σαν την ομάδα της «τιμιότητας, της υπευθυνότητας και της δικαιοσύνης». Αυτό της είναι πολύ βολικό για να μπορεί να ψαρεύει στα θολά νερά. Δε χωρεί αμφιβολία πως κάτω από τα ανεξάρτητα εκλογικά ψηφοδέλτια κρύβονται οι αστοί που καντετοφέρνουν και που μοιάζουν πολύ με τους καντέτους, οι αστοί που φοβούνται να εμφανιστούν ανοιχτά και τίμια και που προσπαθούν να τρυπώσουν λαθραία στα συμβούλια διαμερισμάτων. Είναι χαραχτηριστικό ότι ανάμεσά τους δεν υπάρχει ούτε μια προλεταριακή ομάδα, ότι όλες αυτές οι εκτός κομμάτων ομάδες στρατολογούν τα μέλη τους μέσα από τις γραμμές της αστικής τάξης και μόνο μέσα από τις γραμμές της. Και δε χωρεί αμφιβολία πως, αν δε συναντήσουν την απαιτούμενη αντίσταση από τα επαναστατικά στοιχεία, θα μπορέσουν να μπλέξουν στα δίχτυα τους αρκετούς ευκολόπιστους κι απλοϊκούς εκλογείς.

Αυτού βρίσκεται όλο το μυστικό!

Γι’ αυτό ο κίνδυνος της «ακομματικότητας» είναι ένας από τους πιο σοβαρούς κινδύνους που υπάρχουν πραγματικά στη σημερινή καμπάνια των δημοτικών εκλογών.

Γι’ αυτούς τους λόγους ένα από τα σπουδαιότερα καθήκοντα της καμπάνιας μας είναι να ξεσκίσουμε τη μάσκα της ακομματικότητας που φοράν οι κύριοι αυτοί, να τους αναγκάσουμε να δείξουν το αληθινό τους πρόσωπο, για να δώσουμε στις μάζες τη δυνατότητα να τους κρίνουν όπως τους αξίζει.

Κάτω η μάσκα της ακομματικότητας, ζήτω η καθαρότητα και η σαφήνεια της πολιτικής γραμμής! – αυτό είναι το σύνθημά μας.

***

Σύντροφοι!

Αύριο έχουμε εκλογές. Βαδίστε στις κάλπες με συνταγμένες τις γραμμές και σαν ένας άνθρωπος ψηφίστε το ψηφοδέλτιο των μπολσεβίκων.

Ούτε μια ψήφο στους καντέτους, τους εχθρούς της ρωσικής επανάστασης!

Ούτε μια ψήφο στους οπαδούς της άμυνας, τους οπαδούς της συμφωνίας με τους καντέτους!

Ούτε μια ψήφο στους «ανεξάρτητους», τους κρυφούς αυτούς φίλους των εχθρών σας!

«Πράβντα», αρ. 63,64 και 66.

21, 24 και 26 του Μάη 1917

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

***

Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης

Οι εκλογές για τα συμβούλια των διαμερισμάτων της Πετρούπολης (12 διαμερίσματα) έχουν τελειώσει πια. Τα γενικά αποτελέσματα σε αριθμούς και άλλα στοιχεία δε δημοσιεύτηκαν ακόμα. Ωστόσο, από ορισμένα στοιχεία που δίνουν τα διαμερίσματα, μπορεί να σχηματίσει κανείς μια γενική εικόνα για την πορεία και τα αποτελέσματα των εκλογών.

Είχαμε πάνω από ένα εκατομμύριο εκλογείς κι απ’ αυτούς άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα περίπου οι 800.000. Κατά μέσο όρο τα 70%. Η αποχή δεν είναι και τόσο «τρομερή». Έξω από την εκλογική ζώνη έμειναν οι πιο προλεταριακοί τομείς της πόλης, όπως είναι τα διαμερίσματα Νέβα και Νάρβα (προάστια), που δεν έχουν ακόμα ενωθεί με την πόλη.

Η εκλογική πάλη ξετυλίχτηκε γύρω από τις βασικές πολιτικές θέσεις των κομμάτων και όχι γύρω από τις τοπικές δημοτικές διεκδικήσεις, όπως γίνεται «συνήθως» στην Ευρώπη. Κι αυτό το καταλαβαίνει κανείς πολύ καλά. Σε στιγμές πρωτοείδωτου επαναστατικού κλονισμού, που έγινε πιο δυνατός ακόμα εξαιτίας του πολέμου και της καταστροφής, σε στιγμές που αποκαλύφτηκαν στο έπακρο οι ταξικές αντιθέσεις, θα ‘ταν εντελώς ακατανόητο αν ο εκλογικός αγώνας περιοριζόταν σε ζητήματα τοπικά – η αδιάσπαστη σύνδεση των τοπικών ζητημάτων με τα ζητήματα της γενικής πολιτικής κατάστασης της χώρας δε μπορούσε παρά να βγει οπωσδήποτε στην επιφάνεια.

Γι’ αυτό στις εκλογές διεκδίκησαν τη νίκη κυρίως τρεις εκλογικοί συνδυασμοί που εκπροσωπούς τις τρεις βασικές πολιτικές πλατφόρμες: των καντέτων, των μπολσεβίκων και των οπαδών της πολιτικής της άμυνας (συνασπισμός των ναρόντνικων, των μενσεβίκων και της «Γιεντίνστβο»). Οι εκτός κομμάτων ομάδες που εκφράζουν την πολιτική αοριστία και την έλλειψη προγράμματος, δε μπορούσαν, σε μια τέτια κατάσταση πραγμάτων, παρά να εκμηδενιστούν και πραγματικά εκμηδενίστηκαν.

Ο ψηφοφόρος έπρεπε να κάνει την εκλογή του:

Είτε να πάει προς τα πίσω, για τη ρήξη με το προλεταριάτο, για «αποφασιστικά μέτρα» ενάντια στην επανάσταση (καντέτοι).

Είτε να βαδίσει μπροστά, για τη ρήξη με την κεφαλαιοκρατία, για αποφασιστικό αγώνα ενάντια στην αντεπανάσταση, για την παραπέρα ανάπτυξη της επανάστασης (μπολσεβίκοι).

Είτε να τραβήξει για ένα συμβιβασμό με την κεφαλαιοκρατία, για μια πολιτική ελιγμών ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση, δηλαδή ούτε πίσω ούτε μπρος (συνασπισμός των οπαδών της άμυνας – μενσεβίκων και εσέρων).

Και ο ψηφοφόρος έκανε την εκλογή του. Από τους 800.000 ψήφους ο συνασπισμός των οπαδών της άμυνας πήρε πάνω από 400.000· οι καντέτοι πήραν λίγο περισσότερους από 160.000, και μάλιστα σε κανένα διαμέρισμα δεν πήραν την πλειοψηφία· οι μπολσεβίκοι πήραν πάνω από 160.000, και μάλιστα στο πιο προλεταριακό διαμέρισμα της πρωτεύουσας, προς την πλευρά του Βίμποργκ, οι μπολσεβίκοι πήραν την απόλυτη πλειοψηφία. Οι υπόλοιποι ψήφοι (ένας ασήμαντος αριθμός) μοιράστηκαν ανάμεσα στις τριάντα «ανεξάρτητες», «υπερκομματικές» και τις άλλες λογής-λογής τυχαίες ομάδες και σχηματισμούς.

Αυτή ήταν η απάντηση των ψηφοφόρων.

Τι μας δείχνει αυτή η απάντηση;

Το πρώτο που χτυπάει στο μάτι είναι η αδυναμία και η ανημπόρια των εκτός κομμάτων ομάδων. Οι εκλογές διέψευσαν πέρα για πέρα το παραμύθι ότι ο ρώσος μικροαστός είναι από «φυσικού» του ακομμάτιστος. Είναι σήμερα φανερό ότι η πολιτική καθυστέρηση, που τρέφει τις ανεξάρτητες ομάδες, ανήκει πια στο παρελθόν. Η μάζα των εκλογέων μπήκε ξεκάθαρα πια στο δρόμο της ανοιχτής πολιτικής πάλης.

Το δεύτερο χαραχτηριστικό γνώρισμα των εκλογών είναι η ολοκληρωτική ήττα των καντέτων. Όσες υπεκφυγές κι αν προσπαθήσουν να κάνουν οι καντέτοι, πρέπει να ομολογήσουν ότι στον πρώτο ανοιχτό αγώνα, με τις ελευθερες εκλογές, τσακίστηκαν κατακέφαλα και δε μπόρεσαν να πάρουν ούτε ένα δημοτικό συμβούλιο στα χέρια τους. Δεν είναι και πολύς καιρός από τότε που οι καντέτοι θεωρούσαν την Πετρούπολη τσιφλίκι τους. Επανειλημμένα έγραφαν στις προκηρύξεις τους ότι η Πετρούπολη «έχει εμπιστοσύνη μόνο στο κόμμα της λαϊκής ελευθερίας» και για να το αποδείξουν αυτό μάς παρέπεμπαν στις εκλογές της κρατικής Δούμας που έγιναν σύμφωνα με το νόμο της 3 του Ιούνη. Τώρα ξεκαθαρίστηκε οριστικά πως οι καντέτοι βασίλευαν στην Πετρούπολη ελέω του τσάρου και χάρη στον εκλογικό του νόμο. Μόλις εξαφανίστηκε από τη σκηνή το παλιό καθεστώς οι καντέτοι έχασαν στο πι και φι το έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Με λίγα λόγια: η μάζα των δημοκρατικών ψηφοφόρων δεν είναι με τους καντέτους.

Το τρίτο χαραχτηριστικό γνώρισμα των εκλογών είναι η αναμφισβήτητη αύξηση των δυνάμεών μας, των δυνάμεων του κόμματός μας, πράγμα που φάνηκε πολύ έκδηλα. Τα μέλη του κόμματός μας στην Πετρούπολη είναι 23-25 χιλιάδες· η «Πράβντα» τυπώνει 90-100 χιλιάδες φύλλα και τα 70.000 από τα φύλλα αυτά προορίζονται μόνο για την Πετρούπολη· όμως στις εκλογές πήραμε πάνω από 160.000 ψήφους, δηλαδή εφτά φορές περισσότερες από τον αριθμό των μελών του κόμματός μας και διπλάσιες από τα φύλλα της «Πράβντα» που προορίζονται για την Πετρούπολη. Κι αυτό, παρά τα άγρια ουρλιαχτά και τη συκοφαντική εκστρατεία ενάντια στους μπολσεβίκους, που  μ’ αυτά τρομοκρατούσε το μικροαστό όλος σχεδόν ο λεγόμενος τύπος, αρχίζοντας από τις λαχανοφυλλάδες «Μπιρζιόφκα» και «Βετσιόρκα» και φτάνοντας ως την υπουργική «Βόλια Ναρόντα» (31) και τη «Ραμπότσαγια Γκαζέτα». Δε χωρεί αμφιβολία πως μέσα σε τέτιες συνθήκες μπορούσαν να δώσουν την ψήφο τους στο κόμμα μας μόνο τα πιο σταθερά επαναστατικά στοιχεία που δεν επηρεάζονται από τις «φρικαλεότητες». Κι αυτά τα στοιχεία είναι πρώτα – πρώτα το προλεταριάτο, ο ηγέτης της επανάστασης, που μας έδωσε την υπεροχή στο δημοτικό συμβούλιο του Βίμποργκ, και ύστερα τα επαναστατικά συντάγματα, οι πιο πιστοί σύμμαχοι του προλεταριάτου. Σε συνέχεια, πρέπει να σημειώσουμε ότι οι εκλογές που ήταν ελεύθερες τράβηξαν στις κάλπες καινούργια πλατιά στρώματα του πληθυσμού, που δεν είχαν ακόμα πείρα από πολιτικούς αγώνες. Τέτια στρώματα είναι πρώτα – πρώτα οι γυναίκες κι ύστερα οι δεκάδες χιλιάδες κατώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που γεμίζουν τα υπουργεία και σε συνέχεια το πλήθος των «μικρονοικοκυραίων», οι βιοτέχνες, οι μικροκαταστηματάρχες κλπ. Εμείς δεν υπολογίζαμε καθόλου και ούτε μπορούσαμε να υπολογίσουμε ότι τα στρώματα αυτά θα μπορούσαν να ξεκόψουν σήμερα κιόλας από τον «παλιό κόσμο» και να προσχωρήσουν αποφασιστικά στην άποψη του επαναστατικού προλεταριάτου. Κι όμως τα στρώματα αυτά έκριναν ουσιαστικά την τύχη των εκλογών. Και το γεγονός ότι μπόρεσαν να ξεκόψουν από τους καντέτους – και το ‘καναν – αποτελεί μεγάλη πρόοδο.

Με λίγα λόγια: η μάζα των εκλογέων έχει αποτραβηχτεί σήμερα πια από τους καντέτους, μα δεν ήρθε ακόμα με το μέρος μας, σταμάτησε μεσοστρατίς. Από το άλλο μέρος γύρω από το κόμμα μας συσπειρώθηκαν κιόλας τα πιο αποφασιστικά στοιχεία: οι επαναστάτες προλετάριοι και οι επαναστατημένοι φαντάροι.

Η μάζα των εκλογέων σταμάτησε μεσοστρατίς. Και σταματώντας μεσοστρατίς βρήκε αυτού άξιο αρχηγό – το συνασπισμό των μενσεβίκων και των σοσιαλεπαναστατών. Ο μικροαστός εκλογέας, που δε μπόρεσε να προσανατολιστεί στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων και που παραδέρνει ανάμεσα στο προλεταριάτο και τους κεφαλαιοκράτες, ο μικροαστός εκλογέας που έχει χάσει πια την εμπιστοσύνη του στους καντέτους, τράβηξε φυσιολογικά προς τους μενσεβίκους και τους σοσιαλεπαναστάτες που τα ‘χασαν οριστικά και παραδέρνουν ανίσχυροι ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση. Όμοιος στον όμοιο! Αυτό είναι όλο το νόημα της «περίλαμπρης νίκης» του συνασπισμού των  οπαδών της άμυνας. Αυτό είναι το τέταρτο χαραχτηριστικό γνώρισμα των εκλογών. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως με την παραπέρα άνοδο της επανάστασης η παρδαλή στρατιά του συνασπισμού κατανάγκη θα διαλυθεί, το ένα μέρος θα τραβήκει πίσω προς τους καντέτους και το άλλο μπροστά προς το κόμμα μας. Για την ώρα όμως… για την ώρα οι αρχηγοί του συνασπισμού μπορεί να παρηγοριούνται με τη «νίκη» τους.

Τέλος, το πέμπτο και τελευταίο χαραχτηριστικό των εκλογών – τελευταίο όχι από την άποψη της σημασίας του! – είναι ότι οι εκλογές έβαλαν συγκεκριμένα το ζήτημα της εξουσίας μέσα στη χώρα. Οι εκλογές ξεκαθάρισαν οριστικά ότι οι καντέτοι αποτελούν μειοψηφία, γιατί με δυσκολία συγκέντρωσαν τα 20% των ψήφων. Η τεράστια πλειοψηφία, πάνω από τα 70%, είναι με τους σοσιαλιστές της δεξιάς και της αριστερής πτέρυγας, δηλαδή, με τους εσέρους και μενσεβίκους και με τους μπολσεβίκους. Λένε πως οι δημοτικές εκλογές της Πετρούπολης είναι το πρωτότυπο για τις μελλοντικές εκλογές της Συνταχτικής Συνέλευσης. Αν αυτό είναι σωστό, δεν είναι τερατώδικο να κατέχουν την τεράστια πλειοψηφία στην Προσωρινή κυβέρνηση οι καντέτοι που αποτελούν μια ασήμαντη μειοψηφία μέσα στη χώρα; Και πώς μπορεί να ανεχθεί κανείς να κυριαρχούν στην Προσωρινή κυβέρνηση οι καντέτοι τη στιγμή που είναι ολοφάνερο ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν τους έχει πια εμπιστοσύνη; Η παραφωνία αυτή δεν είναι άραγε η αιτία που όλο και μεγαλώνει η δυσαρέσκεια ενάντια στην Προσωρινή κυβέρνηση, δυσαρέσκεια που ξεσπάει όλο και πιο συχνά μέσα στη χώρα;

Δε φαίνεται πεντακάθαρα πως είναι παράλογο και αντιδημοκρατικό η παραφωνία αυτή να διατηρηθεί και στο μέλλον;

«Δελτίο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ», αρ. 1,

15 του Ιούνη 1917.

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

Σημειώσεις

(20)Η προετοιμασία για τις εκλογές στα συμβούλια των διαμερισμάτων της Πετρούπολης άρχισε τον Απρίλη του 1917. Η “Πράβντα”, η Επιτροπή της Πετρούπολης και οι αχτιδικές επιτροπές του Μπολσεβίκικου Κόμματος κάλεσαν τους εργάτες και τους φαντάρους να πάρουν δραστήριο μέρος στις εκλογές αυτές και να ψηφίσουν τους υποψήφιους των μπολσεβίκων. Στις 10 του Μάη 1917 έγινε συνεδρίαση της επιτροπής της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) με συμμετοχή του Ι.Β. Στάλιν. Στη συνεδρίαση αυτή η Επιτροπή πόλης και οι αχτιδικές επιτροπές έκαναν εκθέσεις για την πορεία της καμπάνιας των δημοτικών εκλογών. Οι εκλογές για τα συμβούλια των διαμερισμάτων της Πετρούπολης έγιναν από τις 27 του Μάη ως τις 5 του Ιούνη 1917.

(21)Οι τρουντοβίκοι ή η “Ομάδα Εργασίας” ήταν ομάδα μικροαστών δημοκρατών. Συγκροτήθηκε τον Απρίλη του 1906 καπό αγρότες βουλευτές της πρώτης Κρατικής Δούμας. Το 1917 οι τρουντοβίκοι συγχωνεύτηκαν με το “Λαϊκό Σοσιαλιστικό” κόμμα.

(22)“Λαϊκοι σοσιαλιστές”(ενέσοι) – μικροαστική οργάνωση. Συγκροτήθηκε το 1906, αφού αποσπάστηκε από τη δεξιά πτέρυγα των εσέρων. Οι ενέσοι διατύπωσαν πολιτικές διεκδικήσεις που δε βγαίναν έξω από τα πλαίσια της συνταγματικής μοναρχίας. Ο Λένιν τους ονόμαζε “σοσιαλ-καντέτους” και “εσερομενσεβίκους”. Ύστερα από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, το κόμμα των ενέσων κράτησε μια από τις πιο δεξιές θέσεις ανάμεσα στα άλλα μικροαστικά “σοσιαλιστικά” κόμματα. Ύστεα από την επανάσταση του Οχτώβρη οι ενέσοι πήραν μέρος σε αντεπαναστατικές οργανώσεις.

(23)“Ραμπότσαγια Γκαζέτα” (“Εργατική Εφημερίδα”) – κεντρικό όργανο του κόμματος των μενσεβίκων. Έβγαινε στην Πετρούπολη από τις 7 του Μάρτη 1917. Κλείστηκε λίγες μέρες μετά την Επανάσταση του Οχτώβρη.

(24)Μεζραγιόνκα (“Οργάνωση των ενωμένων σοσιαλδημοκρατών για όλες τις περιφέρειες”) – ιδρύθηκε στην Πετρούπολη το 1913. Στην οργάνωση αυτή ανήκαν οι τροτσκιστές – μενσεβίκοι και ένα μέρος από πρώην μπολσεβίκους που αποσκίρτησαν από το κόμμα. Τον καιρό του πρώτου παγκόσμιου πολέμου οι μεζραγιονικοί πήραν κεντρίστικη θέση και πολεμούσαν τους μπολσεβίκους. Το 1917 οι μεζραγιονικοί δήλωσαν πως είναι σύμφωνοι με τη γραμμή του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Γι’ αυτό στις εκλογές για τα συμβούλια διαμερισμάτων της Πετρούπολης το Μάη του 1917 οι μπολσεβίκοι έκαναν συνασπισμό με τους μεζραγιονικούς. Στο 6ο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) οι μεζραγιονικοί έγιναν δεχτοί στο κόμμα. Κατοπινά ένα μέρος από τους μεζραγιονικούς, με επικεφαλής τον Τρότσκι, αποκαλύφθηκαν ότι ήταν εχθροί του λαού.

(25)”Νόβαγια Ζιζν” (“Νέα Ζωή”) – μενσεβίκικη εφημερίδα. Έβγαινε στην Πετρούπολη από τον Απρίλη του 1917. Γύρω της συσπειρώθηκαν οι μενσεβίκοι – μαρτοφικοί και μεμονωμένοι διανοούμενοι με μισομενσεβίκικες κατευθύνσεις. Η ομάδα της “Νόβαγια Ζιζν” ταλαντευόταν διαρκώς ανάμεσα στους συμφιλιωτές και τους μπολσεβίκους. Ύστερα από τις μέρες του ιούλη τα μέλη της ομάδας αυτής πήραν μέρος στο Ενωτικό συνέδριο μαζί με τους μενσεβίκους – οπαδούς της άμυνας. Ύστερα από την επανάσταση του Οχτώβρη η ομάδα αυτή, εξόν από μερικά άτομα που προσχώρησαν στους μπολσεβίκους, πήρε εχθρική θέση απέναντι στη Σοβιετική εξουσία. Η εφημερίδα “Νόβαγια Ζιζν” κλείστηκε το καλοκαίρι του 1918.

(31)“Βόλια Ναρόντα” (“Λαϊκή Θέληση”) – εφημερίδα, όργανο της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος των σοσιαλεπαναστατών. Έβγαινε στην Πετρούπολη από τις 29 του Απρίλη ως τις 24 του Νοέμβρη 1917.

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: