Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις, 13-14/06/1917)

Στο 10ο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής, με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχουν δύο κείμενα του Στάλιν, παρμένα από τον 3ο τόμο των Άπαντών του (περίοδος Μάρτη – Οκτώβρη 1917), τα οποία πραγματεύονται ζητήματα πολιτικής που υφίστανται και σήμερα. Το πρώτο δεν έχει να κάνει, όσο κι αν φαίνεται, με την εκπληκτική ομοιότητα της…σημερινής κυβέρνησης Σύριζα με την τότε Προσωρινή κυβέρνηση, η οποία αποτελούταν από ανθρώπους που σε κάποια προηγούμενη φάση της επανάστασης μπορεί να είχαν πάρει μέρος (έστω και ιδιοτελώς), όμως αυτομάτως, με τη συμμετοχή τους σε μια κυβέρνηση ενταγμένη στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών (όχι γενικώς, αορίστως και δογματικώς “κυβέρνηση αστικής διαχείρισης”), εκφυλίζονται. Έχει να κάνει με το ότι, όχι απλώς για να προχωρήσει η υπόθεση της εργατικής τάξης, αλλά και για να διασωθεί η υπόληψή της μετά τον εκφυλισμό τέτοιων ανθρώπων που δηλώνουν “επαναστάτες”, “αριστεροί” κλπ, δεν αρκεί η αποκάλυψη (που πρέπει τεκμηριωμένα, όπως στο άρθρο του Στάλιν, να γίνεται), αλλά η αποκάλυψη πρέπει να πηγαίνει παράλληλα με την προσπάθεια οργανικής σύνδεσης όσων κάνουν δουλειά αποκάλυψης με το υποκείμενο που αυτοί θεωρούν φορέα της επανάστασης. Και βέβαια, αυτή η σύνδεση δεν γίνεται απλώς δια μέσου της εφημερίδας και περισπούδαστων άρθρων, αλλά, όταν τα λόγια συνδέονται με την πράξη: με τους κοινούς αγώνες, στους οποίους οι “αποκαλυπτές” ξεχωρίζουν για την ανιδιοτέλεια, τη μαχητικότητα και το μακρόθωρο της ανάλυσής τους, γίνονται η πρωτοπορία των κοινών αγώνων (“αρθρογράφων” και αναγνωστών). Μία έννοια (πρωτοπορία) που πάντοτε υπάρχει, όσο συκοφαντημένη και αν είναι (από κάποιους αυτοαναγορευόμενους, αλλά κυρίως από κάποια μικροαστικά τεμπελόσκυλα που κάνουν κρεμαστάρια όσα δεν φτάνουν). Γιατί χωρίς πρωτοπορία δεν υπάρχει ζωή.

Το δεύτερο άρθρο δεν έχει να κάνει απλώς με μια “πικάντικη” (για αστούς και οπορτουνιστές) ιστορική λεπτομέρεια, όπου ο Στάλιν εμφανίζεται υπέρμαχος της ύπαρξης αναρχικών οργανώσεων. Έχει να κάνει, πρώτον, με το θέμα αρχής ότι, από τη στιγμή που μια προοδευτική οργάνωση έχει πετύχει σύνδεση με τμήματα εργατών, ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού, το δικαίωμα ύπαρξής της πρέπει να αποτελεί αντικείμενο υπεράσπισης (Το ερώτημα γιατί αυτό δεν ίσχυε μετά την επανάσταση του 1917 απαντάται με το ότι ακριβώς οι ίδιες αυτές οργανώσεις όχι μόνο έχασαν τη σύνδεσή τους με τμήματα της εργατικής τάξης, αλλά ούτε καν υπεράσπιζαν τα συμφέροντά της. Και είναι άλλο πράγμα η συζήτηση γιατί ο μονοκομματισμός ανήχθη σε θέμα σχεδόν αρχής. Για αυτό το θέμα, μεταξύ άλλων βλ.εδώ και εδώ). Δεύτερον, και κυριότερον, ο Στάλιν αναδεικνύει ένα επίκαιρο ζήτημα, αυτό της ενότητας των δυνάμεων της εργατικής τάξης. Και αυτή δεν μπορεί παρά να γίνει μέσα από τα όργανά της, ασχέτως αν αυτά είναι προς το παρόν σε λάθος χέρια. Και τα σοβιέτ σε λάθος χέρια ήταν για πολύ καιρό…Το ζήτημα αυτό, σύνηθες σε φοιτητικούς χώρους, αναδείχτηκε και αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα, όπου ενόψει του 4ου μνημονίου, από την αριστερά (έστω και αν τυπικά έγιναν οι δύο από συνδικάτα ή “από τα κάτω”) έγιναν τρεις διαδηλώσεις (ΚΚΕ, Ανταρσυα-ΛΑΕ, και ΛΑ-ΑΑΣ), όπου δεν ήταν και οι πιο μαζικές. Και, φυσικά, το ζήτημα δεν έχει να κάνει με κοινή μόνο υπογραφή, αλλά και με κοινή προετοιμασία. Κι αυτό, μόνο σε περίπτωση που πιο κεντρικά απορριφτούν οι κινητοποιήσεις, και πάντοτε εφόσον ενημερωθούν για αυτή την απόρριψη οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (που από Ζορό, έστω και ανιδιοτελείς, χόρτασαν).

Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης)

Τρεις όρους διατύπωσαν ο Γκουτσκόφ κι ο Μιλιουκόφ πριν αποχωρήσουν απ’ την Προσωρινή κυβέρνηση: 1) αποκατάστσαη της πειθαρχίας, 2) έναρξη της επίθεσης, 3) χαλιναγώγηση των επαναστατών διεθνιστών.

Ο στρατός διαλύεται, δεν υπάρχει πια τάξη στο στρατό· αποκαταστείστε την πειθαρχία, βάλτε φραγμό στην προπαγάνδα υπέρ της ειρήνης, διαφορετικά θα υποβάλουμε τις παραιτήσεις μας – “ανήγγειλε” ο Γκουτσκόφ στην Εκτελεστική Επιτροπή στη γνωστή σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (20 του Απρίλη).

Έχουμε υποχρεώσεις απέναντι στους συμμάχους, μας ζητούν να τους βοηθήσουμε προς το συμφέρον της ενότητας του μετώπου, καλέστε το στρατό ν’ αρχίσει επίθεση, περάστε χαλινάρι στους αντιπάλους του πολέμου, διαφορετικά θα αποχωρήσουμε από την κυβέρνηση – “ανήγγειλε” ο Μιλιουκόφ στην ίδια σύσκεψη.

Αυτά γίνονταν στις μέρες της “κρίσης της εξουσίας”.

Οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι της Εκτελεστικής Επιτροπής καμώνονταν πως δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν υποχωρήσεις.

Ύστερα ο Μιλιουκόφ δημοσίευσε το “επεξηγηματικό” έγγραφο πάνω στη “διακοίνωσή” του, οι ρήτορες της Εκτελεστικής Επιτροπής διαλάλησαν με την ευκαιρία αυτή τη “νίκη” της “επαναστατικής δημοκρατίας” και “τα πάθη κατευνάστηκαν”.

Αποδείχτηκε όμως ότι η “νίκη” ήταν φανταστική. Σε λίγες μέρες αναγγέλθηκε νέα “κρίση”, ο Γκουτσκόφ κι ο Μιλιουκόφ δήλωσαν ότι “είναι υποχρεωμένοι” να παραιτηθούν, άρχισαν ατέλειωτες συσκέψεις της Εκτελεστικής Επιτροπής με τους υπουργούς και “η κρίση λύθηκε”, με την είσοδο των αντιπροσώπων της Εκτελεστικής Επιτροπής στην Προσωρινή κυβέρνηση.

Οι ευκολόπιστοι ανάσαναν με ανακούφιση. Επιτέλους ο Γκουτσκόφ κι ο Μιλιουκόφ “νικήθηκαν”. Επιτέλους θα έχουμε ειρήνη, ειρήνη χωρίς “προσαρτήσεις και επανορθώσεις”! Τερματίζεται το αδελφοκτόνο μακελειό!

Τι έγινε όμως στην πραγματικότητα; Δεν πρόλαβαν καλά – καλά να βγάλουν τα συμπεράσματα από τις “νίκες” της ονομαζόμενης “δημοκρατίας”, δεν πρόλαβαν καλά – καλά να “γιορτάσουν” για τους υπορυγούς που αποχώρησαν από την κυβέρνηση και οι καινούργιοι υπουργοί, οι “σοσιαλιστές” – υπουργοί, άρχισαν να μιλάν με γλώσσα, που γέμισε παρηγοριά τις καρδιές του Γκουτσκόφ και Μιλιουκόφ!

Πραγματικά “οι νεκροί έπιασαν και δεν αφήνουν τους ζωντανούς”!

Κρίνετε μόνοι σας.

Από την πρώτη κιόλας αγόρευσή του στο αγροτικό συνέδριο (26), ο νέος υπουργός των στρατιωτικών πολίτης Κερένσκι, δήλωσε πως έχει την πρόθεση να επιβάλει “σιδερένια πειθαρχία” στο στρατό. Τι είδους πειθαρχία θα ‘ναι αυτή, το δείχνει συγκεκριμένα η “διακήρυξη των δικαιωμάτων του στρατιώτη” (27), που φέρει την υπογραφή του Κερένσκι. Η διακήρυξη αυτή παραχωρεί κατά τη διάρκεια της “μάχης” στους διοικητές το “δικαίωμα να κάνουν χρήση των όπλων ενάντια στους υφισταμένους τους όταν δεν εκτελούν τις διαταγές τους” (βλ.το άρθρο 14 της “Διακήρυξης”).

Κείνο που τόσο ονειρευόταν ο Γκουτσκόφ, που δεν τολμούσε όμως να το εφαρμόσει στη ζωή, το “εφάρμοσε” με μια μονοκοντυλιά ο Κερένσκι, καλύπτοντας την ενέργειά του αυτή με πομπώδεις φράσεις για ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη.

Και για ποιο λόγο χρειάζεται η πειθαρχία;

Αυτό μας το αποκάλυψε πριν από τους άλλους υπουργούς ο υπουργός Τσερετέλι. “Επιδιώκουμε να βάλουμε τέρμα στον πόλεμο – είπε στους υπαλλήλους του ταχυδρομείου – όχι όμως με χωριστή ειρήνη, αλλά με την κοινή νίκη μαζί με τους συμμάχους μας ενάντια στους εχθρούς της ελευθερίας” (βλ. “Βετσέρναγια Μπιρζιόφκα”(28), 8 του Μάη).

Αν παραλείψουμε τις λέξεις ελευθερία κλπ, που δεν έχουν καμιά θέση εδώ, και μεταφέρουμε στην απλή γλώσσα του λαού το μπερδεμένο λόγο του υπουργού, βγαίνει ένα μόνο συμπέρασμα: προς το συμφέρον της ειρήνης είναι απαραίτητο σε συμμαχία με την Αγγλία και τη Γαλλία να συντρίψουμε τη Γερμανία, πράγμα που απαιτεί με τη σειρά του την εξαπόλυση της επίθεσης.

Και η “σιδερένια πειθαρχία” χρειάζεται ακριβώς για να προετοιμαστεί η επίθεση προς το συμφέρον της ενότητας του μετώπου, για την κοινή νίκη ενάντια στη Γερμανία.

Κείνο που επιδίωκε δισταχτικά αλλά ακούραστα να πετύχει ο Μιλιουκόφ, ο υπουργός Τσερετέλι το διακήρυξε σαν δικό του πρόγραμμα.

Αυτά γίνονταν τις πρώτες μόλις μέρες ύστερα από τη “λύση” της κρίσης. Αργότερα όμως οι “σοσιαλιστές” υπουργοί άρχισαν να γίνονται πιο τολμηροί και πιο κατηγορηματικοί”.

Στις 12 του Μάη επακολούθησε η “διαταγή” του Κερένσκι προς τους αξιωματικούς, φαντάρους και ναύτες:

…Θα βαδίζετε μπροστά εκεί οπου σας οδηγούν οι αρχηγοί σας και η κυβέρνηση…θα βαδίζετε…ατσαλωμένοι με την πειθαρχία προς το καθήκον…πρέπει να εκπληρώσετε τη θέληση του λαού και να καθαρίσετε την πατρίδα και τον κόσμο από τους επιδρομείς και τους καταχτητές. Σε τέτια ηρωικά κατορθώματα σάς καλώ” (βλ. “Ρετς”, 14 του Μάη).

Η αλήθεια είναι πως η διαταγή του Κερένσκι δε διαφέρει στην ουσία της και πολύ από τις γνωστές ιμπεριαλιστικές διαταγές της τσαρικής κυβέρνησης, όπως πχ “πρέπει να πολεμήσουμε ως το νικηφόρο τέρμα του πολέμου, πρέπει να διώξουμε το θρασύ εχθρό πέρα από τα σύνορα της πατρίδας μας, πρέπει να ελευθερώσουμε τον κόσμο από το ζυγό του γερμανικού μιλιταρισμού…” και άλλα.

Και επειδή είναι πιο εύκολο να μιλά κανείς για επίθεση, παρά να τη διεξάγει στην πράξη, επειδή ορισμένα συντάγματα, λόγου χάρη, της έβδομης στρατιάς (τέσσερα συντάγματα) είχαν τη γνώμη ότι δε μπορούν να υποταχθούν στη διαταγή της “επίθεσης” – η Προσωρινή κυβέρνηση, μαζί με τον Κερένσκι, πέρασε από τα λόγια στα “έργα”, έδωσε διαταγή να διαλυθούν αμέσως τα συντάγματα που “έπεσαν σ’ αυτό το σφάλμα” και απείλησε πως θα στείλει τους ενόχους στα “καταναγκαστικά έργα και θα τους στερήσει τα πολιτικά τους δικαιώματα” (βλ. “Βετσέρνεγιε Βρέμια”, της 1 του Ιούνη). Και επειδή, όπως φάνηκε, όλα αυτά πάλι δεν ήταν αρκετά, ο Κερένσκι ξεφούρνισε μια νέα “διαταγή” που στρέφεται ειδικά ενάντια στη συναδέλφωση και απειλεί ότι θα παραπέμψει τους “ενόχους” στα δικαστήρια για να τιμωρηθούν με όλη την αυστηρότητα των νόμων”, δηλ. πάλι με καταναγκαστικά έργα (βλ. “Νόβαγια Ζιζν”, της 1 του Ιούνη).

Με λίγα λόγια: επιτεθείτε χωρίς καμιά καθυστέρηση, επιτεθείτε με κάθε θυσία, ειδεμή θα βάλουμε μπρος τα καταναγκαστικά έργα και τις εκτελέσεις – αυτό είναι το νόημα των “διαταγών” του Κερένσκι.

Και όλα αυτά γίνονται τη στιγμή που εξακολουθούν να παραμένουν σε ισχύ οι συμφωνίες που ο τσάρος έχει υπογράψει με την αγγλική και γαλλική κεφαλαιοκρατία, την ίδια στιγμή που με βάση αυτές τις συμφωνίες “μάς” υποχρεώνουν ρητά να υποστηρίξουμε με τον πιο ενεργητικό τρόπο την καταχτητική πολιτική της Αγγλίας και της Γαλλίας στη Μεσοποταμία, την Ελλάδα και στην Αλσατία και Λοραίνη!

Πού πήγαν όμως οι υποσχέσεις για ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις κι επανορθώσεις, και η υποχρέωση της νέας Προσωρινής κυβέρνησης να πετύχει την ειρήνη με ολα τα “αποφασιστικά μέτρα” – πού πήγαν όλες αυτές οι υποσχέσεις, που δόθηκαν τις μέρες της “κρίσης της εξουσίας”;

Ω! οι υπουργοί μας δεν ξεχνάν την ειρήνη, την ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και επανορθώσεις, μας τσαμπουνάνε κάθε μέρα. Και όχι μόνο οι δικοί μας υπουργοί. Και η αγγλική και η γαλλική κυβέρνηση, απαντώντας στις προτάσεις της Προσωρινής κυβέρνησης που ζητούσε να εκφράσουν τις απόψεις τους για τους σκοπούς του πολέμου, δήλωσαν εδώ και λίγες μέρες πως είναι κι αυτές ενάντια στις προσαρτήσεις, αλλά… μόνο εφόσον αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με την προσάρτηση της Αλσατίας και Λοραίνης, της Μεσοποταμίας κλπ. Και η Προσωρινή κυβέρνηση, απαντώντας με τη σειρά της σ’ αυτή τη δήλωση, δήλωσε στη διακοίνωσή της της 31 του Μάη, ότι “παραμένοντας απόλυτα πιστή στην κοινή συμμαχική υπόθεση” προτείνει να συγκληθεί “συνδιάσκεψη των αντιπροσώπων των συμμαχικών δυνάμεων”, που θα έχει σα σκοπό να αναθεωρήσει τις συμφωνίες σχετικά με τους σκοπούς του πολέμου και ότι “η συνδιάσκεψη αυτή μπορεί να συνέλθει στο προσεχές μέλλον, όταν θα δημιουργηθούν γι’ αυτό ευνοϊκές συνθήκες” (βλ. “Ραμπότσαγια Γκαζέτα”, αρ. 72). Και επειδή για την ώρα δεν ξέρει κανείς πότε ακριβώς “θα δημιουργηθούν οι ευνοϊκές αυτές συνθήκες”, επειδή το “προσεχές μέλλον” δεν πρόκειται οπωσδήποτε να ‘ρθει και τόσο γρήγορα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο “αποφασιστικός αγώνας” για την ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις μπαίνει στην πραγματικότητα στα χρονοντούλαπα κι εκφυλίζεται σε κούφιες κι απατηλές φλυαρίες για ειρήνη. Από το άλλο μέρος όμως, οπως μαθαίνουμε, δεν επιτρέπεται να αναβληθεί ούτε για ένα λεφτό η επίθεση, που την προετοιμάζουν με όλα τα “αποφασιστικά μέτρα”, φτάνοντας ως τις απειλές για καταναγκαστικά έργα και εκτελέσεις…

Δε χωρεί αμφιβολία. Ο πόλεμος ήταν και παραμένει ιμπεριαλιστικός. Οι φλυαρίες για ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις, ενώ στην πράξη προετοιμάζεται η επίθεση, σκεπάζουν μόνο το ληστρικό χαραχτήρα του πολέμου. Η Προσωρινή κυβέρνηση πήρε οριστικά το δρόμο της δραστήριας ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Κείνο που χτες ακόμα φαινόταν αδύνατο, σήμερα έγινε δυνατό χάρη στην είσοδο των “σοσιαλιστών” στην Προσωρινή κυβέρνηση. Σκεπάζοντας με σοσιαλιστική φρασεολογία τον ιμπεριαλιστικό χαραχτήρα της Προσωρινής κυβέρνησης, δυνάμωσαν και επέκτειναν τις θέσεις της αντεπανάστασης που σηκώνει κεφάλι.

Η κατάσταση παρουσιάζεται σήμερα ως εξής: “Σοσιαλιστές” υπουργοί, που τους χρησιμοποιεί με επιτυχία η ιμπεριαλιστική κεφαλαιοκρατία για τους αντεπαναστατικούς σκοπούς της.

Δε νίκησαν οι αφελείς “επαναστάτες δημοκράτες”, αλλά οι γερόλυκοι του ιμπεριαλισμού Γκουτσκόφ και Μιλιουκόφ.

Όμως η ευθυγράμμιση με τη δεξιά στις υποθέσεις της εξωτερικής πολιτικής δε μπορούσε παρά να προκαλέσει αναπότρεπτα την ίδια στροφή και στην εσωτερική πολιτική, γιατί η εξωτερική πολιτική στις συνθήκες του παγκόσμιου πολέμου είναι η βάση για κάθε άλλη πολιτική, είναι το κέντρο όλης της ζωής του κράτους.

Και πραγματικά, η Προσωρινή κυβέρνηση μπαίνει όλο και πιο ανοιχτά στο δρόμο του “αποφασιστικού αγώνα” ενάντια στην επανάσταση.

Δεν είναι πολύς καιρός που η κυβέρνηση άρχισε επίθεση ενάντια στους ναύτες της Κρονστάνδης, εμποδίζοντας ταυτόχρονα τους αγρότες του νομού Πετρούπολης και τους αγρότες των κυβερνείων Πένζα, Βορονές κλπ να πραγματοποιήσουν τις στοιχειώδικες αρχές του δημοκρατισμού.

Και πριν από λίγες μέρες ο Σκόμπελεφ και ο Τσερετέλι δοξάστηκαν (δόξα Ηροστράτου!) απελαύνοντας από τη Ρωσία το Ρόμπερτ Γκριμμ (29), είναι αλήθεια χωρίς δίκη και ανάκριση, εντελώς απλά και με χωροφυλακίστικο τρόπο για μεγάλη όμως χαρά των ρώσων ιμπεριαλιστών.

Πιο καθαρά όμως απ’ όλους εξέφρασε την καινούργια γραμμή της εσωτερικής πολιτικής της Προσωρινής κυβέρνησης ο υπουργός Περεβέρζιεφ (“επίσης” σοσιαλιστής!). Ο κύριος αυτός, ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει “να εφαρμοστεί επειγόντως ο νόμος για τα αδικήματα ενάντια στην εσωτερική ησυχία του κράτους”. Σύμφωνα μ’ αυτό το νόμο (άρθρο 129)… “Όσοι θεωρηθούν ένοχοι ότι κάλεσαν δημόσια ή με έντυπα, με γραφτά ή εικόνες, που τα έβαλαν σε κυκλοφορία ή τα τοιχοκόλλησαν δημόσια: 1) σε διάπραξη βαριού αδικήματος, 2) σε πράξεις βίας ενός μέρους του πληθυσμού ενάντια στο άλλο, 3) σε ανυπακοή ή αντίσταση κατά του νόμου ή κατά των υποχρεωτικών αποφάσεων ή των νόμιμων διαταγών της κυβέρνησης – τιμωρούνται με φυλάκιση σε επανορθωτικές φυλακές όχι περισσότερο από τρία χρόνια” και “εν καιρώ πολέμου… με πρόσκαιρα καταναγκαστικά έργα” (βλ. “Ρετς”, 4 του Ιούνη).

Αυτή είναι η νομοθετική δημιουργία των καταναγκαστικών έργων του “σοσιαλιστή”, με το συμπάθειο, υπουργού.

Είναι πεντακάθαρο ότι η Προσωρινή κυβέρνηση κατρακυλάει ασταμάτητα στην αγκαλιά της αντεπανάστασης.

Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα και από το γεγονός ότι ο γερόλυκος της αντεπανάστασης Μιλιουκόφ, με την ευκαιρία αυτή γεύεται από τα πριν κιόλας τους καρπούς της καινούργιας νίκης. “Αν η Προσωρινή κυβέρνηση, λέει, ύστρα από μακρόχρονη αναβολή καταλάβει ότι η εξουσία έχει στα χέρια της κι άλλα μέσα εξόν από την πειθώ, τα ίδια μέσα που άρχισε ήδη να εφαρμόζει, κι αν ακολουθήσει αυτό το δρόμο, θα κατοχυρωθούν (δεν αστειευόμαστε!) οι καταχτήσεις της ρωσικής επανάστασης”… “Η προσωρινή μας κυβέρνηση συνέλαβε τον Κολίσκο και απέλασε τον Γκριμμ. Μα ο Λένιν, ο Τρότσκι και οι σύντροφοί τους γυρίζουν ελεύθεροι…θα ευχόμαστε να σταλούν κάποτε στο ίδιο μέρος και ο Λένιν με τους συντρόφους του…”(βλ. “Ρετς”, 4 του Ιούνη).

Αυτοί είναι οι “ευσεβείς πόθοι” της γριάς αλεπούς της ρώσικης κεφαλαιοκρατίας του κ. Μιλιουκόφ.

Αν θα ικανοποιήσει αυτούς και άλλους παρόμοιους “ευσεβείς πόθους” του Μιλιουκόφ η Προσωρινή κυβέρνηση που γενικά παρακολουθεί με προσοχή κι ακούει τη γνώμη του, κι αν είναι πραγματοποιήσιμοι σήμερα τέτιου είδους “ευσεβείς πόθοι” – αυτό θα μας το δείξει το κοντινό μέλλον.

Ένα πράγμα όμως είναι αναμφισβήτητο: ότι η εσωτερική πολιτική της Προσωρινής κβέρνησης είναι υποταγμένη ολότελα στις απαιτήσεις της δραστήριας ιμπεριαλιστικής πολιτικής του.

Το συμπέρασμα είναι ένα.

Η ανάπτυξη της επανάστασής μας μπήκε σε κρίσιμη φάση. Η επανάσταση, που στο νέο της στάδιο εισορμά σε όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής και που τους επαναστατικοποιεί από τη μια ως την άλλη άκρη, βάζει σε κίνηση όλες τις δυνάμεις του παλιού και του νέου κόσμου. Ο πόλεμος και οι καταστροφές που συνδέονται μ’ αυτόν οξύνουν τις ταξικές αντιθέσεις στο έπακρο. Η πολιτική των συμβιβασμών με την αστική τάξη, η πολιτική των ελιγμών ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση, χάνει καθημερινά κάθε στήριγμα, κι αυτό γίνεται πια ολοφάνερο.

Ένα από τα δυο:

Είτε θα βαδίσουμε μπροστά, ενάντια στην κεφαλαιοκρατία, για να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων, για να μπει τέρμα στον πόλεμο και τις καταστροφές, και να οργανωθεί η παραγωγή και η διανομή.

Είτε θα πάμε προς τα πίσω, μαζί με την κεφαλαιοκρατία, για την επίθεση και την παράταση του πολέμου, ενάντια στα αποφασιστικά μέτρα που θα επέτρεπαν να σταματήσουν οι καταστροφές, για την αναρχία στην παραγωγή, για μια ανοιχτά αντεπαναστατική πολιτική.

Η Προσωρινή κυβέρνηση μπαίνει απροκάλυποτα στο δρόμο της ανοιχτής αντεπανάστασης.

Χρέος των επαναστατών είναι να συσπειρωθούν πιο σφιχτά και να σπρώξουν προς τα μπρος την επανάσταση.

Σολντάτσκαγια Πράβντα”, αρ. 42, 13 του Ιούνη 1917.

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

***

Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις

Πριν από λίγες μέρες η Προσωρινή κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει στους αναρχικούς την εκκένωση της βίλας Ντουρνοβό. Η απόφαση αυτή που είναι βαθιά λαθεμένη, προκάλεσε θύελλα οργής και αγανάχτησης μέσα στους εργάτες. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι εργάτες θεώρησαν αυτή την απόφαση σαν επιβουλή ενάντια στο δικαίωμα ύπαρξης ορισμένων οργανώσεών τους. Είμαστε από άποψη αρχών αντίθετοι με τους αναρχικούς, εφόσον όμως τους ακολουθεί έστω και μια μικρή μερίδα εργατών έχουν το ίδιο δικαίωμα ύπαρξης όπως π.χ. οι μενσεβίκοι και οι εσέροι. Μ’ αυτή την έννοια, είχαν δίκιο οι εργάτες, όταν διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην απόφαση αυτή της Προσωρινής κυβέρνησης. Και είχαν δίκιο ακόμα περισσότερο γιατί εκτός από τους αναρχικούς τη βίλα τη χρησιμοποιούν επίσης και μερικά εργοστάσια και επαγγελματικά συνδικάτα.

Οι αναγνώστες ξέρουν ότι οι εργάτες, με τη διαμαρτυρία τους, ανάγκασαν την Προσωρινή κυβέρνηση να υποχωρήσει και κατόρωσαν να διατηρήσουν τη βίλα.

Τώρα, όπως φαίνεται, πρόκειται να “οργανωθεί” στη βίλα Ντουρνοβό νέα εκδήλωση των εργατών. Έχουμε την πληροφορία ότι στη βίλα Ντουρνοβό γίνονται συνελεύσεις των αντιπροσώπων των εργοστασιακών επιτροπών με επικεφαλής τους αναρχικούς με σκοπό να προετοιμάσουν για σήμερα διαδήλωση. Αν αυτό είναι αλήθεια, δηλώνουμε ότι καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο κάθε μεμονωμένη κι αναρχική εκδήλωση. Οι διαδηλώσεις κατά χωριστά διαμερίσματα της πόλης και κατά συντάγματα με επικεφαλής τους αναρχικούς, που δε μπορούν να προσανατολιστούν στις συνθήκες της στιγμής, οι διαδηλώσεις που οργανώνονται παρά τη θέληση της πλειοψηφίας των διαμερισμάτων της πόλης και των συνταγμάτων, παρά τη θέληση του γραφείου των συνδικάτων και του κεντρικού συμβουλίου των εργοστασιακών επιτροπών και τέλος, παρά τη θέληση του σοσιαλιστικού κόμματος του προλεταριάτου – οι αναρχικές αυτές διαδηλώσεις έχουμε τη γνώμη ότι είναι ολέθριες για την υπόθεση της εργατικής επανάστασης.

Μπορούμε και πρέπει να υπερασπίσουμε το δικαίωμα ύπαρξης των οργανώσεων, μαζί και των οργανώσεων των αναρχικών, όταν θέλουν να τις αφήσουν χωρίς στέγη. Είναι όμως απαράδεχτο και εγκληματικό για τους συνειδητούς εργάτες να συγχωνευτούν με τους αναρχικούς και να αναλάβουν μαζί τους παράλογες μαζικές ενέργειες που είναι καταδικασμένες από τα πριν σε αποτυχία.

Οι σύντροφοι εργάτες και φαντάροι πρέπει να σκεφτούν πολύ καλά: τι είναι, σοσιαλιστές ή αναρχικοί, και αν είναι σοσιαλιστές – ας αποφασίσουν αν μπορούν να βαδίζουν χέρι με χέρι με τους αναρχικούς και να προβούν σε ενέργειες εντελώς απερίσκεπτες παρά την απόφαση του κόμματός μας.

Σύντροφοι! Με την απόπειρά μας για διαδήλωση της 10 του Ιούνη πετύχαμε να αναγνωρίσει η Εκτελεστική Επιτροπή και το συνέδριο των Σοβιέτ (30) την ανάγκη της διαδήλωσης. Θα ξέρετε ασφαλώς ότι το συνέδριο των Σοβιέτ όρισε γενική διαδήλωση για τις 18 του Ιούνη και ανάγγειλε από τα πριν ότι υπάρχει ελευθερία συνθημάτων.

Καθήκον μας τώρα είναι να πετύχουμε ώστε η διαδήλωση της 18 του Ιούνη στην Πετρούπολη να γίνει κάτω από τα δικά μας επαναστατικά συνθήματα.

Και γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να σταματήσουμε από τη ρίζα της κάθε αναρχική εκδήλωση, ώστε να προετοιμαστούμε ακόμα πιο δραστήρια για τη διαδήλωση της 18 του Ιούνη.

Σας καλούμε να αγωνιστείτε ενάντια στις μεμονωμένες εκδηλώσεις, για τη γενική διαδήλωση της 18 του Ιούνη.

Σύντροφοι! Ο χρόνος είναι πολύτιμος – μη χάνετε ούτε λεφτό! Κάθε εργοστάσιο, κάθε συνοικία, κάθε σύνταγμα και λόχος ας ετοιμάσουν τα πλακάτ τους με τα συνθήματα του επαναστατικού προλεταριάτου. Όλοι στη δουλειά σύντροφοι, όλοι στην προετοιμασία της διαδήλωσης της 18 του Ιούνη.

Ενάντια στις αναρχικές εκδηλώσεις, για την κοινή διαδήλωση κάτω από τη σημαία του κόμματος του προλεταριάτου – αυτό είναι το σύνθημά μας.

Πράβντα”, αρ. 81, 14 του Ιούνη 1917

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

***

Σημειώσεις

(26)Το 1ο Πανρωσικό αγροτικό συνέδριο έγινε στην Πετρούπολη από τις 4 ως τις 28 του Μάη 1917. Την πλειοψηφία στο συνέδριο την είχαν οι εσέροι και οι ομάδες που βρίσκονταν κοντά στους εσέρους. Το μεγαλύτερο μέρος από τους αγρότες αντιπροσώπους των κυβερνείων εκπροσωπούσε τα ανώτερα στρώματα των κουλάκων του χωριού.

(27)“Διακήρυξη των δικαιωμάτων του στρατιώτη” – ήταν η Διαταγή προς το στρατό και το στόλο για τα βασικά δικαιώματα αυτών που υπηρετούσαν στις ένοπλες δυνάμεις· την εξέδωσε ο υπουργός των Στρατιωτικών της Προσωρινής κυβέρνησης Κερένσκι στις 11 του Μάη 1917. Η “διακήρυξη” περιόριζε σημαντικά τα δικαιώματα που οι φαντάροι είχαν κερδίσει τις πρώτες μέρες της επανάστασης του 1917. Η εσερο-μενσεβίκικη Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης χαιρέτησε με επιδοκιμασία τη “διακήρυξη ων δικαιωμάτων του στρατιώτη”, οι φαντάροι όμως και οι ναύτες την υποδέχτηκαν με συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και την ονόμασαν διακήρυξη στέρησης των δικαιωμάτων.

(28)“Βετσέρναγια Μπιρζιόφκα” (“Απογευματινή εφημερίδα του Χρηματιστηρίου”) – απογευματινή έκδοση της εφημερίδας “Μπιρζιεβίγε Βέντομοστι”. Η “Μπιρζιεβίγιε Βέντομοστι” ήταν αστική εφημερίδα που έβγαινε στην Πετρούπολη από το 1880. Η ονομασία “Μπιρζιόφκα” κατάντησε να σημαίνει τον χωρίς αρχές και πουλημένο τύπο. Στα τέλη του Οχτώβρη 1917 τη “Μπιρζιόφκα” την έκλεισε η Στρατιωτικο- επαναστατική επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης.

(29)Ο γραμματέας του Σοσιαλιστκού Κόμματος της Ελβετίας Ρόμπερτ Γκριμμ ήρθε στη Ρωσία το Μάη του 1917. Στις αρχές του Ιούνη οι αστικές εφημερίδες δημοσίευσαν την είδηση πως ο Γκριμμ πήρε οδηγίες να βολιδοσκοπήσει το έδαφος για χωριστή ειρήνη ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία. Για το λόγο αυτό η Προσωρινή κυβέρνηση τον απέλασε από τη Ρωσία.

(30)Το 1ο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών, που το προετοίμασε και το κάλεσε το Σοβιέτ της Πετρούπολης συνήλθε από τις 3 ως τις 24 του Ιούνη 1917. Στο συνέδριο η πλειοψηφία ανήκε στους εσέρους (285 αντιπρόσωποι) και στους μενσεβίκους (248 αντιπρόσωποι). Οι μπολσεβίκοι που κείνο τον καιρό βρίσκονταν σε μειοψηφία μέσα στα Σοβιέτ, είχαν 105 αντιπροσώπους. Οι μπολσεβίκοι ξεσκέπασαν μέσα στο συνέδριο τον ιμπεριαλιστικό χαραχτήρα του πολέμου και έδειξαν ότι η συμφωνία με την αστική τάξη οδηγεί στην καταστροφή. Για τη στάση απέναντι στην Προσωρινή κυβέρνηση και τον πόλεμο μίλησε ο Β. Ι. Λένιν. Ο Β. Ι. Λένιν αντιπαράθεσε στα συμφιλιωτικά συνθήματα των μενσεβίκων και των εσέρων τη διεκδίκηση να περάσει όλη η εξουσία στα Σοβιέτ. Το συνέδριο διεξήχθηκε κάτω από την επιρροή των μενσεβίκων και των εσέρων.

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

 

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: