Νατζέζντα Κρούπσκαγια: “Να συσπειρωθούμε γύρω από την Κεντρική Επιτροπή” (02/08/1927)

Λόγος στην Κοινή Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων) “Για την ενότητα του κόμματος, ενάντια στις διασπαστικές δραστηριότητες της αντιπολίτευσης”

Σύντροφοι! Νομίζω ότι η διαμάχη γύρω από την πιθανότητα ή το αναπόφευκτο του πολέμου δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Και τα δύο στον ίδιο βαθμό θέτουν το ζήτημα της προετοιμασίας για πόλεμο. Η απειλή του πολέμου επικρέμεται πάνω από την ΕΣΣΔ αυτή τη στιγμή· σαφώς, χρειάζεται μια πρακτική και ήρεμη συζήτηση των ζητημάτων αυτών, χρειάζεται η μέγιστη συνοχή τόσο του κόμματος όσο και των πλατιών μαζών γύρω από το κόμμα.

H Νατζέζντα Κρούπσκαγια (πηγή)

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Βλαντίμιρ Ίλιτς, πολύ συχνά έλεγε και έγραφε ότι “το κλειδί της οικοδόμησης του σοσιαλισμού βρίσκεται στην οργάνωση”. Το επαναλάμβανε αυτό αρκετές φορές, και απ’ αυτή τη σκοπιά πρέπει κι εμείς να προσεγγίσουμε το ζήτημα του πολέμου. Όσο καλύτερα οργανωμένοι είμαστε, τόσο, βεβαίως, ευκολότερο θα είναι να αντισταθούμε στον ταξικό εχθρό, τόσο ευκολότερο είναι να πετύχουμε τη νίκη.

Όμως οι διαμάχες, ο χαρακτήρας των διαμαχών, τις οποίες έχουμε παρατηρήσει αυτές τις δύο τελευταίες μέρες δείχνουν ότι η αντιπολίτευση δεν αναγνωρίζει ακόμα ξεκάθαρα κάθε επικείμενο κίνδυνο. Σε μια τέτοια στιγμή, η προσέγγιση με τέτοιες κατηγορίες που προσεγγίζει το θέμα η αντιπολίτευση σημαίνει παρεμπόδιση της οργάνωσης.

Έπεσα αυτές τις μέρες πάνω σε ένα άρθρο του Βλαντίμιρ Ίλιτς, το οποίο γράφτηκε από αυτόν το 1913: “Δυό τρόποι διαμάχης και αγώνα”. Αυτό το άρθρο γράφτηκε σχετικά με την ομάδα μας στη Δούμα.

Υπάρχουν”, έγραφε ο Βλαντίμιρ Ίλιτς, “τέτοιες διαμάχες, τέτοιος αγώνας απόψεων στον Τύπο, ο οποιος βοηθά τους αναγνώστες πιο καθαρά να καταλάβουν ζητήματα της πολιτικής, πιο βαθιά να κατανοήσουν τη σημασία τους, πιο αποφασιστικά να τα επιλύσουν. Όμως υπάρχουν και διαμάχες που εκφυλίζονται σε διαπληκτισμούς, κουτσομπολιά, λογομαχίες.

Χωρίς συζήτηση, διαμάχες και διαπάλη απόψεων ένα τέτοιο κίνημα όπως το εργατικό δεν είναι δυνατό. Χωρίς έναν ανελέητο αγώνα ενάντια στον εκφυλισμό των διαμαχών σε διαπληκτισμό και λογομαχίες – καμία οργάνωση δεν είναι εφικτή. Χωρίς οργάνωση η εργατική τάξη είναι ένα τίποτα”.

Αυτό είχε γραφτεί τη στιγμή κατά την οποία ο αγώνας διεξαγόταν μόνο από το βήμα της Δούμας. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή, όπου βρισκόμαστε μπροστά σε έναν αγώνα παγκόσμιας κλίμακας. Σαφώς, σε μια τέτοια στιγμή, όλα όσα είχαν ειπωθεί από το Βλαντίμιρ Ίλιτς το 1913 έχουν εκατό φορές περισσότερη σημασία.

Αν δούμε τις κατηγορίες που διατυπώνονται από την αντιπολίτευση, χρειάζεται να πούμε ότι στα 9/10 αυτές οι κατηγορίες δεν είναι τίποτε άλλο από λογομαχία.

Ας πάρουμε το ζήτημα της οικοδόμησης. Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού απαιτεί τεράστια χαμάλικη δουλειά. Και οι μέθοδοι, με τις οποίες πολλοί σύντροφοι από την αντιπολίτευση προχωρούν είναι οι εξής: πιάνονται από το ένα ή το άλλο μεμονωμένο αρνητικό γεγονός, και από τέτοια γεγονότα έχουμε πραγματικά πολλά, και γενικεύουν. Συνδέουν, έπειτα, μια ολόκληρη σειρά από τέτοιες γενικεύσεις και ταυτόχρονα φορούν παρωπίδες, ώστε να μη βλέπουν αυτή την οικοδόμηση η οποία πραγματοποιείται στη χώρα μας.

Μπουχάριν: “Πράγματι!” (Φωνές: “Πράγματι!”)

Εργάζομαι στον τομέα της εκπαίδευσης, και πρέπει να συναντιέμαι με πάρα πολλούς εργάτες και αγρότες, εργάτριες και αγρότισσες, με εκπροσώπους εθνικών μειονοτήτων. Και παρατηρώ πόσο αναπτύσσονται οι άνθρωποι κατά τους τελευταίους αρκετούς μήνες, πώς αναπτύσσεται η συνείδησή τους, πόσο αναπτύσσεται η οργανωτικότητά τους. Ας πάρουμε τις τελευταίες εκλογές στο Σοβιέτ της Μόσχας, τις οποίες έπρεπε από κοντά να παρατηρώ. Αν συγκρίνουμε αυτές τις εκλογές, με τις εκλογές που έλαβαν χώρα την προηγούμενη φορά, υπάρχει μια κολοσσιαία διαφορά. Εδώ ο Τρότσκι μιλά για “σκονάκια”…

Μπουχάριν: Ο ίδιος διάβασε από σκονάκι την ομιλία του!

Βοροσίλοφ: Άγνωστο από ποιον είχε γραφτεί. (Φασαρία).

Κρούπσκαγια: Περιμένετε. Θέλω να πω ότι ενίοτε είναι χρήσιμο το σκονάκι. Αυτό το χρόνο τα μέλη του Σοβιέτ της Μόσχας κατά την προεκλογική περίοδο έλαβαν ένα βιβλιαράκι όπου ήταν συγκεντρωμένοι όλοι οι αριθμοί και τα στοιχεία και τίθονταν περιεκτικά τα βασικά ζητήματα τα οποία χρειαζόταν να συζητηθούν. Χάρη σε αυτό το βιβλιαράκι, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να βαπτιστεί “σκονάκι”, χάρη σε αυτό το βιβλιαράκι παρατηρήσαμε πώς κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου πήγε η συζήτηση σε συγκεκριμένο μονοπάτι, πώς οι εργάτες πρακτικά επέλεγαν υλικό για κάθε σημείο. Συχνά εμείς δεν παρατηρούμε τι συμβαίνει γύρω, ας πούμε, στο χωριό. Αν συγκρίνουμε το σημερινό χωριό με το παλιό χωριό, τότε θα δούμε ότι ίσως, σε όρους πλούτου, δεν είναι αξιοσημείωτα, όμως τι βλέπουμε; Βλέπουμε στο χωριό μια τεράστια οργανωτική δουλειά. Βλέπουμε έναν μεγάλο αριθμό οργανώσεων, συμβουλίων χωριών, επιτροπών αλληλοβοήθειας, οργανώσεις της Λίγκας Κομμουνιστικής Νεολαίας, οργανώσεις γυναικών κοκ. Βλέπουμε συνεταιρισμό, ο οποίος διεξάγει μια τεράστια επανάσταση στην οικονομία του χωριού. Να λοιπόν, όταν βλέπουμε πώς όλο το χωριό προσπαθεί σε νέες αρχές να αναδιοργανώσει τη ζωή του, να θυμόμαστε τα λόγια του Βλαντίμιρ Ίλιτς, ότι “το κλειδί της οικοδόμησης βρίσκεται στην οργάνωση”.

Η Κρούπσκαγια και η Κλάρα Τσέτκιν (δεύτερη και πρώτη, αντίστοιχα, από αριστερά) στο προεδρείο της Συνδιάσκεψης για την Προσχολική Εκπαίδευση το 1926 (πηγή)

Να, όταν όλοι βλέπουμε και αισθανόμαστε όλα αυτά, το ότι φορούν κάποιοι σύντροφοι παρωπίδες, δεν βλέπουν γύρω τους αυτή την ορμητική ζωή, αυτή τη νέα οργάνωση η οποία αναπτύσσεται, να σε τι έγκειται κατ’ εμέ το βασικό λάθος της αντιπολίτευσης.

Η αντιπολίτευση έχει δημιουργήσει έναν τέτοιο τεχνητό ειδικό κόσμο, όμως τέτοιος κόσμος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό γιατί η αντιπολίτευση δεν βλέπει την πραγματική ζωή, δεν έχει ρίζες στις μάζες. (Φωνές: Πράγματι! Σωστά!). Οι μάζες δεν ακολουθούν την αντιπολίτευση. Οι εργάτες και οι αγρότες, οι εργάτριες και οι αγρότισσες και οι εθνικές μειονότητες, οι οποιες ένιωσαν και αναγνώρισαν αυτή την ανάπτυξη, οι οποίες ανέβηκαν επίπεδο, σε μια συνειδητή δραστήρια ζωή υπό τη σοβιετική εξουσία κάτω από την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, δεν θα ακολουθήσουν κανέναν άλλο, παρά το κομμουνιστικό κόμμα και τη σοβιετική εξουσία.

Αναφορικά με τον επικείμενο κίνδυνο πολέμου, μπροστά μας τέθηκε το ζήτημα της ταξικής πάλης. Εδώ εγώ θα ήθελα να αναφέρω άλλο ένα απόσπασμα από λόγια του Βλαντίμιρ Ίλιτς.

Ο ταξικός αγώνας διδάσκει πραγματικά στην πράξη ότι κάθε εσφαλμένη θέση οποιουδήποτε κόμματος, οδηγεί αυτό το κόμμα όχι αργά στη θέση που του αξίζει”(σ.parapoda: Λένιν, Ομιλία στην κοινή συνεδρίαση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, του Σοβιέτ της Μόσχας, των εργοστασιακών επιτροπών και των κλαδικών σοβιέτ της Μόσχας, 29 Ιούλη 1918). Τώρα η απειλή πολέμου αποτελεί μία δοκιμή για την ορθότητα ή μη των θέσεων, όπως και των άλλων ομάδων. Μου φαίνεται ότι οι τοποθετήσεις οι οποίες ακούστηκαν εδώ σήμερα και χτες, μαρτυρούν ότι η θέση την οποία έχει η αντιπολίτευση είναι εσφαλμένη, είναι ψεύτικη (επευφημίες: Σωστά!).

Εν συντομία θα σταθώ σε ένα ζήτημα. Όλοι είπαν ότι η άμυνα της χώρας πρέπει, σωστά, να συζητηθεί, πού πρέπει να πάμε, αναφορικά με αυτό το ζήτημα. Αυτό είναι αλήθεια, όμως δεν πρέπει αναρχικά να συζητήσουμε αυτό το ζήτημα. Από την άλλη πλευρά, είναι βασικό αυτή τη στιγμή να συζητήσουμε. Το κόμμα μας δεν είναι όμιλος συζητήσεων. (Φωνές: Σωστά!). Υπάρχουν στιγμές, όπου δεν χρειάζεται να συζητάμε, αλλά χρειάζεται να πράττουμε, να κινούμαστε. [Και ο σ. Τρότσκι γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι θα γινόταν ο Κόκκινος Στρατός αν, κατά τη στιγμή της επίθεσης, όλοι οι στρατιώτες συζητούσαν αν πορευόμαστε στη σωστή κατεύθυνση και αποφάσιζε μόνος του πού να πάει.]

Τώρα, σχετικά με την Κίνα. Μου φαίνεται ότι η βασική γραμμή, η οποία τέθηκε στις εισηγήσεις του Μπουχάριν είναι σωστή. Πραγματικά, χρειάζεται το μέγιστο να στεκόμαστε στις ιδιαιτερότητες της Κίνας. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό στην αρχή να ταρακουνήσουμε τις μάζες, να φέρουμε εκατομμύρια ανθρώπους στο συνειδητό αγώνα για μια νέα τάξη. Σε αυτό βρισκόταν το κλειδί της υπόθεσης. Όμως μου φαίνεται ότι θα χρειαζόταν να επιφέρουμε κάποιες όχι μεγάλες αλλαγές σε μερικές παραγράφους.

Έχοντας σταθεί σε κάποιες μικρές τροποποιήσεις τις οποίες θεωρεί απαραίτητο να επέλθουν στις θέσεις του Μπουχάριν για την Κίνα, η Κρούπσκαγια λέει:

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για ένα προσωπικό ζήτημα. Το 1925 σε όλους ήταν αισθητή μία συγκεκριμένη σταθεροποίηση, έτει τότε φαινόταν, ότι χρειαζόταν ιδιαίτερα εμφατικά να επισημάνουμε τον κίνδυνο κάποιων φαινομένων τα οποια λάμβαναν χώρα. Για αυτό μου φαινόταν τότε, το 1925, ορθή η θέση της αντιπολίτευσης. Όμως τώρα, τη στιγμή του αγώνα, τη στιγμή που είναι απαραίτητη η συσπείρωση όλων των δυνάμεων, μου φαίνεται ότι όλα τα μέλη της αντιπολίτευσης πρέπει να εξέλθουν από την αντιπολίτευση και στενά να συσπειρωθούν γύρω από την ΚΕ. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

Μετάφραση από τα ρώσικα. Πηγή: εφημερίδα “Παλιάρναγια Ζβεζντά” (Πολικός Αστέρας), φ.63 (506), 18 Αυγούστου 1927. Στη μπροσούρα που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, από τον Κρατικό Εκδοτικό Οίκο, Μόσχα – Λενινγκράντ, περιλαμβάνεται η πρόταση.

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: