Ομιλία Χάλεντ Μπακντάς – Ράμζι (Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ. Συρίας) για τις αραβικές χώρες στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (09/08/1935)

Μια πολύ χρήσιμη για το παρόν τοποθέτηση είχε κάνει στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν ο Χάλεντ Μπακντάς, γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπή του Κ.Κ. Συρίας. Σε αυτή, αναφέρεται σε πλήθος ανταγωνιστικών ή μη αντιθέσεων ανάμεσα σε πολλές κοινωνικές τάξεις και στρώματα μεταξύ τους όπως και με τον ιμπεριαλισμό, και φωτίζει ιδιαίτερα κάποιες μη ταξικές διαστάσεις που δεν έχουν χάσει τη σημασία τους: την εθνική διάσταση, ή και τη διάσταση των “φυλών” (καθώς, ασχέτως αν στη Δύση η συγκεκριμένη έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, συχνά αναπτύσσονται νέες μη ταξικές διαστάσεις αντίστοιχης φύσης). Τέλος, στέκεται ιδιαίτερα και στη μορφή των διαφόρων προτεινόμενων μετώπων, αλλά και στη δυναμική διάσταση των θετικών επιπτώσεων από τη συγκρότηση αυτών των μετώπων, στη συγκρότηση της ίδιας της εργατικής τάξης, αλλά και τις αυταπάτες των συμμάχων, τις οποίες πρέπει να αποδεχόμαστε, εξαλείφοντάς τις κατά την κοινή δράση, και όχι να τις απορρίπτουμε, απορρίπτοντας παράλληλα την κοινή δράση.

***

Ομιλία Χάλεντ Μπακντάς Ράμζι (Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ. Συρίας) για τις αραβικές χώρες στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (09/08/1935)

Σύντροφοι,

ο σ. Βαν Μιν ολοκλήρωσε και ανέπτυξε την εισήγηση του σ. Δημητρόφ αναφορικά με το ενιαίο μέτωπο στις αποικίες και τις μισοαποικίες. Ο σ. Βαν Μιν, όχι μόνο, με υποδειγματική ταπεινότητα και απλότητα, περιέγραψε τα διδάγματα και την ένδοξη εμπειρία του μεγάλου κινέζικου κόμματός μας, αλλά και συνόψισε την εμπειρία όλων των επαναστατικών κινημάτων στις αποικίες. Επίσης, βασιζόμενος στέρεα στα διδάγματα των Λένιν και Στάλιν, καθόρισε τα επόμενα καθήκοντα αυτών των κινημάτων και παρουσίασε ένα πρόγραμμα δράσης για μια μακρά περίοδο για όλους τους κομμουνιστές στις αποικίες.

  O Χάλεντ Μπακντάς με το Μαο Τσε Τουνγκ το 1959 στο Πεκίνο (φωτό)

Εμείς, οι εκπρόσωποι των αραβικών χωρών, συμφωνούμε πλήρως με αυτό το πρόγραμμα και υποσχόμαστε να αγωνιστούμε με σταλινική θέληση για να το υλοποιήσουμε και να δείξουμε στο λαό μας, στα δεκάδες εκατομμύρια αράβων εργατών, το μόνο δρόμο για τη σωτηρία, το δρόμο της κινεζικής επανάστασης. (Χειροκροτήματα.)

Επίσης, συμφωνούμε πλήρως με το σ. Βαν Μιν αναφορικά με τη βοήθεια που οι σύντροφοί μας στη μητροπολιτική Γαλλία πρέπει να δώσουν σε εμάς, στους νέους κομμουνιστές των αποικιών.

Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να τονίσω την υποστήριξη που εμείς οι άραβες κομμουνιστές έχουμε λάβει από το μεγάλο, αδελφό κόμμα της Γαλλίας. Χαιρετίζουμε και ευχαριστούμε τους συντρόφους μας, και όλο το επαναστατικό γαλλικό προλεταριάτο, για την επαναστατική αλληλεγγύη που έχουν δείξει προς το αραβικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα γενικά, και προς το κομμουνιστικό κίνημα ιδιαίτερα.

Ελπίζουμε ότι οι γάλλοι σύντροφοί μας θα βελτιώσουν το έργο του τμήματός τους για τις αποικίες και ότι οι σύντροφοί μας στις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των γάλλων συντρόφων μας. Ελπίζουμε θα υλοποιήσετε την υπόσχεση του Δημητρόφ και θα ανταποκριθείτε στην έκκληση του Βαν Μιν, την έκκληση της κινεζικής επανάστασης.

Τώρα θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τα προβλήματα του λαϊκού μετώπου στις αραβικές χώρες. Ο σ. Στάλιν, μιλώντας για την εμπειρία της κινεζικής επανάστασης, έχει καθορίσει το γενικό νόμο της ανάπτυξης της επανάστασης στις αποικίες. Έχει ορίσει ότι αυτή η επανάσταση θα περάσει από δύο προκαταρκτικές φάσεις: η πρώτη είναι η φάση του αγώνα για την οργάνωση ενάντια στον εξωτερικό εχθρό, τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και η δεύτερη, η φάση που βασίζεται στην αγροτική επανάσταση. Αυτή η ανάλυση του ένδοξου αγώνα του κινεζικού λαού πρέπει να είναι ο οδηγός που πιστά θα ακολουθούν όλοι οι κομμουνιστές των αποικιών, κατά την εκπόνηση της τακτικής τους.

Ο τελικός μας σκοπός είναι η νίκη του κομμουνισμού. Όμως για να φτάσουμε στην υψηλότερη φάση του άμεσου αγώνα για το σοσιαλισμό, πρέπει επιτυχώς να περάσουμε από άλλες φάσεις. Σήμερα, στις αραβικές χώρες, πρέπει να αναπτύξουμε την πρώτη φάση για την οποία έκανε λόγο ο σ. Στάλιν, τη φάση του αγώνα ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό, ο οποίος είναι ο κύριος εχθρός, ο πιο δόλιος, ο πιο απεχθής εχθρός των αραβικών λαών.

Αυτός ο εχθρός, ισχυρός και εξοπλισμένος από την κορφή ως τα νύχια, φτάνει στα άκρα την επιθετικότητά του και καθημερινά αυξάνει την καταστολή. Για να τον πολεμήσουμε, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη λενινιστική – σταλινική τακτική της κινητοποίησης όλων των δυνάμεων που είναι δυνατό να κινητοποιηθούν, ακόμα και των πιο ασήμαντων, και να χρησιμοποιήσουμε όλους μας τους συμμάχους, όσο προσωρινοί και αβέβαιοι και αν είναι. Χωρίς αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να πολεμήσουμε τον εχθρό.

Αλλά για να φτάσουμε ως εκεί, για να εξασφαλίσουμε τη νίκη σε αυτό τον αγώνα, εμείς οι κομμουνιστές των αραβικών χωρών πρέπει να έχουμε μια ξεκάθαρη κατανόηση των προβλημάτων που ενοποιούν και κινητοποιούν ένα μεγάλο λαϊκό μέτωπο, το οποίο αποτελείται από όλους τους πιθανούς συμμάχους στις αραβικές χώρες ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Για να διεξάγουμε με επιτυχία αυτό το έργο, έχουμε διάφορα δύσκολα καθήκοντα να επιτελέσουμε.

Πρώτον, πρέπει να είμαστε οι πιο δραστήριοι μαχητές για την κινητοποίηση των αραβικών μαζών στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Στη Συρία, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός εντείνει την καταστολή των εργαζομένων. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια στρατηγική βάση και ένα στρατόπεδο. Έχει διαιρέσει τη χώρα σε πέντε κυβερνήσεις για να καταστρέψει την ενότητα του εθνικού αγώνα των αραβικών μαζών. Προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις μειονότητες, ειδικά τους Αρμένιους, ενάντια στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Ανοίγει τις πόρτες διάπλατα στους σιωνιστές συμμορίτες, οι οποίοι απαλλοτριώνουν τις εκτάσεις των αράβων αγροτών. Συντρίβει τους αγρότες με φόρους και με ληστρικούς τελωνειακούς κανονισμούς παραλύει το εθνικό εμπόριο και καταστρέφει τους βιοτέχνες. Με ωμή βία εκτείνει και διευρύνει το μονοπώλιο και τα προνόμια των ξένων επιχειρήσεων.

Το κύμα της επανάστασης μεγαλώνει ενάντια σε αυτή την επίθεση και τις συμμορίες. Η οργή του λαού κορυφώνεται και συχνά εκφράζεται με βίαιες εκρήξεις. Οι σύριοι κομμουνιστές πρέπει να βρίσκονται επικεφαλής αυτού του κύματος, πρέπει να είναι η ζωντανή προσωποποίηση αυτής της οργής. Πρέπει να υποστηρίζουν όλες τις καταγγελίες σε βάρος του ιμπεριαλισμού. Λίγο ενδιαφέρει ποιον αυτές βοηθούν. Πρέπει να αντιδρούν σε κάθε ιμπεριαλιστική θηριωδία, σε κάθε εκδήλωση καταστολής, όσο μικρής κι αν είναι. Λίγο νοιάζει σε βάρος ποιου αυτή πραγματοποιείται. Πρέπει να υποστηρίζουν όλα τα κινήματα που αποδυναμώνουν τις ιμπεριαλιστικές θέσεις ανεξαρτήτως του πόσο μικρά είναι.

Οι μάζες πρέπει να βλέπουν από την ίδια τους την εμπειρία ότι είμαστε οι υποστηρικτές των εθνικών και οικονομικών συμφερόντων τους, ακόμα και των πιο μικρών. Κάθε καταπιεζόμενη τάξη πρέπει να δει, να αισθανθεί, να νιώσει ότι εμείς οι κομμουνιστές, είμαστε οι καλύτεροι γιοί του λαού.

Αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση της επιτυχίας.

Δεύτερον, πρέπει να βοηθήσουμε το αραβικό προλεταριάτο να δείξει πρακτικά σε όλες τις καταπιεζόμενες μάζες ότι είναι εφικτός ο επιτυχημένος αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική καταπίεση ιδιαίτερα και την εκμετάλλευση γενικά. Με άλλα λόγια, πρέπει να βοηθήσουμε την εργατική τάξη να εξασφαλίσει την ηγεσία στο αραβικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Πρέπει να τονιστεί ότι το αραβικό προλεταριάτο, σε διάφορες χώρες (Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτος κλπ) έχει ήδη κάνει συγκεκριμένα βήματα σε αυτό το θέμα. Οι μαχητικές απεργίες εκατομμυρίων εργατών στη Συρία, οι αγώνες στα οδοφράγματα των αιγύπτιων σιδηροδρομικών, οι απεργίες των εργατών στον πετρελαϊκό κλάδο στην Παλαιστίνη κλπ, έχουν δείξει στις ευρύτερες μάζες των καταπιεζόμενων Αράβων όχι μόνο πώς πρέπει να αγωνιζόμαστε αλλά, ειδικότερα, ότι είναι εφικτό να αγωνιζόμαστε επιτυχώς ενάντια στον ιμπεριαλισμό, παρά τον ισχυρό κατασταλτικό του μηχανισμό. Αποδεικνύουν ότι το αραβικό προλεταριάτο είναι ικανό να ηγηθεί της αγροτικής και της εθνικής επανάστασης. Και αν το προλεταριάτο δεν κινηθεί γρήγορα, βήμα – βήμα, κατ’ αυτό τον τρόπο, ή αν δεν πάει μέχρι τέλους σε αυτό το δρόμο, παρά τις πολύ ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, είμαστε εμείς, οι κομμουνιστές των αραβικών χωρών που θα είμαστε υπεύθυνοι, γιατί αυτό θα αποδείκνυε ότι δεν έχουμε βοηθήσει την τάξη μας σε αυτό το καθήκον, ότι δεν έχουμε εκπληρώσει το ρόλο μας ως πρωτοπορίας.

Πρέπει, επομένως, να εργαζόμαστε καθημερινά, δραστήρια και πρακτικά, για να οργανώσουμε το αραβικό προλεταριάτο, να ενισχύσει την οργάνωσή του σε συνδικάτα, και, κάνοντας αυτό, να διευρύνουμε τη βάση των κομμουνιστικών μας κομμάτων μέσα στη μεγάλη μάζα των εργατών.

Στη Συρία, το κόμμα μας, παρά τα κάποια σοβαρά ελλείμματα, έχει την υπαρκτή δυνατότητα να διευρύνει το συνδικαλιστικό κίνημα και να δημιουργήσει ένα ισχυρό μαζικό κίνημα. Για να υλοποιήσουμε αυτό το καθήκον πρέπει να καταπολεμήσουμε ανηλεώς όσους στις τάξεις μας διατηρούν σεχταριστικές ιδέες ή όσους δεν θα προσαρμόσουν το συνδικαλιστικό αγώνα στις συνήκες μιας χώρας που βιώνει μια άγρια ιμπεριαλιστική τρομοκρατία και όσους θέλουν εργατικές οργανώσεις μόνο πλήρως υποταγμένες στην επαναστατική επιρροή και απαλλαγμένες από κάθε εθνικορεφορμιστική επιρροή. Στη Συρία, οι εργάτες των διαφόρων κλάδων δεν έχουν το δικαίωμα να είναι σε ένα ενιαίο συνδικάτο. Ομοίως, οι εργάτες σε ένα κλάδο δεν μπορούν να έχουν κανένα ενιαίο συνδικάτο. Εργαζόμενοι για την οικοδόμηση νέων συνδικάτων εκεί όπου αυτά δεν υπάρχουν, πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτές τις συνθήκες και, ταυτόχρονα, να υιοθετήσουμε μια γραμμή που να επιτρέπει στα συνδικάτα να αγκαλιάσουν ακόμα και τους πιο καθυστερημένους εργάτες. Αναφορικά με τα υπαρκτά συνδικάτα, τα εθνικορεφορμιστικά και τα υπόλοιπα, πρέπει να κάνουμε μεθοδική δουλειά σε αυτά τα συνδικάτα για να τα διευρύνουμε και να φέρουμε σε αυτά την πλειοψηφία των εργατών.

Μόνο στην πορεία της ανάπτυξης του αγώνα των εργατών για τα καθημερινά και άμεσα αιτήματά τους μπορούμε να αντιπαλέψουμε τις εθνικορεφορμιστικές επιρροές και να μετατρέψουμε τα συνδικάτα σε ταξικές ενώσεις.

Η ομοσπονδία των διαφόρων συνδικάτων είναι απαγορευμένη στη Συρία. Αγωνιζόμενοι για να ακυρώσουμε αυτόν τον εργατικό νόμο, πρέπει δραστήρια να δουλεύουμε για την ενότητα των συνδικάτων και για τη δημιουργία συμμαχιών και αλληλεγγύης μεταξύ τους, ακόμα και στο πλαίσιο της νομιμότητας.

Η κατάσταση είναι διαφορετική σε άλλες αραβικές χώρες, όμως η κύρια πολιτική γραμμή για τα συνδικάτα πρέπει να είναι η ίδια. Για παράδειγμα, στο Ιράκ, όλα τα συνδικάτα έχουν διαλυθεί, γιατί η υπάρχουσα ομοσπονδία συνδικάτων πήρε την πρωτοβουλία να διεξάγει ένα λαϊκό τοπικό κίνημα ενάντια στην εταιρία ηλεκτρισμού.

Το νεαρό ιρακινό κόμμα πρέπει να κάνει μια επίμονη δουλειά για την επανανομιμοποίηση των συνδικάτων, προσπαθώντας να επιλέξει τις μορφές δράσεις που δεν θα απειλούν την ύπαρξη αυτών των συνδικάτων.

Στην Παλαιστίνη και την Αίγυπτο η δημιουργία ενός μεγάλου συνδικαλιστικού κινήματος νομικά είναι εφικτή.

Η υπάρχουσα διάσπαση προκύπτει από τον αγώνα ανάμεσα σε διάφορα στρώματα της εθνικής αστικής τάξης, τα οποία προσπαθούν πάντοτε να έχουν ένα εργατικό κίνημα υποταγμένο στα ιδιαίτερα συμφέροντα και την πολιτική τους. Οι σύντροφοί μας, σε αυτές τις χώρες, πρέπει να παλεύουν για την ενότητα αυτών των διαφόρων κινημάτων, πάντοτε να αποφεύγουν το σεχταριστικό δρόμο που καλεί τους εργάτες να εγκαταλείψουν αυτά τα συνδικάτα για να φτιάξουν ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα. Αντιθέτως, πρέπει να κατευθύνουν τη δουλειά τους αυτή στην καρδιά των υπάρχοντων συνδικάτων.

Συνοψίζοντας, το συνδικαλιστικό μας κίνημα πρέπει να είναι ένα κίνημα όχι μόνο των πιο πρωτοπόρων εργατών, αλλά ένα κίνημα των πλατύτερων μαζών, το οποίο να αγκαλιάζει ακόμα και τα πιο καθυστερημένα στρώματα εργατών. Μόνο όταν η εργατική τάξη εκπροσωπεί μια καλά οργανωμένη δύναμη είναι που θα αποτελεί έναν ισχυρό προλεταριακό πυρήνα για το λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο.

Αυτή είναι η δέυτερη προϋπόθεση της επιτυχίας.

Τρίτον, πρέπει να βρούμε συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης και αγώνα που να είναι σε θέση να φέρνουν τις πλατιές μάζες των αγροτών στον επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.

Η αγροτιά στις αραβικές χώρες είναι μια σημαντική κινητήρια δύναμη και ο αποφασιστικός σύμμαχος του προλεταριάτου στον επαναστατικό αγώνα.

Να γιατί μία ορθή θέση στο αγροτικό ζήτημα είναι ζωτικής σημασίας για το επαναστατικό προλεταριάτο. Πράγματι, η αγροτική επανάσταση και η απαλλοτρίωση των φεουδαρχικών εκτάσεων είναι τα κύρια καθήκοντα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης στις αραβικές χώρες. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο, και οι δράσεις των αγροτών το δείχνουν ξεκάθαρα, ότι το εθνικό μίσος για το ζυγό του ξένου καταπιεστή και των λακέδων του σήμερα ωθεί τον άραβα αγρότη να επικεντρώσει το θυμό του ιδιαίτερα ενάντια στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Στη Συρία, η ιμπεριαλιστική καταπίεση, οι καταστροφικοί φόροι και τα χρέη προς τις ιμπεριαλιστικές τράπεζες, η απάνθρωπη τυρρανία των γάλλων αξιωματούχων και των καταπιεστικών αρμένικων και κιρκασιανών ταγμάτων τους, η κλοπή γης υπέρ των αποικιών των Ασσύριων και των Αρμένιων, η απειλή της σιωνιστικής μετανάστευσης, όλα αυτά βαραίνουν το σύριο αγρότη και τον κάνουν σήμερα να είναι πολύ προσεγγίσιμος για τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα, σε κάποιες περιοχές όπου η φεουδαρχική εκμετάλλευση είναι η πλέον στυγνή, ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας να διεξάγεται παράλληλα με την εξέγερση ενάντια στη δεσποτική φεουδαρχία. Διάφοροι σύντροφοι, ιδίως εκείνοι που παλιότερα πάλευαν ενάντια στη γραμμή της αραβοποίησης, ξεχνούν το βασικό αυτό γεγονός, κατρακυλώντας σε μια τροτσκιστική – ηττοπαθή ιδεολογία. Κρίνουν τις επαναστατικές δυνατότητες των αγροτών μόνο ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στο σύνθημα για απαλλοτρίωση των φεουδαρχικών εκτάσεων, και επομένως αφήνονται να πέσουν σε απόγνωση και θεωρούν τη δουλειά στο χωριό πρόωρη, ή κατρακυλούν σε μια πολύ επικίνδυνη, σεχταριστική παρέκκλιση με το να θέλουν να βιάσουν τις εξελίξεις, να υπερπηδήσουν τη φάση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και να τον κάνουν να συμπέσει με την αγροτική επανάσταση.

Ο Χάλεντ Μπακντάς το 1956. Δεξιά ο Νικολά Σάουι (Κ.Κ. Συρίας – Λιβάνου και αργότερα Κ.Κ. Λιβάνου), αριστερά ο Γιούσουφ Φαϊζάλ (Κ.Κ. Συρίας, ο οποίος το 1986 δημιούργησε το Κ.Κ. Συρίας – Ενωμένο, όντας υπέρμαχος της Περεστρόικα) (φωτό)

Αυτοί οι σύντροφοι ξεχνούν ότι, παρά τη θέληση του αγρότη για γη, αυτός δεν έχει επαρκή εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, δεν είναι ακόμα πεπεισμένος για την εφικτότητα της απόκτησης γης, δεν είναι ακόμα στο επίπεδο του να απαλλαγεί από θρησκευτικές και πατριαρχικές παραδόσεις που τον υποτάσσουν στους τοπικούς καταπιεστές και προκαλούν το να απέχει από την προσβολή της ιδιοκτησίας τους. Ξεχνούν ότι στην πορεία του αγώνα ενάντια στον πιο δόλο, τον πιο απεχθή εχθρό, τον ιμπεριαλισμό, είναι εφικτό να διαπαιδαγωγηθεί ο αγρότης, να ανέβει το επίπεδο της επαναστατικής του συνείδησης και να οδηγηθεί στην αγροτική επανάσταση.

Πέρα από αυτές τις αντιλήψεις, υπάρχει και ο επικίνδυνος σεχταρισμός όσων απαιτούν ως πρώτη προϋπόθεση για κοινή δράση ή συμμαχία με αυτά τα επαναστατικά πατριωτικά στοιχεία, αυτά, από την πρώτη στιγμή να αναγνωρίσουν την αγροτική επανάσταση.

Επίσης η μεγάλη μάζα των Βεδουίνων και των νομάδων είναι μία δύναμη πολύ μεγάλης σημασίας στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Ο ιδιαίτερος αγώνας των φυλών των Βεδουίνων, οι ισχυρές πατριαρχικές θέσεις που κυριαρχούν σε αυτούς και συνδέουν τις μάζες με τους φύλαρχους, δίνουν μια απολύτως μεγάλη σημασία στα πλήγματα που υφίστανται από την οικονομική κρίση και τις ελλείψεις τροφίμων, και στο βάρος της τυρρανίας των ιμπεριαλιστών αξιωματούχων και τους καταστροφικούς φόρους. Οι αρχηγοί τους, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό είναι διαβρωμένοι από τον ιμπεριαλισμό, είναι όλο και πιο συνδεδεμένοι με αυτόν, όμως ένας αριθμός κάποιων μικρότερων ηγετών πληρώνονται απευθείας από τα μέλη της φυλής τους. Περισσότερο ή λιγότερο καθένας τους νιώθει την επίδραση της καταστροφής του λαού καθώς και το δεσποτισμό του μεγάλου αρχηγού. Να γιατί συχνά εξεγείρονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό και εκφράζουν το πνεύμα της εξέγερσης των μαζών των Βεδουίνων. Από αυτό συνάγεται το καθήκον των Κομμουνιστικών Κομμάτων των αραβικών χωρών να βρουν μορφές συμμαχίας ανάμεσα στο προλεταριάτο και τους λαούς αυτούς, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την επίθεσή του, όπως και ενάντια στους πράκτορές τους, προσπαθώντας να αξιοποιήσουν τους μικρότερους αρχηγούς τους σε αυτό το σκοπό.

Αυτή είναι η τρίτη προϋπόθεση της επιτυχίας.

Τέταρτον, μια ορθή στάση απένατι σε εκείνα τα στρώματα και τα στοιχεία που συχνά αποκαλούνται εθνικιστές επαναστάτες και αποτελούνται από διανοούμενους εργάτες και τη μικροαστική στάση της πόλης, έχει μια πολύ μεγάλη σημασία. Όχι μόνο επειδή αυτά τα στρώματα αποτελούν μια μεγάλη αντιιμπεριαλιστική δύναμη, αλλά και γιατί σχηματίζουν στις αραβικές χώρες ένα μεγάλου διαμετρήματος κανάλι για τις πλατιές μάζες και έναν εξαιρετικά ισχυρό μεσολαβητή στη διάδοση της επιρροής υπό την οποία μπορεί κανείς να τους έχει.

Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι οι πιο επικίνδυνοι αποδιοργανωτές της μαζικής δράσης ή ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για την κινηματοποίηση των μαζών, ανάλογα με το αν υφίστανται την επιρροή της αστικής τάξης ή του επαναστατικού προλεταριάτου. Είναι καθήκον των Κομμουνιστικών Κομμάτων να τα θέσει υπό επαναστατική επιρροή. Προς τούτο, είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη τα αιτήματα και το ηθικό της μικροαστικής τάξης, των μικρών εμπόρων, των βιοτεχνών, οι οποίοι καταστρέφονται από τον ιμπεριαλισμό, ιδίως με τους τελωνειακούς κανονισμούς του, και οι οποίοι καταστρέφονται από τον ξένο ανταγωνισμό. Αυτά τα στρώματα, συνήθως διάσπαρτα, συχνά επιδεικνύουν μεγάλη δραστηριότητα και έχουν μια ισχυρή τάση προς οργάνωση στη Συρία. Ωθούνται σε αυτό λιγότερο από την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και περισσότερο από ελπίδα για εξωτερική βοήθεια. Αυτό γενικά εκδηλώνεται με τη δημιουργία μυστικών εταιριών και τρομοκρατικών ή πραξικοπηματικών οργανώσεων. Η αύξηση του προλεταριακού απεργιακού κινήματος, η δραστηριότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος και ιδίως η εκπληκτική ανάπτυξη της Σοβιετικής Ένωσης, τους προσελκύουν προς τους Κομμουνιστές. Ταυτόχρονα, η μεγάλη φασαρία που κάνουν οι αστικές εφημερίδες για το χιτλερισμό ωθεί αυτά τα στοιχεία να αφεθούν να πέσουν στην παγίδα των πρακτόρων του Χίτλερ που τους υπόσχονται όπλα και χρηματική βοήθεια. Αυτές οι πολύ διάσπαρτες ομάδες στη χώρα εκπροσωπούν ένα μωσαϊκό πολύ παράξεων τάσεων. Αποκαλούνται “φασίστες” και μιμούνται τους ναζιστικούς τρόπους, όμως, ταυτόχρονα, δηλώνουν ενάντιοι στο Χίτλερ, ενάντια στην ιμπεριαλιστική Γαλλία και υπέρ της ΕΣΣΔ. Άλλοι συνδέονται με τους Ναζί, όμως, ταυτόχρονα, έχουν μια τέτοια μεγάλη εμπιστοσύνη στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρία που του αποκαλύπτουν όλα τα σχέδια και τους συνδέσμους τους.

Πρέπει να βοηθήσουμε αυτά τα στοιχεία να οργανωθούν και παράλληλα να καταπολεμήσουμε τις τρομοκρατικές και πραξικοπηματικές τάσεις τους. Υπάρχουν κάποιοι σύντροφοι που απορρίπτουν αυτό το καθήκον, φοβούμενοι μήπως δημιουργήσουμε έτσι έναν αντίπαλο του κόμματος για το κέρδισμα των μαζών. Αυτοί οι σύντροφοι ξεχνούν ότι, στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς επειδή το επαναστατικό προλεταριάτο δεν γνωρίζει πώς να τα θέσει υπό την επιρροή του που αυτά τα στοιχεία κατρακυλούν σε αυτές τις τρομοκρατικές και πραξικοπηματικές περιπέτειες, οι οποίες μπορεί να αξιοποιηθούν από τους Ναζί. Δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η διάχυσή τους αυξάνει την υποταγή τους στην επιρροή της αστικής τάξης, την οποία υπηρετούν. Πρέπει να προσελκύσουμε αυτές τις ομάδες και αυτά επαναστατικά εθνικιστικά στοιχεία στο αντιιμπεριαλιστικό λαϊκό μέτωπο.

Αυτή είναι η τέταρτη προϋπόθεση της επιτυχίας.

Πέμπτον, μετά την εξέγερση του 1925 – 1927, η εθνική ρεφορμιστική αστική τάξη στη Συρία έχει επικεντρώσει τις προσπάθειές της στην επίτευξη ενός “συνταγματικού δημοκρατικού καθεστώτος”, το οποίο θα τους διασφάλιζε μια περισσότερο ή λιγότερο μεγάλη συμμετοχή στην εξουσία και μια κάποια ελευθερία δράσης για το εθνικό κεφάλαιο. Προς αυτό το σκοπό έχει προσπαθήσει να εκτρέψει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα προς έναν κοινοβουλευτισμό και μια σύναψη συνθήκης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Συρία.

Όμως αυτό δεν σημαίνει, όπως κάποιοι σύντροφοι πιστεύουν, ότι ο εθνικορεφορμισμός έχει ήδη καταστεί μια απλή ιμπεριαλιστική μανούβρα ή ότι η πορεία της αστικής τάξης είναι μια διαδικασία συνθηκολόγησης σε κάθε επίπεδο. Αυτές οι κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις ανάμεσα στην εθνικορεφορμιστική αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, παρότι δεν είναι ανταγωνιστικές, απέχουν πολύ από το σημείο του να εξαφανιστούν ή να καταστούν τόσο αδύναμες που να προσεγγίζουν το σημείο εξαφάνισης. Παρόμοια εσφαλμένη άποψη ωθεί κάποιους να ισχυρίζονται ότι μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του προχωρήματός του σε έναν αποφασιστικό αγώνα είναι η πλήρης εξαφάνιση της εθνικορεφορμιστικής επιρροής στις μάζες. Αυτοί οι σύντροφοι δεν λαμβάνουν υπόψη ότι μόνο στην πορεία της επανάστασης είναι δυνατό να εξαλειφθεί αυτή η επιρροή.

Η ανάπτυξη της συριακής εθνικής αστικής τάξης, για παράδειγμα, χαρακτηρίζεται από διάφορα ιδιαίτερα στοιχεία, τα οποία δίνουν μια μεγάλη δυνατότητα ελιγμών και ώθησής τους να διατυπώνουν αιτήματα που είναι μικρής σημασίας για την υπόθεση της πραγματικής εθνικής ανεξαρτησίας, τα οποία όμως εκπροσωπούν κάποια από τα λαϊκά συμφέροντα: τέτοια είναι, για παράδειγμα, το αίτημα για ενοποίηση της Συρίας, η αλλαγή των ιμπεριαλιστικών τελωνειακών κανονισμών, η διαμαρτυρία ενάντια στις ιμπεριαλιστικές εταιρίες (τύπου εταιριών Μαρτέλ), ενάντια στα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια, ενάντια στους φόρους κλπ.

Το καθήκον των σύριων κομμουνιστών είναι να υποστηρίξουν αυτά τα αιτήματα και να δημιουργήσουν λαϊκά κινήματα για να τα πετύχουν και να τα διευρύνουν.

Όπως έλεγε ο Λένιν, είναι απαραίτητο “να χρησιμοποιούμε τους ανταγωνισμούς συμφερόντων που μπορεί να εκδηλώνονται, χωρίς ούτε για μια στιγμή να βρισκόμαστε στο στρατόπεδο του εχθρού”, ώστε να προσελκύσουμε τις ευρύτερες μάζες και τα κοιμώμενα στρώματα στην πολιτική ζωή και το στίβο του επαναστατικού αγώνα. Ο Λένιν έλεγε στον “Αριστερισμό”: “Μετά το 1905 [οι Μπολσεβίκοι] συστηματικά υποστηρίζουν μια συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αγροτιά ενάντια στη φιλελεύθερη αστική τάξη και των τσαρισμό, χωρίς, ωστόσο, ποτέ να αρνούνται να υποστηρίξουν την αστική τάξη ενάντια στον τσαρισμό (για παράδειγμα, κατά το δεύτερο γύρο των εκλογών) και χωρίς ποτέ να σταματάνε τον σκληρό ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα ενάντια στους Σοσιαλεπαναστάτες, το αστικοεπαναστατικό αγροτικό κόμμα, αποκαλύπτοντάς τους ως μικροαστούς δημοκράτες που απατηλά αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές”.

Και εμείς οι άραβες κομμουνιστές δεν πρέπει ποτέ να αρνούμαστε να υποστηρίξουμε τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα που διατυπώνει η αστική τάξη, όσο μικρά κι αν είναι.

Σε αυτή τη βάση, στη Συρία, για παράδειγμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να εξετάσει τη δυνατότητα συμφωνίας ή συμμαχίας ανάμεσα στα διάφορα εθνικορεφορμιστικά μικροαστικά κόμματα και την Κούτλα Ουατανία (Εθνικό Μπλοκ), το κόμμα της μεγαλοαστικής τάξης και των φιλελεύθερων μεγαλοκτηματιών και ιδίως με τον αριστερό του σύμμαχο, την ομάδα Χανάνο, και τη Λίγκα Εθνικής Δράσης, των κόμμα των κύριων διανοούμενων, των μικρών μεγαλοκτηματιών και των μικρών βιομηχάνων. Αυτά τα κόμματα, πέρα από την επιρροή που έχουν στις μάζες, έχουν στοιχεία διανοουμένων και ενεργούς εργάτες στο λαϊκό αγώνα, και ασκούν μια ισχυρή πίεση στους ηγέτες τους.

Όμως πρέπει επίσης να είμαστε έτοιμοι για την πιθανότητα μιας πάνω κάτω σταθερής διευθέτησης της εθνικορεφορμιστικής αστικής τάξης με τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι ένα πιθανό και ακόμα και συχνό γεγονός στις αραβικές χώρες. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί κατά το παρελθόν σε χώρες όπως την Αίγυπτο και τη Συρία, για μια περισσότερο ή λιγότερο μικρή περίοδο.

Ομοίως, έχουμε διαπράξει κάποια σοβαρά λάθη, τα οποία θα πρέπει να μας χρησιμεύσουν ως διδάγματα για το μέλλον. Κάποτε πιστεύαμε ότι η αστική τάξη έχει περάσει οριστικά στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και ότι έχει αποκαλυφθεί ποια πραγματικά είναι στις μάζες. Αυτό ήταν ένα σοβαρό λάθος, γιατί συχνά συνέβαινε η αστική τάξη, από δίψα για εξουσία, να έρχεται ξανά στο στρατόπεδο της αντίθεσης στον ιμπεριαλισμό. Αυτό απέδειξε ότι οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτή την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό συνεχίζονταν, ακόμα κι αν ο τελευταίος είχε μεταβιβάσει εξουσία στην πρώτη. Έτσι, σε παρόμοιες περιπτώσεις, δεν είναι καθήκον μας να καταδικάζουμε όλα τα μέτρα που η αστική τάξη παίρνει ευρισκόμενη στην εξουσία. Τυχαίνει να παίρνει και κάποια προοδευτικά μέτρα, πολύ αδύναμα, ίσως, όμως τα οποία μπορεί, παρ’ όλα αυτά, να είναι προς το συμφέρον των μαζών και αντίθετα προς τον ιμπεριαλισμό. Τέτοια μέτρα πρέπει να υποστηρίζονται από εμάς. Χωρίς αυτό, δεν μπορούμε να αποδείξουμε στις πλατιές μάζες ότι είμαστε οι υποστηρικτές των συμφερόντων τους, όσο μικρά κι αν είναι αυτά. Επίσης, πρέπει να κινητοποιήσουμε τις πλατιές μάζες για να απαιτήσουμε ότι η αστική τάξη που βρίσκεται στην εξουσία θα τηρεί τις υποσχέσεις της. Αυτό μάς βοηθά πρακτικά να καταπολεμήσουμε τις αυταπάτες των μαζών για τις μεθόδους συμφιλίωσης με τον ιμπεριαλισμό τις οποίες προωθεί η εθνικορεφορμιστική αστική τάξη.

Αυτή είναι η πέμπτη προϋπόυθεση της επιτυχίας.

Έκτον, πρέπει να ενώσουμε τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα σε όλες τις αραβικές χώρες, το καθήκον για το οποίο μίλησε ο σ. Βαν Μιν. Αυτό είναι μια ουσιαστική προϋπόθεση, χωρίς την οποία είναι ανέφικτη η αποφασιστική νίκη επί του ιμπεριαλισμού. Τα πάνω από 60 εκατομμύρια κατοίκων των αραβικών χωρών είναι τεχνητά διασπασμένα σε πάνω από 12 εδαφικές ενότητες, οι οποιες κυριαρχούνται από τους βρετανούς, τους γάλλους ή τους ιταλούς ιμπεριαλιστές. Αυτές είναι: Ιράκ, Συρία, Πααιστίνη, Υπεριορδανία, Αίγυπτος, Τριπολιτάνια, Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο, κλπ. Διάφορες από αυτές τις ενότητες είναι χωρισμένες σε ακόμα πιο μικρά τμήματα. Έχουν για παράδειγμα στη Συρία πέντε κυβερνήσεις, με κάθε μια να έχει τον ιδιαίτερο διοικητικό μηχανισμό της και σύνορα κλπ. Όμως, παρ’ όλα αυτά, οι εθνικοί δεσμοί, οι κοινές παραδόσεις, η κοινή γλώσσα, η κοινή ιστορία και, τέλος, η γεωγραφική έση αυτών των χωρών, τις συνδέουν στενά.

Είναι αλήθεια ότι αυτή η διάσπαση πάντοτε βοηθά τους διάφορους ιμπεριαλιστές καταπιεστές να καταπολεμήσουν τις εξεγέρσεις και τους ξεσηκωμούς των αραβικών μαζών σε αυτές τις διάφορες χώρες. Για παράδειγμα, τις εξεγέρσεις στη Συρία (1925), την Παλαιστίνη (1929), το Ιράκ (1935), το Μαρόκο (1924) κλπ.

Ο Χάλεντ Μπακντάς το 1955 στη συριακή βουλή, ως πρώτος άραβας κομμουνιστής που εκλέχτηκε βουλευτής (στην εκλογική περιφέρεια Δαμασκού το 1954) (φωτό)

Όμως δεν είναι λιγότερο αλήθεια ότι οι αραβικοί λαοί έχουν συχνά επιδείξει μια ενεργό αμοιβαία εθνική αλληλεγγύη και ότι πάντοτε εξέφραζαν το μίσος τους για τη διάσπαση της χώρας τους.

Πρέπει συνεπώς να αντιταχθούμε στην υπάρχουσα διάσπαση και να ενώσουμε στον αγώνα και την αλληλεγγύη ολόκληρο τον αραβικό λαό, ενάντια στον καταπιεστικό ιμπεριαλισμό, για την πλήρη απελευθέρωση όλων των αραβικών χωρών, για την ένωση των ανεξάρτητων λαοκρατικών δημοκρατιών.

Από αυτό προκύπτει η αναγκαιότητα να συντονιστεί η δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων στις αραβικές χώρες, ειδικά στον τομέα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Οι άραβες κομμουνιστές, οι οποίοι όλοι τους εργάζονται για τη δημιουργία ενός λαϊκού μετώπου σε κάθε μια από αυτές τις χώρες, πρέπει, ταυτόχρονα, να ενώσουν τις προσπάθειές τους προκειμένου να τις επεκτείνουν σε παναραβική κλίμακα. Αυτό θα βοηθήσει την επέκταση της επιρροής του επαναστατικού προλεταριάτου των πρωτοπόρων αραβικών χωρών στις άλλες, πιο καθυστερημένες χώρες ή όσες έχουν αδύναμο κομμουνιστικό κίνημα.

Αυτή είναι η έκτη προϋπόθεση της επιτυχίας.

Έτσι αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα που σχετίζονται με τη δημιουργία του αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου, υπό το φως της ομιλίας του συντρόφου μας Δημητρόφ.

Πώς να πετύχουμε στην πράξη τη δημιουργία αυτού του μετώπου στη Συρία; Πιστεύουμε ότι η πλατφόρμα αυτού του μετώπου πρέπει να έχει αυτά τα κύρια σημεία:

1)Πλήρη ανεξαρτησία και ενότητα της Συρίας στην καρδιά της ένωσης των λαϊκών ανεξάρτητων αραβικών κυβερνήσεων.

2)Ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία και την τυρρανία των γάλλων και ξένων αξιωματούχων και λειτουργών. Να διαλυθούν τα κατασταλτικά κιρκασιανά και αρμένικα τάγματα.

3)Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την υπεράσπιση της Αβυσσηνίας.

4)Αμνηστία για όλους τους φυλακισμένους και εξόριστους της εξέγερσης του 1925 – 1927 και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους.

5)Ενάντια στη μείωση των μισθών και την επέκταση της εργάσιμης ημέρας.

6)Ενάντια στους φόρους που καταστρέφουν τον πληθυσμό και ιδιαίτερα τους αγρότες. Ενάντια στην κατάσχεση της σοδιάς και των επίπλων για την αποπληρωμή φόρων και χρεών στις ιμπεριαλιστικές τράπεζες και τους τοκογλύφους. Δωρεάν παραχώρηση στους αγρότες των κυβερνητικών εκτάσεων και των εκτάσεων οι οποίες να απαλλοτριωθούν από τις ιμπεριαλιστικές τράπεζες και τους τοκογλύφους.

7)Ενάντια στη σιωνιστική μετανάστευση και την εγκαθίδρυση αρμενικών και ασσυριακών αποικιών στη Συρία.

8)Ελευθερία των συνδικάτων, του Τύπου, του λόγου και της συνάθροισης. Όχι στη διοικητική καταστολή των εφημερίδων. Ανάκληση του νόμου πρόληψης εγκλημάτων και όλων των διαταγμάτων της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας.

9)Ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς τελωνειακούς κανονισμούς οι οποίοι καταστρέφουν την οικονομία της χώρας και το εμπόριό της, όπως και τους βιοτέχνες.

Μπορεί να δει κανείς στην πλατφόρμα αυτή ότι διάφορα αιτήματα είναι κοινά για όλες τις αραβικές χώρες. Είναι αυτή η κοινότητα αιτημάτων που πρέπει να χρησιμεύσει ως βάση για την περαιτέρω δημιουργία ενός αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου σε παναραβική κλίμακα. Ένα τέτοιο μπλοκ στη Συρία πρέπει να είναι πολύ μεγάλο και πολύ λαϊκό και προσβάσιμο σε εργάτες, αγρότες, διανοούμενους και μικροαστικά στοιχεία, όπως επίσης και στις εθνικοεπαναστατικές και εθνικορεφορμιστικές ομάδες. Μπορεί να λάβει τη μορφή μιας “Εθνικής Ένωσης” στην οποία η πρωτοβουλία μπορεί να ανήκει σε μερικές επιφανείς προσωπικότητες στο εθνικό κίνημα και οι οποίες θα υποστηρίζονται από ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα από ομάδες εργατών, αγροτών, διανοουμένων, μικρών εμπόρων και ακόμα και κάποια εθνικορεφορμιστικά στοιχεία.

Είναι ξεκάθαρο ότι στην κατάσταση που βρίσκονται οι αραβικές χώρες, η κύρια μορφή εφαρμογής της τακτικής του ενιαίου μετώπου είναι η οικοδόμηση νόμιμων λαϊκών οργανώσεων χωρίς κόμματα (επιτροπές, αντιπροσωπείες, διάφορες ομάδες κλπ) που φυσικά θα περιορίζονται κύρια στα άμεσα και τα οικονομικά αιτήματα του λαού. Η επιτυχία της δουλειάς για το λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό μπλοκ σχετίζεται με την επιτυχία στη δημιουργία παρόμοιων οργανώσεων παντού, στα εργοστάσια, τις πόλεις, τα χωριά, και σε αντιστοιχία με το πνεύμα και την πίεση και τα ιδιαίτερα αιτήματα που μπορούν να υποστηριχθούν από διάφορα κοινωνικά στρώματα.

Φυσικά, ταυτόχρονα, προκύπτει και το καθήκον για δημιουργία συμμαχιών με μισονόμιμες και παράνομες εθνικοεπαναστατικές οργανώσεις, όπως και για την άμεση ή έμμεση οργάνωση από το λαϊκό μπλοκ, ή από τις τοπικές οργανώσεις του μπλοκ, κοινών δράσεων με τα εθνικορεφορμιστικά κόμματα, με την Κούτλα και τη Λίγκα Εθνικής Δράσης και τους βεδουίνους φύλαρχους.

Αυτή η δουλειά, η οποία γίνεται με επιτυχία στη Συρία, πρέπει να έχει προσανατολισμό να δρα μαζί με το κίνημα σε άλλες αραβικές χώρες. Το λαϊκό μέτωπο στη Συρία πρέπει να υποστηρίζει και να ενθαρρύνει αντιιμπεριαλιστικές δράσεις σε άλλες χώρες, ακόμα και εκείνες που γίνονται από εθνικορεφορμιστές.

Σύντροφοι, η ουσιαστική και κύρια προϋπόθεση για να φτάσουμε μέχρι τέλους αυτή τη μεγάλη δουλειά είναι το Κόμμα.

Ο σ. Δημητρόφ είπε ότι το ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου πρέπει να είναι η βάση του λαϊκού μετώπου. Είπε επίσης ότι η κινητήρια δύναμη του ενιαίου μετώπου και του πνεύματός του είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Αυτό είναι αλήθεια, όχι μόνο για τα αδελφά κόμματά μας στις ιμπεριαλιστικές χώρες, αλλά επίσης, και πιθανώς, ιδιαίτερα, για εμάς τους κομμουνιστές των αποικιών. Η Συρία και όλες οι αραβικές χώρες έχουν μπροστά τους μια επανάσταση αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα, στην οποία εκατομμύρια περισσότερο ή λιγότερο ετερογενών ανθρώπων θα συμμετέχουν. Αυτοί οι άνθρωποι θα εισέλθουν στον αγώνα όπως είναι, έχοντας τις μεγαλύτερες αυταπάτες. Οι εκπρόσωποι των διάφορων κοινωνικών τάξεων, των διαφόρων πολιτικών κομμάτων, θα διεξάγουν έναν σκληρό αγώνα για την αξιοποίηση αυτών των αυταπατών προς το συμφέρον τους. Θα ήταν απίστευτη αφέλεια να νομίζει κανείς ότι, μόλις ξεκινήσει η επαναστατική θύελλα, η εργατική τάξη και το πρωτοπόρο κόμμα της, θα έχουν μόνο να απλώσουν τα χέρια για να πάρουν την ηγεσία και την καθοδήγηση.

Αν η εργατική τάξη δεν είναι καλά προετοιμασμένη και οργανωμένη μέσα σε ένα μαχητικό στρατό και καθοδηγούμενη από ένα ενωμένο και πειθαρχημένο Κομμουνιστικό Κόμμα της, τότε, ιδίως στην επανάσταση σε μια αποικία, οι εργάτες μπορούν να είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης, μπορούν να επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη αυτοθυσία, όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν θα εξασφαλίσουν την ηγεμονία στην τάξη τους, κάτι που θα τους ωθήσει πολιτικά στα μετόπισθεν.

Για την εδραίωση και ενίσχυση του κόμματός μας οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά, αυτό είναι το κεντρικό καθήκον, ιδίως για εμάς, τους άραβες κομμουνιστές. Γιατί, δυστυχώς, είναι μόνο στη Συρία που έχουμε οριστικά επιτύχει στη συντριβή των σοβινιστικών παρεκκλίσεων ή του ρατσισμού – σιωνιστικού ή άλλου – που εμποδίζουν την ανάπτυξη του συριακού κόμματός μας επί χρόνια, υπονομεύοντας την αραβοποίησή του και που ακόμα εμποδίζουν περισσότερο ή λιγότερο την ανάπτυξη των αδελφών κομμάτων μας σε άλλες αραβικές χώρες και υπονομεύουν την αραβοποίησή τους.

Είναι αλήθεια ότι έχουν γίνει επίσης βήματα στην Παλαιστίνη, όμως η αντίσταση σε αυτά δεν έχει ακόμα οριστικά τσακιστεί. Στη Συρία έχουμε ήδη ένα κόμμα το οποίο, παρά τα μεγάλα σφάλματά του, μπορεί πλέον να αναλάβει μεγάλα καθήκοντα. Όμως, προκειμένου να το κάνουμε αυτό, το συριακό κόμμα μας πρέπει με συνέπεια να έχει πολιτική μαζών. Για να βαδίσουμε μπροστά στον αγώνα που ξεκινά, πρέπει να προβούμε σε μεγάλες αλλαγές, όχι μόνο στην τακτική μας, αλλά και στον τρόπο σκέψης μας, υπό το φως της ομιλίας του μεγάλου Δημητρόφ.

Πρέπει να παλέψουμε σκληρά στις τάξεις μας ενάντια σε κάθε άποψη που μπορεί να αποτελεί εμπόδιο για να κατακτήσουμε τις μάζες, ειδικά τις μικροαστικές αγροτικές μάζες και άλλες, τις οποίες πρέπει να τις πάρουμε ως έχουν, όπως είπε ο Δημητρόφ.

Οι μάζες, υπό την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της τυρρανίας του, στην παρούσα φάση, τείνουν υπέρ της ενότητας του εθνικού κινήματος. Μέχρι τώρα, ήταν η εθνικορεφορμιστική αστική τάξη που χρησιμοποιούσε αυτή την τάση υπέρ της συμφιλιωτικής της πολιτικής και του αγώνα της ενάντια στο επαναστατικό προλεταριάτο και το Κομμουνιστικό Κόμμα, τα οποία κατηγορούσε ότι θέλουν να διασπάσουν τις δυνάμεις του έθνους. Όσον αφορά εμάς, ποτέ δεν σκεφτήκαμε καν πως είναι απαραίτητο να απαντήσουμε σε αυτές τις κατηγορίες και περιοριζόμασταν στο να αποδεικνύουμε με θεωρητικά επιχειρήματα ότι η ενότητα του έθνους είναι αδύνατη και ότι δεν υπάρχει. Τώρα, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις τάσεις των μαζών ενάντια στην ίδια την αστική τάξη και να αποδείξουμε στην πράξη ότι μόνο εμείς εργαζόμαστε με συνέπεια για την ενότητα όλων των εχθρών του ιμπεριαλισμού στον αγώνα για την ανεξαρτησία όλων των αραβικών χωρών.

Πρέπει επίσης να πολεμήσουμε το σεχταρισμό των δειλών οι οποίοι, ευρισκόμενοι αντιμέτωποι με την πρώτη δυσκολία ενάντια στην αύξηση της επιρροής μας στην πορεία της ανάπτυξης του λαϊκού μετώπου, θέλουν να προκαλέσουν μια διάσπαση και να διαλύσουν το μέτωπο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η τακτική του ενιαίου μετώπου δεν θα είναι ένα άμεσο μέσο με το οποίο η επιρροή του επαναστατικού προλεταριάτου θα αυξάνεται γραμμικά και ότι αυτή των εχθρικών τάξεων και ιδίως του εθνικού ρεφορμισμού θα μειώνεται γραμμικά. Είναι αναπόφευκτα τα ζικ – ζακ, οι καμπές, οι πρόοδοι και οι υποχωρήσεις. Εξαρτάται από τη δύναμή μας και την πολιτική μας και την ικανότητά μας να ξεπερνούμε όλες αυτές τις διακυμάνσεις με τρόπο που οι αλλαγές στο συσχετισμό δύναμης μπορεί, σε τελική ανάλυση, να είναι προς όφελός μας.

Πολεμώντας το σεχταρισμό σε όλες του τις μορφές, πρέπει να καταπολεμήσουμε τις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις οι οποίες προσπαθούν να περιορίσουν όλη τη δράση του κόμματος στη δουλειά στο λαϊκό μέτωπο, που καταδικάζουν όλη την ανεξάρτητη δράση του κόμματος ή αποκρύπτουν το πραγματικό του πρόσωπο από τις μάζες, κρύβουν το πλήρες πρόγραμμα εθνικής και αγροτικής επανάστασης, και κρύβουν τον τελικό σκοπό του, τον αγώνα για σοσιαλισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στην επαναστατική δύναμη δεκάδων εκατομμυρίων αράβων εργατών και στη δύναμη του αραβικού προλεταριάτου ως της πρωτοπορίας αυτών των μαζών, όπως και στην ηγεμονία του στον εθνικοαπελυθερωτικό αγώνα.

Θα είμαστε σε θέση να οργανώσουμε αυτές τις δυνάμεις για την ανατροπή του ιμπεριαλιστικού ζυγού με τη βοήθεια του προλεταριάτου των ανεπτυγμένων χωρών.

Ακολουθώντας το δρόμο του ενιαίου λαϊκού μετώπου, θα οργανώσουμε τη δική μας τάξη, θα πυροδοτήσουμε την ταξική πάλη στα χωριά, θα ξεσηκώσουμε την αγροτιά για μια αγροτική επανάσταση, θα αυξήσουμε την επιρροή της εργατικής τάξης στην αγροτιά σε αυτούς τους διαδοχικούς αγώνες, και θα καθοδηγήσουμε τις μάζες νικηφόρα στην επανάσταση υπό τη σημαία της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Μετάφραση από τα αγγλικά. Πηγή: marxists.org.

Advertisements

Tagged: , , ,

One thought on “Ομιλία Χάλεντ Μπακντάς – Ράμζι (Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ. Συρίας) για τις αραβικές χώρες στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (09/08/1935)

  1. sibilla Ιουλίου 19, 2017 στο 8:00 μμ Reply

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: