Τσάρου Μαζουμντάρ: Η Ινδική Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση (16/05/1968)

50 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από την εξέγερση του Ναξαλμπάρι στην Ινδία. Και είναι αναμφίβολο ότι μία νίκη του ένοπλου αγώνα που διεξάγει σήμερα ο ουσιαστικός κληρονόμος και συνεχιστής του στην Ινδία, το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό), θα κλονίσει συθέμελα τον ιμπεριαλισμό. Οι λόγοι είναι προφανείς: σε διεθνές επίπεδο, η Ινδία είναι η χώρα που και ΗΠΑ και Ρωσία χρησιμοποιούν ενάντια στην Κίνα και γενικά την απελευθέρωση του τρίτου κόσμου από τον ιμπεριαλισμό. Όμως, η διεθνής διάσταση μίας νίκης στην Ινδία δεν έχει μόνο “διακρατική” πτυχή, αλλά και κοινωνική: η Ινδία, με τη συνθετότητά της, είναι μία χώρα – εικόνα από το μέλλον, με ταυτόχρονη παρουσία στον ίδιο χώρο διαφόρων μορφών οικονομίας, πολιτισμών, κοινωνικών σχέσεων.

Λόγω, όμως, και της σημασίας μιας πιθανής νίκης σε μια τέτοια χώρα, ο ιμπεριαλισμός έχει ρίξει τα πιο βαριά όπλα του σε αυτή τη χώρα, πρωτίστως τα ιδεολογικά: δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα αυτή, ως και “Κομμουνιστικά Κόμματα” έχουν επιστρατευτεί ήδη από τη δεκαετία του ‘60 για την υλοποίηση νεοφιλελεύθερων και γενικότερα αντιλαϊκών πολιτικών, ξεπερνώντας παρασάγγας την όποια ελληνική περίπτωση για την οποία “υπερηφανευόμαστε”. Ακόμα και όσα κόμματα φέρουν τον τίτλο “μ-λ” στην Ινδία έχουν ατονήσει, έχει και σε αυτά από δεκαετίες παρεισφρύσει ο ρεβιζιονισμός. Στην Ινδία, άλλωστε, περισσότερο από αλλού, τα λόγια δεν αρκούν ούτε για να περνάει κανείς τον ελεύθερό του χρόνο.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτή τη σημαντική επέτειο, παρατίθεται παρακάτω ένα ακόμα κείμενο του Τσάρου Μαζουμντάρ, επικεφαλής του συνεπούς αντιρεβιζιονιστικού κομμουνιστικού κινήματος της Ινδίας για τη σημασία αλλά και τις προϋποθέσεις της νίκης της ινδικής επανάστασης. H σημασία της, όπως αναφέρεται στο άρθρο διατηρεί την επικαιρότητά της. Όμως και πολλές από τις προϋποθέσεις της, και ειδικά όσον αφορά το σκέλος της δημιουργίας κομμουνιστικού κόμματος, αν εξαιρέσει κανείς όσες έχουν να κάνουν με τις συγκεκριμένες συνθήκες της Ινδίας, έχουν εφαρμογή, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.

***

Η νίκη της Λαϊκοδημοκρατικής Επανάστασης σε αυτή τη χώρα των 500 εκατομμυρίων ανθρώπων θα οδηγήσει στην αναπόφευκτη κατάρρευση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και ρεβιζιονισμού.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση σε αυτή τη χώρα μπορεί να είναι νικηφόρα μόνο ευρισκόμενη σε αντίθεση με όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του κόσμου. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, τον ηγέτη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν έχει μόνο υιοθετήσει όλες τις επιθετικές ιδιότητες της προπολεμικής Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας, αλλά τις έχει περαιτέρω αναπτύξει, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Έχει επεκτείνει τις επιθετικές δραστηριότητές του σε όλες τις γωνιές της υφηλίου και έχει εγκλωβίσει την Ινδία στα νεοαποικιακά του δεσμά. Ο βιετναμέζικος λαός βρίσκεται στην πρωτοπορία του αγώνα ενάντια σε αυτό τον επιθετικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος διεξάγεται στις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η νίκη της ινδικής επανάστασης θα καταστρέψει αυτό το ιμπεριαλιστικό τέρας.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να νικήσει ενεργά αντιτιθέμενη και στη Σοβιετική Ένωση – τη χώρα της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Κι αυτό γιατί οι σημερινοί ηγέτες του σοβιετικού κόμματος, κράτους και στρατού έχουν υιοθετήσει μια ρεβιζιονιστική γραμμή και εγκαθιδρύσει αστική δικτατορία στη χώρα τους. Συνωμοτώντας με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, έχουν επεκτείνει την εκμετάλλευσή τους και εγκαθιδρύσει την κυριαρχία τους σε διάφορες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Στην Ινδία, οι σοβιετικοί ηγέτες έχουν γίνει ο πραγματευτής του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ παρά το ότι επιδεικνύουν το όνομα του μεγάλου Λένιν. Με τη βοήθεια των ανδρείκελών τους (την κλίκα του Ντάνγκε και τη νεορεβιζιονιστική κλίκα), τα οποία τρέφονται από αυτούς, οι σοβιετικοί ηγέτες μετατρέπουν την Ινδία σε ένα πεδίο απεριόριστης εκμετάλλευσης από αυτούς και εξαπατούν τις μαχόμενες μάζες, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι τα μαντρόσκυλα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και φίλοι των ινδών αντιδραστικών. Η νίκη της Ινδικής Επανάστασης όχι μόνο θα θάψει το σοβιετικό ρεβιζιονισμό και τους ινδούς λακέδες τους στο έδαφος της Ινδίας, αλλά επίσης θα εξασφαλίσει και το θάνατό του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση στη χώρα μας μπορεί να νικήσει μόνο στη βάση της σκέψης του Προέδρου Μάο. Ο βαθμός στον οποίο κάποιος αφομοιώνει και εφαρμόζει τη σκέψη του Προέδρου θα καθορίσει αν είναι ή δεν είναι επαναστάτης. Επιπροσθέτως, ο βαθμός του επαναστατικού ξεσηκωμού θα εξαρτηθεί από το πόσο πλατιά διαδίδουμε και προπαγανδίζουμε τη σκέψη του Προέδρου στους αγρότες και τους εργάτες. Κι αυτό γιατί η σκέψη του Προέδρου δεν είναι απλώς ο Μαρξισμός – Λενινισμός της σημερινής εποχής, αλλά και γιατί ο Πρόεδρος έχει προωθήσει τον ίδιο το Μαρξισμό – Λενινισμό σε ένα εντελός νέο στάδιο. Να γιατί η σημερινή εποχή έχει γίνει η εποχή της σκέψης του Προέδρου.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση στην Ινδία θα πρέπει να στραφεί ενάντια στη γραφειοκρατική και κομπραδόρικη αστική τάξη στη χώρα και ενάντια στη φεουδαρχική εκμετάλλευση στις αχανείς αγροτικές περιοχές. Επειδή τα 400 εκατομμύρια από το συνολικό πληθυσμό των 500 εκατομμυρίων ζούν στις αγροτικές περιοχές της χώρας μας και επειδή ακόμα και σήμερα η φεουδαρχική εκμετάλλευση συνεχίζει να αποτελεί την κύρια μορφή εκμετάλλευσης, η αντίθεση ανάμεσα στους αγρότες και τους γαιοκτήμονες στην επαρχία συνεχίζει ακόμα και σήμερα να αποτελεί την κύρια αντίθεση. Αυτη η αντίθεση μπορεί να επιλυθεί στην επαρχία μόνο με την εγκαθίδρυση απελευθερωμένων ζωνών από τις υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης αγροτικές ένοπλες δυνάμεις. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο καθήκον που έχουμε σήμερα, γιατί η Ινδία επί του παρόντος περνά μια περίοδο επαναστατικού ξεσηκωμού και αυτός ο δρόμος, ο οποίος έχει υποδειχθεί από τον Πρόεδρο, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτός από ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό αγροτών και επαναστατικών μαζών.

Η επανάστασή μας πρέπει να στραφεί ενάντια στην κυβέρνηση του (Κόμματος του Ινδικού) Κογκρέσου η οποία εκπροσωπεί τη γραφειοκρατική και κομπραδόρικη αστική τάξη και η οποία, τρομαγμένη απο τη μεταπολεμική μαζική αναταραχή, ήρθε σε συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές, με τη βοήθεια των φεουδαρχών. Οι ηγέτες του λεγόμενου Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας ενεργά συνεργάστηκαν με αυτές τις αντιδραστικές δυνάμεις, είτε επικαλούμενοι την ανάγκη για συμβιβασμούς είτε με ανοιχτή προδοσία. Έχουν συκοφαντήσει την κόκκινη σημαία η οποία έχει βαφτεί με το αίμα των ηρώων του Καγιούρ, των αγωνιστών της Πουνάπρα και Βαγιουλούρ, τους ατρόμητους ήρωες της Τελανγκάνα και τους εκατοντάδες μάρτυρες στη Βεγγάλη σε άλλα μέρη της χώρας. Σήμερα, όλα τα πολιτικά κόμματα της Ινδίας έχουν μετατραπεί σε δραστήριους συνεργούς του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και των ινδών αντιδραστικών και έχουν καταστεί εχθροί της επανάστασης. Να γιατί η νεοδημοκρατική επανάσταση στην Ινδία μπορεί να είναι νικηφόρα μόνο υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης και ακολουθώντας τη σκέψη του Προέδρου.

Για να οργανώσουμε αυτή τη νεοδημοκρατική επανάσταση και να την οδηγήσουμε στη νίκη χρειαζόματε ένα κόμμα της εργατικής τάξης, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου η πολιτική ιδεολογία θα είναι ο Μαρξισμός – Λενινισμός και η ανώτερή του ανάπτυξη – η σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ. Όμως πώς μπορεί να οικοδομηθεί ένα τέτοιο κόμμα; Θα μπορούσαμε ίσως να συγκεντρώσουμε τους διάφορους δήθεν Μαρξιστές οι οποίοι δηλώνουν οπαδοί της σκέψης του Προέδρου Μαο Τσε Τουνγκ, και αυτοί να εξεγερθούν ενάντια στην ηγεσία του κόμματός τους και να δηλώσουν ότι έχει δημιουργηθεί ένα Μαοϊκό κόμμα; Ασφαλώς όχι. Γιατί το γεγονός και μόνο της ύψωσης της σημαίας της εξέγερσης δεν επαρκεί για την οικοδόμηση ενός Μαοϊκού κόμματος. Οι σύντροφοι που εξεγερίρονται πρέπει στην πράξη να εφαρμόσουν τη σκέψη του Προέδρου και, συνεπώς, πρέπει να καταρτίστουν εργατικά και αγροτικά στελέχη. Μόνο τότε μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε σημειώσειε πρόοδο στην οικοδόμηση ενός πραγματικά Μαοϊκού κόμματος.

Τα παλιά πολιτικά στελέχη, αναμφίβολα, θα υπάρχουν σε ένα τέτοιο κόμμα. Όμως, βασικά, ένα τέτοιο κόμμα θα αποτελείται από νέους ανθρώπους της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της εκμεταλλευόμενης μεσαίας τάξης, οι οποίοι όχι μόνο θα αποδέχονται τη σκέψη του Προέδρου στα λόγια αλλά και θα την εφαρμόζουν στην ίδια τους τη ζωή, θα τη διαδίδουν και θα την προπαγανδίζουν στις πλατιές μάζες και θα οικοδομούν βάσης ένοπλου αγώνα στην επαρχία. Ένα τέτοιο κόμμα δεν θα είναι μόνο ένα επαναστατικό κόμμα, αλλά, ταυτόχρονα θα είναι οι ένοπλες δυνάμεις και η κρατική εξουσία του λαού. Κάθε ένα μέλος ενός τέτοιου κόμματος θα πρέπει να συμμετέχει στους αγώνες σε στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Πρέπει άμεσα να αρχίσουμε να υλοποιούμε το καθήκον της οικοδόμησης ενός τέτοιου κόμματος. Μπορεί να μην είναι εφικτό αμέσως τώρα να οικοδομήσουμε ένα τέτοιο κόμμα σε πανινδική βάση, όμως αυτό δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει. Πρέπει να ξεκινήσουμε το έργο μας αυτό οπουδήποτε μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα τέτοιο κόμμα, ανεξάρτητα του πόσο μικρή μπορεί να είναι μια τέτοια περιογή. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι είμαστε μειοψηφία, αλλά θα πρέπει να προχωράμε με ακλόνητη πίστη στη σκέψη του Προέδρου. Το καθήκον μας δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά εξαιρετικά δύσκολο. Ο αγώνας μας θα προκαλέσει νέο ενθουσιασμό στη σκέψη όλων των αγωνιζόμενων ανθρώπων του κόσμου. Μόνο έτσι μπορούμε επιτυχώς να βοηθήσουμε τους ηρωικούς αγωνιστές του Βιετνάμ. Μόνο έτσι μπορεί ένα τέτοιο επαναστατικό κόμμα επιτυχώς να διεξάγει ένοπλο αγώνα και να οικοδομήσει το πλατύτερο ενιαίο μέτωπο – τα δύο όπλα με τα οποία η επανάσταση μπορεί να νικήσει.

Όσοι νομίζουν ότι το κύριο καθήκον μας είναι να προσελκύσουμε τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών των λεγόμενων μαρξιστικών κομμάτων και ότι ένα επαναστατικό κόμμα μπορεί να δημιουργηθεί κατ’ αυτό τον τρόπο, συνειδητά ή ασυνείδητα επιδιώκουν να δημιουργήσουν άλλο ένα κόμμα για τη συμμετοχή σε εκλογές. Ξεχνούν ότι τα μέλη αυτών των λεγόμενων μαρξιστικών κομμάτων, όποιες επαναστατικές ιδιότητες κι αν έχουν ακόμα, έχουν συνηθίσει στις πρακτικές του ανόθευτου ρεβιζιονισμού και, ως αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών, έχουν χάσει πολλές από τις επαναστατικές τους ιδιότητες. Πρέπει να περάσουν από τη διαδικασία νέων πρακτικών για να γίνουν ξανά επαναστάτες. Να γιατί ένα επαναστατικό κόμμα δεν μοπρεί να οικοδομηθεί βασιζόμενο στα μέλη του παλιού κόμματος. Το νέο κόμμα πρέπει να οικοδομηθεί με τη φρέσκια επαναστατική νεολαία της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της μεσαίας τάξης, διαπαιδαγωγώντας τη στη σκέψη του Προέδρου και στην επαναστατική πρακτική.

Η πρωταρχική προϋπόθεση για την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος είναι η οργάνωση ένοπλου αγώνα στην επαρχία. Μέχρι αυτό το καθήκον να υλοποιηθεί, κάθε λόγος για επανάσταση απλώς συνηγορεί στην αποδοχή της επανάστασης στα λόγια. Και επομένως, όπως έχει πει ο Πρόεδρος, θα έχουμε επαναστάτες στα λόγια. Όμως το κόμμα μας θα οικοδομηθεί από αυτούς που είναι επαναστάτες στην πράξη. Αλλιώς, το κόμμα θα περιοριστεί στο να είναι ένας όμιλος συζητήσεων, όπως η ολομέλεια του Μπουρντουάν (σημείωση parapoda: στο Μπουρντουάν/Μπαρνταμάν διεξήχθη στις 5-12/04/1968 η ολομέλεια του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού), μετά την οποία σημειώθηκε πλήρης ρήξη από τους επαναστάτες του κόμματος, οι οποίοι είχαν ήδη σχηματίσει την Πανινδική Συντονιστική Επιτροπή Επαναστατών, την οποία και μετονόμασαν σε Πανινδική Συντονιστική Επιτροπή Κομμουνιστών Επαναστατών, διακόπτοντας κάθε σχέση με το κόμμα αυτό που, μαζί με το ΚΚ Ινδίας, συμμετείχε στην κυβέρνηση του “Ενιαίου Μετώπου” στη Δ. Βεγγάλη, και κατείχε τα χαρτοφυλάκια των οικονομικών, της γης και του αγροτικού εισοδήματος).

Τι συνέβη στο Μπουρντουάν; Η σοβιετική άρχουσα κλίκα έχι καταστεί ο νο.1 εχθρός των εθνικοαπελευθρωτικών κινημάτων σε διάφορες χώρες και ανοιχτά εργάζεται για την καταστροφή των εθνικών επαναστάσεων. Όμως, οι άνθρωποι στο Μπουρντουάν ενεπλάκησαν σε μια θερμή αντιδικία για το βαθμό στον οποίο έχει παλινορθωθεί ο καπιταλισμός στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, το να εμπλέκεσαι σε μια αντιδικία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού σε μια χώρα όπου έχει ήδη καταργηθεί η δικτατορία του προλεταριάτου και έχει εγκαθιδρυθεί αστική δικτατορία, σημαίνει ότι προκαλείς σύγχυση στα μυαλά των ανθρώπων και αμβλύνεις την αιχμή του αγώνα ενάντια στον κύριο εχθρό. Επομένως, αυτό που συνέβη στο Μπουρντουάν χαροποίησε τους ρεβιζιονιστές ολόκληρου του κόσμου και αποτελεί επιτυχία της ρεβιζιονιστικής συνωμοσίας. Ούτε ένα άτομο το οποίο συμμετείχε στην ολομέλεια του Μπουρντουάν δεν ήρθε σε ρήξη με αυτούς τους ρεβιζιονιστές προδότες.

Επομένως, αν βασίζουμε την επαναστατική δύναμη μέσα στο κόμμα ποτέ δεν θα είμαστε σε θέση να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα. Πρέπει να δώσουμε κύρια έμφαση στις εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων εκτός κόμαμτος. Μόνο τότε μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα πραγματικά επαναστατικό κόμμα και να δημιουργήσουμε επαναστατικές βάσεις ένοπλου αγώνα.

Σύντροφοι! Μας αναλογεί μια μεγάλη ευθύνη. Όλοι οι αντιδραστικοί του κόσμου έχουν μετατρέψει τη χώρα μας στη βάση τους και τη χρησιμοποιούν ως το κέντρο για την καταστροφή των απελευθερωτικών αγώνων της Νοτιοανατολικής Ασίας. Προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την Ινδία ως τη βάση τους όπου θα τους παρέχεται αναλώσιμο υλικό για τις επιθέσεις τους ενάντια στο μεγάλο κινεζικό λαό. Ήταν ακριβώς αυτό που ο αποστάτης Κοσίγκιν, ο Τίτο και ο Τσέστερ Μπόουλς συνωμότησαν με την Ίντιρα Γκάντι στο Νέο Δελχί πρόσφατα. Επομένως, το να κάνουμε επανάσταση στη χώρα μας είναι μια μεγάλη διεθνούς σημασίας ευθύνη. Να γιατί ακριβώς η μικρή σπίθα του Ναξαλμπάρι φέρνει χαρά και ενθουσιασμό στους αγωνιζόμενους λαούς ολόκληρης της Νοτιοανατολικής Ασίας, στους ηγέτες του μεγάλου κινεζικού κόμματος – τους ηγέτες της παγκόσμιας επανάστασης – και στους επαναστατημένους λαούς ολόκληρου του κόσμου.

Στους ώμους μας έχουμε την πλέον ιερή, διεθνούς σημασίας, ευθύνη και πρέπει απολύτως να κάνουμε το καθήκον μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό θα απαιτήσει μεγάλες θυσίες από εμάς, αλλά ποιος επαναστάτης φοβήθηκε ποτέ να κάνει θυσίες;

Ο Πρόεδρος Μαο διδάσκει: Πρέπει να τολμάμε να παλεύουμε και να τολμάμε να νικάμε. Είναι ακόμα μαζί μας. Η νίκη θα είναι δική μας!

Ζητω ο Πρόεδρος Μαο Τσε Τουνγκ!

Ζήτω η νεοδημοκρατική επανάσταση της Ινδίας!

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Deshabrati (στη βεγγαλική γλώσσα) στις 16/05/1968. Αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Απελευθέρωση (Liberation), στο τεύχος Ιουνίου 1968, νο.8, έτος 1, σ.σ. 11-16.

βλ.επίσης:

Τσάρου Μαζουμντάρ: Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα (Νοέμβρης 1967)

Τσάρου Μαζουμντάρ: Να καταπιαστούμε με το έργο της οικοδόμησης ενός επαναστατικού κόμματος (Δεκέκμβρης 1968)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: