Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: οι εκλογές του 2012 & η συζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα

Στα δύο προηγούμενα κείμενα σχετικά με την τακτική που υιοθετήθηκε εντός και εκτός ΚΟΕ λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του 3ου συνεδρίου της το Μάρτη του 2012, αναδείχτηκε ότι η δημιουργία του κατάλληλου ψυχολογικού κλίματος μπορεί να παραλύσει ή να αποπροσανατολίσει μέλη μιας κομμουνιστικής οργάνωσης, δηλαδή, άτομα που θα πρέπει να επαγρυπνούν για να αποτρέπουν αντίστοιχες καταστάσεις στην καθημερινή τους πάλη (δηλαδή, εκτός οργάνωσης). Το κλίμα αυτό, με τις δύο πτυχές (ο “μπαμπούλας” του εσωτερικού εχθρού και το τεχνητό “φιλικό” κλίμα), όταν φέρνει τη “νίκη” σε όποιον θέλει να εκμεταλλευτεί μία οργάνωση, είναι επόμενο να συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα, και να τον αποθρασσύνει περισσότερο. Για παράδειγμα, είδαμε στο προηγούμενο κείμενο το πραξικόπημα Ρινάλντι, όπου δημοσίως διαστρέβλωσε τη συνεδριακή απόφαση μόνο για εκλογική συμμετοχή στο Σύριζα, σε πλήρη συμμετοχή. Άλλωστε, όταν δεν συζητείται ένα ζήτημα, το οποίο, μάλιστα, θα έπρεπε να απολογιστεί (εν προκειμένω, στο συνέδριο, έστω και μόνο λόγω του ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών δεν πάταγε στο Σύριζα), τότε, είναι προφανές ότι τον όποιο πραξικοπηματία τον βολεύει η συνέχιση της ίδιας κατάστασης.

Όταν, όμως, σε μια κομμουνιστική οργάνωση δεν υπάρχει ειλικρινής συμφωνία (η οποία, βάσει δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αποτυπώνεται και με ψηφοφορία), αυτό διαπαιδαγωγεί τα μέλη σε μια κατάσταση όπου κοροϊδεύονται μεταξύ τους· και η οργάνωση, έχοντας μειωμένες απαιτήσεις από τα μέλη της, λαμβάνει χαρακτηριστικά υποκριτικών “αριστερών” κομμάτων τύπου ΣΥΝ, δεν είναι κομμουνιστική. Πέραν της αλληλοκοροϊδίας όμως, είναι λογικό να δημιουργείται και ένας σιωπηρός “εμφύλιος”, αφού υπάρχουν καταστάσεις εκμετάλλευσης και γκρίνιας. Και εδώ δεν γίνεται λόγος μόνο για τον “εμφύλιο” που προκαλείται λόγω οργής για τις “στελεχάντζες” που έκαναν κήρυγμα στα μέλη να πηγαίνουν στον τοπικό Σύριζα ενώ τα ίδια ούτε που είχαν γραφτεί (ακόμα και μετά την αναστολή του ’13, την οποία προωθούσαν). Αυτός ο “εμφύλιος” προκαλείται στη βάση. Δημιουργείται μία οργάνωση βάσης στην οποία ο ένας σύντροφος, παρότι π.χ. διαφωνεί με το Σύριζα, θεωρεί όμως κομματικό καθήκον να πάει στην τοπική του Σύριζα, και ο άλλος, ο “θεωρητικός” “αντιτριτοδιεθνιστής”, ούτε που πατάει, αφού ξέρει πως το κορόιδο θα βγάλει τη “δουλειά”. Κάποια στιγμή, βέβαια, και το κορόιδο θα σταματήσει να πηγαίνει και, ενίοτε, αποχωρεί, συχνά ταυτίζοντας την κομμουνιστική οργάνωση με τις ελεεινότητες του κάθε περισπούδαστου “γραμμιτζή” του “Δρόμου”, ο οποίος, συμπεριφερόμενος έτσι, προξενεί μεγαλύτερη ζημιά, στην κοινωνία συνολικότερα.

Φυσικά, τέτοιες αποχωρήσεις πάντοτε καλύπτονται με νέες στρατολογήσεις από “νέα” “ακροατήρια”, τα οποία αντιστοιχούν στο επιθυμητό είδος και μέγεθος της οργάνωσης: εν προκειμένω, μία οργάνωση που μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό εκφώνησης των “φαεινών” του κάθε “ηγέτη”, και η οποία αφήνει να εννοηθεί (στους “συμμάχους”) ότι έχει μεγαλύτερο εκτόπισμα, απλώς, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν φέρνει όλα τα μέλη της στη “συμμαχία”· μία οργάνωση που τρώει από τα “έτοιμα”, μέχρι αυτά να τελειώσουν, και να ανακαλυφθεί μία νεα “κινούσα (στην πραγματικότητα, παραλυτική) ιδέα” (όπως έγινε, και το ’13, με τη θεωρία της “συμβολής”, και το ’16, με τη μετατροπή σε συνεργείο υποστήριξης του “Δρόμου”)· μία οργάνωση μικρότερων διαστάσεων, η οποία έτσι δεν “αλλάζει τα πράγματα στην αριστερά”, αφού ο δημιουργός του κλίματος εντός της οργάνωσης, βολεύεται με την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων και τις θέσεις του στην κοινωνία (εκδότης, κατά φαντασία και “με πήλινα πόδια” νο.2 του Σύριζα, ηγέτης οργάνωσης που “άμα θέλει, μας τη δείχνει”) και, άρα, τι τον νοιάζει (και γιατί, επομένως, να μην αποτελεί και αντικείμενο παζαριού) αν η οργάνωση θα είναι “μικρότερων διαστάσεων” στην κοινωνία (το αντίθετο, άλλωστε, θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει).

Επιστρέφοντας λίγο στην “εξιστόρηση” (αν και, όπως έχει ειπωθεί στο εισαγωγικό κείμενο, αφού δεν υπάρχει στόχος εδώ για εξιστόρηση, αλλά για ανάδειξη στοιχείων τακτικής χρήσιμων – προς αποφυγή – για το μέλλον), μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, αμέσως μετά το 3ο συνέδριο υπήρξε “παλινόρθωση”. Η αλαζονία των επαγγελματικών – ιδίως – στελεχών επανήλθε. Τυχόν συζήτηση για το Σύριζα ξεχάστηκε (ιδίως αφού μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο). Το γεγονός όμως ότι δεν υπήρξε συζήτηση ούτε για το ευρώ (παρά μόνο, στην καλύτερη, ως τριτεύον επιχείρημα στο περιορισμένο πλαίσιο δικαιολόγησης του πολιτικού διαζυγίου με κάποιους που το έθεταν πιο κεντρικά) αποκαλύφθηκε σε πανελλήνια διάσταση όταν κυκλοφόρησε το “Δελτίο Τύπου” (άλλος ένας μικρομεγαλισμός και ένδειξη “σοβαρότητας” και “οργανωμένου μαγαζιού”) για την αποκήρυξη της θέσης για το ευρώ. Το Δελτίο Τύπου, τόσο για την ύπαρξή του, όσο και για το φοβισμένο και “νομιμόφρον” ύφος του, προκάλεσε μούδιασμα στα περισσότερα μέλη, τα οποία – είδαμε – διαπαιδαγωγήθηκαν να έχουν χαλαρή σχέση με την οργάνωση συνολικότερα και να μην ασχολούνται σε καθημερινή βάση με το τι θέμα θα “ανοίξουν” τα “στελέχη”. Του Δελτίου Τύπου, άλλωστε, είχε προηγηθεί η προκήρυξη της οργάνωσης για τις εκλογές όπου μιλουσε “για μια Ευρώπη χωρίς ΕΕ”, μία έκφραση η οποία, ως συνέχεια των πραξικοπημάτων και της νομιμόφρονος δράσης, “φαγώθηκε” στην προκήρυξη για τις δεύτερες εκλογές. Η σειρά των πραξικοπημάτων σε βάρος των μελών (και της οργάνωσης και του κομμουνισμού), δεν έχει τελειωμό, οπότε δεν έχει νόημα να αναφερθούν όλα εδώ.

Όπως είναι φυσικό, η δημιουργία ενός κλίματος που επιτρέπει πραξικοπήματα, διαμορφώνει μία οργάνωση στην οποία τα μέλη, από ένα σημείο και μετά, “εξοικειώνονται” με αυτά (ιδίως λόγω της στρεβλής ανάγνωσης περί δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τον οποίο η “ηγεσία” όποτε συμφέρει τον θυμάται). Εδώ δεν χωρά αντίλογος, με επίκληση π.χ. του ρυθμού προσαρμογής στη νέα κατάσταση (παρότι πράγματι ο ρυθμός είναι θέμα, αφορά άλλα ζητήματα, για τα οποία θα γίνει λόγος αργότερα). Όταν, για παράδειγμα, δεν συζητάς το θέμα της ανάδειξης και του απολογισμού των επαγγελματικών στελεχών, και με δεδομένο ότι μένεις (έστω και χωρίς να το συζητήσεις εντός οργάνωσης) στο Σύριζα, που θα αυξήσει σε κάθε περίπτωση τα ποσοστά του και εσύ κατά πάσα πιθανότητα θα βγάλεις βουλευτή, τότε, συνειδητά δημιουργείς μία κατάσταση, όπου, ως αποτέλεσμα του μικρομεγαλισμού που ο ίδιος προωθείς, θα ακούς “1.000€ ακατέβατα για να γίνω συνεργάτης”. Και αν αυτό είναι “μεμονωμένο” κρούσμα ελεεινότητας, οι ατομικές προσκλήσεις σε μεμονωμένους για να γίνουν στελέχη, είναι δυνατό, ιδίως σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, πέραν της μετατροπής μίας κομμουνιστικής οργάνωσης σε ΟΑΕΔ, να προκαλέσει διχόνοια και εγωισμό σε μέλη με τα ίδια “αγωνιστικά παράσημα” στα οποία δεν υπήρξαν προσκλήσεις.

Οι εκλογές έγιναν και είναι αλήθεια ότι και τα μέλη της οργάνωσης έδωσαν μεγάλη και οργανωμένη μάχη, αλλά και ότι ο Σύριζα δεν άξιζε τη 2η θέση. Όποιος συμμετείχε στο Σύριζα γνωρίζει ότι σε χαρακτηριστικές “στιγμές”, άσχετα τι παρουσίαζαν τα ΜΜΕ (και αυτό είναι ζήτημα προς σκέψη), δεν ήταν παρών: στους “Αγανακτισμένους” οι του ΣΥΝ είχαν κατέβει με αυτοκολλητάκι “να μιλήσει ο λαός” (με εκλογές). Τους αγώνες για τα διόδια τους σνομπάραν (μόνο οι της ΚΟΕ συμμετείχαν). Στο κίνημα για την αύξηση των εισιτηρίων ήταν παρόντες ως τρίτοι παράγοντες (κύριο ρόλο έπαιζαν οι λαϊκές συνελεύσεις, και οι οποίες ήταν μη ελεγχόμενες από το ΣΥΝ). Οι δε όποιες “εκστρατείες” έκανε ο Σύριζα τη διετία 2010 – 2012 δεν ήταν ενταγμένες σε κάποιο σχέδιο κλιμάκωσης, αλλά εξυπηρετούσαν εσωτερικά σχέδια. Η σχέση του Σύριζα με τα κινήματα ήταν, επομένως, όχι άμεση, αλλά δι’αντανακλάσεως: λόγω των ΜΜΕ, αλλά κυρίως επειδή η υπόλοιπη αριστερά δεν αντιμετώπισε σωστά (και σε αντίθεση με τους μπολσεβίκους το 1917) τα μη ελεγχόμενα από αυτή κινήματα.

Με την ανάδειξη, λοιπόν, του Σύριζα στη 2η θέση δινόταν μια ιστορική ευκαιρία να καλυφθεί η απόσταση ανάμεσα στην (όποια) ΚΟΕ και το λαό, αλλά και να τροποποιηθούν οι συσχετισμοί και εντός Σύριζα, και άρα, να αλλάξει και ο Σύριζα. Ήταν τέτοια η ζήτηση για Σύριζα, που τίποτε δεν ήταν δεδομένο (πέραν της θέλησης Τσίπρα να καπελώσει το λαϊκό ποτάμι, και ο οποίος ήδη από τη βραδιά των εκλογών, μίλησε για μετατροπή του Σύριζα σε κόμμα, εντός δηλαδή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και κανόνων παιχνιδιού). Χρειαζόταν “μόνο” συνειδητοποίηση της ιστορικότητας των στιγμών. Δυστυχώς, επικράτησε η προσωπική “ανάγκη” κάποιων για…διακοπές, και οι οποίοι “έκλεισαν το μαγαζί”, αντί να συντάξουν σχέδιο για να “οργωθεί” από κομμουνιστές η Ελλάδα. Το Σεπτέμβρη, βέβαια, ήταν πια εμφανές ότι “το πουλάκι είχε πετάξει”. Οι κινητοποιήσεις ήταν μαζικές αλλά μικρότερες από ό,τι μέχρι το Φλεβάρη του 2012, και αμήχανες. Και η ροή προς το Σύριζα ήταν πιο “συντεταγμένη” και μεμονωμένη (και από την πλευρά της μετέπειτα Αριστερής Πλατφόρμας υπήρχε διαφωνία στο άνοιγμα του Σύριζα). Το παιχνίδι, λοιπόν, παιζόταν με τους ίδιους όρους όπως το 2011. Όμως, εντός ΚΟΕ “μεταφέρονταν” συνομιλίες του “ηγέτη” με τον “μεγάλο ηγέτη” ότι από Σεπτέμβρη θα’χαμε γενικότερα κλιμάκωση, θα καταλαμβάνονταν ως και…δημόσια κτίρια, μπλα μπλα μπλα. Φυσικά, το ποιος δούλευε ποιον είναι θέμα των ιστορικών. Όμως, και μόνο το περιεχόμενο των συνομιλιών (για το ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία) δημιουργούσε ένα κλίμα αναμονής, για να ξεχαστεί και η ιστορικότητα της στιγμής. Όσο δε για το γεγονός της μεταφοράς των μεταξύ τους συνομιλιών (που μετά την αναστολή καθιερώθηκε ως περίπου υποκατάστατο της εισήγησης), ευνόητο είναι ότι δημιουργεί ένα κλίμα κουτσομπολιού και ετεροκαθορισμού μιας κομμουνιστικής οργάνωσης, αντί για την εκπόνηση δικού της σχεδίου.

Η εκπόνηση αυτόνομου σχεδίου για μια κομμουνιστική οργάνωση είναι απαραίτητη, πολλώ δε μάλλον όταν υπάρχουν αλλάγές στη διάταξη των ταξικών δυνάμεων και των πολιτικών τους φορέων. Ούτε, όμως αυτή η ταξική ανάλυση πραγματοποιήθηκε. Αντίθετα, τροχιοδεικτικές βολές άρχισαν να ρίχνονται για τις μορφές που πρέπει να πάρει το “ενιαίο κόμμα Σύριζα”. Ο ίδιος ο Ρινάλντι το Σεπτέμβρη του 2012 πέταξε και το παράδειγμα της πορτογαλικής Λαϊκής Δημοκρατικής Ενότητας (UDP) που “ανέστειλε τη δημόσια εμφάνισή της” προς χάριν του Μπλόκου της Αριστεράς (μία αναστολή που, στο αχτίφ, όπου την πρότεινε επισήμως το 2013, δήλωνε πως την είχε σκεφτεί τάχα μόλις μία μέρα πριν). Έτσι, η οργάνωση αποδέχτηκε την ατζέντα του ΣΥΝ, χάθηκε όλο το φθινόπωρο, και φτάσαμε το Νοέμβρη-Δεκέμβρη στην Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, όπου, σε αντίθεση με τον όρο που έθετε η ΚΟΕ κατά την “επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ” το Φλεβάρη του 2011 (“όχι όπως πριν”), όλα ήταν όπως πριν: με την εξαίρεση κάποιων φαντασιόπληκτων νοσταλγών των Πλατειών (και πλατειολόγων) “στελεχών” της ΚΟΕ (συν κάποιων που διόρισαν), που κυκλοφόρησαν φυλλάδιο εντός Συνδιάσκεψης με υπογραφές μόνο τα ονόματά τους (όχι της Οργάνωσης), και την ιδιότητά τους ως μελών τοπικών οργανώσεων (π.χ. “Ρινάλντι Ρούντι, τ.ο. Γαλατσίου”), θεωρώντας πως έτσι θα “επιβάλλουν” στον Τσίπρα τη δημιουργία κόμματος μελών.

Δεν είναι μόνο το ότι, σε μία κομμουνιστική οργάνωση, όταν πλέον εισάγεται και το στοιχείο της φαιδρότητας, ως μέσο για τη διάλυσή της, και το στοιχείο της υποκρισίας, ως μέσο για τη συκοφάντησή της προς τα έξω, τα πράγματα καθίστανται οριακά. Είναι ότι η προσωπική προβολή κάποιων (αυθαίρετα επιλεγμένων), και το γεγονός ότι η οργάνωση πραξικοπηματικά εφ’εξής θα προβάλεται μέσω ατομικών υπογραφών, καλλιεργεί περαιτέρω εγωισμούς και σε άλλα μέλη της τάδε κομμουνιστικής οργάνωσης (και ακόμα κι αν αποχωρήσουν, ο φουσκωμένος εγωισμός παραμένει). Ως φυσιολογικό αποτέλεσμα, επομένως, ήρθε και η αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές στη συνδιάσκεψη του Σύριζα (για την ανάδειξη κεντρικού οργάνου) και άλλων δύο μεμονωμένων μελών της οργάνωσης.

Παρακάτω, παρατίθενται δύο κείμενα του γράφοντος, το ένα μεσούσης της προεκλογικής εκστρατείας για το στρογγύλεμα των θέσεων της ΚΟΕ, το δεύτερο αμέσως μετά, για τη σχέση ΚΟΕ-Σύριζα και τη συζήτηση Σύριζα-κόμμα. Δεν παρατίθενται με ένα σκεπτικό τύπου “εγώ τα’λεγα”, αλλά ως ένδειξη δημόσιας αυτοκριτικής, και κυρίως περισυλλογής για το αν αρκεί “να τα λέμε”, όταν καλλιεργείται ένα τέτοιο κλίμα εντός μιας οργάνωσης και όταν έχει αυτό παραλύσει τα μέλη.

***

05/06/2012

Σύντροφοι της Γραμματείας,

Αξιοποιώντας την πρόσκληση σε προγενέστερο σημείωμα για περισσότερη επικοινωνία βάσης και καθοδήγησης έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

Το κείμενο με τίτλο «Διακήρυξη της ΚΟΕ για τις εκλογές της 17ης Ιούνη» κάνει άλματα απαράδεκτα για κομμουνιστική οργάνωση, που καθοδηγεί τη σκέψη της και δράση της από το λενινισμό.

Δεν μπορείς να μιλάς σε ένα κείμενο για συνθήματα άμεσης δράσης («Ψήφο στο Σύριζα»), συνθήματα δράσης («ανατροπή»), συνθήματα προπαγάνδας («Σοσιαλισμός») και να ξεχνάς βασικά συνθήματα ζύμωσης για τα οποία έχουμε «σκοτωθεί» και συκοφαντηθεί, όπως είναι το σύνθημα «για μια Ευρώπη χωρίς ΕΕ».

Το περίεργο είναι πως το «για μια Ευρώπη (…) χωρίς ΕΕ» υπήρχε στην εκλογική διακήρυξη για την 6η Μάη. Τώρα τι άλλαξε; Είναι οι συνειδήσεις πιο πίσω; Όχι, γιατί τότε δεν θα κάναμε το άλμα να μιλάμε για «Σοσιαλισμό», για πιο «ώριμα», δηλαδή, πράγματα.

Και τι Σοσιαλισμό, μάλιστα. Του 21ου αιώνα. Έναν τόσο πλαδαρό ορισμό.

Άρα το «ούτε βήμα πίσω», αφορά μόνο την αφίσα και το λαό. Όμως, για την ΚΟΕ, αυτή η παράλειψη δεν είναι «ένα βήμα πίσω, (για) δύο βήματα μπρος». Πρόκειται για κάτι χειρότερο.

Σύντροφοι,

Αν από το 2010 και μέχρι πρόσφατα ο κίνδυνος για «αριστερή» παρέκκλιση ήταν πιο σημαντικός, όλη η πορεία μετά ειδικά την 6η Μάη δείχνει πως ο κίνδυνος για δεξιά παρέκκλιση μπαίνει από την πόρτα πια. Δεν το μαρτυρούν μόνο τα οφθαλμοφανή παραπτώματα-καπελώματα, σαν το παραπάνω, αλλά και η προφανής απόσπαση της καθοδήγησης από τη βάση, σαν να μη διδαχτήκαμε τίποτα από τα τελευταία χρόνια, και η αδιαφορία για την οργανωτική προετοιμασία απέναντι στο νέο Σύριζα, που παύει να’ναι άθροισμα συνιστωσών: συνεπώς, εμείς πλέον δεν θα είμαστε συνιστώσα, και δεν πρέπει να γίνουμε κάτι σαν το Ξεκίνημα μέσα στο μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ ή να καταντήσουμε οργανωτικά την ΚΟΕ «Δικαίωμα» και «Γρανάζι».

Σύντροφοι,

Σας δηλώνω πως δεν θέλω να βγάλετε «δικαιωμένο» κανένα αριστεριστή και φραξιονιστή (στον οποίο δίνετε τροφή με τέτοιες συνεχείς παραλείψεις-παραπτώματα).

Σας δηλώνω πως με την ίδια αποφασιστικότητα που οι Μπολσεβίκοι καταπολέμησαν τη δεξιά παρέκκλιση αμέσως μετά την «αριστερή», με την ίδια θα την πολεμήσω κι εγώ, αν αυτή εμφανιστεί περαιτέρω, χρησιμοποιώντας κάθε τρόπο.

Σας ενημερώνω ότι κείμενο που είναι εκτός λενινιστικού πλαισίου, δεν θα το «πειράξω», προσθέτοντας ό,τι θα έπρεπε (μιας και εδώ φαίνεται πως κάποιοι προσθαφαιρούν ό,τι τους καπνίσει), απλώς ενημερώνω πως στην επόμενη συνεδρίαση ΟΒ θα επισημάνω όχι μόνο την καθυστέρηση δημοσίευσης εκλογικής διακήρυξης (10 μέρες το λιγότερο), αλλά και την ανυπαρξία της.

***

10/07/2012

Αγαπητοί σ. της Γραμματείας,

Εισακούοντας την προτροπή σας, σας γράφω για τη θέση της ΚΟΕ στο ΣΥΡΙΖΑ.

Για να εντοπιστεί η καλύτερη τοποθέτηση και πρακτική της ΚΟΕ μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δούμε α) την κατάσταση του λαϊκού κινήματος, β) την κατάσταση των αγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων, γ) τα αντικειμενικά καθήκοντα της ΚΟΕ.

Η κατάσταση του (σωστά, κατ’εμάς, πολύμορφου και ασύμμετρου) λαϊκού κινήματος χαρακτηρίζεται το τελευταίο 6μηνο από την πτώση της αγωνιστικής του πτυχής και την άνοδο των νομιμόφρονων, εκλογικίστικων τάσεών του. Χαρακτηρίζεται από την πτώση του ταξικού ριζοσπαστισμού και την κυριαρχία του μικροαστικού ριζοσπαστισμού. Προσοχή: οι δύο αυτοί ριζοσπαστισμοί δεν είναι αντικρουόμενοι, όπως λέει το «ΚΚΕ». Αντίθετα, ο δεύτερος δημιουργήθηκε χάρη στον πρώτο (λόγω των εργατικών κινητοποιήσεων και παράδοσης), ο πρώτος, όμως, είναι εμποτισμένος από το δεύτερο, λόγω της χώρας στην οποία βρισκόμαστε, όπου, με καθυστερημένη και διασπασμένη την παραγωγή, με το μικροαφεντικό να μην απέχει πολύ από τον απλό εργαζόμενο, ο εργαζόμενος νιώθει πολύ «απτό» το «όνειρο» να γίνει κι αυτός αφεντικό και, συνεπώς, η μικροαστική ιδεολογία είναι κυρίαρχη και στον εργάτη, και κατ’επέκταση και στο εργατικό κίνημα.

Σε τι οφείλεται αυτή η κατάσταση; Δεν έχουμε παρά να δούμε την κίνηση των τάξεων, στην αλληλοσυσχέτισή τους.

Το Μάη του 2010, ορθώς διαπιστώναμε τη ρήξη μεγαλοαστικής-μικροαστικής τάξης, ως ιδιαίτερο στοιχείο της τρέχουσας κρίσης. Αυτό είχε συνέπειες στην ίδια τη μικροαστική τάξη, καθώς δεν μπορεί να αποτελεί ηγέτιδα δύναμη της κοινωνίας: τη διασπούσε στα τρία κομμάτια, με τις αντίστοιχες αντανακλάσεις της σε πολιτικό επίπεδο: η δημιουργία της ΔΗΜ.ΑΡ. εξέφραζε το ανώτερο στρώμα των μικρομεσαίων που άμεσα έτειναν σε άνευ όρων συμβιβασμό με τη μεγαλοαστική τάξη. Τα άλλα δύο της στρώματα, με τις ταλαντεύσεις τους (2010-2011) εκφράστηκαν μέσα από το Σύριζα των Τσίπρα-Βούτση ή δεν εκφράζονταν καθόλου πολιτικά, οπότε και παρενέβησαν με τις πλατείες, ζητώντας πολιτική εκπροσώπηση-δημοκρατία (και όχι άμεση δημοκρατία). Ο Σύριζα ήταν ο μόνος «ώριμος» (σε σχέση με νεοπαγή σχήματα τύπου ΕΠΑΜ, Σπίθα, ΕΛΑΔΑ κλπ) πανελλαδικός πολιτικός οργανισμός να φιλοξενήσει τη συμμαχία αυτών των δύο στρωμάτων και (του μεγαλύτερου τμήματος) της εργατικής τάξης, και έτσι φτάσαμε στο 27%.

Αυτό το 27% αλλάζει τη σχέση μεταξύ και των τάξεων ή των στρωμάτων των τάξεων που στήριξαν το ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, το ανώτερο εναπομείναν στρώμα των μικρομεσαίων (δεύτερο το 2010) έχει κατακτήσει την ηγεμονία. Είναι αυτό που δεν ζητά την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, αλλά την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών εντός του ίδιου συστήματος. Η ίδια του η κοινωνική θέση δεν του επέτρεπε, εξ ορισμού, να φτάσει τον αγώνα πέραν καποιων ορίων, ενώ η προοπτική της εξουσίας του «ανέστησε» τα πιο χαμερπή ένστικτα, της ανάληψης της (υπάρχουσας) εξουσίας, της εύκολης λύσης. Είναι, άλλωστε, το δεύτερο στρώμα των μικρομεσαίων που «δεν αντέχει άλλο» να αγωνίζεται κινηματικά (όσο, τέλος πάντων, αγωνίστηκε δύο χρόνια), «κουράστηκε», είναι έτοιμο για έναν συμβιβασμό με το «ρεαλισμό» των μνημονίων.

Έτσι, προωθούν οι πολιτικοί εκφραστές του στρώματος αυτού τον ΣΥΡΙΖΑ-Κόμμα.

Ο Σύριζα-κόμμα, όμως, σημαίνει αναστήλωση του κομματικού-κομματοκεντρικού συστήματος, και κατ’επέκταση, σημαίνει τη διάσωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ούτως ή άλλως, ο Συριζα του 4,5% είχε ισχυρή την πτέρυγα της ανατροπής μόνο των πολιτικών συσχετισμών (Παπαδημούληδες, τροτσκιστές). Και τώρα, η φιλολογία για Σύριζα-κόμμα ενισχύει αυτή την τάση- πτέρυγα, ακόμα κι αν λένε τα εισηγητικά μας κείμενα πως θέλουμε έναν Σύριζα όχι κόμμα αλλά «κίνημα με μορφή κόμματος».

Όμως, ένας Συριζα-κόμμα είναι βλαπτικός για το ίδιο το λαϊκό κίνημα. Πρώτον, επειδή προσπαθεί να το εγκλωβίσει σε μια μόνο μορφή του, την κομματική. Αυτό αντικρούει την άποψή μας πως το μαζικό κίνημα άλλαζε μορφές συνεχώς, και ήταν ασύμμετρο. Πρόκειται πραγματικά για μια κλίνη του Προκρούστη, όπου θα προσδοκούμε να μετατρέψουμε την εκλογική μας επιρροή σε αγωνιστές δια μιας, ενώ τους πιο προχωρημένους ψηφοφόρους ή αγωνιστές, να τους εγκλωβίσουμε σε ένα πιο light πολιτικό φορέα από όσο αντέχει η σκέψη τους και η δράση τους, μόνο και μόνο για να χωρέσουν και οι δύο κατηγορίες ψηφοφόρων (το κοινό γνώρισμα και των δυο).

Από την άλλη, ο Συριζα-κόμμα είναι βλαπτικός για το ίδιο το Πολιτικό και Κοινωνικό Μέτωπο(ΠΚΜ) που προάγουμε (ή ξεχάσαμε πια;): στο πολιτικό του σκέλος, επειδή, ταυτίζοντας εμπράκτως το ΠΚΜ με το ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζουμε την περαιτέρω επέκτασή του με άλλες μικρότερες ομάδες, δεξιότερα και αριστερότερα του Συριζα. Στο κοινωνικό σκέλος, οι συνέπειες είναι ακόμα πιο προφανείς, αφού, αντί να ξεκινήσουμε μετεκλογικά άμεσα την ανάσχεση της πτώσης του αγωνιστικού κινήματος, σπαταλάμε το υπαρκτό ανθρώπινο αγωνιστικό δυναμικό για την ενίσχυση του κομματοκεντρικού αγώνα, και προάγουμε την περαιτέρω «διαφθορά» των εν δυνάμει αγωνιζόμενων με τον κομματοκεντρισμό, αντί να συμβάλλουμε στην αγωνιστική διαπαιδαγώγισή τους. Έτσι, μειώνουμε τις δυνατότητες ανάπτυξης των κοινωνικών κινημάτων και τα «μαραίνουμε» στην πράξη.

Αγνοούμε, εν τέλει, τη φύση του Συριζα, που είναι μια ταξική συμμαχία. Με επικεφαλής της, όμως, τη μικρομεσαία τάξη, οικοδομούμε, παρά τις αγνές προθέσεις, ένα Σύριζα Μπάαθ, έναν Σύριζα κορπορατιστικό, με αφεντικά και εργαζόμενους στο ίδιο κόμμα, έναν Σύριζα –όσο κι αν ακούγεται ακραίο- μουσολινικό.

Για να δικαιολογηθεί δε η μετατροπή του Συριζα, από σ. παρουσιάζονται ως πετυχημένα τα πλέον αποτυχημένα και άσχετα μοντέλα:Η PLO των συμφωνιών του Όσλο, το Εκουαδόρ με πολιτικούς κρατούμενους από το ΜΛΚΚ Εκουαδόρ (σχεδόν αδελφό μας κόμμα, με παρόμοια τακτική), ή η Βενεζουέλα, όπου, τουλάχιστον εκεί, έχει αγγιχτεί το ζήτημα της εξουσίας που στηρίζεται από την κάνη των όπλων. Τα δε ευρωπαϊκά παραδείγματα είναι παραδείγματα ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ. Το Μπλόκο της Πορτογαλίας δύο χρόνια τώρα είναι δύναμη-ανάχωμα του ριζοσπαστισμού, αφού μέχρι και απεργοσπασίες διεξάγει, ενώ η «εσωτερική δράση» των συνιστωσών του, αφού η εξώστρεφη απαγορεύεται, είναι ανύπαρκτη και σύντομα θα αποτελέσει παρελθόν, όπως μας είπε ο σ. που ήρθε για το φεστιβάλ. Η δε γερμανική «Αριστερά» είναι οριακά αριστερότερη της Δημ.Αρ. και δεν εκπροσωπεί τη γερμανική εργατική τάξη.

Φυσικά, τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να υπάρχει η ταξική συμμαχία που έχει πολιτικό εκφραστή το ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα, όμως, είναι η ΗΓΕΜΟΝΙΑ σε αυτό το μέτωπο. Και για να μην γίνει το μέτωπο αυτό φασιστικό, θα πρέπει να υπάρξει ένα πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης (ή μια οργάνωση με τα χαρακτηριστικά του) που να ασκεί όχι μόνο την ιδεολογική-πολιτική ηγεμονία (που αυτό, σε κάποιο βαθμό το πετύχαμε τους τελευταίους μήνες), αλλά και την ιδεολογική-κοινωνική ηγεμονία, να εμπνέει δηλαδή την επαναστατική-ανεξάρτητη-λεβέντικη στάση ζωής.

Αυτό είναι το καθήκον που θα έπρεπε να έχει η ΚΟΕ εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, απασχολούμενη με την οικοδόμηση του υπαρκτού ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύει τον παρασιτισμό της έναντι αυτού, που σωστά διαπιστώναμε στο 3ο συνέδριο. Έπειτα, εγκλωβίζει την πολιτική της γραμμή, που είναι πλατύτερη και του ΣΥΡΙΖΑ του 27%. Όποιος λέει ότι μέσω του γερού Σύριζα ευνοείται η ΚΟΕ, ξεχνά πως η γερή ΚΟΕ από το Γενάρη και μετά ήταν που ευνόησε το Συριζα. Βλάπτουμε, λοιπόν, και το ΣΥΡΙΖΑ, αν αμελούμε την ΚΟΕ.

Επιπροσθέτως, διαπαιδαγωγεί στη λογική της ανάθεσης περαιτέρω τα μέλη της, που το πληρώσαμε τρία χρόνια τώρα. Ακόμα, ενισχύει μια εσώστρεφη διαδικασία, εκ νέου αποκοπτόμενη από τις επιρροές της (μη συριζικές κατ’ανάγκη), που μετά βίας ξαναποκτήσαμε με τη συζήτηση για το 3ο συνέδριο, και για τις οποίες μόλις πέρσι το καλοκαίρι κλαιγόμασταν για το ότι τις είχαμε χάσει. Εξάλλου, σταματά και τη διαδικασία ανασυγκρότησής της, που είναι η πλέον εξώστρεφη (αφού η κοινωνία αυτά βιώνει στην καθημερινή της ζωή): την αύξηση της οργανωτικότητάς της, την άνθιση των εσωτερικών διαδικασιών, τη δημιουργία επιτροπών και τις προσωποποιημένες ευθύνες, την τακτική λογοδοσία, τη διαφάνεια στα οικονομικά και τους αποσπασμένους. (Ειδικά το τελευταίο, όσο καθυστερεί, δημιουργεί σε ουκ ολίγους συντρόφους, και ειδικά όσους οικονομικά είναι σε άσχημη κατάσταση, την αίσθηση δημιουργίας μιας νέας κλίκας, ενισχύοντας τον ατομικισμό τους. Σιωπώντας επί του θέματος, αυτό πετυχαίνετε). Επίσης, οι δύο σημαντικές αποφάσεις περί «στροφής στην εργατική τάξη» και «λειτουργία υπό όλες τις συνθήκες», ξεχνιούνται, μέσα από τη «μέθη» για το 27%.

Ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα ήταν οι πραξικοπηματικές «αποφάσεις της ΠΣΕ», που, με την αμφισημία τους, αναφορικά με την ΚΟΕ σημαίνουν ως και τερματισμό του Resistance και του Δρόμου. Φυσικά, έτοιμο είναι και το πρόσχημα, περί «οικονομικής ζημιάς, υπονόμευσης από τα μέλη κλπ κλπ».

Θα μπορούσαν φυσικά να συνδυαστούν τα δύο καθήκοντα, οικοδόμησης της ΚΟΕ και του νέου Συριζα, με στόχο έναν Σύριζα γύρω από έναν κομμουνιστικό πυρήνα, την ΚΟΕ. Θα μπορούσε ιδιαίτερο βάρος από τα μέλη της ΚΟΕ να δίνεται στη δημιουργία Συριζα στις εργατολαϊκές συνοικίες, όχι «παντού» (όπου θα παίζουμε δευτερεύοντα ρόλο). Θα μπορούσε αυστηρά να μην «αποσπαστούν» αγωνιστές μας από τα λαϊκά κινήματα για να χτίζουν το Συριζα-Κόμμα, αλλά να γίνει το αντίθετο, με μια καλύτερη κατανομή των σ. Θα μπορούσαν οι λογοδοσίες των οργάνων να ξεκινήσουν ήδη. Ποιον θα πείραζε αυτό;

Έχω μόνο να πω πως ποτέ δεν πέτυχε μακροπρόθεσμα η απόπειρα καταστολής της πολιτικής έκφρασης της εργατικής τάξης. Κι αν δεν ασχοληθούμε σοβαρά με αυτή, τότε, χαρίζουμε εργατιά στη Χρυσή Αυγή. Επίσης, θεωρώ πως όποιος δρα υπέρ της μη εφαρμογής των αποφάσεων του 3ου συνεδρίου βλάπτει συνειδητά την ΚΟΕ. Η ΚΟΕ, όμως, είναι αντικειμενική κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι, η ανεξάρτητη-δημόσια υπόστασή της θα υπάρχει μέχρι να υπάρξει νέο επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. H ΚΟΕ θα συνεχίσει, όχι ως αποτέλεσμα μιας «δυστυχισμένης συνείδησης». Αλλά επειδή η ύπαρξή της δεν θα σταματήσει εξαιτίας καμίας «ευτυχισμένης ασυνειδησίας», παράγωγης ενός εκλογικού ποσοστού (για το οποίο και εγώ προσπάθησα).

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: