ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Ψήφος ενάντια στον Κορρεϊσμό και διατήρηση της ταξικής ανεξαρτησίας

Ένα ερώτημα που διατυπώνουν συχνά στην αριστερά, όταν αυτή δεν αποφεύγει την ανάμειξη στην πολιτική ζωή της χώρας για να κερδίσει νέες θέσεις για το εργατικό και λαϊκό κίνημα και απαντά, έστω και αναγκαστικά, στο δίλημμα μεταξύ δύο τμημάτων της αστικής τάξης, είναι αν χάνει την ταξική της ανεξαρτησία. Διατυπώνοντας όμως μόνο αυτό το ερώτημα, έχοντας μόνο αυτό ως κριτήριο, ουσιαστικά χάνουν τον ίδιο το στόχο: γιατί δεν λαμβάνουν υπ’όψη ποιος είναι ο κύριος εχθρός του εργατικού κινήματος σε οργανωτικό, ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο τη συγκεκριμένη στιγμή, ενώ, αντίθετα, απολυτοποιούν τη συγκυριακή σύμπτωση με ένα τμήμα της αστικής τάξης, ενίοτε ακόμα κι αν αυτή δεν είναι σε εκλογικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο πολιτικών στόχων του κινήματος (π.χ. πτώση μιας κυβέρνησης). Όχι, δεν είναι κάθε κίνημα που πρέπει να ζητά πτώση μιας κυβέρνησης: όταν αυτό δεν κάνει και ιδεολογικό αγώνα, δεν διαχωρίζει τη θέση του από όσους άλλους (π.χ. άλλα τμήματα της αστικής τάξης) ζητούν μια πτώση της κυβέρνησης, η ίδια η νίκη μπορεί να το φέρει να έχει κάνει μία τρύπα στο νερό. Από την άλλη, η συγκυριακή σύμπτωση με ένα τμήμα της αστικής τάξης δεν μπορεί να αναστέλλει τον αγώνα ενάντια στον κύριο εχθρό του εργατικού κινήματος. Δεν μπορεί κάποιος να αγνοεί αν μια “φιλολαϊκή” κυβέρνηση έχει, μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία, λάβει καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Και δεν μπορεί να αγνοεί την διαλυτική της επίδραση, δεδομένων των καθεστωτικών της χαρακτηριστικών, στην ιδεολογική ανεξαρτησία (ή καλύτερα, ιδεολογικό επίπεδο) του εργατικού και λαϊκού κινήματος, πράγμα το οποίο επιδρά και στο επίπεδο της πολιτικής ανεξαρτησίας. Και, όταν έχει λάβει χαρακτηριστικά καθεστώτος, είναι εύκολο, με κατασταλτικά ιδίως μέτρα, να πλήξει και σε οργανωτικό επίπεδο το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Το παρακάτω άρθρο από την εβδομαδιαία εφημερίδα του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ αποσαφηνίζει τα ζητήματα ταξικής ανεξαρτησίας και ταυτόχρονα συμμετοχής του εργατολαϊκού κινήματος στην πολιτική ζωή της χώρας.

Ψήφος ενάντια στον Κορρεϊσμό και διατήρηση της ταξικής ανεξαρτησίας

Τετάρτη 15 Μάρτη 2017

Η απόφαση που πήραν διάφορες λαϊκές και αριστερές οργανώσεις να ψηφίσουν ενάντια στον Κορρεϊσμό στο δεύτερο γύρο των εκλογών, κάτι που οδηγεί αναγκαστικά σε ψήφο υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο, πέραν της αναγνώρισης από πλευράς πλατιών λαϊκών στρωμάτων ως μιας στάσης ορθής, έχει επίσης προκαλέσει και παρεξηγήσεις, σοκ και κριτικές διαφόων ειδών. Το τελευταίο ήταν προβλέψιμο γιατί δεν είναι πάντοτε εύκολο να γίνει κατανοητή μία απόφαση συγκρουσιακή, όμως και εξαιτίας της δράσης της αστικής τάξης και του ψευτοαριστερού οπορτουνισμού που πάντοτε προσπαθούν να πετάξουν λάσπη ενάντια στις επαναστατικές οργανώσεις.

Στο προηγούμενο φύλλο (σ.parapoda:βλ.εδώ), είχαμε διατυπώσει κάποια στοιχεία που τεκμηριώνουν τον επαναστατικό χαρακτήρα αυτής της στάσης. Προσθέτουμε σε αυτή την ανάλυση μία ακόμα πτυχή: αυτή η πολιτική συνάδει με την αρχή της διατήρησης της ταξικής ανεξαρτησίας.

Πρώτα από όλα, χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε ότι ταξική ανεξαρτησία δεν είναι συνώνυμο με έναν απομονωτισμό έναντι των πολιτικών γεγονότων που δημιουργούνται στην κοινωνία. Αντίθετα, οι επαναστατικές οργανώσεις έχουν την υποχρέωση να εμπλέκονται στην πολιτική ζωή της χώρας και να απαντούν σε όλα τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε αυτή. Οι σκοποί που επιδιώκονται με αυτή την πολιτική να επιτευχθούν μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε την ουσία της, την ταξική της φύση.

Μία ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων μίας συγκεκριμένης τάξης: αν αυτή η τάξη βρίσκεται στην εξουσία, ταυτόχρονα η ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση της κατάστασής της ως κυρίαρχης τάξης· αν δεν κατέχει την εξουσία στα χέρια της, η πολιτική της έχει κύριο στόχο να την κατακτήσει.

Στην πορεία της πολιτικής ζωής μπορεί να υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες οι κοινωνικές τάξεις – ή τμήματα αυτών – με συμφέροντα αντιτιθέμενα, συμπίπτουν σε συγκεκριμένα πολιτικά κριτήρια, όμως κάθε μία με τα δικά της ιδιαίτερα σχέδια και σκοπούς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το ίδιο το οποίο αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο: την πάλη του λαού του Εκουαδόρ η οποία προκάλεσε την πτώση των κυβερνήσεων Μπουκάραμ, Μάχουαντ και Γκουτιέρες. Σε όλα αυτά τα γεγονότα είχε σημειωθεί στο στρατόπεδο της αστικής τάξης μία διάσπαση: ένα τμήμα της τους υποστήριζε και ένα άλλο διάκειτο υπέρ της αποπομπής τους για την πρόκληση μίας αλλαγής με ένα νέο εκπρόσωπο της ίδιας της αστικής τάξης, όπως και, πράγματι, συνέβη. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί του Εκουαδόρ πάλεψαν για να ανατρέψουν αυτές τις κυβερνήσεις λόγω του αντιλαϊκού τους χαρακτήρα και συνέπεσαν στιγμιαία με ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο επεδίωκε το ίδιο όμως με άλλους σκοπούς. Σημαίνει αυτό ότι το λαϊκό κίνημα έδρασε χάνοντας την ταξική του ανεξαρτησία; Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι διαπίστωναν ότι υπήρχε διάσπαση στην αστική τάξη έπρεπε να παρατήσουν τον αγώνα τους για να μη χάσουν την “ανεξαρτησία” τους και να αφήσουν η πολιτική κρίση να επιλυθεί αποκλειστικά από τις αστικές ομάδες; Με κανέναν τρόπο. Οι εργαζόμενοι και ο λαός διεξήγαγαν αυτούς τους αγώνες καθοδηγούμενοι από τα δικά τους συμφέροντα· η σύμπτωση σε αυτό το σκοπό με ένα τμήμα της αστικής τάξης δεν αφαίρεσε το λαϊκό χαρακτήρα από το κίνημα, όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα όσων πάλευαν, αλλά και λόγω των διεκδικήσεων που είχαν. Θα ήταν ένα τρομερό λάθος η εγκατάλειψη του αγώνα για να μην “εμφανιστούμε ενωμένοι” με ένα τμήμα της αστικής τάξης, ένα λάθος το οποίο θα είχε επίσης προκαλέσει μία πολιτική ήττα στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα και στο λαό γενικά.

Από την εκλογική εκστρατεία της Λαϊκής Ενότητας (μετωπικού σχήματος στο οποίο συμμετέχει το ΜΛΚΚ Εκουαδόρ) ενάντια στον Κορρεϊσμό.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο έχουμε και σήμερα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, καθοδηγούμενοι από μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας, οι εργαζόμενοι και ο λαός πάλεψαν για να βάλουν ένα τέλος στη σημερινή κυβέρνηση λόγω του αντιλαϊκού της χαρακτήρα. Κι αυτό ήταν μια διαδικασία που έφτασε να διαμορφώσει ως και μια πολιτικοεγκλογική πρόταση, την Εθνική Συμφωνία για την Αλλαγή (ANC), για να τελειώσουμε εκλογικά με την κυβέρνηση του Κορρεϊσμού. Σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, ο λαός πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη του ενάντια στον Κορρεϊσμό και να του δώσει το ελευθέρας ώστε να διατηρηθεί για μια νέα περίοδο στην εξουσία και να συνεχίσει να επιτίθεται στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα; Εγκαταλείποντας την πάλη ενάντια στο τμήμα εκείνο της αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία (από φόβο μη συμπέσουμε συγκυριακά με ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης), στην πράξη ευνοούμε όσους όλα αυτά τα χρόνια αποδείχθηκαν ως ο κύριος πολιτικός εχθρός του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και των αριστερών.

Κατά την άποψή μας, αυτή η πάλη πρέπει να συνεχιστεί και να διατηρήσει τους ίδιους στόχους που την γέννησαν: να αφήσουμε πίσω ένα καθεστώς το οποίο σοβαρά έπληξε από ιδεολογικής και πολιτικής σκοπιάς το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Η ανάκαμψη του εργατικού κινήματος έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά – δηλαδή, σε σχέση με τους τελικούς στόχους της πάλης της εργατικής τάξης -, πολύ διακριτά και πάνω από όλα αντίθετα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης ως τάξης, δηλαδή, και του τμήματός της εκείνου που σήμερα στηρίζει το Γκιγιέρμο Λάσσο, φυσικά.

Βρισκόμαστε, επομένως, ενώπιον ενός νέου επεισοδίου στο οποίο, εκκινώντας από διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, δημιουργείται μία σύμπτωση ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής τάξης και τις πολιτικές σημαίες που υψώνει το λαϊκό κίνημα. Δεν πρόκειται για μια πολιτική συμφωνιών ή συμμαχιών, πολλώ δε μάλλον δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο λαϊκό και αριστερό μπλογκ με την υποψηφιότητα Λάσσο. Η ταξική ανεξαρτησία εκδηλώνεται ξεκάθαρα, το λαϊκό κίνημα και οι Αριστερές επιδιώκουν να διαλύσουν αυτό το ανάχωμα που τους εμποδίζει να προχωρήσουν πιο γρήγορα στη διαδικασία της οργάνωσης των επαναστατικών δυνάμεων.

Καμία προσδοκία δεν υπάρχει ότι ο Λάσσο θα δημιουργήσει μία κυβέρνηση που να ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού, εκτός από τη δέσμευσή του (η οποία, στην πραγματικότητα, είναι μία συγκυριακή πολιτική ανάγκη για αυτόν) να σεβαστεί κάποια πολιτικά δικαιώματα που σήμερα περιέστειλε ο Κορρεϊσμός, και τα οποία θα αξιοποιήσει ο λαός για να εντείνει την πάλη του για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του.

Άρθρο στην εφημερίδα Εn Marcha, όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φ. 1763, 15 Μάρτη 2017..

Βλ. επίσης άλλες μεταφράσεις από το parapoda επί του θέματος:

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός (15/03/2017)

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Γιατί ψήφος στον Λάσσο και όχι στον εκπρόσωπο του Κορρεϊσμού (07/03/2017)

Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών: «Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!» (04/03/2017)

Advertisements

Tagged: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: