Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: τσιπρολαγνία & αναστολή της δημόσιας εμφάνισης

Στις τρεις προηγούμενες αναρτήσεις (βλ.εδώ, εδώ και εδώ) που πραγματεύονται την αναγκαιότητα για απολογισμό της ΚΟΕ την περίοδο 2012-2016 και ιδίως 2012-2015, είδαμε ότι πολλά δύσκολα καθήκοντα είχαν ως το 2012 ήδη συσσωρευθεί για όσα μέλη της πίστευαν στην αναγκαιότητα ύπαρξης ανεξάρτητης κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα: η προσαρμογή στους γρήγορους ρυθμούς μετά το 2010 και ιδίως στη νέα κατάσταση μετά το 2012 δεδομένης της συμμετοχής (έστω και κατά παράβαση της συνεδριακής απόφασης) σε πολιτική συμμαχία που είναι πια αξιωματική αντιπολίτευση, η αντιμετώπιση της κοινωνικής άμπωτης μετά τις εκλογές του 2012 που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και, πάνω από όλα, το πώς αντιμετωπίζεις μία “ηγεσία” που αποδεδειγμένα αδιαφορεί για το αν και σε ποια βάση θα προχωρήσει ενωμένη η οργάνωση, και ενδιαφέρεται μόνο να την έχει ως όπλο στα κομπρεμί της.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το καθήκον της αντιμετώπισης της κοινωνικής άμπωτης, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το αφήσαμε στην τελευταία ανάρτηση (Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Σύριζα, 30/11-02/12/2012). Η Συνδιάσκεψη – παρωδία, παρότι η “ηγεσία” της ΚΟΕ εκτιμούσε ότι: “ανεβαίνει τόσο το βάρος της ΚΟΕ στο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η γενικότερη επιρροή μας”, είχε αποδείξει και στον πιο αφελή ότι το “σύστημα ΣΥΝ” (όρος εντός ΚΟΕ προ εποχής Τσιπρολαγνίας) δεν επρόκειτο να αλλάξει, παρά μόνο να ενισχύσει όλα του τα – αποκρουστικά – χαρακτηριστικά: φραξιονισμός, διάσταση λόγων – έργων, θεσιθηρία, εκλογολαγνία και άρα κοροϊδία και παράλυση του λαού. Η παράλυση του λαού συνεπεία φαινομενικά θετικών εξελίξεων (εν προκειμένω, αριστερό κόμμα στην αξιωματική αντιπολίτευση) είναι ένα από τα καθήκοντα που ιστορικά πολύ συχνά έχει να αντιμετωπίσει μία κομμουνιστική συλλογικότητα. Εμπειρία υπάρχει. Απέναντι στο φαινόμενο αυτό, όμως, η οργάνωση όχι μόνο δεν άνοιξε μέτωπο, αλλά το “επένδυσε” με θεωρητική προβιά και το επέτεινε στην πράξη, αποσυρόμενη η ίδια από κάθε κοινωνικό αγώνα, καθυβρίζοντας οποιονδήποτε αγώνα ως “μερικό”, και καλλιεργώντας την προσωπολατρία Τσίπρα, διαδίδοντας το παραμύθι ότι αυτός ήθελε “μαζικό λαϊκό, δημοκρατικό κόμμα” και ότι βρισκόταν σε διάσταση από το “διφυές κόμμα” που καλλιεργούσαν όσοι (σαν την Αρ.Πλ.) καμώνονταν ότι έκαναν αγώνα σε μια “δεξιά παρέκκλιση”. Η Τσιπρολαγνία, ωστόσο, επέτεινε την παράλυση του λαού, καθώς, μπορεί να μην έδινε ενδοσυριζικό “αντιδεξιό” αγώνα στη σφαίρα του φαντασιακού, όμως και αυτή ανήγαγε τον όποιο αγώνα στις εκλογές (ενώ προσχωρούσε στη σφαίρα του φαντασιακού επίσης, αφού μαζικό λαϊκό δημοκρατικό κόμμα μετά το 2012 δεν ήταν δυνατό να υπάρξει).

Για να σταθεί, ωστόσο, το παραμύθι στα μέλη, σε όσα τέλος πάντων ιδίοις όμμασι, συμμετέχοντας δηλαδή έμπρακτα στο Σύριζα, έβλεπαν ότι το σύστημα ΣΥΝ είχε ξεσαλώσει και ότι η συμμετοχή στο Σύριζα δεν αλλάζει κάτι στην κοινωνία, άρχισε να καλλιέργει τη νέα μεγάλη ιδέα: την ανάγκη για ένα “πολιτικό ρεύμα αριστερής διεξόδου”. Πράγματι, μεγάλες αλλαγές γίνονται όχι απλώς από ένα κόμμα, αλλά όταν αυτό το κόμμα (ή το μέτωπο κοκ) φέρει ένα ρεύμα που ξεπερνά τα οργανωτικά όριά του. Η σχέση του είναι αμφίδρομη και δεν συνενώνει απλώς πολλά μερικά ρυάκια, αλλά αυτά τα ρυάκια εμφορούνται από την ιδέα ότι είναι τμήμα κάτι ευρύτερου. Γνωστά όλα αυτά. Εν προκειμένω, όμως, η “ηγεσία” (αποτελούμενη εν μέρει από κάποιους που τα γνώριζαν και εν μέρει από άτομα με ελάχιστη γνώση της ιστορίας του κίνηματος) παρουσίασε την ιδέα για το π.ρ.α.δ ως κάτι το καινοτόμο, το μεγαλοφυές, άσχετα αν στην πράξη δεν μεταφραζόταν αυτό σε τίποτα, παρά μόνο στην μετατροπή κοινωνικών αγωνιστών σε “κήρυκες” μιας μεγάλης τάχα ιδέας.

Δεν είναι άγνωστο, φυσικά, στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος να παρουσιάζεται ως νέο το παλιό. Εδώ, όμως, είχαμε και άλλα κολπέτα: αφ’ενός, στη συζήτηση να τρυπώσει τον (τελειωμένο, από την άποψη του να παίξει τέτοιο ιστορικό ρόλο) Σύριζα, αφ’ετέρου να τραβήξει τη “συζήτηση” για τη νέα μεγάλη ιδέα σε τόσο διάστημα, ώστε να “τελειώσει” χωρίς καν να συζητηθεί και συμφωνηθεί κάτι συγκεκριμένο. Κλασική η μέθοδος “ανοίγουμε τη συζήτηση” και – μετά από μήνες – “ήδη έχουμε κάνει λόγο για…”. Κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει με την πρόκληση χαοτικής συζήτησης και το κομμάτιασμα της σε στάδια και τη μη συντεταγμένη – συγχρονισμένη σε όλη την οργάνωση συζήτηση: τη μία στιγμή καλείς διευρυμένη ολομέλεια καθοδηγητικού οργάνου (για να αφήσεις να διαρρεύσουν ό,τι και από όσους θες), μετά δημοσιεύεις σε εσωτερικό δελτίο τη νέα σου ιδέα χωρίς όμως να επαληθεύσεις σε πόσους πήγε και πόσοι πράγματι τη μελέτησαν, μετά από καιρό κάνεις μία συζήτηση που την ορίζεις τελευταία στιγμή και όσοι πάνε, κοκ. Εν προκειμένω, από Νοέμβρη του ’12 φτάσαμε στο Φλεβάρη του 2013. Ήδη, όμως, είχαμε εισέλθει σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για όσους συμμετείχαν στο Σύριζα (και εφ’εξής, τα μόνα “δραστήρια” μέλη): περίοδο με ενδοσυριζικές “διαδικασίες” για δημιουργία ενδιάμεσων οργάνων. Τα μέλη μετατρέπονταν σε φραξιονιστές εντός Σύριζα, με σκοπό την πάση θυσία εκλογή τους. Χαρτάκια με λίστες ονομάτων προς σταυροδοσία, υπονομεύσεις, συκοφαντίες, όσο και αν δεν είναι ίδιον του κομμουνιστή, όταν ασχοληθεί με αυτά, ακόμα και αυτός θα χαλάσει και θα τα μεταφέρει εντός της οργάνωσής του. Κυρίως, όμως, αφαιρούν πολύτιμο χρόνο που θα έπρεπε να αφιερωθεί στη σύνδεση με τις λαϊκές μάζες, κάτι το πολύ σημαντικό, ιδίως αφού βρισκόμασταν σε φάση απόσυρσής τους. Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση αποφάσισε να κινηθεί η “ηγεσία” της ΚΟΕ: στη διαφθορά των μελών της και στην έμπρακτη περιφρόνηση της κοινωνίας και των εξελίξεων σε αυτή (παρά τα περισπούδαστα άρθρα).

Έχοντας, λοιπόν, η “ηγεσία” τα μέλη να παίζουν με τα κουβαδάκια τους (και η διάγνωση μιας τέτοιας κατάστασης είναι ένα ακόμα σκέλος του καθήκοντος της επαγρύπνησης των μελών μίας κομμουνιστικής οργάνωσης), γιατί “κουβαδάκια” ήταν η αμπελοφιλοσοφία για “π.ρ.α.δ.” και η ενασχόληση με εσωκομματικές διαδικασίες του Σύριζα όταν ούτε πηγαίνει πλέον κόσμος στο Σύριζα και ο Σύριζα όλο και πιο στρογγυλεύει το λόγο και την πρακτική του, φτάνουμε στο Μάη του 2013, όπου έχει σφίξει ο κλοιός Τσίπρα για μετατροπή του Σύριζα σε ενιαίο κόμμα (εντός του υπάρχοντος, δηλαδή, πολιτικού συστήματος). Σε αυτές τις σπόντες, η “ηγεσία” της ΚΟΕ όχι μόνο δεν απαντά, αλλά, χρησιμοποιεί και αστικά ΜΜΕ για να φτιάξει κλίμα εντός οργάνωσης (με το να μη διαψεύδει τα ρεπορτάζ που έφεραν την ίδια να καλοβλέπει την αυτοδιάλυση). Βέβαια, η χρησιμοποίηση αστικών ΜΜΕ για διαμόρφωση κλίματος εντός οργάνωσης είχε χρησιμοποιηθεί και από τον Αλαβάνο εναντίον της ΚΟΕ πριν λίγους μήνες. Όμως, τότε, το τμήμα της ηγεσίας που παρέμεινε στην ΚΟΕ την απέκρουε. Έτσι, από παντού, χάρη στα αστικά ΜΜΕ, τα μισόλογα της ηγεσίας, την Τσιπρολαγνία του Ρινάλντι και των διαφόρων φίλων του που έγραφαν στο “Δρόμο”, την αμπελοφιλοσοφία για π.ρ.α.δ που έδινε στο Σύριζα κεντρικό ρόλο, κλεινόταν το μάτι στον Τσίπρα. Και το μούδιασμα στα μέλη, συνεπεία και της απόσυρσης από τους όποιους αγώνες, εντεινόταν, με αποτέλεσμα, σπασμωδικές αντιδράσεις και διαφορετικές απαντήσεις όταν τιθόταν το ερώτημα σε ατομικό επίπεδο από ΣΥΝασπισμένους (που ανοιχτά προχωρούσαν σε εξαγορές).

Μόλις, λοιπόν, διατυπώθηκε η από ραδιοφώνου (δηλαδή, εκβιαστική) πρόταση τριών εκδοχών από τον Τσίπρα (αυτοδιάλυση, τάση ή παρατηρητές), η οργάνωση ήταν συνειδητά ανέτοιμη να αποκρούσει το παραμικρό. Όχι απλώς σιώπησε (ως ενιαίο σώμα), αλλά και ενάντια στο σ. που έγραψε κάτι μέσω του “Δρόμου”, σηκώθηκε κύμα μουρμούρας από επαγγελματικά στελέχη. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο συγκεκριμένος σ. ήταν αυτός που έγραφε τα κύρια άρθρα επισκόπησης της πολιτικής επικαιρότητας, άρα το κείμενο δεν γράφτηκε εν αγνοία του Ρινάλντι. Ένα τέτοιο άρθρο έδειχνε, αφ’ενός, σε μέλη που δεν έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει την πορεία της ΚΟΕ μία κάποια “αντίσταση” (που μπορεί να εκτιμηθεί από αυτά θετικά), και ακριβώς το ίδιο δείχνει, αφ’ετέρου, και σε παρόμοιας αντίληψης μέλη και στελέχη του Σύριζα (που μπορεί να εκτιμηθεί από αυτά θετικά ή αρνητικά). Με έναν σμπάρο, λοιπόν, από μια “ηγεσία” είναι δυνατό να υπάρχει πολλαπλό και διαφορετικών κατευθύνσεων δούλεμα, εντός ή εκτός οργάνωσης. Και είναι κι αυτό, η από όλες τις πλευρές μελέτη μίας κίνησης της ηγεσίας, άλλο ένα καθήκον για τα μέλη μίας κομμουνιστικής οργάνωσης.

Σημαντικό, από μια άλλη σκοπιά, είναι να αναφερθεί και το ότι ο συγκεκριμένος σ. αποχώρησε ως φιλοσυριζικός στα τέλη του 2014 από την οργάνωση: κι αυτό είναι άλλη μια απόδειξη ότι πολλά μπορούν να αλλάζουν μέσα σε λίγους μήνες όταν το καράβι στρίβει πότε δεξιά και πότε αριστερά, όπως και ότι δεν σημαίνει πως όσοι μένουν τελικά στο “μαγαζί” (εν προκειμένω, το 2014, όταν υποτίθεται ότι έγινε η αντιτσιπρική στροφή) ήταν οι ανέκαθεν σωστοί.

Η από ραδιοφώνου πρόταση Τσίπρα έδειχνε σε όλη την κοινωνία ότι ήταν ένας εκβιαστής και ότι το μέλλον του πολιτικού χώρου που τάχα θα άλλαζε την Ελλάδα καθορίζεται από εκβιασμούς. Οι μόνοι που έκαναν πως δεν το κατάλαβαν ήταν τα μέλη της ηγετικής κλίκας της ΚΟΕ. Έτσι, προχώρησαν σε άλλο ένα μέτρο που πρέπει να έχει ένας κομμουνιστής υπ’όψη: χρησιμοποίησαν τη σιωπή τους, ώστε να αφεθούν να παίξουν το ρόλο τους οι “αυθόρμητες” δυνάμεις του προαναφερθέντος κλίματος που τα ίδια είχαν δημιουργήσει. Τα πλέον άπειρα άτομα, “ταλιμπάν” της νεολαίας στα οποία έχουν δοθεί “αριστίνδην”(δηλαδή, μη απολογίσιμες) θέσεις παίζουν σε τέτοιες καταστάσεις πάντα έναν “χρήσιμο” ρόλο, αφού, όντας (από το πουθενά) δίπλα στην “ηγεσία”, ούτε που καταλαβαίνουν ότι μεταφέρουν τις απόψεις της. Έτσι, ξεχύθηκαν στους δια-δρόμους και διαλαλούσαν την υποστήριξή τους στη μετατροπή της ΚΟΕ σε τάση.

Φυσικά, όπως είδαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, η ηγετική κλίκα είχε τουλάχιστον από το Σεπτέμβρη του 2012 διατυπώσει εμμέσως την ιδέα για αναστολή της ξεχωριστής δημόσιας δράσης, κατά το πρότυπο της UDP στο πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς. Έχοντας λοιπόν τους ταλιμπάν της να προπαγανδίζουν υπέρ της “τάσης”, η πρότασή της αυτή, η οποία διατυπώθηκε τον Ιούνη του 2013 ανοιχτά εντός οργάνωσης στο πρώτο αχτίφ, φαινόταν σαφώς καλύτερη, αφού διασφάλιζε – υποτίθεται – τη συνέχεια της οργάνωσης. Η χρησιμοποίηση της τακτικής “βγάζω φλας ακροδεξιά για να στρίψω δεξιά”, μέσω της κατασκευής μίας εικονικής πραγματικότητας (εικονικής, αφού πολλά βασικά ηγετικά στελέχη δεν είχαν ζώσα εμπειρία της πραγματικότητας του Σύριζα), αποτελεί ένα άλλο ζήτημα στο οποίο πρέπει τα μέλη μίας κομμουνιστικής οργάνωσης να επαγρυπνούν.

Φυσικά, η σύγκληση “αχτίφ”, δεν μπορούσε να αποτελεί ένδειξη της “δημοκρατικότητας” της ηγετικής κλίκας. Πρώτα από όλα, ένα τέτοιο ζήτημα, το μέλλον της οργάνωσης, δεν μπορεί παρά να είναι συνεδριακή απόφαση. Άλλωστε, η ποιότητα του συγκεκριμένου αχτίφ δείχνει πολλά, για το ότι είναι δυνατό να μην εκφράζεται η πραγματική πλειοψηφία μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Εν προκειμένω, στο πρώτο αχτίφ δικαίωμα λόγου θα είχαν μόνο μέλη γραφείων ΟΒ και άλλα στελεχη, και “αναλόγως του αριθμού των ομιλητών” θα μπορούσαν να μιλήσουν και άλλοι. Σε ένα τέτοιο κορυφαίο ζήτημα, κάτι τέτοιο περιορίζει “με το καλημέρα” το ενδιαφέρον των μελών να ασχοληθούν σοβαρά με το πώς θα τοποθετηθούν, και παγιώνουν μία παθητική στάση έναντι των εξελίξεων και της ζωής της κομμουνιστικής οργάνωσης (πράγμα αντίθετο με τη φύση της). Εξάλλου, το ποιος τη συγκεκριμένη στιγμή θα μπορούσε να έχει δικαίωμα λόγου είναι ελεγχόμενο. Θα μπορούσε π.χ. να δημιουργηθεί κλίμα σε βάρος μελών γρ.ΟΒ για να φύγουν λίγο καιρό πριν, ενώ θα μπορούσαν άλλοι να έχουν μπει στο στελεχιακό δυναμικό με κοοπτάτσια. Όμως, όπως είναι προφανές, σε τέτοιες περιπτώσεις όπου διατυπώνεται ξαφνικά (για τους περισσότερους) μία τέτοια πρόταση, ακόμα και η σειρά των ομιλητών έχει σημασία, αφού μπορούν να φτιάξουν κλίμα υπέρ ή κατά της μίας ή της άλλης πρότασης. Και όπως ήταν φυσιολογικό για μια κλίκα που είχε προ καιρού πάρει τις αποφάσεις της, μετά από μία πολύωρη τοποθέτηση του “ηγέτη” (όπως και στο δεύτερο αχτίφ, όπου “ονειρευόταν μια μεγάλη ΚΟΕ”, μια “ανοδική μετεξελικτική πορεία” της, “ινστιτούτα Α/συνέχεια” και άλλα παρόμοιας σοβαρότητας), αρχικά κλήθηκαν να μιλήσουν μόνο οι υπέρμαχοι της πρότασης για αναστολή και δη ταλιμπάν. Τέτοια ήταν η σπουδή για να μιλήσουν οι υπέρμαχοι της αναστολής που ακόμα και μη μέλη γραφείων ΟΒ που ήταν υπέρ της αναστολής μιλούσαν πριν από τα μέλη των γραφείων. Αντίθετα, σε τουλάχιστον μία περίπτωση, αντίθετος σ.με την αναστολή, διωγμένος λίγο καιρό πριν από γρ.ο.β., από την 7η θέση στη σειρά των ομιλητών μίλησε την επόμενη ημέρα. Αξίζει να αναφερθεί και το ότι ο “κύκλος” όσων γνώριζαν τι θα προταθεί (ο Ρινάλντι ανακοίνωσε ότι του ήρθε η “φαεινή” μόλις την προηγούμενη ημέρα) δεν περιλάμβανε ούτε τους βουλευτές, κάποιους τουλάχιστον (η Τριανταφύλλου – και ανεξάρτητα της στάσης που κράτησε το 2015 – μονολογούσε ενάντια στην πρόταση μόλις την άκουσε – και τοποθετήθηκε ενάντια). Και αυτό επίσης μαρτυρά την ύπαρξη σχεδιασμού.

Το ότι τέτοια αχτίφ λίγα μπορούσαν να αλλάξουν αποδεικνύεται και από το ότι, μέχρι το επόμενο αχτίφ, όπου ψηφίστηκε η αναστολή, τα κομπρεμί με την παράταξη Τσίπρα (και Μπαλάφα) συνεχίζονταν, όπως και η διαφθορά των μελών. Έτσι, στο δεύτερο αχτίφ, τα πράγματα ήταν τελειωμένα. Κατατέθηκε μία αντιπρόταση για να γίνει η ΚΟΕ παρατηρητής στο Σύριζα (μία ψήφο) και η αντιπρόταση για να ληφθεί απόφαση το Σεπτέμβρη (17 ψήφοι). Κατατέθηκαν επίσης οι εξής προτάσεις για να διασφαλιστεί κάπως η συνέχεια της οργάνωσης μετά την αναστολή: να μην εκλεγούν πάνω από 5 μέλη του ΚΟ μέλη της ΚΕ του Σύριζα, να συνεχίσει η ΚΟΕ να βγάζει ανακοινώσεις ως ΚΟΕ και στις συγκεντρώσεις να φέρει διακριτικά χαρακτηριστικά (την ελληνική σημαία και σημαία με σφυροδρέπανο), αν μειωθούν κατά 100 τα μέλη να ξαναδούμε την απόφαση. Όλες καταψηφίστηκαν, αφού, “για τους τρόπους με τους οποίους θα εμφανιζόμαστε, θα συζητήσουμε αμέσως μετά το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ” (ζήτημα με το οποίο καταπιάστηκε η οργάνωση το φθινόπωρο, και με τρόπο που μόνο ένας πληρωμένος εγκάθετος θα μπορούσε να πει ότι διασφάλιζε την ύπαρξη αυτόνομης κομμουνιστικής οργάνωσης. βλ.επόμενη ανάρτηση).

Αν και είναι περισσότερο “ιστορία”, παρά εξαγωγή συμπερασμάτων χρήσιμων για το μέλλον (που αποτελεί σκοπό αυτών των αναρτήσεων), αξίζει να σημειωθεί πως οι συνέπειες της αναστολής φάνηκαν αμέσως. Η “αναστολή της αυτοτελούς δημόσιας εμφάνισης” μετατράπηκε σε “αναστολή της δημόσιας δράσης” και εν τέλει της δράσης, αφού και οι εσωκομματικές διαδικασίες (που να αφορούν όλα τα μέλη και όχι μόνο όσους ασχολούνταν με το Σύριζα) ατόνισαν. Επίσης, και οι του ΣΥΝ, εν γνώσει ότι είχαν απέναντί τους δουλοπρεπή άτομα, έβαλαν το Ρινάλντι να βγάλει τη βρώμικη δουλειά και να συνηγορεί στο συνέδριο του Σύριζα υπέρ της αναστολής (για να εισπράξει αυτός τις μαζικές αποδοκιμασίες από το σώμα του συνεδρίου), και προσπάθησαν να υπονομεύσουν το ατού το οποίο διέθετε η ΚΟΕ, τις διεθνείς της σχέσεις. Για να δείξει ότι έχει κάτι να δώσει στο Σύριζα, το τμήμα διεθνών σχέσεών της έφερε τον γνωστό τυνήσιο κομμουνιστή ηγέτη Χαμμά Χαμμάμι να μιλήσει στο συνέδριο. Όμως, γνωρίζοντας ότι οι “ηγέτες” της ΚΟΕ στέκονται σούζα και στον τελευταίο Συριζαίο, ο στην κυριολεξία τελευταίος Συριζαίος απαίτησε “ή ο Χαμμάμι θα μιλήσει αμέσως μετά την εισήγηση Τσίπρα στο συνέδριο ή δεν θα μιλήσει καθόλου”. Έτσι, ο Χαμμάμι (που ήταν κατά της αναστολής) “μίλησε” αμέσως μετά την εισήγηση Τσίπρα όπου οι “ελληνάρες” σύνεδροι είχαν γυρίσει ανάποδα μέχρι και τις καρέκλες τους για να κουτσομπολέψουν για την εισήγηση Τσίπρα (βλ.εδώ για την ταπεινωτική υποδοχή στον αγωνιστή που έχει 40 χρόνια διώξεων).

Ένα άλλο μέτρο που πήραν οι Συριζαίοι ήταν στην καθοδηγούμενη και συμφωνημένη με την ηγετική κλίκα της ΚΟΕ να αφήσουν εκτός Κεντρικής Επιτροπής 4 “στελέχη” της ΚΟΕ που προορίζονταν από την “ηγεσία” να παίξουν “ρόλο” εντός Σύριζα. Αυτή η εξέλιξη χαροποίησε πολλά μέλη της ΚΟΕ καθώς δεν αποψίλωσε πλήρως ο Σύριζα το στελεχιακό της δυναμικό. Από την άλλη, όμως, αυτό δείχνει ότι ο Σύριζα συνειδητά διατηρούσε μια ΚΟΕ υπαρκτή μεν, αλλά όπως αυτή που πλέον διαμορφωνόταν: τσιπρολάγνα, αμπελοφιλοσοφίζουσα, ακίνδυνη, χρήσιμη για πολλούς εκτός από το λαό. Τέλος, οι Συριζαίοι ανέδειξαν σε σταυρούς όσους έκαναν ακραία φιλοσυριζική δουλειά εντός ΚΟΕ (Γ.Τσίπρας και Χ.Καραμάνος), παραμένοντας πιστοί στην τσιπρολάγνα γραμμή Ρινάλντι 2012-2014. Και η ηγετική κλίκα “απάντησε” με τη διατήρηση των δύο σε πόστα ευθύνης (για να φτιάχνουν την αυλή τους κι αυτοί και να πάρουν μαζί τους κόσμο στο Σύριζα).

Παρακάτω υπάρχουν οι τοποθετήσεις του γράφοντα στα αχτίφ της αναστολής. Αυτοκριτικά μιλώντας, ο γράφων καταλήγει πως ο ίδιος έπρεπε να αποχωρήσει τότε και να μην επικρατήσουν οι σκέψεις ότι η αποχώρησή του θα φαινόταν ως κίνηση εγωισμού (επειδή η πρότασή του για αποχώρηση της ΚΟΕ από το Σύριζα και μετατροπή σε παρατηρητή πήρε μία ψήφο). Γιατί κάποιες φορές, το πιο συλλογικό είναι αυτό που φαίνεται “εγωιστικό”.

***

Τοποθέτηση στο αχτίφ της ΚΟΕ 1-2 Ιούνη 2013

1) Υποβαθμίζουμε ή ερχόμαστε σε αντίφαση με όσα λέγαμε περί ρευστότητας και σε απόσπαση από την ίδια την πραγματικότητα. Αν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι δυνάμει φορέας μετάβασης, αύριο μπορεί να μην είναι, ό,τι κι αν εμείς κάνουμε. Αύριο μπορεί να μας πετάξουν έξω, ο βουλευτής να μην υπάρχει για να βγάλει Δελτίο Τύπου αυτός αντί για εμάς, η κατοχή να μη σ’ αφήσει να κάνεις κρατικοδίαιτο ινστιτούτο κοκ.

2) Πρέπει επιτέλους να κάνουμε έναν απολογισμό του έτους που πέρασε. Τουλάχιστον στην Αθήνα, λειτουργήσαμε ντε φάκτο ως τάση, ως φυτό εσωτερικού χώρου. Ο παρασιτισμός, που διαπιστώναμε προσυνεδριακά, μεγάλωσε. Η αυτονομία μας δεν εκφράστηκε, όχι με ξεχωριστές καμπάνιες, αλλά ούτε καν με μία αφίσα. Αποτέλεσμα: η διατήρηση της ανάθεσης απ’ τα μέλη στα στελέχη της ΚΟΕ για τα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τα της ΚΟΕ. Η αναστολή δημόσιας εμφάνισης θα αυξήσει γεωμετρικά αυτές τις διαλυτικές τάσεις. Όπως και να’ χει, η δημόσια εμφάνιση σχετίζεται με την οργανωτική ανάπτυξη: είναι εκ των ων ουκ άνευ.

3) Η όλη συζήτηση περί αυτονομίας πρέπει κριτήριο να έχει το αν η κοινωνία ξέρει ότι είμαστε αυτόνομοι, όχι ο μικρόκοσμος του ΣΥΡΙΖΑ ή εμείς που βεβαιωνόμαστε μεταξύ μας ότι παραμένουμε αυτόνομοι. Μάλιστα, θα κάναμε καλό πρωτίστως στην ίδια την κοινωνία, αν δημοσιοποιούσαμε την ανέκαθεν πλατύτερη από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ γραμμή μας και ειδικότερα στους μη συριζαίους απεγνωσμένους νεοεισερχόμενους στον πολιτικό αγώνα τους οποίους ξεχνάμε, με την προτεινόμενη αναστολή.

4) Είναι μεταφυσική το ότι τα πράγματα επηρεάζονται μόνο από τα μέσα. Ακόμα κι αν κριτήριό μας είναι το αν κάνουμε καλό στο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό υποδεικνύει πως πολλές φορές φέτος έπρεπε να προβάλλουμε αυτόνομα τη θέση μας στην κοινωνία (βλ. Κύπρος, ειδικά αφού γνωρίζαμε εκ των προτέρων τη στάση του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ).

5) Η ΚΟΕ, όσο κι αν το ξεχνάμε, δεν είναι μια ακόμα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ: έχει το επιπρόσθετο καθήκον της δημόσιας προβολής του κομμουνισμού στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι το ΚΚΕ, αυτή την περίοδο αποσύρεται από την κοινωνία, και στο ότι εκατοντάδες χιλιάδες φιλοκομμουνιστές είναι πολιτικά άστεγοι, η απήχηση του κομμουνισμού στην κοινωνία μειώνεται και ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός θεριεύει. Η μη ανάληψη αυτού του καθήκοντος, με τη δογματική αντίληψη ότι η μορφή δεν επηρεάζει την ουσία, θα έχει αρνητικές συνέπειες ακόμα και στη δράση μας εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έδειξε η δεκαετία του ’90, όπου, δηλαδή, σε συνθήκες πίεσης απ’ τον αντίπαλο, οι οπορτουνιστές ήταν βασιλικότεροι του βασιλέως στον αντικομμουνισμό.

6) Άλλο ένα καθήκον της ΚΟΕ, όσο κι αν δεν θέλει να το αναλάβει, είναι η διεθνής της διάσταση. Για πολλά κόμματα λειτουργούμε σαν πρότυπο. Τι θα τους πούμε τώρα; Να αναστείλουν τη δημόσια λειτουργία τους;

7) Η συνεργασία με το μηχανισμό του ΣΥΝ και τις αντιμαχόμενες φράξιές του, ήδη έδειξε ότι φιμώνει εμάς. Π.χ. Κροατία, Β. Κορέα. Αυτά τα πραξικοπήματα σε βάρος μας θα μειωθούν ή θα αυξηθούν αν είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα; Θα υπακούμε, όπως στην περίπτωση της Κροατίας, «για το καλό του ΣΥΡΙΖΑ».

8) Η πρόταση περί αναστολής δημόσιας εμφάνισης δεν λαμβάνει υπόψη την ιστορική εμπειρία, και με γνωματεύσεις περί «πρωτόγνωρου εγχειρήματος» και «έλλειψης θεωρίας», δεν ξεμπερδεύει εύκολα κανείς, γιατί αυτός είναι που καταλήγει στον μικρομεγαλισμό- υποκειμενισμό-εμπειρισμό. Γιατί ακόμα κι αν ο Γλέζος επικαλείται το 1958 ιδιοτελώς, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν αρνητικότατες επιπτώσεις το 1958, και με τα 6 χρόνια καθυστέρησης δημόσιας εμφάνισης της διαφοροποίησης. Όλοι, προτού τοποθετηθούμε επί της πρότασης, πρέπει να ξέρουμε κάθε ελληνικό και διεθνές ιστορικό παράδειγμα.

9) Πρέπει να ενημερωθούμε πλήρως για τα σύγχρονα διεθνή παραδείγματα. Ποιος εγγυάται ότι η ΚΟΕ δεν θα πάθει ό,τι και το αδελφό κόμμα στο πορτογαλικό Μπλόκο; Από την άλλη, έπαθε τίποτε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα που το ΚΚΒ δεν εντάχθηκε παρά τις πιέσεις Τσάβες στο Κόμμα του; Και γιατί ολόκληροι Τσάβες και Κορρέα ανέχονταν άλλα φιλικά κόμματα και συνασπισμούς, ενώ ο Τσίπρας δεν μπορεί;

10) Η πρότασή μας για «κόμμα-κίνημα» δεν εξυπηρετείται με την πρόταση περί αναστολής. Το αντίθετο: κόμμα με μόνο τάσεις, υπήρχε και «χωρά» στο παρόν πολιτικό σύστημα, που υποτίθεται θέλουμε να ανατρέψουμε. Ενισχύεται, παράλληλα, η πτέρυγα και η νοοτροπία εντός του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει την ανατροπή των συσχετισμών εντός του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και όχι την ανατροπή του ίδιου του πολιτικού συστήματος.

11) Όσο λίγη διπλωματική ιστορία και να ξέρουμε, ποτέ δεν βγήκε σε καλό σε όποιον είχε απλώς προφορικές διαβεβαιώσεις από κάποιον διαπραγματευτή που δεν του είχε παρουσιάσει κανένα πληρεξούσιο έγγραφο και ούτε θα μπορούσε να έχει.

12) Η αυτονομία δεν μπορεί να αφορά μόνο τη σφαίρα των ιδεών και της άποψης, αλλά, αφού μαρξισμός είναι η φιλοσοφία της πράξης, αυτή δεν μπορεί να αποσπάται απ’ την αυτονομία της δράσης μας, της πράξης, της μαχητικότητάς μας, που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ΚΟΕ. Η ΚΟΕ είναι «λαϊκή, δημοκρατική» αλλά «και μαχητική οργάνωση». Δεν είναι συνομοσπονδία μαχητών. Και η μαχητικότητα δεν εμπίπτει στη «στρατηγική» αυτονομία, αλλά αφορά στην τακτική, την καθημερινή αυτονομία. Άλλωστε, εφημερίδα, φεστιβάλ και σάιτ τα είχε και η ΑΚΟΑ.

13) Οποιαδήποτε διολίσθηση σε αναστολή δημόσιας εμφάνισης θεωρεί δεδομένο ότι όλοι μας θα συνεχίσουμε να τρέχουμε με την ίδια ζέση στα του ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα’μαστε το ίδιο ενωμένοι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ΚΟΕ. Λάθος. Όχι μόνο η ζέση φεύγει μέρα την ημέρα, αλλά θα φεύγει γρηγορότερα χωρίς οργάνωση.

14) Αν περάσει η πρόταση, αυτό σημαίνει συν τοις άλλοις ελλιπής επαγρύπνηση, το μεγαλύτερο έγκλημα για κομμουνιστή, μετά την προδοσία. Ξανά αφήσαμε τα ΜΜΕ και τις φήμες να διαμορφώσουν κλίμα στο εσωτερικό μας (υπέρ της τασοποίησης, που δεν διαψευδόταν).

Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι επιτακτική η επαύξηση της οργανωτικής και οικονομικής αυτονομίας, που δεν έπονται μονίμως, όπως είπε ο εισηγητής, αλλά προηγούνται, από ένα σημείο και μετά, της πολιτικής & ιδεολογικής, αν μας ενδιαφέρει η περαιτέρω ανάπτυξη της πολιτικής & ιδεολογικής αυτονομίας. Πρωτίστως, είναι επιτακτική η άμεση ενημέρωση όλων των μελών της ΚΟΕ για τα οικονομικά της και η ανεξαρτησία εμφάνισης της ΚΟΕ οπουδήποτε ο ΣΥΡΙΖΑ κωλυσιεργεί, διαστρεβλώνει πλήρως τη γραμμή μας, ή σιωπά. Δεν έχει νόημα να συζητάμε για το πώς θα τη φέρουμε στις μανούλες της ίντριγκας ή πώς δεν θα εφαρμόζουμε το καταστατικό, εξισωνόμενοι με όλους τους άλλους. Σε περίπτωση που υπερψηφιστεί στο συνέδριο, ακόμα και σε μεταβατικό στάδιο, η αυτοδιάλυση ή τασοποίηση, δείγμα του ότι ο Συριζα δεν θέλει να γίνει κόμμα-κίνημα, άρα δεν θα γίνει φορέας μετάβασης, προτείνω την άμεση έναρξη της ολόπλευρης προετοιμασίας για απόκτηση του στάτους του παρατηρητή, μόλις η αυτοδιάλυση ή η τασοποίηση αρχίσει να ισχύει. Αυτοί θα κάνουν πίσω. Αυτοί θα χάσουν. Είναι τεράστιο το επικοινωνιακό κόστος για τον Τσίπρα με 5 βουλευτές παρατηρητές για να το αναλάβει. Μπλοφάρουν.

***

Τοποθέτηση στη Συνδιάσκεψη της αναστολής της ΚΟΕ (22/06/2013)

Ακούσαμε τι κακό θα πάθουμε αν γίνουμε παρατηρητές. Λένε ότι θα είμαστε μακριά από τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με την αναστολή. Ας το δούμε, όμως, πιο αναλυτικά.

1) Δηλώνοντας ότι αποφασίσαμε να γίνουμε παρατηρητές, παρεμβαίνουμε δυναμικά στο συνέδριο, συνεχίζουμε τη μάχη για το κόμμα-κίνημα, το προωθούμε ανοιχτά και ντε φάκτο το επιβάλλουμε. Απευθυνόμαστε στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας πως για το κόμμα-κίνημα, που αυτό χρειάζεται η Ελλάδα, κι όχι απλώς έναν ενιαίο Σύριζα, δεχόμαστε να θυσιαστούμε. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, η μάχη σταματά, η παρέμβαση είναι όπως τώρα αναιμική, και συνεχίζουμε με την ατελέσφορη λογική ότι βαθμιαία και με ζύμωση σε κλειστά αυτιά παραγόντων αλλάζουν τα πράγματα.

2) Δηλώνοντας παρατηρητές, θα στραφούμε εφ’εξής στον αγώνα για περισσότερα δικαιώματα στους παρατηρητές και τους ανένταχτους φίλους, πρακτικά για και με την κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, η μάχη θα είναι οπισθοφυλακής, για τη διατήρηση των εναπομεινάντων άτυπων «κεκτημένων» μας (πλέον, μέχρι και τα βιβλία μας διώκονται), σε συντονιστικά, στην Κουμουνδούρου κλπ.

3) Αφού ήδη «κρατάμε» πολλές δουλειές, ΤΟ κλπ, οι οποίες, σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας, χωρίς εμάς δεν βγαίνουν, δηλώνοντας παρατηρητές, κατοχυρώνουμε τις θέσεις, με προοπτική απόδοσης περισσότερων δικαιωμάτων. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, εξακολουθούν οι σύμμαχοι να μπορούν, όπως τώρα, να μας πετάξουν έξω από κρίσιμες θέσεις οποτεδήποτε το θελήσουν και η τάση θα είναι η αφαίρεση θέσεων.

6) Μόνο εμείς αναγνωρίζουμε, και μπορούμε συνεπώς να ασχοληθούμε, και με κάτι άλλο, πέραν του αριστερού μικρόκοσμου: με το ριζοσπαστισμό. Δηλώνοντας παρατηρητές, μπορούμε να κάνουμε δουλειά και στους ψηφοφόρους και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και στο ριζοσπαστισμό, που δεν είναι κατ’ ανάγκη δύο αντικρουόμενες δουλειές. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, τότε μόνο αντιπαραβάλλουμε ντε φάκτο το ριζοσπαστισμό στην λεγόμενη κοινωνική αριστερά, αγνοούμε τον πολυπληθέστερο ριζοσπαστισμό, προς χάριν 28.000 μελών.

7) Απαλλάσσοντας το μεσαίο και ανώτερο στελεχιακό δυναμικό από αντιπαραγωγικές -όπως αποδείχτηκε-δουλειές στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας παρατηρητές, τα στρέφουμε στην ανάπτυξη της ιδεολογικής και πολιτικής αυτονομίας, κινούμενοι εξάλλου και προς τη λογική «ένα μέλος- μία χρέωση», απόφαση ήδη από εποχής έναρξης της ανασυγκρότησης (Φλεβάρης ’11) Προς αυτό, προτείνω προς ψήφιση το εξής: κανένα μέλος του ΚΟ να μην αναλάβει καμία θέση στη νέα ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, και προς αποφυγή- αναγνωρισμένων από το ΚΟ- φαινομένων συριζοποίησης, να μην επιτρέπεται σε κανένα μέλος του ΚΟ να παραιτηθεί από αυτό για να δικαιούται να αναλάβει ρόλο στο ΣΥΡΙΖΑ.

4) Δηλώνοντας παρατηρητές, δίνουμε αποφασιστικό χτύπημα στην ανάθεση εντός της ΚΟΕ, αφού η δουλειά μας στο Συριζα, όντας η κύρια δουλειά, αλλά και δουλειά δι’ εκπροσωπήσεως σχεδόν παντού, αποτελούσε πρότυπο και για τις άλλες δουλειές. Αντίθετα, με την αναστολή, το πρόβλημα της ανάθεσης δεν επιλύεται, αλλά συνεχίζεται. Ή μήπως ούτε τώρα πρέπει να το συζητήσουμε;

5) Δηλώνοντας παρατηρητές, παίρνουμε θέση για την αθόρυβη αλλά υπαρκτή και διαχρονική διαρροή μελών εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ, την «εξ αριστερών» αποστράτευση και σταματούμε τον κίνδυνο δεξιάς παρέκκλισης, που ήδη ομολογείται. Σ. της αναστολής, σας ενδιαφέρει ή όχι αν σύντομα μείνουμε 100 άτομα; Αν ναι, τότε να υπερψηφίσετε την πρόταση για ρήτρα 5% στην μείωση μελών, που αν αυτή υπάρξει, τότε αυτομάτως γινόμαστε παρατηρητές στο Σύριζα, για να ασχοληθεί σοβαρά ολόκληρη η οργάνωση με το τι φταίει για την αποστράτευση.

8) Οι σύντροφοι της αναστολής, άγαρμπα συμβάλλουν στην εξαφάνιση του σφυροδρέπανου. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να πρότειναν την αντικατάσταση της σημαίας μας, με μια σημαία με ολόκληρο σφυροδρέπανο που θα είναι- αυτή και η ελληνική- οι σημαίες που θα κρατάμε στο Σύριζα, σύμβολα συγκεκριμένης δουλειάς. Το καταθέτω προς ψήφιση.

9) Οι σύντροφοι της αναστολής, προτείνουν ασαφώς τη διατήρηση του σάιτ. Αφού την εννοούν ως ένδειξη αυτονομίας, θα μπορούσαν, δεδομένης της απαλλαγής τους από το φόρτο των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, να αναλάβουν να υπάρχουν αναρτήσεις καθημερινές που δεν θα ονομάζονται δελτία τύπου, αλλά θα μπορούν να εκτυπώνονται και να διανέμονται, με την υπογραφή της ΚΟΕ. Το καταθέτω προς ψήφιση.

10) Οι σύντροφοι της αναστολής, δεν τοποθετούνται για την άσχημη ατμόσφαιρα που προκάλεσε η πρότασή τους. Το ξέρουν καλά ότι η πλειοψηφία όσων την υπερψήφισε, το έκανε παθητικά, δεδομένης μη άλλης πρότασης. Κανένας ενθουσιασμός. Πώς όμως μπορεί να αγωνίζεται κανείς στενοχωρημένος; Ή ούτε αυτό μας νοιάζει;

11) Μερικοί σύντροφοι της αναστολής, προτείνουν να φτιάξουμε ως και τάση. Να αναλάβουμε άλλη μία δουλειά. Σύριζα-ΚΟΕ-τάση-δημοτικές παρατάξεις ή λαϊκές συνελεύσεις-αλληλεγγύη- πρωτοβουλίες τύπου «εγώ θα μείνω» ή «Δικαίωμα»- έκτακτα γεγονότα. Συνεχίζουν στη ρότα η ΚΟΕ να είναι η τελευταία μας προτεραιότητα, όπως και τώρα.

12) Οι σύντροφοι της αναστολής υιοθετούν επιχειρήματα που δεν λαμβάνουν υπόψη την πολιτική μας πρόταση, η οποία είναι πλατύτερη αυτής του Σύριζα. Για αυτό και μόνο πρέπει να την προβάλουμε καθαρή, ανόθευτη και μόνο αυτή. Ο Σύριζα είναι στενός κορσές, αναφορικά με την πολιτική πρόταση. Ας το παραδεχτούμε.

13) Η ΕΡΤ απέδειξε όχι μόνο πόσο σωστή είναι η γραμμή μας για ένα ρεύμα που θα πιέζει το υποκείμενο, μιας και ο Τσίπρας δεν θέλει να κυβερνήσει, και πρέπει να τον σπρώχνουμε, αλλά και ότι αναστολή σημαίνει καταμερισμός εργασιών: η ΚΟΕ να παίζει με τα σκουριασμένα ελικοπτεράκια και τα ιδεολογικά της κουβαδάκια περί πραγματικής δημοκρατίας, τα προπέρσινα αυτά ξινά σταφύλια, και να αφήνει να μονοπωλεί το πολιτικό ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν παίρνει ούτως ή άλλως καμία πρωτοβουλία. Απέδειξε πως αναστολή σημαίνει ότι τα μέλη της ΚΟΕ δεν πρέπει πια να αναλαμβάνουν ρόλους σε κινήματα σαν της ΕΡΤ, δεν χρειάζεται να πηγαίνουν με σχέδιο ως οργάνωση στην ΕΡΤ.

14) Η ΕΡΤ απέδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να υπάρξει μια μεταστροφή από το πολιτικό σε κάτι άλλο. Ακριβώς, λοιπόν, λόγω της πανθομολογούμενης ρευστότητας και συμπύκνωσης χρόνου, που οι σύντροφοι της αναστολής την ξεχνάνε, καταθέτω προς ψήφιση, σε περίπτωση που υπερψηφιστεί η αναστολή, αυτή να επανεξετάζεται από συνδιάσκεψη ανά 6μηνο, και να αίρεται ανά πάσα στιγμή με απόφαση του ΚΟ.

15)Κάποιοι σ. φοβούνται ότι θα χρεωθούμε πιθανή διάσπαση. Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. και η σχεδόν κάθε εβδομάδα ίδρυση νέου φορέα από συστημικές και ενδιάμεσες δυνάμεις δείχνουν ότι η καθεστωτική ανασύνταξη δεν φοβόταν να λαμβάνει χώρα με ένα κομματικό σύστημα τύπου Αργεντινής (τρανσβερσαλίσμο-με ad hoc πλειοψηφίες). Αυτό θα επηρεάσει και το Σύριζα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε. Ας ζήσουμε με αυτό.

Βλ.επίσης: Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: η περίοδος πριν από το 3ο συνέδριο (Γενάρης – Μάρτης 2012)

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: το 3ο συνέδριο (16-18/03/2012)

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: οι εκλογές του 2012 & η συζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: