Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: το 3ο συνέδριο (16-18/03/2012)

Το δεύτερο μέρος της σειράς σύντομων κειμένων για έναν απολογισμό της ΚΟΕ για την περίοδο 2012-2015 (βλ.εδώ το 1ο μέρος και το εισαγωγικό κείμενο που εξηγεί γιατί χρειάζεται απολογισμός και το “εύρος” αυτών των κειμένων), έχει να κάνει με το 3ο συνέδριο της ΚΟΕ (16-18/03/2012) και τις αποφάσεις του, η μεταχείριση των οποίων αποδείχτηκε καθοριστική για τη μοίρα της οργάνωσης, αλλά και διδακτική για όσους ενδιαφέρονται μελλοντικά να αξιοποιήσουν την εμπειρία της για την οικοδόμηση μιας κομμουνιστικής συλλογικότητας.

Κατ’ αρχάς, ως συνέχεια του κειμένου για την προσυνεδριακή περίοδο, πρέπει να αναφερθεί ότι, όσον αφορά τις εξωστρεφείς κινήσεις της, η οργάνωση (ορθά) συμμετείχε σε πολλές ενωτικές πρωτοβουλίες, αλλού με θετική διάθεση και αλλού με διάθεση διαφοροποίησης. Τοποθετήθηκε θετικά στην ιδρυτική συνάντηση του μετώπου ΕΛΑΔΑ (του Μίκη Θεοδωράκη), αρνητικά σε συνάντηση αριστερών οργανώσεων για αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο, στο Σύριζα διαφοροποιούμενη λόγω της επιμονής σε κλειστό – συριζοκεντρικό χαρακτήρα ψηφοδελτίου ή απέχοντας από σχετικές ενδοσυριζικές ψηφοφορίες (σε εσωτερικά κείμενα, πάντως, άρχισαν να ζυμώνονται τα περί “φραστικής έστω” διαφοροποίησης Τσίπρα και υιοθέτησης από αυτόν λαϊκού – πατριωτικού λόγου), και στο Μέτωπο Ανατροπής & Αλληλεγγύης με διάθεση αποχωρισμού.

Το πρόβλημα δεν είναι, φυσικά, οι φραστικές παρεκτροπές (π.χ. αναφορά σε “ξένους” στην τοποθέτηση στην ΕΛΑΔΑ), αλλά ότι συνεχίστηκε κάτι που επιτάθηκε αργότερα σε βαθμό πλήρους απόσπασης της ηγεσίας από τη βάση: ο μη “συγχρονισμός” των μελών με τις επίσημες κινήσεις της οργάνωσης από τα στελέχη. Ανακοινωνόταν η συμμετοχή και ένα σκεπτικό συμμετοχής μόνο, στην καλύτερη. Όταν όμως δεν αποσαφηνίζεται πώς η συμμετοχή σε ένα μέτωπο εντάσσεται σε κάποιο συνολικό σχέδιο και προωθεί την πολιτική γραμμή, τότε προκαλείται σύγχυση για την ίδια την πολιτική γραμμή, η οποία μοιάζει με ένα καρυδότσουφλο σε έναν ωκεανό, ειδικά όταν τα ενωτικά εγχειρήματα είναι αντιφατικά μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται εδώ να αναλυθούν οι αιτίες, αλλά να διαπιστωθεί το αποτέλεσμα: όταν δεν υπάρχει συγχρονισμός μελών – στελεχών, τα στελέχη προχωρούν μόνα τους, τα μέλη αργά ή γρήγορα αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, αποστασιοποιούνται και ενίοτε (συχνά, έστω και μόνο, υπό το βάρος της απεγνωσμένης αναζήτησης θετικών στοιχείων στους “συμμάχους”) αποχωρούν (δεν χρειάζεται να ανοίξει εδώ το ζήτημα αν η εξώθηση των μελών στην αποχώρηση επίσης είναι μια συνειδητή επιλογή από τα στελέχη).

Επιστρέφοντας στο 3ο συνέδριο, θα έλεγε κανείς ότι, παρά το ενωτικό πνεύμα και τη διάθεση συνέχειας και ανάληψης δυναμικών πρωτοβουλιών, παγιώθηκαν πραξικοπηματικές πρακτικές σε βάρος των μελών. Θάφτηκε οριστικά η συζήτηση για πληθώρα ζητημάτων, όπως το ευρώ, ή ζητήματα αξιοπρέπειας, όπως τα επαγγελματικά στελέχη και η κρατική χρηματοδότηση (δημιουργήθηκε μια οικονομική επιτροπή αλλά με αποτελέσματα περιορισμένα στην καταγραφή αριθμών, που μόνο “περίεργοι” και “λογιστές” ήταν σε θέση να μελετούν μία φορά το χρόνο). Στην εισήγηση, αντί για ουσιαστικό απολογισμό, και αναζήτηση αιτιών, ο εισηγητής αποποιήθηκε των ευθυνών του, επικαλούμενος… την προσωπική κατάσταση της υγείας του, ενώ μέχρι και η τελευταία του φράση ήταν μια κοροϊδία, όταν ζητωκραύγαζε για το “σοσιαλισμό του 21ου αιώνα”, για τον οποίο η οργάνωση δεν είχε ποτέ συζητήσει. Πολλά στελέχη έμειναν απλώς στη διαπίστωση καταστάσεων και έπαιζαν με το συναισθηματισμό των μελών, τη στιγμή που τα καθήκοντα για μια κομμουνιστική οργάνωση που είχε μια εσωτερική κρίση θα έπρεπε να είναι η κάλυψη του χαμένου εδάφους όσον αφορά το ρίζωμα στο λαό και οι πολιτικές προτάσεις που θα έδιναν διέξοδο στο λαό.

Δυστυχώς, παρότι το επίπεδο των τοποθετήσεων των μελών ήταν υψηλό και καθόλου “μελοδραματικό”, όπως διαφόρων “προδομένων” στελεχών, τα μέλη αποδείχτηκε ότι δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν την παγίωση διαφόρων “πραξικοπημάτων”. Παρά τη συντριπτική κριτική των μελών στα μέλη του ΚΟ, αυτά, με “αμεσοδημοκρατικό μανδύα”, δεν μπήκαν μεν στη λογική του να προτείνουν ως όργανο κάποιον, αλλά αυτοπροτάθηκαν δε στο σύνολό τους. Με δεδομένο το ότι την τελευταία περίοδο τα πάντα είχαν συγκεντρωθεί γύρω τους, ήταν αναμενόμενο να επανεκλεγούν (πλην της λιγότερο υπεύθυνης, η οποία ήταν αρμόδια για τις εκδόσεις), ειδικά αφού προχώρησαν και σε ένα άλλο κολπέτο: την ομοσπονδιοποίηση του ΚΟ, καθώς έπρεπε να εκλεγεί συγκεκριμένος ελάχιστος αριθμός από κάθε οργάνωση, ενώ και κάθε οργάνωση σε περιφερειακό επίπεδο θα εξέλεγε και άλλα μέλη. Αν, επομένως, κάποιος δεν εκλεγόταν σε πανελλαδικό επίπεδο, θα μπορούσε, με την κατάλληλη προεργασία (που, εν προκειμένω, λόγω κοοπτατσιών, υπήρχε) να εκλεγεί σε τοπικό επίπεδο. Ομοίως, αν κάποιος μπορούσε να εκλεγεί σε κεντρικότερο επίπεδο, θα μπορούσε να κοπεί ελέω ποσόστωσης. Και για μια μικρή οργάνωση, κάτι τέτοιο σημαίνει “φωτογράφιση” συγκεκριμένων μελών που πρέπει να εκλεγούν. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ο φιλοτομαρισμός κάποιων, αλλά το ότι εδώ και 110 χρόνια η ομοσπονδιοποίηση είναι κάτι που έχει απορριφθεί από το επαναστατικό κίνημα, γιατί δημιουργεί μικροφέουδα (όπως και, πράγματι, συνέβη και στην οργάνωση, χωρίς, μάλιστα, η οργάνωση συνολικά να μάθει κάτι. Και εδώ, δεν χρειάζεται να εξεταστεί αν αυτό μπορεί να έγινε και συνειδητά, πράγμα που γενικά είναι δυνατό να γίνει).

Όμως, η πλέον πραξικοπηματική κίνηση που άφησε τα ίχνη της όχι μόνο στο εσωτερικό της οργάνωσης, αλλά και στον ελληνικό λαό, ήταν η απόφαση για τη στάση της ΚΟΕ στις επικείμενες εκλογές (η διεξαγωγή τους δεν είχε ακόμα ανακοινωθεί, αλλά όλα έδειχναν ότι θα ανακοινώνονταν πολύ σύντομα, όπως και έγινε, εντός τριών εβδομάδων). Το ότι το σώμα του συνεδρίου θα ψήφιζε επί του θέματος δεν είχε εκ των προτέρων ανακοινωθεί. Είναι προφανές πως για την ανάδειξη συνέδρων άλλα θα ήταν τα κριτήρια ψήφου όσων δεν ήθελαν με τίποτα να συμμετέχει η ΚΟΕ στο Σύριζα ή, έστω, σε ψηφοδέλτιό του (και προφανώς το ίδιο ίσχυε για όσους “μυημένους” συριζόφιλους ήξεραν ότι θα κατατεθεί τέτοια πρόταση, και “έφτιαχναν κλίμα”). Άλλωστε, η απόφαση για ένα τέτοιο θέμα (τη σημασία του οποίου δεν είχε κανείς αντιληφθεί τότε), έπρεπε να ληφθεί από το σύνολο της οργάνωσης. Όχι μόνο λόγω της κρίσης της οργάνωσης, αλλά και λόγω της προηγούμενης εμπειρίας, όπου στις διαδικασίες του Σύριζα απείχε η συντριπτική πλειοψηφία των μελών (με δική τους βούληση). Όταν δεν υπάρχει ειλικρίνεια από τα στελέχη και ανοιχτή τοποθέτηση όλων των μελών επί βασικών ζητημάτων, η συμμετοχή των τελευταίων γίνεται παθητική, όχι οργανωμένη. Όμως τότε δεν μιλάμε πια για κομμουνιστική οργάνωση, που κινείται συγκροτημένα, αλλά για έναν μηχανισμό που αξιοποιείται κατά το δοκούν από τα στελέχη.

Όπως ήταν φυσικό, το κλίμα χάλασε, ειδικά αφού το ΚΟ πρότεινε ότι σε περίπτωση που δεν ευδοκιμήσουν οι προσπάθειες για πλατύ ψηφοδέλτιο, ψηφίζουμε Σύριζα. Όμως, είναι προφανές πως, αν ψηφιζόταν μια τέτοια πρόταση, ήταν στο χέρι όποιου ήθελε (είχε μυστικά συμφωνήσει) Σύριζα, ως και να σαμποτάρει κάτι πιο πλατύ, ή, έστω, να σταματήσει τις προσπάθειες για κάτι πλατύ. Τελικά, έγινε πρόταση να ψηφίσουμε αν το συνέδριο είναι αρμόδιο να ψηφίσει για τη στάση για τις εκλογές εν αγνοία της οργάνωσης. Η πρόταση έγινε δεκτή με μόλις 10 ψήφους. Εξάλλου, το γεγονός ότι η μία πρόταση ήταν συγκεκριμένη (“παρ’όλα όσα έχουν γίνει, ψηφίζουμε Σύριζα”), ενώ η άλλη ασαφής, αντικειμενικά βάρυνε υπέρ της πρώτης (έτσι, η ψηφοφορία για τη συγκεκριμένη πρόταση είχε μεγαλύτερη διαφορά). Ναι, λοιπόν, η συμμετοχή της ΚΟΕ στο ψηφοδέλτιο του Σύριζα, και, όσο μικρομέγαλο κι αν ακούγεται, ο πιο “λαϊκός” τόνος του ως τότε ελιτίστικου Σύριζα, κρίθηκε για 10 “ξερά”, καλά διαλεγμένα. Πρόκειται για μία από τις στιγμές που δεν καταλαβαίνει κάποιος την ιστορικότητα της απόφασης που θα πάρει, και για ένα δίδαγμα, να προσπαθούμε κάθε φορά να εντάσσουμε τις αποφάσεις μας σε μια σειρά και να βλέπουμε τις στρατηγικές επιπτώσεις που δυνάμει μπορεί να έχουν.

Η πραξικοπηματική πρακτική συνεχίστηκε καθώς, μόλις μία εβδομάδα μετά το συνέδριο, η “συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο Σύριζα” μετατρέπεται σε “συμμετοχή στο Σύριζα” από το Ρούντι Ρινάλντι σε συνέντευξή του στην Αυγή, και μάλιστα με συνεδριακή τάχα βούλα (“η ΚΟΕ εξακολουθεί να μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ με ανανεωμένη από τις συνεδριακές αποφάσεις, διαθεσιμότητα”). Η διαστρέβλωση είναι ακόμα πιο προφανής, αφού, την αμέσως προηγούμενη, άλλο στέλεχος της ΚΟΕ, σε συνέντευξη στο “Δρόμο” αναφέρει: “Για τις εκλογές απόφαση του Συνεδρίου είναι η κίνηση για ένα ευρύτατο μετωπικό ψηφοδέλτιο που θα θέτει την ανάγκη της απαλλαγής από τα δεσμά της τρόικας, της υποστήριξης των λαϊκών αιτημάτων, της Δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας. Στόχος είναι η ανατροπή συνολικά του πολιτικού συστήματος. Αν δεν ευοδωθεί κάτι τέτοιο, το Συνέδριο ενέκρινε την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να συντρέχουν βασικοί όροι και με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενίσχυση των μετωπικών του χαρακτηριστικών και των σημείων αντιπαράθεσης με το τροϊκανό καθεστώς.”.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η απόφαση για οργανωτική συνδιάσκεψη εντός έτους. Αυτή διεξήχθη μετά από… 2,5 χρόνια τσιπρολαγνείας και καθίζησης του ιδεολογικοπολιτικού και μαχητικού επιπέδου και αριθμού των μελών, με διαστρεβλωμένο θέμα (με το οργανωτικό ζήτημα στο περιθώριο), και, μάλιστα, αφού είχε γίνει συστηματικά προπαγάνδα (όχι συζήτηση) που ήρε τα βασικά χαρακτηριστικά μίας κομμουνιστικής οργάνωσης, με τα περί “συμβολής” (και όχι προσπάθειας για να πρωτοπορούμε στη μαχητικότητα και στο πολιτικοϊδεολογικό επίπεδο), που είχαν ήδη μετατρέψει την οργάνωση σε λέσχη αμπελοφιλόσοφων και τεμπέληδων (βλ. κάποιο από τα επόμενα κείμενα).

Τέλος, όλες οι σωστές αποφάσεις για ρίζωμα των μελών στο λαό, για εκδημοκρατισμό, ακόμα και για…παρανομία, ξεχάστηκαν την επομένη. Και είναι και αυτό ένα ζήτημα: για το πώς τα μέλη μπορούν να επιβλέπουν την τήρηση συνολικά των αποφάσεων που λαμβάνει ένα ανώτατο σώμα (προφανώς, η τακτική λογοδοσία, μία βασική αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, μπορεί να αποσοβήσει άσχημες εξελίξεις).

Το ερώτημα, με βάση όλα αυτά, είναι οι δυνατότητες αντίδρασης των μελών μπροστά σε τέτοια πραξικοπήματα, και με δεδομένο το κλίμα (τεχνητό ή πραγματικό, αλλά πάντως δεδομένο). Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, καθώς και στο πρώτο κείμενο, αν κάποιος δεν λαμβάνει υπόψη τι διαστάσεις μπορεί να πάρει έστω και μια “μικρή” (τότε που λαμβάνεται) απόφαση, αν δεν πάρει έγκαιρα μέτρα, τότε, η ήττα θα είναι ταπεινωτική. Τι θα μπορούσε να κάνει ένα μέλος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Παρότι με τα “αν” δεν γράφεται ιστορία (δεν υπάρχει πρόθεση, άλλωστε), και είναι σε πολύ θεωρητικό επίπεδο όλο αυτό, τα μέλη που είχαν πει έστω και ως απλή εκφώνηση όχι στο Σύριζα, έπρεπε να περάσουν προσυνεδριακά στην αντεπίθεση: να ανοίξουν τα ίδια ζήτημα Σύριζα, για τον τρόπο (μηδαμινής) συμμετοχής των μελών της ΚΟΕ στο Σύριζα και τη συνέχιση αυτής, αν δεν συζητιόταν το ζήτημα (όπως και έγινε). Θα έπρεπε τα ίδια να δήλωναν προσυνεδριακά ότι θα καταθέσουν προσχέδιο απόφασης στο συνέδριο κατά της συμμετοχής στο Σύριζα, αφού έβλεπαν (αν έβλεπαν) ότι τα μικροπραξικοπήματα συνεχίζονταν, παρά τα όσα είχαν γίνει λόγω κρίσης (ακόμα και η “φιλική” προσέγγιση των στελεχών προς τα μέλη έπρεπε να υποψιάζει), και αφού έβλεπαν (αν έβλεπαν) ότι καλλιεργείται κλίμα υπέρ Σύριζα.

***

Παρακάτω η τοποθέτηση του γράφοντος:

Η διεθνής κατάσταση χαρακτηρίζεται 1) από τη Στρατηγική Εξασθένιση των ΗΠΑ, παρότι κατακτούν θέσεις της ΕΕ π.χ. στην Αφρική και 2) από την Ανάδυση των ΒRICS, αν και μερικώς αυτή συναρτάται από τη μοίρα ΗΠΑ-ΕΕ. Κύρια πλευρά της αντίθεσης είναι η στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ. Το σημαντικό, επομένως, ερώτημα είναι: «πώς διαχειρίζονται τη στρατηγική εξασθένιση;». Προκύπτει μια Νέα αντίθεση: Κάποιοι επιθυμούν μια τακτική συμμαχία με ΕΕ για ανάσχεση ΒRICS, άλλοι μια τακτική συμμαχία με ΒRICS για πλασάρισμα ΗΠΑ στη θέση της ΕΕ. Όχημα το Χρέος Μέσο: τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, bail out, ΔΝΤ: το οποίο δεν πρέπει να το βλέπουμε μόνο ως όργανο των ΗΠΑ λόγω δικαιώματος βέτο. Αν το δούμε αντίθετα, όχι επιφανειακά, δηλαδή, αν δεν μπει το ΔΝΤ κάπου, τότε άτυπα γίνεται όργανο όσων έχουν συναλλαγματικά αποθέματα (ΒRICS) για να μπουν αυτοί. Έτσι εξηγείται π.χ. η απροθυμία Βραζιλίας για χρηματοδότηση της ΕΕ τον Ιούλη του ’11 ή τη χτεσινή αποχή της.

Πώς αντανακλάται στην Ελλάδα, εν μέσω κρίσης; 1) κοινωνικά, ρήξη μεγαλοαστικής τάξης-μικρομεσαίων (βλ. ΚΟΕ, Εισήγηση στη Σύσκεψη 25-5-10). 2) Σε πολιτικό επίπεδο: η πορεία των κομμάτων και των συμμαχιών τους είναι αντανάκλαση της διάταξης των κοινωνικών δυνάμεων και των κοινωνικών εξελίξεων και όχι προσωπικών διενέξεων. Διασπάσεις, από ΛΑΟΣ ως ΣΥΡΙΖΑ.

Σε καιρό κρίσης, που πλήττει, ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής, μικρομεσαία στρώματα, ήταν αναμενόμενο ο ΣΥΝ(και εν μέρει ο ΣΥΡΙΖΑ), που εκφράζει αυτά, να διασπαστεί (είτε οργανωτικά είτε όχι) στα τρία: ένα κομμάτι που συμβιβάζεται άμεσα με τη νέα κατάσταση (βλ. ΔΗΜ.ΑΡ., ΚΟΙ.ΣΥ.-ηγεσία κρατικού μηχανισμού/ ακριβοπληρωμένοι ελεύθεροι επαγγελματίες), ένα άλλο που λέει ΄»ναι στον αγώνα, αλλά εντός ορισμένων ορίων» (κύριο στελεχιακό δυναμικό ΣΥΝ και κάποιοι όχι υψηλόβαθμοι δημοσίου τομέα) και ένα τρίτο, που ριζοσπαστικοποιείται. Κι αυτό γιατί η διάρρηξη της σχέσης της μεγαλοαστικής τάξης με τους μικρομεσαίους, δημιουργεί νέους εμφύλιους στους κόλπους των δεύτερων. Από αυτό προκύπτει και ότι και το δεύτερο και το τρίτο κομμάτι θα διασπάται περαιτέρω, όσο προχωρά η κρίση.

Επομένως, προκύπτει ένα Νέο πολιτικό σύστημα: στην Αργεντινή αυτό μεταφράστηκε σε ανάδυση του Κιρχνερισμού με ιδιαίτερη μορφή έκφρασης τον τρανσβερσαλισμό (στήριξή του Κίρχνερ από διάφορες πτέρυγες του υπαρκτού πολιτικού συστήματος). Εδώ μπορεί να’χουμε είτε τρανσβερσαλισμό είτε θρυμματισμό.

Σε επίπεδο μεγαλοαστών: εμφάνιση νέων επιχειρηματιών (Βγενόπουλος) – επανεμφάνιση άλλων, αναβαπτισμένων (Κοπελούζος- ανταγωνιστικό πρόγραμμα του Ήλιος- θαλάσσια πλατφόρμα αερίου- έξω από Αλεξανδρούπολη, κι ας μην έγινε ο Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη- ανακαίνιση αεροδρομίου Αγ. Πετρούπολης).

Σε επίπεδο μικροαστών: Οι μικρομεσαίοι δεν είναι ποτέ η ηγέτιδα τάξη. Αναζητά τη σωτηρία της απέναντι στο «μεγάλο κεφάλαιο» είτε σε άλλες χώρες (Ρωσία, Κίνα), είτε σε «περασμένα μεγαλεία», ή εργατική τάξη.

Για να γίνει πράξη η πολιτική στροφή τους στην εργατική τάξη, όρος είναι η ύπαρξη κόμματος, με 1) κύρος και 2) ολοκληρωμένο πρόγραμμα. (Το τελευταίο αφορά και την στροφή μας στην εργατική τάξη, γιατί όταν ο αντίπαλος σου προσφέρει 210.000 θέσεις εργασίας με το Ήλιος, κι εσύ τίποτα, θα βρεις την εργατική τάξη απέναντί σου.)

Επομένως, αυτό που λείπει στην Ελλάδα είναι το κόμμα της εργατικής τάξης. Αυτός είναι ο πήχυς, ασχέτως αν συνειδητά τον χαμηλώνουμε. Από αυτόν τον πήχυ μας κρίνει ο λαός.

ΚΟΕ: Για κύρος και πρόγραμμα όρος είναι οι Ρυθμοί, οι Μέθοδοι Δουλειάς, η πλατύτητα σκέψης: διόλου οικείοι στην Εργατική Τάξη (στην οποία θέλουμε να κάνουμε και στροφή).

Ρυθμοί: Αργοί. Δουλειές στη Μέση. Ο λαός το λέει αλλιώς: «στη δουλειά μου θα είχες απολυθεί, και μάλιστα, καλώς θα είχες απολυθεί».

Μέθοδοι Δουλειάς: δεν εφαρμόστηκε ο Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός. Οι μέθοδοι ήταν σατράπικες, στρατοκρατικές. Στα ανώτατα κλιμάκια, αλληλοκάλυψη, αλληλοσυγχώριο, χαρτογράφηση των «γκρινιάρηδων». Δεν εφαρμόστηκε όμως ούτε ο Συγκεντρωτισμός. Ο Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός δεν είναι απλώς μια ισορροπία μεταξύ Δημοκρατίας & Συγκεντρωτισμού, δεν είναι ένα ποτενσιόμετρο στο κασετόφωνο της έντασης της φωνής με το ένα άκρο να λέει συγκεντρωτισμός και το άλλο δημοκρατία, δεν αφορά μόνο τη λήψη της τελικής απόφασης. Έχει πολλές παραμέτρους: την εκλογιμότητα, την τακτική λογοδοσία-εκθέσεις δράσης, τον έλεγχο της εκτέλεσης της απόφασης, τις αρμοδιότητες σε κάθε μέλος και την προσωποποιημένη ευθύνη, την ελεύθερη κριτική (όχι διαλυτική), την δημιουργική αυτοκριτική, που δεν έχει σχέση με τη χριστιανική εξομολόγηση αμαρτιών, αλλά αναζητά τα αίτια, την επαφή βάσης-καθοδήγησης, ασχέτως του ποιος λαμβάνει την τελική απόφασης.

Πλατύτητα Σκέψης: εδώ είχαμε μονομέρεια σκέψης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: η επίθεση στο Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό, που εξελίχτηκε σε επίθεση στο Κόμμα Νέου Τύπου.

1)Σύγχυση: Μεθόδων Δουλειάς (Στρατοκρατικές)- Μοντέλου (Κόμμα Νέου Τύπου)- Οργανωτικών Αρχών (Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός).

2) Άγνοια: διεθνούς και ελληνικής εμπειρίας. Ας μας πουν συγκεκριμένα τι απέγιναν τα ΕΚΚΝ(Μ), ΑΚ κλπ. Ας μας πουν πώς μόνο όσοι υιοθέτησαν μπολσεβικικό μοντέλο και οργανωτικές αρχές ήταν που έφτιαξαν Λαϊκή Αυτοδιοίκηση, Διάρκειας και με Επικεφαλής την Εργατική Τάξη και για αυτά έμειναν γνωστοί.

Η Σύγχυση και η Άγνοια είναι απεχθή στην εργατική τάξη. Ας απαντήσουν συγκεκριμένα. Αλλιώς, η μόνη εξήγηση είναι ότι οι μεν της καθοδήγησης θέλουν να εκφύγουν της κριτικής, οι δε της βάσης να αφήσουν όσο περισσότερο τον παλαιό εαυτό τους, τον εαυτούλη τους άθικτο. Για αυτό και δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και «επιχειρήματα» πρωτόγονου αντικομμουνισμού.

Και δεν έχει σχέση το μοντέλο με το «βιομηχανικό εργάτη» και τη φάμπρικα, που δήθεν δεν έχουμε πια. Αφορά την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, την ομαδικότητα της δουλειάς, η οποία δεν άλλαξε, αντιθέτως, μεγάλωσε. Η «φάμπρικα» δεν έχει μόνο την καταπιεστική της πλευρά, έχει και την οργανωτική της πλευρά, που είναι οικεία στους εργαζόμενους και ανοίκεια μόνο στους διανοούμενους που δεν ξέρουν από συλλογική δουλειά παρά μόνο από ατομική και τρομάζουν για την «μετατροπή» τους σε «εξαρτήματα». Τα ίδια έλεγαν στο Λένιν οι μενσεβίκοι. Ας διαβάσουν οι σ. το «Ένα Βήμα Μπρος, Δύο Βήματα Πίσω».100 χρόνια τα ίδια λένε οι αντίπαλοι του κομμουνισμού.100 χρόνια καταλήγουν στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας όσοι δεν εφάρμοσαν το δ.σ. και το κόμμα νέου τύπου προτού κάνουν το παραμικρό. Ή σε αστυνομικά τμήματα, όπως τώρα στο Νεπάλ, για να γλιτώσουν από την οργή της βάσης.

Πάνω από όλα, ας μιλάνε συγκεκριμένα, όχι αόριστα ή με ευχολόγια. Αυτά δεν πιάνουν, όχι στον τελευταίο μαρξιστή-λενινιστή, αλλά στον εργάτη. Εν τέλει, η μονομέρεια σκέψης, δεν εξηγεί πώς ο Κόκκινος μπορεί να γίνει Μαύρος, και πληροφοριοδότης της Αρ.αν. και του ΑΠΕ, ενώ υποσκάπτει την αυτογνωσία και την αυτοκριτική, στο βαθμό που υπάρχει υποκειμενική ευθύνη (για την κατάντια των πρώην σ., εν προκειμένω).

Για το πολιτικό «μέτωπο»: Δεν είναι ότι ρίχνουμε τον πήχυ. Αλλά είναι λενινιστική- σταλινική αρχή η σύνδεση με τις μάζες.

Σύνθημα για “Πολιτική, Οικονομική & Κοινωνική Διέξοδο της Χώρας”: Αν δεν τίθεται ζήτημα ηγεμονίας της εργατικής τάξης, και του πολιτικού της φορέα, τίθεται αυτομάτως ζήτημα ηγεμονίας της αστικής της τάξης. Είναι σημαντικό το ζήτημα της ηγεμονίας, γιατί μας θέτει ενώπιον διαφορετικών καθηκόντων.

Σύνθημα για “Μεταπολίτευση του Λαού”: 1ο στάδιο Λαϊκής Δημοκρατίας; Το κρύβουμε γιατί θέλουμε να δείξουμε νεωτεριστές;

Για το ιδεολογικό «μέτωπο»: “Δρόμος”: εν μέσω όξυνσης της κρίσης, η «ειρηνική συνύπαρξη» δείχνει τα όριά της. Σύνθεση μέσω της αντίθεσης ναι, μέσω της ανταγωνιστικής αντίθεσης όχι. Όχι μόνο μέλη της ΚΟΕ να γράφουν, αλλά όχι και συκοφάντες της γραμμής της ΚΟΕ. Συμβάλλει στη σύγχυση και πρέπει να σταματήσει. Θεωρητικό περιοδικό: άμεσα. Να ξεχωρίσει η ίρα από το στάρι: οικονομολόγοι, πρωτογονιστές αναρχοοικολογοχριστιανοί, κομμουνισμός χωρίς οργάνωση (αυτοί δεν ανήκουν στο κομμουνιστικό κίνημα).

Φασισμός: δουλειά αποκάλυψης του ταξικού του χαρακτήρα, όχι αταξικός διεθνισμός.

Πρόταση για report: μηνιαία και μονοσέλιδα από όλα τα γραφεία. Αίσθηση οικονομίας.

Εξώστρεφη Δράση, ό,τι και να γίνεται εντός: επηρεάζεσαι από τις μάζες και ριζώνεις. Είναι και η εσωστρέφεια ένδειξη μονομέρειας. Έστω και διανομή μιας προκήρυξης.

Επαγγελματικά στελέχη: Μέτρο οι «λευκές σελίδες» στα ημερολόγιά τους. Να αντιπαλευτεί η αίσθηση μονιμότητας. Επιδρά και στα υπόλοιπα μέλη και τη διαμόρφωση του κομματικού τους χαρακτήρα.

Στροφή σε εργατική τάξη: Γενικά και αόριστα; Δουλειά σε εργατική αριστοκρατία, πρώην μικροαστούς, εργάτες; Δεν νοείται χωρίς αναδιάταξη ΟΒ.

Εκλογές: 1) Χαρτόνι δημοσιοποίησης του πλατιού και όχι απλώς αριστερού Σύριζα που θέλουμε, 2) Αποχώρηση, βγει δεν βγει βουλευτής.

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: